Δεκαπενταύγουστος: Και αν όλες οι λέξεις χάνονταν, η Παναγία θα σήμαινε και πάλι αγάπη

Ακόμα και αν όλες οι λέξεις του κόσμου έχαναν τη σημασία τους, ένα βλέμμα της Κυρίας Θεοτόκου από κάποιο μοσχολιβανισμένο εικόνισμα θα έφτανε για να ξαναβρείς την έννοια της αγάπης. Και από αυτήν την έννοια θα ξεπηδούσαν ξανά όλες οι άλλες σημασίες.

Όλοι όσοι ευλαβούνται την Παναγία έχουν να σου πουν άρρητα βιώματα εκείνων των αθέατων θαυμάτων που συμβαίνουν στις κρυφές κατεργασίες της ψυχής. Που δεν εκδηλώνονται πομπωδώς, ούτε προορίζονται να εντυπωσιάσουν τους πολλούς, αλλά κυλούν σαν ήρεμα υπόγεια ρυάκια και δροσίζουν τα τρίσβαθα της σπηλαιώδους φύσης μας.

Σε στιγμές που τα λόγια στερεύουν, που οι σκέψεις μπερδεύονται, που οι διέξοδοι χάνονται, και μόνο η επίκληση του ονόματος της Θεοτόκου δρα σαν άμεσο γιατρικό. Γλυκαίνει ο νους, ανασαίνει η καρδιά, διαλύονται τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Ο λογισμός γίνεται πλατύτερος, πιο σπλαχνικός, πιο καρτερικός και πράος. Θαρρείς και η Παναγία σου κληρονομεί αμέσως δώρα από το ιερό βιός της.

Ποιος χριστιανός δεν έχει να μαρτυρήσει τέτοια μυστικά φιλοδωρήματα; Μήπως δεν είναι αυτά που ωθούν εκατομμύρια Έλληνες να γεμίζουν της εκκλησιές τον Δεκαπενταύγουστο; Μήπως δεν είναι αυτά που κάνουν ακόμα και άπιστους να φωνάζουν «Παναγία μου βόηθα» στη δύσκολη στιγμή; «Όλοι είναι άθεοι μέχρι να αρχίσει το αεροπλάνο να πέφτει», λέει ένα πολύ εύστοχο ρητό. Αλλά να το αντιστρέψω κιόλας. Όλοι όσοι λένε ότι είναι «καλοί χριστιανοί», είναι μέχρι να σταθούν έντιμα δίπλα στο μπόι της Παναγίας. Τότε κατανοούν ότι δεν είναι απολύτως τίποτα.

Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που αντίκρυσα την Παναγία Πορταΐτισσα στη μονή Ιβήρων. Ήταν σαν να χάθηκαν τα πάντα γύρω μου και να καταλάμβανε τον χώρο μόνο η αρχοντική μορφή της. Το δέος σου λυγίζει τα γόνατα. Η επιβλητική της όψη σε κάνει να νιώθεις διάφανος και αναπολόγητα αδειανός. Ταυτόχρονα όμως σε πλημμυρίζει μια αλλόκοσμη ηδύτητα που σε χορταίνει ελπίδα. Η παρουσία της είναι ζωντανή. Στο πληροφορεί ολόκληρο το «είναι» σου. Δεν ξέρεις πώς να το εξηγήσεις – ξέρεις μόνο ότι το ζεις.

Όχι, η ελπίδα δεν γεννά συναισθηματικά την Παναγία – η Παναγία είναι εκείνη που γεννά φυσικά την ελπίδα. Την γέννησε μια φορά στη Βηθλεέμ και από τότε τη γεννά ξανά και ξανά στις ζωές μας. Πήγαινε στην πτέρυγα ενός νοσοκομείου και μέτρα σε πόσα προσκέφαλα και πόσα κομοδίνα ασθενών θα δεις χάρτινες εικόνες της. Σκέψου όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και δες πόσο μισούσαν τη μορφή της. Κανένα πρόσωπο της ιστορίας δεν συγκεντρώνει τόση αγάπη και συνάμα τόσο μίσος, όσο η Παναγία και ο Υιός της.

Αγαπούμε ισοβίως ό,τι είναι ζωντανό και υπάρχει. Και αν όχι, μισούμε ό,τι μας θυμίζει πώς δεν υπάρχουμε εμείς. Αλλά τα τεκμήρια είναι μπροστά στα μάτια μας. Ζούμε κολυμπώντας μέσα στη φοβερή προφητεία της Παναγίας: «Ιδού, από τώρα και στο εξής θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές». Ποτέ ξανά δεν είπε άνθρωπος τέτοιο λόγο για τον εαυτό του, παρά μόνο αν ήταν άρρωστος από μεγαλομανία. Τον είπε η ταπεινή Παναγία γιατί ήξερε ποιον φέρνει στον κόσμο.

Γενιές και γενιές νιώθουν το σκίρτημα αυτής της αλήθειας. Κάθε υπόκλιση στην Θεοτόκο και ένα χάδι, κάθε επίκληση και μια βοήθεια, κάθε παράκληση και ένα φτερούγισμα μακριά από το χάος.

Αυτή είναι η Παναγία μας.

Λευτέρης Ανδρώνης/Sportime

Νιώθει να του μιλά η εικόνα...

Προσκυνεῖ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ νιώθει νὰ τοῦ «μιλάει» ἡ εἰκόνα. Γιατί κι αὐτὸς ὅλα ἐτοῦτα ποὺ ἀποδίδονται στὸ πρόσωπο τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ τὰ ἔχει καταγραμμένα στὴν ἐθνική του μνήμη, ἔστω καὶ λησμονημένα.

Διότι καὶ σὲ τοῦτο τὸν τόπο ἀνέκαθεν ὑπῆρχαν σὲ τίμιο συνδυασμὸ ἡ λιτότητα μὲ τὴν ἀρχοντιά, ἡ ἁπλότητα μὲ τὴν ἁρμονία, ἡ ταπείνωση μὲ τὴ δόξα, ἡ φτώχεια μὲ τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο. Μὲ αὐτὸ τὸ ἦθος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γιόρταζε πάντα τὸ Πάσχα, μὲ αὐτὸ καὶ τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ περιοδικό 

«Ἡ Δράση μας», 

τεῦχος Αὐγούστου 2026.

π. Λύβιος: " Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…"

 

"Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…"

Τι παράξενη φράση.

Έφυγες, αλλά δεν μας άφησες.

Ίσως γιατί η αληθινή αγάπη κάνει κάτι που δυσκολεύεται να καταλάβει η λογική: μετατρέπει την απουσία σε έναν άλλο τρόπο παρουσίας.

Δεν αγαπάμε μόνο ό,τι βλέπουμε και αγγίζουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μας κι όμως εξακολουθούν να κατοικούν μέσα μας περισσότερο από ανθρώπους που συναντάμε κάθε μέρα.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα σώμα που βρίσκεται δίπλα μας. Είναι σχέση. Είναι μνήμη. Είναι παρουσία μέσα στην καρδιά του άλλου.

Κι ίσως εδώ βρίσκεται κάτι βαθιά ελληνικό. Ο λαός μας δεν έμαθε την Παναγία ως μια θεολογική ιδέα. Την έκανε σχέση. Της μίλησε σαν να μιλά στη μάνα του. Της άναψε καντήλια, της πήγε τάματα, έκλαψε μπροστά στην εικόνα της και στις δύσκολες ώρες δεν είπε μια θεολογική πρόταση.

Είπε δύο λέξεις: «Παναγία μου…»

Και ίσως αυτό το «μου» να κρύβει ολόκληρη θεολογία.

Γιατί σημαίνει: έχω κάπου να ανήκω. Υπάρχει κάποιος που με χωρά ακόμη.

Η Παναγία δεν εγκατέλειψε τον κόσμο επειδή ακριβώς δεν έπαψε να σχετίζεται μαζί του.

Γι’ αυτό βρίσκεται κοντά στη μάνα που κλαίει, στον άρρωστο που φοβάται, στον άνθρωπο που ξενυχτά μόνος, στον αμαρτωλό που ντρέπεται ακόμη και να κοιτάξει τον Θεό.

Η Παναγία δεν μας υπόσχεται λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά Παρουσία μέσα στα βάσανα μας "τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε..." 

Κι αυτή ίσως είναι η βαθύτερη παρηγοριά της πίστης:

ότι ακόμη κι όταν αισθάνεσαι πως δεν σε χωράει πια κανείς, υπάρχει μια Μάνα που εξακολουθεί να λέει στον κόσμο: “Δεν σας άφησα”........

Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα. 

