Πατρῶν: «Τὸ αἷμα τους ἀχνίζει καὶ μᾶς... θυμίζει»

 

Σὲ κλῖμα βαθειᾶς συγκίνησης, ἐτιμήθησαν οἱ Ἥρωες καὶ Μάρτυρες τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, τὴν Κυριακὴ 13 Σεπτεμβρίου, στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τῆς προσφυγικῆς συνοικίας τῶν Πατρῶν.

Τὴν Θεία Λειτουργία ἐτέλεσε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὅπως καὶ τὰ Ἱερὰ Μνημόσυνα τῶν ὑπὸ τῶν Τούρκων φρικτῶς βασανισθέντων καὶ μαρτυρικῶς τελειωθέντων, Μικρασιατῶν Ἑλλήνων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν.

Στὸν Ἱστορικὸ Ναό, τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Πατρῶν, τὸν ὁποῖον ἔκτισαν οἱ Μικρασιᾶτες Πρόσφυγες, φυλάσσονται ἱερὰ κειμήλια, τὰ ὁποῖα μετέφεραν ἀπὸ τὶς ἀλησμόνητες Πατρίδες οἱ βασανισμένοι, κατατρεγμένοι καὶ ἐξουθενωμένοι Ἕλληνες, ὅσοι ἀπέμειναν ἀπὸ τὶς φρικτὲς σφαγὲς καὶ καταστροφὲς τῆς Σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων Ἑλληνικῶν πόλεων.

Στὸν Ναὸ φυλάσσεται ἡ Ἱερὰ Εἰκόνα τῆς Παναγίας τῆς Σμυρνιᾶς, τὴν ὁποία ἔσωσε ἀπὸ τὴν φλεγόμενη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Σμύρνης, ἡ ἀείμνηστη Φιλιώ Μανάρα, καὶ τὴν μετέφερε στὴν Πάτρα. Ἐπίσης ὁ Σταυρὸς εὐλογίας τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, τὸν ὁποῖο μετέφερε στὴν Πάτρα, ὁ πρόσφυγας ἱερέας π. Κωνσταντῖνος, ἐφημέριος τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Σμύρνης, χειροτονημένος ἀπὸ τὸν Ἱερομάρτυρα Ἅγιο Χρυσόστομο Σμύρνης, ἀλλὰ καὶ ἄλλα ἱερὰ σεβάσματα, εἶναι θησαυρισμένα στὸν Ἱερὸ Ναό, τά ὁποῖα μετέφεραν στὴν Πάτρα οἱ ἥρωες Μικρασιᾶτες Πρόσφυγες.

Ὁ Σεβασμιώτατος μὲ λόγια συγκλονιστικὰ ἀναφέρθηκε στὰ φρικτὰ γεγονότα, στὶς φοβερὲς ἐκεῖνες ἡμέρες καὶ στὰ μαρτύρια Κληρικῶν καὶ Λαϊκῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπότισαν μὲ τὸ αἷμα τους τὰ ἅγια χώματα τῆς Ἑλληνικῆς Μικρασίας καὶ ἔσπειραν τὴν γῆ αὐτὴ μὲ τὰ κόκκαλά τους τὰ Ἱερά.

Ἀνεφέρθη μὲ λεπτομέρειες στὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης καὶ τῶν ἄλλων Ἱεραρχῶν καὶ σὲ μαρτυρίες αὐτοπτῶν μαρτύρων, οἱ ὁποῖοι περιγράφουν τὰ φρικτὰ γεγονότα, τὶς σφαγές, τοὺς βιασμούς, τοὺς ἐξευτελισμοὺς καὶ τὰ ἄλλα μαρτύρια ποὺ ὑπέστησαν οἱ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς Τούρκους.

Τὸ αἷμα τῶν Μαρτύρων της Μικρασίας, ἐτόνισε ὁ Ἱεράρχης, ἀχνίζει ἀκόμα καὶ θὰ ἀχνὶζῃ μέχρι τὶς συντελείας τοῦ αἰῶνος, γιὰ νὰ μᾶς θυμὶζῃ τὸν ἡρωισμό τους, τὴν μέχρις αἵματος ὑπεράσπιση τῶν Ἱερῶν καὶ τῶν Ὁσίων, καὶ τὸ χρέος μας νὰ διατηρήσωμε ἄσβεστη τὴν μνήμη τους, νὰ διδάξωμε στὰ παιδιά μας τὴν πραγματικὴ Ἱστορία, τὴν ἀτόφια καὶ ἀπαραχάρακτη. Γιατί ὅποιος λαὸς λησμονεῖ τὴν ἱστορία του, εἶναι καταδικασμένος νὰ χάθῇ.

Παραδίδομε στὴν κρίση τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἀδέκαστης ἱστορίας, ὅλους ὅσοι ἠθέλησαν νὰ παραχαράξουν καὶ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἀλήθεια καὶ τὰ γεγονότα τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. 

Στη μνήμη του Γιώργου Μαζωνάκη

 

Με αιφνιδίασε ο θάνατος του γνωστού καλλιτέχνη. Γνωριστήκαμε τυχαία στο αεροδρόμιο της Λάρνακας. Ήταν μπροστά μου στο check in. Όταν αντιλήφθηκε ότι πίσω του ήταν κληρικός, στράφηκε με ευγένεια και ζήτησε ευχή. Στο αεροπλάνο με κάλεσε να καθίσω δίπλα του στις πρώτες θέσεις. Με αιφνιδίασε ρωτώντας αν είμαι Πνευματικός. Στην θετική απάντησή μου με ρώτησε "προλαβαίνω να εξομολογηθώ;" του απάντησα με χιούμορ. "Αν δεν πέσει το αεροπλάνο στη διαδρομή".

Στην μιάμιση ώρα μέχρι την Αθήνα μιλούσε συνεχώς. Έχω την αίσθηση ότι, αν όχι όλα, είπε τα περισσότερα. Δεν έδωσα λύσεις, δεν ζητούσε λύσεις, αλλά λύση ("ἀπόλυσον"). Είχαμε κι άλλες συναντήσεις. Και άλλες συζητήσεις. Δεν ξέρω αν τώρα που τον κάλεσε ο Θεός ήταν έτοιμος για την συνάντηση. Πάντως έφυγε με τα χέρια γεμάτα, είχε την αρετή της ελεημοσύνης.

Ο Θεός να ελεήσει κι αυτόν κι εμένα.

π. Αντώνιος Μάρκου

Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος για το τραγικό συμβάν

 

«Έφυγαν από τη ζωή δύο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι ξεκίνησαν την πορεία τους με χρηστές ελπίδες και όνειρα, έχοντας το μέλλον μπροστά τους και την αγάπη των δικών τους. Χάθηκαν όμως υπηρετώντας το καθήκον, με βαθιά αφοσίωση στην Πατρίδα.

Αυτή την ώρα η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις οικογένειές τους, στους γονείς τους και σε όλους εκείνους που τους αγάπησαν.

Στο πλευρό τους στέκονται και οι συνάδελφοί τους· άνθρωποι που έζησαν μαζί τους, πέταξαν μαζί τους και μοιράστηκαν τις αγωνίες, τις χαρές και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Σήμερα πενθούν δύο δικά τους πρόσωπα. Ο καθένας θα κρατά μέσα του τη δική του ανάμνηση, μια στιγμή, μια κουβέντα, ένα χαμόγελο. Και αυτή η μνήμη θα τους συνοδεύει.

Δεν υπάρχουν λόγια μπροστά σε έναν τέτοιο πόνο.

Προσευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους και να χαρίσει στους συγγενείς την παρηγοριά Του, το κουράγιο και τη δύναμη που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν αυτή τη μεγάλη απώλεια.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους».

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος 

6.9.2026

♰ Εκδημία πατρός Ευσεβίου στο Πρωτάτο ~ Εξοδευτήριος λόγος - μετά δακρύων - από τον Γέροντά του Χρυσόστομο...

 

Εξοδευτήριος λόγος για τον πατέρα Ευσέβιο στο Πρωτάτο

Σεβασμιότατοι Άγιοι Αρχιερείς, Άγιε Πρωτεπιστάτα, Πανοσιολογιότατοι Άγιοι Καθηγούμενοι, Άγιοι Αντιπρόσωποι των Ιερών Μονών, πολυσέβαστοι Άγιοι Γέροντες, σεβαστοί πατέρες και πεφιλημένοι εν Χριστώ αδελφοί.

«Οι κλαίοντες ως μη κλαίοντες και οι χαίροντες ως μη χαίροντες· παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου».

Συναχθήκαμε σήμερα εδώ, στον πάνσεπτο Ναό του Πρωτάτου, και μάλιστα μέσα στην πανευφρόσυνη περίοδο της εορτής της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Υπερευλογημένης Θεοτόκου, εφόρου και προστάτιδος του ιερού ημών τόπου, για να εξοδιάσουμε τον υπέρ λίαν αγαπημένο και πολύκλαυστο αδελφό μας, πατέρα Ευσέβιο.

Μπορεί μεν το δάκρυ να μη στερεύει από τα μάτια μας, επιμένοντας σταγόνα-σταγόνα να αυλακώνει τις παρειές των προσώπων μας. Πλην όμως «παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου». Φεύγουν, δηλαδή, διαρκώς σαν σκιά τα εξωτερικά φαινόμενα της ζωής αυτής και των ανθρωπίνων συναισθημάτων μας.

Εκείνο που μένει αναλλοίωτο και βιώνεται εμπειρικά είναι η χαρά που ξεχειλίζει από τις καρδιές μας. 

«Και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών». 

Η χαρά αυτή είναι υπερπληρωμένη.

Μπορεί ο ανθρώπινος και αγιαστικός πόνος, τώρα που μας επισκέφθηκε, να αγγίζει την ύπαρξή μας ολόκληρη. 

Μπορεί ο πόνος να επισκέπτεται την ύπαρξή μας ολόκληρη και «καθ’ υπερβολήν εβαρήθημεν υπέρ δύναμιν, ώστε εξαπορηθήναι ημάς και του ζην».

Έχουμε, όμως, εδραία την πεποίθηση ότι σήμερα προπέμπουμε έναν στρατιώτη Ιησού Χριστού, έναν πραγματικό μοναχό, ο οποίος εκπλήρωσε τον σκοπό του αγγελικού σχήματος, τήρησε τις φρικτές υποσχέσεις που έδωσε την ώρα της κουράς του και μπορεί με παρρησία να σταθεί ενώπιον του δικαίου Κριτού.

Τώρα που «ο καιρός της αναλύσεώς του εφέστηκε», μπορεί να λέγει:

«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα. Λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος».

Έχουμε χαρά ως συνοδεία, ως Ιβηριτική αδελφότητα και ως αγιορείτικη κοινότητα, που συνοδεύουμε σήμερα τον αδελφό μας Ευσέβιο. 

Όχι πλέον ενώπιον της Ωραίας Πύλης του ναού, αλλά μπροστά στην υπέρκαλλη θύρα του Παραδείσου.

Και τον εναποθέτουμε στον νέο γέροντά του, τον Τίμιο Πρόδρομο, τον οδηγητή των σεσωσμένων μοναχών μέσα στο ανέσπερο φως της Βασιλείας του Θεού.

Μου είπε κάποιος πολιός γέροντας, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσά μας:

«Χίλιοι άνθρωποι να μου πουν καλά λόγια για έναν μοναχό, δεν μου κάνει αίσθηση. Εκείνο που βαραίνει και έχει σημασία είναι η γνώμη του γέροντά του».

Και εγώ, ο ταλαίπωρος, ομολογώ ενώπιόν σας με στεντορεία φωνή, κάνοντας μία μικρή παραλλαγή στο απολυτίκιο του προστάτη Αγίου του κελιού μας, του Τιμίου Προδρόμου:

«Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων· σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του γέροντός σου, Ευσέβιε».

Να έχεις την ευχή μου, γλυκό μου παιδί. 

Ανέπαυσες την καρδιά μου. 

Να σε αναπαύσει ο Θεός εν χώρα ζώντων.

Υπήρξες ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού στη ζωή μου και στη ζωή της συνοδείας μας. 

Να εύχεσαι για την άθλια ψυχή μου, εκεί κοντά στον γλυκύ Ιησού όπου βρίσκεσαι, τον οποίο αγάπησες εξ όλης της ισχύος σου από τα παιδικά σου χρόνια και κοντά στον οποίο διακαώς ποθούσες να φθάσεις.

Έτρεξες, όμως, πολύ γρήγορα, παιδί μου.

Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε επί δεκαεπτά χρόνια να σε διακονήσω ως γέροντάς σου.

Σεβαστοί μου γέροντες, είστε και εσείς διάκονοι ψυχών και έχουν λευκανθεί οι πώγωνές σας στην άρση του σταυρού της πνευματικής πατρότητας. 

Άνοιξε η διαθήκη του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου

 

ΔΙΑΘΗΚΗ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΙΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΥ

Ευλογημένο Κύριε το όνομά Σου. Με ευγνωμοσύνη βαθιά αναλογίζομαι τα χρόνια που πορεύτηκα σ’ αυτήν εδώ τη γη, σε αυτό το εκπληκτικό διαστημόπλοιο με κατεύθυνση το άπειρο. Ευχαριστώ Σε, Παναγία Τριάς, που μου αποκάλυψες ότι το άπειρο είναι η αγάπη, ΕΣΥ. Και με κάλεσες από τα παιδικά μου χρόνια σε ενεργό συμμετοχή στην περιπέτεια της αγάπης Σου, αξιώνοντάς με τη χαρά των Μυστηρίων της Εκκλησίας να ζω σαν κύτταρο στο μυστικό Σώμα του Χριστού, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ευχαριστώ Σε διότι, παρά την πνευματική φτώχεια και αδυναμία μου, με δέχτηκες να διακονήσω τον άνθρωπο σε διάφορα σύνορα γεωγραφικά, κοινωνικά, ατενίζοντας το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, συχνά «ἐν θλίψει πολλῇ μετὰ χαρᾶς Πνεύματος Ἁγίου».

Ευχαριστώ ακόμη «εκ βαθέων» τους αειμνήστους γονείς μου, διδασκάλους, αρχιερείς, πνευματικούς, οι οποίοι με στήριξαν στην πνευματική μου πορεία, τους προσφιλείς συγγενείς κατά σάρκα ή πνεύμα, αδελφούς, αδελφές, συνεργούς στην ιεραποστολή, παλαιούς φοιτητές και φοιτήτριές μου, τους προσφιλείς αφρικανούς αδελφούς και τέλος τον εκλεκτό λαό του Θεού, της Εκκλησίας της Αλβανίας για την εγκάρδια αγάπη και αφοσίωσή τους. Περιουσία ακίνητη ή κινητή με τη χάρη του Θεού δεν έχω. Ό,τι κατά καιρούς απέκτησα, έχει διατεθεί σε έργα αγάπης. Καταθέσεις εις στο όνομά μου του Αρχιεπισκόπου ανήκουν στην Εκκλησία της Αλβανίας. Παρακαλώ τους εκτελεστές της διαθήκης μου το ήμισυ του ποσού των καταθέσεων αυτών να διατεθεί για την αποπεράτωση του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως στα Τίρανα και το έτερον ήμισυ να παραμείνει καταλλήλως επενδυόμενο, τα δε έσοδα της επενδύσεως να διατίθενται για την ενίσχυση της μισθοδοσίας των κληρικών και των προγραμμάτων για νέους της Εκκλησίας Αλβανίας.

Τα συγγραφικά δικαιώματα από την πώληση των βιβλίων μου παρακαλώ να κατατίθενται υπέρ του Διορθοδόξου Κέντρου “Πορευθέντες”. Εκτελεστές της διαθήκης αυτής ορίζω τον διάδοχό μου Αρχιεπίσκοπο, τον Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου Επίσκοπο Αμαντίας κ. Ναθαναήλ. Οι ανωτέρω να φροντίσουν να διανείμουν ως «ανάμνησιν» τα λίγα πράγματα που χρησιμοποίησα στους εκλεκτούς συνεργάτες μου, που με αυταπάρνηση συμπορεύτηκαν και διακόνησαν την Εκκλησία μαζί μου.

Τα βιβλία μου να δοθούν στην βιβλιοθήκη της Αρχιεπισκοπής και στην βιβλιοθήκη της Ορθοδόξου Θεολογικής Ακαδημίας «Ανάστασις του Χριστού». Επίσης συμβολικώς μερικά στις άλλες τρεις Μητροπόλεις. Όσα βιβλία βρίσκονται στην Αθήνα να διατεθούν στη βιβλιοθήκη του “Πορευθέντες”.

Στην διάρκεια της ζωής μου διακονώντας σε διάφορες εκκλησιαστικές θέσεις και άλλους διεθνείς οργανισμούς λύπησα ασφαλώς πολλούς από αδυναμία ή συναρπαγή. Εκζητώ αυτή την ιερή ώρα του αποχωρισμού την συγγνώμη τους και εκ βάθους ψυχής συγχωρώ όλους εκείνους που συνειδητά ή ανεπίγνωστα με αδικίες, σκευωρίες και συκοφαντίες έκαναν την πορεία μου σκληρή και επώδυνη.

Προσπάθησα με τις πενιχρές μου δυνάμεις να διακονήσω στο άνοιγμα του ορίζοντος των συγχρόνων Ορθοδόξων στην αποστολική οικουμενική μας ευθύνη στην Ελλάδα, στην Αφρική, στον διεθνή εκκλησιαστικό στίβο και ιδιαίτερα από το 1991 αφοσιώθηκα στην αναστήλωση της βασανισμένης Εκκλησίας της Αλβανίας που αγάπησα με όλη μου την ψυχή. Ό,τι ουσιαστικό επιτελέσθη ανήκει στη χάρη του Θεού.

Και τώρα αδελφοί μου, συνεργάτες, προσφιλή πνευματικά μου παιδιά στην Αλβανία, στην Ελλάδα, στην Ανατολική Αφρική και στα άλλα μέρη του κόσμου, «χαρά και στέφανός μου», σας αποχαιρετώ ευχόμενος ό,τι πιο μεγάλο μπορώ: «Τούτου χάριν κάμπτω τὰ γόνατά μου πρὸς τὸν πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, … ἵνα δῴη ὑμῖν κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὐτοῦ δυνάμει κραταιωθῆναι διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ εἰς τὸν ἔσω ἄνθρωπον, κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ἐν ἀγάπῃ ἐῤῥιζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ» (Εφεσ. 3:14-19).

Παρακαλώ σας ακόμη μη παύσετε να προσεύχεστε να με ελεήσει και εμένα τον αμαρτωλό και αχρείο δούλο Του ο Θεός και να με δεχθεί μετανοούντα στην απεραντοσύνη της αγάπης Του. «Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν, αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν.» (3:20-21).

Ὁ ἐν Ἐπισκόποις ἐλάχιστος

+ Ὁ Τιράνων Ἀναστάσιος

Η Άννα Δούρου - Σακκά έφυγε για τον Ουρανό

 

Μια ευλογημένη ψυχή γεμάτη πίστη, απλότητα, υπομονή και αγάπη πορεύεται προς τον Ουρανό. Η Άννα Δούρου - Σακκά μετά από σύντομη και βασανιστική ασθένεια έφυγε από τον κόσμο αυτόν για να πάει εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός. Πηγαίνει να συναντήσει τον αγαπημένο της Κώστα που εδώ και δέκα μήνες βρίσκεται στην αγκαλιά του φιλέσπλαχνου Θεού.

Στα χρόνια της ζωής της στην Πάτρα αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, είχε όμως πίστη και υπομονή. Τη θυμόμαστε κάθε φορά με χαμόγελο να βοηθά με την καρδιά της όπου της ζητούσαν, να κινείται πάντα ταπεινά και διακριτικά. Να προσφέρει ανιδιοτελώς στην κατασκήνωση και στη Χριστιανική Εστία Πατρών.

Προσευχόμαστε ο παντοδύναμος Θεός να αναπαύσει την καλόκαρδη και ταπεινή Άννα. Να την έχει στη ζεστή αγκαλιά των Αγίων Του και να της χαρίσει όλα τα αγαθά της αιώνιας ζωής.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει από τον Ι. Ναό Αγ. Τριάδος Άνω Αλισσού την Τρίτη 11.8.2026 και ώρα 13.00.

Ρέθυμνο: Ο αναστάσιμος “αποχαιρετισμός” στον πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη από τον ιερέα πατέρα του

 

Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της για τον εποχικό πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο που εκφώνησε ο πατέρας του, Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.

Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, ο π.Εμμανουήλ, μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο του 25χρονου γιού του είπε τα εξής:

“Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.

Παντελή μας πολυαγαπημένε,

Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων έχει επίκεντρο εσένα. Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια. Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας να συμπροσευχηθεί για σένα. Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές σε μια μυριόστομη συγχορδία και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.

Νομίζω όμως, πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα. Τα γνωρίζεις! Τα βλέπεις! Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.

Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές, τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.

Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον, νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης, της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή σου. Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο, έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου για τα Ουράνια δώματα.

Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη, πρόθυμα υπηρέτησες. Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια! Πάσα η αλήθεια!

Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή, στην Ιερή Πρόθεση, στη Θεία Λειτουργία. Παντού πια θα ήμαστε μαζί. Αχώριστοι. Θα προσευχόμαστε για σένα και εσύ θα λάβεις την άδεια να προστατεύεις τα αδέρφια σου.

Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές. Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας. Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε, μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας, και τον Παντελή μας. Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο που θα κάνετε και σε εκείνον και σ’ εμάς.

«Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται, Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επι μνήματος».

Με αυτή τη βεβαιότητα, πολυαγαπημένο μας παιδί, σε αποχαιρετούμε προσωρινά. Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό. Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί. Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας, αυτός είναι ο προορισμός μας.

Επίτρεψε μου, ως πατέρας, να σου δώσω την τελευταία συμβουλή. Κάνε και εκεί από τον Ουρανό, όπως έκανες και στη γη, με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί. Ως πυροσβέστης, να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας, ως τερματοφύλακας να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής, να προστατεύεις την πατρίδα μας και τον κόσμο ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.

Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!

Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.

Στον ολόφωτο χώρο που από τη γέννηση και τη βάπτισή σου προορίστηκε για σένα.

Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!

Το αξίζεις, και δίκαια σου αποδόθηκε από τη Δικαιοσύνη του Τρισαγίου μας Θεού.

Χριστός Ανέστη Παντελή μας!

Καλό Παράδεισο!

Αθάνατος”!

ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxianewsagency.gr/

Ο Θεός να αναπαύσει την Σταυρούλα Π. Αδαμοπούλου

 

Ευχόμαστε και προσευχόμαστε ο Κύριος της Δόξης να αναπαύσει "ἐν σκηναῖς δικαίων" την αείμνηστη Σταυρούλα χήρα Πέτρου Αδαμοπούλου. 

Την καλή, ευλογημένη και πιστή μητέρα του αγαπητού μας Χρήστου Αδαμόπουλου, Αντιπροέδρου της Ενώσεώς μας.

Η μακαριστή Σταυρούλα με εφόδιο τη Θ. Κοινωνία έφυγε από τον κόσμο αυτό αφού σήκωσε με ηρωισμό, αξιοπρέπεια, δύναμη και υπομονή τη χηρεία της και ανέθρεψε τα ευλογημένα παιδιά της Ευγενία και Χρήστο "ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου". 

Τώρα ήρθε η ώρα ν΄ αναπαυτεί από τους κόπους της.

Απευθύνουμε τις θερμές συλλυπητήριες ευχές μας προς τα παιδιά της Ευγενία και Χρήστο και ευχόμαστε να έχουν την ευχή της.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεσθεί την Κυριακή στις 6 μ.μ. από το κοιμητήριο της Μεσσήνης. 

Ας είναι αιωνία η μνήμη της!

Η Δασκάλα της Παράγκας (Μνήμη 19 Μαΐου)

 

Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.

Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.

Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.

Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.

Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.

Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.

«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.

«Σήμερα θα μάθουμε τη λέξη “Πατρίδα”, Λάζαρε», είπε η Ελένη.

Έγραψε στον μαυροπίνακα με το κάρβουνο: Π – Α – Τ – Ρ – Ι – Δ – Α

«Ξέρετε τι είναι η πατρίδα;» ρώτησε.

19 Μαΐου: Αλλαγή φρουράς στον Άγνωστο Στρατιώτη με ποντιακές φορεσιές

 

Η αλλαγή φρουράς στο Σύνταγμα σήμερα πραγματοποιήθηκε με τιμές για την ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Οι Εύζωνες μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη ήταν ντυμένοι με ποντιακές φορεσιές για την επέτειο των 107 χρόνων.

Η ΔΙΑΘΗΚΗ τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης ΑΝΔΡΕΟΥ.

Η  ΔΙΑΘΗΚΗ  ΜΟΥ

Εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,

τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος.

 

Σήμερον, 13ην τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2002, ἔχων σῶας τὰς φρένας, συντάσσω τὴν Διαθήκη μου ἐν τῶ ἱερῶ Ἐπισκοπείῳ.  

Ἐγεννήθην τὸ ἔτος 1939. Εἰς τὰς 7 Μαρτίου 2002 συνεπλήρωσα τὸ 63ον ἔτος τῆς ἡλικίας μου. Καὶ ἤδη βαδίζω τὸ 64ον, ἐσκέφθην νὰ καταστρώσω τὴν παροῦσαν Διαθήκην, ὄχι μόνο ὅτι ἡ ὥρα τῆς ἐξόδου ἐκ τοῦ παρόντος κόσμου εἶναι ἄδηλος, κατὰ τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ διότι κάποια προβλήματα ὑγείας, τὰ ὁποία  παρουσιάζονται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, μοῦ ὑπενθυμίζουν, ἐντόνως, ὅτι «ὁ καιρὸς ἐγγύς» (Ἀποκ. Α΄, 3).

Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν διὰ τὴν περὶ ἐμοῦ ἀνεξιχνίαστον οἰκονομίαν του. Ὁδήγησε τὰ βήματά μου πλησίον ἀνθρώπων ἐναρέτων, ἁγίων, θὰ ἔλεγον, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν λόγον καὶ τὸ παράδειγμά των μὲ βοήθησαν ἀφαντάστως εἰς τὸ νὰ ἀγωνίζωμαι τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ νὰ βαδίζω σταθερῶς τὸν δρόμον τοῦ συνειδητοῦ μέλους τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας. Τὰ ὀνόματα τοῦ ἐκ πατρὸς θείου μου Παναγιώτου Τρεμπέλα, (τοῦ γνωστοῦ Πανεπιστημιακοῦ Καθηγητοῦ), τοῦ π. Γεωργίου Δημοπούλου, τοῦ π. Χριστοφόρου Παπουτσοπούλου, τοῦ π. Λεωνίδου Διαμαντοπούλου, τοῦ π. Βασιλείου Παπαγιάννη, τοῦ π. Θεοδώρου Μπεράτη, ἀλλὰ καὶ τοῦ κ. Εὐσταθίου Μπάστα, τοῦ κ. Νικολάου Βασιλειάδη καὶ ἄλλων πολλῶν ἐκλεκτῶν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου, μελῶν τῆς Μοναστικῆς καὶ Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο  ΣΩΤΗΡ»,  θὰ μένουν βαθέως χαραγμένα εἰς τὴν διάνοιαν καὶ τὴν ψυχήν μου «ἄχρι θανάτου».

Ἡ ἀγαθότης τοῦ Κυρίου μὲ βοήθησε νὰ σπουδάσω ἐν μέσῳ μυρίων δυσκολιῶν τὴν ἱερὰν ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας καὶ νὰ ὑπηρετήσω κατόπιν τὴν στρατιωτικήν μου θητείαν ἐπὶ δύο συναπτὰ ἔτη. Τὸ ἐν Ἀθήναις καὶ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Καρτάλη 7 Φοιτητικὸν Οἰκοτροφεῖον «Ο  ΜΕΓΑΣ  ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ», εἰς τὸ ὁποῖον διέμενον κατὰ τὰ ἔτη τῶν σπουδῶν μου καὶ περεταίρω, δὲν θὰ τὸ λησμονήσω ποτέ. Θὰ προσεύχομαι νὰ τὸ εὐλογῆ πλουσίως ὁ καλὸς Θεός.

Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ηὐδόκησε νὰ μὲ ὁδηγήσῃ ἐν ἔτει 1967 εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης. Ἡ μαθητεία μου παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ἁγίου καὶ μεγάλου Ἱεράρχου κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, ὑπῆρξε δι’ ἐμὲ ἡ πλέον συγκλονιστικὴ ἐμπειρία στὴν ζωή μου. Ἐδέχθην ἀπὸ τὰ τίμια χέρια του, τὸ πρῶτον, 15 Δεκεμβρίου 1968, καὶ τὸν δεύτερον, 19 Ὀκτωβρίου 1969, βαθμὸν τῆς Ἱερωσύνης, διακονήσας εἰς τὴν ἀκριτικὴν ἐπαρχίαν ὡς Ἱεροκήρυξ, ἐπισκεφθὴς πολλάκις ἅπαντα τὰ χωρία καὶ τὰ πλέον δυσπρόσιτα, χωρίς, βεβαίως νὰ παραλείψω τὴν Κατήχησιν τῆς Νεότητος, καὶ τὰς ἄλλας ἐργασίας, τὰς ὁποίας μοῦ ἀνέθετε ἑκάστοτε ὁ σεπτὸς Γέροντάς μου.

 Ἐπιθυμία μου ἦτο τὸ «λάθε βιώσας» καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ ἐν πολλοῖς τὸ κατόρθωνα. Ἤθελα νὰ ἐργάζωμαι  ἀθορύβως καὶ ἀφανῶς, γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἀφαντάστως μὲ ἱκανοποιεῖ. Ὅμως, ἀνεξιχνίασται αἱ βουλαὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μητροπολίτης Σεβαστιανός, ἀσθενήσας σοβαρῶς, ἀπεδήμησεν εἰς Κύριον τὴν 12ην Δεκεμβρίου 1994, ἡμέραν Δευτέραν.  Ἡ κηδεία του ἐτελέσθη εἰς τὸν ἐν Κονίτσῃ Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τῆ συμμετοχῆ πλειάδος Ἱεραρχῶν καὶ ἄλλων κληρικῶν, ὡς καὶ χιλιάδων λαοῦ, τὴν 14ην Δεκεμβρίου 1994. Ὁ ἐνταφιασμός του ἔγινε εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν Μολυβδοσκεπάστου, συμφώνως πρὸς ἐκφρασθεῖσαν ἐπιθυμίαν του, ἔκτοτε δὲ ὁ ἀπέριττος τάφος του ἀπέβῃ τόπος προσκυνήματος πολυπληθῶν προσκυνητῶν. 

Εκπαιδευτικό video animation της Π.Ο.Ε. για την Ιστορία των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας

 

Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.

Νικοδήμου του Σεβασμιωτάτου και Θεοπροβλήτου Μητροπολίτου, αιωνία η μνήμη!

 

Ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κυρού Ανδρέα Τρεμπέλα (Ι.Ναὸς Αγ. Κοσμά Κονίτσης 29.3.2026)

 

Mε εκκλησιαστική λαμπρότητα και κατάνυξη τελέστηκε στην Κόνιτσα και στον προσκυνηματικό ναό του Αγίου Κοσμά, την Κυριακή 29 Μαρτίου, το ετήσιο μνημόσυνο του μακαριστού  Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρού Ανδρέα Τρεμπέλα.

Το μνημόσυνο τελέστηκε από τον διάδοχό του, Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως κύριο Αλέξιο, με την συμμετοχή πλειάδος ιερέων της Μητροπόλεως. Το παρόν έδωσαν πολλοί  κάτοικοι  της  Κόνιτσας αλλά και μεγάλη αντιπροσωπεία μελών της Σ.Φ.Ε.Β.Α. (Συντονιστικής Φοιτητικής Ενώσεως Βορειοηπειρωτικού Αγώνος) και του ΠΑ.ΣΥ.Β.Α. (Πανελληνίου Συνδέσμου Βορειοηπειρωτικού Αγώνος) από όλη την Ελλάδα, καθώς ο εκλιπών υπήρξε, ως την τελευτή του, Πρόεδρος του ΠΑΣΥΒΑ, εις διαδοχήν του μακαριστού ιδρυτού του, Σεβαστιανού, αλλά και άτυπος αρχηγός της ΣΦΕΒΑ.

Αμέσως μετά την Θεία Λειτουργία, σε μία λιτή τελετή στο Δημαρχείο της πόλεως, εκφωνήθηκε ομιλία από τον π. Απόστολο Νάκο, κληρικό της Μητροπόλεως Κονίτσης, ενώ αναγνώστηκε και η Διαθήκη του Μητροπολίτη Ανδρέα από τον νυν Μητροπολίτη κ. Αλέξιο.  

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε πέρα από την έκφραση ευχαριστίας στους κληρικούς και λαϊκούς που συνετέλεσαν στην πνευματική του  πορεία και συνεργάστηκαν μαζί του, η βαθειά ευγνωμοσύνη του στον πνευματικό του πατέρα και γέροντα, Σεβαστιανό, από τα τίμια χέρια του οποίου έλαβε τους βαθμούς της ιερωσύνης, χαρακτηρίζοντας την πολυετή μαθητεία παρά τους πόδας του, στην Κόνιτσα, ως την συγκλονιστικότερη εμπειρία της ζωής του.    

Μοναδικός οδηγός του στην άσκηση της εκκλησιαστικής του διακονίας υπήρξε το "λάθε βιώσας" στο οποίο γίνανε μάρτυρες όλοι όσοι τον συναναστράφηκαν, αλλά και τα μέλη του ΠΑΣΥΒΑ και της ΣΦΕΒΑ, τα οποία πολλάκις διαπιστώσαμε ότι απέφευγε μετά περισσής επιμελείας την προσωπική του προβολή. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι ουδέποτε επεδίωξε την ανάρρηση του στον βαθμό της αρχιερωσύνης, ευρισκόμενος μάλιστα μακριά από την Αθήνα και το συνοδικό μέγαρο την ημέρα της εκλογής του εις Επίσκοπον!   

Η ήδη γνωστή αφιλοχρηματία και ελεημοσύνη του καταδείχθηκε από την παντελή έλλειψη περιουσιακών στοιχείων στο όνομά του, καθώς το μοναδικό του πρόσοδο, ο μηνιαίος μισθός, διατίθετο εξ ολοκλήρου στα φιλανθρωπικά έργα της Μητροπόλεως αλλά και στην ενίσχυση της έκδοσης της εφημερίδας του ΠΑΣΥΒΑ, το "ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΝ ΒΗΜΑ".

«Τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα» Δυο λόγια για τη Γιάννα Παντελή - Γ.Δ. Μαρκάκης

«Τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα»

Δυο λόγια για τη Γιάννα Παντελή

Καθώς προχωρούσα σήμερα για να βρεθώ στις 12 το μεσημέρι στον ναό του Αγίου Δημητρίου Πατρών όπου θα τελείτο η εξόδιος ακολουθία για τη μακαριστή Γιάννα Παντελή αυτά τα λόγια του Αποστόλου Παύλου καρφώθηκαν στο μυαλό μου επιμένοντας ξανά και ξανά: «ζηλοῦτε δὲ τὰ χαρίσματα τὰ κρείττονα». Είναι αυτά που έγραψε στους Κορινθίους (Α’ Κορ. ιβ’ 31), σε μία φράση που ακολουθούσε σειρά από αξιώματα στην εκκλησία. Εκεί που ο Παύλος αναφέρει τους προφήτες, τους διδασκάλους, τους χαρισματικούς βάζει μία φράση που ανατινάζει την προφανή σειρά των εκκλησιαστικών χαρισμάτων: Ζητάτε τα χαρίσματα τα σπουδαιότερα! Και έπειτα παραθέτει τον καταπληκτικό ύμνο της αγάπης, περιγράφοντας με τον πιο υπέροχο τρόπο το μείζον, το κρείττον, το απόλυτο χάρισμα: το χάρισμα της αγάπης!

Αυτό το χάρισμα νομίζω ότι είχε η Γιάννα Παντελή σε ό,τι και αν έκανε. Ως δασκάλα, ως μάνα, ως φίλη, ως αδελφή, ως μαθήτρια, ως άνθρωπος κοινωνικός και ως άνθρωπος της προσευχής. Όλα τα πέρναγε μέσα από το καταπληκτικό φίλτρο μιας αφειδώλευτης αγάπης. που στερούσε πράγματα μόνο από έναν άνθρωπο: τον εαυτό της. Με ένα χαμόγελο πηγαίο και το βαρύ εκείνο χαρακτηριστικό περπάτημά της που δεν την εμπόδιζε να τρέξει σε κάθε γωνιά που τη χρειάζονταν.

Δούλεψε με το κεφάλι κάτω και την καρδιά ψηλά όπου κι αν της ζητήθηκε: στο σχολείο κωφαλάλων (όπως λεγόταν τότε) στην οικογένεια, στην κατασκήνωση, στον κοινωνικό της περίγυρο, στην οικογένειά της. Σήκωσε πολλούς σταυρούς αγόγγυστα. Σταυρούς δικούς της και σταυρούς άλλων. Υπήρξε μάνα για όλους! Χωρίς να κάνει τα σαρκικά της παιδιά να ζηλέψουν, υιοθέτησε πολλούς στη ζωή της με μια πλημμύρα αγάπης.

Γι’ αυτό και σήμερα ο ναός γέμισε από ανθρώπους τόσο διαφορετικούς που τους ένωνε ένα μοναδικό κοινό: η τιμή και αγάπη τους στον πρόσωπό της. Πρώτη φορά την είδα, σήμερα, στο φέρετρο σοβαρή, χωρίς το χαρακτηριστικό της χαμόγελο. Φαίνεται το χαμόγελο το είχε πάρει η ψυχή της καθώς μας κοίταζε όλους από ψηλά. Και μας έγνεφε με το βλέμμα της: Σας περιμένω!

Καλή αντάμωση!


Γ. Δ. Μαρκάκης

Ετήσιο μνημόσυνο Αθανασίου Σπηλιόπουλου

 

ΨΗΦΙΣΜΑ ΕΠΙ ΤΗ ΕΚΔΗΜΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΤΣΕΡΕΓΚΟΥΝΗ

 

Σύλλογος Ορ­θο­δό­ξου Ιε­ρα­πο­στο­λής «O ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ»

ΨΗΦΙΣΜΑ

 

Το Δι­οι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο του Συλ­λό­γου Ορ­θο­δό­ξου Ιε­ρα­πο­στο­λής «O ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΣ» συ­νήλ­θε ε­κτά­κτως σήμερα 9/3/2026 επί τη εκ­δη­μία εις Κύ­ρι­ον του πολυαγαπητού και σε­βα­στού μας αειμνήστου 

 

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΝΙΚ. ΤΣΕΡΕΓΚΟΥΝΗ

  Θεολόγου - Φιλολόγου

 

Ο με­τα­στάς ως λί­αν αγα­πη­τό πνευματικό τέκνο του α­ειμνήστου φλο­γε­ρού Ι­ε­ρα­πο­στό­λου Αρχιμ. π. Χα­ρί­τω­νος Πνευ­μα­τι­κά­κι, υπήρξε από τα πρώτα επίλεκτα τακτικά μέλη του Συλλόγου.

Επί δεκαεπτά έτη διετέλεσε Γενικός Γραμματέας και είκοσι εννέα έτη Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου.

Αγαπούσε ιδιαίτερα το έργο του Ευαγγελισμού των Εθνών. Με την πολύτιμη συμβολή του προσέφερε πολύπλευρες διακονίες συντελώντας τα μέγιστα με τις άοκνες προσπάθειές του, για την εδραίωσι των Ιεραποστολικών δραστηριοτήτων και τη διάδοσι της Ορθοδοξίας στα Έθνη.

Δι­ε­κρί­νε­το για τις πολ­λές α­ρε­τές του, ιδιαιτέρως την ακλόνητη πίστι, την φιλομάθειά, την πραότητα, την εν αγάπη  συνεργασία,  την σε­μνό­τη­τα, την σύ­νε­ση και την κα­λω­σύ­νη.

Συνέβαλε στην σύνταξι και έκδοσι του περιοδικού «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ», στο οποίο και αρθρογραφούσε με επιμελημένα κείμενα.

Αφού εξήρ­θη η ό­λη βι­ο­τή και προ­σφο­ρά του, τό Δι­οι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο ο­μό­φω­να α­πο­φά­σι­σε:

- Να παραστούν στην Εξόδιο Ακολουθία στις 10 Μαρτίου 2026 ημέρα Τρίτη και ώρα 4 μ.μ. στον Ι.Ναό του Αγίου Διονυσίου Πατρών το Διοικητικό Συμβούλιο, συνεργάτες και μέλη του Συλλόγου.

- Να δι­α­τεθεί αντί στεφάνου εις μνήμην του, χρηματικό πο­σό 50.000 ευρώ για την ανέγερσι του Ιερού Ναού Πάντων των εν Αφρική Αγίων στην Κανάνγκα του Κονγκό.

- Να αναρτηθεί μεσίστια η σημαία του Συλλόγου.

- Να εκ­φρασθούν τα θερ­μά συλ­λυ­πη­τή­ρια στους οικεί­ους του και να τους επιδοθεί το παρόν ψήφισμα, το οποίο θα δημοσιευθεί και στον το­πι­κό Τύ­πο.      

Πά­τρα 9/3/2026

Το Δι­οι­κη­τι­κό Συμ­βού­λιο

«Όσα έζησα κοντά στον άγιο γέροντα π. Στέφανο Αναγνωστόπουλο»

 

Ο π. Χρυσόστομος Δ. Αθανασόπουλος, εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών και πνευματικό παιδί του μακαριστού ιερομόναχου, μοιράζεται βιώματα με τον σεβάσμιο κληρικό, που εκοιμήθη σε ηλικία 96 ετών. «Αποτελούν για μένα πολύτιμη πνευματική παρακαταθήκη, ζωντανή εμπειρία πίστης» λέει.

«Ο πατήρ Στέφανος δεν δίδασκε μόνο με λόγια, αλλά κυρίως με το παράδειγμά του. Ήταν υπόδειγμα ιερέως, με σκυμμένο το κεφάλι, βυθισμένος στην ευχή, με απόλυτη λειτουργική ακρίβεια και σεμνότητα»

Η εκδημία του π. Στεφάνου Αναγνωστόπουλου, την Καθαρά Τρίτη 24 Φεβρουαρίου σφράγισε το τέλος μιας μακράς και καρποφόρας διακονίας στην Εκκλησία. Σε ηλικία 96 ετών, ο σεβάσμιος κληρικός άφησε πίσω του ένα ζωντανό πνευματικό αποτύπωμα, καρπό πίστης, θυσιών και αδιάλειπτης προσφοράς.

Ο μακαριστός ιερομόναχος υπήρξε μορφή πνευματικής ακτινοβολίας, ένας ταπεινός εργάτης του Ευαγγελίου, που ανέπαυσε ψυχές, καθοδήγησε ανθρώπους στη μετάνοια και βίωσε με αυθεντικότητα το μυστήριο της Εκκλησίας. Οσοι αξιώθηκαν να τον γνωρίσουν από κοντά δεν μιλούν μόνο για έναν χαρισματικό πνευματικό, αλλά για έναν άνθρωπο που ενσάρκωνε την προσευχή, την αγάπη και την εμπειρία της θείας χάριτος.

Στις γραμμές που ακολουθούν, ο π. Χρυσόστομος Δ. Αθανασόπουλος εφημέριος του Ι. Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Παραλίας Πατρών -πνευματικό παιδί του μακαριστού Γέροντα- καταθέτει όσα έζησε κοντά του. Πρόκειται για μια μαρτυρία που δεν αποσκοπεί στον εντυπωσιασμό, αλλά στη διατήρηση μιας πολύτιμης πνευματικής παρακαταθήκης, μιας ζωντανής μνήμης που συνεχίζει να φωτίζει και να εμπνέει. Μέσα από τα περιστατικά και τις εμπειρίες που περιγράφει, αναδεικνύονται το ήθος, η ταπείνωση και η βαθιά σχέση του μακαριστού Γέροντα με τον Θεό και τον άνθρωπο, αφήνοντας ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα πίστης και ελπίδας.

Αρχιμ. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, ένας σύγχρονος Πατέρας τής Εκκλησίας (Σεβ. Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεος)

 

Συμμετέχω μέ χαρά στήν ἀφιέρωση τοῦ περιοδικοῦ «Ἐκ βαθέων» στόν μακαριστό Ἀρχιμ. π. Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο, τόν στοργικό πατέρα καί θά μποροῦσα νά πῶ, τόν ἡσυχαστή τῆς Ὀμόνοιας Ἀθηνῶν, διότι ἔζησε στό κέντρο τῆς Ἀθήνας, ἐξομολογώντας καί καθοδηγώντας χιλιάδες πονεμένους ἀνθρώπους καί ἐπισκεπτόμενος, σχεδόν κάθε βράδυ, ἀρρώστους σέ ὅλα τά Νοσοκομεῖα Ἀθηνῶν, ὄντας ἡ «μέριμνα πασῶν τῶν Ἐκκλησιῶν», ὡς ἕνας ἡσυχαστής φιλοκαλικός Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας. Δυστυχῶς, ὅμως, ὁ χῶρος τοῦ περιοδικοῦ εἶναι περιορισμένος, ἀλλά χαίρομαι γιατί τά ὅσα θά γράψω μέ συντομία θά συμπληρωθοῦν ἀπό πνευματικά παιδιά τοῦ μακαριστοῦ π. Ἐπιφανίου πού κοσμοῦν τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Θά τονισθοῦν μερικά στοιχεῖα ἀπό τήν προσωπικότητά του, ὅπως τά διεπίστωσα προσωπικά.

