Δεκαπενταύγουστος: Και αν όλες οι λέξεις χάνονταν, η Παναγία θα σήμαινε και πάλι αγάπη

Ακόμα και αν όλες οι λέξεις του κόσμου έχαναν τη σημασία τους, ένα βλέμμα της Κυρίας Θεοτόκου από κάποιο μοσχολιβανισμένο εικόνισμα θα έφτανε για να ξαναβρείς την έννοια της αγάπης. Και από αυτήν την έννοια θα ξεπηδούσαν ξανά όλες οι άλλες σημασίες.

Όλοι όσοι ευλαβούνται την Παναγία έχουν να σου πουν άρρητα βιώματα εκείνων των αθέατων θαυμάτων που συμβαίνουν στις κρυφές κατεργασίες της ψυχής. Που δεν εκδηλώνονται πομπωδώς, ούτε προορίζονται να εντυπωσιάσουν τους πολλούς, αλλά κυλούν σαν ήρεμα υπόγεια ρυάκια και δροσίζουν τα τρίσβαθα της σπηλαιώδους φύσης μας.

Σε στιγμές που τα λόγια στερεύουν, που οι σκέψεις μπερδεύονται, που οι διέξοδοι χάνονται, και μόνο η επίκληση του ονόματος της Θεοτόκου δρα σαν άμεσο γιατρικό. Γλυκαίνει ο νους, ανασαίνει η καρδιά, διαλύονται τα πρώτα μαύρα σύννεφα. Ο λογισμός γίνεται πλατύτερος, πιο σπλαχνικός, πιο καρτερικός και πράος. Θαρρείς και η Παναγία σου κληρονομεί αμέσως δώρα από το ιερό βιός της.

Ποιος χριστιανός δεν έχει να μαρτυρήσει τέτοια μυστικά φιλοδωρήματα; Μήπως δεν είναι αυτά που ωθούν εκατομμύρια Έλληνες να γεμίζουν της εκκλησιές τον Δεκαπενταύγουστο; Μήπως δεν είναι αυτά που κάνουν ακόμα και άπιστους να φωνάζουν «Παναγία μου βόηθα» στη δύσκολη στιγμή; «Όλοι είναι άθεοι μέχρι να αρχίσει το αεροπλάνο να πέφτει», λέει ένα πολύ εύστοχο ρητό. Αλλά να το αντιστρέψω κιόλας. Όλοι όσοι λένε ότι είναι «καλοί χριστιανοί», είναι μέχρι να σταθούν έντιμα δίπλα στο μπόι της Παναγίας. Τότε κατανοούν ότι δεν είναι απολύτως τίποτα.

Θυμάμαι σαν χθες την πρώτη φορά που αντίκρυσα την Παναγία Πορταΐτισσα στη μονή Ιβήρων. Ήταν σαν να χάθηκαν τα πάντα γύρω μου και να καταλάμβανε τον χώρο μόνο η αρχοντική μορφή της. Το δέος σου λυγίζει τα γόνατα. Η επιβλητική της όψη σε κάνει να νιώθεις διάφανος και αναπολόγητα αδειανός. Ταυτόχρονα όμως σε πλημμυρίζει μια αλλόκοσμη ηδύτητα που σε χορταίνει ελπίδα. Η παρουσία της είναι ζωντανή. Στο πληροφορεί ολόκληρο το «είναι» σου. Δεν ξέρεις πώς να το εξηγήσεις – ξέρεις μόνο ότι το ζεις.

Όχι, η ελπίδα δεν γεννά συναισθηματικά την Παναγία – η Παναγία είναι εκείνη που γεννά φυσικά την ελπίδα. Την γέννησε μια φορά στη Βηθλεέμ και από τότε τη γεννά ξανά και ξανά στις ζωές μας. Πήγαινε στην πτέρυγα ενός νοσοκομείου και μέτρα σε πόσα προσκέφαλα και πόσα κομοδίνα ασθενών θα δεις χάρτινες εικόνες της. Σκέψου όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα και δες πόσο μισούσαν τη μορφή της. Κανένα πρόσωπο της ιστορίας δεν συγκεντρώνει τόση αγάπη και συνάμα τόσο μίσος, όσο η Παναγία και ο Υιός της.

Αγαπούμε ισοβίως ό,τι είναι ζωντανό και υπάρχει. Και αν όχι, μισούμε ό,τι μας θυμίζει πώς δεν υπάρχουμε εμείς. Αλλά τα τεκμήρια είναι μπροστά στα μάτια μας. Ζούμε κολυμπώντας μέσα στη φοβερή προφητεία της Παναγίας: «Ιδού, από τώρα και στο εξής θα με μακαρίζουν όλες οι γενεές». Ποτέ ξανά δεν είπε άνθρωπος τέτοιο λόγο για τον εαυτό του, παρά μόνο αν ήταν άρρωστος από μεγαλομανία. Τον είπε η ταπεινή Παναγία γιατί ήξερε ποιον φέρνει στον κόσμο.

Γενιές και γενιές νιώθουν το σκίρτημα αυτής της αλήθειας. Κάθε υπόκλιση στην Θεοτόκο και ένα χάδι, κάθε επίκληση και μια βοήθεια, κάθε παράκληση και ένα φτερούγισμα μακριά από το χάος.

Αυτή είναι η Παναγία μας.

Λευτέρης Ανδρώνης/Sportime

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ: Φιλανθρωπική συναυλία

 

Ἂν δὲν τὴν παντρευτῶ, θὰ πέσω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου!» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου Χαμακιώτη)

 

Ήταν βράδυ, περασμένη ὥρα. Ὁ νεωκόρος τῆς Νερατζιώτισσας ἦταν ἕτοιμος νὰ κλειδώσει τὴν ἐκκλησία, σὰν εἶδε κάτι ποὺ τοῦ τράβηξε τὴν προσοχή. Λίγα μέτρα πιὸ κεῖ μιὰ σκιὰ κινοῦνταν ἀργὰ πάνω στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. «Ἕνας ἄνθρωπος!» φώναξε τρομαγμένος κι ἔτρεξε εὐθὺς πρὸς τὸ μέρος του.

«Εἶσαι καλά;» τὸν ρώτησε μὲ ἐνδιαφέρον. Ἕνα παλληκάρι ἴσαμε τριάντα χρονῶν γύρισε ἀργὰ τὸ πρόσωπο πρὸς τὸ μέρος του. Τὸν κοίταξε μ’ ἕνα βλέμμα ἀπόγνωσης καὶ δὲν μίλησε. «Παναγιά μου, σῶσε!» ψιθύρισε ἔντρομος, καθὼς ἀντιλήφθηκε πὼς τὸ νέο παιδὶ δὲν ἦταν καλὰ καὶ πώς –ἀλίμονο– ἂν περάσει τρένο, τὰ πράγματα θὰ γίνουν τραγικά.

«Παπούλη, παπούλη» φώναξε κι ἔσπρωξε τὴν πόρτα τοῦ κελλιοῦ τοῦ ἁγίου Ἀθανασίου, δίχως νὰ περιμένει νὰ πάρει ἀπόκριση. «Ἕνα παλληκάρι εἶναι στὶς γραμμὲς τοῦ τρένου. Δὲν εἶναι καλά!»

«Φέρε τον γρήγορα ἐδῶ!» τοῦ εἶπε ὁ Ἅγιος. 

Συγχαρητήρια Απόστολε Σίσκο!

Ο Απόστολος Σίσκος είναι ο Έλληνας πρωταθλητής που στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Παρισιού που γίνεται αυτές τις μέρες, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στα 200μ πεταλουδα μετά το αργυρό στα 200μ ύπτιο, επιτυγχάνοντας μεγάλες επιδόσεις.

Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, αφιέρωσε το μετάλλιο στους Έλληνες, κάνοντας ιδιαίτερη αναφορά και στη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου. 

«Σε όλους τους Έλληνες το αφιερώνω. Σήμερα είναι μεγάλη γιορτή για την Ελλάδα, είναι της Παναγίας. Πιστεύω πολύ και θεωρώ ότι βοήθησε για να γίνει και αυτό. Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω»...

Θερμά συγχαρητήρια στον πρωταθλητή μας!!!

Γιγαντιαίο άγαλμα της Παναγίας εγκαινιάστηκε στην Πολωνία

 

Τα αποκαλυπτήρια ενός αγάλματος της Παναγίας από τσιμέντο, ύψους 55,6 μέτρων, έγιναν το Σάββατο, ανήμερα της εορτής της, στο χωριό Κονοτόπιε της Πολωνίας.

Την κατασκευή του χρηματοδοτησε ένα ζεύγος καθολικών εκατομμυριούχων που ζει στην περιοχή.

Κατά τη διάρκεια της τελετής, δύο ελικόπτερα έκαναν κύκλους ρίχνοντας ροδοπέταλα πάνω από την Παναγία, η οποία στέκεται με ανοιχτές αγκάλες μέσα σε ένα μεγάλο στέμμα.

Τα αποκαλυπτήρια έγιναν σε μια εποχή που η επιρροή της Καθολικής Εκκλησίας στη δημόσια ζωή της Πολωνίας έχει μειωθεί, αναφέρει το BBC. Η χώρα αν και παραμένει κατά συντριπτική πλειοψηφία καθολική, πολλοί νεότεροι Πολωνοί στις αστικές περιοχές απομακρύνονται όλο και περισσότερο από την Εκκλησία και τις παραδόσεις της.

Πηγή: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Νιώθει να του μιλά η εικόνα...

Προσκυνεῖ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ νιώθει νὰ τοῦ «μιλάει» ἡ εἰκόνα. Γιατί κι αὐτὸς ὅλα ἐτοῦτα ποὺ ἀποδίδονται στὸ πρόσωπο τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ τὰ ἔχει καταγραμμένα στὴν ἐθνική του μνήμη, ἔστω καὶ λησμονημένα.

Διότι καὶ σὲ τοῦτο τὸν τόπο ἀνέκαθεν ὑπῆρχαν σὲ τίμιο συνδυασμὸ ἡ λιτότητα μὲ τὴν ἀρχοντιά, ἡ ἁπλότητα μὲ τὴν ἁρμονία, ἡ ταπείνωση μὲ τὴ δόξα, ἡ φτώχεια μὲ τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο. Μὲ αὐτὸ τὸ ἦθος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γιόρταζε πάντα τὸ Πάσχα, μὲ αὐτὸ καὶ τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ.

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ περιοδικό 

«Ἡ Δράση μας», 

τεῦχος Αὐγούστου 2026.

Εορτή της Παναγίας στην κατασκήνωση (ΙΙΙ)

 

Διήμερο για παλαιούς κατασκηνωτές & μέλη της Χριστιανικής Εστίας Πατρών

 

Η κατασκήνωση της "Άγκυρας" 22 και 23 Αυγούστου 2026 ανοίγει τις πόρτες της για να δεχθεί παλαιούς κατασκηνωτές και μέλη της Χριστιανικής Εστίας Πατρών. 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 

Σάββατο 22/8 

5:00 μ.μ. Άφιξη - κέρασμα- επικοινωνία - μπάνιο 

8:00 μ.μ. Εσπερινός - συζήτηση - δείπνο

11 μ.μ. Απόδειπνο 

Κυριακή 23/8

7 - 10 π.μ. Όρθρος - Θεία Λειτουργία

10.15 π.μ. πρωινό 

11:00 π.μ. Ομιλία από τον Πανοσ. αρχιμ. π. Ιγνάτιο Καρακάση, Ιεροκήρυκα Ι. Μ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής με θέμα: "Σε ποιον ανήκει η γη;"

2:00 μ.μ. Γεύμα.

5.30 μ.μ. Απογευματινό 

6:00 μ.μ. Ομιλία από τον κ. Ηλία Σκόνδρα με θέμα: "Γιατί χάνω την ειρήνη μου;"

Παρακαλούμε να δηλώσετε συγκεκριμένα σε ποια μέρη του προγράμματος θα είστε για την εύρυθμη λειτουργία της κουζίνας.

Δηλώσεις συμμετοχής:

π. Χριστοφόρος: 6947220743 & Ηλ. Σκόνδρας: 6944737642

Κυριακή ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Το Αποστολικό & Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής

Ο Απόστολος

Α´ Κορινθίους θ´ 2-12

Κι αν ακόμα άλλοι αρνούνται να με αναγνωρίσουν ως απόστολο, για σας είμαι˙ γιατί η ίδια η ύπαρξη της εκκλησίας σας είναι η απόδειξη πως είμαι απόστολος. Να πω πως απολογούμαι σ’ αυτούς που αμφισβητούν και συζητούν την αυθεντία μου ως αποστόλου είναι η εξής: Δεν έχω τάχα δικαίωμα να συντηρούμαι με δαπάνη της εκκλησίας που υπηρετώ; Μήπως δε έχω δικαίωμα να έχω μαζί στα ταξίδια μου αδερφή χριστιανή ως οικονόμο, όπως κάνουν και οι άλλοι απόστολοι και τα αδέρφια του Κυρίου και ο Κηφάς; Ή μήπως είμαστε οι μόνοι, εγώ κι ο Βαρνάβας, που δεν έχουμε δικαίωμα συντηρήσεως, αλλά  πρέπει να ζούμε με την εργασία μας; Ποιος πάει ποτέ στρατιώτης στον πόλεμο με δικά του έξοδα; ποιος φυτεύει αμπέλι και δεν τρώει από τον καρπό του; ή ποιος βόσκει πρόβατα και δεν τρώει από το γάλα του κοπαδιού; Μήπως αυτά που λέω είναι σύμφωνα μόνο με την ανθρώπινη καθημερινή πείρα; Κι ο νόμος δε λέει τα ίδια; Πράγματι, στο Μωσαϊκό νόμο είναι γραμμένο: Μη βάλεις φίμωτρο στο βόδι που αλωνίζει. Μήπως για τα βόδια νοιάζεται ο Θεός; Ή μήπως αυτά που λέει αναφέρονται πραγματικά σ’ εμάς; Ασφαλώς αυτά γράφτηκαν για μας. Γιατί πρέπει αυτός που οργώνει κι αυτός που αλωνίζει να κάνουν τη δουλειά τους με την ελπίδα της συμμετοχής στη συγκομιδή. Εμείς σπείραμε ανάμεσά σας πνευματική σπορά˙ σας φαίνεται πάρα πολύ αν θερίσουμε από σας τα υλικά, που είναι αναγκαία για τη συντήρηση μας; Αν άλλοι κάνουν χρήση αυτού του δικαιώματος απέναντι σας, δε θα ταίριαζε να το κάνουμε περισσότερο εμείς; Εμείς όμως δεν κάναμε χρήση του δικαιώματος αυτού, αλλά υπομένουμε κάθε στέρηση για να μη δημιουργήσουμε κανένα εμπόδιο στη διάδοση του ευαγγελίου του Χριστού.

Το Ευαγγέλιο

Κατά Ματθαίον, ιη΄ 23-35

Γι΄ αυτό η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει με έναν βασιλιά, που επήρε την απόφαση να ρυθμίσει τους λογαριασμούς του με τους "δούλους" (=αξιωματούχους) του. Μόλις, λοιπόν, άρχισε να ρυθμίζει τους λογαριασμούς του, του έφεραν έναν άνθρωπο που του ώφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα· ποσόν που εκείνος δεν μπορούσε να το εξοφλήσει. Και διέταξε να τον πουλήσουν και τον ίδιο και τη γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα του τα υπάρχοντα, για να συγκεντρωθεί το οφειλόμενο ποσό. Μα τότε ο δούλος εκείνος έπεσε στα πόδια του, τον προσκύνησε και τον παρεκάλεσε:

- Κύριε, μακροθύμησε λίγο σε μένα. Και θα σου τα επιστρέψω όλα.

Και ο κύριος του δούλου εκείνου τον ευσπλαχνίσθηκε και όχι μόνο τον άφησε ελεύθερο, αλλά του χάρισε και το δάνειο! 

Βγαίνει, λοιπόν, ο δούλος εκείνος και πάει και βρίσκει ένα σύνδουλό του, που του ώφειλε εκατό δηνάρια. Τον συνέλαβε και του έβαλε τη θηλιά στο λαιμό: 

- Αυτή τη στιγμή να μου εξοφλήσεις αυτά που μου χρωστάς!...

 Έπεσε, λοιπόν, ο σύνδουλός του στα πόδια του και τον καθικέτευε λέγοντάς του:

-Μακροθύμησε λίγο σε μένα· και θα σου τα επιστρέψω! 

Μα εκείνος δεν συγκατατέθηκε. Αντίθετα επήγε, έκαμε τις νόμιμες ενέργειες και τον έκλεισε στη φυλακή, μέχρι να του εξοφλήσει το χρέος του!...

 Όμως αυτά έπεσαν στην αντίληψη των άλλων συνδούλων του. Και ελυπήθηκαν πολύ. Και επήγαν στον κύριό τους και τα είπαν όλα λεπτομερώς. Τότε ο κύριός του τον ειδοποίησε να εμφανισθεί μπροστά του και του είπε:

-Δούλε πονηρέ (=παλιάνθρωπε), εγώ σου εχάρισα όλο εκείνο το τεράστιο χρέος σου, μόνο και μόνο γιατί με παρεκάλεσες! Δεν αισθάνθηκες την υποχρέωση να συμπονέσεις και συ τον σύνδουλό σου, στο βαθμό που σε είχα συμπονέσει εγώ;

Και ο κύριός του θύμωσε. Και έβγαλε απόφαση: να τον υποβάλουν σε σκληρά βασανιστήρια, μέχρι που να αποδώσει ολόκληρο το χρέος του. Με τον ίδιο τρόπο θα σας φερθεί ο επουράνιος Πατέρας Μου, αν δεν συγχωρείτε ο καθένας σας τον αδελφό του, για όσα σας κάνει, μέσα από την καρδιά σας! 

π. Λύβιος: " «Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…"

 

"Ἐν τῇ κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε…"

Τι παράξενη φράση.

Έφυγες, αλλά δεν μας άφησες.

Ίσως γιατί η αληθινή αγάπη κάνει κάτι που δυσκολεύεται να καταλάβει η λογική: μετατρέπει την απουσία σε έναν άλλο τρόπο παρουσίας.

Δεν αγαπάμε μόνο ό,τι βλέπουμε και αγγίζουμε. Υπάρχουν άνθρωποι που έφυγαν από τη ζωή μας κι όμως εξακολουθούν να κατοικούν μέσα μας περισσότερο από ανθρώπους που συναντάμε κάθε μέρα.

Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα σώμα που βρίσκεται δίπλα μας. Είναι σχέση. Είναι μνήμη. Είναι παρουσία μέσα στην καρδιά του άλλου.

Κι ίσως εδώ βρίσκεται κάτι βαθιά ελληνικό. Ο λαός μας δεν έμαθε την Παναγία ως μια θεολογική ιδέα. Την έκανε σχέση. Της μίλησε σαν να μιλά στη μάνα του. Της άναψε καντήλια, της πήγε τάματα, έκλαψε μπροστά στην εικόνα της και στις δύσκολες ώρες δεν είπε μια θεολογική πρόταση.

Είπε δύο λέξεις: «Παναγία μου…»

Και ίσως αυτό το «μου» να κρύβει ολόκληρη θεολογία.

Γιατί σημαίνει: έχω κάπου να ανήκω. Υπάρχει κάποιος που με χωρά ακόμη.

Η Παναγία δεν εγκατέλειψε τον κόσμο επειδή ακριβώς δεν έπαψε να σχετίζεται μαζί του.

Γι’ αυτό βρίσκεται κοντά στη μάνα που κλαίει, στον άρρωστο που φοβάται, στον άνθρωπο που ξενυχτά μόνος, στον αμαρτωλό που ντρέπεται ακόμη και να κοιτάξει τον Θεό.

Η Παναγία δεν μας υπόσχεται λύση όλων των προβλημάτων μας, αλλά Παρουσία μέσα στα βάσανα μας "τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε..." 

Κι αυτή ίσως είναι η βαθύτερη παρηγοριά της πίστης:

ότι ακόμη κι όταν αισθάνεσαι πως δεν σε χωράει πια κανείς, υπάρχει μια Μάνα που εξακολουθεί να λέει στον κόσμο: “Δεν σας άφησα”........

Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα. 

— π. Λίβυος —

Τα χέρια της Μητέρας του Θεού είναι πιο δυνατά... - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

"Τα χέρια της Μητέρας του Θεού είναι πολύ πιο δυνατά από τους ώμους των χερουβείμ και των πιο ευλογημένων θρόνων.

Ποιον κρατάει λοιπόν η Παναγία;

Ξέρετε ποιον κρατάει;

Αυτόν που έκανε τον ουρανό και τη γη και όλα τα πράγματα ορατά και αόρατα".

Είπε ξανά: «Ξέρετε ποια είναι η Μητέρα του Θεού και πόση τιμή, δύναμη και έλεος έχει; Είναι η μητέρα μας, γιατί ελεεί τους φτωχούς και τις χήρες και τους Χριστιανούς. Προσεύχεται πάντα στον Σωτήρα Χριστό για όλους μας».

π. Ηλίας Κλεόπα

 

"Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι"

 

Νενίκηνται τῆς φύσεως οἱ ὅροι, ἐν σοὶ Παρθένε ἄχραντε· παρθενεύει γὰρ 

τόκος, καὶ ζωὴν προμνηστεύεται θάνατος. Ἡ μετὰ τὸκον Παρθένος, καὶ 

μετὰ θάνατον ζῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε, τὴν κληρονομίαν σου.

Ἐξίσταντο Ἀγγέλων αἱ δυνάμεις, ἐν τῇ Σιὼν σκοπούμεναι, τὸν οἰκεῖον 

Δεσπότην, γυναικείαν ψυχὴν χειριζόμενον· τῇ γὰρ ἀχράντως τεκούσῃ, 

υἱοπρεπῶς προσεφώνει· Δεῦρο Σεμνή, τῷ Υἱῷ καὶ Θεῷ συνδοξάσθητι.

Συνέστειλε χορὸς τῶν Ἀποστόλων, τὸ θεοδόχον Σῶμά σου, μετὰ δέους 

ὁρῶντες, καὶ φωνῇ λιγυρᾷ προσφθεγγόμενοι· Εἰς οὐρανίους θαλάμους, πρὸς 

τὸν Υἱὸν ἐκφοιτῶσα, σῴζοις ἀεί, Θεοτόκε τὴν κληρονομίαν σου.

Από την ᾨδὴ θ' της Ἐορτῆς της Κοιμήσεως 

Η Κοίμηση της Μητέρας τού Θεού († Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος Bloom)

Στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Ἡ γιορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεομήτορος – πού συνδυάζει δύο γεγονότα: Τήν κοίμησή Της καί τήν ἀνάστασή Της καί τήν μετάστασή Της τήν τρίτη ἡμέρα- ἦταν πράγματι γιά αἰῶνες, ἀπό τήν ἀρχή τῆς ὕπαρξης τῆς Ρωσικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἡ Γιορτή, ἡ δόξα, ἡ χαρά της.

Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ δέν ἔγινε τό μέσον πού ἀποδέχτηκε παθητικά νά σαρκωθεῖ μέσα της ὁ Θεός – χωρίς τήν συγκατάβασή της ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Κύριου θά ἦταν ἀδύνατο νά πραγματοποιηθεῖ. Εἶναι ἡ ἀπάντηση ὁλάκερης τῆς κτίσης στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί στήν προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ Του ὄχι μόνο στήν ἀνθρωπότητα, ἀλλά σ’ ὅλον τόν Κόσμο πού Ἐκεῖνος δημιούργησε. Καί χαιρόμαστε γι’ αὐτό, ἐπειδή ὁ λόγος Της εἶναι καί δικός μας. Ὁ λόγος της ἦταν τέλειος, ὅπως ἦταν ἡ ἐμπιστοσύνη της, ἡ πίστη Της, ἡ προσφορά τοῦ ἑαυτοῦ Της. Τά δικά μας λόγια εἶναι ἀτελῆ καί ὅμως οἱ φωνές μας ἀντηχοῦν μέσα ἀπό τήν δική Της φωνή, ἀδύναμες, κάποιες φορές διστακτικές, ἀλλά μέ πίστη καί ἀγάπη.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ.κ. Χρυσόστομος στην ΑΓΚΥΡΑ (ΙΙ)

Την ευλογία της επισκέψεως του Μητροπολίτου μας κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ είχε την Πέμπτη 13 Αυγούστου η κατασκήνωσή μας ΑΓΚΥΡΑ και οι μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου που ζουν εκεί.

Ο Μητροπολίτης μας συνοδευόταν από τον αρχιδιάκονο της Μητροπόλεως Πατρών π. Σεραφείμ και τον διάκονο π. Γερμανό και τους υποδέχτηκαν εκ μέρους όλων οι Αρχ. της Ι. Μητροπόλεως π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης και π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδης, πνευματικοί υπεύθυνοι της κατασκηνώσεως. Εκ μέρους της ΓΕΧΑ παρίστατο ο πρόεδρος του ΔΣ κ. Μαρίνος Παπαγεωργάκης.

Ο Μητροπολίτης μας παρακάθισε στο γεύμα και απηύθυνε λόγους οικοδομής, παρακλήσεως και αγάπης προς τους νεαρούς κατασκηνωτές. Μίλησε για την Παναγία, τις προτυπώσεις της στην Παλαιά Διαθήκη, τα ιστορικά μοναστήρια της στην Αχαΐα, τη μεγάλη γιορτή της Κοιμήσεώς της. Επαίνεσε τα παιδιά για τον αγώνα τον πνευματικό που κάνουν και έδωσε συμβουλές γεμάτες αγάπη και πατρικό ενδιαφέρον.

Ο π. Χριστοφόρος ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο για την επίσκεψη στην Άγκυρα παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του αλλά και για το ανύστακτο ενδιαφέρον για όλους μας ενώ ο π. Γαβριήλ τον ενημέρωσε για το κατασκηνωτικό πρόγραμμα της περιόδου αυτής.

Οι κατασκηνωτές ως αντίδωρο σεβασμού κι ευγνωμοσύνης έψαλαν και τραγούδησαν τους ύμνους τους εκδηλώνοντας τη χαρά τους για την παρουσία του επισκόπου τους στην κατασκήνωση.

Ο Σεβασμιώτατος για άλλη μια χρονιά ευλόγησε το έργο της κατασκήνωσης κι ευχαρίστησε όλα τα στελέχη καθώς και τις κυρίες της κουζίνας που διακονούν τη νεότητα εκεί. 

 

Η Μάνα της σιωπής

Πόσες φορές δεν στάθηκα μπροστά στην εικόνα Της, στο καντήλι της και δεν είχα τίποτε απολύτως να της πω. Κενό, τίποτα, όλος, μάτια, όλος δάκρυα..

Λέξη δεν έβγαινε από τα ξεραμένα χείλη μου. Λέξη από τα ταραγμένο μου μυαλό.

Είναι τότε που ο πόνος σε κλειδώνει, που σε παγώνει στον πιο βαρύ χειμώνα της καρδιάς σου.

Σιωπή, βλέμμα κενό, καρδιά παραλυμένη.

Όταν πονάς δεν μιλάς, σιωπάς και είναι τόσο δυνατές οι κραυγές σου που δεν ακούγονται.

Έχω δει χείλη να πάλλονται δίχως να μιλάνε. Φωνές να βραχνιάζουν δίχως να λένε λέξη. Όλος ο άνθρωπος γίνεται μάτια, όλο το σώμα μια κραυγή, μια φωνή δίχως ήχο.

Σιωπή, σώμα σε στάση προσευχής, σε κατάσταση αναμονής…

Πόσες φορές προσευχήθηκα σε αυτή την απόλυτη σιωπή. Σε αυτά τα κρύα πατώματα της μοναξιάς σε νύχτες που έμοιαζαν αξημέρωτες.

Μόνη παρέα το εικόνισμα της Παναγίας, μια αγκαλιά, ένα χάδι Μάνας, μια ζεστή αγκαλιά και ένας ήχος στο αυτί «σσσσσσς, όλα θα πάνε καλά…….».

Αυτή είναι η Παναγία, που ακούει τις προσευχές των σιωπηλών, που ενώ δεν μιλάς ξέρει τι λες, που δίχως να εξηγείς ξέρει τι νιώθεις και σε καταλαβαίνει.

Σε αυτή την μάνα της σιωπής προσευχήθηκα και σήμερα, προσευχηθήκαμε όλοι, ακόμη και αυτοί που δεν πήγαν εκκλησία.

Άκουσε τις σιωπές μας, ένιωσε τα πένθη και τις απώλειες μας. Τις θλίψεις και τα άγχη μας, τους φόβους και πανικούς μας, τις ματαιώσεις και απογοητεύσεις μας.

Και να είστε για ένα σίγουροι, όσο οι άνθρωποι θα σας σταυρώνουν ο Θεός θα σας ανασταίνει.

Όσο οι άνθρωποι θα σας πληγώνουν ο Χριστός θα σας συντροφεύει, όσο οι άνθρωποι θα ματαιώνουν τα όνειρα σας, η Παναγία θα γίνεται η πλατυτέρα της καρδιάς σας, που μέσα στο πλάτεμα της αγκαλιά Της θα χωράμε όλοι, προδότες και προδομένοι…

(Όσιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής)

Από π. Σπυρίδων Σκουτής

Ο Απόστολος & το Ευαγγέλιο της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου

 

Ο Απόστολος της εορτής 

Προς Φιλιπησίους  β´ 5-11

Ἂς ἐπικρατῇ μεταξύ σας τὸ ἴδιο φρόνημα, τὸ ὁποῖον ὑπῆρχε καὶ εἰς τὸν Χριστὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος, ἂν καὶ εἶχεν θεϊκὴν ὕπαρξιν, δὲν ἐθεώρησε τὸ ὅτι ἦτο ἴσος πρὸς τὸν Θεὸν σὰν κάτι πρὸς ἁρπαγμόν, ἀλλ’ ἐκένωσε τὸν ἑαυτόν του λαβὼν μορφὴν δούλου, γενόμενος ὅμοιος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους, καί, ἀφοῦ κατὰ τὸ σχῆμα εὑρέθηκε ὡς ἄνθρωπος, ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτόν του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου καὶ μάλιστα θανάτου σταυρικοῦ.

Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερήψωσε καὶ τοῦ ἐχάρισε ὄνομα τὸ ἀνώτερον ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, νὰ κάμψῃ κάθε γόνυ τῶν ἐπουρανίων καὶ τῶν ἐπιγείων καὶ τῶν καταχθονίων, καὶ κάθε γλῶσσα νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι Κύριος εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ Πατρός.

Ευαγγέλιο της εορτής:

Λουκ. ι’ 38-42, ια’ 27-28

Καθώς λοιπόν αυτοί προχωρούσαν, αυτός εισήλθε σε κάποιο χωριό. Κάποια γυναίκα, τότε, με το όνομα Μάρθα, τον υποδέχτηκε.

Και αυτή είχε μια αδελφή που την καλούσαν Μαριάμ, η οποία και κάθισε κοντά στα πόδια του Κυρίου και άκουγε το λόγο του.

Αλλά η Μάρθα ήταν απασχολημένη με πολλή διακονία. Στάθηκε τότε από πάνω και είπε: «Κύριε, δε σε μέλει που η αδελφή μου με εγκατέλειψε μόνη να διακονώ; Πες της λοιπόν να με βοηθήσει».

Αποκρίθηκε τότε ο Κύριος και της είπε: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και θορυβείσαι για πολλά, ενώ για ένα πράγμα υπάρχει ανάγκη. Η Μαριάμ, πράγματι, διάλεξε την αγαθή μερίδα, που δε θα της αφαιρεθεί».

Συνέβηκε, λοιπόν, ενώ αυτός έλεγε αυτά, να υψώσει τη φωνή της κάποια γυναίκα από το πλήθος και του είπε: «Μακάρια η κοιλιά που σε βάσταξε και οι μαστοί που θήλασες».

Και αυτός είπε: «Βεβαίως, αλλά μάλλον είναι μακάριοι εκείνοι που ακούν το λόγο του Θεού και τον φυλάγουν».

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Σήμερα ὃλοι μας στεκόμαστε μπροστά στό ἱερό καί ἃγιο Εἰκόνισμα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Θεομήτορος Κόρης καί δικῆς μας στοργικῆς μητέρας καί κατασπαζόμεθα μέ εὐλάβεια τά πανάγια καί ἂχραντα χέρια Της, τά ὁποῖα ἐβάστασαν τόν Δημιουργό τοῦ σύμπαντος κόσμου.

Ἀτενίζομε μέ δέος τήν πανσεβάσμια καί παναγία μορφή Της καί ἱκετευτικά ἀφήνομε τήν καρδιά μας, νά συνομιλήσῃ μαζί Της, ἐκφράζοντάς Της μέ εὐγνωμοσύνη, παράκληση καί ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη, τούς μύχιους τῆς καρδιᾶς μας πόθους, τά πολλά μας αἰτήματα καί ἐκζητοῦντες τήν ἂπειρη ἀγάπη Της καί τήν μεσιτεία Της πρός Κύριον, ὑπέρ πάντων ἡμῶν τῶν ἐλαχίστων καί ἀναξίων δούλων τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ Της καί Σωτῆρος ἡμῶν.

Σύμπασα ἡ Ὀρθοδοξία, στήν μεγάλη γιορτή Της, Τῆς προσφέρει μῦρα πνευματικά, ἀλλά καί ἂνθη αἰσθητά, ὡς ἀντίδωρο τῶν εὐεργεσιῶν Της, ἐξαιρέτως ὃμως Τήν χαιρετᾶ, Τήν τιμᾶ, Τήν κατασπάζεται καί χάριτας ὁμολογεῖ ἡ Ὀρθόδοξος Ἑλλάς, ἡ παναγιοσκέπαστη καί παναγιοφρούρητη Πατρίδα μας.

Πόλεις καί χωριά, στεριά καί θάλασσα, ριγοῦν καί σκιρτοῦν, ἐνώπιον τῆς Μεγαλόχαρης, τῆς Σουμελᾶ, τῆς Γηροκομήτισσας, τῆς Γοργοεπηκόου, τῆς Μολυβδοσκέπαστης, τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ, τῆς Ἀγιάσσου, τῆς Ἓλωνας, τῆς Μεγαλοσπηλαιώτισσας καί ὃπως ἀλλιῶς τήν ὀνόμασε ὁ εὐσεβής Λαός μας, ἓνεκα τῶν πολλῶν πρός τό εὐσεβές Ἒθνος μας, εὐεργεσιῶν Της.

Οἱ ἱεροί Ὑμνογράφοι, ὓφαναν πρός τιμήν Της θεοδίδακτους ὓμνους, γιά νά ἀποδώσουν τήν ἀλήθεια γιά τό πάνσεπτο Πρόσωπό Της καί οἱ Πατέρες, μέσα ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους, διεσφάλισαν τήν θεοπαράδοτη καί Ἀποστολική παρακαταθήκη:

 Ὃτι ἡ Θεόπαις Μαριάμ, εἶναι ἀληθής Θεοτόκος, διότι ἐκυοφόρησε καί ἐβάστασε τό Υἱόν καί Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐνηνθρώπησε γιά νά κάνῃ τόν ἂνθρωπο κατά χάριν Θεό.

Ξεκινάμε με χαρούμενες καρδιές (Ι)

Ξεκίνησε τη Δευτέρα 10 Αυγούστου η κατασκηνωτική περίοδος για τα αγόρια Γυμνασίου κ Λυκείου, αγαπητοί φίλοι. Η ΑΓΚΥΡΑ γέμισε από χαρούμενες φωνές καλών παιδιών.

Τους ευχόμαστε καλή διαμονή και οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μάρτυρες να τους προστατεύουν. 

Καλή δύναμη στους Αρχηγούς και τα επιτελεία τους, στις κυρίες της κουζίνας και τη διαχειρίστρια.