— π. Λίβυος —

Τα χέρια της Μητέρας του Θεού είναι πιο δυνατά... - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

"Τα χέρια της Μητέρας του Θεού είναι πολύ πιο δυνατά από τους ώμους των χερουβείμ και των πιο ευλογημένων θρόνων.

Ποιον κρατάει λοιπόν η Παναγία;

Ξέρετε ποιον κρατάει;

Αυτόν που έκανε τον ουρανό και τη γη και όλα τα πράγματα ορατά και αόρατα".

Είπε ξανά: «Ξέρετε ποια είναι η Μητέρα του Θεού και πόση τιμή, δύναμη και έλεος έχει; Είναι η μητέρα μας, γιατί ελεεί τους φτωχούς και τις χήρες και τους Χριστιανούς. Προσεύχεται πάντα στον Σωτήρα Χριστό για όλους μας».

π. Ηλίας Κλεόπα

 

"Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι"

 

Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι, ἐν σοὶ Παρθένε ἄχραντε· παρθενεύει γὰρ 

τόκος, καὶ ζωὴν προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετὰ τὸκον Παρθένος, καὶ 

μετὰ θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τὴν κληρονομίαν σου.

Ἐξίσταντο Ἀγγέλων αἱ δυνάμεις, ἐν τῇ Σιὼν σκοπούμεναι, τὸν οἰκεῖον 

Δεσπότην, γυναικείαν ψυχὴν χειριζόμενον· τῇ γὰρ ἀχράντως τεκούσῃ, 

υἱοπρεπῶς προσεφώνει· Δεῦρο Σεμνή, τῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ συνδοξάσθητι.

Συνέστειλε χορὸς τῶν Ἀποστόλων, τὸ θεοδόχον Σῶμά σου, μετὰ δέους 

ὁρῶντες, καὶ φωνῇ λιγυρᾷ προσφθεγγόμενοι· Εἰς οὐρανίους θαλάμους, πρὸς 

τὸν Υἱὸν ἐκφοιτῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε τὴν κληρονομίαν σου.

Από την ᾨδὴ θ' της Ἐορτῆς της Κοιμήσεως 

Η Κοίμηση της Μητέρας τού Θεού († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Ἡ γιορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος – πού συνδυάζει δύο γεγονότα: Τήν κοίμησή Της καί τήν ἀνάστασή Της καί τήν μετάστασή Της τήν τρίτη ἡμέρα- ἦταν πράγματι γιά αἰῶνες, ἀπό τήν ἀρχή τῆς ὕπαρξης τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ Γιορτή, ἡ δόξα, ἡ χαρά της.

Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ δέν ἔγινε τό μέσον πού ἀποδέχτηκε παθητικά νά σαρκωθεῖ μέσα της ὁ Θεός – χωρίς τήν συγκατάβασή της ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Κύριου θά ἦταν ἀδύνατο νά πραγματοποιηθεῖ. Εἶναι ἡ ἀπάντηση ὁλάκερης τῆς κτίσης στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί στήν προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ Του ὄχι μόνο στήν ἀνθρωπότητα, ἀλλά σ’ ὅλον τόν Κόσμο πού Ἐκεῖνος δημιούργησε. Καί χαιρόμαστε γι’ αὐτό, ἐπειδή ὁ λόγος Της εἶναι καί δικός μας. Ὁ λόγος της ἦταν τέλειος, ὅπως ἦταν ἡ ἐμπιστοσύνη της, ἡ πίστη Της, ἡ προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ Της. Τά δικά μας λόγια εἶναι ἀτελῆ καί ὅμως οἱ φωνές μας ἀντηχοῦν μέσα ἀπό τήν δική Της φωνή, ἀδύναμες, κάποιες φορές διστακτικές, ἀλλά μέ πίστη καί ἀγάπη.

Η Μάνα της σιωπής

Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω. Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..

Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό.

Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.

Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.

Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.

Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη. Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.

Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…

Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή. Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.

Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».

Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.

Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία.

Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας. Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.

Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει.

Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…

(Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής)

Από π. Σπυρίδων Σκουτής

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Σήμερα ὃλοι μας στεκόμαστε μπροστά στό ἱερό καί ἃγιο Εἰκόνισμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Θεομήτορος Κόρης καί δικῆς μας στοργικῆς μητέρας καί κατασπαζόμεθα μέ εὐλάβεια τά πανάγια καί ἂχραντα χέρια Της, τά ὁποῖα ἐβάστασαν τόν Δημιουργό τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Ἀτενίζομε μέ δέος τήν πανσεβάσμια καί παναγία μορφή Της καί ἱκετευτικά ἀφήνομε τήν καρδιά μας, νά συνομιλήσῃ μαζί Της, ἐκφράζοντάς Της μέ εὐγνωμοσύνη, παράκληση καί ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη, τούς μύχιους τῆς καρδιᾶς μας πόθους, τά πολλά μας αἰτήματα καί ἐκζητοῦντες τήν ἂπειρη ἀγάπη Της καί τήν μεσιτεία Της πρός Κύριον, ὑπέρ πάντων ἡμῶν τῶν ἐλαχίστων καί ἀναξίων δούλων τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της καί Σωτῆρος ἡμῶν.

Σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία, στήν μεγάλη γιορτή Της, Τῆς προσφέρει μῦρα πνευματικά, ἀλλά καί ἂνθη αἰσθητά, ὡς ἀντίδωρο τῶν εὐεργεσιῶν Της, ἐξαιρέτως ὃμως Τήν χαιρετᾶ, Τήν τιμᾶ, Τήν κατασπάζεται καί χάριτας ὁμολογεῖ ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλάς, ἡ παναγιοσκέπαστη καί παναγιοφρούρητη Πατρίδα μας.

Πόλεις καί χωριά, στεριά καί θάλασσα, ριγοῦν καί σκιρτοῦν, ἐνώπιον τῆς Μεγαλόχαρης, τῆς Σουμελᾶ, τῆς Γηροκομήτισσας, τῆς Γοργοεπηκόου, τῆς Μολυβδοσκέπαστης, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Ἀγιάσσου, τῆς Ἓλωνας, τῆς Μεγαλοσπηλαιώτισσας καί ὃπως ἀλλιῶς τήν ὀνόμασε ὁ εὐσεβής Λαός μας, ἓνεκα τῶν πολλῶν πρός τό εὐσεβές Ἒθνος μας, εὐεργεσιῶν Της.

Οἱ ἱεροί Ὑμνογράφοι, ὓφαναν πρός τιμήν Της θεοδίδακτους ὓμνους, γιά νά ἀποδώσουν τήν ἀλήθεια γιά τό πάνσεπτο Πρόσωπό Της καί οἱ Πατέρες, μέσα ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, διεσφάλισαν τήν θεοπαράδοτη καί Ἀποστολική παρακαταθήκη:

 Ὃτι ἡ Θεόπαις Μαριάμ, εἶναι ἀληθής Θεοτόκος, διότι ἐκυοφόρησε καί ἐβάστασε τό Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐνηνθρώπησε γιά νά κάνῃ τόν ἂνθρωπο κατά χάριν Θεό.

Τά Ἐγκώμια τῆς Γηροκομήτισσας στήν Πάτρα.

 

Πλῆθος εὐσεβοῦς Λαοῦ, ἀνῆλθε στό περίπυστο καί ἱστορικό Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Γηροκομήτισσας στήν Πάτρα τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, 9ης  Αὐγούστου ἐ.ἒ., προκειμένου νά χαιρετίσουν καί νά μακαρίσουν τήν πανακήρατον καί ἀειπάρθενον Μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ καί νά Τῆς ψάλουν τά Ἐγκώμια, τά ὁποῖα ἒγραψε μέ τά ἃγια χέρια του, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Διονύσιος, τό ἒτος 1541μ.Χ.

Τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας, προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγον, ἀναλύσας τά ἁγιογραφικά χωρία: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσά σε καί μαστοί οὓς ἐθήλασας» καί «Μενοῦν γε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν». Ὁ Μητροπολίτης ἀνεφέρθη καί στήν θεολογία, τῶν λόγων αὐτῶν καί στήν πρακτική ἐφαρμογή τους.

Μέ τόν Σεβασμιώτατο συνεχοροστάτησε  ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος καί συμμετεῖχαν ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς, Ἀρχιμ. π. Συμεών Χατζῆς καί οἱ Πατέρες τοῦ Μοναστηριοῦ καί ἂλλοι Πρεσβύτεροι καί Διάκονοι τῆς πόλεως καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.

