Μετά το like τι;
Αν αύριο έκλειναν τα social media, πολλούς influencers δεν θα τους ήξερε ίσως ούτε ο γείτονάς τους. Απορώ αν θα είχαν έναν άνθρωπο για να βγουν για έναν καφέ. Είναι το μεθύσι της ψεύτικης αναγνώρισης στο πλαίσιο ενός φαντασιακού κόσμου.
Σου λέει ο άλλος έχω τόσους ακόλουθους στο Instagram, Facebook και στο tik tok αλλά κανένας δεν ακολουθεί τη ζωή μου, τα προβλήματά μου, τις αγωνίες μου, τις πληγές και τις επιθυμίες μου. Και σε λίγο κάνουν την εμφάνιση τους τα ψυχολογικά προβλήματα. Δεν μπορεί η ανθρώπινη ύπαρξη να χορτάσει από likes και νούμερα ακολούθων. Ένα βλέμμα, μια παρέα, ένα βίωμα, να νιώσεις ότι ο άλλος σε αισθάνεται και σε καταλαβαίνει, δεν μπορεί να το αντικαταστήσει κανένα like και καμιά ικανοποίηση από τις πολλές κοινοποιήσεις ενός story.
Η μοναξιά θερίζει, είναι πλέον ο νέος κοινωνιολογικός καρκίνος και κανείς δεν μιλάει. Οι άντρες και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο εχθρικά, με αποτέλεσμα να καταλήγουν μόνοι.
Υποστηρίζουν ότι δεν θέλουν κανέναν αλλά όταν σβήνει η οθόνη σβήνουν και οι καρδιές. Συζούμε σε αυτόν τον κόσμο, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον και ο άλλος για εμάς είναι ο παράδεισος μας. Όταν το καταλάβουμε αυτό θα ανατείλει κάτι καλύτερο στην κοινωνία που ζούμε . Καλά τα social, αλλά μόνο σαν εργαλείο. Να επιδιώκουμε την επαφή με τον άλλον, μην χάνουμε ευκαιρία, μην κλεινόμαστε. Όχι μόνο τηλέφωνα, Viber, και messenger. Να συναντήσουμε τον άλλον και να αφήσουμε τις καρδιές και τον Θεό να μιλήσουν. Γνωρίζω ανθρώπους που αν τους αφαιρέσεις τα social media δεν θα έχουν ούτε έναν άνθρωπο να πουν μια κουβέντα. Εν τω μεταξύ υπάρχει τέτοιος εγωισμός που όλοι το παίζουν τέλειοι και γνώστες και δίνουν συμβουλές στους άλλους. Μια κοινωνία που οι μισοί δίνουν συμβουλές και το παίζουν έξυπνοι στους άλλους μισούς και στο τέλος μένει μια άδεια καρδιά, μια κενή ψυχή κι ένα κουτί ψυχοφάρμακα.
Ο Θεός να μας φωτίσει όλους.
π. Σπυρίδων Σκουτής - euxh. gr