Παράκληση στην Ι.Μ. Αναλήψεως Μιντιλογλίου

 

Ο Κύριος ευλογεί το λίγο, αλλά όχι το καθόλου... - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Τά Ἐγκώμια τῆς Γηροκομήτισσας στήν Πάτρα.

 

Πλῆθος εὐσεβοῦς Λαοῦ, ἀνῆλθε στό περίπυστο καί ἱστορικό Μοναστήρι τῆς Παναγίας τῆς Γηροκομήτισσας στήν Πάτρα τό ἀπόγευμα τῆς Κυριακῆς, 9ης  Αὐγούστου ἐ.ἒ., προκειμένου νά χαιρετίσουν καί νά μακαρίσουν τήν πανακήρατον καί ἀειπάρθενον Μητέρα τοῦ Ἐμμανουήλ καί νά Τῆς ψάλουν τά Ἐγκώμια, τά ὁποῖα ἒγραψε μέ τά ἃγια χέρια του, ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Παλαιῶν Πατρῶν Διονύσιος, τό ἒτος 1541μ.Χ.

Τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας, προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγον, ἀναλύσας τά ἁγιογραφικά χωρία: «Μακαρία ἡ κοιλία ἡ βαστάσά σε καί μαστοί οὓς ἐθήλασας» καί «Μενοῦν γε μακάριοι οἱ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί φυλάσσοντες αὐτόν». Ὁ Μητροπολίτης ἀνεφέρθη καί στήν θεολογία, τῶν λόγων αὐτῶν καί στήν πρακτική ἐφαρμογή τους.

Μέ τόν Σεβασμιώτατο συνεχοροστάτησε  ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος καί συμμετεῖχαν ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς, Ἀρχιμ. π. Συμεών Χατζῆς καί οἱ Πατέρες τοῦ Μοναστηριοῦ καί ἂλλοι Πρεσβύτεροι καί Διάκονοι τῆς πόλεως καί τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.

Τέλος, ὁ Σεβασμιώτατος ἐπήνεσε τήν εὐλάβεια τοῦ Πατραϊκοῦ Λαοῦ καί εὐχήθηκε ἀπό καρδίας πρός ὃλους, τά δέοντα διά πρεσβειῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Η Άννα Δούρου - Σακκά έφυγε για τον Ουρανό

 

Μια ευλογημένη ψυχή γεμάτη πίστη, απλότητα, υπομονή και αγάπη πορεύεται προς τον Ουρανό. Η Άννα Δούρου - Σακκά μετά από σύντομη και βασανιστική ασθένεια έφυγε από τον κόσμο αυτόν για να πάει εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος, λύπη και στεναγμός. Πηγαίνει να συναντήσει τον αγαπημένο της Κώστα που εδώ και δέκα μήνες βρίσκεται στην αγκαλιά του φιλέσπλαχνου Θεού.

Στα χρόνια της ζωής της στην Πάτρα αντιμετώπισε πολλές δυσκολίες, είχε όμως πίστη και υπομονή. Τη θυμόμαστε κάθε φορά με χαμόγελο να βοηθά με την καρδιά της όπου της ζητούσαν, να κινείται πάντα ταπεινά και διακριτικά. Να προσφέρει ανιδιοτελώς στην κατασκήνωση και στη Χριστιανική Εστία Πατρών.

Προσευχόμαστε ο παντοδύναμος Θεός να αναπαύσει την καλόκαρδη και ταπεινή Άννα. Να την έχει στη ζεστή αγκαλιά των Αγίων Του και να της χαρίσει όλα τα αγαθά της αιώνιας ζωής.

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει από τον Ι. Ναό Αγ. Τριάδος Άνω Αλισσού την Τρίτη 11.8.2026 και ώρα 13.00.

Ολοκληρώθηκε η κατασκηνωτική περίοδος για τα κορίτσια γυμνασίου - λυκείου

 

Ολοκληρώθηκε σήμερα με τη βοήθεια του Θεού και η κατασκηνωτική περίοδος για τις μαθήτριες Γυμνασίου και Λυκείου, αγαπητοί φίλοι.

75 κατασκηνώτριες επέστρεψαν γεμάτες χαρά, βιώματα, αποφάσεις...

Θερμές ευχαριστίες εκφράζουμε και πάλι στην Αρχηγό και το επιτελείο της, στις κυρίες και τις δεσποινίδες της κουζίνας που προσέφεραν τις υπηρεσίες τους με ανιδιοτέλεια και αγάπη.

Η κατασκήνωση φέτος είχε την ονομασία ΕΚΚΛΗΣΙΑ: ΛΙΜΑΝΙ ΣΩΤΗΡΙΑΣ και είχαν ως προστάτη τον Άγιο Ευμένιο.

Τα ονόματα των ομάδων τους και οι προστάτες Άγιοι αντίστοιχα ήταν:

Φάρος αληθείας - Αγ. Άνθιμος

Λυχνία ολόφωτη - Αγ. Γερβάσιος Πατρών

Νέα Ιερουσαλήμ - Αγ. Αθανάσιος Χαμακιώτης

Άγκυρα ελπίδας - Αγ. Αμφιλόχιος

Βασιλεία Ανίκητη - Αγ. Βησσαρίων Αγαθωνίτης

Ασάλευτο θεμέλιο -  Αγ. Ιάκωβος Τσαλίκης

Σκηνή Αγίων - Αγ. Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος