Νίνα (Κατερίνα) Ἀθαν. Μπιλάλη
«Μία ἀρχόντισσα τῆς Πίστεως»
Μᾶς αἰφνιδίασε ἡ δυσάρεστη εἴδηση. Ἡ Νίνα ἔφυγε. Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω! Ὄχι! Πῶς; Γιατί; Ἀδύνατον! Εἶναι ἀλήθεια. Ἡ Νίνα μας ἐν χώρα ζώντων. Κανέναν δὲν ἐνόχλησε μὲ τὴν ἀσθένειά της. Ἀρχόντισσα καὶ στὸν πόνο της. Ἡ προσωποποίηση τῆς διάκρισης. Εὐκαίρως - ἀκαίρως μᾶς τὸ θύμιζε: «Πασῶν τῶν ἀρετῶν ἀνωτέρα ἡ διάκρισις». Διότι τὴ βίωνε. Ἦταν ὁ τρόπος τῆς σεμνῆς, εὐσεβοῦς ζωῆς της.
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ἡ ἀγαπημένη μας ἀδελφὴ καὶ συνεργάτιδα, ἀκτινοβολοῦσε μὲ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς, τὸν πλοῦτο τῶν ἀρετῶν, τὸ ὑπὲρ-περίσσευμα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης της. Μία ξεχωριστὴ παρουσία ἀνάμεσά μας, ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια.
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ὄχι μόνο ὡς τὰ πρὸς τὰ ἐξωτερικά της στοιχεῖα, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ καλλιέργειά της, τὸν πνευματικὸ προσωπικό της ἀγώνα, τὴν ἐκκλησιαστικὴ καί μυστηριακή της ζωή καὶ τὴν φλογερὴ ἱεραποστολικὴ καὶ φιλανθρωπική της διακονία, ὁλοπρόθυμη καί ἀκούραστη πάντοτε.
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τὴν ἐκλεκτή της οἰκογένεια. Κάποτε ἕνας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ἐρώτησε τὸν μακαριστὸ σύζυγό της: «Δὲ μοῦ λὲς, Θανάση, πῶς εἶναι νὰ ζεῖς τόσα χρόνια μαζὶ μὲ ἕναν ἄγγελο, τὴ Νίνα σου; Πές μας, νὰ ἀκοῦνε καὶ οἱ νεώτεροι».
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τούς συγγενεῖς καὶ φίλους. Πέντε μέλη, ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ κουνιάδου της, ἔφευγαν ἕνας ἕνας γιὰ τὸν Οὐρανό. Ἡ Νίνα δίπλα τους στίς ἀρρώστιες τους, στὸ σπίτι, στὸ νοσοκομεῖο, στὶς κηδεῖες καὶ στὰ μνημόσυνά τους. Μὲ τί πίστη καὶ δύναμη καὶ ἀστείρευτη ὑπομονή καί ἀγάπη διαχειρίσθηκε αὐτὸν τὸν πόνο μέχρι τὸν αἰφνίδιο θάνατο τοῦ συζύγου της, ποὺ δὲν ἄργησε νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ἐνέπνεε σὲ ὅλους ἐμπιστοσύνη καὶ γιὰ αὐτὸ τὴν ἐμπιστευόμαστε. Δὲν φανέρωνε μυστικό, προσευχόταν θερμὰ γιὰ ὅλους. Ἡ προσευχὴ ἦταν ἡ βαθιὰ της λαχτάρα καὶ ἀνάπαυλα.
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, καὶ γιὰ τὰ διακονήματά της, στὶς ἀνάγκες τῆς ἐνορίας, στοὺς φιλικοὺς κύκλους καὶ τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τῆς Ἑστίας, στὴν Ἁγία Σκέπη, στὰ οἰκοτροφεῖα καὶ κυρίως στὴν «Πρόνοια». Δεύτερο σπίτι της ἦταν τὸ Νοσοκομεῖο στὸ Ρίο, τὰ σπίτια τῶν ἀσθενῶν, ποὺ περίμεναν τὴν ἐπίσκεψή της, τὰ τηλεφωνήματά της σὲ μοναχικοὺς ἀνθρώπους, ποὺ λαχταροῦσαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ νὰ νιώσουν τὴν ἀγάπη της. Ὄπου πόνος, ὅπου χαρά, πάντα οὐσιαστικὰ παροῦσα. Γνήσιος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Θά λείπει ἡ ἀγάπη της καὶ θὰ στοιχίσει ἡ ἀπουσία της.
Νίνα μας, ἀδελφή μας, ὁ πόνος ἀπὸ τὸ ἀναπάντεχο νέο μᾶς βαραίνει. Πῶς νὰ ξεχάσουμε ὅλες ἐκεῖνες τὶς εὐλογημένες ὧρες, ποὺ τόσο ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα διακονοῦσες μαζί μας, μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, τὸν Κύριο; Πῶς νὰ σὲ ξεχάσουμε γιὰ τὴν ἠρεμία σου, τὴν γλυκύτητα τοῦ χαρακτήρα σου; Σπάνια οἱ γυναῖκες εἴμαστε προσεκτικὲς στὸν λόγο τοῦ Ἰάκωβου: «εἴ τις ἐν λόγω οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ». Ἐσὺ τὰ κατάφερες.
Πῶς νὰ σὲ ξεχάσουμε προσευχόμενη στὴν Ἱερὰ Ἀγρυπνία τοῦ Ἄγ. Ἀνδρέου, κάθε Παρασκευὴ βράδυ; Τί εὐλογία ποὺ ὁ Ἅγιος ἦρθε καί σὲ πῆρε ἀπὸ τὴν ἀγκαλιὰ τῶν παιδιῶν σου, ἀπό τό σπίτι σου, τὴν ὥρα πού στόν Ναό Του γινόταν ἠ ἱερά ἀγρυπνία! Φανταζόμαστε τὸν Ἅγιο νὰ σὲ συνοδεύει μαζὶ μὲ τὸν Ἀγγελό σου στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ τὴν ὁποία τόσο ἀγωνίσθηκες μὲ τὴν βοήθειά Του!
Θὰ μᾶς λείψεις, Νίνα μας. Ἔχεις ὅμως ἀφήσει πίσω τὴν ἐκλεκτή σου οἰκογένεια, τοὺς συγγενεῖς σου καὶ τὶς φίλες σου, ποὺ θὰ σεβόμαστε τὴν μνήμη σου καὶ τὸ φωτεινό παράδειγμά σου, καὶ ἐσὺ θὰ μᾶς στηρίζεις ἀπὸ ψηλά.
Καλὸν Παράδεισο, ἀδελφή μας! Νὰ τὸν ἀπολαύσεις μὲ τὴν ψυχή σου, μέσα στό φῶς καί στή χαρά, στήν ἀφθαρσία καί στή λύτρωση, στήν αἰώνια Ζωή. Σὲ ἀγαποῦμε καί σέ εὐγνωμονοῦμε.
Καλὴ Ἀνάσταση, Νίνα μας! ΑΜΗΝ!
Οἱ συνδιακόνισσες καί φίλες σου
ἀπό τήν Χριστιανική Ἑστία Πατρῶν
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου