Τὸ τέλος ἑνὸς Ἀκρίτα!

 

Τὴν Πέμπτη 1η Ὀκτωβρίου τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ἀνακοίνωσε «μετὰ βαθυτάτης θλίψεως» τὴν κοίμηση «τοῦ Ἁγιοταφίτου Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου Μάμαλου, ἀνακαινιστοῦ τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακὼβ καὶ κτίτορος τοῦ ἐν αὐτῷ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος ἐν Νεαπόλει (Ναμπλούς) τῆς Σαμαρείας, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ καὶ ἡ πολυετὴς διακονία συνεδέθησαν ἀρρήκτως μὲ τὴν ἐκ βάθρων ἀνακαίνισιν καὶ ἀνάδειξιν τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς».

Ὁ μακαριστὸς π. Ἰουστίνος ἦταν ἕνας πραγματικὸς Ἀκρίτας τῆς Ὀρθοδοξίας, φρουρὸς τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ, διάδοχος ἐκεῖ τοῦ ἁγίου νέου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου, ὁ ὁ­ποῖος κατακρεουργήθηκε στὶς 16 Νοεμβρίου 1979 ἀπὸ φανατικοὺς Ἑβραίους σιωνιστές. Τὸ σκήνωμά του, κατὰ τὴν ἐκταφή του, βρέθηκε ἀκέραιο καὶ εὐωδιάζον. Ὁ ὅσιος Φιλούμενος τιμᾶται πέον σὲ ὅλο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο στὶς 16 (29 μὲ τὸ νέο ἡμερολόγιο) τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου, πλημμυρίζοντας μὲ θαύματα συγκλονιστικὰ τὴν ἁγία Ἐκκλησία.

Ὁ π. Ἰουστίνος παρέμεινε στὸ Προσκύνημα, παρὰ τὶς συνεχεῖς ἐπιθέσεις τῶν φανατικῶν Ἑβραίων. Εἶχαν γίνει περισσότερες ἀπὸ τριάντα ἀπόπειρες δολοφονίας του, ἡ δὲ πύλη τοῦ Προσκυνήματος φέρει περισσότερες ἀπὸ πενήντα τρύπες ἀπὸ σφαῖρες καὶ θραύσματα χειροβομβίδων.

Τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ εἶναι ἔργο τοῦ μεγάλου Πατριάρχου τῶν Ἑβραίων Ἰακὼβ καὶ ἔχει πλέον ἱστορία τεσσάρων χιλιετιῶν. Ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἰουστίνος ἀφιέρωσε μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς του στὴ διακονία τοῦ Προσκυνήματος καὶ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔκτισε ἐκεῖ τὸν περίλαμπρο Ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος.

Κατὰ τὴν ἐπικίνδυνη διακονία του στὸ Προσκύνημα, εἶδε ἐπανειλημμένως τὸν ἅ­γιο Φιλούμενο νὰ ἐπεμβαίνει καὶ νὰ σώζει θαυματουργικὰ τὸν Ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τὸ Προσκύνημα καὶ τὸν ἴδιο ἀπὸ βέβαιο θάνατο.

Τρία χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν κοίμησή του εἶχε δηλώσει: «Ἦρθα δεκαεπτὰ χρονῶν ἀνάξιος, ἔγινα ζητιάνος, ἀλλὰ ἐδῶ θὰ πεθάνω. Δύο χιλιάδες χρόνια κρατήσαμε αὐτὰ τὰ Προσκυνήματα καὶ θὰ τὰ διατηρήσουμε μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος. Θὰ πεθάνω, ἀλλὰ δὲν θὰ τὰ ἐγκαταλείψω»!

Ὁ Ἀκρίτας ἔπεσε! Ἕνα ἀκόμη κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας μένει πλέον ἔρημο. Τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ὑπὸ δύσκολες, συχνὰ δραματικές, συνθῆκες φυλάσσει σταθερὰ τὰ μεγάλα Προσκυνήματα. Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότητα, μετὰ καὶ τὴν πρόσφατη ἐκδημία τοῦ Γέροντος Χρυσοστόμου τοῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, δύσκολα ἐπαρκεῖ γιὰ τὶς τόσες ἀνάγκες.

Ἂς εὐχηθοῦμε τὸν ἀγωνιστὴ γέροντα Ἰουστίνο νὰ ἀναπαύει ὁ Κύριος στὴ Βασιλεία Του καὶ νὰ ἀναδείξει ἀντάξιους διαδόχους του στὴν Ἱερὴ Γῆ!

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΣΩΤΗΡ

Αρχιερατική Θ. Λειτουργία στην Ι. Μονή Ελεούσας Πατρών

 

Στην Ιερά Μονή Ελεούσης Πιτίτσης Πατρών, το Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026, τελέστηκε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία και το Ιερό Μνημόσυνο της μακαριστής Αικατερίνης Μπιλάλη.

Στη Θεία Λειτουργία προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος, με τη συμμετοχή του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, καθώς και πλειάδας ιερέων και διακόνων.

Εντός του Ιερού Βήματος συμπροσευχόμενος ήταν  ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Αμβρόσιος.

Στον λόγο του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων και Αιγιαλείας κ. Ιερώνυμος ανέλυσε το  Ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας  τονίζοντας μεταξύ άλλων:

«Ο Ευαγγελιστής Λουκάς μάς παρουσιάζει έναν Ρωμαίο εκατόνταρχο, ο οποίος παρακαλεί τον Ιησού Χριστό να θεραπεύσει τον άρρωστο δούλο του, που κινδύνευε να πεθάνει.

Ο εκατόνταρχος δεν αδιαφορεί για τον δούλο του, αλλά ενδιαφέρεται βαθιά για την υγεία του και αναζητεί τη βοήθεια του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Μας διδάσκει έτσι ότι η αληθινή αγάπη δεν γνωρίζει κοινωνικές διακρίσεις. Ο άνθρωπος που βρίσκεται δίπλα μας, ιδιαίτερα όταν υποφέρει, χρειάζεται την αγάπη, τη συμπαράσταση και την προσευχή μας.

Παράλληλα, ο εκατόνταρχος αισθάνεται ανάξιος να δεχθεί τον Κύριο στο σπίτι του λέγοντας Του:

«Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου».

Δεν θεωρεί τον εαυτό του άξιο, αλλά πιστεύει ακράδαντα ότι αρκεί ένας και μόνο λόγος του Κυρίου για να θεραπευθεί ο δούλος του. Αυτή είναι η αληθινή πίστη. Καλούμαστε να εμπιστευόμαστε τη δύναμη του Θεού, ακόμη κι όταν εμείς δεν βλέπουμε καμία διέξοδο.

Ο Κύριος θαυμάζει την πίστη του εκατοντάρχου και θεραπεύει τον δούλο του. Δεν χρειάζεται να βρίσκεται σωματικά κοντά στον ασθενή· ο λόγος Του αρκεί για να χαρίσει την ίαση της ψυχής και του σώματός του.

Αδελφοί μου, ας διδαχθούμε  από τον εκατόνταρχο να αγαπούμε τον συνάνθρωπό μας, να ταπεινωνόμαστε ενώπιον του Θεού και να προσευχόμαστε με ακλόνητη εμπιστοσύνη στη δύναμη και στο θέλημα του Κυρίου μας.

Ας έχουμε πάντοτε στα χείλη και στην καρδιά μας τα λόγια του:

«Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ...», ενθυμούμενοι ότι η ταπείνωση, η αγάπη και η πίστη είναι αυτά που ανοίγουν την καρδιά μας στη χάρη του Θεού».

Ο Σεβασμιώτατος κλείνοντας την ομιλία του αναφέρθηκε στο πρόσωπο της μακαριστής Αικατερίνης Μπιλάλη, τονίζοντας ότι η κεκοιμημένη αδελφή μας υπήρξε άνθρωπος του Θεού, δηλαδή στολισμένη με όλες τις χριστιανικές αρετές.

Η ζωή της ήταν μια δοξολογία του ονόματος του Θεού.

Προσευχόμαστε η ευλογημένη ψυχή της να αναπαύεται εν χώρα ζώντων. 

ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟΝ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΘΗΜΕΡΟΝ ΙΕΡΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΝ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗΣ ΜΠΙΛΑΛΗ

 

Τὸ ἑπόμενο Σάββατον, 24 Ὀκτωβρίου ἐ.ἔ., καὶ ὥραν 9:00 π.μ., εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Παναγίας Ἐλεούσης Πατρῶν, θὰ τελεσθῇ Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ τεσσαρακονθήμερον Ἱερὸν Μνημόσυνον ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῆς ψυχῆς τῆς ἀειμνήστου συμπολίτισσάς μας Αἰκατερίνης (Νίνας), χήρας Ἀθανασίου Μπιλάλη, ἡ ὁποία, κατὰ τὴν ἐπίγειον πορείαν της, ἄφησε μνήμην ἀγαθὴν καὶ εὐλογημένην, χαράσσοντας τὸ ὄνομά της στὶς καρδιὲς ὅσων τὴ γνώρισαν καὶ τὴν ἀγάπησαν.   

Τῆς Θείας Λειτουργίας θὰ προεξάρχῃ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας κ. Ἱερώνυμος, ὁ ὁποῖος καὶ θὰ χοροστατήσῃ κατὰ τὴν τέλεσιν τοῦ Ἱεροῦ Μνημοσύνου, συγχοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου πρώην Μητροπολίτου Καλαβρύτων καὶ Αἰγιαλείας, Γέροντος κ. Ἀμβροσίου.   

Ἡ θυγάτηρ τῆς μεταστάσης, Ἑλένη Μπιλάλη, καὶ ὁ γαμβρός της, Δημήτριος Γιαντσούλης, προσκαλοῦν μὲ σεβασμὸ καὶ συγκίνησι συγγενεῖς, φίλους καὶ πάντας ὅσοι τιμοῦν τὴ μνήμη της, νὰ παραστοῦν στὴν ἱερὰ αὐτὴ σύναξι καὶ νὰ ἑνώσουν τὶς προσευχές τους, ἱκετεύοντες τὸν Κύριον τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου νὰ ἀναπαύσῃ τὴν ψυχὴν αὐτῆς ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν σκηναῖς δικαίων καὶ ἐν τόπῳ φωτεινῷ, ὅπου ἀπέδρα πᾶσα ὀδύνη, λύπη καὶ στεναγμός. 

Αἰωνία αὐτῆς ἡ μνήμη!

† Ἀντωνία Ἀπατσίδου: Εις μνημόσυνον αιώνιον

 

Ἐπικήδειο ἐκφώνησε καί ὁ Ἀρχιμ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης, Ἱεροκήρυξ Ἱ. Μητροπόλεως Πατρῶν, ἐκ μέρους τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», καί εἶπε τά ἑξῆς: 

«Μακάριοι οἱ νεκροί οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες ἀπ’ ἄρτι… ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν· τά γάρ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν» (Ἀποκ. ιδ' 13)

Εἶναι μακάριοι ἀπό τώρα οἱ νεκροί…, διότι πεθαίνουν γιά νά ἀναπαυθοῦν ἀπό τούς κόπους τους. Θά ἀναπαυθοῦν, διότι τά ἅγια ἔργα τους τούς ἀκολουθοῦν καί τά ἔχουν μαζί τους στήν ἄλλη ζωή. Τά λόγια αὐτά, πού τό Πνεῦμα τό Ἅγιο μᾶς πληροφορεῖ στήν Ἀποκάλυψη, ταιριάζουν ἀπόλυτα στήν Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου πού σήμερα ἀποχαιρετοῦμε.

Ἡ Ἀντωνία Ἀπατσίδου γεννήθηκε στήν Ἀθήνα ἀπό γονεῖς πρόσφυγες, πού ἦρθαν ἀπό τίς πόλεις Τραπεζοῦντα καί Σαμψοῦντα τοῦ Πόντου κατάφορτοι μέ «τίς ρίζες τῆς φυλῆς μας ἀπό τήν Ἀνατολή».

Σπούδασε Φιλολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί Γαλλικά μέ ἀπόκτηση πτυχίου στό ὑψηλότερο ἐπίπεδο διδασκάλου τῆς γλώσσας.

Ἀφιερώθηκε στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, στά ἔργα τῆς Ἱεραποστολῆς στήν Ἀδελφότητα «ΑΜΠΕΛΟΣ».

Ὁ μεγάλος καί φλογερός Ἱεραπόστολος π. Χαρίτων Πνευματικάκις φιλοδοξοῦσε νά γίνη ἕνα πρότυπο Δημοτικό Σχολεῖο καί νά ἐπακολουθήση καί Γυμνάσιο. Ἔλεγε ὁ ἴδιος: «Τό ὄνομα πού τοῦ δόθηκε εἶναι «LUMIERE DES NATIONS» «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ». Φῶς Ἐθνῶν εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος θά τό κατευθύνη καί θά τό εὐλογῆ». Ἔτσι στίς 15 Σεπτεμβρίου 1985 μέ ἐμφανῆ τή συγκίνηση ἀλλά καί τή χαρά του ὁ π. Χαρίτων Πνευματικάκις στήν τελετή τῶν ἐγκαινίων τοῦ ἐκπαιδευτηρίου «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» Γυμνασίου-Λυκείου τῆς ὀρθοδόξου ἱεραποστολῆς τῆς Κανάνγκα καλωσώρισε τή Διευθύντρια Λυκειάρχη (Prefet) Ἀντωνία Ἀπατσίδου, ἡ ὁποία, ἀφοῦ ἀφυπηρετήισε ἀπό τή διεύθυνσι τοῦ Λυκείου Κυθήρων, ὁλόψυχα ἀπεδέχθη τή θεία πρόσκληση νά μεταβῆ στό τότε Ζαΐρ (Κονγκό) γιά τήν ἵδρυσι Σχολείου Δευτεροβάθμιας ἐκπαιδεύσεως.

Μαζί της προσῆλθαν ἀπό τήν Ἑλλάδα καί οἱ Ἀδελφές Στέλλα Ξανθοπούλου, διπλωματοῦχος τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Ἐδιμβούργου τῆς Σκωτίας, καί ἡ Λυκειάρχης Φιλόλογος Δέσποινα Τυμπανίδου.

Ἡ Ἀντωνία Ἀπατσίδου εἶχε τή σοφία νά αἰτηθῆ ἀπό τό Ὑπουργεῖο τό νέο σχολεῖο νά εἶναι ἑλληνολατινικό. Καί πράγματι 3,5 χρόνια μετά στίς 2.2.1989 ἦρθε γραπτή ἡ ἀναγνώρισι. Ἔγραψε σέ ἄρθρο της στό περιοδικό «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ»: «Μά πρέπει νά σκεφθοῦμε γιά τήν κατεύθυνσι. Νά γίνουν οἱ σχετικές ἐνέργειες ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας. Γιά μᾶς δέν χρειάζεται πολύ νά σκεφθοῦμε. Ὀρθοδοξία χωρίς ἑλληνική γλῶσσα δέν προχωρεῖ. Κλασσικό θά γίνη τό σχολεῖο. Ὅμως τά κλασσικά σχολεῖα ἐδῶ καί δέκα ὀκτώ χρόνια ἐλλείψει εἰδικῶν καθηγητῶν δέν ἔχουν παρά μόνον λατινικά. Τά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά βρίσκονται μόνο στόν τύπο τοῦ ἐλέγχου… Μέ τή συμπαράστασι τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Τιμοθέου καί τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας τοῦ Ζαΐρ τό τέταρτο ἔτος εἴχαμε στά χέρια μας τήν ἀναγνώρισι τοῦ Ἑλληνολατινικοῦ τύπου» (τ. 74, σελ. 5, 1995).

Πάρα πολλοί κυβερνητικοί παράγοντες ζήτησαν νά ἐγγραφοῦν τά παιδιά τους σ’ αὐτό τό σχολεῖο.

Ἄλλωστε, ὅπως φάνηκε στή συνέχεια, τά σχολεῖα «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» ἀποτελοῦν τό χρυσό μέλλον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κανάνγκα.

Ἡ πνευματική κατάρτισι, ἡ σωστή μάθησι καί ἡ μεγάλη ἐπίδοσι στά μαθήματα καί στό ἦθος ἐπιβεβαίωσαν τό ὅραμα τῆς Διευθύντριας Ἀντωνίας Ἀπατσίδου καί τῶν ὑπολοίπων ἱεραποστόλων. Ἐργάστηκε μέ ζῆλο, ὄρεξι, ἐνθουσιασμό.

Ὅταν πρωτοπῆγα στή Κανάνγκα, καί ἄκουσα στά Γαλλικά ἕνα βυζαντινό ὕμνο, ρώτησα ποιός τόν μετέφρασε; Καί ἡ ἀπάντησι: Ποιός ἄλλος; - Ἡ Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου.

Στά Κατηχητικά σχολεῖα τά ὄμορφα χριστιανικά τραγούδια πού ἔψαλλαν τά παιδιά μέ τίς καλλίφωνες μελωδίες τους ποιός τά μετέφρασε; Ποιός ἄλλος; - Ἡ Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου. Κείμενα πατερικά, ὕμνους τῆς Θείας Λειτουργίας ποιός τά μετέφρασε; Ποιός ἄλλος; - Ἡ Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου.

Σέ ὅλη της τή ζωή ἦταν ἄνθρωπος συνετός, μετρημένη στά λόγια καί σέ ὅλες τις ἐνέργειες. Δέν προέτρεχε νά πῆ τήν γνώμη της, παρά τήν ἱκανότητα πού εἶχε νά βλέπη πολύπλευρα ἕνα θέμα καί νά διακρίνη προεκτάσεις, πού οἱ ἄλλοι δέν ἀντιλαμβάνονταν.

Ἦταν σοφή κατά Θεόν, γι’ αὐτό κι ἔβγαζε μιά ἱεροπρέπεια τόσο στά ἱεραποστολικά της καθήκοντα, ὅσο καί στήν ζωή της μέσα στήν Ἀδελφότητα. Ἦταν σεμνή, λιτή στήν ἐμφάνισί της, τύπος ἀφιερωμένου ἀνθρώπου.

Τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στήν πρός Φιλιππησίους Ἐπιστολή «Ἐμοί τό ζῆν Χριστός καί τό ἀποθανεῖν κέρδος» (Φιλιπ. α’ 21) ἦταν ὁ πόθος καί ἡ προσδοκία της.

Ἡ ζωή της δοσμένη στό Χριστό, ὅπως καί κάθε ἐνέργειά της, ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημά Του. Ζοῦσε τόν Χριστό, κοινωνοῦσε τόν Χριστό, ἐνατένιζε τόν Χριστό. Προσδοκοῦσε τόν θάνατο ὄχι ὡς φθορά, ἀλλά ὡς κέρδος, ἀφοῦ θά τήν ἔνωνε μέ Αὐτόν, Τόν Οὐράνιο Πατέρα μας, τόν λατρεμένο της Ἰησοῦ.

Τώρα ἀπολαμβάνει τούς ἱεραποστολικούς κόπους της στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.»

† Ἀντωνία Ἀπατσίδου: Εις μνημόσυνον αιώνιον

 

† Ἀντωνία Ἀπατσίδου

Κυριακή 14 Ἰουνίου 2026

Στήν πνευματική ἀγκαλιά τῆς Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος «Ἄμπελος» ἀναπαύθηκε ξημερώματα Κυριακῆς, σε ἡλικία 97 ἐτῶν, ἡ Φιλόλογος Λυκειάρχης καί Ἱεραπόστολος Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου. 

Ἡ ἐξόδιος Ἀκολουθία τελέσθηκε στόν Ἱ. Ναό Ἁγ. Κωνσταντίνου καί Ἑλένης (Κοιμητηρίου Ζωγράφου). 

Στήν ἐξόδιο Ἀκολουθία προέστη ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Μπενίν, Τόνγκο καί Μπουρκίνα Φάσο κ. Ἀθανάσιος. Ὁ Θεοφιλέστατος ἐμφανῶς συγκινημένος στήν ἀρχή διάβασε ἐπιστολή παλαιῶν ἀποφοίτων καί μαθητῶν τῆς ἀειμνήστου Ἀντωνίας Ἀπατσίδου τῶν ἐκπαιδευτηρίων «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» Κανάνγκας, τήν ὁποία παραθέτουμε: 

«Ἀγαπητοί μας ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, 

Συγκεντρωθήκατε σήμερα μακριά μας γιά νά πῆτε τό τελευταῖο ἀντίο μέ λύπη στήν Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου. Εἴμαστε νοερά μαζί σας. Ἡ ἀποχώρησή της ἀπό ἐμᾶς ἀφήνει ἕνα πολύ μεγάλο κενό στίς καρδιές μας, ἀλλά καί μία πολύτιμη κληρονομιά πού δέν μπορεῖ ὁ χρόνος νά σβήση. 

Ἡ Ἀδελφή Ἀντωνία δέν ἦταν ἁπλά ἀφιερωμένη ἐκπαιδεύτρια. Γιά πολλούς ἀπό ἐμᾶς ὑπῆρξε πνευματική μητέρα, μία ὁδηγήτρια, μία σύμβουλος καί πηγή ἐμπνεύσεως. Μακριά ἀπό τήν πατρίδα της Ἑλλάδα ἀφιέρωσε τή ζωή της στήν ὑπηρεσία τῶν ἄλλων μέ μεγάλη γενναιοδωρία καί ἁπλότητα. Στό Σχολεῖο «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ», ὅπου ὑπηρετοῦσε ὡς λυκειάρχης, ἡ αὐστηρότητα, ἡ θυσία ἀλλά καί ἡ μεγάλη ἀγάπη της ἀποτελοῦσε τόν ἀσφαλέστερο δρόμο γιά πολλά παιδιά. Μᾶς μετέδωσε πολλές γνώσεις. Μέσα ἀπό τά μαθήματα θρησκευτικῶν καί ἑλληνικῶν στό σχολεῖο μᾶς ἔμαθε νά ἀγαπᾶμε τόν Θεό, νά σεβόμαστε τόν πλησίον μας, νά συγχωροῦμε καί νά ἔχουμε πίστη στίς δύσκολες στιγμές. Οἱ διδασκαλίες της δέν σταματοῦσαν μόνο στούς τοίχους τῶν τάξεών μας. Μέ τά λόγια καί τό παράδειγμά της μᾶς ἔδωσε τίς συμβουλές της γιά τή ζωή. Μᾶς ἐνθάρρυνε νά δουλέψουμε μέ τιμιότητα, νά πιστέψουμε στίς ἱκανότητές μας καί νά ἐπιλέξουμε πάντα τόν δρόμο τοῦ καλοῦ. Ἤξερε νά διαβάζη στά μάτια μας, μᾶς ἄκουγε καί μᾶς καταλάβαινε καί βοηθοῦσε ὅσους πονοῦσαν ἤ περνοῦσαν κάποια περίοδο ἀβεβαιότητος καί ὑπέφεραν.

Σήμερα πού τῆς λέμε τό τελευταῖο ἀντίο θυμόμαστε μέ εὐγνωμοσύνη τό ὑπέροχο χαμόγελό της, τή φροντίδα της καί τήν ἀγάπη της, πού εἶχε γιά κάθε μαθητή της. Οἱ ἀξίες πού μᾶς δίδαξε θά συνεχίσουν νά ζοῦν μέσα μας καί θά καθοδηγοῦν πάντα τά βήματά μας. 

Ἡ Ἀδελφή Ἀντωνία ἔφυγε γιά τήν ἄλλη ζωή, ἀλλά παραμένει ζωντανή στίς μνῆμες μας, στίς προσευχές μας καί στίς καλές πράξεις ἐμπνευσμένες ἀπό τό παράδειγμά της. Τό ἔργο της δέν τελειώνει σήμερα, διότι συνεχίζει νά ζῆ σέ κάθε ψυχή πού ἄγγιξε. Στό ὄνομα ὅλων ἐκείνων πού εἶχαν τήν εὐκαιρία νά τή γνωρίσουν τῆς λέμε ἕνα μεγάλο εὐχαριστῶ. 

Σᾶς εὐχαριστοῦμε, Ἀδελφή, γιά τήν ἀγάπη σας, τίς συμβουλές σας, τήν πίστη σας καί τή θυσία σας. Σᾶς εὐχαριστοῦμε, γιατί πιστέψατε σέ μᾶς, στίς ἱκανότητές μας νά μεταμορφώσουμε τούς ἑαυτούς μας καί μᾶς κάνατε καλύτερους ἀνθρώπους. 

Εὐχόμαστε ὁ Θεός πού ἀφοσιωθήκατε καί ἀγαπήσατε πιστά, νά σᾶς ὑποδεχθῆ καί ἀναπαύση στήν ἀγκαλιά τοῦ Ἀβραάμ. Νά ἀναπαυθῆτε ἐν εἰρήνῃ, Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου.

Δέν θά σᾶς ξεχάσουμε ποτέ. 

Ἀπόφοιτοι παλαιοί μαθητές Σχολείου «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ».

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ 2026

Η κόρη του Παύλου Μελά Ζωή, εξιστορεί το χρονικό του θανάτου του ηρωικού πατέρα της (13.10.1904)

 

Καλό Παράδεισο, σεβαστή μας κ. Βούλα Κούσουλα

 

Η σεβαστή μας κυρία Παρασκευή (Βούλα) Κούσουλα υπήρξε μια ευγενική και πάντα χαμογελαστή κυρία που προσέφερε πολλά στο ιεραποστολικό έργο της Χριστιανικής Ενώσεως Αιγίου. Ήταν γυναίκα με πίστη και δυναμισμό, βοηθούσε όλους όσους είχαν ανάγκη. 

Την ευχαριστούμε γιατί μας υποδεχόταν για πολλά χρόνια με χαρά όταν πηγαίναμε στο Αίγιο με τη θεατρική ομάδα κάθε Μάρτιο για να συμμετέχουμε στην εθνική γιορτή. Η φιλοξενία της ήταν αρχοντική.

Την ευχαριστούμε γιατί δεν έλειψε ποτέ από την κουζίνα της κατασκηνώσεως ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ στο Πυργάκι Αιγίου και μας προσέφερε κάθε δυνατή διευκόλυνση στην εκεί διακονία μας ως στελέχη της κατασκήνωσης. 

Θα την μνημονεύουμε και θα προσευχόμαστε στον Αναστάντα Κύριο να την έχει κοντά Του στην αιώνια βασιλεία Του!

ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΓΕΧΑ ΠΑΤΡΩΝ

Εκοιμήθη ο π. Χρήστος Παππάς, ο πρώτος Βορειοηπειρώτης ιερέας που χειροτονήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο

 

Εκοιμήθη σε ηλικία 88 ετών, ύστερα από νοσηλεία στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, ο ιερέας π. Χρήστος Παππάς, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Αργυροκάστρου. 

Την είδηση έκανε γνωστή ο υιός του, Λεωνίδας Παππάς, με ανάρτησή του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Η Εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στη γενέτειρα του μακαριστού, στον Ιερό Ναό Αγίων Τεσσαράκοντα Αλύκου, την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026.

“Ο π. Χρήστος υπήρξε ένας από τους πρώτους που άκουσαν την κλήση του Θεού να γίνουν κληρικοί και αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία της Αγίας μας Εκκλησίας, υπηρετώντας τον Κύριο μέχρι και την τελευταία του πνοή. Με αφοσίωση, απλότητα και αγάπη προς την Εκκλησία, διακόνησε τον λαό του Θεού και παρέμεινε στη μνήμη πολλών πιστών ως ένας αγαπητός και σεβαστός ιερέας”, αναφέρει η Ιερά Μητρόπολη Αργυροκάστρου στη συλλυπητήρια ανακοίνωσή της.

Ο εκλιπών λευίτης του Θεού υπήρξε ο πρώτος Βορειοηπειρώτης που χειροτονήθηκε ιερέας από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κυρό Αναστάσιο το 1991, λίγο μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος κατά το οποίο επιχειρήθηκε η εκρίζωση της πίστης από τις ψυχές των ανθρώπων ενώ σκληροί υπήρξαν οι διωγμοί και εναντίον των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Επί σειρά δεκαετιών διακόνησε ως εφημέριος στην ενορία των Αγίων Σαράντα.

Γεννημένος το 1938 στο Αλύκο ενώ πορεύθηκε μέχρι και την τελευτή του το 2026 μαζί με την ιστορία και τα βιώματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού ενώ πολλές φορές έγινε στόχος εθνικιστικών κύκλων της Αλβανίας.

Η Τοπική Εκκλησία του Αργυροκάστρου τον χαρακτηρίζει ως έναν από τους κληρικούς που έδωσαν πολύτιμη μαρτυρία για την αναγέννηση της Ορθόδοξης ζωής στους Αγίους Σαράντα και στην ευρύτερη περιοχή, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος.

“Προσευχόμαστε ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός να αναπαύσει την ψυχή του κεκοιμημένου δούλου Του, π. Χρήστου, παρά τῷ κόλπῳ Αὐτοῦ, και να τον κατατάξει ἐν ταῖς σκηναῖς τῶν δικαίων, χαρίζοντάς του την αιώνια ζωή και την ανάπαυση μετά των Αγίων”, καταλήγει η ανακοίνωση της Μητρόπολης Αργυροκάστρου.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

https://www.orthodoxianewsagency.gr

Για τη Νίνα Μπιλάλη

 

Νίνα (Κατερίνα) Ἀθαν. Μπιλάλη

«Μία ἀρχόντισσα τῆς Πίστεως»

Μᾶς αἰφνιδίασε ἡ δυσάρεστη εἴδηση. Ἡ Νίνα ἔφυγε. Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω! Ὄχι! Πῶς; Γιατί; Ἀδύνατον! Εἶναι ἀλήθεια. Ἡ Νίνα μας ἐν χώρα ζώντων. Κανέναν δὲν ἐνόχλησε μὲ τὴν ἀσθένειά της. Ἀρχόντισσα καὶ στὸν πόνο της. Ἡ προσωποποίηση τῆς διάκρισης. Εὐκαίρως - ἀκαίρως μᾶς τὸ θύμιζε: «Πασῶν τῶν ἀρετῶν ἀνωτέρα ἡ διάκρισις». Διότι τὴ βίωνε. Ἦταν ὁ τρόπος τῆς σεμνῆς, εὐσεβοῦς ζωῆς της.

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ἡ ἀγαπημένη μας ἀδελφὴ καὶ συνεργάτιδα, ἀκτινοβολοῦσε μὲ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς, τὸν πλοῦτο τῶν ἀρετῶν, τὸ ὑπὲρ-περίσσευμα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης της. Μία ξεχωριστὴ παρουσία ἀνάμεσά μας, ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια.

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ὄχι μόνο ὡς τὰ πρὸς τὰ ἐξωτερικά της στοιχεῖα, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ καλλιέργειά της, τὸν πνευματικὸ προσωπικό της ἀγώνα, τὴν ἐκκλησιαστικὴ καί μυστηριακή της ζωή καὶ τὴν φλογερὴ ἱεραποστολικὴ καὶ φιλανθρωπική της διακονία, ὁλοπρόθυμη καί ἀκούραστη πάντοτε.

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τὴν ἐκλεκτή της οἰκογένεια. Κάποτε ἕνας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ἐρώτησε τὸν μακαριστὸ σύζυγό της: «Δὲ μοῦ λὲς, Θανάση, πῶς εἶναι νὰ ζεῖς τόσα χρόνια μαζὶ μὲ ἕναν ἄγγελο, τὴ Νίνα σου; Πές μας, νὰ ἀκοῦνε καὶ  οἱ νεώτεροι».

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τούς συγγενεῖς καὶ φίλους. Πέντε μέλη, ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ κουνιάδου της, ἔφευγαν  ἕνας ἕνας γιὰ τὸν Οὐρανό. Ἡ Νίνα δίπλα τους στίς ἀρρώστιες τους,  στὸ σπίτι, στὸ νοσοκομεῖο, στὶς κηδεῖες καὶ στὰ μνημόσυνά τους. Μὲ τί πίστη καὶ δύναμη καὶ ἀστείρευτη ὑπομονή καί ἀγάπη διαχειρίσθηκε αὐτὸν τὸν πόνο μέχρι τὸν αἰφνίδιο θάνατο τοῦ συζύγου της, ποὺ δὲν ἄργησε νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ἐνέπνεε σὲ ὅλους ἐμπιστοσύνη καὶ γιὰ αὐτὸ τὴν ἐμπιστευόμαστε. Δὲν φανέρωνε μυστικό, προσευχόταν θερμὰ γιὰ ὅλους. Ἡ προσευχὴ ἦταν ἡ βαθιὰ της λαχτάρα καὶ ἀνάπαυλα.

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, καὶ γιὰ τὰ διακονήματά της, στὶς ἀνάγκες τῆς ἐνορίας, στοὺς φιλικοὺς κύκλους καὶ τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τῆς Ἑστίας, στὴν Ἁγία Σκέπη, στὰ οἰκοτροφεῖα καὶ κυρίως στὴν «Πρόνοια». Δεύτερο σπίτι της  ἦταν τὸ Νοσοκομεῖο στὸ Ρίο, τὰ σπίτια τῶν ἀσθενῶν, ποὺ περίμεναν τὴν ἐπίσκεψή της, τὰ τηλεφωνήματά της σὲ μοναχικοὺς ἀνθρώπους, ποὺ λαχταροῦσαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ νὰ νιώσουν τὴν ἀγάπη της. Ὄπου πόνος, ὅπου χαρά, πάντα οὐσιαστικὰ παροῦσα. Γνήσιος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Θά λείπει ἡ ἀγάπη της καὶ θὰ στοιχίσει ἡ ἀπουσία της.

Νίνα μας, ἀδελφή μας, ὁ πόνος ἀπὸ τὸ ἀναπάντεχο νέο μᾶς βαραίνει. Πῶς νὰ ξεχάσουμε ὅλες ἐκεῖνες τὶς εὐλογημένες ὧρες, ποὺ τόσο ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα διακονοῦσες μαζί μας, μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, τὸν Κύριο; Πῶς νὰ σὲ ξεχάσουμε γιὰ τὴν ἠρεμία σου, τὴν γλυκύτητα τοῦ χαρακτήρα σου; Σπάνια οἱ γυναῖκες εἴμαστε προσεκτικὲς στὸν λόγο τοῦ Ἰάκωβου: «εἴ τις ἐν λόγω οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ». Ἐσὺ τὰ κατάφερες. 

Πῶς νὰ σὲ ξεχάσουμε προσευχόμενη στὴν Ἱερὰ Ἀγρυπνία τοῦ Ἄγ. Ἀνδρέου, κάθε Παρασκευὴ βράδυ; Τί εὐλογία ποὺ ὁ Ἅγιος ἦρθε καί σὲ πῆρε ἀπὸ τὴν ἀγκαλιὰ τῶν παιδιῶν σου, ἀπό τό σπίτι σου, τὴν ὥρα πού στόν Ναό Του γινόταν ἠ ἱερά ἀγρυπνία! Φανταζόμαστε τὸν Ἅγιο νὰ σὲ συνοδεύει μαζὶ μὲ τὸν Ἀγγελό σου στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ τὴν ὁποία τόσο ἀγωνίσθηκες μὲ τὴν βοήθειά Του!

Θὰ μᾶς λείψεις, Νίνα μας. Ἔχεις ὅμως ἀφήσει πίσω τὴν ἐκλεκτή σου οἰκογένεια, τοὺς συγγενεῖς σου καὶ τὶς φίλες σου, ποὺ θὰ σεβόμαστε τὴν μνήμη σου καὶ τὸ φωτεινό παράδειγμά σου, καὶ ἐσὺ θὰ μᾶς στηρίζεις ἀπὸ ψηλά. 

Καλὸν Παράδεισο, ἀδελφή μας! Νὰ τὸν ἀπολαύσεις μὲ τὴν ψυχή σου, μέσα στό φῶς καί στή χαρά, στήν ἀφθαρσία καί στή λύτρωση,  στήν αἰώνια Ζωή. Σὲ ἀγαποῦμε καί σέ εὐγνωμονοῦμε. 

Καλὴ Ἀνάσταση, Νίνα μας! ΑΜΗΝ! 

Οἱ συνδιακόνισσες καί φίλες σου 

ἀπό τήν Χριστιανική Ἑστία Πατρῶν

Νικόλαος Βασιλειάδης (1927-2016): μια σύγχρονη αυθεντική θεολογική παρουσία

 

Απόστολος Νικολαΐδης, Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός»

Συμπληρώνονται αυτές τις ημέρες δέκα χρόνια από την εκδημία του μακαριστού Νικολάου Βασιλειάδη, αξιοθαύμαστου ερευνητή, εξαιρετικού θεολόγου, ευγενούς ανθρώπου, με όλα τα χαρακτηριστικά ενός συνεπούς ακόλουθου του Θεανθρώπου Χριστού, συνειδητού και ολοζώντανου μέλους του εκκλησιαστικού σώματος, ταπεινού αλλά δυναμικού διακόνου της Θεολογίας και ακάματου ανιδιοτελούς υπηρέτη των ανθρώπων, ιδιαίτερα των νέων, μεταξύ αυτών και εμού.

Δυστυχώς ποτέ μέχρι τώρα δεν συνειδητοποίησα την ανάγκη να εξάρω όλα τα παραπάνω και να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη για τη μεγάλη τιμή που μου επιφύλαξε να με θεωρεί και να μου συμπεριφέρεται ως αγαπητό φίλο από τα φοιτητικά μου χρόνια μέχρι τα έσχατα της επίγειας ζωής του. Χαίρομαι που μπορώ να το κάνω έστω και τώρα.

Όπως συμβαίνει συνήθως, οι πρώτες επώδυνες δυσκολίες της ζωής γίνονται αφορμή και αφετηρία για μια αξιόλογη ανέλιξη και επιτυχή κατά Θεόν σταδιοδρομία. Είναι αυτές που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την κύπρια πατρίδα του, για να εκπληρώσει τον παιδικό του πόθο, τις θεολογικές σπουδές σε ένα ασφαλές και γόνιμο για την εποχή του θεολογικό περιβάλλον. Ευτύχησε να έχει σπουδαίους διδασκάλους, όπως ο Παναγιώτης Τρεμπέλας και ο Παναγιώτης Μπρατσιώτης, με τον πρώτο να μην είναι μόνο διδάσκαλός του αλλά και συγκάτοικος, όταν αποφάσισε να συμμετάσχει ως ιδρυτικό μέλος της Αδελφότητας Θεολόγων «ο Σωτήρ».

Εκείνο που πάντοτε θαύμαζα στο άνδρα, συναναστρεφόμενος μαζί του, είναι η συνειδητή απόφασή του να σταδιοδρομήσει, παρά τα σπουδαία ερευνητικά και επιστημονικά χαρίσματά του, ως ένα απλό υποταγμένο μέλος μιας κλειστής Αδελφότητας, ταγμένος να εργάζεται αμισθί και λίαν κοπιωδώς, απαρνούμενος φιλόδοξων και ματαιόδοξων επιλογών. Στο πρόσωπό του γνώρισα ένα πρότυπο ανθρώπου που δεν οικειοποιήθηκε κανένα από τα χαρίσματά του αλλά θυσίασε τα πάντα για τους άλλους. Σχημάτισα δε την εντύπωση ότι όντας μέλος της Αδελφότητας δεν εργάστηκε τόσο γι’  αυτή, αλλά έθεσε όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία της Εκκλησίας και στη δοξολογία του Τριαδικού Θεού. Αυτό δηλώνεται άλλωστε και από την ίδια την Εκκλησιαστική Διοίκηση Ελλάδος και Κύπρου, χαρακτηρίζοντάς τον «φιλευσεβώς χρήσιμον εις διακονίαν της πίστεως», τιμώντας τον για  «τας πολυτίμους υπηρεσίας τη Εκκλησία». 

Στον Ουρανό η Αικατερίνη Μπιλάλη

 

Με βαθιά συγκίνηση και σεβασμό αποχαιρετούμε την Αικατερίνη (Νίνα) Μπιλάλη, μια γυναίκα με ζωντανή πίστη, αρχοντιά και ανιδιοτελή προσφορά προς τον συνάνθρωπο και την Εκκλησία. 

Η σεβαστή μας Αικατερίνη Μπιλάλη έκανε το Ευαγγέλιο πράξη κάθε μέρα, ζώντας μυστηριακή ζωή και απλώνοντας πάντα χέρι βοηθείας σε όποιον είχε ανάγκη. Μ΄ ένα μόνιμο, ζεστό χαμόγελο και μια ευγενική ψυχή σκόρπιζε γύρω της λόγια αγάπης και ελπίδας. 

Με τη δυναμική προσωπικότητα και τα χαρίσματά της προσέφερε άοκνα εθελοντικές υπηρεσίες στο ιεραποστολικό έργο της Χριστιανικής Εστίας Πατρών, ιδιαίτερα στον τομέα της Προνοίας συμπαραστεκόμενη για πολλά χρόνια σε ανθρώπους που είχαν πολλαπλές ανάγκες. 

Τη θυμόμαστε και στην κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ να βοηθά στο έργο της κουζίνας πολλά καλοκαίρια δείχνοντας έμπρακτα την αγάπη της στους κατασκηνωτές. 

Αλλά και στην Μ.Φ.Η. της Αγίας Σκέπης έτρεχε όταν χρειαζόταν, για να προσφέρει κι εκεί πολύτιμες υπηρεσίες προς τους γέροντες και τις γερόντισσες.

Εκφράζουμε τις θερμές συλλυπητήριες ευχές μας προς την κόρη της Ελένη και τον γαμπρό της Δημήτρη.

Θα την θυμόμαστε με αγάπη κι ευγνωμοσύνη, θα την μνημονεύουμε και θα προσευχόμαστε ο καλός Θεός να την αναπαύει στη ζεστή αγκαλιά των Αγίων Του.

Καλό Παράδεισο!

Το Δ.Σ. της ΓΕΧΑ Πατρών 

Η Εξόδιος Ακολουθία της θα τελεσθεί τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 12.00 από τον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου Πατρών.

Πατρῶν: «Τὸ αἷμα τους ἀχνίζει καὶ μᾶς... θυμίζει»

 

Σὲ κλῖμα βαθειᾶς συγκίνησης, ἐτιμήθησαν οἱ Ἥρωες καὶ Μάρτυρες τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, τὴν Κυριακὴ 13 Σεπτεμβρίου, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τῆς προσφυγικῆς συνοικίας τῶν Πατρῶν.

Τὴν Θεία Λειτουργία ἐτέλεσε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὅπως καὶ τὰ Ἱερὰ Μνημόσυνα τῶν ὑπὸ τῶν Τούρκων φρικτῶς βασανισθέντων καὶ μαρτυρικῶς τελειωθέντων, Μικρασιατῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Στὸν Ἱστορικὸ Ναό, τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Πατρῶν, τὸν ὁποῖον ἔκτισαν οἱ Μικρασιᾶτες Πρόσφυγες, φυλάσσονται ἱερὰ κειμήλια, τὰ ὁποῖα μετέφεραν ἀπὸ τὶς ἀλησμόνητες Πατρίδες οἱ βασανισμένοι, κατατρεγμένοι καὶ ἐξουθενωμένοι Ἕλληνες, ὅσοι ἀπέμειναν ἀπὸ τὶς φρικτὲς σφαγὲς καὶ καταστροφὲς τῆς Σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων Ἑλληνικῶν πόλεων.

Στὸν Ναὸ φυλάσσεται ἡ Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Σμυρνιᾶς, τὴν ὁποία ἔσωσε ἀπὸ τὴν φλεγόμενη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Σμύρνης, ἡ ἀείμνηστη Φιλιώ Μανάρα, καὶ τὴν μετέφερε στὴν Πάτρα. Ἐπίσης ὁ Σταυρὸς εὐλογίας τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, τὸν ὁποῖο μετέφερε στὴν Πάτρα, ὁ πρόσφυγας ἱερέας π. Κωνσταντῖνος, ἐφημέριος τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Σμύρνης, χειροτονημένος ἀπὸ τὸν Ἱερομάρτυρα Ἅγιο Χρυσόστομο Σμύρνης, ἀλλὰ καὶ ἄλλα ἱερὰ σεβάσματα, εἶναι θησαυρισμένα στὸν Ἱερὸ Ναό, τά ὁποῖα μετέφεραν στὴν Πάτρα οἱ ἥρωες Μικρασιᾶτες Πρόσφυγες.

Ὁ Σεβασμιώτατος μὲ λόγια συγκλονιστικὰ ἀναφέρθηκε στὰ φρικτὰ γεγονότα, στὶς φοβερὲς ἐκεῖνες ἡμέρες καὶ στὰ μαρτύρια Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὰ ἅγια χώματα τῆς Ἑλληνικῆς Μικρασίας καὶ ἔσπειραν τὴν γῆ αὐτὴ μὲ τὰ κόκκαλά τους τὰ Ἱερά.

Ἀνεφέρθη μὲ λεπτομέρειες στὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων Ἱεραρχῶν καὶ σὲ μαρτυρίες αὐτοπτῶν μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι περιγράφουν τὰ φρικτὰ γεγονότα, τὶς σφαγές, τοὺς βιασμούς, τοὺς ἐξευτελισμοὺς καὶ τὰ ἄλλα μαρτύρια ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

Τὸ αἷμα τῶν Μαρτύρων της Μικρασίας, ἐτόνισε ὁ Ἱεράρχης, ἀχνίζει ἀκόμα καὶ θὰ ἀχνὶζῃ μέχρι τὶς συντελείας τοῦ αἰῶνος, γιὰ νὰ μᾶς θυμὶζῃ τὸν ἡρωισμό τους, τὴν μέχρις αἵματος ὑπεράσπιση τῶν Ἱερῶν καὶ τῶν Ὁσίων, καὶ τὸ χρέος μας νὰ διατηρήσωμε ἄσβεστη τὴν μνήμη τους, νὰ διδάξωμε στὰ παιδιά μας τὴν πραγματικὴ Ἱστορία, τὴν ἀτόφια καὶ ἀπαραχάρακτη. Γιατί ὅποιος λαὸς λησμονεῖ τὴν ἱστορία του, εἶναι καταδικασμένος νὰ χάθῇ.

Παραδίδομε στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀδέκαστης ἱστορίας, ὅλους ὅσοι ἠθέλησαν νὰ παραχαράξουν καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἀλήθεια καὶ τὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. 

Στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη

 

Με αιφνιδίασε ο θάνατος του γνωστού καλλιτέχνη. Γνωριστήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Ήταν μπροστά μου στο check in. Όταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του ήταν κληρικός, στράφηκε με ευγένεια και ζήτησε ευχή. Στο αεροπλάνο με κάλεσε να καθίσω δίπλα του στις πρώτες θέσεις. Με αιφνιδίασε ρωτώντας αν είμαι Πνευματικός. Στην θετική απάντησή μου με ρώτησε "προλαβαίνω να εξομολογηθώ;" του απάντησα με χιούμορ. "Αν δεν πέσει το αεροπλάνο στη διαδρομή".

Στην μιάμιση ώρα μέχρι την Αθήνα μιλούσε συνεχώς. Έχω την αίσθηση ότι, αν όχι όλα, είπε τα περισσότερα. Δεν έδωσα λύσεις, δεν ζητούσε λύσεις, αλλά λύση ("ἀπόλυσον"). Είχαμε κι άλλες συναντήσεις. Και άλλες συζητήσεις. Δεν ξέρω αν τώρα που τον κάλεσε ο Θεός ήταν έτοιμος για την συνάντηση. Πάντως έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την αρετή της ελεημοσύνης.

Ο Θεός να ελεήσει κι αυτόν κι εμένα.

π. Αντώνιος Μάρκου

Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος για το τραγικό συμβάν

 

«Έφυγαν από τη ζωή δύο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι ξεκίνησαν την πορεία τους με χρηστές ελπίδες και όνειρα, έχοντας το μέλλον μπροστά τους και την αγάπη των δικών τους. Χάθηκαν όμως υπηρετώντας το καθήκον, με βαθιά αφοσίωση στην Πατρίδα.

Αυτή την ώρα η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις οικογένειές τους, στους γονείς τους και σε όλους εκείνους που τους αγάπησαν.

Στο πλευρό τους στέκονται και οι συνάδελφοί τους· άνθρωποι που έζησαν μαζί τους, πέταξαν μαζί τους και μοιράστηκαν τις αγωνίες, τις χαρές και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Σήμερα πενθούν δύο δικά τους πρόσωπα. Ο καθένας θα κρατά μέσα του τη δική του ανάμνηση, μια στιγμή, μια κουβέντα, ένα χαμόγελο. Και αυτή η μνήμη θα τους συνοδεύει.

Δεν υπάρχουν λόγια μπροστά σε έναν τέτοιο πόνο.

Προσευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους και να χαρίσει στους συγγενείς την παρηγοριά Του, το κουράγιο και τη δύναμη που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν αυτή τη μεγάλη απώλεια.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους».

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος 

6.9.2026

♰ Εκδημία πατρός Ευσεβίου στο Πρωτάτο ~ Εξοδευτήριος λόγος - μετά δακρύων - από τον Γέροντά του Χρυσόστομο...

