Ο Μαζωνάκης και ο Μπότσαρης

 

Υπάρχει μια παλιά λαϊκή παροιμία που λέει πως «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ' άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια». Είναι έκφραση παλαιότερων εποχών, με τη δική της σκληρότητα. Περιγράφει όμως με ακρίβεια κάτι διαχρονικό: την παρακμή των αξιών και την αντικατάσταση του ουσιώδους από το ευτελές.

Τη θυμήθηκα διαβάζοντας πως στον Δήμο Νίκαιας – Αγίου Ιωάννη Ρέντη εξετάζεται η μετονομασία της οδού Μάρκου Μπότσαρη σε οδό Γιώργου Μαζωνάκη.

Δεν γνωρίζω αν η πρόταση θα υλοποιηθεί. Ούτε έχω κάτι εναντίον του δημοφιλούς τραγουδιστή. Είχε κατακτήσει με την αξία του μια σημαντική θέση στη σύγχρονη μαζική διασκέδαση. Γέμιζε μαγαζιά, πουλούσε εισιτήρια, είχε κοινό. Μπράβο του!

Το ζήτημα δεν είναι ο Μαζωνάκης αλλά ο Μπότσαρης.

Ο Σουλιώτης καπετάνιος σκοτώθηκε στο Κεφαλόβρυσο το 1823,  σε μια νυχτερινή επίθεση που ο ίδιος οδήγησε. Δεν άφησε επιτυχίες με χρυσούς δίσκους. Άφησε κάτι λιγότερο εμπορεύσιμο: το παράδειγμα ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία αξίζει κάποιος να πεθάνει.

Τα ονόματα των δρόμων δεν είναι μόνο για διευκόλυνση και διακόσμηση. Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας γραμμένη σε μπλε πινακίδες. Είναι το βιβλίο που διαβάζουν  περπατώντας, ακόμα και αυτοί δεν ανοίγουν ποτέ κανένα άλλο. Στο Παρίσι υπάρχει σταθμός του μετρό με το όνομά του Μπότσαρη, προς τιμήν του.

Όταν σβήνεις ένα όνομα από εκεί, δεν αλλάζεις απλώς μια διεύθυνση. Αλλάζεις τι θεωρεί μια πόλη ή μια χώρα άξιο να θυμάται.

Στην πραγματικότητα, η υπόθεση αυτή είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης πολιτισμικής παρακμής.

Ζούμε στην εποχή «Της ανόδου της ασημαντότητας» που έλεγε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Την εποχή που η αναγνωρισιμότητα εκλαμβάνεται ως αξία και η επιτυχία στην αγορά της προσοχής ως τεκμήριο κοινωνικής σπουδαιότητας.

Οι influencers (παλαιότερα τους λέγαμε opinion leaders) αντικαθιστούν τους διανοούμενους. Οι τηλεοπτικές περσόνες τους επιστήμονες. Οι διασημότητες τους ιστορικούς πρωταγωνιστές.

«Η ελευθερία δεν χαρίζεται» το μήνυμα του πιλότου Χρήστου Χαρίτου της ομάδας Ζευς στην παρέλαση

 

Το δικό του μήνυμα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου έστειλε ο επισμηναγός Χρήστος Χαρίτος, μέσα από το F-16 Fighting Falcon με το οποίο πραγματοποίησε αεροπορική επίδειξη πάνω από την παραλία της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της στρατιωτικής παρέλασης. 

Κατά τη διάρκεια της επίδειξης ο πιλότος πήρε τον λόγο μέσω ασυρμάτου, λέγοντας: 

«Μία λέξη αλλάζει την Ιστορία. Για τους Έλληνες αυτή η λέξη είναι το ΟΧΙ. Σήμερα τιμούμε εκείνους που στάθηκαν όρθιοι. Θυμόμαστε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Χρόνια πολλά Ελλάδα».

Στον επισμηναγό απάντησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, αναφέροντας στον ασύρματο:

«Κύριε επισμηναγέ, αυτή τη στιγμή, σήμερα 28η Οκτωβρίου, τόσο εσείς όσο και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας επιβεβαίωσαν ότι για την Ελλάδα ισχύει πάντα το εξής: Η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα. Η μεγαλοσύνη μετριέται με της ψυχής το σίδερο και το αίμα».

Τρεις μαθητές, μία σημαία και ένα ολόκληρο χωριό

 

Μόλις τρία παιδιά από την Α΄, τη Β΄ και τη ΣΤ΄ Δημοτικού παρέλασαν στο μικρό και απομακρυσμένο χωριό Κόμητο της Εύβοιας, τιμώντας την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Και η δασκάλα του χωριού εξήγησε μιλώντας στο evima.gr: 

«Γιατί η ιστορία δεν ξεχνιέται… περνά από γενιά σε γενιά, μέσα από τις καρδιές μας, τις σημαίες μας και την περηφάνια του τόπου μας».

Στα ελληνικά και με Καβάφη ο συγκινητικός αποχαιρετισμός Ιάπωνα διπλωμάτη στην Ελλάδα: «Ευχαριστώ για την καλοσύνη, την ευγένεια και τη φιλοξενία»

 

Έπειτα από τέσσερα χρόνια διπλωματικής παρουσίας στην Ελλάδα, ο Τακάακι Νεμότο, αναπληρωτής επικεφαλής της πρεσβείας της Ιαπωνίας, επέλεξε να αποχαιρετήσει τη χώρα με ένα προσωπικό μήνυμα στα ελληνικά, στο οποίο συμπεριέλαβε στίχους του Κ. Π. Καβάφη.

Λίγο πριν επιστρέψει στην Ιαπωνία, ο διπλωμάτης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του προς τους Έλληνες φίλους και συναδέλφους που γνώρισε κατά τη διάρκεια της παραμονής του, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά στη θερμή υποδοχή και τη φιλοξενία που δέχθηκε.

«Ήρθε η ώρα να αποχωρήσω από την Ελλάδα μετά από 4 χρόνια. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλοί Έλληνες φίλοι και συνάδελφοι με υποδέχθηκαν θερμά. Θα ήθελα να τους ευχαριστήσω από καρδιάς για την καλοσύνη, την ευγένεια και τη φιλοξενία», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στη συνέχεια, επέλεξε να συνδέσει τον αποχαιρετισμό του με το ποίημα «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον» του Κ. Π. Καβάφη, απαγγέλλοντας στα ελληνικά έναν από τους χαρακτηριστικότερους στίχους του.

«Σαν έτοιμος από καιρό σαν θαρραλέος, αποχαιρέτα την την Αλεξάνδρεια που φεύγει». Με τους στίχους του Καβάφη χαραγμένους στην καρδιά μου επιστρέφω στην πατρίδα μου την Ιαπωνία», πρόσθεσε.

Ο Τακάακι Νεμότο δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στη διπλωμάτη που θα τον διαδεχθεί, ζητώντας να της προσφερθεί η ίδια υποστήριξη που είχε και ο ίδιος κατά την τετραετή παρουσία του στη χώρα.

«Τη θέση μου θα αναλάβει η κυρία Γιόκιο Μαετζίμα, εξαίρετη και ευγενής συνάδελφος με βαθιά γνώση της ελληνικής γλώσσας. Θα ήθελα να σας παρακαλέσω να της παράσχετε την ίδια στήριξη και εμπιστοσύνη με την οποία με τιμήσατε όλα αυτά τα χρόνια».

Ολοκληρώνοντας το αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, ο Ιάπωνας διπλωμάτης ευχήθηκε: «Να είστε όλοι καλά, καλή αντάμωση. Σας ευχαριστώ πολύ».

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της σειράς Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής.

 

Ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα της σειράς Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής, παραγωγής Ινστιτούτου Άγιος Μάξιμος, η οποία θα προβληθεί στο Mega φέτος το χειμώνα.

Η ζωή του Αγίου θα ξεδιπλωθεί στη μικρή οθόνη ανοίγοντας ένα μεγάλο παράθυρο στη ζωή του Αγίου Όρους , των ασκητών, των πειρασμών και της νοερά προσευχής.

Η σειρά θα προβάλλει την ζωή του Αγίου από την παιδική του ηλικία, τα εφηβικά του χρόνια τα οποία έχουν μεγάλο ενδιαφέρον μιας και ο Άγιος έκανε πολλές δουλειές για να ζήσει την φτωχική του οικογένεια. Ταξίδεψε, εγκατέλειψε την πατρική εστία, έδωσε μάχες, απογοητεύτηκε από τους ανθρώπους, πληγώθηκε, πολεμήθηκε αλλά ποτέ δεν έχασε την εμπιστοσύνη του στο Θεό.

Φυσικά όλη του η διαδρομή είναι πλαισιωμένη από τα ήθη και τα έθιμα του τόπου που μεγάλωσε στην Πάρο, με όλες τις δυσκολίες τις αδυναμίες αλλά και την αγάπη στην παράδοση και κυρίως στην εκκλησία.

Στον πρώτο κύκλο το νεαρό Φραγκίσκο μετέπειτα Άγιο Ιωσήφ μέχρι και που έγινε μοναχός, τον υποδύεται ο Τάσος Λέκκας, ένας ηθοποιός που θα καταπλήξει με την ερμηνεία του σύμφωνα με τις μαρτυρίες από τα γυρίσματα και το αποτέλεσμα των σκηνών. Στην πορεία σε μεγάλη ηλικία τον Άγιο Ιωσήφ τον Ησυχαστή θα υποδυθεί ο Άρης Σερβετάλης, σε μια ώριμη και προχωρημένη πνευματική πλέον ζωή δίνοντας την ευκαιρία στους τηλεθεατές να γνωρίσουν την αληθινή ζωή που οδηγεί στο Φως με τη μοναδική του επίσης ώριμη ερμηνεία στην πνευματική διαδρομή.

Το σενάριο υπογράφει ο Γιώργος Τσάκκας και την σκηνοθεσία ο Χάρης Βαφειάδης ενώ στη σειρά θα δούμε πολλούς γνωστούς και αγαπημένους ηθοποιούς.

Πηγή: www.ope.gr

Όλο και λιγοστεύουν οι «ίδιοι με μένα»

 

..........

Κάθε μέρα προχωράμε με τις ρουτίνες μας και ξεχνάμε ότι από κάτω τους κρύβεται κάτι θαυμαστό: η ίδια η ύπαρξη, το απλό γεγονός ότι βρισκόμαστε εδώ, εν ζωή· καθώς αυτό το θαύμα βιώνεται καθημερινά, λησμονείται, ως κάτι δεδομένο. Αναβάλλουμε την εμβάθυνση των σχέσεων, με τη σκέψη ότι υπάρχει χρόνος. Ασχολούμαστε με τη ζωή, χωρίς να αφιερώνουμε ούτε δευτερόλεπτο για να παρατηρήσουμε τη ζωή.

Η φιλία αντιστέκεται στον χρόνο, στην απόσταση, στη σιωπή. Πολλαπλασιάζει τις χαρές και διαιρεί τις λύπες. Αλλά μοιάζει με αγώνα δρόμου μετ’ εμποδίων. Ο μέσος πολίτης της Δύσης αφιερώνει μόλις 34 λεπτά την ημέρα στην αυτοπρόσωπη συνομιλία με άλλους. Υποτιμά την αξία της κοινωνικής επαφής. Προτιμά (σε ποσοστό 90%) την ενασχόληση με το κινητό από την κουβεντούλα με τους οικείους. Ενώ είναι περισσότερο συνδεδεμένος από ποτέ, είναι ταυτόχρονα λιγότερο από ποτέ στενά συνδεδεμένος. Οι οθόνες απορροφούν το 30% του χρόνου του ξυπνητού ανθρώπου (μένουμε κατά μέσον όρο 900 λεπτά την ημέρα ξύπνιοι και κοιτάζουμε μια οθόνη 270 λεπτά τις καθημερινές και 380 λεπτά τα Σαββατοκύριακα), αλλοιώνοντας την υφή της εμπειρίας.

Επιπλέον, είναι άγονα τα περιβάλλοντα όπου οι άνθρωποι δημιουργούν φιλίες. Τα κοινωνικά δίκτυα, οι επαγγελματικοί χώροι δικτύωσης, οι εφαρμογές γνωριμιών, ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να παρουσιάσουν φιλοτεχνημένες εκδοχές του εαυτού τους. Όχι τον πραγματικό. Όχι τις λιγότερο εμφανείς πτυχές τους, πάνω στις οποίες μπορεί να οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη, η προσοχή, η συνέπεια, η εγγύτητα. Όταν ρώτησαν τον Ζήνωνα τι εστί φίλος, εκείνος απάντησε: «Ένας άλλος ίδιος με μένα». Λιγοστεύουν ραγδαία αυτοί οι ίδιοι με μας.

όλο το άρθρο εδώ

Τασούλα Καραισκάκη / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Άρης Σερβετάλης: Αν ερχόταν ο Χριστός και με ρωτούσε τι θέλω να μου χαρίσει, θα του έλεγα «θέλω να με πάρεις μαζί σου στη βασιλεία του Θεού»

 

Για την πίστη του στον Θεό μίλησε ο Άρης Σερβετάλης, δηλώνοντας πως εάν εμφανιζόταν μπροστά του ο Χριστός και τον ρωτούσε τι θα ήθελε να του χαρίσει, θα του απαντούσε πως θα ήθελε να τον πάρει μαζί του στη βασιλεία Του.

Ο ηθοποιός συμμετείχε σε μία συζήτηση γύρω από το πνευματικό ήθος και η τέχνη του ηθοποιού που πραγματοποιήθηκε στον ναό του Αγίου Δημητρίου και αποσπάσματα αυτής προβλήθηκαν την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου στην εκπομπή «Super Κατερίνα». Ο Άρης Σερβετάλης εξήγησε πως μπήκε η πίστη στη ζωή του και αναφέρθηκε στις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισε.

«Αν ερχόταν ο Χριστός και μου έλεγε τι θέλω να μου χαρίσει, θα είμαι σαν τον ληστή που του είπε "θέλω να με πάρεις μαζί του στη βασιλεία του Θεού», είπε αρχικά ο ηθοποιός.

Όπως εξήγησε, λόγω της υποκριτικής, καλλιεργείται μέσα του το αίσθημα της ματαιοδοξίας, το οποίο πλέον αναγνωρίζει και πιστεύει πως με τη βοήθεια του Θεού θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει: «Η αλήθεια είναι ότι στη δουλειά αυτή καλλιεργείται η κενοδοξία, η ματαιοδοξία, όλα αυτά. Τουλάχιστον πλέον προσπαθώ να το λέω στον εαυτό μου, ότι το κάνω γι' αυτόν τον λόγο και σιγά σιγά θα βοηθήσει ο Θεός να πάμε σε καμιά σπηλιά», ανέφερε και συμπλήρωσε σε άλλο σημείο πως ένα ακόμη αρνητικό χαρακτηριστικό του είναι πως: «Έχω υπόκωφο εγωισμό».

Ο Άρης Σερβετάλης, έπειτα, αποκάλυψε πως από μικρός άκουγε τις ιστορίες των Αγίων που του διηγούνταν οι παππούδες του, ωστόσο στην εφηβεία του ακολούθησε διαφορετικά μονοπάτια που θεωρεί πως τον οδήγησαν ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Όλα άλλαξαν, όμως, όταν γνώρισε τη σύζυγό του: «Μεγάλωσα με τη γιαγιά και τον παππού. Μου διάβαζαν βίους Αγίων και μετά, προς το τέλος του γυμνασίου είπα στον εαυτό μου ότι "ναι, υπάρχει Θεός, αλλά τώρα θέλω να κάνω τα δικά μου". Και αναλώθηκα και ξοδεύτηκα σε άσκοπα πράγματα. Αυτό πήρε αρκετά χρόνια, που λίγο πριν καταστραφώ εντελώς και βιώνοντας ένα πολύ μεγάλο κενό... το να το καλύψεις με ουσίες, δεν καλύπτεται, επιδεινώνεται. Και λίγο πατώσω τελείως, εμφανίστηκε η Έφη στη ζωή μου και γνώρισα τον πνευματικό της και της λέω "δεν μπορώ άλλο, πρέπει να πάω εκεί που πας"», είπε και συμπλήρωσε πως με τον πνευματικό του έχει δημιουργήσει μία σχέση που θα είναι αιώνια, καθώς τον καθοδηγεί σε όλες τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Πάνω από 50% η μείωση των γεννήσεων σε 6 νομούς της Ελλάδα

 

Μερικά πρόσφατα στοιχεία για την εξέλιξη του δημογραφικού προβλήματος στη χώρα μας όπως φαίνεται από τη μείωση των γεννήσεων, τη γήρανση του πληθυσμού και την αύξηση των θανάτων καταγράφει νεότερη έρευνα του Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών. Πιο συγκεκριμένα:

- Από περίπου 148.000 γεννήσεις κατά μέσο όρο την περίοδο 1979-1980, η χώρα έφτασε μόλις στις 67.000 το 2024-2025. 

- Την ίδια στιγμή, η μέση ηλικία απόκτησης παιδιού αυξήθηκε σχεδόν κατά έξι χρόνια, από τα 26,2 στα 32,2 έτη. 

- Μεταξύ 2009 και 2024 οι γεννήσεις μειώθηκαν πανελλαδικά κατά 42%, από 117.440 σε 68.310. 

- Σε έξι νομούς της ηπειρωτικής Ελλάδας, τη Θεσπρωτία, τα Γρεβενά, τη Φθιώτιδα, την Κοζάνη, την Ευρυτανία και τη Φλώρινα, η μείωση ξεπέρασε το 50%.

- Παράλληλα, ο ετήσιος δείκτης γονιμότητας υποχώρησε από περίπου 2.200 παιδιά ανά 1.000 γυναίκες το 1979-1980 σε μόλις 1.240 το 2024-2025.

- Την περίοδο 2011-2020 καταγράφηκαν 267.000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις, ενώ μόνο στην πενταετία 2021-2025 η διαφορά έφτασε τις 290.000. 

- Αναλυτικότερα, το 2024 αντιστοιχούσαν σε εθνικό επίπεδο 184 θάνατοι ανά 100 γεννήσεις, έναντι 92 το 2009. 

- Τέλος, τον Σεπτέμβριο του 2026 γράφτηκαν στην Α΄ Δημοτικού 69.895 πρωτάκια ενώ το 2010 ξεπερνούσαν τις 120.000.

Μίχα Κόβατς: «Απλώς κλείστε τα αναθεματισμένα τα κινητά!»

 

Με αφορμή την παρουσία στην Αθήνα του Σλοβένου καθηγητή Μίχα Κόβατς (Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας, Επιστήμης της Πληροφορίας και Σπουδών Βιβλίου στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα) και το βιβλίο του "Διαβάζω άρα υπάρχω" (εκδ. Το Μέλλον), υπογραμμίζουμε κάποια σημεία από την συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ:

Ανάγνωση στην οθόνη ή στο χαρτί;

«Τα αποτελέσματα πληθώρας ερευνών δείχνουν ότι όταν διαβάζουμε εκτενή πληροφοριακά κείμενα, τα κατανοούμε καλύτερα στο χαρτί παρά στην οθόνη. Η διαφορά δεν είναι τεράστια και δεν εμφανίζεται υπό όλες τις συνθήκες, ωστόσο παραμένει αξιοσημείωτο και επίμονο εύρημα όλων των ερευνών. Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο σε ορισμένες χώρες, όπως η Σουηδία, η παιδεία επιστρέφει στο έντυπο σχολικό βιβλίο. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να πετάξουμε τους υπολογιστές από τα σχολεία. Απλώς πρέπει να κατανοήσουμε τις διαφορές ανάμεσα στα δύο μέσα» .

Γιατί διαφέρει η ανάγνωση στο χαρτί από αυτή στην οθόνη; 

Η έρευνα συνεχίζεται ακόμη, αλλά ο ίδιος επισημαίνει δύο βασικούς λόγους: «Πρώτον, όταν διαβάζουμε στο χαρτί, υπάρχουν λιγότεροι περισπασμοί που διεκδικούν την προσοχή μας, οπότε είναι ευκολότερο να συγκεντρωθούμε. Δεύτερον, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ιδιαίτερα, μας έχουν εκπαιδεύσει να περιμένουμε το περιεχόμενο στις οθόνες μας να ανανεώνεται κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Όταν όμως διαβάζουμε ένα μεγάλο κείμενο στην οθόνη, δεν κινείται τίποτε, οπότε πρέπει να καταστείλουμε την προσδοκία ότι κάτι γρήγορα θα συμβεί. Αυτό απαιτεί μια επιπλέον γνωστική προσπάθεια, η οποία δεν είναι απαραίτητη όταν διαβάζουμε σε χαρτί. Με άλλα λόγια, η ανάγνωση στην οθόνη φαίνεται ότι απαιτεί μεγαλύτερο αυτοέλεγχο, αφήνοντας διαθέσιμους λιγότερους γνωστικούς πόρους για την επεξεργασία όσων διαβάζουμε».

Οταν οι εφαρμογές ΤΝ μπορούν να μας σερβίρουν περιλήψεις σύνθετων πολυσέλιδων βιβλίων σε δευτερόλεπτα, ποιος ο λόγος να χάνουμε χρόνο διαβάζοντας τα βιβλία τα ίδια; 

«Το μυστικό της ανάγνωσης βρίσκεται στη διαδικασία της ανάγνωσης και όχι μόνο στην πρόσβαση στην πληροφορία. Όταν διαβάζουμε βιβλία, διευρύνουμε το λεξιλόγιό μας, ασκούμαστε στο να βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, στην ενσυναίσθηση, στη συγκέντρωση της προσοχής, στην εμβάθυνση της σκέψης… Όλα αυτά χάνονται όταν διαβάζουμε συντομευμένες και απλουστευμένες εκδοχές βιβλίων. Και όλα αυτά χάνονται επίσης όταν το αναγνωστικό μενού μας περιορίζεται».

«Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω με ένα ωμό παράδειγμα. Ο Χίτλερ διέθετε μια τεράστια βιβλιοθήκη και μάλιστα του άρεσε να παρουσιάζει τον εαυτό του ως συγγραφέα προτού γίνει καγκελάριος της Γερμανίας. Όμως οι αναγνωστικές του επιλογές ήταν πολύ επιλεκτικές και, στα δικά του γραπτά, έδινε σε εξαιρετικά σύνθετα κοινωνικά προβλήματα απλουστευτικές εξηγήσεις και τα απέδιδε σε σαφώς προσδιορισμένους εχθρούς. Υπό αυτή την έννοια, χρησιμοποιούσε το έντυπο μέσο με έναν τρόπο που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε ψηφιακό: επιλεκτικά, μέσα σε ένα κλειστό πληροφοριακό σύμπαν, αναζητώντας την επιβεβαίωση των προκαταλήψεών του αντί για την πολυπλοκότητα».

Ποια είναι η δική σας πρακτική συμβουλή; 

«Απλώς κλείστε τα αναθεματισμένα τα κινητά!» λέει γελώντας. «Πλέον όλο και περισσότεροι άνθρωποι παρατούν τα smartphones τους το βράδυ ή αποσυνδέονται από το Διαδίκτυο προκειμένου να κάνουν κάτι που απαιτεί την πλήρη προσοχή τους και γρήγορα ανακαλύπτουν κάτι εκπληκτικό: ότι τελικά δεν τους λείπει καθόλου το να είναι συνδεδεμένοι!»...

ΤΟ ΒΗΜΑ

Δεκαπενταύγουστος: Και αν όλες οι λέξεις χάνονταν, η Παναγία θα σήμαινε και πάλι αγάπη

Ακόμα και αν όλες οι λέξεις του κόσμου έχαναν τη σημασία τους, ένα βλέμμα της Κυρίας Θεοτόκου από κάποιο μοσχολιβανισμένο εικόνισμα θα έφτανε για να ξαναβρείς την έννοια της αγάπης. Και από αυτήν την έννοια θα ξεπηδούσαν ξανά όλες οι άλλες σημασίες.

Όλοι όσοι ευλαβούνται την Παναγία έχουν να σου πουν άρρητα βιώματα εκείνων των αθέατων θαυμάτων που συμβαίνουν στις κρυφές κατεργασίες της ψυχής. Που δεν εκδηλώνονται πομπωδώς, ούτε προορίζονται να εντυπωσιάσουν τους πολλούς, αλλά κυλούν σαν ήρεμα υπόγεια ρυάκια και δροσίζουν τα τρίσβαθα της σπηλαιώδους φύσης μας.

Σε στιγμές που τα λόγια στερεύουν, που οι σκέψεις μπερδεύονται, που οι διέξοδοι χάνονται, και μόνο η επίκληση του ονόματος της Θεοτόκου δρα σαν άμεσο γιατρικό. Γλυκαίνει ο νους, ανασαίνει η καρδιά, διαλύονται τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Ο λογισμός γίνεται πλατύτερος, πιο σπλαχνικός, πιο καρτερικός και πράος. Θαρρείς και η Παναγία σου κληρονομεί αμέσως δώρα από το ιερό βιός της.

Ποιος χριστιανός δεν έχει να μαρτυρήσει τέτοια μυστικά φιλοδωρήματα; Μήπως δεν είναι αυτά που ωθούν εκατομμύρια Έλληνες να γεμίζουν της εκκλησιές τον Δεκαπενταύγουστο; Μήπως δεν είναι αυτά που κάνουν ακόμα και άπιστους να φωνάζουν «Παναγία μου βόηθα» στη δύσκολη στιγμή; «Όλοι είναι άθεοι μέχρι να αρχίσει το αεροπλάνο να πέφτει», λέει ένα πολύ εύστοχο ρητό. Αλλά να το αντιστρέψω κιόλας. Όλοι όσοι λένε ότι είναι «καλοί χριστιανοί», είναι μέχρι να σταθούν έντιμα δίπλα στο μπόι της Παναγίας. Τότε κατανοούν ότι δεν είναι απολύτως τίποτα.

Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που αντίκρυσα την Παναγία Πορταΐτισσα στη μονή Ιβήρων. Ήταν σαν να χάθηκαν τα πάντα γύρω μου και να καταλάμβανε τον χώρο μόνο η αρχοντική μορφή της. Το δέος σου λυγίζει τα γόνατα. Η επιβλητική της όψη σε κάνει να νιώθεις διάφανος και αναπολόγητα αδειανός. Ταυτόχρονα όμως σε πλημμυρίζει μια αλλόκοσμη ηδύτητα που σε χορταίνει ελπίδα. Η παρουσία της είναι ζωντανή. Στο πληροφορεί ολόκληρο το «είναι» σου. Δεν ξέρεις πώς να το εξηγήσεις – ξέρεις μόνο ότι το ζεις.

Όχι, η ελπίδα δεν γεννά συναισθηματικά την Παναγία – η Παναγία είναι εκείνη που γεννά φυσικά την ελπίδα. Την γέννησε μια φορά στη Βηθλεέμ και από τότε τη γεννά ξανά και ξανά στις ζωές μας. Πήγαινε στην πτέρυγα ενός νοσοκομείου και μέτρα σε πόσα προσκέφαλα και πόσα κομοδίνα ασθενών θα δεις χάρτινες εικόνες της. Σκέψου όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και δες πόσο μισούσαν τη μορφή της. Κανένα πρόσωπο της ιστορίας δεν συγκεντρώνει τόση αγάπη και συνάμα τόσο μίσος, όσο η Παναγία και ο Υιός της.

Αγαπούμε ισοβίως ό,τι είναι ζωντανό και υπάρχει. Και αν όχι, μισούμε ό,τι μας θυμίζει πώς δεν υπάρχουμε εμείς. Αλλά τα τεκμήρια είναι μπροστά στα μάτια μας. Ζούμε κολυμπώντας μέσα στη φοβερή προφητεία της Παναγίας: «Ιδού, από τώρα και στο εξής θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές». Ποτέ ξανά δεν είπε άνθρωπος τέτοιο λόγο για τον εαυτό του, παρά μόνο αν ήταν άρρωστος από μεγαλομανία. Τον είπε η ταπεινή Παναγία γιατί ήξερε ποιον φέρνει στον κόσμο.

Γενιές και γενιές νιώθουν το σκίρτημα αυτής της αλήθειας. Κάθε υπόκλιση στην Θεοτόκο και ένα χάδι, κάθε επίκληση και μια βοήθεια, κάθε παράκληση και ένα φτερούγισμα μακριά από το χάος.

Αυτή είναι η Παναγία μας.

Λευτέρης Ανδρώνης/Sportime

Συγχαρητήρια Απόστολε Σίσκο!

Ο Απόστολος Σίσκος είναι ο Έλληνας πρωταθλητής που στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Παρισιού που γίνεται αυτές τις μέρες, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 200μ πεταλουδα μετά το αργυρό στα 200μ ύπτιο, επιτυγχάνοντας μεγάλες επιδόσεις.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, αφιέρωσε το μετάλλιο στους Έλληνες, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά και στη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. 

«Σε όλους τους Έλληνες το αφιερώνω. Σήμερα είναι μεγάλη γιορτή για την Ελλάδα, είναι της Παναγίας. Πιστεύω πολύ και θεωρώ ότι βοήθησε για να γίνει και αυτό. Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω»...

Θερμά συγχαρητήρια στον πρωταθλητή μας!!!

Γιγαντιαίο άγαλμα της Παναγίας εγκαινιάστηκε στην Πολωνία

 

Τα αποκαλυπτήρια ενός αγάλματος της Παναγίας από τσιμέντο, ύψους 55,6 μέτρων, έγιναν το Σάββατο, ανήμερα της εορτής της, στο χωριό Κονοτόπιε της Πολωνίας.

Την κατασκευή του χρηματοδοτησε ένα ζεύγος καθολικών εκατομμυριούχων που ζει στην περιοχή.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, δύο ελικόπτερα έκαναν κύκλους ρίχνοντας ροδοπέταλα πάνω από την Παναγία, η οποία στέκεται με ανοιχτές αγκάλες μέσα σε ένα μεγάλο στέμμα.

Τα αποκαλυπτήρια έγιναν σε μια εποχή που η επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας στη δημόσια ζωή της Πολωνίας έχει μειωθεί, αναφέρει το BBC. Η χώρα αν και παραμένει κατά συντριπτική πλειοψηφία καθολική, πολλοί νεότεροι Πολωνοί στις αστικές περιοχές απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την Εκκλησία και τις παραδόσεις της.

Πηγή: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Πέτυχε περιορίζοντας τη χρήση του κινητού - ΜΠΡΑΒΟ!!!

 

Με τρία 20άρια και ένα 19 στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, ο 18χρονος Ανδρέας Οικονομόπουλος από την Πάτρα ξεχώρισε ως ένας από τους κορυφαίους υποψηφίους της φετινής χρονιάς. Ωστόσο, όπως ανέφερε μιλώντας στην εκπομπή «Συνδέσεις» του ΕΡΤnews, πίσω από την εντυπωσιακή του επίδοση δεν κρύβονται ατελείωτες ώρες διαβάσματος, αλλά η συνέπεια, η σωστή οργάνωση και η ισορροπία ανάμεσα στη μελέτη και την ξεκούραση.

«Έκλεινα το κινητό μου, το έβαζα αθόρυβο και επικεντρωνόμουν απόλυτα στον στόχο που είχα βάλει για την ημέρα», ανέφερε.

Eξήγησε πως η περιορισμένη χρήση του κινητού τηλεφώνου τού χάρισε πολύτιμο χρόνο. «Με απελευθέρωσε πάρα πολύ χρόνο το γεγονός ότι δεν ασχολούμαι τόσο με το τηλέφωνο», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι δεν κατέβασε ποτέ το TikTok, καθώς το θεωρεί «λίγο χάσιμο χρόνου», χρησιμοποιώντας το κινητό κυρίως για επικοινωνία με τους φίλους του.

Μήπως αυτές οι καλές πρακτικές του 18χρονου Ανδρέα είναι ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας; Ας το σκεφτούμε σοβαρά...

Η σωστή διαχείριση ενός δύσκολου αποτελέσματος

Η ανακοίνωση των βάσεων είναι για χιλιάδες οικογένειες η στιγμή που ένας ολόκληρος χρόνος αγωνίας συμπυκνώνεται σε λίγα δευτερόλεπτα μπροστά σε μια οθόνη. Για κάποιους έρχεται η χαρά της επιτυχίας. Για άλλους, όμως, εμφανίζεται ένα αποτέλεσμα διαφορετικό από εκείνο που περίμεναν και μαζί του η απογοήτευση, ο θυμός ή η αίσθηση ότι «όλα τελείωσαν».

Δεν τελείωσαν.

Οι Πανελλαδικές είναι μια σημαντική δοκιμασία, όχι η τελική αξιολόγηση ενός ανθρώπου. Δεν μετρούν την προσωπικότητα, τη δημιουργικότητα, την αντοχή, το ήθος ή όλες τις δεξιότητες που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον σε μια επιτυχημένη ζωή. Μετρούν την επίδοση σε συγκεκριμένα μαθήματα, μέσα σε συγκεκριμένες ώρες και κάτω από τεράστια πίεση.

Τι πρέπει να κάνει ο μαθητής

Η πρώτη ημέρα δεν είναι κατάλληλη για μεγάλες αποφάσεις. Ο υποψήφιος χρειάζεται χρόνο για να καταλάβει τι αισθάνεται, χωρίς να πιεστεί να δείξει ότι «δεν συνέβη τίποτα». Η στενοχώρια είναι φυσιολογική, όπως φυσιολογικός είναι και ο θυμός όταν χάνεται μια σχολή για λίγα μόρια.

Αφού περάσει η πρώτη ένταση, πρέπει να εξεταστεί ψύχραιμα το πραγματικό αποτέλεσμα. Μια σχολή που δεν ήταν η πρώτη επιλογή μπορεί να προσφέρει ενδιαφέρουσες σπουδές και σημαντικές επαγγελματικές δυνατότητες. Χρειάζεται έρευνα για τα μαθήματα, τις ειδικεύσεις, τις μεταπτυχιακές διαδρομές και τα δικαιώματα των αποφοίτων, όχι απόρριψη μόνο επειδή το τμήμα βρίσκεται χαμηλότερα στο μηχανογραφικό.

Αν δεν υπάρχει καμία σχολή εισαγωγής, παραμένουν ανοιχτές αρκετές διαδρομές: νέα προσπάθεια στις Πανελλαδικές, ΣΑΕΚ, επαγγελματική κατάρτιση, σπουδές σε άλλη χώρα ή ένα οργανωμένο διάστημα προετοιμασίας και επαναπροσδιορισμού. Καμία επιλογή δεν πρέπει να γίνει από πανικό ή κοινωνική πίεση.

Ο καθοριστικός ρόλος των γονέων

Οι γονείς οφείλουν πρώτα να ακούσουν και μετά να συμβουλεύσουν. Φράσεις όπως «σε προειδοποιούσα», «δεν προσπάθησες αρκετά» ή «τι θα πούμε στους συγγενείς» μετατρέπουν μια δύσκολη στιγμή σε προσωπική απόρριψη.

Το παιδί δεν χρειάζεται εκείνη την ώρα δικαστή, αλλά έναν ασφαλή άνθρωπο που θα του θυμίσει ότι η αξία του δεν άλλαξε μαζί με έναν αριθμό. Οι συγκρίσεις με φίλους, ξαδέλφια και συμμαθητές πρέπει να αποφεύγονται. Κάθε νέος έχει διαφορετικές δυνατότητες, ανάγκες και χρόνο ωρίμανσης.

Η ουσιαστική στήριξη δεν σημαίνει άρνηση της πραγματικότητας. Σημαίνει συζήτηση χωρίς φωνές, καταγραφή των διαθέσιμων επιλογών και δημιουργία ενός νέου, ρεαλιστικού σχεδίου.

Η επιτυχία στις εξετάσεις μπορεί να ανοίξει μια πόρτα. Η μη εισαγωγή στη σχολή των ονείρων, όμως, δεν κλείνει όλες τις υπόλοιπες. Πολλές φορές η διαδρομή που δεν είχε αρχικά σχεδιαστεί γίνεται εκείνη που οδηγεί τον άνθρωπο ακριβώς εκεί όπου μπορεί πραγματικά να εξελιχθεί.

ΠΗΓΗ: Sportime

Η αβάσταχτη μοναξιά της οθόνης (Κώστας Θερμογιάννης)

 

Ο άνθρωπος σήμερα κατοικεί στην οθόνη! Δεν κοιτάζει πια ευθέως κι εκ του σύνεγγυς το πρόσωπο του συνανθρώπου του αλλά το απομακρυσμένο, φιλτραρισμένο και καλλωπισμένο ψηφιακό του είδωλο. Κάθε φορά που το δάχτυλο σέρνεται πάνω στην οθόνη, επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι έχουμε περάσει, ασυνείδητα ίσως, το κατώφλι μιας νέας ανθρωπολογικής και κοινωνικής συνθήκης. Ο σύγχρονος πολίτης βιώνει μια καινοφανή αντίφαση: Ενώ ζει σε καθεστώς υπερσύνδεσης, έχει σε μεγάλο βαθμό, ελαχιστοποιήσει τη δια ζώσης κοινωνικότητά του. Η τεχνολογία από εργαλείο μετουσιώθηκε σε περιβάλλον! Στην πραγματικότητα όμως, η ψηφιακή ‘συνύπαρξη’ μοιάζει περισσότερο με απέραντη μοναξιά μέσα στην εκκωφαντική σιωπή τής απομόνωσης παρά με κοινωνικοποίηση.

Αποτελεί απόδειξη υπαρξιακής άγνοιας για το ποιόν και την αληθινή φύση του άλλου, του φίλου, του γνωστού, το γεγονός ότι αυτός υπάρχει στην καθημερινή πρακτική μόνο ως μια ψηφιακή αναπαράσταση και ως ένα στοιχείο προς διαχείριση. Η σχέση, η γνωριμία, ενδεχομένως δε και η ίδια η αξιακή υπόσταση του κοινωνείν, διαμορφώνεται και καθορίζεται πια από τον ψηφιακό τρόπο με τον οποίο ομοιόμορφα, ισοπεδωτικά για τις τοπικές ιδιαιτερότητες και αδιακρίτως ηθών κι εθίμων, έχει επιβληθεί σε όλο το μήκος και το πλάτος της Γης, Ταυτόχρονα, η επικοινωνία, υποταγμένη πια κι αυτή στους σύγχρονους ψηφιακούς κανόνες, έχει μετατραπεί σε μια τυποποιημένη διαδικασία, σε μια αλληλουχία ειδοποιήσεων και αντιδράσεων, έχοντας απωλέσει ουσιωδώς τα δομικά και συστατικά της χαρακτηριστικά. Δεν είναι πια συνάντηση αλλά ανταλλαγή, δεν είναι μνήμη παρουσίας και δια ζώσης αλληλεπίδραση αλλά αλγόριθμοι και δεδομένα. Ο χαρακτήρας και η βιωματική παρουσία του ανθρώπου αποσυντέθηκε για να μετατραπεί σε προφίλ!

Στην εποχή της ανθρωπολογικής μεταμόρφωσης και της οριζόντιας επικράτησης του ‘Φαίνομαι άρα υπάρχω’, ο ψηφιακός χρόνος έχει επιβάλλει μια νέα ψυχολογία. Ό,τι δε χωρά στην απάνθρωπα ακούραστη συχνότητα της διαρκούς παραγωγής εντυπώσεων αλλά και στους ρυθμούς τής ταχύτητας ανταπόκρισης και αντίδρασης, απλώς δεν υφίσταται! Ο χρόνος έχει καταστεί αποσπασματικός και ασυνεχής, δεν υπάρχει πια λαχτάρα προσμονής, λαχτάρα αγγίγματος και ανταλλαγής βλέμματος, παρά ένα -συνειδησιακά και ψυχικά πιεστικό- συνεχές ψηφιακό ‘τώρα’, χωρίς προσδοκία ουσιώδους νοήματος, που δεν τελειώνει, που καταναλώνεται χωρίς να δημιουργεί ζωντανές μνήμες. Ένα ιδιόμορφο καθεστώς βραχύτητας το οποίο διαμορφώνει ανθρώπους που δε συνομιλούν αλλά δημοσιεύουν, που δεν βιώνουν την αλληλοεπίδραση αλλά ειδοποιούνται γι’ αυτή, που δεν σκέφτονται αλλά διαχειρίζονται! Το βλέμμα αντικαταστάθηκε από φωτογραφίες, ο διάλογος από ειδοποιήσεις, η εκτίμηση και τα συναισθήματα για τον συνάνθρωπο από κουμπάκια που εμφανίζουν στην οθόνη πολύχρωμα εικονίδια αντιδράσεων, τα οποία όμως δεν φέρουν απολύτως κανένα νοηματικό και ψυχικό βάρος ελλείψει βιωματικότητας στην αποστολή και, κυρίως, στην πρόσληψή τους.

Το κοινωνικό κενό ανάμεσα σε δύο οθόνες που επικοινωνούν είναι ενδεχομένως μεγαλύτερο από όσο η αντιληπτική ικανότητα της κοινωνίας μπορεί να κατανοήσει με σαφήνεια και πληρότητα. Η αβάσταχτη μοναξιά της οθόνης όχι μόνο δεν μπορεί να υπηρετήσει την κοινωνική σχέση και τα ιδανικά αυτής, αντιθέτως την έχει υποκαταστήσει εις βάρος πολιτών και κοινωνιών. Στο πλαίσιο αυτό, ο άνθρωπος ζει διαμέσου της οθόνης μέσα στην ψευδαισθησιακή οικειότητα που του παρέχει το ψηφιακό περιβάλλον της τεχνολογίας και, πνιγμένος μέσα στην εγγενή του ανικανότητα να διαχειριστεί την υπερπληροφόρηση, αναζητά το υπαρκτικό του νόημα. Μπορεί όμως να το βρει μέσα στη συνθήκη αυτή; Η ουσία τής παρουσίας του μέσα στον κόσμο και την κοινωνία έχει αμφισβητηθεί πρώτα από τον ίδιο του τον εαυτό καθόσον έχει συνειδητά επιλέξει τη φυγή από το βλέμμα του συνανθρώπου του και την υπεκφυγή από την κοινωνική σχέση. Σχέση η οποία αναλώνεται και περιορίζεται στην ψηφιακή αλληλεπίδραση χωρίς βάθος συνειδησιακό, με αποτέλεσμα αυτή να χάνεται στην επιφάνεια της γυαλιστερής οθόνης.

Η φιλία αλλά και η βιωματική συνύπαρξη έχει μετουσιωθεί σε κοινή κατανάλωση διαδικτυακού περιεχομένου, εμπλουτισμένου βεβαίως με διαφημίσεις, μέσα από μια διαρκή ψηφιακή σύνδεση, η οποία όμως εκτοπίζει την πολύτιμη, για την κοινωνία, κοινή παρουσία και δια ζώσης αλληλεπίδραση. Η τεχνολογία έχει προσφέρει στον άνθρωπο ένα νέο είδος -εικονικής- ύπαρξης, ελαφρύ, επιφανειακό κι ευκόλως ελεγχόμενο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι εύλογο: Είναι η τεχνολογία που απομονώνει τον άνθρωπο ή μήπως τελικά στις μέρες μας ο άνθρωπος, αφού μπορεί λόγω της τεχνολογίας, έχει αυτοθέλητα, εγκαταλείψει την επιθυμία της σχέσης;

Πηγή: huffingtonpost.gr

Οι νέοι ξέχασαν να γράφουν

 

«Εδώ γράφει “διάσταση” ή μήπως “διάσπαση”;» αναρωτιέται η φιλόλογος Μαρίνα Α., διορθώτρια επί χρόνια στο μάθημα της Έκθεσης για τις πανελλαδικές εξετάσεις. Σταματά για λίγα δευτερόλεπτα πάνω από τη σελίδα, φέρνει το γραπτό πιο κοντά στο φως και προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει τη λέξη ανάμεσα σε βιαστικές καμπύλες, κολλημένα γράμματα και μουντζουρωμένες γραμμές από μπλε στιλό. Γύρω της, στοίβες από γραπτά προοικονομούν τη συνέχεια. «Κάθε χρόνο είναι και χειρότερα. Περίπου 8 στα 10 γραπτά είναι δύσκολο να καταλάβεις με μια ανάγνωση τι λένε» λέει χαρακτηριστικά στο «Β». Θυμάται την περυσινή διαδικασία διόρθωσης των γραπτών για τις Πανελλαδικές και την προσπάθειά της να μην «κόβει» συχνά μόρια από τους υποψηφίους λόγω του δυσανάγνωστου χαρακτήρα των γραπτών τους. Αναρωτιέται: Οι νέοι ξέχασαν να γράφουν; Ή μήπως η γενιά τους δεν έμαθε ποτέ;

Ήδη η πρεμιέρα των φετινών πανελλαδικών εξετάσεων έγινε την Παρασκευή και για πολλούς υποψηφίους (και τους εκπαιδευτικούς τους), στην πίεση και το άγχος του διαβάσματος, επανήλθε τώρα πιεστική μια αγωνία που τους βασανίζει από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού Σχολείου. «Αν δεν κάνεις καλά γράμματα, θα χάσεις βαθμούς. Οι διορθωτές έχουν εκατοντάδες γραπτά, δεν θα κάτσουν να ασχοληθούν με το δικό σου». Αυτή είναι μια φράση που ο 17χρονος Παναγιώτης Π. ακούει συνεχώς τα τελευταία χρόνια τόσο από τους καθηγητές όσο και από τους γονείς του, ωστόσο ποτέ δεν είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία. «Τόσα χρόνια κάνω πως δεν το ακούω, αλλά φέτος με τις Πανελλαδικές, που το ξανασκέφτομαι, με πιάνει τρομερό άγχος στην ιδέα ότι θα χάσω βαθμούς λόγω του γραφικού μου χαρακτήρα» μοιράζεται με το «Β» ελαφρώς αναστατωμένος.

Τι ακριβώς συμβαίνει; Φταίει η διαρκής έκθεση σε οθόνες και η άρνησή μας να γράψουμε, χαμένοι πάνω από πληκτρολόγια και αυτόματα συστήματα διόρθωσης; Πάντως, οι εκπαιδευτικοί παρατηρούν ότι τα τελευταία χρόνια ο γραφικός χαρακτήρας των μαθητών και μαθητριών έχει αλλάξει αισθητά: Γράμματα που ενώνονται μεταξύ τους, λέξεις που «τρέχουν» χωρίς τέλος, ακανόνιστες αποστάσεις και μια γενική εικόνα βιασύνης εμφανίζονται ολοένα συχνότερα στα τετράδια και στα διαγωνίσματα. Το φαινόμενο, εξηγούν, έγινε ακόμη πιο έντονο μετά την πανδημία και την πολύμηνη εξ αποστάσεως εκπαίδευση.

«Γράφω, αλλά όχι με το χέρι…»

«Τα παιδιά σήμερα γράφουν διαρκώς, αλλά σχεδόν ποτέ με το χέρι» λέει η Μαρίνα Α. «Επικοινωνούν με μηνύματα, κινητά, tablets, voice notes, autocorrect. Ο εγκέφαλος λειτουργεί πλέον με την ταχύτητα του πληκτρολογίου, όχι του στιλό». Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλοί έφηβοι καλούνται να αποδώσουν μέσα σε τρεις ώρες χειρόγραφης εξέτασης έναν τεράστιο όγκο σκέψης, παρ’ όλο που πλέον γράφουν πιο συχνά χρησιμοποιώντας πληκτρολόγιο παρά στιλό.

Τοιχογραφία του Χριστού σε χωριό του Ηρακλείου

 

Μια τοιχογραφία εμπνευσμένη από την εικόνα του Χριστού όπως τον υποδύθηκε ο ηθοποιός Ρόμπερτ Πάουελ στην τηλεοπτική σειρά «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ», κοσμεί τοίχο στο χωριό Παναγιά στο Ηράκλειο.

Την τοιχογραφία υπογράφει ο κομμωτής και καλλιτέχνης Στέλιος Φρρόκος, ο οποίος υλοποίησε την ιδέα του Στέφανου Ζαχαριουδάκη.

Σε ανάρτηση του στο Instagram, ο Στέλιος Φρρόκος γράφει ότι χρειάστηκαν εννέα ώρες δημιουργίας κάτω από θερμοκρασία 30 βαθμών: «Δεν το έχω ξανά κάνει, ήθελα να δω τι δύναμη έχω, αλλά δεν ήμουν μόνος».

«Ο Χριστός δεν υποσχέθηκε εύκολο δρόμο. Υποσχέθηκε ότι δεν θα τον περπατήσουμε ποτέ μόνοι» προσθέτει ο δημιουργός της τοιχογραφίας.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ανησυχητική έρευνα για το AI: Οι μισοί νέοι στην Ευρώπη έχουν χρησιμοποιήσει chatbots για ψυχολογική υποστήριξη

 

Συντάκτης: Παντελής Λαμψιώτης

Όσο οι παραδοσιακές αξίες υπονομεύονται και οι κοινωνικοί δεσμοί αποδυναμώνονται, η τεχνολογία της Τεχνητής Νοημοσύνης βρίσκει ανοιχτό πεδίο να εισβάλλει στην προσωπική ζωή των ανθρώπων. Όσο υποχωρεί το αίσθημα συλλογικής ταυτότητας που προσφέρουν οι κοινές (και ανώτερες) αξίες, ενισχύεται η καχυποψία και εντείνεται το φαινόμενο της μοναχικότητας.

Οι φυσιολογικές ανθρώπινες σχέσεις δίνουν όλο και περισσότερο τη θέση τους στις «ψυχρές» απαντήσεις ενός άψυχου λογισμικού που ανά πάσα στιγμή είναι έτοιμο να ανταποκριθεί. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν κουράζεται, δεν κρίνει, δεν διαφωνεί έντονα, δεν ζητά ευθύνες και είναι προγραμματισμένη (σκόπιμα) να πηγαίνει πάντα «με τα νερά μας».

Σαφώς και η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί ένα χρησιμότατο επίτευγμα της τεχνολογίας, ωστόσο υπάρχει μια κόκκινη γραμμή που όλο και περισσότεροι άνθρωποι δεν αντιλαμβάνονται ότι την υπερβαίνουν: σταματούν να βλέπουν το ΑΙ καθαρά ως εργαλείο κι αρχίζουν να το χρησιμοποιούν ως υποκατάστατο κοινωνικοποίησης.

Μια πρόσφατη έρευνα της εταιρίας έρευνας αγοράς, Ipsos BVA, αποκαλύπτει κάτι εξόχως ανησυχητικό σχετικά με τη νεολαία της Ευρώπης. Περισσότεροι από τους μισούς νέους στην Ευρώπη έχουν χρησιμοποιήσει chatbot τεχνητής νοημοσύνης για μοιραστούν προσωπικά ή ψυχολογικά θέματα τους. Το ΑΙ γίνεται κάτι σαν «φίλος» και «ψυχολόγος» των ολοένα και πιο απομονωμένων νέων, οι οποίοι αντικαθιστούν την ανθρώπινη παρέα με μια εικονική ψευδαίσθηση.

Η έρευνα της Ipsos BVA πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της γαλλικής ρυθμιστικής αρχής για την ιδιωτικότητα CNIL και του ασφαλιστικού ομίλου Groupe VYV, περιλαμβάνοντας νέους από 11 ως 25 ετών από τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία και την Ιρλανδία.

Η AI αφήνει πίσω τους ειδικούς ψυχικής υγείας

Από τους 3.800 νέους που ερωτήθηκαν για το ζήτημα, το 51% απάντησε ότι βρίσκουν ευκολότερο να συζητούν θέματα ψυχικής υγείας με κάποιο chatbot, αφήνοντας πίσω σε προτίμηση τους επαγγελματίες υγείας (49%) και τους ψυχολόγους (37%). Εδώ αποκαλύπτεται μια εξαιρετικά επικίνδυνη τάση, όπου οι συμβουλές ενός απρόβλεπτου λογισμικού προτιμώνται περισσότερο από τη βοήθεια εξειδικευμένων επαγγελματιών.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να φέρει αξιόπιστη κρίση για τη συναισθηματική κατάσταση ενός ανθρώπου. Ήδη τα τελευταία χρόνια έχουν προκύψει περιστατικά αυτοκτονιών, όπου άτομα με ψυχολογικά προβλήματα επιδείνωσαν την κατάσταση τους με κάποια παθολογική σχέση με το ΑΙ. Ένας ειδικός ψυχικής υγείας έχει μοναδικό συμφέρον να λύσει το πρόβλημα του ασθενή, ενώ μια υπηρεσία chatbot βλέπει απλά έναν «πελάτη» που πρέπει να απασχολήσει όσο το δυνατόν περισσότερο. Και ασφαλώς η τεχνητή νοημοσύνη δεν δίνει κάποια καταρτισμένη γνωμάτευση, αλλά απλά «μαντεύει» ποια είναι η ορθότερη.

Το 90% των νέων που συμμετείχαν στην έρευνα, απάντησαν ότι έχουν χρησιμοποιήσει εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης και ως κύρια κίνητρα γι’ αυτό ήταν η διαθεσιμότητα και η απουσία επικριτικής στάσης. Δύο στοιχεία που δεν είναι δεδομένα στις ανθρώπινες σχέσεις, κι όμως αυτό τις κάνει πιο ωφέλιμες και υγιείς. Όμως μια νέα γενιά που δυσκολεύεται πλέον να διαχειριστεί τη λέξη «όχι», είναι επόμενο να καταφεύγει στο ανώδυνο, ακόμα και αν είναι τεχνητό.

Το μοναδικό αισιόδοξο στοιχείο της έρευνας είναι ότι οι ανθρώπινες σχέσεις παραμένουν στην κορυφή της κατάταξης ως πηγή στήριξης, με το 68% να δηλώνει ότι προτιμά να μοιράζεται τα προβλήματά του με φίλους και το 61% με τους γονείς του.

Sportime.gr 7.5.2026

«Ποιος θα με φροντίσει;»

 

Ήταν ακόμα νωρίς το πρωί της Παρασκευής, 19 Ιουνίου 2026. Λίγο μετά τις 7:00, η Πλαζ της Πάτρας ήταν σχεδόν άδεια. Κι όμως, εκεί, στην ησυχία εκείνης της πρωινής ώρας, ένας άνδρας 90 χρονών περπατούσε προς τη θάλασσα, μόνος, αποφασισμένος, με το βάρος μιας ζωής που δεν άντεχε άλλο να κουβαλά.

Ένας άνδρας περίπου 90 ετών, με βαριά αντικείμενα μέσα σε μια σακούλα, δεμένα από το πόδι του, βούτηξε ντυμένος στη θάλασσα, αποφασισμένος να βάλει τέλος στη ζωή του. Πριν μπει στο νερό, φέρεται να είχε ψιθυρίσει, «Δεν τη θέλω άλλο τη ζωή μου. Ποιος θα με φροντίσει;» Ο άνδρας, αποχώρησε από το σπίτι του στην Αρόη κατά τις πρωινές ώρες, αναφέροντας ότι σκοπεύει να προχωρήσει σε ακραία ενέργεια σε βάρος του εαυτού του.

Τι συνέβη

Το περιστατικό εκτυλίχθηκε νωρίς το πρωί, σε ώρα που οι ναυαγοσώστες δεν είχαν ακόμα αναλάβει τα καθήκοντά τους. Τρεις λουόμενοι που βρίσκονταν στην παραλία παρατήρησαν τις ασυνήθιστες κινήσεις του ηλικιωμένου και κατάλαβαν ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε. Χωρίς δισταγμό, μπήκαν στο νερό και κατάφεραν να τον ανασύρουν. Ο άνδρας, παρότι είχε δέσει στο σώμα του βαριά αντικείμενα με σκοπό να βυθιστεί, είχε τις αισθήσεις του όταν τον έβγαλαν στην ακτή. Άμεσα ειδοποιήθηκε το ΕΚΑΒ, και ασθενοφόρο τον μετέφερε σε νοσηλευτική μονάδα. Το περιστατικό κατέγραψε ο δημοσιογράφος Άγγελος Κωνσταντίνου, ο οποίος έφτασε στο σημείο λίγη ώρα αργότερα και μίλησε με τους τρεις μάρτυρες - διασώστες.

Μια πράξη ανθρωπιάς

Οι τρεις άγνωστοι λουόμενοι που έσωσαν τον 90χρονο έκαναν αυτό που έπρεπε να κάνει ένα ολόκληρο σύστημα, είδαν έναν άνθρωπο σε κίνδυνο και αντέδρασαν. Το ερώτημα που μένει είναι πόσες φορές παρόμοιες κραυγές ακούγονται σε κλειστά δωμάτια, χωρίς κανέναν να βρίσκεται κοντά.

Η αόρατη επιδημία της μοναξιάς

Το γεγονός αυτό δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Αντανακλά μια αυξανόμενη κρίση που αφορά εκατομμύρια ηλικιωμένους στην Ελλάδα και σε ολόκληρη την Ευρώπη: τη μοναξιά στα γηρατειά, έναν από τους πιο σιωπηλούς αλλά και πιο θανατηφόρους παράγοντες κινδύνου για την ψυχική υγεία. Στην Ελλάδα, η πίεση της οικονομικής κρίσης των τελευταίων δεκαπέντε χρόνων άλλαξε δραματικά την παραδοσιακή οικογενειακή δομή. Οι ηλικιωμένοι που κάποτε ήταν ο πυρήνας της οικογένειας βρέθηκαν ξαφνικά στο περιθώριο. Η ερώτηση «ποιος θα με φροντίσει;» δεν έχει πάντα απάντηση.

 Πηγή: thebest.gr

Χριστιανοφοβία: το Ευρωκοινοβούλιο αναγνωρίζει τους παγκόσμιους διωγμούς κατά των Χριστιανών

Έτσι, δεν έγινε ευρέως γνωστό στη χώρα μας, το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, στις 21/2/2026, με το οποίο αναγνώρισε ρητά, για πρώτη φορά το ζήτημα της "χριστιανοφοβίας" ("Christianophobia"), εντός της Ε.Ε. και καταδίκασε τους παγκόσμιους διωγμούς κατά των Χριστιανών, χαρακτηρίζοντας τον Χριστιανισμό ως "την θρησκεία που υφίσταται τους περισσότερους διωγμούς στον κόσμο".

Παράλληλα, το Ευρωκοινοβούλιο, στην παράγραφο 84: "Εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι, ενώ ο Χριστιανισμός παραμένει η πλέον διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα, με περισσότερους από 380 εκατομμύρια πληγέντες, δεν υπάρχει Ευρωπαίος συντονιστής αρμόδιος για την καταπολέμηση της χριστιανοφοβίας, παρόλο που έχει οριστεί συντονιστής για την καταπολέμηση της ισλαμοφοβίας".

Η λέξη "χριστιανοφοβία", δεν υπάρχει σε κανένα ελληνικό λεξικό. Και επίσης, δεν υπάρχει σε κανένα από τα μεγάλα λεξικά της Αγγλικής γλώσσας παγκοσμίως, παρά μόνο στο Oxford English Dictionary (OED). Σύμφωνα με αυτό «χριστιανοφοβία είναι η έντονη αντιπάθεια για τον Χριστιανισμό ή φόβος προς αυτόν» και χρονολογείται (πρώτη εμφάνιση) από το 1878. Αντίθετα, η λέξη "ισλαμοφοβία" υπάρχει τουλάχιστον σε 11 μεγάλα λεξικά της Αγγλικής γλώσσας. Ενδεικτικά, ο ορισμός που δίνει το Merriam Webster για την ισλαμοφοβία είναι ο εξής: «παράλογος φόβος, αποστροφή ή διάκριση κατά του Ισλάμ ή των ατόμων που πιστεύουν σε αυτό». Η λέξη χρονολογείται από το 1923.

Υπάρχει όμως όντως χριστιανοφοβία σήμερα ή απλά έχει δίκιο ο Ταγίπ Ερντογάν που θεωρεί ότι η ΕΕ είναι ένα χριστιανικό κλαμπ, το οποίο καθυστερεί την είσοδο της Τουρκίας σε αυτή, καθώς είναι ισλαμική χώρα;