π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος: Ο Ζελένσκυ κακοποιεί και τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία!

 

Με αισθήματα ιερής οργής και αγανάκτησης οι Ορθόδοξοι σε όλο τον κόσμο παρακολουθούμε τη βεβήλωση των ιερών Λειψάνων, των δεκάδων άφθαρτων Ιερών Λειψάνων, της Λαύρας του Κιέβου από το καθεστώς Ζελένσκυ.

Όπως καταγγέλλει το ελληνικό Παράρτημα της  Ένωσης Ορθοδόξων Δημοσιογράφων (ΕΟΔ) (https://eeod.gr/omologia-pistews/83500-oi-frikaletites-ton-neokommounistn-sti-lara) το Υπουργείο Πολιτισμού της Κυβέρνησης Ζελένσκυ όρισε Επιτροπή μελέτης για «να αξιολογήσει την ιστορική και επιστημονική τους αξία, καθώς και να καταρτίσει καταλόγους αντικειμένων που εμπίπτουν στον ορισμό των πολιτιστικών αξιών»!

Έτσι, σήμερα το πρωί, την παραμονή της δεύτερης επετείου (29.3.2023) εκδίωξης της κανονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (υπό υπό τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο) από το ιστορικό Μοναστήρι της Λαύρας του Κιέβου, η Επιτροπή πήγε στη Λαύρα  συνοδευόμενη από την αστυνομία και την SBU (Ουκρανικές Μυστικές Υπηρεσίες) και με αλυσοπρίονο έκοψε τις κλειδαριές.

Την ώρα αυτή που διαβάζετε την φρικιαστική αυτή είδηση τα μέλη της Επιτροπής έχουν ήδη ανοίξει τις ιερές Λειψανοθήκες και βεβηλώνουν τους Αγίους για να προχωρήσουν στις έρευνές τους παίρνοντας ακόμα και δείγματα DNA από τα ιερά Λείψανα, όπως έχει ήδη καταγγελθεί από την ΕΟΔ (βλ. eeod.gr)!

Η σύνθεση των μελών της Επιτροπής που ορίστηκε με το Διάταγμα του Ζελένσκυ καταδεικνύει την ασέβεια του Καθεστώτος. Ως μέλη της Επιτροπής ορίστηκαν: 

- Ο Πρόεδρος της Εταιρείας Ανατόμων, Ιστολόγων, Εμβρυολόγων και Τοπογραφικών Ανατόμων.

- Μία Ερευνήτρια του Τμήματος Βιολογικών Ερευνών.

- Ένας Καθηγητής του Τμήματος Ανθρώπινης Ανατομίας.

- Ένας Κτηνίατρος, προϊστάμενος Τμήματος Βιομορφολογίας Σπονδυλωτών.  (Αλήθεια! Τι δουλειά έχει ένας κτηνίατρος;)

Δεν υπάρχει εκπρόσωπος της Εκκλησίας στην Επιτροπή μελέτης των Ι. Λειψάνων!

Παναγιώτατε Οικουμενικέ Πατριάρχα,

Μακαριώτατοι Πρόεδροι των  κατά τόπους Ορθοδόξων Πατριαρχείων και Αυτοκεφάλων Εκκλησιών και 

Ιδιαιτέρως δε, Υμείς Παναγιώτατε, Οικουμενικέ Πατριάρχα, που διατηρείτε καλή προσωπική επικοινωνία με τον Ζελένσκυ,  ενημερώστε τον ότι θα ισχύσει και για τη χώρα του το «φοβερὸν τὸ ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος» (Εβρ. 10,31) και οι λοιποί Μακαριώτατοι,   Πατριάρχα Αλεξανδρείας, Αρχιεπίσκοπε Κύπρου και Αρχιεπίσκοπε Αθηνών, που αναγνωρίσατε την υπό τον Επιφάνιο  «Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας»,

Απευθύνουμε θερμότατη έκκληση στην Αρχιερωσύνη Σας και σας παρακαλούμε και σας ικετεύουμε: Υψώστε φωνή καταγγελίας και διαμαρτυρίας ώστε να σταματήσει η βεβήλωση των Αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας.

Οι Άγιοι της Λαύρας των Σπηλαίων είναι και δικοί μας Άγιοι, είναι Άγιοι της ανά την Οικουμένη Ορθοδόξου Εκκλησίας. Μην ξεχνάμε ότι θεμελιωτής της Λαύρας είναι ο Αγ. Αντώνιος ο Αγιορείτης!

Δυστυχώς ορισμένοι εξ Υμών έχετε σιωπήσει για τον βιασμό και την κακοποίηση της στρατευομένης εν Ουκρανία Ορθοδόξου Εκκλησίας υπό τον Μακαριώτατο Ονούφριο με τους 100 Αρχιερείς, 10.000 ιερείς, 2.000 μοναχούς, 10.000 ενορίες, τα 200 μοναστήρια και τα εκατομμύρια των Ορθοδόξων πιστών. Δυστυχώς…

Η σιωπή αυτή της Πανορθοδοξίας αποθράσυνε τους βάρβαρους του Κιέβου και προχωρούν πλέον να βιάσουν και να κακοποιήσουν ακόμα και τη θριαμβεύουσα «Εκκλησία των πρωτοτόκων των εν ουρανοίς απογεγραμμένων» Αγίων (Εβρ. ιγ' 23).

Μην το επιτρέψτε.  Μην το ανεχθείτε.  

Μη σιωπήσετε πλέον, διότι στην περίπτωση αυτή ισχύει ο ρωμαϊκός κανόνας “qui tacet consentire videtur” (ο σιωπών δοκεί συναινείν). 

Αν Εσείς σιωπήσετε, «οι λίθοι κεκράξονται» και υπάρχει ο κίνδυνος να πέσουν επί τας κεφαλάς όλων ημών…

Κίεβο: Έσπασαν τις κλειδαριές για έλεγχο στα άφθαρτα σκηνώματα!

 

Την ώρα που η Επιτροπή των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής για τη Διεθνή Θρησκευτική Ελευθερία (USCIRF) αφιέρωσε τμήμα της ετήσιας έκθεσής της στην Ουκρανία, επισημαίνοντας τις ανησυχίες της σχετικά με τη θρησκευτική ελευθερία στη χώρα, επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού εισβάλει στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου.

Σήμερα, Παρασκευή 28 Μαρτίου 2025 η επιτροπή του Υπουργείου Πολιτισμού της Ουκρανίας για την «επανεξέταση» και την «διαπίστωση της ιστορικής και επιστημονικής αξίας των ιερών λειψάνων των αγίων πατέρων της Λαύρας, έσπασε τις κλειδαριές από τα σπήλαια όπου φυλάσσονται τα άφθαρτα λείψανα.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα ουκρανικών ΜΜΕ, τα μέλη της επιτροπής σκοπεύουν να ανοίξουν τις λάρνακες και τις λειψανοθήκες, ώστε να εξετάσουν και να πάρουν δείγματα από τα ιερά λείψανα για εξέταση DNA.

Η λίστα του Υπουργείου αναφέρει ότι η επιτροπή περιλαμβάνει ειδικούς στην ανατομία, την ιστολογία, την εμβρυολογία, έναν ειδικό στην ταρίχευση σωμάτων, καθώς και έναν διδάκτορα κτηνιατρικών επιστημών.

Την βέβηλη αυτή πράξη σχολίασε ο δικηγόρος της Ουκρανικής Εκκλησίας, Πρωθιερέας Νικήτας (Τσεκμάν), τονίζοντας ότι "οι ενέργειες των εκπροσώπων του Υπουργείου Πολιτισμού είναι παράνομες, αφού οι αγωγές και μηνύσεις της Μονής κατά του Υπουργείου Πολιτισμού, βρίσκονται ακόμη στα δικαστήρια και δεν έχουν ληφθεί ακόμη οι τελικές δικαστικές αποφάσεις".

Σύμφωνα με πληροφορίες με ευλογία του Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Ονουφρίου, όλοι οι αδελφοί της Λαύρας των Σπηλαίων αρνήθηκαν ομόφωνα να συμμετάσχουν στη εν λόγω βλασφημία.

Πρέπει να αναφερθεί ότι η λεγόμενη «επανεξέταση» των λειψάνων θα πραγματοποιηθεί με τη συνδρομή του "ηγουμένου" της «παράλληλης» κοινότητας της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας, Επισκόπου Αβρααμίου (Λοτούς), ο οποίος είναι και υπάλληλος του μουσείου.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος: Ουκρανικό «αυτοκέφαλο»: Ένας αποκαλυπτικός διάλογος

 

Κατά τήν τελευταία φάση τῆς προετοιμασίας τῆς λεγομένης «Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου» (Κρήτη, Ἰούνιος 2016) πραγματοποιήθηκε ἀπό 21-27.1.2016 στό Ὀρθόδοξο Κέντρο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴ Γενεύη τῆς Ἐλβετίας Σύναξη τῶν Προκαθημένων τῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

Τὰ πρακτικὰ τῆς Συνάξεως αὐτῆς ἐκδόθηκαν στὸν τόμο, Γραμματεία ἐπὶ τῆς Προπαρασκευῆς τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου, Σύναξις τῶν Προκαθημένων τῶν Ἁγιώτατων Ὀρθόδοξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν, Πρακτικὰ-Κείμενα, ἒκδ. Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθήνα 2021, σσ. 542.

Στό παρὸν δημοσιεύουμε ἀποσπάσματα ἐκ τῶν Πρακτικῶν καί εἰδικότερα τὸν ἔντονο διάλογο ποὺ εἶχε ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μὲ τὸν Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο κατὰ τὴν ἐναρκτήριο, τὴν 2η, 3η καὶ 4η συνεδρία ἀναφορικὰ μὲ τὸ Οὐκρανικὸ ζήτημα.

Ἡ σπουδαιότητα τοῦ διαλόγου αὐτοῦ εἶναι προφανὴς ἄν ἀναλογιστοῦμε ὅτι εἶναι ἡ τελευταία φορὰ ποὺ οἱ δύο Προκαθήμενοι συζητοῦν δημοσίως καὶ σέ τόσο ὑψηλὸ ἐπίπεδο, ἐνώπιον ὅλων τῶν Προκαθημένων, τὸ ζήτημα τοῦ Οὐκρανικοῦ σχίσματος.

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥΣ:

Πηγή: Romfea.gr

Ἐκτροπὴ Πατριάρχου Κυρίλλου

 

Μῆνες τώρα μαίνεται ὁ παρανοϊκὸς πόλεμος στὴν Οὐκρανία. Τὰ ἀποτελέσματά του; Νεκροί, τραυματίες, πρόσφυγες, ἀνυπολόγιστες καταστροφές. Κι ἀκόμα συνεχίζεται.

Ποιός ἔχει δίκαιο; Ποιά εἶναι ἡ πραγματικὴ αἰτία τοῦ πολέμου; Ἡ Δύση ἔχει δαιμονοποιήσει τὸν πρόεδρο Πούτιν, ὅμως καὶ ἡ ἴδια πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τοῦ νὰ ἀποτελεῖ ἀγγελικὸ κόσμο· μᾶλλον τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο συμβαίνει. Συνεπῶς τὸ νὰ κρίνουμε ποιὸς καὶ πόσο ἔχει δίκαιο, δὲν φαίνεται νὰ εἶναι εὔκολο.

Ὅμως στὸ ζήτημα αὐτό, ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀπαράδεκτο μέχρι καὶ ἐξοργιστικό, εἶναι ἡ στάση τοῦ Πατριάρχου τῆς Ρωσίας Κυρίλλου. Σὲ πρόσφατο κήρυγμά του, ὅταν ὁ Πούτιν κήρυξε μερικὴ ἐπιστράτευση, προέτρεψε καὶ ὁ ἴδιος τοὺς Ρώσους ἐπίστρατους νὰ πᾶνε στὸ μέτωπο νὰ πολεμήσουν. Τόνισε μάλιστα ὅτι αὐτή τους ἡ πράξη ἰσοδυναμεῖ μὲ θυσία: «…καὶ ἑπομένως, πιστεύουμε ὅτι αὐτὴ ἡ θυσία ξεπλένει ὅλες τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔχει διαπράξει ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος» («orthodoxtimes.gr» 26-9-2022). Διότι, πρόσθεσε, «ἂν δώσεις τὴ ζωή σου γιὰ τὴν πατρίδα σου, θὰ εἶσαι μὲ τὸν Θεὸ στὸ βασίλειό του, τὴ δόξα καὶ τὴν αἰώνια ζωή» («orthodoxia.info» 26-9-2022).

Εἶναι αὐτὴ ἡ διεστραμμένη θεολογία ὀρ­θόδοξη; Πολὺ εὔστοχα ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος δήλωσε: «Ἀ­ναρωτιέμαι κι ἐγώ, ὅπως ὑποθέτω κάθε καλόπιστος συνάνθρωπός μας, χριστιανὸς ἢ μή, αὐτὸ τὸ περιεχόμενο τοῦ κηρυγματικοῦ λόγου τοῦ Μόσχας Κυρίλλου σὲ τί διαφέρει ἀπὸ τὴν ἰσλαμικὴ ἀκραία φονταμεν­ταλιστικὴ ἀντίληψη περὶ “ἱεροῦ πολέμου”; Σὲ τί διαφοροποιεῖται ἡ ἔννοια τῆς κατὰ Κύριλλον “ἀληθοῦς πίστεως” ἡ ὁποία δὲν ὑπόκειται στὸν φόβο τοῦ θανάτου, ἑδραζόμενη στὴν ἔννοια τῆς πατρίδας καὶ μάλιστα σὲ ἕναν πόλεμο ἐπιθετικό, ἀπὸ τὴ θανατηφόρα ἰδεοληψία τῶν “καμικάζι” καὶ τῶν “τζιχαν­τιστῶν”; Γιὰ τοὺς γνωρίζοντες τὰ σύγχρονα θεολογικὰ δρώμενα, τὸ ἰδεολογικὸ παραλήρημα τοῦ Μόσχας Κυρίλλου δὲν εἶναι καινοφανές» («protothema.gr» 26-9-2022).

Καίριες καὶ πολὺ σοβαρὲς οἱ αὐστηρές, ἀλλὰ ἀκριβοδίκαιες ταυτόχρονα ἐπισημάνσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου. Θὰ βροῦν ἄραγε ἀνταπόκριση στὴ θολὴ θεολογικὴ ἀτμόσφαιρα τοῦ ρωσικοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ τόση βιαιότητα σήμερα;

Ὅτι βέβαια ἡ ρωσικὴ θεολογία ἔχει γενικότερα ἐκτραπεῖ πολὺ τοὺς τελευταίους αἰῶνες, τὸ ἔχει ἐπισημάνει μὲ αὐστηρότητα ὁ κορυφαῖος Ρῶσος θεολόγος π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ. Ὅτι ὅμως θὰ ἔφθανε στὸ σημεῖο νὰ μουσουλμανοποιηθεῖ, ἔμοιαζε τελείως ἀδιανόητο. Τὸ πέτυχε μὲ τὴν ἐκτὸς πάσης λογικῆς ἐκτροπή του ὁ Πατριάρχης Κύριλλος. Κατάντημα θλιβερό!

Έκκληση Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου προς τον Πατριάρχη Μόσχας

 

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ ΜΟΣΧΑΣ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΡΩΣΙΑΣ κ. ΚΥΡΙΛΛΟΝ

Ἀθήνησι, 4ῃ Μαρτίου 2022

Μακαριώτατε καὶ Ἁγιώτατε Πατριάρχα Μόσχας καὶ πάσης Ρωσίας, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν ἀγαπητὲ καὶ περιπόθητε ἀδελφὲ καὶ συλλειτουργὲ τῆς ἡμῶν Μετριότητος, κύριε Κύριλλε, τὴν Ὑμετέραν Μακαριότητα ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενοι, ὑπερήδιστα προσαγορεύομεν.

Μετὰ πολλῆς ἀνησυχίας καὶ βαρυαλγούσης καρδίας παρακολουθοῦμεν τὰς τραγικὰς ἐξελίξεις τοῦ πολέμου, ὅστις διεξάγεται κατ’ αὐτὰς τὰς ἡμέρας εἰς τὴν χώραν τῆς Οὐκρανίας.

Αἱ συνεχεῖς ἐπιθέσεις καὶ τὰ ἀλλεπάλληλα κύματα βομβαρδισμῶν, ἀποφάσει καὶ ἐντολῇ τῆς Ρωσικῆς ἡγεσίας, καθιστῶσι τὴν οὐκρανικὴν γῆν, ἡμέρᾳ τῇ ἡμέρᾳ, «τόπον βασάνου», ἀφάτου θλίψεως ἐκ τῶν ἐπισυμβάντων θανάτων καὶ ἐρειπίων.

Δυστυχῶς, οὐχὶ μόνον ὁ λαός διώκεται, ἀλλὰ καὶ ζωτικαὶ ὑποδομαί, ἱστορικὰ κτήρια, μνημεῖα πολιτισμοῦ, ἀκόμη καὶ Ἱεροὶ Ναοί, ὡς ὁ Ὀρθόδοξος Καθεδρικὸς Ἱερὸς Ναὸς τοῦ Χαρκόβου, καταστρέφονται.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος αἰσθάνεται ἔντονον τὸ χρέος νὰ ὑψώσῃ φωνὴν διαμαρτυρίας ὑπὲρ πάντων τῶν, ὡς μὴ ὤφειλε, θυμάτων τοῦ πολέμου καὶ ὑπὲρ πάντων τῶν διωκομένων.

Θρηνεῖ δι’ ὅσους ἐθανατώθησαν, ἀλλὰ καὶ δι’ ὅσους εἰσέτι δοκιμάζονται καὶ διώκονται ἐκ τῆς κακότητος, τῆς μισαλλοδοξίας καὶ τῆς βαρβαρότητος, αἵτινες προέρχονται, δυστυχῶς, οὐχὶ ἐξ ἀλλοπίστων, ἀλλ’ ἐξ ὁμοδόξων Χριστιανῶν.

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, συνδεδεμένη διὰ μακροχρονίων καὶ ἀκαταλύτων δεσμῶν ἐν Χριστῷ ἀγάπης καὶ φιλίας μετὰ τῆς ἐν Ρωσίᾳ ἀδελφῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀπευθύνει θερμοτάτην ἔκκλησιν πρὸς τὴν Ὑμετέραν Μακαριότητα καὶ σύμπασαν τὴν Ἁγιωτάτην Ἐκκλησίαν τῆς Ρωσίας ἵνα, ἐπ’ ἀφορμῇ καὶ τῆς ἐπικειμένης ἐνάρξεως τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, ἀντισταθῇ εἰς τὰ πολεμικὰ σχέδια τῶν κοσμικῶν ἡγετῶν καὶ ἐστὲ βέβαιος ὅτι ἡ παρέμβασις τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος πρὸς τὸν ἀνωτέρω σκοπὸν θὰ ἀποβῇ καταλυτική.

Ἡ ἐκκλησιαστικὴ αὕτη παρέμβασις καὶ ἡ ἔμπρακτος μαρτυρία τῆς ἀγάπης, τῆς εἰρήνης καὶ τῆς καταλλαγῆς, παρέχει ἐλπίδα διὰ τὴν κατάπαυσιν τοῦ πολέμου καὶ τὴν ἀπόσυρσιν τῶν ρωσικῶν στρατευμάτων ἐκ τῆς Οὐκρανίας.

Ἐπιπροσθέτως, ἡ ἐν λόγῳ παρέμβασις ἐκ μέρους τῆς Ὑμετέρας Μακαριότητος θὰ συμβάλῃ καθοριστικῶς καὶ εἰς τὴν περαιτέρω αὔξησιν τῆς δυναμικῆς τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ, καθ’ ὅτι ὁ πόλεμος μεταξὺ ὁμοδόξων Ἐθνῶν ἀπομειοῖ τὴν φερεγγυότητα ἡμῶν ὡς Χριστιανῶν, οἵτινες, καίτοι ἔχομεν πρωταρχικὸν καθῆκον νὰ κηρύσσωμεν τὴν εἰρήνην, ἐν τούτοις δὲν τὴν ἐφαρμόζομεν ἐν τῇ πράξει, προξενοῦντες ποικίλας ἀρνητικὰς συνεπείας ἀναφορικῶς πρὸς τὸ κῦρος καὶ τὴν ἐν γένει παρουσίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, διαχριστιανικῶς καὶ παγκοσμίως.

Μακαριώτατε,

Ἔχοντες ὑπ’ ὄψιν τὴν βαρύτητα τοῦ Κυριακοῦ λόγου «οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι Κύριε Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ὁ ποιῶν τὸ θέλημα τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς» (Ματθ. 7, 21), κατακλείομεν τὴν παροῦσαν, ἀπευθύνοντες διάπυρον παράκλησιν πρὸς Ὑμᾶς, διὰ τὴν σταθερὰν συστοίχισιν Ὑμῶν τε καὶ ἡμῶν πρὸς τὰς ἐντολὰς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δι’ ἀγάπην, φιλαδελφίαν καὶ ἔμπρακτον ἐφαρμογὴν τῆς Ἀποστολικῆς ἐπισημάνσεως: «ὑμεῖς δέ ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους» (Α´ Κορ. 12, 27).

Εἶναι ἀδήριτος ἡ ἀνάγκη κατ’ αὐτὰς τὰς κρισίμους ὥρας νὰ ἐπιβεβαιώσωμεν τὴν αὐτοσυνειδησίαν ταύτην τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ὡς τοῦ ἑνός καὶ ἀδιαιρέτου Σώματος τοῦ Χριστοῦ, συμβάλλοντες ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης εἰς τὴν ἐπικράτησιν τῆς εἰρήνης, ἥτις ἐστὶν Αὐτὸς ὁ Χριστός.

Τοιουτοτρόπως ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θὰ ἀναδειχθῇ ὡς ὁ γνησιώτερος καὶ ἰσχυρότερος εἰρηνοποιὸς παράγων μεταξὺ τῶν δύο λαῶν, τοῦ Ρωσικοῦ καὶ τοῦ Οὐκρανικοῦ, οἵτινες μετέχουσι κοινῶν παραδόσεων αἰώνων, κυρίως δ’ ὅμως τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς και Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

Ἐπὶ δὲ τούτοις, καὶ αὖθις κατασπαζόμενοι τὴν Ὑμετέραν πεφιλημένην Μακαριότητα φιλήματι ἁγίῳ, διατελοῦμεν

Ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός

+ὁ Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος, Πρόεδρος

Πρωτοπρ. Ἀναστάσιος Κ. Γκοτσόπουλος: Η Μνημόνευση των Διπτύχων

 

Ἀπροϋπόθετο ἀποκλειστικό δικαίωμα ἢ

κανονική ὑποχρέωση τοῦ Προκαθημένου;

1. Κανονικό καί ἐκκλησιολογικό πλαίσιο.

Στίς 24.10.20 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ κατά τή διάρκεια τῆς Θ. Λειτουργίας στήν Ἱ. Μ. Χρυσορροϊατίσσης Κύπρου, μνημόνευσε γιά πρώτη φορά τόν Ἐπιφάνιο (Ντουμένκο) ὡς “προκαθήμενο” τῆς «Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας». Ὁ Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου προέβη στὴν ἀναγνώριση τοῦ Ἐπιφανίου παρὰ τὶς δύο ἀντίθετες ἀποφάσεις τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου (18.2.2019 καὶ 9.9.2020) ποὺ ἐκδόθηκαν ὁμόφωνα κατόπιν ἐκτενέστατης συζήτησης. Σημειώνουμε ὅτι ἡ ὁμόφωνη συνοδικὴ ἄρνηση ἦταν τεκμηριωμένη σὲ αὐστηρῶς ἐκκλησιολογική-θεολογική ἐπιχειρηματολογία.

Εἶναι προφανὲς ὅτι ἡ ἐνέργεια τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἀποτελοῦσε εὐθεία περιφρόνηση τῆς Ἱ. Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου καὶ εὑρύτερα τοῦ συνοδικοῦ συστήματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καὶ παραβίαση θεμελιωδῶν Ἱ. Κανόνων καὶ τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου.

Κάποιοι, λοιπόν, μὴ ἔχοντας ἄλλη ἐπιχειρηματολογία στὴν προσπάθειά τους νὰ συνηγορήσουν ὑπὲρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἰσχυρίστηκαν ὅτι τὸ ζήτημα τῆς μνημονεύσεως στὰ Δίπτυχα τῶν Προκαθημένων δὲν ἀφορᾶ στὶς Ἱ. Συνόδους, ἀλλὰ εἶναι ἀποκλειστικὸ δικαίωμα τοῦ Προκαθημένου τῆς κάθε τοπικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὴ ἡ ἀντίληψη εἶχε ἐκφραστεῖ καὶ κατὰ τὴ σχετικὴ συζήτηση τῆς ἀναγνώρισης τῆς οὐκρανικῆς αὐτοκεφαλίας στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, ἐνῶ βάσει αὐτῆς ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας προέβη στὴν ἀναγνώριση χωρὶς νὰ θέσει τὸ ζήτημα στὴν Πατριαρχικὴ Σύνοδο.

Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ὀρθὴ τὴ στιγμὴ ποὺ σύμφωνα μέ τήν λειτουργική πράξη καί τάξη εἶναι ἁρμοδιότητα-δικαίωμα μόνο τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἡ μνημόνευση τῶν Προκαθημένων κατά τή Θ. Λειτουργία σὲ ἔνδειξη ἀναγνωρίσεως καὶ εὐχαριστηριακῆς-ἐκκλησιαστικῆς κοινωνίας. Συνεπῶς, μόνο ὁ Προκαθήμενος ἀποφασίζει ποιούς θά μνημονεύει χωρίς νά εἶναι ἀπαραίτητη ἡ σύμφωνη γνώμη τῆς Συνόδου!

Εἶναι ὅμως ἡ προσέγγιση αὐτὴ σωστή;

Πρὶν προχωρήσουμε στὴν ἀπάντηση εἶναι ἀπαραίτητη ἡ ἐπεξήγηση τοῦ τί εἶναι Δίπτυχα, καὶ ποιὰ ἡ θέση τοῦ Προκαθημένου στὸ Συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας μας.

Δίπτυχα: Εἶναι ἡ κατάσταση τῶν ὀνομάτων τῶν Προκαθημένων τῶν Αὐτοκεφάλων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται ἀπὸ τοὺς Προκαθημένους στὴ Θ. Λειτουργία κατὰ τὴν Μ. Εἴσοδο (ἀρχικὴ θέση τῆς προσκομιδῆς) καὶ στὴν Ἁγ. Ἀναφορὰ μετὰ τὸν Καθαγιασμὸ τῶν Τ. Δώρων καὶ τὸ «Ἂξιον ἐστίν». Μὲ τὴ μνημόνευση στὴν ἱερώτατη στιγμὴ τῆς Θ. Λειτουργίας προσευχόμαστε γιὰ τοὺς Προκαθημένους καὶ παράλληλα δηλώνεται ἡ ἀναγνώριση καὶ ἡ κοινωνία μεταξὺ τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, δηλαδὴ διαδηλώνεται μὲ τὸν πλέον ἐπίσημο τρόπο (urbi et orbi) ἡ ἐν ἀληθείᾳ ἑνότητα τῆς ἀνὰ τὴν οἰκουμένην Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ.

Προκαθήμενος τοπικῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ πρῶτος τῇ τάξει ἀρχιερέας κάθε Αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας καὶ ὀνομάζεται Πατριάρχης ἢ Ἀρχιεπίσκοπος ἢ Μητροπολίτης. Ἐκτὸς τῶν τεσσάρων παλαιφάτων Πατριαρχείων (Κωνσταντινούπολη, Ἀλεξάνδρεια, Ἀντιόχεια, Ἱεροσόλυμα) οἱ προκαθήμενοι εἶναι, συνήθως, οἱ ἐπίσκοποι τῶν πρωτευουσῶν τῶν Κρατῶν (ὁ ἐν τῇ «μητροπόλει (=πρωτεύουσα ἐπαρχίας) προεστώς ἐπίσκοπος», κατὰ τὸν Ἀντιοχ-9). Ὁ προκαθήμενος κάθε ἐκκλησιαστικῆς ἐπαρχίας ἀναδέχεται τὴ φροντίδα ὅλης τῆς ἐπαρχίας καί γιά τό λόγο αὐτό τυγχάνει τῆς εὐγνωμοσύνης, τοῦ σεβασμοῦ καί τῆς τιμῆς τῶν λοιπῶν ἐπισκόπων («τὴν φροντίδα ἀναδέχεσθαι πάσης τῆς ἐπαρχίας, διὰ τὸ ἐν τῇ μητροπόλει (=πρωτεύουσα ἐπαρχίας) πανταχόθεν συντρέχειν πάντας τοὺς τὰ πράγματα ἔχοντας. Ὅθεν ἔδοξε καὶ τῇ τιμῇ προηγεῖσθαι αὐτόν», Ἀντιοχ-9).

Ὁ 34ος Ἀποστολικός Κανόνας

Μικρὴ συμβολὴ στὸ διάλογο γιὰ τὸ Οὐκρανικὸ «Αὐτοκέφαλο» - π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος

Α΄.

Ὑπάγεται ἡ Οὐκρανία στὴ δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου;

Ἀδιαμφισβήτητα ἡ μονομερὴς ἀπόφαση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου νὰ χορηγήσει καθεστὼς Αὐτοκέφαλης Ἐκκλησίας στὴν Οὐκρανία δημιουργεῖ σοβαρότατο ἐκκλησιαστικὸ πρόβλημα, τινάζει στὸν ἀέρα τὴν πανορθόδοξη ἑνότητα καὶ συνεργασία καὶ κλονίζει τὸ πανορθόδοξο κῦρος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ὡς συντονιστοῦ τῶν Ὀρθοδόξων Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἐκφραστοῦ τῆς πανορθοδόξου ἑνότητος.

Ἀπὸ τὴ Σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας στὴ Σύνοδο τῆς Κρήτης: Μελετώντας τὰ ἱστορικὰ στοιχεῖα τοῦ Οὐκρανικοῦ προβλήματος, ὅπως τὰ ἔχουν καταγράψει ἔγκριτοι ἱστορικοὶ μελετητὲς[1], διαπιστώνει κανεὶς ὅτι δημιουργήθηκε τὸ πρῶτον ὡς συνέπεια τῆς Συνόδου Φερράρας-Φλωρεντίας (1438-1439), καλλιεργήθηκε συστηματικὰ καὶ μεθοδικὰ ἐπὶ αἰῶνες μὲ τὴν Οὐνία (Σύνοδος Βρέστης, 1596) καὶ ὁλοκληρώθηκε σήμερα ὡς συνέπεια τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης (2016)[2]. Καὶ τότε, πίσω ἀπὸ τὴ διαίρεση τῶν Ὀρθοδόξων βρίσκονταν οἱ πολιτικὲς σκοπιμότητες ποὺ ἔσυραν τοὺς Βυζαντινοὺς στὴν Ἰταλία νὰ ὑπογράψουν τὴν ψευτοένωση μὲ τὸν πάπα, ἀλλὰ καὶ σήμερα πίσω ἀπὸ τὴ χορήγηση τοῦ Αὐτοκεφάλου βρίσκονται καὶ πάλι πολιτικὲς καὶ γεωστρατηγικὲς σκοπιμότητες.

Δὲν ἔχει συμβεῖ στὴν ἱστορία χορήγησης Αὐτοκεφάλου τέτοια ἔντονη, φορτικὴ καὶ ὠμὴ παρέμβαση γιὰ χορήγησή του ἀπὸ πολιτικὲς δυνάμεις ἐκτός τῆς ἴδιας τῆς ἐνδιαφερόμενης χώρας. Αὐτὸ ὑποδηλώνουν χωρὶς ἀμφιβολία οἱ εὐχαριστίες τοῦ Οὐκρανοῦ Προέδρου Ποροσένκο στὶς ΗΠΑ γιὰ τὴν «ἐνεργὸ ὑποστήριξή τους στὴ διαδικασία χορήγησης τοῦ αὐτοκεφάλου»[3]. Ἄλλωστε, οὔτε οἱ ἴδιες οἱ ΗΠΑ ἔχουν τὸν παραμικρὸ δισταγμὸ νὰ δηλώσουν ὅτι «οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς ὑποστηρίζουν τὴν χορήγηση αὐτοκεφαλίας στὴν Οὐκρανικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία», ὅπως ἀναφέρει σὲ ἀνακοίνωσή της ἡ ἐκπρόσωπος Τύπου τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῶν ΗΠΑ Χίθερ Νάουερτ[4]. Γιατί νὰ τὸ κρύψωμεν, ἄλλωστε...

Ἀποκαλυπτικὴ ἐπ’ αὐτοῦ εἶναι καὶ ἡ δήλωση τοῦ νέου “Προκαθημένου” Ἐπιφανίου ὅτι “ὑπῆρξε μία κομβικῆς σημασίας στήριξη ἀπὸ τὶς ΗΠΑκαὶ στὸ πλαίσιο αὐτό, πιστεύω ὅτι θὰ διατηρήσουμε ἐπαφὴ γιὰ νὰδιασφαλίσουμε ὅτι ἡ αὐτοκεφαλία τῆς Οὐκρανικῆς Ἐκκλησίας θὰ ἔχει τὴν ἴδια ὑποστήριξη καὶ στὸ μέλλον»[5]. Ἡ δήλωση αὐτὴ εἶναι παράλληλα καὶ τραγικὴ διότι ἀποκαλύπτει τὸ πνευματικὸ ἀδιέξοδο τῆς «Αὐτοκέφαλης» Ἐκκλησίας καὶ τοῦ ἰδίου τοῦ τάχα καὶ «Μητροπολίτου Κιέβου» Ἐπιφανίου. Τί θλιβερό! ἐκκλησιαστικὸς «ἡγέτης» νὰ ὁμολογεῖ δημόσια ὅτι στηρίζει τὶς ἐλπίδες του ὅτι τὴν «αὐτοκεφαλία» τους θὰ τὴ διασφαλίσουν οἱ ΗΠΑ! Σημαίνει μεταξὺ ἄλλων ὅτι ἡ νέα «Αὐτοκέφαλη» ἀποδέχεται τὸ ρόλο μαριονέτας στὰ χέρια τῶν «προστατριῶν» της Δυνάμεων τοῦ κόσμου τούτου μὲ καταστροφικὲς συνέπειες γιὰ τοὺς πιστοὺς καὶ ὁλόκληρη τὴν Ὀρθοδοξία. Οὐσιαστικὰ ἀποδέχεται τὸ ρόλο τοῦ “ἐκπροσώπου” τῶν Δυτικῶν Δυνάμεων στὴν οἰκογένεια τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται… Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο κατανοεῖται καὶ ἡ δήλωση τοῦ «Προκαθημένου» Ἐπιφανίου ἀναφορικὰ μὲ τὰ δικαιώματα τῶν σοδομιστῶν, κίναιδων κλπ ΛΟΑΤ: «Φυσικά, εἶμαι ὑπὲρ τῆς ἔναρξης μεταρρυθμίσεων στὴν ἐκκλησία γιὰ νὰ μὴν ὑπάρχει συντηρητισμός, γιὰ νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὴν Ρωσικὴ παράδοση καὶ γιὰ νὰ εἶναι ἡ ἐκκλησία ἀνοιχτή καὶ ἕνας πνευματικὸς ὁδηγὸς γιὰ τὸν Οὐκρανικὸ λαό. Κινούμαστε πρὸς τὴν Εὐρώπη καὶ συνεπῶς θὰ πρέπει νὰ ἀπομακρυνθοῦμε ἀπὸ τὴν συντηρητικὴ Ρωσικὴ παράδοση. Ἡ Ἐκκλησία θὰ πρέπει νὰ εἶναι πιὸ ἀνοιχτή, διότι ἡ Ρωσικὴ Ὀρθοδοξία εἶναι πολὺ συντηρητικὴ … Αὐτὸ εἶναι ἕνα δύσκολο ζήτημα τὸ ὁποῖο δὲν πρέπει νὰ προβάλουμε στὴν ἀρχὴ τοῦ ταξιδιοῦ μας, διότι γνωρίζετε τὸν τρόπο ποὺ ἡ Οὐκρανικὴ κοινωνία ἀντιλαμβάνεται αὐτὸ τὸ θέμα. Τώρα πρέπει νὰ ἐργαστοῦμε πάνω σε αὐτὸ γιὰ νὰ τὸ δεχτεῖ ἡ Οὐκρανικὴ κοινωνία. Εἶναι μιὰ μακρὰ πορεία. Θὰ συζητήσουμε καὶ θὰ ἀναζητήσουμε ἀπαντήσεις σὲ αὐτὰ τὰ περίπλοκα ζητήματα»[6]. Ποιὸς ἀμφιβάλλει ὅτι ἀπὸ τέτοιους «προκαθημένους»[7] καὶ «μείζω τούτων ὄψει» ἢ ἐπὶ τὸ λαϊκότερον, καὶ μὴ χειρότερα… 

Ἀπὸ ἱστορικο-κανονικῆς πλευρᾶς ἔχουν τεθεῖ, μεταξὺ ἄλλων, δύο βασικὰ ζητήματα, ἀπὸ τὴ μελέτη τῶν ὁποίων κρίνεται ἐν πολλοῖς ἡ κανονικότητα ἢ μὴ τῆς χορηγήσεως τοῦ Αὐτοκεφάλου:

1. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπάγεται κανονικὰ στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο ἢ στὸ Πατριαρχεῖο τῆς Ρωσίας; καὶ
2. Δικαιοῦται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο νὰ χορηγεῖ τὸ Αὐτοκέφαλο κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο;
Α. Τὸ ζήτημα ἐὰν ἡ Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ὑπάγεται στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο εἶναι κομβικῆς σημασίας, διότι σὲ ἀντίθετη περίπτωση Αὐτὸ δὲν ἔχει κανονικὸ δικαίωμα νὰ παρεμβαίνει σὲ δικαιοδοσία ἄλλης τοπικῆς Ἐκκλησίας, διότι τότε διαπράττει σοβαρὰ κανονικὰ ἀδικήματα καταδικασμένα ἀπὸ πολλοὺς ἱεροὺς κανόνες (Β-2, Γ-8, Πενθέκτης-39, Ἀντιοχείας-13, -22, Σαρδικῆς-3 κ.ἄ.) καὶ σύνολη τὴν ἐκκλησια-στικὴ παράδοση.