 

Εξοδευτήριος λόγος για τον πατέρα Ευσέβιο στο Πρωτάτο

Σεβασμιότατοι Άγιοι Αρχιερείς, Άγιε Πρωτεπιστάτα, Πανοσιολογιότατοι Άγιοι Καθηγούμενοι, Άγιοι Αντιπρόσωποι των Ιερών Μονών, πολυσέβαστοι Άγιοι Γέροντες, σεβαστοί πατέρες και πεφιλημένοι εν Χριστώ αδελφοί.

«Οι κλαίοντες ως μη κλαίοντες και οι χαίροντες ως μη χαίροντες· παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου».

Συναχθήκαμε σήμερα εδώ, στον πάνσεπτο Ναό του Πρωτάτου, και μάλιστα μέσα στην πανευφρόσυνη περίοδο της εορτής της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Υπερευλογημένης Θεοτόκου, εφόρου και προστάτιδος του ιερού ημών τόπου, για να εξοδιάσουμε τον υπέρ λίαν αγαπημένο και πολύκλαυστο αδελφό μας, πατέρα Ευσέβιο.

Μπορεί μεν το δάκρυ να μη στερεύει από τα μάτια μας, επιμένοντας σταγόνα-σταγόνα να αυλακώνει τις παρειές των προσώπων μας. Πλην όμως «παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου». Φεύγουν, δηλαδή, διαρκώς σαν σκιά τα εξωτερικά φαινόμενα της ζωής αυτής και των ανθρωπίνων συναισθημάτων μας.

Εκείνο που μένει αναλλοίωτο και βιώνεται εμπειρικά είναι η χαρά που ξεχειλίζει από τις καρδιές μας. 

«Και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών». 

Η χαρά αυτή είναι υπερπληρωμένη.

Μπορεί ο ανθρώπινος και αγιαστικός πόνος, τώρα που μας επισκέφθηκε, να αγγίζει την ύπαρξή μας ολόκληρη. 

Μπορεί ο πόνος να επισκέπτεται την ύπαρξή μας ολόκληρη και «καθ’ υπερβολήν εβαρήθημεν υπέρ δύναμιν, ώστε εξαπορηθήναι ημάς και του ζην».

Έχουμε, όμως, εδραία την πεποίθηση ότι σήμερα προπέμπουμε έναν στρατιώτη Ιησού Χριστού, έναν πραγματικό μοναχό, ο οποίος εκπλήρωσε τον σκοπό του αγγελικού σχήματος, τήρησε τις φρικτές υποσχέσεις που έδωσε την ώρα της κουράς του και μπορεί με παρρησία να σταθεί ενώπιον του δικαίου Κριτού.

Τώρα που «ο καιρός της αναλύσεώς του εφέστηκε», μπορεί να λέγει:

«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα. Λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος».

Έχουμε χαρά ως συνοδεία, ως Ιβηριτική αδελφότητα και ως αγιορείτικη κοινότητα, που συνοδεύουμε σήμερα τον αδελφό μας Ευσέβιο. 

Όχι πλέον ενώπιον της Ωραίας Πύλης του ναού, αλλά μπροστά στην υπέρκαλλη θύρα του Παραδείσου.

Και τον εναποθέτουμε στον νέο γέροντά του, τον Τίμιο Πρόδρομο, τον οδηγητή των σεσωσμένων μοναχών μέσα στο ανέσπερο φως της Βασιλείας του Θεού.

Μου είπε κάποιος πολιός γέροντας, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσά μας:

«Χίλιοι άνθρωποι να μου πουν καλά λόγια για έναν μοναχό, δεν μου κάνει αίσθηση. Εκείνο που βαραίνει και έχει σημασία είναι η γνώμη του γέροντά του».

Και εγώ, ο ταλαίπωρος, ομολογώ ενώπιόν σας με στεντορεία φωνή, κάνοντας μία μικρή παραλλαγή στο απολυτίκιο του προστάτη Αγίου του κελιού μας, του Τιμίου Προδρόμου:

«Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων· σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του γέροντός σου, Ευσέβιε».

Να έχεις την ευχή μου, γλυκό μου παιδί. 

Ανέπαυσες την καρδιά μου. 

Να σε αναπαύσει ο Θεός εν χώρα ζώντων.

Υπήρξες ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού στη ζωή μου και στη ζωή της συνοδείας μας. 

Να εύχεσαι για την άθλια ψυχή μου, εκεί κοντά στον γλυκύ Ιησού όπου βρίσκεσαι, τον οποίο αγάπησες εξ όλης της ισχύος σου από τα παιδικά σου χρόνια και κοντά στον οποίο διακαώς ποθούσες να φθάσεις.

Έτρεξες, όμως, πολύ γρήγορα, παιδί μου.

Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε επί δεκαεπτά χρόνια να σε διακονήσω ως γέροντάς σου.

Σεβαστοί μου γέροντες, είστε και εσείς διάκονοι ψυχών και έχουν λευκανθεί οι πώγωνές σας στην άρση του σταυρού της πνευματικής πατρότητας. 

Άνοιξε η διαθήκη του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου

 

ΔΙΑΘΗΚΗ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΙΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΥ

Ευλογημένο Κύριε το όνομά Σου. Με ευγνωμοσύνη βαθιά αναλογίζομαι τα χρόνια που πορεύτηκα σ’ αυτήν εδώ τη γη, σε αυτό το εκπληκτικό διαστημόπλοιο με κατεύθυνση το άπειρο. Ευχαριστώ Σε, Παναγία Τριάς, που μου αποκάλυψες ότι το άπειρο είναι η αγάπη, ΕΣΥ. Και με κάλεσες από τα παιδικά μου χρόνια σε ενεργό συμμετοχή στην περιπέτεια της αγάπης Σου, αξιώνοντάς με τη χαρά των Μυστηρίων της Εκκλησίας να ζω σαν κύτταρο στο μυστικό Σώμα του Χριστού, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ευχαριστώ Σε διότι, παρά την πνευματική φτώχεια και αδυναμία μου, με δέχτηκες να διακονήσω τον άνθρωπο σε διάφορα σύνορα γεωγραφικά, κοινωνικά, ατενίζοντας το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, συχνά «ἐν θλίψει πολλῇ μετὰ χαρᾶς Πνεύματος Ἁγίου».

Ευχαριστώ ακόμη «εκ βαθέων» τους αειμνήστους γονείς μου, διδασκάλους, αρχιερείς, πνευματικούς, οι οποίοι με στήριξαν στην πνευματική μου πορεία, τους προσφιλείς συγγενείς κατά σάρκα ή πνεύμα, αδελφούς, αδελφές, συνεργούς στην ιεραποστολή, παλαιούς φοιτητές και φοιτήτριές μου, τους προσφιλείς αφρικανούς αδελφούς και τέλος τον εκλεκτό λαό του Θεού, της Εκκλησίας της Αλβανίας για την εγκάρδια αγάπη και αφοσίωσή τους. Περιουσία ακίνητη ή κινητή με τη χάρη του Θεού δεν έχω. Ό,τι κατά καιρούς απέκτησα, έχει διατεθεί σε έργα αγάπης. Καταθέσεις εις στο όνομά μου του Αρχιεπισκόπου ανήκουν στην Εκκλησία της Αλβανίας. Παρακαλώ τους εκτελεστές της διαθήκης μου το ήμισυ του ποσού των καταθέσεων αυτών να διατεθεί για την αποπεράτωση του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως στα Τίρανα και το έτερον ήμισυ να παραμείνει καταλλήλως επενδυόμενο, τα δε έσοδα της επενδύσεως να διατίθενται για την ενίσχυση της μισθοδοσίας των κληρικών και των προγραμμάτων για νέους της Εκκλησίας Αλβανίας.

Τα συγγραφικά δικαιώματα από την πώληση των βιβλίων μου παρακαλώ να κατατίθενται υπέρ του Διορθοδόξου Κέντρου “Πορευθέντες”. Εκτελεστές της διαθήκης αυτής ορίζω τον διάδοχό μου Αρχιεπίσκοπο, τον Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου Επίσκοπο Αμαντίας κ. Ναθαναήλ. Οι ανωτέρω να φροντίσουν να διανείμουν ως «ανάμνησιν» τα λίγα πράγματα που χρησιμοποίησα στους εκλεκτούς συνεργάτες μου, που με αυταπάρνηση συμπορεύτηκαν και διακόνησαν την Εκκλησία μαζί μου.

