O καλόγερος που δεν πατούσε στη γη

Η αναμονή για το καράβι στον αρσανά της Ιβήρων περνούσε ανέμελα, άλλοι έκαναν βόλτες αγναντέβοντας την γαλήνη και την ηρεμία της θάλασσας, άλλος μίλαγε στο τηλέφωνο…

Με τον Χρήστο τραβήξαμε κατά την προβλήτα, πιάσαμε τα περί Θεού… το ακατάληπτο τούτο μυστήριο, που κάνει τις ψυχές των ανθρώπων να διψούν να μάθουν, να κατανοήσουν, να βρουν την Αλήθεια... Ξαφνιάστηκα καθώς τον άκουσα…

«Αυτό που θα σου πω δεν το έχω πει σε κανέναν ποτέ στη ζωή μου φίλε…».

Πάνε 10 χρόνια τώρα, που ήρθα πρώτη φορά στο Όρος, και αυτό που έγινε τότε δεν τόλμησα να το πω ποτέ σε κανέναν…

Θυμάμαι ο Κώστας τα κανόνισε όλα… θα πάμε ένα ταξίδι μου είπε, 4 μέρες με σκηνές, σε μια ερημιά, δεν σου λέω που, θα δεις… Είσαι μέσα; Θα σε χαλαρώσει και για τους αγώνες μποξ που ετοιμάζεσαι… Έκλεισε φίλε, ”μέσα” του απάντησα… δίχως να ρωτήσω τίποτα άλλο…

Περάσαμε από Αθήνα, πήραμε άλλους δυο φίλους του Κωστή… Μας έφερε στο Άγιον Όρος, μια μέρα περάσαμε στην Ι. Μονή Βατοπεδίου, και φουριόζος ο Κώστας αναφώνησε «Μαζεύτε τα, φεύγουμε…» πήραμε το καραβάκι, θυμάμαι φτάσαμε στο τέρμα, ούτε ξέρω σήμερα να σου πω που βρισκόμασταν…

Περπατούσαμε για ώρες, 3-4 ώρες πεζοπορία μέσα στο βουνό, φτάσαμε σε ένα μεγάλο άπλωμα, με δέντρα, μια μικρή πηγή πιο πέρα…

«Εδώ» είπε ο Κώστας… «Αν θέλει να μας μιλήσει εκείνος που ζει στο βουνό, θα κατεβεί…».

Στήσαμε τις σκηνές, κανείς μας δεν είχε δώσει βάση στην φράση του φίλου, το πήραμε για πλάκα.

Πέρασαν έτσι 3 μέρες στις πλαγιές του Άθωνα, επάνω στο βουνό…. Καθόμασταν η παρέα κάτω από ένα δέντρο, κατάχαμα… Ένα μεγάλο άπλωμα ανοιγόταν στα μάτια μας μπροστά…

Ξαφνικά πολύ κοντά μας είδα έναν καλόγερο να έρχεται προς το μέρος μας… Απόρησα!

Μόλις δυο δευτερόλεπτα πριν είχα κοιτάξει και δεν υπήρχε κανείς! «Μα καλά που βρέθηκε τούτος ξαφνικά; σκέφτηκα…».

Ξερακιανός, με ένα γκρι ξεφτισμένο ράσο, αδύνατος σαν «σκουπόξυλο», τόσο λεπτός, με κάτασπρα γένια μακριά, ερχόταν προς το μέρος μας… Σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και τον χαζεύαμε, καθώς πλησίαζε όλο και πιο κοντά, δίπλα μας, πάγωσα…

Ξυπόλυτος περπατούσε πάνω στα χορτάρια… τα πόδια του δεν πίεζαν την ανοιξιάτικη χλόη, πάταγε επάνω σε αυτή, στις μύτες θαρρείς των φυτών και λουλουδιών!

Δεν πίστευα στα μάτια μου, περπατούσε στον αέρα! Επάνω από τα φυτά! Δεν ακουμπούσαν τα πόδια του στο έδαφος! Μια ανατριχίλα πέρασε όλο μου το κορμί…

Ένα ρίγος διαπέρασε και το δικό μου κορμί, άκουγα σκυφτός τον αδερφό, έγυρα επάνω στο μπαστούνι μου καθώς σκεφτόμουν πως ο Χρήστος δεν ήταν «της εκκλησίας», το αντίθετο θα έλεγα…! τι ήταν αυτά που μου ξεφούρνιζε; Πού τα βρήκε; Μα ήταν δυνατόν; Τούτος εδώ είναι της ”πιάτσας” με το ζόρι τον έκαμα καλά να ακολουθήσει!

Λες και περιέγραφε από εκείνες τις ιστορίες για τούς ”αόρατους ασκητές” του Άθωνα!

Σιωπηλά τον άφησα να τελειώσει τον μονόλογό του…

Αδερφέ, εκείνος ο άνθρωπος δεν πάταγε στη γη…

Και να πω, πως είμαστε τίποτα ”χτεσινοί” …τόσα χρόνια μέσα στη γύρα. Και να πω πως ήμουν μόνος μου…

Tον είδαμε και οι τέσσερεις, ήρθε προς το μέρος μας, μίλησε σε όλους μας… ήξερε τα πάντα αδερφέ μου σου λέω, τα πάντα… το όνομά μου, ό,τι έχω κάνει στη ζωή μου και δεν το ξέρει κανείς.

Ο βασιλιάς και το τρελλό νερό

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένας σουλτάνος, καλός και δίκαιος και είχε έναν βεζύρη, που ήτανε και αυτός καλός και ήταν κι αστρολόγος.

Μια μέρα ο βεζύρης λέγει του σουλτάνου, πως είδε κάποια σημάδια στον ουρανό πως θα βρέξει στον κόσμο ένα νερό τρελλό, και πως όποιος το πιει αυτό το νερό, θα τρελλαίνεται. Και πως όλοι οι άνθρωποι που ζούνε στην επικράτειά τους θα πιούνε και θα χάσουνε τα λογικά τους, και δεν θα νιώθουνε πια τίποτα, μήτε τι είναι σωστό και τι είναι ψεύτικο, μήτε τι είναι καλό και τι είναι κακό, μήτε τι είναι νόστιμο και τι άνοστο, μήτε τι είναι δίκαιο και τι άδικο.

Σαν τ' άκουσε αυτά τα λόγια ο Σουλτάνος γυρίζει και λέγει στον βεζύρη: Αφού θα τρελλαθεί όλος ο κόσμος, πρέπει να κοιτάξουμε να μην τρελλαθούμε κι εμείς, γιατί αλλιώς πώς θα τους κρίνουμε με δικαιοσύνη; Του λέγει ο βεζύρης πως ο λόγος του είναι σωστός και πως θά 'πρεπε να προστάξει να μαζέψουνε από το καλό νερό που πίνανε, και να το φυλάξουμε μέσα στις στέρνες, για να μην πίνουνε από το χαλασμένο και κρίνουμε παλαβά κι άδικα, μα δίκαια, όπως έχουνε χρέος.

Έτσι κι έγινε. Σε λίγον καιρό έβρεξε στ' αλήθεια, και το νερό ήτανε τρελλό νερό, και τρελλαθήκανε όλοι οι άνθρωποι, και δεν γνωρίζανε οι καημένοι τι τους γίνεται, και είχανε το ψεύτικο για αληθινό, το κακό για καλό, το άδικο για δίκαιο. Μα ο σουλτάνος κι ο βεζύρης πίνανε από το καλό νερό που είχανε φυλαγμένο, και δεν τρελλαθήκανε, αλλά κρίνανε τον κόσμο με δικαιοσύνη.

Μα ο κόσμος τά 'βλεπε ανάποδα και δεν ήτανε ευχαριστημένος από την κρίση του σουλτάνου και του βεζύρη και φωνάζανε πως τους αδικούνε και κοντεύανε να σηκώσουνε επανάσταση. Μετά από καιρό, σαν είδανε κι αποείδανε, ο σουλτάνος κι ο βεζύρης, χάσανε το κουράγιο τους, και λέγει ο σουλτάνος στο βεζύρη: 
Τούτοι οι φουκαράδες αληθινά χάσανε τα φρένα τους και τα βλέπουνε όλα ανάποδα κι όπως πάμε, μπορεί να μας σκοτώσουν επειδή θέλουμε να τους κρίνουμε με δικαιοσύνη για να ευτυχήσουνε. Το λοιπόν, βεζύρ αφέντη, άιντε να χύσουμε το καλό νερό από τις στέρνες, και να πιάσουμε να πίνουμε κι εμείς από το τρελλό νερό, να γίνουμε σαν κι αυτούς και τότε θα μας καταλαβαίνουνε και θα μας αγαπάνε. 

Έτσι κι έγινε. Ήπιαν και αυτοί από το παλαβό νερό και τρελλαθήκανε, και κρίνανε τρελλά κι άδικα, κι ο κόσμος απόμεινε ευχαριστημένος και πολυχρονίζανε τον σουλτάνο».

_____
Πηγή:  Από το «Ευλογημένο Καταφύγιο» του Φώτη Κόντογλου

Ο Αρκάς για τις σημαντικές ειδήσεις που κρύβονται...

 

Αλήθειες

 

Η τραγωδία της ζωής είναι ότι γερνάμε πολύ γρήγορα

 και μαθαίνουμε πολύ αργά.

3 ειδών προβλήματα - Μία λύση

Μερικοί βασανίζονται από 3 ειδών προβλήματα. Από εκείνα που είχαν κάποτε. Από εκείνα που έχουν τώρα και από εκείνα που περιμένουν ότι θα έχουν.
 

Οι  λύπες βέβαια θα έρθουν, αλλά τι θα κερδίσουμε αν βιαστούμε και τρέξουμε να τις προϋπαντήσουμε; Θα έχουμε αρκετό καιρό να λυπηθούμε όταν έρθουν. Στο μεταξύ ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ως το τέλος.

Άφησε το παρελθόν στο έλεος του Θεού,

το παρόν στην Αγάπη Του

και το μέλλον στην Πρόνοιά Του.

Αββάς Ησύχιος

Η κόρη του Παύλου Μελά Ζωή, εξιστορεί το χρονικό του θανάτου του ηρωικού πατέρα της (13.10.1904)

 

12 Οκτωβρίου: Μνήμη του Ευγνώμονος Ληστού

Στις 12 Οκτωβρίου, η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Ευγνώμονος Ληστού, του πρώτου ανθρώπου που, όντας συσταυρωμένος με τον Χριστό, ήρθε σε μετάνοια και έγινε ο πρώτος κάτοικος του Παραδείσου.

Ο Ευγνώμων Ληστής με την ειλικρινή ομολογία του κατάφερε να «κλέψει» τον Παράδεισο την ύστατη στιγμή της εσχάτης ταπεινώσεώς του.

Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη ευγνώμων είχε μια αρκετά διαφορετική και πιο ευρεία σημασία από τη σημερινή.

Ενώ σήμερα σημαίνει αποκλειστικά αυτόν που νιώθει ευγνωμοσύνη, στα αρχαία χρόνια σήμαινε αυτόν που έχει καλή κρίση, σωστή σκέψη και καλοπροαίρετη διάθεση.

Η λέξη παράγεται από το εὖ (καλά, σωστά) + γνώμη (κρίση, μυαλό, διάθεση). Έτσι, ο ευγνώμων ληστής στον Σταυρό δεν ευχαρίστησε τον Κύριο αλλά έδειξε «ευγνωμοσύνη» με την αρχαία έννοια: έβαλε σωστό μυαλό, είχε ορθή κρίση να αναγνωρίσει τα σφάλματά του και έδειξε καλή διάθεση απέναντι στον Ιησού.

Το φως του Χριστού

 

«Μην απελπίζεσαι. Ο Χριστός δεν ήρθε για τους τέλειους,

αλλά για τους πληγωμένους, τους κουρασμένους, τους απογοητευμένους.

Εκεί όπου εσύ βλέπεις σκοτάδι, ο Χριστός ανάβει φως.

Μείνε στην προσευχή και η ελπίδα θα ανθίσει πάλι στην καρδιά σου»

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Άγιος Ευμένιος - Αργυρώ Στεφανάκη: Η ιστορία των λεπρών Αγίων της Κρήτης

 

Ο Θεός δεν θα πάρει την ψυχή του, προτού... - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ: Εθελοντική Αιμοδοσία

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πατρῶν ἐπιθυμοῦσα, νά ἀνταποκριθῇ, κατά τό δυνατόν, στίς ἀνάγκες γιά αἷμα ἀσθενῶν ἀδελφῶν μας, διοργανώνει ἐθελοντική αἱμοληψία σέ συνεργασία μέ τά Κέντρα Αἱμοδοσίας, τοῦ Περιφερειακοῦ Πανεπιστημιακοῦ Νοσοκομείου Πατρῶν «Παναγία ἡ Βοήθεια» καί τοῦ Γενικοῦ Νοσοκομείου Πατρῶν «Ἅγιος Ἀνδρέας», ἀπό 12 ἕως καί 24 Ὀκτωβρίου 2026 πλήν Κυριακῶν, στήν Πλατεῖα Γεωργίου καί τίς ὧρες ἀπό 9:30 τό πρωΐ ἕως 1:30 μετά τό μεσημέρι  καί ἀπό 5:30 ἕως 8:30μ.μ. τό ἀπόγευμα.

Παρακαλοῦμε, νά συμμετάσχετε στήν θεάρεστη αὐτή προσπάθεια τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν βοήθεια τῶν συνανθρώπων μας.

