13/7/19

π. Εὐσέβιος Ματθόπουλος: Τόν εἶχε σημαδέψει ἡ Ἱστορία


Ἦταν τὸ ἔτος 1849, ὅταν ἡ Ἱστορία στάθηκε μὲ δέος στὴν κούνια τοῦ μικροῦ ἀγοριοῦ.

Δὲν εἶχε αὐτὸ κάτι τὸ πολὺ ξεχωριστὸ ποὺ νὰ τὴν ἐντυπωσιάσει. Οὔτε τὸ ἁπλὸ σπιτικὸ στὸ ὁποῖο γεννήθηκε. Τὸ ἀντίθετο μάλιστα. Καὶ στὰ μετέπειτα, τὰ παιδικά του χρόνια, δὲν ἔμοιαζε μὲ τὰ ἄλλα συνομήλικά του ἀγόρια. Καχεκτικὸ καὶ φιλάσθενο, κρατοῦσε σὲ ἀγωνία τοὺς γονεῖς του γιὰ τὸ ἂν τελικὰ θὰ ἐπιζήσει.

Ἀλλὰ τὸ ἀδύναμο ἀγόρι εἶχε ἤδη προκαλέσει τὴν Ἱστορία. Θὰ πορευόταν μαζί της δυναμικά. Θὰ τὴν ἐπηρέαζε καθοριστικά. Διότι μέσα στὸ ἀσθενικὸ σῶμα του χτυποῦσε καρδιὰ μεγάλη. Τὰ ὁράματά του ξέφευγαν ἀπὸ τὴ βαρύτητα τῆς γῆς, σημάδευαν σταθερὰ τὸν οὐρανό.

Καὶ νά ποὺ στὰ δεκατέσσερά του χρόνια, στὶς 3 Ὀκτωβρίου τοῦ 1863, ὁ Βασίλειος διαβαίνει, συνοδευόμενος ἀπὸ τὸν πατέρα του, τὴν πύλη τῆς ἱ­στο­ρικῆς Μονῆς τοῦ Μεγάλου Σπηλαίου στὰ Καλάβρυτα. Ἐκεῖ θὰ παραδοθεῖ στὴν προστασία καὶ καθοδήγηση μιᾶς μεγάλης καὶ ὁσιακῆς μορφῆς, τοῦ Ἱερομονάχου Ἰγνατίου Λαμπροπούλου. Στὸ πρόσωπό του ὁ νεαρὸς Βασίλειος θὰ βρεῖ ὄχι μόνο τὸν στοργικὸ πνευματικὸ πατέρα ἀλλὰ καὶ τὸν ἀκριβέστατο διδάσκαλο τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸν ἐμπνευσμένο κήρυκα τοῦ Εὐαγγελίου.

12/7/19

Ο Γεώργιος Μπλάτζας, γιατρός του Αγίου Παϊσίου, μιλάει για τις τελευταίες στιγμές που έζησε κοντά του πριν κοιμηθεί.


Στη Σάμο - graffiti

Ο δρόμος είχε την δική του ιστορία


Στην Πολίχνη της Θεσσαλονίκης, ένα γκράφιτι έδωσε το όνομά του στον δρόμο που το φιλοξενούσε. Χωρίς να γνωρίζει κάποιος τον καλλιτέχνη, βρέθηκε σε ένα μικρό δρόμο που οδηγεί στην πλατεία Μετεώρων και είναι αντιληπτός από όποιος κάθεται στα καφέ ή περνάει από το εσωτερικό της πλατείας, ζωγραφισμένος ένας μοναχός που είναι πια γνωστός σε όλη την Ελλάδα. Πριν την αγιοκατάταξή του, ο Άγιος Παΐσιος είχε «πιάσει» το σημείο εκείνο του δρόμου και με το βλέμμα του «σκέπασε» όλη την περιοχή.

Ο «γκραφιτάς», γιατί με σπρέι είναι φιλοτεχνημένο το έργο, επέλεξε να αγιογραφήσει μόνο το πρόσωπο του αγίου με το μοναχικό του σκουφάκι. Τον έφτιαξε ολοζώντανο με τα μαλλιά του να ανεμίζουν και τα γκρίζα γένια του να ακουμπούν στα πλακάκια του πεζοδρομίου. Στο βλέμμα του έδωσε λυπημένη όψη, ίσως έτσι μπόρεσε να εκφράσει τα χαμηλωμένα βλέφαρα του Αγίου στις περισσότερες φωτογραφίες. Το αποτέλεσμα είναι υπέροχο και παραμένει ανεξίτηλο αφού τα χρώματα αυτά είναι πολύ ανθεκτικά. Η δυσκολία στον χειρισμό τους μαρτυρά την μεγάλη δεξιοτεχνία του καλλιτέχνη.

Όπως ο κάθε καλλιτέχνης, έτσι και ο γκραφιτάς – που έγινε για λίγο αγιογράφος χωρίς να το ξέρει, απέδωσε στο έργο του, αυτά που ένιωθε η ψυχή του. Σοβαρότητα, νοιάξιμο, φροντίδα, μοναχική λιτότητα, ανθρώπινη διάσταση και εγγύτητα. Και στον «κάμπο» του έργου, όπως λένε το φόντο της εικόνας στην βυζαντινή τέχνη, έφτιαξε ένα τοπίο λίγο άγονο, λίγο ξερό, με βράχους και πρασινάδες, που όμως στολίζεται από ένα καταγάλανο ουρανό.

Αποχαιρετιστήριος λόγος στην Εξόδιο Ακολουθία του Γεωργίου Μιχαηλίδη



Αποχαιρετιστήριος λόγος στην Εξόδιο Ακολουθία
του Γεωργίου Μιχαηλίδη


Αγαπητέ μας φίλε και συναγωνιστή Γιώργο,


Δεν είναι εύκολο αυτή την ώρα όλοι εμείς που σε γνωρίσαμε από τα πρώτα χρόνια που ήλθες στην Πάτρα και σε αγαπήσαμε και σε θαυμάσαμε να σου απευθύνουμε τελευταίο χαιρετισμό.

Συναντήθηκαν τα βήματά μας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών, τότε που ξεκίνησες τη φοιτητική σου ζωή βρεθήκαμε στους ίδιους χώρους της Χριστιανικής Εστίας Πατρών. Στις συναντήσεις κάθε Τρίτη στη Χριστιανική Φοιτητική Δράση, στις εκδρομές, στις κατασκηνώσεις, στα κατηχητικά και στις ομάδες που με χαρά πολύ διακόνησες.

Τα έξι αυτά χρόνια της παραμονής σου στην Πάτρα στο Φοιτητικό Οικοτροφείο όπου διέμενες ξεχώριζες με την απλότητά σου, το ενδιαφέρον σου και την αγάπη σου για όλα τα παιδιά. Το φωτεινό χαμογελαστό σου πρόσωπο φανέρωνε την απλότητα της καρδιάς σου.

Σε καμαρώναμε, σε θαυμάζαμε. Δεν ήταν λίγες οι φορές που επιθυμούσαμε να είσαι κοντά μας για να μας ωφελήσεις με τις πνευματικές σου σκέψεις. Ο αυθορμητισμός και η καλοσύνη της καρδιάς σου μας κέρδισαν. Αγαπούσες τον Θεό. Μιλούσες στον Θεό. Απολαμβάναμε με τη γνωστή μουσική παρέα τα ψαλσίματα σου, τόσο στις κατανυκτικές αγρυπνίες στον Ναό του Πανεπιστημίου Πατρών, Τρεις Ιεράρχες, όσο και στο αναλόγιο που υπηρετούσες, στην Παναγία Βοήθεια του Νοσοκομείου του Ρίου. Έψελνες όμορφα, κατανυχτικά, προσευχητικά. Ασφαλώς τώρα θα γεμίζεις τον ουρανό με τις μελωδικές υμνωδίες σου.

Είχες πει σε ένα φίλο: «Ποθώ την αγιότητα, επιθυμώ τον Παράδεισο». Τον παράδεισο τον κέρδισες, τον αγώνα σου τον ολοκλήρωσες. Συνέχισε να ψέλνεις και να προσεύχεσαι και για εμάς, τους συνοικότροφους, τους συμφοιτητές, τους συναγωνιστές σου στην ευλογημένη πορεία που ο Κύριος μας έταξε. Ιδιαιτέρως για τους καλούς σου γονείς και τον αδελφό σου. Για όλους να λες:

Αξίωσέ τους να συναντηθούμε στη Βασιλεία Σου.

