Στις 6 το πρωί της Τετάρτης 4 Οκτωβρίου 1944, οι καμπάνες των εκκλησιών της Πάτρας άρχισαν να χτυπούν. Αυτή τη φορά δεν καλούσαν σε λειτουργία ούτε προειδοποιούσαν για έναν ακόμη συναγερμό. Ύστερα από περισσότερα από τρία χρόνια Κατοχής και τρεις ημέρες μαχών μέσα και γύρω από την πόλη, ο ήχος τους ανήγγελλε κάτι που οι Πατρινοί περίμεναν χρόνια: οι τελευταίες γερμανικές δυνάμεις είχαν φύγει.
Μέχρι τα ξημερώματα ακούγονταν ακόμη πυροβολισμοί. Το ίδιο πρωί, όμως, οι δρόμοι άρχισαν να γεμίζουν κόσμο, ελληνικές σημαίες και λουλούδια. Περίπου στις 11 το πρωί, η 8η Ταξιαρχία και το 12ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, μαζί με συμμαχικά βρετανικά στρατεύματα, παρέλασαν στους δρόμους μιας πόλης που ήταν ξανά ελεύθερη.
Ογδόντα δύο χρόνια αργότερα, η Πάτρα επιστρέφει σε εκείνο το πρωινό. Για να φτάσει όμως η πόλη στις καμπάνες της λευτεριάς, είχαν προηγηθεί τέσσερα χρόνια που τη σημάδεψαν βαθιά: βομβαρδισμοί, πείνα, συλλήψεις, φυλακές, μπλόκα και εκτελέσεις. Και, στο τέλος, τρεις ημέρες μαχών που έφεραν τον πόλεμο από τα περίχωρα στο Κάστρο, τον Παντοκράτορα και τους δρόμους της Άνω Πόλης...
Γιώτα Δημητρίου /ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου