25/8/16

ΟΙ ΕΥΧΕΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΕΠΙΤΥΧΟΝΤΕΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Στον Ι.Ν. Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων, 13.8.16

Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς μου, συγχαίρω τὰ παιδιὰ ποὺ εἰσήχθησαν στὴν Τριτοβάθμια Ἐκπαίδευση καὶ τοὺς εὔχομαι πατρικῶς, νὰ ἔχουν δύναμη, ὑγεία καὶ πρόοδο στὴν περαιτέρῳ προσπάθειά τους γιὰ τὴν ἐπίτευξη τοῦ σκοποῦ τους καὶ τὴν κατάκτηση ὑψηλοτέρων κορυφῶν.

Εἴμαστε ὅλοι ὑπερήφανοι γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὸν χαρακτῆρα τῶν παιδιῶν μας καὶ εὐελπιστοῦμε μὲ αὐτὰ τὰ παιδιὰ τὰ ὁποῖα θὰ πάρουν στοὺς ὤμους τους τὶς τύχες τοῦ τόπου μας, ἡ κοινωνία θὰ δῇ καλύτερες ἡμέρες.

Ἡ ἐπιτυχία τους εἶναι ἡ ἐπιβράβευση τῶν ἐπίπονων καὶ συστηματικῶν προσπαθειῶν τους, τῶν κόπων τῶν Γονέων τους καὶ τοῦ ἐνδιαφέροντος καὶ τῆς ἐργασίας τῶν Καθηγητῶν τους.

Ὅμως πάνω ἀπ’ ὅλους καὶ ὅλα εἶναι ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ, οἱ πρεσβεῖες τῆς Παναγίας μας καὶ τῶν Ἁγίων μας.

Οἱ προσευχὲς τῶν παιδιῶν καὶ ὅλων ὅσοι τοὺς ἀγάπησαν εἰσακούσθηκαν ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἐβραβεύθησαν οἱ κόποι τους.

Τοὺς νέους καὶ τὶς νέες μας ποὺ μᾶς ἔδωσαν μὲ τὴν ἐπιτυχία τους αὐτὴ τὴ χαρά, τοὺς συνοδεύει ἡ πατρική μας ἀγάπη, ἡ θερμὴ εὐχὴ καὶ ἡ προσευχή μας, γιὰ πρόοδο καὶ γιὰ ὅ,τι καλὸ καὶ εὐλογημένο στὴ ζωή τους.

Κατασκήνωση Πύργου - 3η ανταπόκριση














Γιατί επιτρέπει ο Θεός το κακό στον κόσμο;



Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ένας ασκητής βλέποντας την αδικία πού υπάρχει στον κόσμο προσευχόταν στο Θεό και του ζητούσε να του αποκαλύψει το λόγο που δίκαιοι και ευλαβείς άνθρωποι δυστυχούν και βασανίζονται άδικα, ενώ άδικοι και αμαρτωλοί πλουτίζουν και αναπαύονται.

Ενώ προσευχόταν ο ασκητής να του αποκαλύψει ο Θεός το μυστήριο, άκουσε φωνή που του έλεγε:

- Μη ζητάς εκείνα που δε φτάνει ο νους σου και η δύναμη της γνώσης σου. Ούτε να ερευνάς τα απόκρυφα, γιατί τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Αλλά, επειδή ζήτησες να μάθεις, κατέβα στον κόσμο και κάθισε σ’ ένα μέρος και πρόσεχε αυτά που θα δεις, για να καταλάβεις από τη μικρή αυτή δοκιμή, ένα μικρό μέρος από τις κρίσεις του Θεού. 
Θα γνωρίσεις τότε άτι είναι ανεξερεύνητη και ανεξιχνίαστη η προνοητική διακυβέρνηση του Θεού για όλα.

Ο γέροντας, όταν τ’ άκουσε αυτά, κατέβηκε με πολλή προσοχή στον κόσμο κι έφτασε σ’ ένα λιβάδι που το διέσχιζε ένας πολυσύχναστος δρόμος. Εκεί κοντά ήταν μία βρύση κι ένα γέρικο δέντρο, στην κουφάλα του οποίου μπήκε ο γέροντας και κρύφτηκε καλά.

Μετά από λίγο πέρασε ένας πλούσιος πάνω στο άλογό του. Σταμάτησε για λίγο στη βρύση, για να πιει νερό και να ξεκουραστεί.

Αφού ξεδίψασε, έβγαλε από την τσέπη του ένα πουγκί με εκατό φλουριά και τα μετρούσε. Όταν τελείωσε το μέτρημα, θέλησε πάλι να τα βάλει στη θέση τους. Χωρίς όμως να το καταλάβει, το πουγκί έπεσε στα χόρτα. Έφαγε, ξεκουράστηκε, κοιμήθηκε και μετά καβαλίκεψε το άλογο κι έφυγε χωρίς ν’ αντιληφθεί τίποτα για τα φλουριά.

Μετά από λίγο ήρθε άλλος περαστικός στη βρύση, βρήκε το πουγκί με τα φλουριά, το πήρε κι έφυγε τρέχοντας μέσ’ απ’ τα χωράφια. Πέρασε λίγη ώρα και φάνηκε άλλος περαστικός. Κουρασμένος, όπως ήταν, σταμάτησε κι αυτός στη βρύση, πήρε λίγο νεράκι, έβγαλε και λίγο ψωμάκι από ένα μαντήλι και κάθισε να φάει.

Την ώρα, που ο φτωχός εκείνος έτρωγε, φάνηκε ο πλούσιος καβαλάρης εξαγριωμένος, με αλλοιωμένο το πρόσωπο από οργή, και όρμισε επάνω του. Με θυμό φώναζε να του δώσει τα φλουριά του. Ο φτωχός, μη έχοντας ιδέα για τα φλουριά, διαβεβαίωνε με όρκους πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Εκείνος όμως, όπως ήταν θυμωμένος, άρχισε να τον δέρνει και να τον χτυπά, μέχρι που τον θανάτωσε. Έψαξε μετά όλα τα ρούχα του φτωχού, δεν βρήκε τίποτα και έφυγε λυπημένος.

Ο γέροντας εκείνος τα έβλεπε όλα αυτά μέσα απ’ την κουφάλα και θαύμαζε. Λυπόταν πολύ κι έκλαιγε για τον άδικο φόνο που είδε και προσευχόμενος στον Κύριο, έλεγε:

- Κύριε, τι σημαίνει αυτό το θέλημά Σου; Γνώρισε μου, Σε παρακαλώ, πώς υπομένει η αγαθότητα Σου τέτοια αδικία. Άλλος έχασε τα φλουριά, άλλος τα βρήκε κι άλλος άδικα φονεύθηκε!

Ενώ ο γέροντας προσευχόταν με δάκρυα, κατέβηκε ο Άγγελος Κυρίου και του είπε:

- Μη λυπάσαι, γέροντα, ούτε να σου κακοφαίνεται και να νομίζεις ότι όλα αυτά γίνονται τάχα χωρίς θέλημα Θεού. Αλλά απ’ αυτά πού συμβαίνουν, άλλα γίνονται κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση κι άλλα κατά οικονομία. 

Άκουσε λοιπόν:

23/8/16

Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου



"Παναγία η Ελεούσα"
Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Στεμνίτσης
έργο Ιω. Κυριακοπούλου 
Πάτρα, 1880


Η Εκκλησία μας τιμά σήμερα 23 Αυγούστου την απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή αλλιώς τα εννιάμερα της Παναγίας μας.

Ο όρος «Απόδοσις» κατά την εκκλησιαστική παράδοση σημαίνει την ολοκλήρωση μιας μεγάλης χριστιανικής εορτής που ξεκίνησε πριν από οκτώ ημέρες. Είναι συνήθεια που παρέλαβαν οι Χριστιανοί από τους Ιουδαίους. Κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου η Εκκλησία μας κλείνει με την ίδια πανηγυρική διάθεση την Κοίμηση και τη Μετάσταση της Παναγίας, που τιμάται την 15 Αυγούστου.


Εορτάζει σήμερα η Παναγία του Χάρου. Μοναδικό το θαύμα που επαναλαμβάνεται!



Η Εκκλησία τιμά σήμερα τη απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Εορτάζουν πολλά εξωκλήσια, μονές και ναοί σε όλη την χώρα. Μοναδικό εκκλησάκι η Παναγία του Χάρου. Μια απεικόνιση μοναδική, ένα θαύμα επαναλαμβανόμενο και ένα όνομα που δεν συναντά κανείς εύκολα.


Η συγκεκριμένη εικόνα της Παναγίας του Χάρου, βρίσκεται στην Ελλάδα, σε ένα ταπεινό βυζαντινό εκκλησάκι που έχτισαν στους Λειψούς το 1600 μοναχοί από την Πάτμο. Το ονόμασαν «Παναγία του Χάρου» εξαιτίας του κειμηλίου που φιλοξενούσε. Μια εικόνα της Παναγίας που δεν κρατά τον Χριστό στην αγκαλιά της όπως συνηθίζεται, αλλά τον Σταυρό με τον Ιησού επάνω του. Είναι μια μοναδική απεικόνιση που δείχνει τον θρήνο της μητέρας και το μαρτύριο που πέρασε παραλαμβάνοντας το παιδί της νεκρό ύστερα από ένα απίστευτα σκληρό και ατιμωτικό μαρτύριο.


ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΝΘΙΖΟΥΝ

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες, τον Απρίλιο του 1943 μια νεαρή κοπέλα, τοποθέτησε στην εικόνα της Παναγίας λευκούς κρίνους ως προσφορά στην Παναγία. Κανείς δεν γνωρίζει τι ήθελε να ζητήσει εκείνη την ταραγμένη περίοδο από την Παναγία. Με το πέρασμα των ημερών, όπως ήταν φυσικό οι κρίνοι μαράθηκαν. Τρεις μήνες μετά, τον Ιούλιο του 1943 κάποιοι επισκέπτες διαπίστωσαν πως οι μαραμένοι κρίνοι είχαν αρχίσει να πρασινίζουν και ουσιαστικά να ξαναζωντανεύουν. Στις 23 Αυγούστου, οπότε και γιορτάζει ο συγκεκριμένος Ναός οι κρίνοι είχαν νέα μπουμπούκια. 

Άνθρωποι που επισκέπτονται το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας για να προσκυνήσουν και να θαυμάσουν την ξεχωριστή αυτή εικόνα της Παναγίας, λένε πως το θαύμα αυτό επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο την ίδια περίοδο.



Πηγή: dogma.gr

Κατασκήνωση Πύργου - ανταπόκριση 1η


Μέσα στη "Σκέπη του Σταυρού" ζουν στην Άγκυρα, αγαπητοί φίλοι, 60 φίλοι μας από την πόλη του Πύργου. 

Με χαρά μάς στέλνουν φωτογραφίες από τη ζωή τους εκεί, τα παιχνίδια, τις δραστηριότητες και όλα τα μέρη του προγράμματος που έχει καταρτιστεί απ΄ τους υπευθύνους για "να ζήσουν την Άγκυρα" στην Άγκυρα όσο καλύτερα γίνεται.

Τα ονόματα των ομάδων τους είναι: 

1. ΧΕΙΜΑΡΡΟΙ  (πρωτότυπο όνομα, είναι η πρώτη φορά που ακούγεται)
2. ΣΥΝΟΔΟΙΠΟΡΟΙ
3. ΚΥΡΗΝΑΙΟΙ
4. ΝΙΚΗΤΕΣ
5. ΠΑΝΟΠΛΟΙ
6.  ΔΥΝΑΤΟΙ
7. ΜΑΧΗΤΕΣ


Η σημερινή ημέρα είναι "ΗΜΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΟΣ" και είναι αφιερωμένη στην ελληνική σημαία και την ιστορία της.











22/8/16

Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως κ. Ανδρέας: Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός: Ισαπόστολος και Εθνεγέρτης.



Κάποιοι σύγχρονοι Έλληνες ισχυρίζονται και επιμένουν, ότι στα χρόνια της τουρκοκρατίας η ζωή των υποδούλων ρωμηών ήταν περίπου … ιδεώδης. Και μόνο που δεν θρηνούν για το ότι με την Επανάσταση του 1821 βγήκαμε από τον τουρκικό ζυγό. Όμως, όσοι έχουν μελετήσει σοβαρά και σε βάθος την περίοδο των τετρακοσίων (400) ετών, από την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως (το 1453) μέχρι την Εθνική μας Παλιγγενεσία, συμφωνούν στο ότι όχι μόνο δεν ήταν «ιδανική» η ζωή των ραγιάδων Ελλήνων, αλλά σκοτάδι βαθύ είχε καλύψει την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη: Υπήρχαν, βέβαια, κάποιες αναλαμπές, όπου μπορούσαν οι Έλληνες να πάρουν μιαν «ανάσα» · γεγονός, όμως, μένει, ότι αυτές ήταν μόνο «στιγμές» στους τέσσερις αιώνες της βαρειάς σκλαβιάς.

Ιδιαίτερα, ο 18ος αιώνας υπήρξε από τους πιο δύσκολους και σκοτεινούς: Η αμάθεια επικρατούσε παντού· κανένας δεν είχε ιδιοκτησία, αλλά δούλευε σε χωράφια, που τα είχαν κάνει αυθαίρετα δικά τους οι τούρκοι, για ένα κομμάτι ψωμί. Γι’ αυτό, πολλοί που δεν μπορούσαν να αντέξουν αυτόν τον βαρύ ζυγό, αναγκάζονταν να αλλαξοπιστήσουν, με αποτέλεσμα το Γένος να υφίσταται μεγάλη αιμορραγία, χάνοντας τα παιδιά του. Οι Τούρκοι, που συμπεριφέρονταν σαν αφεντάδες, δεν εδίσταζαν να κόβουν κεφάλια, κάποιων λίγων ανυπότακτων. Έτσι ο ζυγός γινόταν ανυπόφορος και το καντήλι της ελπίδας για κάποια υποφερτή, έστω, αλλαγή των πραγμάτων, τρεμόπαιζε έτοιμο να σβύση…


Κατά κοινή ομολογία ο 18ος αιώνας ήταν ο πιο βαρύς για τους Έλληνες. Ιδιαίτερα δεινοπαθούσε η περιοχή της Βορείου Ηπείρου, όπου ολόκληρες περιοχές εξισλαμίζονταν, για να γλυτώσουν οι άνθρωποι την ζωή τους από το μαχαίρι του Τούρκου. Φυσικά, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι υπήρχαν και τα πάθη μεταξύ των ραγιάδων: οι ζήλειες, τα μίση, οι εκδικήσεις, επιβεβαιώνοντας την λαϊκή παροιμία: «όπου φτώχεια, και γκρίνια».