Αναστάσιος Φ. Περιστερόπουλος (Χ.Φ.Δ. ΠΑΤΡΩΝ)

Πηγή: Αναστάσιος

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης: Η αγάπη στα παιδιά



«Οι γονείς καμμιά φορά κάνουν κακό στα παιδιά τους από την υπερβολική αγάπη που τους έχουν… Βλέπεις αν «εκτροχιασθεί» η αγάπη τότε κάνει κακό στο παιδί… Το «πνίγει» με την πολλή αγάπη. Είναι αρρωστημένο πράγμα»

Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός: ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ Η’ ΠΕΡΙ ΑΦΟΣΙΩΣΗΣ...

Αποτέλεσμα εικόνας για ακροθαλασσιά

Καλοκαιρινό δειλινό. Στην ακροθαλασσιά σε ένα πανέμορφο τόπο λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα. Ο ήχος της θάλασσας μοναδικός. Η γαλήνη του τοπίου, το «ο ήλιος έγνω την δύσιν αυτού» και το « ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας». Μια παρέα παιδιών πλησιάζει. Εφηβεία. Πρόσωπα χαρούμενα. Κι εκεί που νοσταλγείς την νιότη που περνά, ένα κορίτσι βγάζει ένα κινητό κι ένα ηχείο. Πάει ο ήχος του κύματος. Ένα αμερικάνικο χιπ χοπ καταπίνει όλες τις εικόνες. Τι να πεις;

Δεν μιλάμε οι μεγαλύτεροι την γλώσσα των νεώτερων. Αυτονόητο. Χάσμα γενεών. Πάντα έτσι συνέβαινε. Πώς όμως έχουμε φτάσει οι νεώτεροι να μην μπορούν να χαρούν τίποτα από τον κόσμο, αλλά να έχουν μόνο τον νου τους στον δικό τους κόσμο; Να μην μπορούν να απολαύσουν το τοπίο, τις εικόνες του, την φύση, την μοναδικότητα της στιγμής, αλλά να αισθάνονται ότι περνάνε καλά μόνο με το «εγώ» τους, με την μοντερνιά, με τους ήχους που μπορούν να βρούνε παντού; Το ίδιο δεν συμβαίνει όταν δεν μπορείς να χαρείς την στιγμή, αλλά να έχεις στον νου σου πώς θα την απαθανατίσεις στο κινητό σου και την ίδια στιγμή πώς θα την ποστάρεις, θα την στείλεις σε οικείους σου, θα δείξεις ότι περνάς καλά χωρίς να αφοσιώνεσαι στο βίωμά σου;

11/7/19

«Μια μελωδία για την Ελλάδα»: 4ος Πανελλήνιος Διαγωνισμός Χ.Α.!



Μια μελωδία για την Ελλάδα!

Πλησιάζοντας για τα 200 χρόνια της Ελληνικής Επανάστασης, η ιστοσελίδα των Χαρούμενων Αγωνιστών σε προ(σ)καλεί:

Γράψε ένα καινούριο τραγούδι για την Πατρίδα μας… ένα τραγούδι που θα το τραγουδάμε στις ομάδες και στις κατασκηνώσεις μας… που θα ενώσει όλη την Ελλάδα σε μια μελωδία!

Επένδυσε το τραγούδι σου με (καινούρια) μελωδία, ηχογράφησέ το, στείλ΄ το στην ιστοσελίδα μας και… ετοιμάσου για τα έπαθλα!!!

Ο Διαγωνισμός ξεκινά από  
8 Ιουλίου και λήγει στις 30 Σεπτεμβρίου 2019!


π. Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος - Νέα Έκδοση: Συμβολή στο διάλογο για το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο


Συμβολή στο διάλογο για το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο

Κυκλοφόρησε νέα έκδοση με τίτλο «Συμβολή στον διάλογο για το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο», 2019, σσ 143 του πρωτοπρεσβυτέρου π. Αναστασίου Γκοτσοπούλου.

Η έκδοση διαπραγματεύεται δύο καίριας σημασίας ερωτήματα που αφορούν στο Ουκρανικό αυτοκέφαλο:

1. Πού υπάγεται εκκλησιαστικά η Ουκρανία; Στην Κωνσταντινούπολη ή στην Μόσχα;

2. Τελικά, στην Ουκρανία αποδόθηκε αυτοκέφαλο ή … κακοκέφαλο;

Επίσης, γίνεται εκτενής αναφορά στο σοβαρότατο ζήτημα των αυτοχειροτονήτων «επισκόπων» της «νέας αυτοκέφαλης εκκλησίας», καθώς και στη διαφαινόμενη ερμηνευτική προσέγγιση των "πρεσβείων τιμής" του Κωνσταντινουπόλεως σε "πρωτείο εξουσίας" παπικού τύπου.

Καλοκαιρινές δραστηριότητες στον Αλισό και φέτος (αγόρια Α & Β δημοτικού)






Αθαμάνιο 2019: 4 μέρες μέσα στα έλατα


Η κατασκήνωση του Αθαμανίου μέσα στα έλατα των Τζουμέρκων (σε 1.100 μ. υψόμετρο) μάς υποδέχτηκε και φέτος για τέσσερις ημέρες (28 Ιουνίου έως το μεσημέρι της Τρίτης 2/7).

Έστω κι αν έχουν περάσει λίγες μέρες από τότε που "κατεβήκαμε" από το Αθαμάνιο, έστω και αν η καθημερινότητα μάς φορτώνει με χίλιες έγνοιες... η σκέψη μας γυρίζει πάλι πίσω και αναπολεί όσα ωραία ζήσαμε εκεί "μία ψυχή συναθλούντες".

Φέτος στην κατασκήνωση συναντηθήκαμε 78 άνθρωποι από 14 διαφορετικές πόλεις. Οι περισσότεροι ήμασταν και παλαιοί κατασκηνωτές!!!

Οι ευκαιρίες πολλές. Καθημερινή κοινή προσευχή, εσπερινός και θεία λειτουργία στο όμορφο εκκλησάκι της Αγίας Μακρίνας, εισηγήσεις από τον π. Αστέριο Χατζηνικολάου και τον π. Απόστολο Τσολάκη και συζητήσεις πάνω σε θέματα πνευματικής ζωής, παιχνίδι για τους πιο τολμηρούς, εκδρομή στον καταρράκτη των Θεοδώριανων, γνωριμία και επικοινωνία με άλλους "εν Χριστώ" αδελφούς από διαφορετικά μέρη της πατρίδας μας.

Δόξα τω Θεώ!






10/7/19

Ι. Ν. ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΑΓ. ΠΑΪΣΙΟΥ



Κατασκήνωση αγοριών δημοτικού - Ανταπόκριση


Ξεκίνησε η κατασκήνωση για 100 μικρούς μας φίλους του Δημοτικού, αγαπητοί φίλοι.

Ζούνε ανέμελα μέσα στην ΚΙΒΩΤΟ ΣΩΤΗΡΙΑΣ όπως έχουν ονομάσει την κατασκήνωσή τους.

Τα ονόματα των ομάδων τους είναι: ΒΡΑΧΟΙ, ΦΥΛΑΚΕΣ, ΨΑΡΑΔΕΣ, ΘΑΡΡΑΛΕΟΙ, ΘΑΛΑΣΣΟΠΟΡΟΙ, ΑΜΕΤΑΚΙΝΗΤΟΙ, ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΙ & ΦΑΡΟΙ. Την ονοματοδοσία έκανε ο Αρχηγός της κατασκήνωσης, θεολόγος κ. Κωνσταντινίδης Γεώργιος.

Η Ημέρα Πατρίδος θα είναι αφιερωμένη φέτος στην ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ καθώς φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια.

Ευχόμαστε καλή δύναμη στον Αρχηγό, στους ομαδάρχες καθώς και σε όλες τις κυρίες που διακονούν εκεί....

Επισκεπτήριο την Κυριακή 14.7 μετά τη θεία λειτουργία.