Μέ πατρικές εὐχές καί εὐλογίες

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ο Αρκάς για τα τηλεοπτικά σκουπίδια

 

«ΕΞΗΛΘΕΝ Ο ΣΠΕΙΡΩΝ…» - «Κ.Π.»

 

Φθινόπωρο. Καιρὸς τῆς σπορᾶς. Ἡ φύση προετοιμάζεται.Ὀ οὐρανος ρίχνει βροχὴ καὶ τὴν ποτίζει. Ἡ γῆ καθαρίζεται καὶ ὁ γεωργὸς χαρούμενος ὀργώνει, σπέρνει, καλλιεργεῖ τὸν ἀγρό του, μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα γιὰ πολλὴ καρποφορία, Θεοῦ θέλοντος. Ἀσταμάτητη ἡ κίνηση αὐτὴ τὴν ἐποχὴ στὰ μικρὰ καὶ μεγάλα χωράφια.Ἡ γεωργία στὰ καλύτερά της , στὶς δόξες της… Ὄμορφες φυσικὲς εἰκόνες, μὲ ποικίλη ἐξωτερικὴ  δράση.

Αὐτὸ τὸ ὑπέροχο σκηνικὸ διάλεξε ὁ Μέγας Σποριάς, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.  Ἀγαπημένη ἡ  ὑπέροχη παραβολὴ τοῦ Σπορέως, διότι ἡ ψυχὴ μας ἐνθουσιάζεται ἀπὸ τὴ σπορὰ τῆς γῆς καὶ καλεῖ τὸν Σποριᾶ τοῦ Θείου Λόγου: Ἰδοὺ ἐγώ Κύριε! Ἰδοὺ ὁ ἀγρός μου! Κύριε, δικὸς Σου εἶναι ὁ ἀγρὸς τῆς καρδιᾶς μου, ἀνάλαβε τὴν καλλιέργειά του, διότι ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τὴν ξηρασία τοῦ κακοῦ. Χρειάζεται τὴν σπορά Σου «ἴνα πλεΊονα καρπὸν φέρη».

Μὲ αὐτὸν τὸν πόθο  καὶ αὐτὸ τὸ κάλεσμα ἀρχίζει ἡ πνευματικὴ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς , ἡ ὁποία καλεῖ τὸν Σποριᾶ:

Νὰ τὴν ὀργώσει βαθιὰ μὲ τὸ ὑνὶ τοῦ θείου λόγου, νὰ ξεριζώσει τὰ ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας, νὰ μαλακώσει τὸ χῶμα, νὰ ἀναπτυχθεῖ  ἡ ἀγάπη Του σὲ καθαρὸ πιὰ τοπίο.

Νὰ σπείρει τὴν Ἀλήθεια ποὺ ζωοποιεῖ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἐνεργοποιεῖ γιὰ τὴν καρποφορία τῶν ἀρετῶν.

Νὰ τὴν ποτίζει μὲ τὰ θεῖα νάματα, μὲ τὸ ζῶν ὕδωρ τῆς θείας Χάριτος, γιὰ νὰ μὴν ξεραθεῖ ὁ σπόρος καὶ χαθεῖ, ἀλλὰ νὰ βλασταίνει καὶ νὰ καρποφορεῖ.

Νὰ τὴν προστατεύει καὶ νὰ τὴν διαφυλάττει ἀπὸ ἐσωτερικοὺς καὶ ἐξωτερικοὺς πειρασμούς, ὥστε νὰ ὁλοκληρωθεῖ ὁ σκοπὸς τῆς καλλιέργειάς της.

Καὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς νὰ ἐργάζεται καὶ νὰ ἀγωνίζεται πρόθυμα καὶ συνετά, νὰ ἀξιοποιεῖ πνευματικὲς εὐκαιρίες, νὰ μελετᾶ, νὰ προσεύχεται, νὰ προσέχει, νὰ ζεῖ μὲ μυστηριακὴ καὶ ἐκλησιαστικη ζωή.

Ξεκινάει καὶ ἐφέτος μία εὐλογημένη εὐκαιρία. Ἂς πεῖ ὁ καθένας μας «πρόσεχε σεαυτῶ», ἅρπαξε τὴν δωρεὰ γιὰ νὰ ἀπολαύσεις τὴν πλούσια σοδειὰ τῶν κόπων σου, μέ τοῦ Χριστοῦ τήν εὐλογία.

Σᾶς εὐχαριστοῦμε 

«Κ.Π.»  

Κυριακή Δ’ Λουκά (Η παραβολὴ του σπορέως)

 

Ο Απόστολος

Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ζ΄ Οἰκ. Συνόδου 

(Τίτ. γ΄ 8-15)

Τέκνον Τίτε, εἶναι ἀξιόπιστα τὰ λόγια αὐτά, καὶ αὐτὰ θέλω νὰ διαβεβαιώνῃς, ὥστε νὰ φροντίζουν ἐκεῖνοι ποὺ ἐπίστεψαν εἰς τὸν Θεὸν νὰ εἶναι πρωτοπόροι καλῶν ἔργων. Αὐτὰ εἶναι τὰ καλὰ καὶ ὠφέλιμα διὰ τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ’ ἀπόφευγε μωρὰς συζητήσεις, γενεαλογίας, ἔριδας καὶ φιλονεικίας διὰ τὸν νόμον, διότι εἶναι ἀνωφελεῖς καὶ μάταιαι.

Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ πρώτην καὶ δευτέραν νουθεσίαν, ἄφηνέ τον. Νὰ γνωρίζεις ὅτι ἕνας τέτοιος ἔχει διαστραφῆ, ἁμαρτάνει καὶ ἔτσι καταδικάζει ὁ ἴδιος τὸν ἑαυτόν του.

Ὅταν θὰ στείλω τὸν Ἀρτεμᾶν σ’ ἐσὲ ἢ τὸν Τυχικόν, φρόντισε νὰ ἔλθῃς σ’ ἐμὲ εἰς τὴν Νικόπολιν, διότι ἐκεῖ ἀπεφάσισα νὰ περάσω τὸν χειμῶνα. Τὸν Ζηνᾶν τὸν νομικόν, καὶ τὸν Ἀπολλὼ κατευόδωσέ τους μὲ ἐνδιαφέρον, διὰ νὰ μὴ τοὺς λείψῃ τίποτε. Ἂς μαθαίνουν καὶ οἱ δικοί μας νὰ εἶναι πρωτοπόροι καλῶν ἔργων εἰς ἐπειγούσας ἀνάγκας, διὰ νὰ μὴν εἶναι ἄκαρποι.

Σὲ χαιρετοῦν ὄλοι ὅσοι εἶναι μαζί μου. Χαιρέτησε ἐκείνους ποὺ μᾶς ἀγαποῦν ἐν πίστει. Ἡ χάρις νὰ εἶναι μαζὶ μὲ ὅλους σας. Ἀμήν.