Τέλος, ὁ Σεβασμιώτατος ἐπήνεσε τήν εὐλάβεια τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ καί εὐχήθηκε ἀπό καρδίας πρός ὃλους, τά δέοντα διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Από την Παράκληση στην Ι. Μ. Γηροκομείου (2.8.2026)

 

Ομιλεί ο αρχ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης,

Ιεροκήρυκας Ι. Μητροπόλεως Πατρών.

Όταν η Υπεραγία Θεοτόκος επισκέφθηκε τον Όσιο Σεραφείμ του Σάρωφ

 

Ένα έτος και εννέα μήνες προ της κοιμήσεώς του ο όσιος Σεραφείμ αξιώθηκε να τον επισκεφθεί η Υπεραγία Θεοτόκος. Αυτό έγινε νωρίς το πρωί της εορτής του Ευαγγελισμού στις 25 Μαρτίου του 1831.

«Δύο ημέρες ενωρίτερα» - διηγήθηκε στον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς - η μοναχή τού Ντιβιέγιεβο Ευπραξία, «ο πατερούλης πρόσταξε να πάω κοντά του.

Όταν έφθασα μου ανακοίνωσε: 

«Θα δούμε την Μητέρα του Θεού». 

Εγώ έπεσα στο δάπεδο • εκείνος με κάλυψε με τον μανδύα του και διάβασε ορισμένες ευχές. 

Κατόπιν με σήκωσε και μου είπε: 

«Λοιπόν, τώρα κρατήσου από μένα και μη φοβάσαι τίποτε».

»Τη στιγμή αυτή ακούσθηκε θόρυβος παρόμοιος με του δάσους, όταν φυσά δυνατός αέρας. 

Όταν ησύχασε ο θόρυβος, ακούσθηκε ψαλμωδία. 

Η πόρτα του κελλιού άνοιξε μόνη της, το κελλί φωτίσθηκε ολόκληρο από ένα φως λαμπρότερο του φωτός της ημέρας και γέμισε ευωδία που έμοιαζε με αυτή της σμύρνας.

Ο πατερούλης ήταν γονατιστός με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό. 

Εγώ φοβήθηκα, αλλά εκείνος σηκώθηκε και είπε: 

«Μη φοβάσαι, παιδί μου, εδώ δεν υπάρχει κίνδυνος • ο Θεός μάς στέλνει το έλεός Του. 

Να, η Υπερένδοξη και Άχραντη Δέσποινά μας, η Υπεραγία Θεοτόκος έρχεται προς εμάς!»

»Μπροστά βάδιζαν δύο άγγελοι κρατώντας, ο ένας στο δεξί και ο άλλος στο αριστερό χέρι, από ένα κλαδάκι με άνθη που μόλις είχαν ανθίσει.

Τα μαλλιά τους ήσαν χρυσόξανθα και έπεφταν στους ώμους τους. 

Τους ακολουθούσαν ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος. 

Τα ενδύματά τους ήσαν λευκά και έλαμπαν. 

Μετά απ’ αυτούς ερχόταν η Θεοτόκος και ακολουθούσαν δώδεκα παρθένες.

»Η Βασίλισσα των ουρανών φορούσε ένα μανδύα, όπως φαίνεται στην εικόνα της την λεγομένη «Παναγία η θλιβομένη». 

ΑΔΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΨΑΛΛΟΝΤΕΣ - ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ - Η Θ' ΩΔΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟ

 

Καλό Δεκαπενταύγουστο!

 

«Παναγία μου,

Θέλω να με κοιτάς: 

Στοργικά, όταν φοβάμαι!

Με αγάπη, όταν αμαρτάνω!    

Γλυκά, όταν σου μιλώ!

Με υπομονή, όταν σε ξεχνώ!    

Με χαρά, όταν σε τιμώ!

Σαν μητέρα, όταν σ' αναζητώ!»

ΚΑΛΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ !

Ακολουθία Γ´ Στάσης των Χαιρετισμών της Θεοτόκου

Από τον Προσκυνηματικό Ιερό Ναό της του Θεού Σοφίας, η Ακολουθία της Γ´ Στάσεως των Χαιρετισμών της Υπεραγίας Θεοτόκου, χοροστατούντος του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών κ. Ιερωνύμου. 

Ψάλλουν 1000 μαθητές και μαθήτριες όλων των βαθμίδων της εκπαίδευσης από σχολεία της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού και πολιτιστικού προγράμματος με θέμα: «Ακάθιστος Ύμνος – Το Κοντάκιο και ο Κανόνας», το οποίο πραγματοποιείται σε συνεργασία με την Περιφερειακή Διεύθυνση Εκπαίδευσης Κεντρικής Μακεδονίας και απευθύνεται στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση.

1400 Χρόνια Ακάθιστος Ύμνος: Το αιώνιο "Χαίρε" - κ. Μάριος Δομουχτσής #xfd

 

Γιατί ο Ακάθιστος Ύμνος συγκλονίζει ακόμα και σήμερα;

Τι έχει να πει ένα κείμενο του 7ου αιώνα στον άνθρωπο του 21ου αιώνα;

Πέρασαν 14 αιώνες από εκείνη τη νύχτα που η Κωνσταντινούπολη στάθηκε όρθια χάρη στην "Υπέρμαχο Στρατηγό". Κι όμως, 1400 χρόνια μετά, ο Ακάθιστος Ύμνος δεν είναι απλώς μια ιστορική ανάμνηση, αλλά μια ζωντανή προσευχή που δονεί τις καρδιές των πιστών.

Σε αυτή την ομιλία, ο Θεολόγος και Συγγραφέας κ. Μάριος Δομουχτσής μας ταξιδεύει πίσω στο Βυζάντιο, αναλύει το ιστορικό υπόβαθρο και τα μηνύματα του Ακαθίστου Ύμνου και εξηγεί γιατί παραμένει το πιο δυνατό πνευματικό "όπλο" στις δυσκολίες της εποχής μας.

Μια ομιλία για την ιστορία που έγινε προσευχή και την προσευχή που έγραψε ιστορία.

Ακολουθία των Χαιρετισμών

 

Η ακολουθία των Χαιρετισμών προς την Υπεραγία Θεοτόκο

θα τελείται στο παρεκκλήσιο της Χριστιανικής Εστίας Πατρών

κάθε Παρασκευή της Μ. Τεσσαρακοστής

στις 9.00 μ.μ.

Παναγία η Γοργοϋπήκοος

 

Όπως αναφέρει στο Συναξάρι ο όσιος Νικόδημος, στη Μονή του Δοχειαρίου, στο δεξί μέρος της Τραπέζης του Μοναστηρίου, βρισκόταν μια παλαιά εικόνα της Παναγίας. Οι πατέρες της Μονής αναφέρουν ότι είχε αγιογραφηθεί από την εποχή του κτήτορος της Μονής Νεοφύτου, τον 11ο αιώνα.

Το έτος 1646, που ήταν ένα έτος πολύ δύσκολο για την Ιερά Μονή, διότι δεν είχε τα απαραίτητα χρήματα για να πληρώσει τους καθορισμένους φόρους στους Τούρκους κατακτητές, ο τραπεζάριος του Μοναστηριού, περνούσε μπροστά από αυτήν την εικόνα συνεχώς, ακόμα και τη νύχτα βαστάζοντας στα χέρια του αναμμένα δαδιά.

Μια βραδιά, εκείνο το έτος, λοιπόν, καθώς περνούσε και πάλι μπροστά από την εικόνα της Θεοτόκου, ακούει φωνή να βγαίνει από την εικόνα και να του λέει:

“Μην περνάς από εκεί και μαυρίζεις τον τόπο με καπνό”. Ό μοναχός νομίζοντας ότι κάποιος άνθρωπος φώναξε, καταφρόνησε τη φωνή και δεν έδωσε σημασία.

Μετά από λίγες ημέρες, κι ενώ εκείνος συνέχιζε να περνάει μπροστά από την εικόνα με αναμμένα τα δαδιά, ακούει και πάλι τη φωνή να του λέει: ‘”Ώ Μοναχέ αμόναχε, έως πότε θα συνεχίσεις να καπνίζεις τη μορφή μου και να με μαυρίζεις ατιμώντας με;”. Και συγχρόνως με τη φωνή έχασε ο ταλαίπωρος το φως του κι έμεινε τυφλός.

“Ετσι καταλαβαίνοντας το σφάλμα του, ότι δηλαδή καταφρόνησε την πρώτη φωνή και δεν υπάκουσε, κατασκεύασε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα της Παναγίας και την παρακαλούσε συνεχώς να του συγχωρέσει αυτό το εξ’ απροσεξίας αμάρτημα και να του χαρίσει το φως του, ώστε βλέποντας την Αγία Εικόνα της να την δοξάζει και να την ευχαριστεί πάντοτε.

Και η Παναγία μας, εισάκουσε την προσευχή του και του είπε: “Ιδού, από σήμερα σου χαρίζω το φως και πρόσεξε στο εξής να μην περάσεις με αναμμένα δαδιά, γιατί εγώ είμαι η Κυρία της Μονής αυτής και γοργά υπακούω σ’ εκείνους που με επικαλούνται και τους χαρίζω τα προς σωτηρία αιτήματά τους, διότι καλούμαι Γοργοεπήκοος”.

Από τότε η Αγία αυτή εικόνα ονομάζεται Γοργοεπήκοος, γιατί πραγματικά με τα θαυμαστά έργα της συνεχώς αποδεικνύει ότι γρήγορα υπακούει σ’ εκείνους που προστρέχουν σ’ αυτήν με ευλάβεια και πίστη.

Γιατί γεννήθηκε η Παναγία μας από γυναίκα στείρα; - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ, ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Σήμερα ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ ἀγάλλονται καί, ὡδαῖς πνευματικαῖς, μακαρίζουν  τήν ἀειμακάριστον  καί παναμώμητον Μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ.

Ὁ Ἱερός Ὑμνογράφος, ἐν χαρᾷ, μᾶς περιγράφει τό πανευφρόσυνον αὐτό κλῖμα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ἀγάλλονται γηγενεῖς, ἐπὶ τῇ θείᾳ Σου δόξῃ κοσμούμενοι· προσπίπτουσι βασιλεῖς, σὺν Ἀρχαγγέλοις Ἀγγέλοις καὶ μέλπουσι· Κεχαριτωμένη χαῖρε, μετὰ Σοῦ ὁ Κύριος, ὁ παρέχων τῷ κόσμῳ, διὰ Σοῦ τὸ μέγα ἔλεος».

Ἑορτάζοντες σήμερα πανευφροσύνως τήν Παναγία Κοίμησή Της καί τήν εἰς οὐρανούς Μετάστασή Της, προσπίπτομε ἐνώπιον τῆς Παναγίας μορφῆς Της κατασπαζόμενοι τά πανάχραντα χέρια Της, πάνω στά ὁποῖα βαστάζει, Τόν τά πάντα βαστάζοντα Κύριον καί Τήν παρακαλοῦμε νά μεταφέρῃ πρός τόν Υἱόν καί Θεόν Της καί Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τά αἰτήματά μας, ὣστε νά ἐκπληρώσῃ τούς βαθυτάτους πόθους καί τίς ἐπιθυμίες τῆς καρδιᾶς μας.

Ὃσοι βρίσκονται στοῦ πόνου καί τῆς ἀρρώστιας τό κρεββάτι, δέονται γιά τήν θεραπεία τους.

Οἱ βασανιζόμενοι ἀπό τά κύματα τῆς ζωῆς, παρακαλοῦν γιά εὒδιο καί σωτήριο λιμάνι.

Οἱ γονεῖς ἱκετεύουν γιά τά παιδιά τους, πού ζοῦν σέ μιά δύσκολη, ἀλλά καί ἐπικίνδυνη κοινωνία.

Ὃσοι γεύονται τῶν θλίψεων τό πικρό ποτήρι, παρακαλοῦν γιά τήν παρηγοριά τους.

Οἱ ἁμαρτωλοί, καθικετεύουν γιά τήν συγχώρηση καί τόν δρόμο τῆς σωτηρίας τους.

Ὁ καθένας πρός τήν Παναγία μορφή Της ἐνατενίζει, εὐχόμενος γιά ὃ,τι τόν ἀπασχολεῖ καί τόν προβληματίζει προσωπικά καί οἰκογενειακά.

Την Κυριακή 10 Αυγούστου τα Εγκώμια προς την Υπεραγία Θεοτόκο

 

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Τήν Κυριακή 10 Αὐγούστου 2025 καί ὥρα 7:00 τό ἀπόγευμα στήν Ἱερά Μονή Παναγίας Γηροκομητίσσης Πατρῶν, θά ψαλοῦν τά Ἐγκώμια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.

Τά Ἐγκώμια τῆς Παναγίας ψάλλονται κάθε χρόνο στήν ὡς ἄνω Ἱερά Μονή, τήν Κυριακή πρό τῆς Ἑορτῆς τῆ Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί εἶναι ποίημα τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Πατρῶν Διονυσίου, ἀπό τό ἔτος 1541 .

Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως