22/10/17

Ένας πολύτεκνος πατέρας από την Κρήτη εξηγεί στα Jumbo γιατί θα σταματήσει να αγοράζει από εκεί...



«Ανοιχτή επιστολή 
Προς: Διοικητικό Συμβούλιο και αρμόδιο τμήμα marketing (διαφημίσεων) της «JUMBO AEE» 

Αξιότιμοι κύριοι και στελέχη της «JUMBO AEE», χαίρετε! 

Είμαι 37 ετών, γονιός 4 παιδιών -5 έως 13 ετών- και φυσικά, αλλεπάλληλες φορές επισκέπτης-πελάτης της επιτυχημένης αλυσίδας καταστημάτων JUMBO, η οποία και τυγχάνει έννοια στενά συνυφασμένη με πολλές ευχάριστες οικογενειακές μας στιγμές. 

Ωστόσο με την παρούσα επιστολή, θα ήθελα να σας εκφράσω τη διαμαρτυρία και αγανάκτησή μου, για μια σειρά από προβληθείσες διαφημίσεις εκ μέρους της εταιρίας σας με αποκορύφωμα βεβαίως, την προς τα παιδιά (μας) και τους υπολοίπους τηλεθεατές, προπαγανδιστική αυτές τις ημέρες προβολή μίας ομοφυλοφιλικής ‘σχέσης’, ως εξ’ ίσου φυσικής με μία ετεροφυλική. 

Ως γονιός γνωρίζω πολύ καλά, όπως άλλωστε πιστεύω ότι ακόμα καλύτερα (έπρεπε να) γνωρίζετε και σεις ως έχοντες μακροχρόνια εμπειρία, όντες δραστηριοποιούμενοι στο χώρο αυτό των προς τα παιδιά προϊόντων και υπηρεσιών, ότι η εταιρία JUMBO ως όνομα, σήμα, υπηρεσίες και συνολική πορεία, είναι αν μη τι άλλο άρρηκτα συνδεδεμένη με τα παιδιά και εννοείται, εξαιρετικά αναγνωρίσιμη απ’ αυτά! 

Οι αποδέκτες των εκπεμπόμενων μηνυμάτων της εταιρίας σας, παιδιά και γονείς, δεν θα μπορούσαν παρά να συγκεντρώνουν ενστικτωδώς την προσοχή τους στο σήμα (‘σύμβολο’ για τα παιδιά) JUMBO, σε κάθε του προβολή και έκφανση (τηλεοπτικές διαφημίσεις, αφίσες, τραγούδια, εκδηλώσεις, έντυπο υλικό). Και τα οποία μηνύματα τα παιδιά, θα συμφωνούσατε ότι έχουν την αίσθηση ότι τα αφορούν προσωπικά! 

Το ότι αυτό το γνωρίζετε δίχως άλλο, καταδεικνύεται μάλιστα από το γεγονός ότι πχ. το 2014 πριν από την προβολή αποκριάτικης διαφήμισης, η εταιρίας σας, κατανοώντας φυσικά ότι οι μικροί σας ‘φίλοι’ θα εστιάσουν ενστικτωδώς την προσοχή τους στο μήνυμά της, απευθύνεται προειδοποιητικά προς τους μικρούς θεατές λέγοντας: «Παιδιά προσοχή! …..εσείς μην προσπαθήσετε κάτι τέτοιο». Φυσικά, εάν η εταιρία δεν γνώριζε ότι τα παιδιά αισθάνονται τα μηνύματά της ως απευθυνόμενα σε αυτά τα ίδια προσωπικά, η παραπάνω ορθότατη επισήμανση εκ μέρους σας θα ήταν όλως περιττή.

Προσευχή δίχως ταραχή



Κάνεις προσευχή και ο νους σου ταξιδεύει. Φεύγει και χάνεται σε εικόνες, ήχους, μυρωδιές, παραστάσεις που δεν θα ήθελες εκείνη την ώρα να έχεις στο μυαλό σου. Χάνεις την προσευχή. Πάει πέταξες για αλλού. Σε άλλη γη σε άλλα μέρη. Και τι κάνεις; Νευριάζεις. Ταράζεσαι. Το χειρότερο από όλα, νιώθεις ενοχές «δεν είμαι άξια για προσευχή... Δεν έχω καθαρότητα... Δεν κάνω εγώ για τέτοια... Οι άγιοι έκαναν αυτό, εκείνο, το άλλο...»

Δεν ξέρω εάν το έχεις καταλάβει αλλά μόλις έχασες μια μάχη. Όχι, όχι επειδή έφυγε ο νους, μα γιατί ο λόγος αυτός, έγινε αιτία για ακόμη μια φορά να κατηγορήσεις αδιάκριτα τον εαυτό σου. Δεν είναι αυτό πνευματικότητα. Ξέρεις τι είναι; Εγωισμός που ντύνεται την στολή του «Αγγέλου». Μία μάσκα που κρύβει την αλαζονεία της «αρετής». Θέλουμε όλα να τα κάνουμε, καλά, υπέροχα, τέλεια. Εμ δεν γίνεται. Αλλά δεν το αποδεχόμαστε. Παλεύουμε με τις σκιές των αυτοειδώλων μας, με τα φαντάσματα της αγχώδους «επιτυχίας» μας. Ας ταπεινωθούμε λιγάκι. Ταπείνωση ξέρεις τι σημαίνει; Αναγνωρίζω τα όρια μου.

Όταν λοιπόν φεύγει ο νους από την προσευχή, δεν είναι ανάγκη να ταράζεσαι. Συμβαίνει το πιο απλό και φυσιολογικό πράγμα. Αυτή είναι η φύση του νου. Να χοροπηδάει στα κλαδιά της σκέψης. Με απλότητα, ειρήνη, χωρίς άγχος και ταραχή, επανάφερέ τον πάλι στην ευχή. Φεύγει ξανά; Πάλι επανάφερέ τον δίχως υστερίες και νεύρα. Πες, αυτός κάνει την δουλειά του και εγώ την δική μου. Κανένα πρόβλημα.

Εάν οργιστείς, και αποσπαστείς στον θυμό, πάει το έχασες. Κέρδισε ο κρυμμένος σου εαυτός. Εκείνος που αντιμάχεται κάθε καλό και φωτεινό μέσα στην ύπαρξη σου. Θυμάμαι έναν γέροντα που μου έλεγε σε παρόμοια δοκιμασία «όταν είσαι κρυωμένος τρέχει η μύτη σου; Λέω, ναι γέροντα. Σταματάς τις δουλειές που έχεις να κάνεις επειδή έχεις συνάχι; Όχι. Εεε το ίδιο και με τους λογισμούς. Την δουλειά τους, την δουλειά σου». Το πρόβλημα ξεκινάει όταν δεν αποδεχόμαστε την φύση του νου. Όταν μαχόμαστε και χτυπιόμαστε γιατί να είναι έτσι. Πες απλά δεν πειράζει. Δεν χάθηκε ο κόσμος. Δεν χάλασε τίποτα. Όλα καλά. Όλα ευλογημένα. Αποδέξου ότι έτσι είναι. 

Και θα δεις ότι σε λίγο διάστημα δεν θα είναι πια. Αυτό είναι το θαύμα της αποδοχής και της συμφιλίωσης. Έλα όμως που θέλουμε με το που πήγαμε στο γέροντα, στην εκκλησία, και πιάσαμε ένα κομποσκοίνι το οποίο και περιφέρουμε επιδειχτικά ως το κομπολόι του Αγά, να έχουμε τα βιώματα των στάρετς, των αβάδων και αμάδων της Θηβαΐδος, και όλων των αγίων που έχουμε διαβάσει τους βίους. Α ρε τον εγωισμό μάσκες που φοράει.

π.Λίβυος

21/10/17

Εθνική γιορτή για την 28η Οκτωβρίου στην Χριστιανική Εστία Πατρών



Η ΕΙΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΝ ΧΕΙΡΟΤΟΝΙΑ ΤΟΥ π.ΠΑΥΛΟΥ ΚΑΛΛΙΚΑ




Τό Σάββατο 14 Ὀκτωβρίου 2017 ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ ἐτέλεσε τήν Θείαν Λειτουργίαν εἰς τόν Ἱερόν Ναόν Ζωοδόχου Πηγῆς-Ἱλαριωτίσσης Ποταμοῦ συλλειτουργοῦντος τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Παροναξίας κ. ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ καί μέ τήν συμμετοχή πλειάδος Ἱερέων καί προέβη εἰς τήν εἰς Πρεσβύτερον Χειροτονίαν τοῦ Ἱερολογιωτάτου Διακόνου π. Παύλου Καλλίκα.

ΑΞΙΟΣ!

Μια σταγόνα προσευχής


Περισσότερο αξίζει μια σταγόνα προσευχής 

από μια θάλασσα ανησυχίας.


Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς

16/10/17

Μητροπ. Μεσογαίας ΝΙΚΟΛΑΟΣ: Στο νομοσχέδιο για την αλλαγή φύλου υπάρχει σκοπιμότητα και όχι αντικειμενικότητα!


Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος μιλά σε συνέντευξη στην εκοπομπή του ΣΚΑΪ «Αταίριαστοι» για την προβληματική του νομοσχεδίου για την αλλαγή του φύλου. Με λόγο επίκαιρο, επιστημονικό και θεολογικό ο Μητροπολίτης Νικόλαος δίνει την οπτική της Εκκλησίας για το φλέγον αυτό ζήτημα.




14/10/17

Γιώργος Παπαδόπουλος-Τετράδης: Ώστε οι γονείς δεν έχουν καμιά ευθύνη για τα παιδιά τους; Απλώς προεδρεύουν;



...Το σύστημα παράγει ανθρώπους χωρίς να τους οπλίζει με τη συνείδηση της ευθύνης που έχουν όταν κάνουν παιδιά. Και οι οποίοι προτάσσουν τις δικές τους ανάγκες και τα δικά τους τάχα δικαιώματα επί των δικαιωμάτων των παιδιών τους. Στην ουσία μετατρέποντάς τα παιδιά σε δοχεία ικανοποίησης των δικών τους αναγκών. Εγκαταλείποντάς τα στο τέλος με το δικαίωμα της εύκολης ελευθερίας και της εύκολης επιλογής συντρόφου.

Το παιδί, χωρίς εξαίρεση στον πλανήτη, θέλει τη μητέρα του και τον πατέρα του ΜΑΖΙ στο σπίτι. Αλλά, θέλει έναν ΠΑΤΕΡΑ και μια ΜΗΤΕΡΑ. Με όλα τα χαρακτηριστικά του κάθε είδους. Τα οποία ένα οποιοδήποτε παιδί μπορεί να τα περιγράψει με κάθε λεπτομέρεια. Κι ας μην τα ξέρουν οι ίδιοι οι γονείς του. Είναι τυπωμένα μέσα στις ανάγκες του. Δεν έχετε παρά να το ρωτήσετε.


Με ψυχή ζωντανή και δυνατή




Και όσο σ` ένα λαό η ψυχή είναι ζωντανή και δυνατή, 
μέχρι τότε τίποτε δεν χάνεται... 

Αγ. Νικολάος Βελιμίροβιτς

Παύλος Μελάς, ένα εθνικό σύμβολο



... Στις 13 Οκτωβρίου του 1904 ο Παύλος Μελάς έφτασε στο χωριό Στάτιστα για να αναπαυτεί αυτός και οι άνδρες του. 

Όμως, ο Βούλγαρος αρχικομιτατζής Μήτρος Βλάχος, προκειμένου να τον βγάλει από τη μέση, ειδοποίησε τις οθωμανικές αρχές. Επί τόπου κατέφθασε ισχυρό στρατιωτικό απόσπασμα, αποτελούμενο από 150 άνδρες και στη συμπλοκή που ακολούθησε, ο Παύλος Μελάς τραυματίστηκε σοβαρά και μετά από μισή ώρα άφησε την τελευταία του πνοή.

Το κεφάλι του αποκόπηκε από τους συμπολεμιστές του και τάφηκε στο ναό της Αγίας Παρασκευής στο Πισοδέρι. Το σώμα του παραδόθηκε από τις οθωμανικές αρχές στον μητροπολίτη Καστοριάς Γερμανό (Καραβαγγέλη) και τάφηκε στον βυζαντινό ναό των Ταξιαρχών στην Καστοριά, όπου αναπαύεται και η κάρά του από το 1950. Στον ίδιο ναό έχει ταφεί και η σύζυγός του Ναταλία, κατ’ επιθυμίαν της.

Ο θάνατος του Παύλου Μελά έγινε γνωστός στην Αθήνα στις 18 Οκτωβρίου και συγκλόνισε την κοινή γνώμη, λόγω του ακέραιου και αγνού χαρακτήρα του ανδρός, αλλά και του γνωστού ονόματος της οικογένειάς του, που είχε μεγάλους δεσμούς με τη Μακεδονία και την κοινωνία των Αθηνών. 

Η θυσία του σηματοδότησε την ουσιαστική έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα, που κορυφώθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913.

Πηγή: Σαν σήμερα

Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ Εθελοντική Αιμοδοσία



«Λόγος ἐξόδιος εἰς νέον ἐνάρετον» Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου


Στὶς 11.10.2017, στὸν Νέο Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου Πατρῶν, ὁ Πατραϊκὸς Λαὸς μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομο, συμπαραστατούμενο ἀπὸ τὸν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Κερνίτσης κ. Χρύσανθο καὶ πλῆθος Ἱερέων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, προέπεμψε στὴν αἰωνιότητα τὸν εὐλαβέστατο καὶ ἐνάρετο νέο Χρῖστο Χολιαστό, Φοιτητή τοῦ τμήματος Μηχανικῶν Ὑπολογιστῶν καὶ Πληροφορικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Πατρῶν, 21 ἐτῶν, ὁ ὁποῖος μαζεύοντας καρύδια στὰ πατρικά του κτήματα στὸ χωριὸ Μάνεσι Ἀχαΐας, ἔπαθε ἠλεκτροπληξία καὶ ἔφυγε γιὰ τὸν οὐρανὸ μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ πατέρα του καὶ τοῦ δίδυμου ἀδελφοῦ του.

Τὸ πλῆθος τοῦ Λαοῦ ποὺ κατέκλυσε τὸν Ναὸ καὶ κυρίως οἱ νέοι ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο, ἀπὸ τὶς Χριστιανικὲς Νεανικὲς Ὁμάδες, ἀπὸ τὴν πόλη τῶν Πατρῶν γενικώτερα συνόδευσαν προσευχητικὰ μαζὶ μὲ τοὺς πονεμένους γονεῖς καὶ τὰ ἀδέλφια του, τὸν Χρῖστο στὴν τελευταία ἐπὶ γῆς κατοικία του.

Ὁ Σεβασμιώτατος, βαθύτατα συγκινημένος, γνωρίζοντας πολὺ καλὰ τὴν οἰκογένεια καὶ τὸν ἐνάρετο καὶ λαμπρὸ βίο τοῦ Χρίστου, εἶπε κατὰ τὴν Ἐξόδιο Ἀκολουθία λόγους ἀγάπης πατρικῆς, ἐπαινετικούς γιά τόν Χρῖστο καί παραμυθητικούς.

«…Καθὼς παιδί μου ἀγαπητὸ καὶ εὐλογημένο, σὲ προπέμπομε στὴν αἰωνιότητα μέσα ἀπὸ ἕνα πλημμυρισμένο ἀπὸ κόσμο Ναὸ τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου, βιώνομε ἔντονα καὶ συγκλονιστικὰ τὴν ἔξοδό σου ἀπὸ τὸν μάταιο αὐτὸ κόσμο, ἀλλὰ καὶ ζοῦμε βαθειὰ τὴν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως ὁρῶντες τὴν δική σου ἄνοδο ἐκ τῶν ἐπιγείων πρὸς τὰ ἐπουράνια.

Ἔφυγες νέος, πολὺ νέος, ἀγαπητέ μας Χρῖστο, κατὰ τρόπο ἀπρόσμενο ἀπὸ κοντά μας, γεμάτος σφρῖγος νεανικό, ἐνῶ στὰ μάτια σου βλέπαμε νὰ ἀκτινοβολῇ ἡ χαρὰ τῆς ζωῆς καὶ νὰ διαγράφεται ἐνώπιόν σου, ἀνθρωπίνως, ἕνα λαμπρὸ μέλλον, ἀφοῦ ἤσουν ἕνας νέος μὲ ὁράματα καὶ ἀποφασιστικότητα νὰ νικήσῃς στὸ δύσκολο τῆς ζωῆς ἀγῶνα.

Τώρα, αὐτὴ τὴν ὥρα, τὴν τόσο ἀδόκητη γιὰ τοὺς γονεῖς, τὰ ἀδέλφια σου, γιὰ ὅλους μας, θέλω νὰ ἀρθρώσω, παρὰ τὸν πόνο τὸν μεγάλο καὶ τῆς δικῆς μου ψυχῆς, λόγο ἐπικήδειο καὶ ἐξόδιο, σὲ νέο ἐνάρετο, σὲ σένα παιδί μου εὐλογημένο.
Ὁ Ἱερός τῆς Ἐκκλησίας μας ὑμνογράφος γράφει κάπου καταθέτοντας τὴν ὀδύνη τῆς δικῆς του καρδιᾶς μαζὶ μὲ τὸν ἀνθρώπινο πόνο τῶν γονέων γιὰ τὸ παιδί τους ποὺ μετέστη ἐντεῦθεν ἐκεῖ.

«Ὧ τὶς μὴ θρηνήση τέκνον μου τὴν ἐκ τοῦ βίου ἡμῶν πενθηράν σου μετάστασιν καὶ τὴν ὡραιότητα τῆς σεμνῆς πολιτείας σου».