Το Ευαγγέλιο

Κυριακή του Σπορέως

(Λουκά η΄, 4-15)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Βγῆκε ὁ σποριάς στό χωράφι του, γιά νά σπεί­ρει τό σπόρο του. Καί καθώς ἔσπερνε, μερικοί σπό­ροι ἔπε­σαν κοντά στό δρόμο τοῦ χωραφιοῦ καί καταπατήθηκαν ἀπό τούς διαβάτες, καί τούς κατέφαγαν τά πουλιά τοῦ οὐρανοῦ. Ἄλλοι σπόροι πάλι ἔπεσαν πάνω σέ πετρῶδες ἔδα­φος, κι ἀφοῦ φύτρωσαν, ξεράθηκαν, ἐπειδή δέν εἶχαν ὑγρασία. Κι ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν σέ ἔδαφος γεμάτο ἀπό σπόρους ἀγκαθιῶν, κι ὅταν τά ἀγκάθια φύτρωσαν μαζί τους, τούς ἔπνιξαν τελείως. κι ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν μέσα στή γῆ τή μαλακή καί εὔφορη, καί ὅταν φύτρωσαν, ἔκαναν καρπό ἑκατό φορές περισσότερο ἀπ’ τό σπόρο. Κι ἐνῶ τά ἔλεγε αὐτά, γιά νά δώσει μεγαλύτερο τόνο στούς λόγους του καί γιά νά διεγείρει τήν προσοχή τῶν ἀκροατῶν του, φώναζε δυνατά: Αὐτός πού ἔχει αὐτιά πνευματι­κά καί ἐνδιαφέρον πνευματικό γιά νά ἀκούει καί νά ἐγ­κολ­πώ­νε­ται αὐτά πού λέω, ἄς ἀκούει. Οἱ μαθητές του τότε τόν ρωτοῦσαν καί τοῦ ἔλεγαν: Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια καί ἡ σημασία αὐτῆς τῆς παραβο­λῆς; Κι αὐτός τούς ἀπάντησε: Σέ σᾶς πού ἔχετε ἐν­δι­α­φέ­ρον καί καλή διάθεση σᾶς ἔδωσε ὁ Θεός τή χάρη του νά μάθετε τίς μυστηριώδεις ἀλήθειες τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· στούς ἄλλους ὅμως μιλάω μέ παραβολές. Αὐτοί δέν ἔχουν ἐνδιαφέρον νά γνωρίσουν καί νά δεχθοῦν τίς πνευματικές ἀλήθειες, καί ὁ νοῦς τους εἶναι ἀμαθής καί ἀνίκανος γιά πνευματική διδασκαλία. Γι’ αὐτό διδάσκω μέ τόν τρόπο αὐτό, γιά νά μήν μποροῦν νά δοῦν βαθύ­τε­ρα καί καθαρότερα, ἄν καί θά βλέπουν μέ τά σωματικά τους μάτια, καί γιά νά μήν μποροῦν νά καταλάβουν, ἄν καί θά ἀκοῦν τή διδασκαλία πού τούς ἐξηγεῖ τά μυστήρια. Καί τό κάνω αὐτό ὄχι μόνο γιά λόγους δικαιοσύνης, ἀλλά καί ἀπό ἀγαθότητα, γιά νά μήν ἐπιβαρύνουν τή θέση τους περιφρονώντας τήν ἀλήθεια, καί σκληρυνθοῦν πε­ρισ­σότερο. Ἡ σημασία τῆς παραβολῆς εἶναι αὐτή: Ὁ σπόρος συμβολίζει τό λόγο τοῦ Θεοῦ. Τό ἔδαφος πού εἶναι κοντά στό δρόμο συμβολίζει αὐτούς πού ἄκουσαν ἁπλῶς καί μόνο τό λόγο. Ἔπειτα ἔρχεται ὁ διάβολος καί ἀφαιρεῖ τό λόγο ἀπό τίς καρδιές τους, γιά νά μήν πιστέψουν καί σωθοῦν. Τό πετρῶδες ἔδαφος ἐξάλλου πού δέχθηκε τό σπό­ρο συμβολίζει αὐτούς οἱ ὁποῖοι ὅταν ἀκού­σουν τό λόγο τοῦ Θεοῦ τόν δέ­χονται μέ χαρά καί ἐν­θου­­σι­α­σμό. Μέσα τους ὅμως δέν ἔχει αὐτός βαθιά ρίζα, γιά νά στε­ρε­ωθεῖ. Γι’ αὐτό ἀκριβῶς αὐ­τοί γιά λίγο χρό­νο πιστεύουν, ὅταν ὅμως ἔλθει καιρός πει­ρα­σμοῦ ἤ διωγ­μοῦ ἀπομακρύνονται ἀπό τήν πίστη. Οἱ σπόροι πού ἔπεσαν στά ἀγκάθια συμβολίζουν ἐκεί­νους πού ἄκουσαν τό λόγο τοῦ Θεοῦ κι ἀρχίζουν μέ κάποια προθυμία νά βαδίζουν στό δρόμο τῆς πίστε­ως. Πνίγονται ὅμως ἀπό τίς ἀγωνιώδεις φροντίδες γιά νά ἀποκτήσουν πλούτη, καθώς κι ἀπό τίς ἀπολαύσεις τῆς σαρ­­­­­­κι­κῆς ζωῆς, στήν ὁποία διευκολύνουν τά πλούτη πού ἀπέκτησαν, κι ἔτσι δέν προκόπτουν οὔτε φτάνουν μέ­χρι τό τέλος, προκειμένου νά δώσουν τόν καρπό. Οἱ σπόροι τώρα πού ἔπεσαν στήν εὔφορη γῆ συμ-βο­λί­ζουν τούς ἀνθρώπους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι μέ καρδιά κα­­­­­­λοπροαίρετη, εὐθεία καί ἀγαθή ἄκουσαν καί κατανό­η­σαν τό λόγο καί τόν κρατοῦν σφιχτά μέσα τους, καί καρ­­­ποφοροῦν τίς ἀρετές δείχνοντας ὑπομονή καί καρτε­ρία στίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς καί σ’ ὅλα τά ἐμπόδια πού συναντοῦν στήν ἄσκηση τῆς πνευματικῆς ζωῆς.

Θεία Λειτουργία την Κυριακή του Σπορέως στη Χριστιανική Εστία Πατρών

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026 (Κυριακή του Σπορέως) στον Ι. Ν. του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου στη Χριστιανική Εστία Πατρών θα τελεστεί Θεία Λειτουργία (έναρξη όρθρου στις 7.00 π.μ.).

Αμέσως μετά στην αίθουσα του 3ου ορόφου θα προσφερθεί καφές και θα ακουστούν εποικοδομητικές σκέψεις.

Το Δ.Σ. 

