Επίσκεψη του Πατριάρχη Αλεξανδρείας στην Κανάνγκα – Ενθρόνιση του Επισκόπου

Κυριακή της Ορθοδοξίας! Η Ορθόδοξη Ιεραποστολή και η Ιερά Μητρόπολη Κανάνγκας  πανηγυρίζει! Ο Μακαρ. Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεόδωρος Β ΄ έφθασε στην πόλη με τη συνοδεία του. Ο λαός τού επεφύλαξε θερμότατη υποδοχή. Από το αεροδρόμιο μια τεράστια πομπή από πιστούς συνόδευσαν το αυτοκίνητο του Πατριάρχου έως το Ιεραποστολικό κέντρο του Αγίου Ανδρέα.

Ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος προεξήρχε της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας στην Κανάνγκα της Λαϊκής Δημοκρατίας του Κονγκό, με συλλειτουργούς του Σεβασμ. Μητροπολίτες Κατάνγκας κ. Μελέτιο, Αξώμης κ. Δανιήλ, Κινσάσας κ. Θεοδόσιο, Κανάγκας κ. Χαρίτων και τον Θεοφιλ. Επίσκοπο Κωνσταντιανής κ. Κοσμά.

Ο Ιερός Κλήρος της Μητροπόλεως και χιλιάδες Ορθοδόξων πιστών της περιοχής του Κεντρικού Κασάϊ συμμετείχαν στον ασφυκτικά γεμάτο μεγαλοπρεπή Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέου Κανάνγκας.

Με την παρουσία της Εξοχ. Πρέσβεως της Ελλάδος στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό κ. Καλλιόπη Ντούτη , του Εντιμ. Προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας κ. Γερασίμου Ντούνη, του Κυβερνήτη της Κανάγκα και του Ρωμαιοκαθολικού Αρχιεπισκόπου, των τοπικών πολιτικών και στρατιωτικών αρχών και των Βασιλιάδων της περιοχής.

«Από την καρδιά της πολύπαθης Αφρικής, από την ιστορική έδρα της Ορθόδοξης Ιεραποστολής, στέλνουμε μήνυμα ειρήνης, καταλλαγής και συμφιλίωσης σε όλους τους λαούς του πλανήτη, εξαιρέτως στην περιοχή της Ουκρανίας. Ζητάμε τώρα την παύση των εχθροπραξιών! Είναι αδιανόητο στην εποχή μας να σκοτώνονται άμαχοι, γυναίκες και παιδιά. Η ανθρωπότητα δεν διδάχθηκε από την ιστορία;» είπε ο Μακαριώτατος.

Κατά την διάρκεια της Θείας Λειτουργίας έγινε η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτη Κανάνγκας κ. Χαρίτωνος σε κλίμα χαράς και ενθουσιασμού. Ο νέος Μητροπολίτης στον Ενθρονιστήριο λόγο του ευχαρίστησε την Α.Θ.Μ., τα μέλη της Σεπτής Ιεραρχίας και όλους όσους τον βοήθησαν πνευματικά, ζητώντας τις προσευχές όλων για το δύσκολο έργο του.

Ο Μακαριώτατος και ο νέος Μητροπολίτης στις ομιλίες τους αναφέρθηκαν στο γεγονός της πεντηκονταετούς παρουσίας της Ορθοδοξίας στην Κανάγκα και στο Μεγάλο Κασάϊ και την παρουσία των πρώτων ιεραποστόλων π.   Χρυσόστομου Παπασαραντόπουλου, π. Χαρίτωνος Πνευματικάκι, Σεβασμ. Μητροπολίτου Πενταπόλεως κυρού Ιγνατίου και Σεβασμ. Μητροπολίτου κυρού Νικηφόρου, ευχόμενος ο Κύριος να αναπαύσει τις ψυχές τους στην Βασιλεία του Θεού.

Στη συνέχεια έκαναν ιδιαίτερη μνεία προς τον Ιεραποστολικό Σύλλογο «Ο Πρωτόκλητος» της πόλεως των Πατρών και τον Εντιμ. Πρόεδρό του κ. Νικόλαο Σίμο, προς τον οποίο εξέφρασαν την ευγνωμοσύνη και τις ευχαριστίες του Πατριαρχείου  για τα 50 χρόνια προσφοράς του Συλλόγου προς την ιεραποστολή της Κανάνγκας.

Επίσης, ευχαρίστησαν τον τηλεοπτικό σταθμό 4Ε για την παρουσία του, η οποία θα αναμεταδώσει τους παλμούς της καρδίας των Ορθοδόξων του Κονγκό στα πέρατα της γης.

Κατά την διάρκεια του επισήμου γεύματος οι μαθητές και μαθήτριες των Σχολείων “Φώς Εθνών” παρουσίασαν σύντομη εόρτια εκδήλωση με αναφορά στους πρώτους Ιεραποστόλους, οι οποίοι έθεσαν τα ισχυρά θεμέλια της Ορθοδοξίας. Τραγούδησαν για την Ορθοδοξία με παλμό και ζωντάνια.

Η πολυήμερη ιεραποστολική περιοδεία του Αλεξανδρινού Προκαθημένου στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, ενίσχυσε τις ψυχές των Ορθοδόξων πιστών και πρόβαλε σε όλους την άοκνη προσπάθεια του Αλεξανδρινού Θρόνου για την διάδοση του Ευαγγελίου του Χριστού στην «Ήπειρο του μέλλοντος» την Αφρική.

ΠΗΓΗ: 4Ε

Ἕνα λιοντάρι, μιὰ ἀρκούδα, ἕνα φίδι…

 

Ὅταν στὰ τέλη τοῦ περασμένου Φε­βρου­αρίου ὁ πρόεδρος τῆς Ρωσίας Βλ. Πούτιν διέταζε τὰ στρατεύματά του νὰ εἰσβάλουν στὴν Οὐκρανία, ὁ κόσμος πάγωσε. Ἡ Εὐρώπη ξύπνησε σὰν ἀπὸ λήθαργο καὶ ἄρχισε νὰ ἀναμετρᾶ τὸ κόστος αὐτοῦ τοῦ πολέμου. Ξύπνησε καὶ τὸ ΝΑΤΟ, καθὼς αἰσθάνθηκε τὰ δόντια τῆς ἀρκούδας πολὺ κοντὰ στὸ ἡμιθανὲς πτῶμα του.

Βέβαια τὸ ΝΑΤΟ ἰσοπέδωσε τὸ 1999 τὴ Σερβία, προκειμένου νὰ ἐπιβάλει τοὺς νεοταξικοὺς σχεδιασμοὺς τῶν σκοτεινῶν κέν­τρων ποὺ ἐπιβουλεύονται τὴν ἐλευθερία τῶν λαῶν. Τὸ ΝΑΤΟ ἐπίσης ὡς ἄλλος Πόντιος Πιλάτος «νίπτει τὰς χεῖρας» του ἐπὶ μισὸ σχεδὸν αἰώνα μπροστὰ στὸ φρικιαστικὸ ἔγκλημα τῆς Τουρκίας σὲ βάρος τῆς Κύπρου. Ἕνα ἔγκλημα ποὺ ἔχει κοστίσει χιλιάδες νεκρούς, ἔχει ­προκαλέσει προσ­φυγικὸ κύμα 162.000 ἀνθρώπων, ἔχει δημιουργήσει κατοχὴ στὸ 40% τοῦ νησιοῦ (ὅπου ἔχουν μεταφερθεῖ ἀπὸ τὴν Τουρκία 160.000 ἔποικοι) καὶ ἔχει ἐγκαταστήσει σ᾿ αὐτὸ στρατὸ κατοχῆς. Ἡ δὲ Εὐρώπη καὶ ἡ θρηνωδούσα γιὰ τὴν Οὐ­κρανία Ἀμερικὴ ἀδιαφοροῦν προκλητικὰ γιὰ τὴ συνεχιζόμενη παράνομη κατοχὴ τοῦ νησιοῦ, περιοριζόμενες μόνο σὲ λεκτικὲς καταδίκες τῆς Τουρκίας.

Ξαφνικὰ στάθηκαν ὅλοι αὐτοὶ ἀνήμπο­ροι καὶ ἐνεοὶ μπροστὰ στὴ βάρβαρη εἰσ­βολὴ τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων στὴν ταλαίπωρη Οὐκρανία. Τὴν ἴδια ὥρα ὅλοι οἱ λαοὶ γέμισαν ἀγωνία γιὰ τὴ νέα διαμορφούμενη κατάσταση, ποὺ ἐγκυμονεῖ πρωτοφανεῖς κινδύνους καὶ καιροὺς καταστροφικούς.

Πόλεμος λοιπόν· μὲ ἀπροσδιόριστες συν­έ­πειες. Καὶ ὑπῆρξε τόσο παράδοξη αὐτὴ ἡ ἐξέλιξη. Ἐκεῖ ποὺ περίμεναν ὅλοι τὸ τέλος τῆς πανδημίας, γιὰ νὰ ἐπανέλθουν, ὅπως ἔλεγαν, σὲ κανονικοὺς ρυθμούς, νέο χειρότερο πρόβλημα παρουσιάσθηκε.

Μοιάζει μὲ αὐτὸ ποὺ περιγράφει ὁ προφήτης Ἀμὼς 800 χρόνια πρὸ Χριστοῦ: Εἶναι, λέει, σὰν νὰ ξεφεύγει κάποιος ἀπὸ ἕνα λιοντάρι, ἀλλὰ πέφτει πάνω του μιὰ ἀρκούδα· σὰν νὰ ξεφεύγει κι ἀπ᾿ αὐτὴν πηδώντας μέσα στὸ σπίτι του, ἀλλά, καθὼς ἀκουμπάει τὸ χέρι του στὸν τοῖχο, τὸν δαγ­κώνει κάποιο φίδι (Ἀμὼς ε΄ 19).

Αὐτὸ τὸ φίδι δάγκωσε τώρα τὸν ἀποστατημένο κόσμο μας. Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ ἀναπόφευκτη ἐξέλιξη τῶν πραγμάτων, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὸν Δημιουργό του, τὴν πηγὴ τῆς εἰρήνης. Ἡ δὲ Εὐρώπη καὶ ὁ λεγόμενος δυτικὸς κόσμος ἔχουν ἀπὸ χρόνια τώρα προδώσει τὸν Χριστὸ καὶ τρέχουν μανιωδῶς πίσω ἀπὸ τοὺς ψευδοθεοὺς τῶν διεστραμμένων παθῶν τους.

Ὅσο γιὰ τὴ Ρωσία, καὶ αὐτὴ θὰ ὑποστεῖ τὶς ἀναπόφευκτες συνέπειες τῆς ὑπερφροσύνης τῶν θρασύτατων ἡγετῶν της.

ΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ: Έθιμο αφρικανικής φυλής

Υπάρχει μια αφρικάνικη φυλή, η οποία έχει ένα πολύ ενδιαφέρον έθιμο. Όταν κάποιος από την φυλή κάνει κάτι άσχημο, μαζεύονται όλοι στο κέντρο του χωριού, τον περικυκλώνουν και για δύο μέρες θυμούνται όλα τα καλά που έχει κάνει και τον ευχαριστούν γι' αυτά.

Οι άνθρωποι αυτής της φυλής πιστεύουν ότι όλοι ερχόμαστε στον κόσμο αυτό καλοί, ότι όλοι θέλουμε αγάπη, ευτυχία, ειρήνη και ασφάλεια, αλλά μερικές φορές στην επιδίωξη αυτών των αξιών κάνουμε λάθη. Η φυλή βλέπει αυτά τα λάθη σαν μια κραυγή για βοήθεια.

Γι’ αυτό ενώνουν τις προσπάθειές τους για να βοηθήσουν τον αδερφό τους να ανακτήσει την αληθινή του φύση και να του υπενθυμίσουν ποιος είναι πραγματικά!

Από το ψυχοεκπαιδευτικό πρόγραμμα ΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

ΑΓΙΟΣ ΦΙΛΑΡΕΤΟΣ - Ο άγιος της ελεημοσύνης

 

Άγιος Φιλάρετος – Ο άγιος της ελεημοσύνης

«Στα πολύ παλιά τα χρόνια, ζούσε σε μια μακρινή χώρα ο Φιλάρετος, ένας άνθρωπος ξακουστός για τα πλούτη του, αλλά περισσότερο ξακουστός για την αρετή και την ευσέβειά του…».

Βασιλιάδες κι ευγενείς, παλάτια και θησαυρούς, απ᾿ όλα είχε ο θαυμαστός βίος του αγίου Φιλαρέτου. Η ελεημοσύνη, όμως, και η αγάπη του για τον συνάνθρωπο ήταν αυτά που τον ξεχώρισαν και του χάρισαν μια θέση στον χορό των Αγίων, για να διδασκόμαστε όλοι εμείς πόσο ευάρεστες είναι αυτές οι αρετές στα μάτια του Θεού.

Συγγραφέας: Μαρία Λεμπιδάκη-Τζιβρά

Εικονογράφος: Σοφία Πράπα

Κωδ. Βιβλίου: 05-120

Εκδόσεις ΕΑΡ

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ, ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΑΣΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ - 5ο επεισόδιο

 

Επεισόδιο 5

Μετά από πολλές περιπλανήσεις και δυσκολίες, η οικογένεια του Πρόδρομου Εζνεπίδη φτάνει στην Κόνιτσα της Ηπείρου. Εκεί, βρίσκουν ανθρώπους που τους υποδέχονται με αγάπη και τους βοηθούν στο νέο ξεκίνημα της ζωής τους. Ο μικρός Αρσένιος ψελλίζει τις πρώτες προσευχές του και μεγαλώνει σε ένα πνευματικό περιβάλλον. Με τον θάνατό της η γιαγιά ΧατζηΧριστίνα αφήνει μια πλούσια πνευματική κληρονομιά στα παιδιά και τα εγγόνια της. Ταυτόχρονα, ένα καινούργιο μέλος προστίθεται στην οικογένεια. Η γέννηση της Χριστίνας οδηγεί ξανά τον Ραφαήλ στη στέγη, για να μην ακούει τη μάνα που γεννά και τη μικρή Αμαλία να μαθαίνει για το μυστήριο της ζωής και του θανάτου. Ο Αρσένιος  μεγαλώνει και συναντά ως παιδί προσφύγων τις πρώτες δυσκολίες με τους συνομήλικούς του.

Πατρῶν Χρυσόστομος: «Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι τό ὀξυγόνο μας. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ ζωή μας».

 ... Κάθε φορά ἀδελφοί μου, πού γιορτάζομε τήν νίκη τῆς Ὀρθοδοξίας ἒναντι τῶν αἱρέσεων, τόν θρίαμβο τῆς ἀληθείας ἒναντι τοῦ ψεύδους, διερωτώμεθα μετά συνοχῆς καρδίας.

Ἆρα γε κρατᾶμε αὐτή τήν σκυτάλη στά χέρια μας ὃπως τήν παρελάβαμε; Κρατᾶμε τήν λαμπάδα ἀναμμένη, ὃπως μᾶς τήν ἒδωσαν οἱ ἁγιασμένοι πατέρες μας;

Ἡ ἱερά παρακαταθήκη εἶναι ζωντανή στήν καρδιά μας;

Πολλά δυστυχῶς, ἀδελφοί, ἂλλαξαν στόν τόπο μας. Προσπάθησαν οἱ βύθιες δυνάμεις καί λυσσαλέα προσπαθοῦν τήν ἀλήθεια νά διαβάλλουν καί ἢθη ἀλλότρια, ξένα μέ τήν Ὀρθόδοξη πίστη καί τήν πνευματική ἰδιοπροσωπία τοῦ Λαοῦ μας, νά εἰσαγάγουν. Ἐθεώρησαν ὃτι ἐπόρθησαν τείχη αἰώνων πνευματικά καί κατέλυσαν ρίζες ἀκατάλυτες. Ἐπίστευσαν ὃτι ἐκτύπησαν ἲσως (κατ’ αὐτούς) θανάσιμα, τήν πίστη, τήν ἀρετή, τήν οἰκογένεια, τήν παιδεία, τόν τρόπο ζωῆς καί ὀρθοδόξου σκέψεως. Ὃμως εἰς μάτην ἐκοπίασαν, διότι ἡ, ἀπό τούς αἰῶνας, ἐσφραγισμένη πραγματικότης, ἂλλα μαρτυρεῖ. Ἂν αὐτός ὁ Λαός ἂντεξε τόσες σκλαβιές, ἂν πέρασε ἀπό τόσες συμπληγάδες καί παρά ταῦτα ἒμεινεν ὂρθιος, πόσο μᾶλλον τώρα θά ἀντισταθῇ ἒστω καί τήν ἐσχάτη ὣρα, ἒναντι τῶν ἐπιδόξων καταστροφέων του καί θά ἐλευθερώσῃ τό πνευματικό ρεῦμα γιά νά καταστρέψῃ ὃ,τι σαθρό ἒχει κτισθῆ στό πέρασμά του. Ὃπως κάποια στιγμή ὁ χείμαρος εὑρίσκει τόν φυσικό ροῦν του καί ὃτι ἐκτίσθη ἂκριτα στήν κοίτη του τό παρασύρει καί τό καταστρέφει, ἒτσι καί αὐτή ἡ ἐσωτερική δύναμη τοῦ Λαοῦ μας θά καταστρέψῃ κάποια στιγμή καί θά καταποντίσῃ  στό πέλαγος, ἀφανίζοντας τίς ἀντίθεες, ὀλέθριες γιά τήν πίστη καί γένος, δυνάμεις. Καί δέν θά ἀργήσῃ, δυστυχῶς γιά τούς ἐπιδόξους καταστροφεῖς καί εὐτυχῶς γιά τόν τόπο μας, δέν θά ἀργήσῃ νά ἒλθῃ αὐτή ἡ ὣρα.

Οἱ πάντες γνωρίζομε ὃτι χωρίς αὐτή τήν πνευματική Ἁγία κληρονομιά δέν ἒχομε μέλλον, ὡς Λαός. Τό ὀξυγόνο μας εἶναι ἡ πίστη μας. Ἡ ἀναπνοή μας εἶναι ἡ Ἐκκλησία μας. Ὁ ἐπιστηριγμός μας εἶναι ἡ Παναγία μας καί οἱ Ἃγιοί μας. Οἱ Ἐκκλησίες μας στολίζουν, πόλεις, χωριά, βουνά καί κάμπους. Τά Μοναστήρια μας στέκονται ἀγέρωχοι πύργοι καί μάρτυρες τῆς πατρογονικῆς εὐσεβείας. Στά μνήματα τῶν πατέρων μας, ὑψώνεται ὁ Σταυρός καί τούς δρόμους μας ὁμορφαίνουν τά προσκυνητάρια μας. Τά τραγούδια μας τά γλυκαίνουν οἱ ἐπικλήσεις τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας μας. Χαιρόμαστε καί λυπούμαστε μαζί μέ τόν Κύριο, τήν Θεοτόκο καί τούς Ἁγίους.

Διά τοῦτο ἐμμένομε, ἀγωνιστικά καί ἐπιμένομε μέχρις αἳματος, ἐάν χρειασθῇ, σταθεροί στήν Ὀρθόδοξο πίστη μας καί μαζί μέ τόν Ἃγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ διακηρύττομε:

«Ἲτω τοίνυν πειραστής, ἲτω δῆμος, καιέσθω τό πῦρ, θιγέσθω τό ξίφος, ὀξυνέσθωσαν ὂνυχες· κἂν πᾶσα βάσανος ἐπ’ ἐπέ κινῆται, δέξομαι σύν προθυμίᾳ, μενῶ τήν πληροφορίαν ἀκίνητος, ἐν αὐτῷ τό πνεύματι στηριζόμενος».

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΕΔΩ

Μέσα στην άσκηση τις μετάνοιες τις αγρυπνίες και τις άλλες κακουχίες είναι και η νηστεία. «Παχεία γαστήρ λεπτόν ου τίκτει νόον».

 

Λένε ότι το προβατάκι τρώει τα χορταράκια της γης κι είναι τόσο ήσυχο. Ενώ ο σκύλος ή η γάτα κι ολ’ αυτά τα σαρκοφάγα, είναι όλα τους άγρια ζώα. Το κρέας κάνει κακό στον άνθρωπο. Κάνουν καλό τα χόρτα, τα φρούτα κ.λπ. Δεν είναι το φαγητό δεν είναι οι καλές συνθήκες διαβιώσεως που εξασφαλίζουν την καλή υγεία. Είναι η αγία ζωή, η ζωή του Χριστού.

Για να τα κάνετε όμως αυτά πρέπει να έχετε πίστη. Αλλιώς σας πιάνει λιγούρα. Η νηστεία είναι και ζήτημα πίστεως. Δεν παθαίνετε μ’ αυτήν κακό, όταν το χωνεύσετε καλά το φαγητό σας.

Οι ασκητές μεταποιούν τον αέρα σε λεύκωμα και δεν τους πειράζει η νηστεία.

Όταν έχετε τον έρωτα τον θείον, μπορείτε να νηστεύετε με ευχαρίστηση κι όλα είναι εύκολα αλλιώς σας φαίνονται όλα βουνό. Όποιοι έδωσαν την καρδιά τους στον Χριστό και με θερμή αγάπη έλεγαν την ευχή,

«Κύριε Ιησού Χριστέ Ελέησόν με»

κυριάρχησαν και νίκησαν τη λαιμαργία και την έλλειψη εγκράτειας.

Από το βιβλίο Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου 

«Βίος και Λόγοι»

Εορτή των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων

 

Ενθρονίστηκε ο Μητροπολίτης Κινσάσας Θεοδόσιος

 

Με λαμπρότητα και κατάνυξη, προεξάρχοντος της Α. Θ. Μ. του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, τελέσθηκε Πατριαρχική Θεία Λειτουργία συλλειτουργούντων των Σεβασμ. Μητροπολιτών Κατάνγκας κ. Μελετίου, Αξώμης κ. Δανιήλ, Κινσάσας κ. Θεοδοσίου, Κανάνγκας κ. Χαρίτωνος και του Θεοφ. Επισκόπου Κωνσταντιανής κ. Κοσμά, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου της Ελληνικής Κοινότητας Κινσάσα στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό.

Ο Ιερός Κλήρος και πλήθος Ορθοδόξων πιστών υποδέχθηκε με αλαλαγμούς πνευματικής χαράς τον Αλεξανδρινό Προκαθήμενο.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, τελέσθηκε η ενθρόνιση του νέου Μητροπολίτου Κινσάσας κ. Θεοδοσίου.

Ο Σεβασμιώτατος κ. Θεοδόσιος ευχαρίστησε τις αρχές της χώρας που παρευρέθησαν στην τελετή, τους αγίους Αρχιερείς, τον κλήρο και τον πιστό λαό. Αναφέρθηκε στους προκατόχους του, ιδιαίτερως στους Μητροπολίτες Πενταπόλεως κυρό Ιγνάτιο και Κινσάσας κυρό Νικηφόρο, καθώς και στους ιεραποστόλους Χρυσοστόμο, Χαρίτωνα και Αθανάσιο. Ευχαρίστησε τον Πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας κ. Γεράσιμο Ντούνη και το Διοικητικό Συμβούλιο, τους Ιεραποστολικούς Συλλόγους που συμπαρίσταται στο ιεραποστολικό έργο, καθώς και τις Ιερές Μονές και Αδελφότητες.

Ιδιαίτερα εξέφρασε ευχαριστίες στην Α.Θ.Μ. τον Ιεραπόστολο Πατριάρχη της Αγάπης κ.κ. Θεόδωρο, ο Οποίος ταξίδεψε στην Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, για να τελέσει την Ενθρόνιση και να ευλογήσει πατρικά τα πνευματικά του παιδιά.

Ο Αλεξανδρινός Προκαθήμενος τόνισε με έμφαση προς το νέο Μητροπολίτη: «Αυτή η ημέρα είναι δική σου ημέρα. Άνοιξε τώρα τα χέρια σου να αγκαλιάσεις τον λαό του Κονγκό. Δώσε αγάπη, συγχώρεση, ευλογία. Από την Αλεξάνδρεια θα σε παρακολουθώ και θα δέομαι για εσένα, καθώς και για όλους τους Αρχιερείς που χειροτόνησαν αυτά τα χωμάτινα χέρια, για να έχω μικρό λόγο απολογίας εν ημέρα Κρίσεως. Κοντά σου θα είναι ο Εξοχότατος Πρόεδρος της χώρας, η Ελληνική Κοινότητα, όλος ο πιστός λαός του Θεού, που είναι αφοσιωμένος στο παλαίφατο Πατριαρχείο μας. Πορεύου τα βήματα του Χριστού με ειρήνη και η ευλογία του Αγίου Μάρκου να σε σκεπάζει».

Ακολούθως η Ελληνική Κοινότητα παρέθεσε γεύμα προς τιμήν της Α.Θ.Μ. και του γεγονότος της ενθρονίσεως.

Μητρ. Μεσογαίας κ.κ.ΝΙΚΟΛΑΟΣ - Γ.Τσιάκκας - Χρ.Παυλίδου - Ν. Τσακίρογλου. «Άγιος Παϊσιος»

 

Πώς είναι δυνατόν μια θρησκευτική και ιστορική σειρά να κάνει τέτοια ακροαματικότητα με 1.600.000 θεατές στην τηλεόραση;

 Γίνονται αυτά στον 21ο αιώνα; 

Αυτά και πολλά άλλα συζητήσαμε σε μία έκτακτη εκδήλωση της Σχολής Γονέων – Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κατερίνης την Παρασκευή 4 Μαρτίου 2022 διαδικτυακά στις 20:00 με θέμα: 

"Άγιος Παίσιος. Από τα Φάρασα στον Ουρανό" 

με καλεσμένους τον σεναριογράφο  και εμπνευστή αυτής της σειράς κ. Γιώργο Τσιάκκα, την πρωταγωνίστρια η οποία ενσαρκώνει την μητέρα του Αγίου Παϊσίου κ. Χριστίνα Παυλίδου και τον μεγάλο πρωταγωνιστή του Εθνικού μας Θεάτρου που ενσαρκώνει τον Άγιο Αρσένιο κ. Νικήτα Τσακίρογλου. 

Την εκδήλωση χαιρετίζει ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Για τους καρπούς της νηστείας

Επιστολή στον έμπορο Κ. Κ. της Πάλανκα.

Αναρωτιέστε γιατί τόσος κόσμος δεν κρατά τη νηστεία! Επειδή δεν γνωρίζει τους καρπούς της νηστείας. Τα ιδρύματα υγείας στη χώρα μας θα έπρεπε να συνιστούν τη νηστεία κατά τον ίδιο τρόπο που κάνει και η Ορθόδοξη Εκκλησία. Διότι οι καρποί της νηστείας είναι μεγάλοι και θαυμαστοί, όχι μόνο από άποψη πνευματική αλλά και σωματική. Για απόδειξη θα μπορούσα να σας αναφέρω αμέτρητα παραδείγματα, όμως εγώ θα κρατηθώ σ’ ένα, το πιο πρόσφατο. Τούτο είναι το παράδειγμα μιας χήρας γυναίκας από το Μπέτσεγι:

«Άρχισα να νηστεύω πέρσι για την Πεντηκοστή», μου αφηγήθηκε εκείνη η χήρα. «Έτσι, μου ήρθε ότι πρέπει να νηστεύω, εφόσον πηγαίνω στην Εκκλησία και προσεύχομαι στον Θεό. Όσο ζούσε ο άνδρας μου δεν ξέραμε για την νηστεία. Και αρρωσταίναμε συχνά και οι δυο μας. Μόλις ο ένας σηκωνόταν από το κρεβάτι, ο άλλος έπεφτε. Κι έτσι πέρασε για μας σχεδόν όλος ο καιρός. Εγώ ήμουν συνέχεια θυμωμένη. Η ελάχιστη προσβολή απ’ οποιονδήποτε μ’ έφερνε στα όριά μου. Είχα φόβο απ΄ όλα στον κόσμο, ακόμα και από τις σκέψεις μου και τις προαισθήσεις. Από τότε που άρχισα να νηστεύω – ένα χρόνο τώρα – είμαι ήρεμη και ήσυχη, χαρούμενη πνευματικά και ελαφριά στο σώμα. Κανείς και τίποτα δεν μπορούν να με αγριέψουν. Και στην ψυχή μου ηχούν εκκλησιαστικά άσματα και προσευχές. Τα όνειρά μου είναι όμορφα και απαλά. Τίποτα στον κόσμο δεν έχω. Ζω σε μια ευκατάστατη φίλη. Αλλά αισθάνομαι σαν να είναι ολόκληρος ο κόσμος δικός μου. Είμαι εντελώς υγιής, αν και είμαι γριά. Τίποτα δεν φοβάμαι˙ ούτε τον θάνατο. Το μόνο που αχόρταγα θέλω είναι η ησυχία, η νηστεία και η προσευχή και σ’ αυτό βρίσκω απόλυτη ευτυχία».

Έτσι μιλά για τον εαυτό της η γερόντισσα από το Μπέτσεγι. Και μ’ αυτή την εμπειρία της εκείνη βεβαιώνει στις μέρες μας, την ευαγγελική διδαχή και την εμπειρία αιώνων της Εκκλησίας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΡΟΦΙΜΩΝ ΜΑΚΡΑΣ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΟΥΣ ΟΥΚΡΑΝΟΥΣ ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ.

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΠΙ ΤΗ ΕΙΣΟΔΩ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ.

 

Παιδιά μου ἀγαπητά καί εὐλογημένα,

Ἢδη ἂρχισε ἡ ἁγία καί μεγάλη Τεσσαρακοστή. Ἡ ἁγία μας Ἐκκλησία γιά μιά ἀκόμη φορά μᾶς παραγγέλλει μέσα ἀπό τήν ἱερά ὑμνογραφία: «Τό στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, ἀναζωσάμενοι τόν καλόν τῆς νηστείας ἀγῶνα…».

Σέ ἀθλητικούς πνευματικούς ἀγῶνες καί σέ πνευματική γυμνασία καλεῖ ἡ Ἐκκλησία τά παιδιά της. Γιά τόν λόγο αὐτό δίδει καί τά ἐφόδια γιά τήν νίκη καί παρέχει τά ὃπλα, τά ὁποῖα εἶναι ἐπίσης πνευματικά.

Καλόν εἶναι, ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ, νά ἐμβαθύνωμε καί πάλι στό κάλεσμα αὐτό τῆς Ἐκκλησίας, προκειμένου νά θελήσωμε νά ἀγωνιστοῦμε καί τά πνευματικά ὃπλα νά χρησιμοποιήσωμε, ἀλλά καί τόν στόχο μας νά ἐπιτύχωμε, λαμβάνοντες τόν τῆς νίκης στέφανον.

Ὁ ἀγώνας αὐτός γίνεται ἐν ἐλευθερίᾳ. Οὐδείς ἀναγκάζει κάποιον νά ἀγωνισθῇ. Ἡ ψυχή τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ὁποία ποθεῖ τόν Νυμφίο της, διψᾶ γιά αὐτόν τόν ἀγῶνα, ἀρκεῖ  νά μή ραθυμήσωμε καί λησμονήσωμε τήν θεία καταγωγή της, μένοντες προσκεκολλημένοι στά γήινα, στά φθαρτά καί μάταια. Οἱ θεοδίδακτοι καί θεοφώτιστοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, μᾶς διδάσκουν ὃτι χωρίς τήν εἲσοδό μας στό στῖβο τῶν πνευματικῶν ἀγωνισμάτων, ὁ βίος μας καταντᾶ βοσκηματώδης καί ἡ παραμονή μας στό πνευματικό τέλμα καταντᾶ ὂχι μόνο ἐπώδυνος, ἀλλά καί θανατηφόρος.

Γνωρίζοντες δέ οἱ πνευματέμφοροι Διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας, τό δύσκολο καί τραχύ τοῦ ἀγῶνος, μιλοῦν μέ λεπτομέρειες καί πιστότητα γιά τόν τρόπο τῆς ἀντιμετωπίσεως τῶν ποικίλων καί μεγίστων δυσκολιῶν, οἱ ὁποῖες προέρχονται ἀπό τόν μισόκαλο διάβολο καί τά ὂργανά του, ἀλλά καί ἀπό τόν ἲδιο τόν ἑαυτό μας.

Ἡ ἐγκληματικότητα σὲ ἔξαρση

 

«Βαριὰ εἶναι ἡ ἀτμόσφαιρα στὴν ἑλληνικὴ κοινωνία. Βία κάθε μορφῆς παντοῦ, κοινωνική, ὀπαδική, σὲ κάθε περίπτωση βία ἀνατρι­χιαστικὴ μὲ ὅλα ὅσα γίνονται.

Τελευταῖο κροῦσμα ἡ φρίκη στὸ διαμέρισμα τῆς Κυψέλης μὲ τὸν ἑπτάχρονο δολοφονημένο καὶ θαμμένο στὴν ἐργαλειοθήκη. Πόσο ἀποκρουστικὴ εἶναι μία τέτοια πράξη; Πόσο ἀντέχουμε νὰ ἀντιμετωπίζουμε παρόμοια φαινόμενα; Μήπως ἔχουμε συνηθίσει; Μήπως ἁπλὰ εἶναι φαινόμενο τῶν καιρῶν τῆς σημερινῆς κοινωνίας, πού μετράει πληγὲς ἀπὸ τὴν ἀνέχεια καὶ τοὺς περιορισμούς;

Μήπως ὁ 19χρονος Ἄλκης, ποὺ ἔφυγε ἀπὸ τὴ ζωὴ μὲ τόσο ἄδικο τρόπο γιὰ μία ὁμάδα καὶ τὰ συμφέροντά της, εἶναι καὶ αὐτὸ συνηθισμένο στὶς μέρες μας καὶ δὲν μᾶς κάνει αἴσθηση, παρὰ τὴν παραδοξότητά του;

Τόση βία καὶ τόσοι θάνατοι εἶναι κάτι ποὺ εὔκολα “καταπίνεται”; Ὄχι φυσικά… Ὑπάρχουν καὶ ἀντιστάσεις… Κόσμος ποὺ τὰ ἀποκρούει ὅλα αὐτὰ καὶ ἀντιστέκεται στὴ συνήθεια τῆς καθημερινῆς τρέλας. Εἶναι φαινόμενα τῶν καιρῶν ποὺ ζοῦμε ἢ πρόκειται γιὰ ἄρρωστες ψυχικὰ περιπτώσεις συμπολιτῶν μας;

Μνήμη Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς (5 Μαρτίου)

Έλεγε ο Άγιος: 

«Η σημερινή Ευρώπη δεν είναι πια ούτε παπική ούτε λουθηρανική. Είναι πια κάτι μακριά από τα παραπάνω… 

Η Ευρώπη είναι πλέον κοσμική και δεν έχει πλέον τη βούληση να ανεβεί στον ουρανό. 

Δεν επιθυμεί να ανυψωθεί ούτε με το διαβατήριο του αλάνθαστου πάπα ούτε επιθυμεί να ανυψωθεί με την κλίμακα της ανθρώπινης λογικής των Προτεσταντών. 

Γενικότερα αρνείται να ταξιδέψει από αυτόν τον κόσμο. 

Επιθυμεί να παραμείνει σ` αυτόν τον κόσμο. 

Θέλει ο τάφος της να είναι εκεί που είναι το λίκνο της. 

Δεν γνωρίζει τίποτε για τον κόσμο. 

Δεν αισθάνεται την ουράνια οσμή. 

Δεν βλέπει στα όνειρά της αγγέλους και αγίους. 

Δεν επιθυμεί να ακούσει για την Παναγία. 

Η ακολασία της δυναμώνει το μίσος της για την παρθενία»!

«Μέσα από το παράθυρο της φυλακής- Μηνύματα στο λαό» 

Εκδόσεις: «Ορθόδοξη Κυψέλη»

Προσευχή δια την κατάπαυσιν του πολέμου εν Ουκρανία

 

Του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

Κύριε ὁ Θεός ἡμῶν, ὁ Πάνσοφος, ὁ Παντοδύναμος καί ὁ Πολυέλεος, Σοῦ δεόμεθα καί Σέ παρακαλοῦμεν ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί καί ἀνάξιοι δοῦλοι Σου˙ εἰσάκουσον τῆς φωνῆς τῆς δεήσεως ἡμῶν ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ καί κατάπαυσον τόν ἐκραγέντα πόλεμον εἰς πεδιάδας, χωρία, κωμοπόλεις καί πόλεις τῆς Οὐκρανίας χώρας.

Ἐπίβλεψον ἐξ οὐρανοῦ, Κύριε, καί ἴδε τόν πόνον καί τήν ὀδύνην τῶν πλασμάτων Σου, τά δάκρυα ἐν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτῶν, τόν ψυχικόν τάραχον, ὡς καί τοῦτον τόν θάνατον ἐν αὐτοῖς. Σύ οἶδας ὅτι αἱ ἀνομίαι καί αἱ ἁμαρτίαι ὑπερῆραν τάς κεφαλάς ἡμῶν˙ διό γενοῦ ἵλεως καί ἐλπίς καί κραταίωμα.

Φώτισον δέ τόν νοῦν καί συνέτισον τούς ἰθύνοντας, τοῦ εἰδέναι ἑαυτούς καί ποιεῖν τό ἅγιον θέλημά Σου, ὅτι «μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοί, ὅτι αὐτοί υἱοί Θεοῦ κληθήσονται».

Ἀγγέλους ἐξ ἁγίου κατοικητηρίου Σου κατάπεμψον φύλακας ἐπί πάντας τούς εἰς τήν ξένην γῆν διαφυγόντας ἐκ τῆς πολεμικῆς συρράξεως καί χάρισαι αὐτοῖς ὑπομονήν καί παραμυθίαν.

Ναί, εὐδιάλλακτε καί φιλάνθρωπε Κύριε, δώρησαι τά σά ἀγαθά, εἰρήνην καί ὁμόνοιαν, δικαιοσύνην καί ἤρεμον καί ἡσύχιον βίον πᾶσι τοῖς δεινῶς δοκιμαζομένοις ὑπὸ τοῦ πολέμου ἀδελφοῖς ἡμῶν.

Ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός ἡμῶν, τοῦ ἐλεεῖν καί σώζειν καί Σοί τήν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρί καί τῷ Υἱῷ καί τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Άγιος Παΐσιος: Επιτέλους στο προσκήνιο Ελληνορθόδοξες παραγωγές, και ο κόσμος έδειξε πόσο διψά γι’ αυτές!

 

του Ελευθέριου Ανδρώνη - Sportime

Το πραγματικό «σάρωμα» που έκανε σε τηλεθέαση η πρεμιέρα της σειράς «Άγιος Παΐσιος: Από τα Φάρασα στον Ουρανό», απέδειξε το πόσο πολύ έχει ανάγκη αυτός ο κουρασμένος λαός από τέτοιες ψυχωφελείς οάσεις και πόσο είχε απηυδήσει από τα τηλεοπτικά σκουπίδια που έχουν κατακλύσει τα κανάλια.

Δεκαετίες πνευματικής ανομβρίας στην τηλεόραση είχαν δημιουργήσει ένα βαλτώδες, δύσοσμο τοπίο που δεν πρόσφερε ψυχαγωγία άλλα ηθικό ψυχορράγημα. Πανσεξουαλισμός, βία, δολοφονίες, ανηθικότητες, απάτες, ασωτίες, δολοπλοκίες, κουτσομπολιό, πλουτομανία, αυτές ήταν οι «αξίες» που μετέδιδαν οι τηλεοπτικές συχνότητες.

Πουθενά Χριστός, πουθενά Ελλάδα, πουθενά οι χαμένες πατρίδες, πουθενά η θύμηση της ρίζας μας και η ανάδειξη των δραμάτων αυτού του βασανισμένου λαού. Πουθενά οι αξίες της οικογένειας, της τιμής στους προγόνους μας, της πίστης στον Θεό. Γενιές παιδιών μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν πιστεύοντας πως αποτελεί φυσιολογικότητα η βρώμα και η δυσωδία του life – style, των τουρκοσίριαλ και των λοιπών σαχλοεκπομπών.

Και να που ήρθε μια σειρά να αναδείξει αυτό το τεράστιο κενό που υπήρχε στο τηλεοπτικό τοπίο και να το υπερπληρώσει σαρωτικά, δείχνοντας τον δρόμο προς μια ποιοτική τηλεόραση. Ποιος να το έλεγε, πως κάποτε ο Άγιος Παΐσιος θα γινόταν νούμερο ένα τάση στο twitter, από χιλιάδες ανθρώπους που αποθεώνουν μια σειρά για τον βίο του!

Συμπυκνωμένη Ελλάδα και Ορθοδοξία είδαμε στο παρθενικό επεισόδιο της σειράς του Αγίου Παϊσίου.

Είδαμε ένα χωριό που σέβεται και τιμά τον ιερέα του, τον οποίο υποδύεται ένας εκπληκτικός Νικήτας Τσακίρογλου ως Άγιος Αρσένιος. Είδαμε την ακλόνητη πίστη στον Θεό. Τη χαμένη – σήμερα – ανθρωπιά. Τους χωριανούς που τηρούν τα ήθη και τις παραδόσεις, και πονούν αβάσταχτα για τον τόπο τους. Την άφταστη ευλογία της πολυτεκνίας. Την τιμή στους νεκρούς που τους μιλούσαν σα να ήταν ζωντανοί. Την ομόνοια των συγχωριανών και τις χαρές της απλής ζωής. Τη γιαγιά που ήταν η «τηλεόραση» της εποχής, να διηγείται στα εγγόνια της παραμύθια που κρύβουν ψυχωφελή νοήματα για τις χαμένες πατρίδες που έμειναν πίσω και κάποτε θα κερδηθούν ξανά.

Μια παραγωγή πιστή στο θέμα της, χωρίς υπερβολές, χωρίς αποκλίσεις, χωρίς εκπτώσεις, και με υπέροχη σκηνοθεσία.

Μοιραίο ήταν να μοιραστούν πολλαπλά εγκεφαλικά στους ψευτο – προοδευτικούς σκοταδιστές που πραγματικά έβγαλαν φλύκταινες με την παραγωγή. Αν προβαλλόταν κάποια σειρά με τη ζωή ενός διάσημου μουλά ή ενός γκουρού, δεν θα είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα, άλλα ίσως να την επαινούσαν κιόλας. Άλλα να γυριστεί ο βίος ενός ορθόδοξου μοναχού και μάλιστα του Παΐσιου, ε… αυτό πάει πολύ. Άλλωστε δεν είναι και λίγο να εργάζεσαι για δεκαετίες για να στρώσεις μια εθνομηδενιστική και αντίχριστη προπαγάνδα, και να έρχεται μια σειρά που να σου τα κάνει όλα λαμπόγυαλο σε 45 λεπτά. Χρειάζεται μια κάποια κατανόηση.

Eπιτέλους άρχισε να αναδεικνύεται ο θησαυρός Ελλάδας και Ορθοδοξίας

Πέρα από αυτές τις γραφικότητες όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πως η σειρά του Αγίου Παϊσίου θριάμβευσε. Και επιτέλους – μετά από δεκαετίες στασιμότητας – κάτι φαίνεται να κινείται στις Ελληνορθόδοξες παραγωγές.

Το είδαμε με την τεράστια απήχηση που είχε «Ο Άνθρωπος του Θεού» που σάρωσε τα ταμεία, κόβοντας 250.000 εισιτήρια εν μέσω lockdown. Το είδαμε και με την υπέροχη θρησκευτική ταινία «Το Δείπνο του Βοσκού» που κέρδισε τις καρδιές των θεατών, μετρώντας πάνω από 600.000 προβολές στο Youtube.

Το είδαμε και με τις εξαιρετικές ιστορικές ταινίες του Βασίλη Τσικάρα, το «Έξοδος 1826» (2016), το «Πολιορκία» (2018), και το «Πέντε» (2021), οι οποίες απέσπασαν διεθνή βραβεία. Το είδαμε στην ταινία για το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, το «Καλάβρυτα 1943».Το είδαμε ακόμα και με την άφιξη του πολυαγαπημένου μας Παπαδιαμάντη στην Ελληνική τηλεόραση, με τη σειρά «Βαρδιάνος στα Σπόρκα» στην ΕΡΤ, που επίσης γνώρισε μεγάλη απήχηση στο κοινό.

Η ιστορία μας, η θρησκεία μας και η λογοτεχνία μας έχουν τέτοιο ανεξάντλητο πλούτο, τέτοιο ατελείωτο υλικό που μόνο σκάνδαλο αποτελούσε το ότι δεν το εκμεταλλευόμασταν τόσα χρόνια για να γίνουν παραγωγές που τόσο τις έχει ανάγκη ο λαός. Άγιοι, μάρτυρες, ήρωες, επικές μάχες, ιστορικά δράματα και συγκλονιστικές νίκες, παγκοσμίου βεληνεκούς προσωπικότητες.

Όμως μας έφαγε η ξενομανία και ο πιθηκισμός, και αφήσαμε ένα βουνό από θησαυρούς ιστορίας και παράδοσης, να παραμένει στην αφάνεια. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Υπάρχει ακόμα ελπίδα. Παραγωγοί αρχίζουν και «ξυπνάνε», δίνοντας βήμα προβολής στις αθάνατες και ασύγκριτες αξίες της Ελληνορθοδοξίας.

Ο Άγιος Παΐσιος θαυματουργεί μετά το θάνατο του, ακόμα και στη «τσιμεντωμένη» ελληνική πραγματικότητα. Τάραξε το τοπίο και αυτή είναι μόνο η αρχή. Έχουμε κάθε λόγο να αισιοδοξούμε και να χαμογελάμε.

Το στάδιον των αρετών

 

Τὸ στάδιον τῶν ἀρετῶν ἠνέωκται, οἱ βουλόμενοι ἀθλῆσαι εἰσέλθετε, 

ἀναζωσάμενοι τὸν καλὸν τῆς Νηστείας ἀγῶνα, οἱ γὰρ νομίμως ἀθλοῦντες,

δικαίως στεφανοῦνται, καὶ ἀναλαβόντες τὴν πανοπλίαν τοῦ Σταυροῦ, 

τῷ ἐχθρῷ ἀντιμαχησώμεθα, ὡς τεῖχος ἄῤῥηκτον κατέχοντες τὴν Πίστιν, 

καὶ ὡς θώρακα τὴν προσευχήν, καὶ περικεφαλαίαν τὴν ἐλεημοσύνην, 

ἀντὶ μαχαίρας τὴν νηστείαν, ἥτις ἐκτέμνει ἀπὸ καρδίας πᾶσαν κακίαν. 

Ὁ ποιῶν ταῦτα, τὸν ἀληθινὸν κομίζεται στέφανον, 

παρὰ τοῦ Παμβασιλέως Χριστοῦ, ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς Κρίσεως.

40ήμερο μνημόσυνο Αναστασίου Βλάχου

 

Το 40ήμερο μνημόσυνο του Αναστασίου Βλάχου θα γίνει την Κυριακή 6.3.22 στον Ι. Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ, ΑΠΟ ΤΑ ΦΑΡΑΣΑ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ: 4ο επεισόδιο

 

Επεισόδιο 4

Ο Πρόδρομος Εζνεπίδης, πατέρας του Αγίου Παϊσίου, προσπαθεί να σταθεί χωρίς τον πνευματικό του πατέρα, αλλά δεν μπορεί. Είναι έτοιμος να τα παρατήσει, όταν η γυναίκα του Ευλογία δείχνει τη δύναμή της και τη σοφία που κουβαλά στην ψυχή της. Τον στηρίζει και τον βοηθά να μη λυγίσει. 22 μήνες μετά την έλευσή τους στην Κέρκυρα, φεύγουν για την Πλαταριά Θεσπρωτίας. Εκεί, ο Πρόδρομος αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες για να κρατήσει ενωμένους τους χωριανούς, και έτσι, κάποιοι, νιώθοντας απογοητευμένοι από την κυβέρνηση και προδομένοι, φεύγουν για να βρουν επιτέλους έναν τόπο εγκατάστασης. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου η οικογένεια του Πρόδρομου Εζνεπίδη, μαζί με 50 άλλες οικογένειες, φτάνουν επιτέλους στον τόπο όπου θα ριζώσουν. Στη γη της Ηπείρου, στη γη της Κόνιτσας.

Γεωργία Κατσιροπούλου-Πήττα: Εις μνήμη πρεσβυτέρας Σταματούλας Μεντζά

 

Η αγάπη του Θεού προσφέρει πάντα στη ζωή μας κάποιους ανθρώπους, που λειτουργούν ως πρότυπα. Είναι αυτοί που καταξιώνουν το ανθρώπινο πρόσωπο μέσα στην κοινωνία και μας τοποθετούν μπροστά στις ατέλειες και στις αδυναμίες μας.

Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν η αείμνηστη Σταματούλα Μεντζά. Υπήρξε υπόδειγμα πρεσβυτέρας, σιωπηλή δύναμη δίπλα στον ιερέα σύζυγό της, υπόδειγμα πολύτεκνης μητέρας με μια ευλογημένη οικογένεια, υπόδειγμα δασκάλας, που σμίλεψε νου και ψυχή.  Μεγάλη και πολυετής η προσφορά της στην Χριστιανική Εστία Πατρών σαν Κυκλάρχισσα, όπου μεταλαμπάδεψε λόγο Θεού μεταδίδοντας συγχρόνως την αγάπη της και την αφοσίωσή της σ’ Αυτόν.

Εγώ, όμως θα ήθελα να εκφράσω λίγα λόγια καρδιάς για τον άνθρωπο που γνώρισα από κοντά πριν από πολλά χρόνια σ’ ένα χώρο συνεργασίας και εκμάθησης της ιδιότυπης τέχνης της ζωγραφικής βελόνης. Και εδώ η αείμνηστη ανέδειξε τις ιδιαίτερες καλλιτεχνικές της δεξιότητες, αποκύημα ευαισθησίας, καλαισθησίας και υπομονής. Εντυπωσίαζε με τα θέματα που αποτύπωνε πάνω στο ψυχρό πανί, περισσότερο όμως με την ακάματη και επίμονη προσπάθεια να τα αποδώσει με ακρίβεια και να προσφέρει το μόχθο της στις οικογένειες των παιδιών της. 

Γλυκύτατη, επιβλητική κι ευγενική παρουσία εξέπεμπε καλοσύνη κι αξιοπρέπεια και κέρδιζε σεβασμό και αγάπη.

Αργότερα είχα την ευλογία να αναζητούμε μαζί το φως του Χριστού μέσα από τη μελέτη του λόγου Του. Ήταν ήδη ταλαιπωρημένη από τα προβλήματα της υγείας της. Είχε αναδεχθεί τη χάρη της «συγκύπτουσας», υποχρεωμένη να κοιτάζει σκυφτή τα γήινα. Το πνεύμα της όμως ατένιζε δυναμικά τον Ουρανό!

Παρούσα πάντα στον Κύκλο μας, αψηφώντας  τους χειμώνες, στηριζόμενη στη βακτηρία της. Η ίδια όμως δική μας πάντα βακτηρία με τις φωτισμένες σκέψεις της στο θέμα της μελέτης μας.

                              Σεβαστή μας Πρεσβυτέρα,

όλες εμείς του Κύκλου μας είμαστε ευλογημένες που σε είχαμε κοντά μας. Σε σκεπτόμαστε  πάντα με αγάπη και προσευχόμαστε ο Κύριος να σου αποδώσει το «Βραβεῖον τῆς ἂνω κλήσεως» για το οποίον αγωνίστηκες.

Να μας θυμάσαι με τις πρεσβείες σου.

Γεωργία Κατσιροπούλου-Πήττα 

Το 40ήμερο μνημόσυνο της πρεσβυτέρας Σταματούλας (χήρας) Ιερέως Παναγιώτου Μεντζά θα τελεσθεί το Σάββατο 5.3.2022 στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Ρίου.

Ἔκθεση «Ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος»

 

«Παρουσίᾳ τῆς Προέδρου τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας κας Κατερίνας Σακελλαροπούλου καὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερωνύμου πραγματοποιήθη­καν τὰ ἐγκαίνια τῆς Ἔκθεσης “Ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος – Ἡ συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὸν Ἀγώνα τοῦ 1821”, τὴν ὁποία διοργανώνει ἡ Εἰδικὴ Συνοδικὴ Ἐπιτροπὴ ἐπὶ τῆς Ἀκαδημίας Ἐκκλησιαστικῶν Τεχνῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος σὲ συνεργασία μὲ τὸ Βυζαντινὸ καὶ Χριστιανικὸ Μουσεῖο.

Τὸν ἁγιασμὸ τῶν ἐγκαινίων τέλεσε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καὶ ἀμέσως μετὰ σημείωσε ὅτι “Ἡ Ἁγιωτάτη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνεχίζει καὶ ἐφέτος (…) τὴν προσπάθειά της μὲ σκοπὸ νὰ τιμήσει οὐσιαστικὰ τὴν ἐπέτειο τῶν 200 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἐνάρξεως τοῦ Ἀγῶνος τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας”.

Μιλώντας γιὰ τὴν ἐκδήλωση, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος περιέγραψε ὅτι “ἀφορᾶ στὴν Ἔκθεση κειμηλίων τοῦ Ἀγῶνος τῆς Ἐθνικῆς μας Παλιγγενεσίας· κειμήλια, ἱερὰ ἀντικείμενα ἄρρηκτα συνδεδεμένα μὲ τὸν ἡρωισμὸ καὶ τὴν προσ­φορὰ τῶν ἀνθρώπων στοὺς ὁποίους ἀνῆκαν· ἀνθρώπων ποὺ ἀγωνίσθηκαν ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος· ἀνθρώπων πρὸς τοὺς ὁποίους τὸ Νέο Ἑλληνικὸ Κράτος ὀφείλει τὴ δημιουργία του· τὴ γέννηση ἢ μᾶλλον τὴν ἀναγέννησή του μέσα ἀπὸ τὴν τέφρα τοῦ πολέμου μὲ τὴν πίστη στὸν Θεό, τὶς προσευχές, τὴν αὐτοθυσία, τοὺς μόχθους, τὴ γενναιοψυχία, τὴν ἀνδρεία καὶ τὴν προσήλωση στὰ ἀγαθὰ τῆς ἐλευθερίας, χωρὶς τὴν ὁποία εἶναι ἀβίωτος ὁ βίος. Τὰ κειμήλια αὐτὰ λειτουργοῦν ἀφυπνιστικὰ γιὰ τὴν ἐθνικὴ συνείδηση τῶν Νεοελλήνων”.

Στὴ συνέχεια ἡ ΠτΔ ἐξέφρασε τὴ συγκίνησή της καὶ τόνισε πὼς ἡ ἔκθεση “Ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος” ἀναδεικνύει καὶ τιμᾶ τὴ συμβολὴ τῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821. “Ἐδῶ, στὸν ὑποβλητικὸ χῶρο τοῦ Βυζαντινοῦ καὶ Χριστιανικοῦ Μουσείου, τὰ ἐκκλησιαστικὰ κειμήλια, οἱ εἰκόνες, οἱ λαϊκὲς ζωγραφιές, τὰ τάματα τῶν πιστῶν, τὰ φυλακτὰ τῶν ἀγωνιστῶν μιλοῦν εὔγλωττα γιὰ τὴ σύνδεση τῆς θρησκευτικῆς ‘πατρίου’ πίστεως μὲ τὴν ἐθνικὴ σωτηρία, γιὰ τὴν ταύτιση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν ἐθνικὴ νεοελληνικὴ συνείδηση”.

Κάνοντας λόγο γιὰ τὴν προσφορὰ τῆς Ἐκ­κλησίας, ἡ ΠτΔ σημείωσε ὅτι “σ᾿ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας, ἡ Ἐκκλησία ἀποτέλεσε στοιχεῖο ἑνοποιητικὸ καὶ διαμορφωτικὸ τῆς ἑλληνικῆς ταυτότητας, δύναμη συνοχῆς ἔναντι ἀλλοθρήσκων καὶ ἑτεροδόξων, καταφύγιο τῶν διωκόμενων καὶ συμπαραστάτρια τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ στὶς δοκιμασίες του. Διατήρησε τὴ γλώσσα καὶ τὴν ἱστορία, διαπαιδαγωγώντας συστηματικὰ τὰ ὑπόδουλα τέκνα της, διαφυλάσσοντας τὴν πνευματική τους ἐλευθερία”» («ecclesia.gr» 9-2-2022).

Εἶναι δίκαιο νὰ ἐκφράσουμε θερμὰ συγχαρητήρια πρὸς τοὺς ἁρμόδιους φορεῖς γιὰ τὴ διοργάνωση τῆς σημαντικῆς αὐτῆς Ἐκθέσεως, ἡ ὁποία λειτουργεῖ ὑπὸ τὴν αἰγίδα τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἐπιπλέον ὀφείλουμε νὰ διατυπώσουμε τὴν εἰλικρινὴ ἱκανοποίησή μας γιὰ τὶς ἐπιτυχεῖς δηλώσεις τῆς Προέδρου τῆς Δημοκρατίας, οἱ ὁποῖες κινοῦνται στὰ ἑλληνορθόδοξα πλαίσια. Διότι ἔχουμε μία ρητὴ ἐπίσημη ἀναγνώριση τῆς ἀνυπολόγιστης προσφορᾶς ἐκ μέρους τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας γιὰ τὴ διατήρηση τῆς ἐθνικῆς ἑνότητας τοῦ σκλαβωμένου Ἔθνους καὶ γιὰ τὴν ἀπελευθέρωσή του μὲ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821.

Ἐκεῖνο ποὺ περιμένουμε τώρα ἀπὸ τὸ Ὑ­πουργεῖο Παιδείας εἶναι νὰ δώσει τὶς κατάλληλες ὁδηγίες, ὥστε νὰ ἐπισκεφθοῦν τὴν ἀξιό­λογη αὐτὴ Ἔκθεση ὅλα τὰ γυμνάσια καὶ λύκεια, τουλάχιστον τῆς περιοχῆς τῶν Ἀθηνῶν καὶ τῶν περιχώρων, μὲ σκοπὸ τὸν φρονηματισμὸ τῆς μαθητικῆς νεολαίας καὶ τὸν προσανατολισμό της στὰ πατροπαράδοτα ἰδανικὰ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Πατρίδας.

Το Μεγάλο Απόδειπνο την Καθαρά Δευτέρα

 

Την Καθαρά Δευτέρα 7 Μαρτίου 2022 και ώρα 6.00 μ.μ. στη

 Χριστιανική Εστία Πατρών και στο παρεκκλήσιο 

του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου (Μιαούλη 57) 

θα τελεσθεί η Ακολουθία του Μεγάλου Αποδείπνου. 

Πόλεμος

 

Τη μέρα που η δύναμη της αγάπης θα υπερνικήσει την αγάπη της δύναμης, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη.

Μαχάτμα Γκάντι

Όταν δίνουμε αίμα, δίνουμε από αυτό που είμαστε | γιατρός Δέσποινα Ανταράκη | Σοφία Χατζή

 

Στην εκπομπή ακούσαμε μεταξύ άλλων:

Η Αιμοδοσία είναι θέμα παιδείας. Στη χώρα μας υπάρχουν άνθρωποι με διάθεση προσφοράς αλλά δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη αιμοδοσίας. Συνήθως έχουμε στο νου μας ότι όταν ένας γνωστός μας ζητήσει αίμα, θα πάμε να δώσουμε. Αλλά το πρόβλημα της αιμοδοσίας δε λύνεται με την προσφορά αίματος σε μια έκτακτη ώρα.

Ο αιμοδότης που δίνει αίμα για κάποιον συγγενή/γνωστό λέγεται αιμοδότης περιβάλλοντος. Ο εθελοντής αιμοδότης δίνει αίμα από ανιδιοτελή αγάπη, όχι για να πάρει πάρει άδεια ή να κάνει δωρεάν ιατρικές εξετάσεις. Η εθελοντική αιμοδοσία διασφαλίζει την ασφάλεια του αίματος γιατί ο αιμοδότης δεν έρχεται να αιμοδοτήσει σε καθεστώς άγχους αποκρύπτοντας πιθανόν σημαντικά στοιχεία από το ιστορικό του.

