Αρχονταρίκι - Σχολή Γονέων/Ι. Ν. Αναλήψεως του Κυρίου Ραφήνας
"Ατενίζοντας τον καινούργιο χρόνο με τα μάτια του πιστού".
Ομιλητής ο Πανοσιολογιότατος Αρχιμ. Χριστόδουλος Κογιώνης Θεολόγος - Συγγραφέας, μέλος της Αδελφότητος Θεολόγων "Ο Σωτήρ"
Κυριακή 7 Ιανουαρίου 2023
Η παραπάνω φωτογραφία έγινε αντικείμενο μεγάλου σχολιασμού (viral), αγαπητοί φίλοι.
Δείχνει σχεδόν 1 εκατομμύριο πολίτες και τουρίστες την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του 2024 στη Λεωφόρο των Ηλυσίων Πεδίων στο Παρίσι να περιμένουν την αλλαγή του χρόνου.
Αντί όμως να ανταλλάσσουν ευχές με το βλέμμα στραμμένο στον ουρανό που φωτιζόταν από χιλιάδες εντυπωσιακά πυροτεχνήματα, προτίμησαν να σηκώσουν ψηλά το κινητό τους μήπως και δεν καταγράψουν κάθε «στιγμή» από το εντυπωσιακό σόου. Σίγουρα οι followers των προσωπικών τους social θα διψούσαν εκείνη την ημέρα για πρωτογενές υλικό...
Έτσι όμως δεν μπορείς να χαρείς την όποια σημαντική στιγμή... φεύγει και χάνεται... Τουλάχιστον μπορείς να την μοιραστείς... σαν να την έζησες...!!!
Καλή χρονιά φίλοι Youtubers, Instagrammers, Τουιτεράδες κ.α.
Οι χαρούμενες φωνές 50 Χαρούμενων Αγωνιστών ακούστηκαν την Τρίτη 2.1.24 στην κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ. Εκμεταλλευόμενοι τον πολύ καλό καιρό πέρασαν την ημέρα τους παίζοντας στα γήπεδα της κατασκήνωσης. Έκοψαν και την Πρωτοχρονιάτικη Βασιλόπιτα.
Αυτό όμως που απήλαυσαν ήταν η καλή παρέα, η αγνή ψυχαγωγία, το ευχάριστο διάλειμμα πριν την επιστροφή στα μαθήματα και τις σχολικές τους υποχρεώσεις.
Οι ομαδάρχες τους με την καθοδήγηση του Ιεροδιακόνου π. Γαβριήλ ήταν και πάλι εκεί.
Kοίταξε μέ χαμόγελο τό ρολόι της. Ἔδειχνε ἕντεκα παρά τέταρτο. Ἄρχισε νά ἑτοιμάζει τά πράγματά της. Σέ δεκαπέντε λεπτά τέλειωνε ἡ βάρδια της κι ἦταν ἐλεύθερη νά τρέξει στό σπίτι της. Τούς φαντάστηκε ὅλους μαζεμένους νά τήν περιμένουν, γιά νά καθίσουν στό τραπέζι καί νά κόψουν τήν πίτα. Μεγάλωσε τή λαχτάρα της ἡ σκέψη τοῦ ἀδελφοῦ της, τοῦ Βασίλη. Τόν περίμεναν νά ἔρθει ἀπόψε μέ ἄδεια ἀπό τό νησί, ὅπου ὑπηρετοῦσε στρατιώτης, Ἴσως καί νά ἔφτανε στὀ σπίτι πρίν ἀπ᾿ αὐτήν. Ὕστερα ἡ σκέψη της ἔτρεξε στόν παππού καί τή γιαγιά πού ἦρθαν ἀπ᾿ τό χωριό, γιά νά περάσουν μαζί τους τίς γιορτές. Ἔντεκα παρά δέκα! Νά, ὅπου νά ναι θά ἔφτανε ἡ ἀδελφή τῆς βραδινῆς βάρδιας, γιά νά τήν ἀντικαταστήσει.
- Ἀδελφή Μαργαρίτα, ἀδελφή Μαργαρίτα...
Ἡ φωνή τῆς προϊσταμένης ἀδελφῆς ἔφτασε στ᾽ αὐτιά τῆς Μαργαρίτας γεμάτη ἀγωνία.
- Αδελφή Μαργαρίτα, γρήγορα, νά ἑτοιμάσουμε τό χειρουργεῖο.
- Μά.... ἔκανε νά πεῖ ἡ Μαργαρίτα κι ἔσκυψε ἀμέσως ντροπιασμένη τό κεφάλι. Τί νά ἔλεγε, πώς τέλειωνε ἡ ὑπηρεσία της καί πώς σέ δέκα λεπτά ἔπρεπε νά φύγει;
-᾿Αδελφή Μαργαρίτα, γρήγορα σέ παρακαλῷ, εἶναι ζήτημα ζωῆς καί θανάτου. Κι εἶναι νέο παιδί… Κάποιος στρατιώτης πού γύριζε στό σπίτι του.
- Στρατιώτης πού γύριζε στό σπίτι του;
Πετάχτηκε σάν ἐλατήριο ἡ Μαργαρίτα καί κατευθύνθηκε τρέχοντας πρός τό χειρουργεῖο. 'Η καρδιά της χτυποῦσε σέ ἀκατάστατο ρυθμό καί τά πόδια της ἔτρεμαν, καθώς ἑτοίμαζε μέ τήν προϊσταμένη τό χειρουργεῖο.
- Ὁ Βασίλης... ὁ Βασίλης... Μήπως μάθατε πῶς τόν λένε;
Ἡ προϊσταμένη τήν κοίταξε ξαφνιασμένη.
-᾿Αδελφή Μαργαρίτα, συνήθως εἶσαι ψύχραιμη στό χειρουργεῖο. Τί ἔχεις πάθει ἀπόψε;
- Ξέρετε... ἀπόψε περιμένουμε τόν ἀδελφό μου πού εἶναι στρατιώτης καί μέ τρώει ἡ ἀγωνία μήπως...
- Μήπως εἶναι ὁ τραυματισμένος;
Ἔκλεισε τά μάτια κι ἀνάσανε μέ ἀνακούφιση ἡ Μαργαρίτα, σάν εἶδε τό πρόσωπο τοῦ νέου. Καμιά ὁμοιότητα μέ τόν Βασίλη τους. Ξανθός ἐκεῖνος, μελαχρινός αὐτός. Τῆς ἦρθε αὐθόρμητα νά κάνει τόν σταυρό της καί νά πεῖ «Δόξα τῷ Θεῷ», μά συγκρατήθηκε, σάν ἔνιωσε πάνω της ἐλεγκτικό τό βλέμμα τῆς προϊσταμένης.
«Δόξα τῷ Θεῷ», ἔνιωσε νά τῆς λέει, «πού δέν εἷναι ὁ ἀδελφός σου, ἀλλά κάποιας ἄλλης ὁ ἀδελφός;».
Κατέβασε τά μάτια ἡ Μαργαρίτα καί ἀφοσιώθηκε στή δουλειά της ὅσο πιό ψύχραιμα μποροῦσε.
- Πιστεύω πώς θά ζήσει, ἄκουσε τόν γιατρό νά λέει ὕστερα ἀπό τρίωρη μάχη, καί κατάκοπη βγῆκε ἀπό τό χειρουργεῖο.
Μέσα βαθιά της μιά ἐνοχή τῆς τρυποῦσε τήν καρδιά. Ἡ ἐνοχή γιά ᾿κείνη τήν ἀνακούφιση πού ἔζησε, ὅταν δέν ἀναγνώρισε στό πρόσωπο τοῦ τραυματισμένου τόν ἀδελφό της. Κοίταξε τό ρολόι της. Δύο καί μισή. Ἡ καινούργια χρονιά εἶχε ἔρθει φέτος πολύ ἀθόρυβα, χωρίς νά τό καταλάβει καί τήν βρῆκε σέ μιά μάχη μέ τόν θάνατο. Πόσο ξερά καί τυπικά θά γράφουν αὔριο οἱ ἐφημερίδες πώς «κατά τή σύγκρουση τραυματίστηκε σοβαρά ὁ στρατιώτῆς...»! Καί πόση ἀνακούφιση θά νιώσουν ὅλοι εκεῖνοι πού, διαβάζοντας τό ὄνομα τοῦ στρατιώτη, δέν θά τούς θυμίσει τίποτε θά τούς εἶναι ἕνας ξένος, ἔτσι ὅπως τῆς φάνηκε καί κείνης, ὅταν τόν πρωτοαντίκρυσε στό χειρουργεῖο.
Ἦταν πιά τρεῖς ἡ ὥρα καί ἦταν ἕτοιμη νά φύγει, ὅμως τά βήματά της ἀντί στήν ἔξοδο τήν ἔφεραν στήν εντατική. Κοίταξε ἀπό τό ἄνοιγμα τῆς πόρτας τόν στρατιώτη κι ὕστερα ἀθόρυβα πλησίασε τό κρεβάτι του. Ἔβαλε τό χέρι της στό μέτωπό του πού ἔκαιγε κι ὕστερα βάλθηκε νά τόν ἀνακουφίζει μέ κρύες κομπρέσσες.
- Ποῦ εἶμαι, ποιά εἶσαι, ρώτησε ξέψυχα ὁ ἄρρωστος.
- Εἶμαι ἡ ἀδελφή Μαργαρίτα. Ἡσύχασε, ὅλα θά πᾶνε καλά.
- Ἡ ἀδελφή Μαργαρίτα; ᾿Εγώ, ἐγώ δέν ἔχω ἀδελφή. δέν ἔχω κανένα. Μόνο μιά μάνα ἔχω...
Τά μάτια τῆς Μαργαρίτας γέμισαν δάκρυα.
- Ποιά εἶσαι;, ξαναρώτησε μές στό παραλήρημά του.
Ἤξερε ἡ Μαργαρίτα πώς δέν μποροῦσε νά τοῦ ἐξηγήσει. Ἔτσι ὅπως ἦταν, δέν ἦταν δυνατόν νά καταλάβει. Ὅμως ἐπανέλαβε ἀκόμα μιά φορά. Περισσότερο γιά κείνην παρά γιά τόν ἄρρωστο.
- Εἶμαι ἡ ἀδελφή Μαργαρίτα καί σύ εἶσαι ὁ ἀδελφός μου, ὁ ἀδελφός μου! Καὶ δέν τῆς φάνηκε καθόλου παράξενο, ὅταν κάτω ἀπό τή βρεγμένη κομπρέσσα καί πίσω ἀπό τό θολό βλέμμα εἶδε πώς ὁ στρατιώτης πού τραυματίστηκε σέ σύγκρουση γυρνώντας στό σπίτι του, ἔμοιαζε τόσο πολύ μέ τόν Βασίλη τους.
Σήκωσε τά μάτια κι εἶδε νά στέκεται σιωπηλή ἀπέναντί της ἡ προϊσταμένη. Τό βλέμμα της ὅμως δέν τό αἰσθάνθηκε τούτη τή φορά ἐλεγκτικό, ἀλλά ἔνιωσε στοργικά νά τῆς λέει: «Δόξα τῷ Θεῷ, πού εἶσαι ἡ ἀδελφή του».
Ἀπὸ τὸ βιβλίο τῆς Ἑλένης Βασιλείου “ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΧΑΡΑ ΜΟΥ ΠΑΙΔΙΚΗ” (Ἐκδόσεις “Χριστιανικὴ ἐλπίς”) σελ 99-103.