της Χριστιανικής Εστίας Πατρών

Μάνος Κιτσώνας: «Είναι αστείο σήμερα να μιλάμε ακόμη για ζώδια»

 

«Είναι αστείο το 2026 να μιλάμε γι’ αυτά». Τα άστρα, που υποτίθεται ότι καθορίζουν τον χαρακτήρα μας, βρίσκονται χιλιάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες έτη φωτός μακριά. «Είναι αδιανόητο, πραγματικά», λέει.

Δείτε το συγκεκριμένο απόσπασμα στο 35.18΄

Δρ. Μάνος Κιτσώνας, διευθυντής του Νέου Ψηφιακού Πλανηταρίου

Ιερά Σύνοδος: 10 αρχές για τη χρήση των social media από τους ιερείς

 

1. Η ιερατική ιδιότητα δεν περιορίζεται στον ναό. Ο κληρικός οφείλει να διατηρεί την ίδια στάση και συμπεριφορά και όταν δραστηριοποιείται στο διαδίκτυο.

2. Η προσωπική άποψη δεν υποκαθιστά την Εκκλησία. Οι δημόσιες παρεμβάσεις του πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τη σχέση του με τον Επίσκοπο, την τοπική εκκλησιαστική κοινότητα και την Ιερά Σύνοδο.

3. Δεν απαιτείται σχολιασμός της επικαιρότητας σε καθημερινή βάση. Η αυτοσυγκράτηση θεωρείται απαραίτητη, χωρίς να υπάρχει υποχρέωση τοποθέτησης για κάθε γεγονός.

4. Οι πληροφορίες πρέπει να διασταυρώνονται. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται πριν από την κοινοποίηση ειδήσεων που αφορούν πρόσωπα ή ευαίσθητα κοινωνικά και εκκλησιαστικά ζητήματα.

5. Οι διαδικτυακές διαφωνίες έχουν όρια. Προσβολές, ειρωνείες, δημόσιος εξευτελισμός και προσωπικές επιθέσεις δεν συνάδουν με την ιδιότητα του κληρικού.

6. Το απόρρητο της ποιμαντικής επικοινωνίας προστατεύεται. Προσωπικές εξομολογήσεις και εμπιστευτικές συζητήσεις δεν μπορούν να μετατρέπονται σε περιεχόμενο για δημόσια προβολή.

7. Οι ιδιωτικές ψηφιακές συνομιλίες απαιτούν προσοχή. Η επικοινωνία μέσω μηνυμάτων και άλλων διαδικτυακών εφαρμογών πρέπει να γίνεται με υπευθυνότητα.

8. Ο ιερέας δεν πρέπει να μετατρέπεται σε διαδικτυακή διασημότητα. Η δημιουργία προσωπικού «brand» ή μιας εικόνας που λειτουργεί ως αντικείμενο θαυμασμού δεν αποτελεί σκοπό της εκκλησιαστικής παρουσίας στα social media.

9. Η ψηφιακή επαφή δεν αντικαθιστά την ενοριακή ζωή. Στόχος της διαδικτυακής επικοινωνίας πρέπει να είναι, όπου αυτό είναι εφικτό, η ουσιαστική ανθρώπινη συνάντηση και η συμμετοχή στην εκκλησιαστική κοινότητα.

10. Η εξοικείωση με την τεχνολογία κρίνεται αναγκαία. Οι κληρικοί χρειάζεται να ενημερώνονται για τη λειτουργία των πλατφορμών, τους μηχανισμούς εθισμού και πόλωσης, καθώς και τις προκλήσεις που δημιουργεί η Τεχνητή Νοημοσύνη.

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ 2027 (τσέπης) της ΓΕΧΑ αφιερωμένο στον άγιο Νικηφόρο τον λεπρό

 

ΕΚΔΟΣΗ: ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΓΟΝΕΩΝ «Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΑΓΩΓΗ» 

Συμμετοχή στη χειροτονία εις διάκονον του Θεόδωρου Αναγνωστόπουλου

 

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ  

Συμμετέχοντας στη χαρά της εις διάκονον χειροτονίας του αγαπητού  μας κ. Θεόδωρου Αναγνωστόπουλου, την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026 θα ξεκινήσει λεωφορείο από τη Χριστιανική Εστία Πατρών για τον Αγ. Νικόλαο Πευκακίων στην Αθήνα (ώρα 5.00 π.μ.).

Εισιτήριο: 20 €

Απαραίτητες δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα:

6939.144251 κ. Χρ. Κωστ. και 6944.737642 κ. Ηλ. Σκον. μέχρι το βράδυ της 19ης Οκτωβρίου. 

