Σταύρωση

«Χρειασθήκαμε Θεὸ ποὺ σαρκώθηκε καὶ πέθανε, γιὰ νὰ ζήσουμε. Νεκρωθήκαμε μαζί Του, γιὰ νὰ καθαρισθοῦμε. Ἀναστηθήκαμε μαζί Του, ἐπειδὴ μαζί Του καὶ νεκρωθήκαμε. 

Συνδοξασθήκαμε, ἐπειδὴ συναναστηθήκαμε... 

Τίποτε ἄλλωστε δὲν ὑπάρχει σὰν τὸ θαῦμα τῆς σωτηρίας μου: λίγες σταγόνες αἵματος Ἐκείνου ἀναπλάθουν τὸν κόσμο ὅλο καὶ γίνονται σὰν χυμὸς γάλακτος γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ συνδέουν καὶ συνάγουν ἐμᾶς σὲ μία ἑνότητα.

Ὧ, Πάσχα! τὸ μέγα καὶ ἱερό, ποὺ καθαρίζεις τὸν κόσμο ὅλο!».

Ἀγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου 

Λόγος με´ εἰς τὸ Πάσχα (ἀπόσπασμα)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ: «Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ»

Η συνομιλία του Κυρίου με τη Σαμαρείτιδα είναι συζήτηση του Θεού με την άπιστη ψυχή. Η συνομιλία αυτή περιέχει ένα μήνυμα για σένα. Είναι συνομιλία ανάμεσα στον Ουράνιο Νυμφίο και τη νύμφη Του, την ψυχή του ανθρώπου. Αυτός είναι ο λόγος που ο Κύριος επικέντρωσε τη συζήτησή Του στον άντρα της Σαμαρείτιδας. Θα μπορούσε να εκτυλιχτεί διαφορετικά η συ­ζήτηση μαζί της, να της φανέρωνε με άλλον τρόπο πως ήταν προφήτης. Θά μπορούσε να της αποκαλύψει κάποιο άλλο μυστικό δικό της ή των γονιών της ή των γειτόνων της στο Συχάρ. Κι η γνώση αυτή να είχε καταπλήξει εξίσου τη γυναίκα. Σκόπιμα όμως έφερε τη συζήτηση στο σύζυγο της γυναίκας, επειδή αυτό έχει να προσφέρει κάτι και σε σένα. Σε σένα καθώς και σ' όλες τις ψυχές που δημιούργησε από την αρχή και θα συνεχίσει να δημιουργεί ως τη συντέλεια του κόσμου.

Η ερώτηση για το σύζυγό σου, ψυχή, είναι η σπουδαιότερη κι η πιο αποφασιστική. Όποιος κι αν είναι ο σύντροφός σου, είσαι σύζυγος του προσώπου αυτού. Αν σύντροφός σου είναι ο κόσμος, θα καταστραφείς μαζί του. Αν σύντροφός σου είναι η αμαρτία, θα πεθάνεις μαζί της. Αν σύντροφός σου είναι ο διάβολος, θα είσαι μαζί του αιώνια. Σε οποιαδήποτε από τις παραπάνω περιπτώσεις, θα πίνεις νερό που θα σου προκαλεί όλο και περισσότερη δίψα. Μόνο αν ομολογήσεις τον Κύριο Ιησού Χριστό ως νόμιμο Σύζυγό σου και τον συζευχθείς με πίστη κι αγάπη, θα πίνεις το ζων ύδωρ, το δροσερό και ζωογόνο νερό που θα σε ξεδιψάσει για πάντα και θα σε οδηγήσει στη βασιλεία των ουρανών και την αιώνια ζωή...

(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΟΜΙΛΙΕΣ Γ’: ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΗΜΕΡΑ – Από την Κυριακή του Πάσχα ως την Πεντηκοστή» Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Μετάφραση – Επιμέλεια ΠΕΤΡΟΥ ΜΠΟΤΣΗ – 2011)

Η θεραπεία του Παραλύτου

Το θαύμα του Παραλύτου εορτάζεται αυτή την περίοδο διότι και αυτό έγινε την Πεντηκοστή, όπως και το της Σαμαρείτιδος και του τυφλού. 