Χρυσὰ χέρια καὶ πολλὰ χαρίσματα μοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος. Δὲν τὰ μεταχειρίσθηκα γιὰ νὰ ἀποχτήσω ὑλικὰ ἀγαθά, μήτε χρήματα, μήτε δόξα, μήτε κανενὸς εἴδους καλοπέραση. Τὰ μεταχειρίσθηκα πρὸς δόξαν τοῦ Κυρίου καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας του. Ὄχι μόνο τὸν ἑαυτό μου παράβλεψα, μὰ καὶ τοὺς δικούς μου, τὴ γυναῖκα μου, τὰ παιδιά μου καὶ τὰ ἐγγόνια μου τὰ ἀδίκησα, κατὰ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου. Κανένας ἄνθρωπος δὲν στάθηκε τόσο ἀνίκανος νὰ βοηθήσει τοὺς συγγενεῖς του, ὅσο ἐγώ. Μ᾿ ὅλο ποὺ εἶχα ἕνα ὄνομα καὶ πολλοὺς θαυμαστές, ποτὲ δὲν τὰ μεταχειρίσθηκα γιὰ ὠφέλειά μου, τόσο, ὥστε ν᾿ ἀποροῦν οἱ γνωστοί μου κι οἱ ξένοι. Ἤμουνα προσηλωμένος στὸ ἔργο ποὺ ἔβαλα γιὰ σκοπό μου, καὶ στὸν σκληρὸν ἀγῶνα γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη πίστη μας. Γιὰ τοῦτο τυραννιστήκαμε καὶ τυραννιόμαστε στὴ ζωή μας. Φτωχὸς ἐγώ, φτωχὰ καὶ τὰ παιδιά μας. Βιοπάλη σκληρή. Μά, μὲ τὴν ἐλπίδα τοῦ Θεοῦ, ὅλα γαληνεύουν. Ὅλα τὰ θλιβερὰ τὰ περνοῦμε μὲ εὐχαριστία. Ξέρω πὼς ὅσα βάσανα μᾶς ἔρχονται, μᾶς ἔρχονται γιατὶ δὲν πέσαμε νὰ προσκυνήσουμε τὸν διάβολο, νὰ καλοπεράσουμε, παρὰ ἀκολουθοῦμε Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς δείχνει «τὴν στενὴν καὶ τεθλιμμένην ὁδόν», καὶ σ᾿ αὐτὸν τὸν δρόμο τὸν ἀκολουθοῦμε πρόθυμα....
Ἐχτές, παραμονὴ τῆς Πρωτοχρονιᾶς, ἤμουνα ξαπλωμένος στὸ κουβούκλι μας περασμένα τὰ μεσάνυχτα, καὶ συλλογιζόμουνα. Εἶχα δουλέψει νυχτέρι γιὰ νὰ τελειώσω μία Παναγία Γλυκοφιλοῦσα, καὶ δίπλα μου καθότανε ἡ γυναίκα μου κ᾿ ἔπλεκε. Ὅποτε δουλεύω, βρίσκουμαι σὲ μεγάλη κατάνυξη, καὶ ψέλνω διάφορα τροπάρια. Σιγόψελνα, λοιπὸν, ἐκεῖ ποὺ ζωγράφιζα τὴν Παναγία, κι ἡ Μαρία ἔψελνε καὶ κείνη μαζί μου μὲ τὴ γλυκειὰ φωνή της. Βλογημένη γυναίκα μοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ἂς εἶναι δοξασμένο τ᾿ ὄνομά του γιὰ ὅλα τὰ μυστήρια τῆς οἰκονομίας του. Τὸν εὐχαριστῶ γιὰ ὅσα μοῦ ἔδωσε, καὶ πρῶτ᾿ ἀπ᾿ ὅλα γιὰ τὴν ἁπλὴ τὴ Μαρία, ποὺ μοῦ τὴ δώρησε συντροφιὰ στὴ ζωή μου, ψυχὴ θρησκευτική, ἕνα δροσερὸ ποταμάκι ποὺ γλυκομουρμουρίζει μέρα-νύχτα δίπλα σ᾿ ἕνα παλιὸν καστρότοιχο. Τὸ κρουσταλένιο νερό του δὲν θολώνει μὲ τὰ χρόνια, ἀλλὰ γίνεται κι᾿ ὁλοένα πιὸ καθαρὸ καὶ πιὸ γλυκόλαλο: «Καλότυχος ὁ ἄνδρας πού ’χει καλὴ γυναίκα. Ἡ καλὴ γυναίκα εὐφραίνει τὸν ἄνδρα της, καὶ θὰ ζήσει εἰρηνεμένα τὰ χρόνια τῆς ζωῆς του. Καλὴ γυναίκα, κορῶνα στὸ κεφάλι τοῦ ἀνδρός της. Ἡ ἐμορφιὰ τῆς καλῆς γυναίκας φεγγοβολᾶ μέσα στὸ σπίτι σὰν τὸν ἥλιο ποὺ βγαίνει καὶ λάμπει ὁ κόσμος». Τέτοια γυναῖκα μοῦ χάρισε κ᾿ ἐμένα ὁ Κύριος.
Ἡ ἐμορφιὰ δὲν τὴν περηφάνεψε, ἴσια-ἴσια ἡ ταπείνωση τὴν πλήθυνε, κι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ τὴν εὐωδίασε. Ἀνάμεσα στὶς ἔμορφες ξεχώρισε, γιατὶ ἡ ἀκαταδεξιὰ δὲν θάμπωσε τὸ κρούσταλλό της, κι ἡ πονηρία δὲν λέρωσε τὸ σιντέφι τῆς ψυχῆς της. Κοντά μου κάθεται καὶ μὲ συντροφεύει, ἥμερος ἄνθρωπος. Μαρία ἡ ἁπλή! Ἐκείνη πλέκει εἴτε ράβει, κ᾿ ἐγὼ δουλεύω τὴν ἁγιασμένη τέχνη μου καὶ φιλοτεχνῶ εἰκονίσματα ποὺ τὰ προσκυνᾶ ὁ κόσμος. Τί χάρη μᾶς ἔδωσε ὁ Παντοδύναμος, ποὺ τὴν ἔχουνε λιγοστοὶ ἄνθρωποι, «ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῶν δούλων αὐτοῦ». Τὸ καλύβι μας εἶναι φτωχὸ στὰ μάτια τοῦ κόσμου, καὶ μολοταῦτα στ᾿ ἀληθινὰ εἶναι χρυσοπλοκώτατος πύργος κ᾿ ἡλιοστάλαχτος θρόνος, γιατὶ μέσα του σκήνωσε ἡ πίστη κ᾿ ἡ εὐλάβεια. Κ᾿ ἐμεῖς, ποὺ καθόμαστε μέσα, εἴμαστε οἱ πιὸ φτωχοὶ ἀπὸ τοὺς φτωχούς, πλὴν μᾶς πλουτίζει μὲ τὰ πλούτη του Ἐκεῖνος, ποὺ εἶπε: «πλούσιοι ἐπτώχευσαν καὶ ἐπείνασαν, οἱ δὲ ἐκζητοῦντες τὸν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντὸς ἀγαθοῦ».
Ἀφοῦ λοιπὸν τελείωσα τὴ δουλειά μου κατὰ τὰ μεσάνυχτα, ξάπλωσα στὸ μεντέρι μου, κ᾿ ἡ Μαρία ξάπλωσε καὶ κείνη κοντά μου καὶ σκεπάσθηκε καὶ τὴν πῆρε ὁ ὕπνος. Ἔπιασα νὰ συλλογίζουμαι τὸν κόσμο. Συλλογίσθηκα πρῶτα τὸν ἑαυτό μου καὶ τοὺς δικούς μου, τὴ γυναίκα μου καὶ τὸ παιδί μου. Γύρισα καὶ κοίταξα τὴ Μαρία ποὺ ἤτανε κουκουλωμένη καὶ δὲν φαινόταν ἂν εἶναι ἄνθρωπος ἀποκάτω ἀπὸ τὸ σκέπασμα. Κ᾿ εἶπα: Ποιὸς μᾶς συλλογίζεται; Οἱ ἄνθρωποι λένε λόγια πολλά, μὰ δὲν πιστεύουνε σὲ τίποτα, γι᾿ αὐτὸ εἶπε ὁ Δαυίδ: «πᾶς ἄνθρωπος ψεύστης». Γύρισα καὶ κοίταξα τὸ φτωχικό μας, πού ’ναι σὰν ξωκκλήσι, στολισμένο μὲ εἰκονίσματα καὶ μὲ ἁγιωτικὰ βιβλία, χωμένα ἀνάμεσα στ᾿ ἀρχοντόσπιτα τῆς Βαβυλωνίας, κρυμμένο, σὰν τὸν φτωχὸ ποὺ ντρέπεται μὴ τὸν δεῖ ὁ κόσμος. Ἡ καρδιά μου ζεστάθηκε, κρυμμένη καὶ κείνη μέσα μου. Ἔνοιωσα πὼς ἤμουνα χωρισμένος ἀπὸ τὸν κόσμο κι οἱ λογισμοί μου πὼς ἤτανε καὶ κεῖνοι κρυμμένοι πίσω ἀπὸ τὸ καταπέτασμα ποὺ χώριζε τὸν κόσμο ἀπὸ μένα, καὶ πῶς ἄλλος ἥλιος κι ἄλλο φεγγάρι φωτίζανε τὸν δικό μας τὸν κόσμο. Κι ἀντὶ νὰ πικραθῶ, εὐφράνθηκε ἡ ψυχή μου πὼς μ᾿ ἔχουνε ξεχασμένον, κ᾿ ἡ χαρὰ ἡ μυστική, ποὺ τὴν νοιώθουνε, ὅσοι εἶναι παραπεταμένοι, ἄναψε μέσα μου ἥσυχα κι εἰρηνικά, κι ἡ παρηγοριὰ μὲ γλύκανε σὰν μπάλσαμο, ἀνακατεμένη μὲ τὸ παράπονο. Καὶ φχαρίστησα Ἐκεῖνον, ποὺ κάνει τέτοια μυστήρια στὸν ἄνθρωπο καὶ ποὺ κάνει πλούσιους τοὺς φτωχούς, χαρούμενους τοὺς θλιμμένους, ποὺ δίνει μυστικὴ συντροφιὰ στοὺς ξεμοναχιασμένους, καὶ ποὺ μεθᾶ μὲ τὸ κρασὶ τῆς τράπεζάς του ὅσους βάλανε τὴν ἐλπίδα τους σὲ Κεῖνον. Ἂν δὲν ἤμουνα φτωχὸς καὶ ξευτελισμένος, δὲν θὰ μποροῦσα νὰ ἀξιωθῶ τούτη τὴν πονεμένη χαρά, γιατὶ δὲν ξαγοράζεται μὲ τίποτα ἄλλο, παρεχτὸς μὲ τὴν συντριβὴ τῆς καρδιᾶς, κατὰ τὸν Δαυῒδ ποὺ λέγει«Κύριε, ἐν θλίψει ἐπλάτυνάς με». Ἐπειδή, ὅποιος δὲν πόνεσε καὶ δὲν ταπεινώθηκε, δὲν παίρνει ἔλεος. Ἔτσι τὰ θέλησε ἡ ἀνεξιχνίαστη σοφία Του. Μὰ οἱ ἄνθρωποι δὲν τὰ νοιώθουνε αὐτά, γιατὶ δὲν θέλουνε νὰ πονέσουν καὶ νὰ ταπεινωθοῦνε, ὥστε νὰ νοιώσουνε κάτι παραπέρα ἀπὸ τὴν καλοπέραση τοῦ κορμιοῦ κι ἀπὸ τὰ μάταια πάθη τους.
Μυστηριώδες θέλγητρον απέπνεεν η νυξ αύτη της 3ης Ιανουαρίου του 1911. Εις τον μικρόν οικίσκον της οικίας Παπαδιαμάντη, το παλαιόν πρεσβυτέριον, το λάδι εσώνετο εις την κανδήλαν, η οποία εφώτιζε αμυδρώς την μικράν κάμαραν.
Ο Αλέξανδρος, όστις έκειτο επί της κλίνης πυρέσσων, εζήτησε με τρεμάμενη φωνήν εν βιβλίον. Αυτό που το έδωκαν δεν ήτο εκείνο που εζήτη. Εκράτησεν ωστόσο το μικρόν τομίδιον ανά χείρας και το εθώπευσεν έχων κλειστούς τους οφθαλμούς.
Τι να εζήτει άραγε και τι να επόθει η ψυχή του;
Μήπως τον Όμηρον, τον Θουκυδίδην, το Ευαγγέλιον ή το μέγα ωρολόγιον;
Εγύρισε προς τον τοίχον και ήρχισε να ψάλλει χαμηλοφώνως το δοξαστικόν της ενάτης ώρας των Θεοφανείων: «Την χείραν σου την αψαμένην την ακήρατον κορυφήν του Δεσπότου, έπαρον υπέρ ημών προς αυτόν Βαπτιστά…».
Ω ναι, ήτο η φωνή του κυρ-Αλέξανδρου… που έγινε ένα με τον άνεμον και περιέτρεχεν τα οδούς και τας ρύμας της μικράς πολίχνης, εν είδει αποχαιρετισμού.
Η νυξ προέκοψεν και τότε ο κυρ-βοριάς εκόπασε αισθητώς. Μία γολέττα ήτο σηκωμένη στα πανιά κι έτοιμη να βγει εκ του λιμένος. Μία βόσκουσα φώκη εκεί πλησίον, ήκουσε προφανώς το μοιρολόγι της γραίας Φραγκογιαννούς και το εσυντρόφευσε και αυτή. Ο αέρας τώρα έπνεε ηρέμα και η λαμπάδα μέσα στο πρεσβυτέριο, προ της εικόνος της γλυκοφιλούσης εσβύστη. Το λάδι είχεν σωθεί εις την κανδήλαν.
Ο κυρ-Αλέξανδρος εσταύρωσε τας χείρας και έγειρε την κεφαλήν ως εις αγκάλην τινά. Ο ύπνος ήλθεν γλυκύς, ήτο όμως ένας ύπνος άνευ ονείρων. Ένας ύπνος όχι εις την αγκάλην του Μορφέως, αλλ΄εις την αγκάλην του δικαίου Κριτού, του Παλαιού των ημερών, του Τρισαγίου, όστις αναστάς εκ νεκρών απαρχή των κεκοιμημένων εγένετο.
Καλή σου νύχτα κυρ-Αλέξανδρε.
Τρύφων Τσομπάνης, Αναπληρωτής Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ
Πηγή: ΠΕΜΠΤΟΥΣΙΑ
Κάποιος ευλαβής Ιερεύς, σύγχρονος του Μ. Βασιλείου, λόγω κάποιων περιστάσεων μπήκε σε χρέη και τα χρέη αυτά συν τω χρόνο αυξήθηκαν και οι πιστωτές τον ενοχλούν για τον χρέος του. Αυτό τον ανάγκασε να στραφεί και να ζητήσει βοήθεια σε κάποιον κοντινό και γνωστό του έμπορο, ο οποίος, εισακούοντας τον αίτημά του, του έδωσε 500 χρυσά νομίσματα με τα όποια ο ιερεύς ξεπλήρωσε τον χρέος του. Προς ικανοποίηση του έμπορου ο ιερεύς του υποσχέθηκε να μνημονεύει τον όνομά του και τον όνομα των συγγενών του υπέρ υγείας και υπέρ αναπαύσεως στην Προσκομιδή για όλη του τη ζωή.
Ο έμπορος υπολόγιζε ότι ο ιερεύς θα ζούσε πολλά χρόνια και θα προσευχόταν γι' αυτόν και τους συγγενείς του σε κάθε Λειτουργία και μ' αυτόν θα τον ικανοποιούσε για τα χρήματα που του είχε δώσει.
Ο ιερεύς κατάφερε να τελέσει μόνο μία Λειτουργία στην οποία μνημόνευσε τον ευεργέτη του και τους συγγενείς του. Σύντομα μετά απ' αυτόν αρρώστησε και ύστερα από μια μακρά ασθένεια πέθανε. Ο έμπορος, μαθαίνοντας τον τέλος του Ιερέως, παρά πολύ λυπήθηκε και θλιβόταν για την απώλεια των χρημάτων του, αφού μόνο μια λειτουργία τελέσθηκε από τον ιερέα, πράγμα που δεν τον περίμενε. Εκείνος υπολόγιζε στην μακροχρόνια ζωή του ιερέως και γι' αυτόν του έδωσε τα 500 νομίσματα. Άρχισε λοιπόν να ενοχλεί την πρεσβυτέρα του κομισθέντος, για να του επιστρέψει τα χρήματα, κρατώντας τα χρήματα μόνο για μία Λειτουργία.
Η πρεσβυτέρα του απάντησε ότι χρήματα δεν έχει, κι αν υπήρχαν κάποια, τα ξόδεψε κατά τη διάρκεια της αρρώστιας του ιερέως και τώρα τίποτε δεν είχε απομείνει. Ο έμπορος, χωρίς να δίνει προσοχή στα λόγια της πρεσβυτέρας, απαιτούσε επίμονα τα χρήματά του, απειλώντας με δικαστήρια. Τότε εκείνη απευθύνθηκε στον Μ. Βασίλειο και του διηγήθηκε τι της είχε συμβεί. Αφού την άκουσε ο Άγιος, της είπε: «Εγώ αύριο θα τελέσω τη Θεία Λειτουργία. Ελάτε σε μένα μαζί με τον έμπορο και μια ζυγαριά. Θα ζυγίσουμε μία μερίδα πού θα βγάλω από τον πρόσφορο υπέρ υγείας και σωτηρίας των συγγενών του. Όσο θα ζυγίζεται η μερίδα στην ζυγαριά, τόσο χρυσάφι θα προσθέτει ο έμπορος στον άλλο δίσκο της ζυγαριάς και μ' αυτόν τον χρυσάφι θα σε πληρώσει για τη μία Λειτουργία πού τέλεσε ο κοιμηθείς Ιερεύς».
Η πρεσβυτέρα πήγε στον έμπορο και του μετέφερε τα λόγια του Αγίου Βασιλείου. Ο έμπορος χάρηκε και τον πρωί πήγε στον ναό, παίρνοντας μαζί του τη ζυγαριά και κάμποσο χρυσάφι.
Ο Άγιος Βασίλειος, τελώντας την προσκομιδή, έβγαλε μία μερίδα υπέρ υγείας και σωτηρίας των δούλων του Θεού και την απόθεσε στην ζυγαριά. Και πρόσταξε τον έμπορο να βάλει χρυσάφι στον άλλο δίσκο της. Μα όσο χρυσάφι κι αν έβαζε ο έμπορος, η μια μικρή μερίδα όλο και βάραινε και όσο περισσότερο χρυσάφι έβαζε, τόσο χαμηλότερα και χαμηλότερα έπεφτε ο δίσκος στον όποιο είχε αποτεθεί η μερίδα πού είχε βγάλει ο Μέγας Βασίλειος απομείνει τον πρόσφορο κατά την προσκομιδή.
Ο έμπορος βλέποντας τον μεγάλο θαύμα της Θείας Χάριτος ένιωσε φόβο και κατάνυξη. Αμέσως ζήτησε συγγνώμη από τον Άγιο Βασίλειο και από την πρεσβυτέρα του ενοχλούν Κυρίω κομισθέντος ιερέως και δεν απαίτησε πλέον χρήματα.
Μετά από τόσα γεγονότα, τραγωδίες, πόνο και πένθος
που ζήσαμε το 2023
η ευχή για ένα Ευτυχισμένο νέο έτος
μοιάζει για πολλούς συνανθρώπους μας ουτοπική
και εκτός πραγματικότητας...
Άραγε αντέχεται ζωή χωρίς Θεό;
Μπορεί να υπάρξει ευτυχία χωρίς Χριστό;
Στο sportime ευχόμαστε
το 2024 να είναι μια χρονιά
που θα βάλουμε στην Ελλάδα ξανά τον Χριστό
και την Εκκλησία στη ζωή μας...
Δόξα τω Θεώ πάντων ένεκεν!
Περικλής Γκιόλιας - Sportime
Ἀπό τόν ἂμβωνα τοῦ Μητροπολιτικοῦ Ναοῦ Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν, Κυριακή, μετά τήν Χριστοῦ Γέννησιν, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, στό κήρυγμά του ἀναφέρθηκε μεταξύ τῶν ἂλλων, στόν μιαιφόνον Ἡρώδη, ὁ ὁποῖος ἐδίωξε τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν καί ἐφόνευσε χιλιάδες Νήπια, προκειμένου νά ἐξοντώσῃ τόν Σαρκωθέντα Κύριο. Ὁ Ἡρώδης, ἐσημείωσε ὁ Σεβασμιώτατος εἶχεν οἰκτρό καί φοβερό τέλος.
Ἐν συνεχείᾳ μίλησε γιά τούς συγχρόνους Ἡρώδεις, οἱ ὁποῖοι εἶναι, ὃσοι δέν ἀφήνουν τά παιδιά νά γεννηθοῦν καί τά φονεύουν, προτοῦ δοῦν τό φῶς τοῦ ἡλίου· Ὃσοι σκοτώνουν παιδιά στίς πολεμικές ἐπιχειρήσεις καί τέλος ὃσοι βούλονται νά νομοθετήσουν εἰς βάρος τῶν παιδιῶν, ἀδιαφορώντας γιά τά δικαιώματά τους, ὃσοι δηλαδή προωθοῦν τήν τεκνοθεσία ἀπό τά ὁμόφυλα «ζευγάρια».
Μέ ποιά λογική μπορεῖ κανεῖς νά νομοθετήσῃ καί νά μιλάῃ γιά δύο πατεράδες ἢ γιά δύο μανάδες; Ποῖος εἶναι δυνατόν νά καταργήσῃ τήν φυσιολογία τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος εἶναι δημιουργημένος κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ;
Ποῖος ἒχει τό δικαίωμα νά πληγώσῃ ἀνθρώπινες ἀγνές ὑπάρξεις, φορτώνοντας τίς ἀγνές καρδιές τους μέ ψυχολογικά καί ἂλλα προβλήματα;
Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει καί εὐλογεῖ τόν γάμο μεταξύ ἀνδρός καί γυναικός καί πορεύεται σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Σέβεται καί εὐλογεῖ τήν οἰκογένεια μέ τήν μορφή πού τήν γνωρίζομε καί τήν ἀποδεχόμεθα ὃλοι καί δέν πρόκειται ποτέ νά συμβιβασθῇ μέ «πρότυπα» τά ὁποία εἰσάγονται εἰς βάρος αὐτῆς ταύτης τῆς ὀντολογίας καί φυσιολογίας τοῦ ἀνθρώπου, ὃπως τόν ἐδημιούργησε ὁ Θεός καί εἰς βάρος τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας καί τῶν ἱερῶν παραδόσεων τοῦ τόπου μας.
Ἡ Ἐκκλησία ὑπερασπίζεται τά δικαιώματα τῶν ἀνθρώπων καί ὃπως συμβαίνει μέ κάθε λογικό ἂνθρωπο, τά δικαιώματα τῶν παιδιῶν καί ἀντιστέκεται, ὡς ἒχει χρέος, στήν ἀλλοτρίωση τῶν ἠθῶν καί στό εὐτελισμό τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου.
Τήν παραμονή τῆς Δεσποτικῆς ἑορτῆς τῆς Περιτομῆς τοῦ Κυρίου καί τῆς Ἱερᾶς Μνήμης τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, ἐτελέσθη ὁ Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός, στόν μεγαλοπρεπῆ Ἱερό Ναό τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου Πατρῶν, χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου καί συγχοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, μέ τήν συμμετοχή πλειάδος Ἱερέων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, Ἐκπροσώπων Ἀρχῶν καί Φορέων καί πλήθους εὐσεβῶν χριστιανῶν πού κατέκλυσαν τόν Ἱερό Ναό.
Μετά τόν Ἑσπερινό ὁ Σεβασμιώτατος ἐκήρυξε τόν θεῖο λόγο καί εὐλόγησε τήν Βασιλόπιτα, εὐχηθείς σέ ὃλους, εὐλογημένο νά εἶναι κατά πάντα τό νέον ἒτος τῆς χρηστότητος τοῦ Κυρίου.
Στήν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος ἒκαμε συνοπτική ἀνασκόπηση τῶν συμβάντων στόν κόσμο, στήν πατρίδα μας καί στόν τόπο μας κατά τό ἒτος 2023. Ἀναφέρθηκε στά δεινά πού ταλαιπώρησαν τήν χώρα μας, ὃπως πυρκαγιές καί πλημμύρες, ὃπως καί στίς φρικτές πολεμικές συρράξεις στόν Βορρᾶ καί στή Μέση Ἀνατολή, πού ἂφησαν καί ἀφήνουν πίσω τους, χιλιάδες νεκρούς καί μάλιστα μικρά παιδιά.