Η αιμοδοσία είναι προσφορά. Στην αιμοδοσία δεν υπάρχει ο δυνατός που δίνει και ο αδύνατος που παίρνει, υπάρχουν δυο που μοιράζονται, μοιράζονται τη χαρά της σχέσης κι ας μη γνωρίζονται προσωπικά.

Η αιμοδοσία είναι μια απολύτως ασφαλής διαδικασία για κάθε υγιή άνθρωπο 18-65 ετών. Η συνέντευξη με τον γιατρό αιμοδοσίας διασφαλίζει ότι αν κάποιος έχει κάποιο νόσημα που η αιμοδοσία θα το επιβαρύνει, αυτό θα επισημανθεί και δε θα αιμοδοτήσει. Οι αιμοδότες επειδή ακριβώς έρχονται σε τακτική επαφή με ιατρικές υπηρεσίες και λόγω της αιμοδοσίας βρίσκονται σε μεγαλύτερη επαγρύπνηση για την υγεία τους, άρα υπάρχει θετικό όφελος για την υγεία.

Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά γιατί η αιμοδοσία είναι θέμα παιδείας! Δε μπορείς να δώσεις αίμα πριν τα 18, αλλά είναι μια σκέψη που πρέπει να καλλιεργηθεί και να βγάλει ρίζες για να εκκολαφθεί η συνείδηση του τακτικού εθελοντή αιμοδότη. Υπάρχουν χώρες του εξωτερικού που η αιμοδοσία είναι η πρώτη κίνηση των νέων στο πλαίσιο του εορτασμού των 18ων γενεθλίων τους! Μακάρι να το είχαμε και στην Ελλάδα σαν σκέψη! Στο βιβλίο η Δώρα που ξεκινάει για αιμοδοσία είναι 18 χρόνων!

Το 60% του πληθυσμού κάποια στιγμή στη ζωή μας θα χρειαστούμε μετάγγιση! Οι άνθρωποι με μεσογειακή αναιμία, οι ασθενείς με αιματολογικά νοσήματα και καρκίνο, οι νεφροπαθείς είναι ομάδες ασθενών που χρειάζονται τακτικές μεταγγίσεις, δε μεταγγίζονται μια φορά και τελείωσε. Το απόθεμα αιμοδοσίας πρέπει να επαρκεί για όλους! Πολλές φορές ερχόμαστε σε δύσκολη θέση γιατί δεν έχουμε αίμα, ειδικά το καλοκαίρι ή την περίοδο του COVID τα αποθέματα είναι μηδενικά… Και προσπαθούμε να αναβάλλουμε μεταγγίσεις ή να μειώσουμε τον αριθμό των απαιτούμενων μονάδων με κόστος για την υγεία του ασθενή…

Αν αιμοδοτούσε το 2-3% του πληθυσμού που μπορεί να αιμοδοτεί ως τακτικοί εθελοντές αιμοδότες 2-3 φορές το χρόνο, θα είχαμε λύσει το θέμα της αιμοδοσίας στη χώρα μας. Ενώ τώρα συχνά χρειάζεται εισαγωγή αίματος από το εξωτερικό…

Οι αιμοδοσίες των νοσοκομείων προσπαθούν να κάνουν ανοίγματα σε νέους συλλόγους και αιμοδότες με σκοπό να αυξηθεί η δεξαμενή εθελοντών αιμοδοτών. Την εποχή COVID αναζητήθηκαν χώροι αιμοληψιών εκτός νοσοκομείων επειδή οι αιμοδότες δίσταζαν να έρθουν για αιμοδοσία στο νοσοκομείο.

Ωστόσο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η αιμοδοσία καλύπτεται 100% από εθελοντές αιμοδότες. Η Ελλάδα είναι μια από τις τελευταίες χώρες που η αιμοδοσία δεν καλύπτεται από εθελοντές αιμοδότες και χρειάζεται να καλούμε αιμοδότες περιβάλλοντος. Αν η αιμοδοσία καλυπτόταν από εθελοντές αιμοδότες, αυτό θα σήμαινε ότι όποιος ερχόταν να χειρουργηθεί ή να μεταγγιστεί για κάποιο τακτικό ή έκτακτο λόγο δε θα του ζητούνταν ποτέ αίμα! Ενώ τώρα για να κάνει κανείς κάποιο χειρουργείο, πρέπει να φέρει αιμοδότες που θα καλύψουν το αίμα.

Εθελοντική αιμοδοσία σημαίνει μεγαλύτερη ασφάλεια αίματος. Αν κάποιος πιέζεται να δώσει αίμα επειδή θα χειρουργηθεί ένας συγγενής του, θα αποκρύψει ότι πιθανόν είναι κρυωμένος ή έκανε τατουάζ πριν 10 μέρες και αυτό μειώνει τη ασφάλεια του αίματος. Το αίμα που συλλέγεται φυσικά ελέγχεται για τους ιούς HIV, HTLV, ηπατίτιδας Β, C, και σύφιλη. Ωστόσο, αν και οι μέθοδοι διαρκώς βελτιώνονται, υπάρχει η «περίοδος παραθύρου» κατά την οποία ο αιμοδότης μπορεί να έχει εκτεθεί σε έναν ιό ο οποίος δεν ανιχνεύεται ακόμα. Αυτό καθιστά πολύ σημαντική την ειλικρίνεια του αιμοδότη στη λήψη ιστορικού. 

Μια μονάδα αίμα σώζει τρεις ζωές! Είναι συγκινητικό όταν έρχονται να αιμοδοτήσουν γονείς μαζί με τα 20χρονα παιδιά τους! Είναι σημαντικό να ξεκινάει και από την οικογένεια η παιδεία της αιμοδοσίας. Πολλοί άνθρωποι ευαισθητοποιούνται όταν συμβεί κάποιο περιστατικό στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, αλλά ας ευαισθητοποιηθούμε χωρίς να γίνει αυτό.

Στην αιμοδοσία δε δίνουμε από κάτι που έχουμε (όπως χρόνο, χρήμα), αλλά δίνουμε κάτι από αυτό που είμαστε! Το αίμα δεν είναι άψυχο, είναι δώρο πολύτιμο και αναντικατάστατο, δεν παράγεται στο εργαστήριο, είναι ζωντανό, χαρίζει ζωή. Αν μιλήσουμε με ασθενείς με μεσογειακή αναιμία… περιμένουν μια μονάδα αίμα όπως εμείς περιμένουμε στον καυτό ήλιο ένα μπουκάλι νερό! Χωρίς αυτήν δε μπορούν να προγραμματίσουν τίποτα, δεν ξέρουν αν θα μπορούν να σηκωθούν από το κρεβάτι, εξαρτώνται από αυτή τη μονάδα αίματος του αγνώστου ευεργέτη εθελοντή αιμοδότη.

Το βιβλίο ξεκινά με την ιστορία του Ερυθρού Σφαίρη, που είναι ένα ερυθρό αιμοσφαίριο. Ο Ερυθρός Σφαίρης και οι φίλοι του μας καλούν να γνωρίσουμε το καθημερινό τους ταξίδι και τις λειτουργίες τους στο σώμα, αλλά και το πώς η αγάπη μπορεί να δώσει ζωή!

Η Δώρα καταλήγει ότι ο πρώτος που έδωσε το αίμα Του για εμάς είναι ο Χριστός πάνω στο Σταυρό! Εκείνος μας αγαπούσε πιο πολύ από όσο μπορεί να αγαπήσει κάθε άνθρωπος.

Η αιμοδοσία είναι σαν μια μυστική προσφορά αγάπης, δεν ξέρουμε ποιος θα λάβει το αίμα που δίνουμε! Αλλά αυτό ακριβώς είναι και η ομορφιά της!

Ας προσωποποιήσουμε στο νου μας την ανάγκη σε κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο, πραγματικά υπάρχουν τόσο πολλοί ασθενείς που έχουν ανάγκη το αίμα μας που θα διαγκωνίζονταν για το ποιος θα μεταγγιστεί με αυτό.

Η κ. Ανταράκη τέλος, μίλησε και για τη δύσκολη περίοδο που τα νησιά, αν και μικρά σε πληθυσμό, κλήθηκαν να περιθάλψουν και μεγάλους μεταναστευτικους/προσφυγικούς πληθυσμούς, κάτι που σήμαινε ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη για αίμα για να δοθεί σε έγκυες και όσους ταλαιπωρημένους ανθρώπους έφτασαν με βαριά νοσήματα.

Η κ. Δέσποινα Ανταράκη είναι η συγγραφέας του βιβλίου 

Η Δώρα και το δώρο της Αιμοδοσίας 

από τις εκδόσεις Έαρ