1. Ἀγαπητός φίλος τοῦ ἁγίου Καλλινίκου

Ἄκουσα γιά τόν π. Ἐπιφάνιο πρώτη φορά μετά τήν ἀποφοίτησή μου ἀπό τήν Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης καί τήν μετάβασή μου στήν Ἔδεσσα, τόν Ἀπρίλιο τοῦ 1969, πλησίον τοῦ ἁγίου Καλλινίκου. Ἀπό τίς πρῶτες ἡμέρες κατάλαβα τόν ἰσχυρό σύνδεσμο τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης καί φιλίας πού εἶχαν μεταξύ τους. Μιλοῦσαν καθημερινά στό τηλέφωνο καί ὄχι μιά φορά, εἶχαν συχνή ἀλληλογραφία σέ ἑορτές καί γιά ἐκκλησιαστικά θέματα, τόν συναντοῦσε στήν οἰκία του στήν Ἀθήνα, ὁδός Μακεδονίας 24, καί μιλοῦσε συχνά γιά τόν φίλο του. Ἦταν γι’ αὐτόν ὁ πιό πολύτιμος ἐν Χριστῷ ἀδελφός, ἀλλά καί ἐν Χριστῷ φίλος. Τόν ἀνέφερε συχνά στίς συζητήσεις μας, ὁμιλοῦσε γι’ αὐτόν εὐφήμως στίς ἱερατικές συνάξεις, μετέφερε τίς ἀπόψεις του ὡς πατερικές, ἐκμυστηρευόταν σέ αὐτόν ὅλα τά προβλήματά του, χωρίς νά τόν ἔχη πνευματικό πατέρα, ἐνώπιόν του ὑπαγόρευσε τήν διαθήκη του πρίν τήν ἀναχώρησή του γιά τό Νοσοκομεῖο, ὅπου θά ὑποβαλλόταν σέ ἐπέμβαση, σέ αὐτόν ἔδειξε τήν πληθωρική ἀγάπη καί τόν σεβασμό του.

Ἡ φιλία τους ξεκίνησε ἀπό τότε πού ἦταν καί οἱ δύο λαϊκοί θεολόγοι. Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ἦταν λαϊκός Γραμματεύς τοῦ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Ἱεροθέου, καί ὁ π. Ἐπιφάνιος ὡς Ἐτεοκλῆς (λαϊκό του ὄνομα) εἶχε ἀποφοιτήσει ἀπό τήν Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν. Ὕστερα ἀπό μιά γραπτή διένεξη τοῦ Ἐτεοκλῆ μέ τόν Μητροπολίτη Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Ἱερόθεο ὁ τότε Δημήτριος Ποῦλος συνετέλεσε στήν συνάντησή τους, μέ ἀποτέλεσμα ὁ Μητροπολίτης Ἱερόθεος νά τόν ἐκτιμήση καί νά τόν χειροτονήση Διάκονο. Ἔτσι, ὁ μέν ἅγιος Καλλίνικος ἐκτιμοῦσε τά πληθωρικά χαρίσματα τοῦ π. Ἐπιφανίου, ὁ δέ π. Ἐπιφάνιος ἐκτιμοῦσε τήν ἀσκητική ζωή τοῦ ἁγίου Καλλινίκου, ἀλλά καί τήν διοικητική του εὐφυΐα. Ὁ ἅγιος Καλλίνικος ὅταν ἤθελε νά ἐκτιμήση κάποιον πού ξεχώριζε ἔλεγε: «Αὐτός εἶναι ἕνας στόν Λόχο» ἤ «ἕνας στήν Μεραρχία ἤ ἕνας στό Σῶμα». Ὅταν τοῦ εἶπα μιά φορά ὁ π. Ἐπιφάνιος εἶναι ἕνας «στό στράτευμα», ἐκεῖνος ἀμέσως ἀπάντησε: «Μή βλασφημῆς, παιδί μου, αὐτός εἶναι ἕνας στό ΝΑΤΟ», δηλαδή δέν ὑπάρχει ἄλλος ὅμοιός του στά χαρίσματα σέ ὅλη τήν Εὐρώπη.

Η Ιερά Σύνοδος για την εκδημία της Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ

 

Με αισθήματα βαθείας συγκινήσεως και ειλικρινούς θλίψεως η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος επληροφορήθη την εις Κύριον εκδημία της σπουδαίας και διακεκριμένης βυζαντινολόγου Ελένης Γλύκατζη-Αρβελέρ, μιας εκ των πλέον εμβληματικών μορφών της σύγχρονης ελληνικής διανοήσεως, η οποία, διά του πολυσχιδούς και διεθνούς ακτινοβολίας έργου της, κατέστησε τον ελληνικό βυζαντινό πολιτισμό αντικείμενο δημιουργικής επαναπροσλήψεως εντός του παγκοσμίου επιστημονικού γίγνεσθαι.

Η Εκκλησία της Ελλάδος αναγνωρίζει στο πρόσωπό της την ακαδημαϊκό, η οποία προέβαλε την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού και την εγγενή του συνάφεια με την Ορθόδοξη Εκκλησία, διατρανώνοντας ότι ο βυζαντινός πολιτισμός αποτελεί ταυτοτικό στοιχείο της πνευματικής φυσιογνωμίας της Ευρώπης.

Με τη μακρά και διακεκριμένη παρουσία της σε ανώτατα πανεπιστημιακά ιδρύματα, η αείμνηστη κατόρθωσε να καταστήσει τον ελληνικό ακαδημαϊκό λόγο ισότιμο συνομιλητή στο διεθνές επιστημονικό περιβάλλον, επιβεβαιώνοντας ότι η ιστορική γνώση δεν είναι αυτάρεσκη αναδίφηση του παρελθόντος, αλλά κριτήριο αυτογνωσίας και προπάντων ευθύνης.

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος προσεύχεται όπως ο Κύριος της ζωής και του θανάτου αναπαύσει την ψυχή της μεταστάσης δούλης Του και κατατάξει αυτήν εν σκηναίς δικαίων, χαρίζοντας την άνωθεν παρηγορία στους οικείους αυτής.

Αιωνία αυτής η μνήμη.