Επιστροφή περίπου στις 3 μ.μ.

Στον Τίμιο Πρόδρομο Αρκαδίας με φοιτητές της ΧΦΔ (1.5.1988)

 

Ευχαριστούμε πολύ τον κ. Νικ. Τσαν. για την αποστολή της φωτογραφίας

Φωτοστιγμές από τη Χριστιανική Ένωση Αιγίου

 

Εθνική γιορτή στην κατάμεστη αίθουσα 

της Χριστιανικής Ενώσεως Αιγίου

Έξω από την Τροιζήνα ο π. Σωτήριος Τσάφος 

με ομαδάρχες από το Αίγιο

YOGA- Αθώα Άσκηση ή Μεταμφιεσμένη Θρησκεία;

 

Με τον π. Ανδρέα Γκατζέλη, μέλος της συνοδικής επιτροπής επί των αιρέσεων. 

Η γιόγκα συχνά παρουσιάζεται στον σύγχρονο κόσμο ως μια απλή μορφή σωματικής άσκησης, χαλάρωσης ή ευεξίας. Ωστόσο, η παράδοση από την οποία προέρχεται δείχνει ότι δεν πρόκειται μόνο για ουδέτερες κινήσεις του σώματος, αλλά για πρακτική συνδεδεμένη με συγκεκριμένη θρησκευτική και κοσμοθεωρητική αντίληψη. 

Οι στάσεις, οι αναπνοές και ο διαλογισμός δεν μπορούν εύκολα να αποκοπούν από το ινδουιστικό τους υπόβαθρο, όπου ο Θεός νοείται όχι ως πρόσωπο, αλλά ως απρόσωπη ενέργεια, και ο άνθρωπος καλείται να απελευθερωθεί από τον υλικό κόσμο και τις επιθυμίες του. 

Από ορθόδοξη σκοπιά, η προσευχή δεν είναι άδειασμα του νου ούτε φυγή από την προσωπική σχέση, αλλά ζωντανή κοινωνία με τον Θεό, που ανακαινίζει τον άνθρωπο και τον ανοίγει στην αγάπη. Μια συζήτηση για τη γιόγκα, τη διάκριση, την πνευματική εγρήγορση και την ανάγκη να γνωρίζουμε τι κρύβεται πίσω από πρακτικές που εμφανίζονται ως ουδέτερες.

Πορίσματα 4ου Συνεδρίου Βιοηθικής του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Πορίσματα 4ου Συνεδρίου Βιοηθικής του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Προτείνονται για περαιτέρω προβληματισμό και συζήτηση τα ακόλουθα πορίσματα:

1) Ο γάμος έχει πρωτίστως σωτηριολογικό χαρακτήρα, καθώς αποβλέπει στην ενότητα των συζύγων και στη μεταμόρφωση της σχέσεώς τους σε κοινωνία αγάπης και, τελικώς, σε ένωση με τον Θεό. Η μυστηριακή αυτή θεώρηση, χωρίς να υποτιμά το σώμα και τη συζυγική συνάφεια, συνιστά υπέρβαση της φιλαυτίας, που οδηγεί στη μεταμόρφωση του έρωτα σε αγαπητική προσφορά και κοινωνία. Η παιδοποιία αποτελεί, επίσης, ουσιώδη σκοπό και ευλογία του γάμου, χωρίς όμως να εξαντλεί ή να περιορίζει το θεολογικό περιεχόμενο και τον σωτηριολογικό προσανατολισμό του σε αυτό.

2) Η Εκκλησία δεν προσεγγίζει τη γέννηση μόνον ως βιολογικό γεγονός, αλλά ως πνευματική πραγματικότητα: αναγεννά τον άνθρωπο «εν Χριστώ» διά του Ευαγγελίου, του Βαπτίσματος και της θείας Ευχαριστίας. Με αυτές τις προϋποθέσεις προσεγγίζει το σοβαρό πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Η στήριξη της οικογένειας και της τεκνογονίας είναι αναγκαία, χωρίς όμως ο άνθρωπος να μεταβάλλεται σε μέσο επιτεύξεως δημογραφικών ή εθνικών στόχων. Κάθε παιδί έχει αξία όχι επειδή αυξάνει τον πληθυσμό μιας χώρας, αλλά επειδή είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο «κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ». Η συνέχεια ενός λαού εξαρτάται από τη διατήρηση της πίστεως, του ήθους, της παιδείας και της πνευματικής του ταυτότητας και όχι μόνο από την αριθμητική αύξηση του πληθυσμού. 

Ο Αρκάς εξηγεί την Τεχνητή Νοημοσύνη με μία μόνο εικόνα