Τα βιβλία μου να δοθούν στην βιβλιοθήκη της Αρχιεπισκοπής και στην βιβλιοθήκη της Ορθοδόξου Θεολογικής Ακαδημίας «Ανάστασις του Χριστού». Επίσης συμβολικώς μερικά στις άλλες τρεις Μητροπόλεις. Όσα βιβλία βρίσκονται στην Αθήνα να διατεθούν στη βιβλιοθήκη του “Πορευθέντες”.

Στην διάρκεια της ζωής μου διακονώντας σε διάφορες εκκλησιαστικές θέσεις και άλλους διεθνείς οργανισμούς λύπησα ασφαλώς πολλούς από αδυναμία ή συναρπαγή. Εκζητώ αυτή την ιερή ώρα του αποχωρισμού την συγγνώμη τους και εκ βάθους ψυχής συγχωρώ όλους εκείνους που συνειδητά ή ανεπίγνωστα με αδικίες, σκευωρίες και συκοφαντίες έκαναν την πορεία μου σκληρή και επώδυνη.

Προσπάθησα με τις πενιχρές μου δυνάμεις να διακονήσω στο άνοιγμα του ορίζοντος των συγχρόνων Ορθοδόξων στην αποστολική οικουμενική μας ευθύνη στην Ελλάδα, στην Αφρική, στον διεθνή εκκλησιαστικό στίβο και ιδιαίτερα από το 1991 αφοσιώθηκα στην αναστήλωση της βασανισμένης Εκκλησίας της Αλβανίας που αγάπησα με όλη μου την ψυχή. Ό,τι ουσιαστικό επιτελέσθη ανήκει στη χάρη του Θεού.

Και τώρα αδελφοί μου, συνεργάτες, προσφιλή πνευματικά μου παιδιά στην Αλβανία, στην Ελλάδα, στην Ανατολική Αφρική και στα άλλα μέρη του κόσμου, «χαρά και στέφανός μου», σας αποχαιρετώ ευχόμενος ό,τι πιο μεγάλο μπορώ: «Τούτου χάριν κάμπτω τὰ γόνατά μου πρὸς τὸν πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, … ἵνα δῴη ὑμῖν κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὐτοῦ δυνάμει κραταιωθῆναι διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ εἰς τὸν ἔσω ἄνθρωπον, κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ἐν ἀγάπῃ ἐῤῥιζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ» (Εφεσ. 3:14-19).

Παρακαλώ σας ακόμη μη παύσετε να προσεύχεστε να με ελεήσει και εμένα τον αμαρτωλό και αχρείο δούλο Του ο Θεός και να με δεχθεί μετανοούντα στην απεραντοσύνη της αγάπης Του. «Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν, αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν.» (3:20-21).

Ὁ ἐν Ἐπισκόποις ἐλάχιστος

+ Ὁ Τιράνων Ἀναστάσιος

Η Άννα Δούρου - Σακκά έφυγε για τον Ουρανό

 

Μια ευλογημένη ψυχή γεμάτη πίστη, απλότητα, υπομονή και αγάπη πορεύεται προς τον Ουρανό. Η Άννα Δούρου - Σακκά μετά από σύντομη και βασανιστική ασθένεια έφυγε από τον κόσμο αυτόν για να πάει εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός. Πηγαίνει να συναντήσει τον αγαπημένο της Κώστα που εδώ και δέκα μήνες βρίσκεται στην αγκαλιά του φιλέσπλαχνου Θεού.

Στα χρόνια της ζωής της στην Πάτρα αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, είχε όμως πίστη και υπομονή. Τη θυμόμαστε κάθε φορά με χαμόγελο να βοηθά με την καρδιά της όπου της ζητούσαν, να κινείται πάντα ταπεινά και διακριτικά. Να προσφέρει ανιδιοτελώς στην κατασκήνωση και στη Χριστιανική Εστία Πατρών.

Προσευχόμαστε ο παντοδύναμος Θεός να αναπαύσει την καλόκαρδη και ταπεινή Άννα. Να την έχει στη ζεστή αγκαλιά των Αγίων Του και να της χαρίσει όλα τα αγαθά της αιώνιας ζωής.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει από τον Ι. Ναό Αγ. Τριάδος Άνω Αλισσού την Τρίτη 11.8.2026 και ώρα 13.00.

Ρέθυμνο: Ο αναστάσιμος “αποχαιρετισμός” στον πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη από τον ιερέα πατέρα του

 

Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της για τον εποχικό πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο που εκφώνησε ο πατέρας του, Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, ο π.Εμμανουήλ, μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο του 25χρονου γιού του είπε τα εξής:

“Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

Παντελή μας πολυαγαπημένε,

Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων έχει επίκεντρο εσένα. Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια. Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας να συμπροσευχηθεί για σένα. Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές σε μια μυριόστομη συγχορδία και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.

Νομίζω όμως, πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα. Τα γνωρίζεις! Τα βλέπεις! Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.

Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές, τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.

Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον, νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης, της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή σου. Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο, έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου για τα Ουράνια δώματα.

Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη, πρόθυμα υπηρέτησες. Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια! Πάσα η αλήθεια!

Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή, στην Ιερή Πρόθεση, στη Θεία Λειτουργία. Παντού πια θα ήμαστε μαζί. Αχώριστοι. Θα προσευχόμαστε για σένα και εσύ θα λάβεις την άδεια να προστατεύεις τα αδέρφια σου.

Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές. Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας. Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε, μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας, και τον Παντελή μας. Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο που θα κάνετε και σε εκείνον και σ’ εμάς.

«Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται, Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επι μνήματος».

Με αυτή τη βεβαιότητα, πολυαγαπημένο μας παιδί, σε αποχαιρετούμε προσωρινά. Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό. Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί. Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας, αυτός είναι ο προορισμός μας.

Επίτρεψε μου, ως πατέρας, να σου δώσω την τελευταία συμβουλή. Κάνε και εκεί από τον Ουρανό, όπως έκανες και στη γη, με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί. Ως πυροσβέστης, να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας, ως τερματοφύλακας να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής, να προστατεύεις την πατρίδα μας και τον κόσμο ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.

Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!

Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.

Στον ολόφωτο χώρο που από τη γέννηση και τη βάπτισή σου προορίστηκε για σένα.

Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!

Το αξίζεις, και δίκαια σου αποδόθηκε από τη Δικαιοσύνη του Τρισαγίου μας Θεού.

Χριστός Ανέστη Παντελή μας!

Καλό Παράδεισο!

Αθάνατος”!

ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxianewsagency.gr/

Ο Θεός να αναπαύσει την Σταυρούλα Π. Αδαμοπούλου

 

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Κύριος της Δόξης να αναπαύσει "ἐν σκηναῖς δικαίων" την αείμνηστη Σταυρούλα χήρα Πέτρου Αδαμοπούλου. 

Την καλή, ευλογημένη και πιστή μητέρα του αγαπητού μας Χρήστου Αδαμόπουλου, Αντιπροέδρου της Ενώσεώς μας.

Η μακαριστή Σταυρούλα με εφόδιο τη Θ. Κοινωνία έφυγε από τον κόσμο αυτό αφού σήκωσε με ηρωισμό, αξιοπρέπεια, δύναμη και υπομονή τη χηρεία της και ανέθρεψε τα ευλογημένα παιδιά της Ευγενία και Χρήστο "ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου". 

Τώρα ήρθε η ώρα ν΄ αναπαυτεί από τους κόπους της.

Απευθύνουμε τις θερμές συλλυπητήριες ευχές μας προς τα παιδιά της Ευγενία και Χρήστο και ευχόμαστε να έχουν την ευχή της.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί την Κυριακή στις 6 μ.μ. από το κοιμητήριο της Μεσσήνης. 

Ας είναι αιωνία η μνήμη της!

Η Δασκάλα της Παράγκας (Μνήμη 19 Μαΐου)

 

Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.

Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.

Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.

Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.

Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.

Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.

«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.

«Σήμερα θα μάθουμε τη λέξη “Πατρίδα”, Λάζαρε», είπε η Ελένη.

Έγραψε στον μαυροπίνακα με το κάρβουνο: Π – Α – Τ – Ρ – Ι – Δ – Α

«Ξέρετε τι είναι η πατρίδα;» ρώτησε.