Μίλησε καί γιά τούς πνευματικούς ἀγῶνες πού ἒγιναν ἀπό τούς φιλοθέους καί φιλαγίους καί τίς πνευματικές χαρές, ὃπως ἡ ἁγιοκατάταξη ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, τοῦ ἐν Ἁγίοις πατρός ἡμῶν Γερβασίου, τοῦ ἐν Πάτραις, γιά τήν ἐπίσκεψη ἑκατοντάδων προσκυνητῶν ἀπό τήν Πάτρα, στό Σεπτό Κέντρο τῆς Ὀρθοδοξίας, στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, γιά τό πλούσιο, λειτουργικό, πνευματικό καί κοινωνικό ἒργο τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καί τόσα ἂλλα, τά ὁποῖα μᾶς δίνουν τήν δύναμη νά προχωρήσωμε, ὂχι ἁπλῶς μέ τήν ἐλπίδα, ἀλλά μέ τήν βεβαιότητα τῆς νίκης κατά Θεόν.
Ἐτόνισε ἰδιαιτέρως ὁ Σεβασμιώτατος τήν ἀνάγκη ἑνότητος μεταξύ τῶν Ἱερέων, τῶν Ἀρχόντων καί τοῦ Λαοῦ, ὣστε νά προάγεται, κατά Θεόν, τό ἒργο τῆς Ἐκκλησίας καί τῆς Πολιτείας, πρός δόξαν Θεοῦ καί ὂφελος καί σωτηρίαν τοῦ Λαοῦ.
Μετά το τέλος της Θ. Λειτουργίας που τέλεσε σήμερα στον Ι. Ν. της Αγ. Σκέπης ο Αρχ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης και ο ιεροδιάκονος π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδης έγινε η κοπή της Βασιλόπιτας, η οποία είχε 3 φλουριά - εικόνες του Αγίου Γερβασίου, του Αγίου των Πατρών.
Στη συνέχεια, μέλη των ομάδων της Χριστιανικής Εστίας Πατρών τραγούδησαν τα κάλαντα στους τροφίμους της Μ.Φ.Η η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ σκορπίζοντας χαρά και χαμόγελα σε όλους.
Χρόνια Πολλά! Κάθε καλό τη νέα χρονιά!
"Τι παρηγοριά είναι η Γέννηση του Χριστού μέσα στον άπιστο κόσμο που ζούμε! Τι πνευματική δροσιά νοιώθουμε, μέσα σε τούτον τον ψυχικό ξέρακα που τα έχει ξεράνει όλα τα πάντα! Τι πνοή αθανασίας μας χαρίζει ο Χριστός μέσα σε τούτο τον κόσμο που είναι κολλημένος στην ακολασία και στην αμαρτία κάθε λογής, και που μυρίζει τη βαριά μυρουδιά του θανάτου! Για μας τους Ορθοδόξους, η Γέννηση του Χριστού δεν είναι μια απλή ανάμνηση, που γιορτάζει η Εκκλησία μας, αλλά αληθινά γεννιέται ο Χριστός μέσα στην ψυχή του καθενός μας...".
Φώτης Κόντογλου
Ο π. Σωτήριος Τσάφος επικεφαλής κλιμακίου φοιτητών από την Πάτρα περνά το Άγιο Δωδεκαήμερο του 2016 λειτουργώντας και κηρύττοντας στην ευρύτερη περιοχή της Χειμάρρας.
Βανδαλισμοί, διαρρήξεις, κλοπές, ληστείες, ιεροσυλίες, συλήσεις τάφων, εμπρησμοί και λοιπές βεβηλώσεις περιγράφει η Έκθεση Περιστατικών εις βάρος χώρων θρησκευτικής σημασίας στην Ελλάδα έτους 2022. Συνολικά, για το έτος 2022, καταγράφηκαν 577 περιστατικά εις βάρος χώρων θρησκευτικής σημασίας, όπως είναι οι εκκλησίες αλλά και οι ναοί άλλων θρησκειών.
Τα στοιχεία αυτά παρέχονται κάθε χρόνο από το Τμήμα Θρησκευτικών Ελευθεριών και Διαθρησκευτικών Σχέσεων της Διεύθυνσης Θρησκευτικής Εκπαίδευσης και Διαθρησκευτικών Σχέσεων της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων.
Ειδικότερα:
Ορθόδοξη Εκκλησία: 564 περιστατικά ήτοι το 97,7% επί του συνόλου,
Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί (Γ.Ο.Χ.): 1 περιστατικό ήτοι το 0,17% επί του συνόλου,
Χριστιανοί Μάρτυρες του Ιεχωβά: 2 περιστατικά ήτοι το 0,35% επί του συνόλου,
Ιουδαϊσμός: 1 περιστατικό αντισημιτικού χαρακτήρα, ήτοι το 0,17% επί του συνόλου.
Μουσουλμανισμός: 8 περιστατικά, ήτοι το 1,39% επί του συνόλου.
Αναφέρθηκε, επίσης, 1 περιστατικό εις βάρος του Στρατιωτικού Ινδικού Κοιμητηρίου στη Θεσσαλονίκη.
«Αδελφοί και παιδιά μου εν Κυρίω αγαπητά,
Είναι γεγονός ότι, τις τελευταίες δεκαετίες, η εορτή των Χριστουγέννων έχει αποχρωματιστεί για τους περισσότερους. Όλο και πιο νωρίς σπίτια και καταστήματα στολίζονται. Την εικόνα της γιορτής συνθέτουν έλατα, τάρανδοι, φωτάκια. Και ένας δήθεν άγιος Βασίλειος, πληθωρικός με την κόκκινη στολή.
Η τηλεόραση διαφημίζει επίμονα ένα αόριστο 'πνεύμα των Χριστουγέννων'. Ένα θαύμα που ως διά μαγείας θα λύσει όλα μας τα προβλήματα. Και θα μας φέρει την ευτυχία στα ρεβεγιόν, που έχουν αντικαταστήσει τη Θεία Λειτουργία.
Όμως η λαμπρότητα των Χριστουγέννων δεν έχει σχέση με τίποτε από αυτά. Και το 'θαύμα' δεν έχει να κάνει με τη δυτική κατασκευή της ατομικής ευτυχίας. Μιας ευτυχίας που πρέπει αναγκαστικά να νιώσουμε.
Και για να τη νιώσουμε, επιβάλλεται να καταναλώσουμε όλο και περισσότερα υλικά αγαθά. Αλλά αυτό φέρνει μεγαλύτερο κενό και κατάθλιψη.
Το θαύμα είναι η Γέννηση του Χριστού. Ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος. Και με τη σάρκωσή Του ξεκίνησε, μέσα στην ιστορία, η ανακαίνιση του κόσμου.
Ο Χριστός δεν μίλησε ποτέ για ευτυχία με τους παραπάνω όρους. Ο Ίδιος γεννήθηκε μέσα στη φτώχεια και την αφάνεια, γιατί ήθελε να δείξει ότι το πραγματικό νόημα βρίσκεται στη σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.
Στον βαθμό που αυτή η σχέση υφίσταται, ο άνθρωπος δεν χρειάζεται τίποτε από όλες αυτές τίς φαντασμαγορίες.
Η εμπορική εκμετάλλευση της γιορτής έρχεται σε αντίφαση με το νόημά της. Η αναζήτηση της ευτυχίας σε υλικά αγαθά είναι μάταιη. Οι καιροί είναι κρίσιμοι.
Και οι Χριστιανοί οφείλουμε να διασώσουμε, με τον τρόπο της ζωής μας, το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων. Δηλαδή, ότι Θεός και άνθρωπος δεν βρίσκονται σε διαμάχη.
Εύχομαι σε όλους αληθινά και ευλογημένα Χριστούγεννα!».
Μια γέννα διαφορετική από τις άλλες. Μια γέννα μέσα στην σιωπή της νύχτας, χωρίς πόνο, χωρίς αγωνία. Έρχεται η γέννα της Ταπείνωσης, της Απλότητος, της Πραότητος, της Ανεξικακίας, της Αγάπης. Έρχεται αθόρυβα, χωρίς βερμπαλισμούς, χωρίς επίγειες φιέστες. Έρχεται προκαλώντας τον κόσμο να ξυπνήσει από τον εφιάλτη της φθοράς.
Έρχεται για να δώσει ελπίδα στους ανήμπορους, στους ταλαίπωρους, στους αμαρτωλούς. Έρχεται η γέννα του Ιησού από την Ναζαρέτ στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Έρχεται ο Ιησούς ο οποίος είναι ο Χριστός και με τη γέννα του κάνει Καινά τα πάντα και δια πάντα. Έρχονται Χριστούγεννα. Έρχεται Εκείνος που γεννήθηκε από άνθρωπο αλλά ως Θεάνθρωπος. Έρχεται για να μείνει. Να μείνει σ’ έναν κόσμο που θα Τον προδώσει και θα συνεχίσει να το προδίδει μέχρι το τέλος. Κι όμως ο Χριστός δεν φεύγει, δεν μας εγκαταλείπει. Αρκείται στην φάτνη Του, αρκείται στον σταυρό Του. Δεν τον πειράζει, δεν οργίζεται, δεν λέγει «γιατί;». Αγάπη.
Να η απάντηση στην αδιαφορία κόσμου, στην αμαρτία του κτίσματος. Αγάπη. Γι’ αυτό ήρθε, γι’ αυτό μένει, γι’ αυτό μας σώζει. Το μεγαλείο του Θεού μας δεν είναι ότι γεννήθηκε μέσα στο κρύο σε μια άσημη πόλη σε κάποιον στάβλο. Το μεγαλείο του Θεού μας είναι ότι παίρνει απόφαση να έρθει στην γη, να γίνει Άνθρωπος ότι κι αν Του στοιχίσει, για να σώσει τον άνθρωπο, για να θεώσει το κτίσμα Του...
Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης - Sportime
Σε έναν καιρό παλαβωμένο, που ερήμωσαν οι γιορτές από νοήματα και αδειάσαν από ουσιώδη μηνύματα, όσοι μένουμε γαντζωμένοι στις ευαγγελικές αλήθειες όχι μόνο δεν χάνουμε τον δρόμο μας, αλλά περπατώντας τον, ανακαλύπτουμε όλο και νέους θησαυρούς νοημάτων.
Κάθε χρόνο που μας αξιώνει ο Θεός να γιορτάσουμε Χριστούγεννα, μπορούμε να ανακαλύψουμε πολύτιμα μαργαριτάρια με κάθε εσωτερική ενατένιση σε εκείνο το ευλογημένο σπήλαιο της Βηθλεέμ που άλλαξε τον κόσμο.
Πολύς λόγος γίνεται στις μέρες μας περί αγάπης. Η διαστρεβλωμένη αγάπη έχει φτάσει να γίνει το μεγαλύτερο άλλοθι για το μίσος, την εγωμανία και την υπηρέτηση των παθών.
Όμως η αγάπη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, δεν είναι μια ορφανή λέξη που αλλάζει θετούς γονείς κατά πώς τους βολεύει να την υιοθετούν κάθε φορά. Η αγάπη βρίσκει όλη της την πλήρωση και το εύρος της, μέσα σε ένα και μόνο πρόσωπο. Το πρόσωπο του ενανθρωπήσαντος Κυρίου. Και αν ψάχνεις να βρεις τη ρίζα και τον ορισμό της αγάπης, θα οδηγηθείς σε αυτήν την ταπεινή Φάτνη που αγιογραφείται στις εκκλησιές και απεικονίζει όλη τη θεολογία της σαρκωμένης Αγάπης.
Από εκεί ξεκίνησαν όλα και εκεί καταλήγουν όλα. Σε αυτήν τη Φάτνη βρήκαν την πηγή της αγάπης όσοι την αναζήτησαν προ Χριστού και χάθηκαν σε περίπλοκα φιλοσοφικά σχήματα και ανθρωποκεντρικές λατρείες. Σε αυτήν τη Φάτνη απαντήθηκαν όλα τα υπαρξιακά ερωτήματα, εκεί όπου ο άκτιστος θεός κενώθηκε και πτώχευσε για να προσλάβει το κτιστό της ανθρώπινης φύσης. Εκεί θα βρίσκουν πάντα την αγάπη και όσοι την αναζητούν μετά Χριστόν. Όχι σε χίλιους δύο περισπασμούς της ζωής, αλλά εκεί όπου όρισε η υπέρλογη λογική ενός πανάγαθου Θεού, σε ένα φτωχικό παχνί που δεν θα καταδεχόταν κανένας βασιλιάς, καταδέχτηκε να γεννηθεί ο Βασιλεύς των βασιλευόντων και Κύριος των κυριευόντων.