Διότι τον Θωμά και τις Μυροφόρες τους εορτάζουμε προς βεβαίωση της Αναστάσεως του Χριστού, ενώ τα άλλα μέχρι την Ανάληψη διότι έγιναν τον καιρό της εβραϊκής Πεντηκοστής και τα μνημόνευσε ο ευαγγελιστής Ιωάννης.

Εκδήλωση για το Άγιο Φως

Αναστάσιμη επίσκεψη αγάπης!

Χριστός Ανέστη!

Πραγματοποιήσαμε κι εφέτος -με τη βοήθεια του Θεού- την καθιερωμένη επίσκεψή μας ανήμερα το Πάσχα στους πονεμένους αδελφούς μας στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Πατρών “Παναγία η Βοήθεια”.

Μια συνεργασία-ευλογία θα λέγαμε καλύτερα- του τομέα μας με τον τομέα της Προνοίας και των Χαρούμενων Αγωνιστριών. Η χαρά και η συγκίνηση ήταν συνυφασμένες τόσο στις καρδιές των ασθενών, όσο και στις δικές μας!

Απόστολος Θωμάς: Ο δύσπιστος μαθητής του Κυρίου

... Πολλοί αποκαλούν τον απόστολο Θωμά άπιστο. Δεν είναι σωστός αυτός ο χαρακτηρισμός του. Ο Θωμάς δεν υπήρξε άπιστος, αλλά δύσπιστος. Ζητούσε αποδείξεις για να βεβαιωθεί και να πιστέψει, όπως και έγινε. Ο Κύριος δεν του αρνήθηκε αυτή του την επιθυμία, γεγονός που σημαίνει ότι η πίστη μας στα διδάγματα της Εκκλησίας μας, δεν είναι, και δεν πρέπει να είναι, παθητική και απόλυτα άκριτη κατάσταση, αλλά προϊόν ελεύθερης επιλογής.

Ο απόστολος Φίλιππος, όταν μίλησε στον φίλο του Ναθαναήλ για το Χριστό του είπε εκείνο το περίφημο: «έρχου και ίδε» (Ιωάν.1,47), «έλα φίλε μου να διαπιστώσεις με τα ίδια σου τα μάτια αυτά που σου λέω για Εκείνον».

Άρα δεν είναι κακό να ερευνούμε καλόπιστα. Κακό είναι να κρατάμε στάση κακόπιστη, η οποία και θα μας κρατήσει τελικά μακριά από την αλήθεια. Ο απόστολος Θωμάς ήταν καλόπιστος και γι’ αυτό, αφού ικανοποίησε τις αισθήσεις του, ομολόγησε ευθαρσώς: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου» (Ιωάν.20,28)!

του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού

Όλο το άρθρο εδώ

Πάσχα 2018 στην Αλβανία

Για 26η χρονιά επταμελές κλιμάκιο από τη Χριστιανική Εστία Πατρών με επικεφαλής τον π. Σωτήριο Τσάφο μετέβει στα ιερά χώματα της Β. Ηπείρου για να διακονήσει από την Μ. Τετάρτη έως την Δευτέρα του Πάσχα 2018.

Εκεί συναντήθηκε με τον ιερομόναχο π. Σιλουανό, ο οποίος κλήθηκε από τον Θεό να υπηρετεί μονίμως την περιοχή της Χειμάρας τον Δεκέμβρη του 2012.

Οι χριστιανοί της Χειμάρας και των περί αυτής χωριών, γέμισαν τις εκκλησιές και συμμετείχαν με ενθουσιασμό στις ιερές ακολουθίες που τελέστηκαν τόσο στην ελληνική όσο και στην αλβανική γλώσσα.

Η προσέλευση μικρών και μεγάλων Χειμαριωτών στο μυστήριο της Ι. Εξομολόγησης, η συμμετοχή τους στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας το πρωί της Μ. Πέμπτης, το πλήθος που ακολούθησε τον επιτάφιο την Μ. Παρασκευή, η κοσμοσυρροή που παρατηρήθηκε στην ακολουθία της Ανάστασης εντός και εκτός ναού, αλλά και η παραμονή πολλών απο τους πιστούς στην αναστάσιμη Θ. Λειτουργία, μαρτυρούν αδιαμφισβήτητα ότι ο σπόρος που πέφτει τόσα χρόνια εκεί, δίνει ήδη καρπούς.

Αξέχαστη παραμένει η εικόνα πολλών από τους πιστούς να σπεύδουν με ιερή λαχτάρα μετά το τέλος της περιφοράς του επιταφίου να πάρουν λίγα άνθη ως ευλογία, καθώς και αυτή της παραμονής τους στο ναό μετά το τέλος της πρωινής Θ. Λειτουργίας του Μ. Σαββάτου, προκειμένου να λάβουν τις αναστάσιμες λαμπάδες από τα χέρια του κληρικού που τόσα χρόνια ευλαβούνται, του π. Σωτηρίου.

Ευχόμαστε ο Άγιος Θεός να στηρίζει την πίστη των αδελφών χριστιανών της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας και να ενδυναμώνει πάντοτε τους λειτουργούς του Αγίου Θυσιαστηρίου στο ιεραποστολικό έργο που τους έχει αναθέσει.

Απόδειξη της Αναστάσεως

...................

Μέγιστη απόδειξη της Αναστάσεως είναι ότι ο σφαγμένος Χριστός έδειξε μετά το θάνατο τόση δύναμη, ώστε έπεισε τους ζωντανούς να περιφρονήσουν και πατρίδα και σπίτι και φίλους και συγγενείς και την ίδια τη ζωή τους για χάρη Του, και να προτιμήσουν μαστιγώσεις και κινδύνους και θάνατο. Αυτά δεν είναι κατορθώματα νεκρού κλεισμένου στον τάφο, αλλ' αναστημένου και ζωντανού.

Πρόσεξε, παρακαλώ: Οι απόστολοι, όταν μεν ζούσε ο Διδάσκαλος, από το φόβο τους Τον πρόδωσαν κι εξαφανίστηκαν όλοι. Ο Πέτρος μάλιστα Τον αρνήθηκε με όρκο τρεις φορές. Όταν όμως πέθανε ο Χριστός, αυτός που Τον αρνήθηκε τρεις φορές και πανικοβλήθηκε μπροστά σε μιαν υπηρετριούλα, τόσο απότομα άλλαξε, ώστε ν' αψηφήσει ολόκληρο λαό, και μες στη μέση του Ιουδαϊκού όχλου να διακηρύξει πως ο σταυρωμένος και θαμμένος Ιησούς αναστήθηκε την τρίτη μέρα και ανέβηκε στα ουράνια. Και τα κήρυξε όλ' αυτά χωρίς να υπολογίσει τη φοβερή μανία των εχθρών και τις συνέπειες.

Πού βρήκε αυτό το θάρρος; Πού αλλού; Στην Ανάσταση! Τον είδε και συνομίλησε μαζί Του και άκουσε για τα μελλοντικά αγαθά, κι έτσι πήρε δύναμη να πεθάνει γι' Αυτόν και να σταυρωθεί με το κεφάλι προς τα κάτω.

Μα το πιο σπουδαίο είναι πως όχι μόνο ο Πέτρος και ο Παύλος και οι άλλοι απόστολοι, αλλά και ο Ιγνάτιος, που ούτε Τον είδε ποτέ ούτε απόλαυσε τη συντροφιά Του, έδειξε τόσο ζήλο για χάρη Του, ώστε Του πρόσφερε θυσία την ίδια τη ζωή του...

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

"ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ"

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ 

Γιατί κατέβηκε ο Χριστός στον Άδη;

Πρώτον, το έκανε για να συντρίψει τις πύλες του Άδου, στην πραγματικότητα για να καταργήσει τον θάνατο και το κράτος του διαβόλου...

Δεύτερον, κατέβηκε στον Άδη για να κυριεύσει και να υποδουλώσει τον διάβολο, ο οποίος τότε ήταν άρχοντας του θανάτου και του Άδου... 

Τρίτον, κατέβηκε ο Χριστός στον Άδη για να γεμίσει τα πάντα με το φως της θεότητός Του... 

Τέταρτον, κατέβηκε ο Χριστός στον Άδη, ώστε να επαναληφθούν και να γίνουν και εκεί όσα έγιναν στην γη. Όπως στην γη κήρυξε την ειρήνη, έδωσε άφεση αμαρτιών στους αμαρτωλούς, έδωσε το φως των οφθαλμών στους τυφλούς και έγινε αιτία σωτηρίας για όσους πίστευσαν, αλλά και έλεγχος απιστίας για όσους απείθησαν, το ίδιο έπρεπε να γίνει και στον Άδη, όπου υπήρχαν οι ψυχές αυτών που είχαν πεθάνει, ώστε ολόκληρη η ανθρώπινη φύση, όλη η ανθρωπότητα να ακούσει το λυτρωτικό μήνυμα του Χριστού...

Από το βιβλίο «Οι Δεσποτικές Εορτές» 

του Μητροπολίτου Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου Βλάχου

Επιστολή Μητροπολίτου Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΑ προς τους δύο κρατούμενους Έλληνες στρατιωτικούς

Κυρίους
Ἄγγελον Μητρετώδην καί Δημήτρην Κούκλατζην
Εἰς Ἀδριανούπολιν

Ἑλληνόπουλα ἀδέλφια μου Ἄγγελε καί Δημήτρη,

Σᾶς γράφω ἀπό τήν ἀκριτικήν Κόνιτσαν τῆς Ἠπείρου, ἡ ὁποία συνορεύει μέ τήν ἀείποτε Ἑλληνικήν Βόρειον Ἤπειρον. Ἡ ὁποία, ἐδῶ καί 104 χρόνια συνεχίζει νά βρίσκεται ὑπό τόν ἀνθελληνικόν ἀλβανικόν ζυγόν.

Εἶμαι βαθύτατα συγκινημένος ἀπό τήν περιπέτειάν σας, ὅπως καί ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικός Λαός.

Συγχρόνως, ὅμως, εἶμαι καί πολύ χαρούμενος καί ἐθνικά ὑπερήφανος, διότι, ὅπως πληροφοροῦμαι, τό φρόνημά σας εἶναι ὑψηλόν καί ἀλύγιστον, ὡς ἐμπρέπει, ἄλλωστε, εἰς ἄνδρας γενναίους, οἱ ὁποῖοι ὑπηρετοῦν εἰς τόν ἔνδοξον Στρατόν τῆς Ἑλληνικῆς μας Πατρίδος.

Ἡ σκέψις μου εἶναι μαζί σας. Καί ἡ ταπεινή προσευχή μου σᾶς συνοδεύει. Ἀνδρίζεσθε καί κραταιοῦσθε.

Ἔχω δέ ἀπόλυτον τήν βεβαιότητα, ὅτι συντόμως θά ἀξιωθῆτε νά ἀπευθύνητε καί σεῖς τήν εὐχαριστήριον προσευχήν τοῦ ἱεροῦ Ψαλμωδοῦ Δαβίδ, τήν ὁποίαν εἶπε καί ὁ ἐθνοϊερομάρτυς Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, προτοῦ λάβῃ τόν στέφανον τοῦ μαρτυρίου: «Διήλθομεν διά πυρός καί ὕδατος, καί ἐξήγαγες ἡμᾶς εἰς ἀναψυχήν» (Ψαλμός 65,12).

Ναί, ἀδέλφια μου, ἔτσι θά γίνῃ. Διότι μετά τόν Γολγοθᾶ ἀκολουθεῖ ἡ Ἀνάστασις. Μετά τήν ἀδόκητον περιπέτειάν σας, σύντομα ἡ Ἑλλάς θά σᾶς σφίξῃ εἰς τήν θερμήν μητρικήν της ἀγκάλην.

Μετά πολλῆς ἀγάπης ἐν Χριστῷ Ἀναστάντι

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ὁ Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ΑΝΔΡΕΑΣ

Χριστός Ανέστη!

Χριστὸς ἀνέστη, ἀδελφοί! 

Σήμερα παν­ηγυρίζουμε τὴν πιὸ μεγάλη νίκη, τὸν πιὸ συγκλονιστικὸ θρίαμβο, τὸ πιὸ βέβαιο γεγονός! Διότι τὸ μόνο ἐμπόδιο γιὰ νὰ πιστέψει κανεὶς στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι ὁ ἀταπείνωτος ἀνθρώπινος ἐγωισμός, ἡ ἐπίμονη ἀμετανοησία. 

Ὁ ἄνθρωπος ὁποιασδήποτε ἐποχῆς μπορεῖ νὰ βεβαιωθεῖ γιὰ τὴν Ἀνάσταση! Γιατὶ Ἐκεῖνος ζεῖ καὶ ἐπισκέπτεται ὅσους Τὸν ἀναζητοῦν καὶ δὲν παύουν νὰ Τὸν περιμένουν ἀκόμη καὶ στὴν πιὸ μεγάλη θλίψη, στὴν ἔσχατη ἀδυναμία τους. 

Ἔρχεται καὶ τοὺς ἀνασταίνει σὲ μιὰ καινούργια ζωή, τὴν αἰώνια μαζί Του!

Το Αναστάσιμο μήνυμα του Μητροπολίτου Πατρών κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (2018)

Ο Εσπερινός της Αγάπης

Αι γενεαί πάσαι...

Ο Υιός του Ανθρώπου αναπαύεται στον τάφο σωματικά και κηρύττει στον Άδη τη Ζωή. 

Ο Επιτάφιος Θρήνος συνοδεύει το πένθος. 

Χιλιάδες πιστών ακολουθούν μ΄ένα κερί στο χέρι. 

Αλλά σήμερα ο Χριστός "αναπεσών κεκοίμηται ως λέων". Κοιμάται σαν το λιοντάρι, έτοιμος να ξυπνήσει, να αναστηθεί, να φέρει στον κόσμο την ελπίδα, την χαρά της νίκης, την συντριβή του θανάτου. 

Την ελευθερία του ανθρωπίνου γένους από την χοϊκή φθαρτότητά του.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

πηγή: ΕΦ. ΓΝΩΜΗ

Μ. Παρασκευή

Πάντα τη Μεγάλη Παρασκευή
να ’σαι μόνος σαν τον Χριστό,
προσμένοντας το τελευταίο καρφί, το ξύδι, την λόγχη.

Τις ζαριές να ακούς ατάραχα
στο μοίρασμα των υπαρχόντων σου
τις βλαστήμιες, τις προκλήσεις, την αδιαφορία.

Πριν την Παρασκευή δεν έρχεται η Κυριακή
τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων
της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας.

Μην ξαφνιαστείς, μην φοβηθείς
στ’ απρόσμενο σουρούπωμα
οι μπόρες τ’ ουρανού δε στερεύουν.

Η ξαστεριά θα ’ρθει το σαββατόβραδο
τότε λησμονάς τα μαρτύρια των δρόμων
της Μεγάλης Παρασκευής της ζωής μας.

πηγή

Σπεῦσον οὖν ἀνάστηθι...

«Ἐπὶ ξύλου βλέπουσα κρεμάμενον, Χριστέ, σὲ τὸν πάντων κτίστην καὶ Θεὸν ἡ σὲ ἀσπόρως τεκοῦσα, ἐβόα πικρῶς• Υἱέ μου, ποῦ τὸ κάλλος ἒδυ τῆς μορφῆς σου; οὐ φέρω καθορᾶν σε ἀδίκως σταυρούμενον• σπεῦσον οὖν ἀνάστηθι, ὅπως ἲδω κἀγὼ σοῦ τὴν ἐκ νεκρῶν τριήμερον ἐξανάστασιν».

Βλέποντάς σε, Χριστέ, τὸν Κτίστη καὶ Θεό, ἡ Μητέρα σου, ἡ ὁποία σὲ γέννησε χωρὶς σπορὰ ἀντρική, νὰ κρέμεσαι ἐπάνω στὸ σταυρό, φώναξε πικρά: Υἱέ μου, ποῦ ἔσβησε τὸ κάλλος τῆς μορφῆς σου; Δὲν ἀντέχω νὰ σὲ βλέπω νὰ σταυρώνεσαι ἂδικα• σπεῦσε λοιπὸν ν' ἀναστηθεῖς, γιὰ νὰ δῶ κι ἐγὼ τὴν τριήμερη ἐκ τῶν νεκρῶν σου Ἀνάσταση.

Σήμερον κρεμάται...

«Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου ὁ ἐν ὕδασι τὴν γῆν κρεμάσας. Στέφανον ἐξ ἀκανθῶν περιτίθεται ὁ τῶν ἀγγέλων βασιλεύς. Ψευδῆ πορφύραν περιβάλλεται ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανον ἐν νεφέλαις. 'Ράπισμα κατεδέξατο ὁ ἐν Ἰορδάνῃ ἐλευθερώσας τὸν Ἀδάμ. Ἥλοις προσηλώθη ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Λόγχη ἐκεντήθη ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. Προσκυνοῦμέν σου τὰ πάθη, Χριστέ. Δεῖξον ἡμῖν καὶ τὴν ἒνδοξόν σου ἀνάστασιν».

Σήμερα κρεμᾶται ἐπάνω στὸ ξύλο Ἐκεῖνος ποὺ κρέμασε τὴ γῆ πάνω στὰ ὕδατα. Στεφάνι ἀπὸ ἀγκάθια φοράει στὴν κεφαλή, Ἐκεῖνος ποὺ εἶναι ὁ βασιλιὰς τῶν Ἀγγέλων. Ντύνεται μὲ ψεύτικη πορφύρα (βασιλικὸ ἱμάτιο), αὐτὸς ποὺ περιβάλλει τὸν οὐρανὸ μὲ σύννεφα. Δέχτηκε ράπισμα, Ἐκεῖνος ποὺ στὸν Ἰορδάνη (διὰ τοῦ βαπτίσματός του) ἐλευθέρωσε τὸν Ἀδὰμ ἀπὸ τὸ δεσμὸ τῆς ἁμαρτίας. Μὲ καρφιὰ καρφώθηκε ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ λόγχη κεντήθηκε ὁ Υἱὸς τῆς Παρθένου. Προσκυνοῦμε τὰ πάθη σου Χριστέ. Δεῖξε σέ μᾶς καὶ τὴν ἔνδοξή σου Ἀνάσταση.

Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα

Εκείνοι οι απλοϊκοί άνθρωποι, εκείνα τα αγράμματα γεροντάκια και οι γριούλες, που την Σαρακοστή και την Μεγάλη Βδομάδα βρίσκονται όλη μέρα στην εκκλησία, ζήσανε από τα μικρά τους χρόνια εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου και καταλάβανε αυτό το χαροποιόν πένθος, που δεν το καταλάβανε, αλοίμονο, οι σπουδασμένοι μας, που θέλουνε να τους διδάξουνε, αντί να διδαχθούνε απ αυτούς...

Τώρα τις μέρες της Σαρακοστής, της Μεγάλης Βδομάδας και του Πάσχα πορεύονται μαζί με τον Χριστό, ακολουθάνε ολοένα από πίσω του, αληθινά, όχι φανταστικά, ακούγοντας Τον να λέγη:«Ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου, καθώς γέγραπται περί αυτού»....

Μαζί του βρίσκονται στον Μυστικό Δείπνο και δακρύζουνε από τα λόγιά Του, μαζί Του πάνε στο πραιτώριο και στον Πιλάτο, μαζί Του ραπίζονται, μαζί Του μαστιγώνονται, μαζί Του εμπαίζονται, μαζί Του σταυρώνονται, μαζί Του θάβονται, μαζί Του ανασταίνονται...

Τα μάτια τους γίνονται βρύσες και τρέχουνε, μα αυτά τα δάκρυα δεν είναι δάκρυα της απελπισίας, αλλά της ελπίδας και της βεβαιότητας πως μ' αυτά ποτίζεται το ολόδροσο κι αμάραντο δέντρο της αληθινής χαράς, της χαράς της Αναστάσεως. Αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Ω! Πόσο αληθινά πίστις είναι η ορθόδοξη πίστις του λαού μας!...

Φώτης Κόντογλου

Καλή Ανάσταση, αγαπητοί φίλοι!

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος: Στα αναπάντητα «γιατί» του πόνου

Ευλογημένα «γιατί»! Τα καθαγίασε ο Ίδιος ο Χριστός στο σταυρό: «Θεέ μου, Θεέ μου, ίνα τί με εγκατέλιπες;».

Θεέ μου, γιατί μου το έκανες αυτό; Τι σου έκανα; Δεν είμαι ο Υιός σου; Το ίδιο ακριβώς ερώτημα με το δικό μου και έμεινε και αυτό αναπάντητο. Έμεινε αναπάντητο στα φαινόμενα. Τα γεγονότα όμως φανέρωσαν την απάντηση.

Τέτοια πολλά «γιατί» βγήκαν και από το στόμα του πολύαθλου Ιώβ ή τη γραφίδα του τραυματισμένου Δαυίδ, δύο ανθρώπων που οι τραγικοί θάνατοι των παιδιών τους σφράγισαν το πέρασμά τους από την ιστορία και που μας παρουσιάζονται συχνά ως τα μοναδικά πρότυπα πίστης, εγκαρτέρησης και υπομονής.

Το ερώτημα αυτό το απευθύνουμε στο Θεό, το λέμε στον εαυτό μας, το επαναλαμβάνουμε στους ανθρώπους που νιώθουμε ότι ιδιαίτερα μας αγαπούν. Το λέμε κυρίως για να εκφράσουμε το μέσα μας, το λέμε όμως και προσδοκώντας το χάδι μιας απάντησης. Ποιος όμως μπορεί να δώσει μια απάντηση; Ακόμη κι αν την ξέρει, ποιος μπορεί να μας την πει;

Λέγει ο Μέγας Βασίλειος προς πενθούντα πατέρα ότι ο πόνος κάνει τον άνθρωπο τόσο ευαίσθητο, ώστε μοιάζει με το μάτι που δεν ανέχεται ούτε το φτερό. Και η πιο τρυφερή κίνηση αυξάνει τον πόνο του πονεμένου. Και η πιο διακριτική αναλογία δεν αντέχεται. Ο λόγος που εκφέρεται ως λογικό επιχείρημα ενοχλεί αβάσταχτα. Μόνο το δάκρυ, η κοινωνία της απορίας, η σιωπή, η εσωτερική προσευχή θα μπορούσαν να ανακουφίσουν τον πόνο, να φωτίσουν το σκοτάδι ή να γεννήσουν μια μικρή ελπίδα. Ο πόνος γεννά αλήθεια, συμπόνια, κοινωνία.