Το νοσοκομείο του Αγ. Ανδρέα επισκέφθηκαν 20 μαθήτριες και φοιτήτριες ανήμερα του Πάσχα.
Για να ψάλουν το Χριστός Ανέστη...
Για να τραγουδήσουν την αναστάσιμη χαρά τους...
Για να σκορπίσουν το Φως του Χριστού σε ανθρώπους που δοκιμάζονται από τον πόνο μακριά απ΄ το σπίτι τους...
Για να ανταλλάξουν ευχές και χαμόγελα με τους εργαζόμενους του νοσηλευτικού ιδρύματος...
Προπορευόταν ο π. Ιωάννης με την εικόνα του Αναστάντος Κυρίου που διώχνει τα σκότη...
Χριστός Ανέστη, αδελφοί!
Σε μια σκοτεινή διαδρομή, χρειάζομαι έστω μια ατίθαση ηλιαχτίδα να φωτίζει τα βήματα μου. Ενθαρρύνω τον εαυτό μου να βαδίσει χωρίς φόβους και ανασφάλειες στις κατηφοριές, ενώ τις ανηφόρες πλέον τις αντιμετωπίζω σαν μεγάλα στασίδια που μου ζητούν να ξαποστάσω, μα εγώ βιάζομαι, θέλω να βρω εκείνο το ισάδιν που ούτε λίθο δεν άφησε να το σκεπάσει.
Αναζητώ συχνά την επικοινωνία και την παρέα την ανέμελη, εκείνη που μπορώ να ξεστομίσω κάθε μπαρούφα, κάθε σκέψη μου μετασχηματισμένη σε λέξεις, χωρίς να πρέπει να απολογηθώ. Άλλωστε τη δική μου κάθαρση την κάνω απογυμνωμένη. Πετάω κάθε φτιασίδι, ειδικά αυτά που κρύβονται πίσω από φιλοφρονήσεις και απελευθερωμένη κοιτάζω τη ψυχή μου. Ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων αντικρίζω, φανερά επηρεασμένο από τις εικόνες που κουβαλάω από τις διαδρομές της ζωής μου. Μη με ρωτήσεις αν είναι όμορφες ή άσχημες, γιατί πίσω από κάθε άσχημη κρύβεται μια άλλη πιο όμορφη, περισσότερο ορατή και σίγουρα διδακτική προς εμένα. Είναι όπως η Ανάσταση!
Οι στιγμές μόνη μου, επάνω στον Σταυρό είναι ιερές, ανέγγιχτες!!! Αγαπώ, Συγχωρώ, Μονιάζω με το μέσα μου! Η δύναμη μου είναι μεγαλύτερη από όσο νόμιζα… Αντέχω και Μπορώ! Θέλω να γευτώ την ουσία! Προσδοκώ Ανάσταση ψυχής, μυαλού και σώματος!!!
Ο Χριστιανισμός και ο Πολιτισμός κινούνται στην ίδια γραμμή. Βασικές αξίες διδάσκονται στον παιδικό σταθμό, όπου σήμερα, στην μεγαλύτερη εορτή της Χριστιανοσύνης, θεωρώ ότι πρέπει να μιλήσετε στα παιδιά σας! Αν δεν ξέρετε τον τρόπο, θα μας βοηθήσει ο λόγος του πατρός Κωνσταντίνου Αθανασόπουλου, όπου εκτός από ιερατικός, είναι πάνω απ’ όλα ανθρώπινος και κατανοητός.
Πελοπόννησος / Της ΕΛΕΝΗΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
Μεγάλο Σάββατο! Σήμερα, οι ορθόδοξοι χριστιανοί δεν κοιτάζουν ψηλά, αλλά δίπλα τους, καθώς το θαύμα βρίσκεται ανάμεσά μας!
Είναι ημέρα τιμής, ημέρα ελπίδας, ημέρα φωτός που πλημμυρίζει τις καθαρές ψυχές.
Τα σπιτικά γιορτάζουν. Οι εκκλησιές χτυπούν τις καμπάνες χαρμόσυνα. «Χριστός Ανέστη» λέμε στα παιδιά μας, κι εκείνα απαντούν, «Αληθώς Ανέστη»/. Έχουν διδαχθεί από μικρή ηλικία, τι σημαίνει, η κάθε ημέρα της Μεγάλης Εβδομάδας, η Ανάσταση Του Χριστού και η ημέρα της Λαμπρής, όπου τα σπίτια γεμίζουν με αγαπημένα πρόσωπα.
Έχω τη χαρά και την τιμή, να γνωρίζω πολλά χρόνια τον π. Κωνσταντίνο Αθανασόπουλο, εφημέριο του Ι. Ναού του Αγίου Ανδρέα Εγλυκάδας Πατρών. Το έργο του θεάρεστο! Ένας σύγχρονος ιερέας που αγαπά τα παιδιά και βρίσκεται δίπλα στους συνανθρώπους μας.
Η πρώτη μας συνάντηση έγινε πριν χρόνια, όταν δημιουργήθηκε ο παιδικός σταθμός της ενορίας του. Εκεί, εκπαιδεύονται με αγάπη και σεβασμό, δεκάδες παιδιά κάθε χρόνο. Ακολουθούν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα του υπουργείου Παιδείας και έχουν την ευκαιρία να κατανοήσουν τις Άγιες Ημέρες του Χριστιανισμού, όπως είναι σήμερα η Ανάσταση Του Χριστού!
Αξίζει να αναφερθώ και στην πρωτοβουλία του πατρός Κωνσταντίνου, για τη δημιουργία της φημισμένης χορωδίας «BelCantes Αγίου Ανδρέα Εγλυκάδας», που ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία τον Σεπτέμβριο του 2016.
Ο Χριστιανισμός και ο Πολιτισμός κινούνται στην ίδια γραμμή. Βασικές αξίες διδάσκονται στον παιδικό σταθμό, όπου σήμερα, στην μεγαλύτερη εορτή της Χριστιανοσύνης, θεωρώ ότι πρέπει να μιλήσετε στα παιδιά σας! Αν δεν ξέρετε τον τρόπο, θα μας βοηθήσει ο λόγος του πατρός Κωνσταντίνου Αθανασόπουλου, όπου εκτός από ιερατικός, είναι πάνω απ’ όλα ανθρώπινος και κατανοητός.
- Χριστός Ανέστη! Πώς εξηγούμε στα μικρά παιδιά, την Ανάσταση Του Χριστού;
Η χαρά της Αναστάσεως είναι τόσο μεγάλη, που πολλές φορές δυσκολευόμαστε να τη μεταφέρουμε απλά, ιδίως στα παιδιά. Κι όμως, τα παιδιά έχουν μια καρδιά που καταλαβαίνει βαθύτερα απ’ ό,τι νομίζουμε, αρκεί να τους μιλήσουμε με αλήθεια και απλότητα.
Για να μιλήσουμε σε ένα μικρό παιδί για την Ανάσταση του Χριστού, δε χρειάζονται δύσκολες έννοιες. Μπορούμε να ξεκινήσουμε από κάτι που γνωρίζει: ότι ο Χριστός αγαπάει όλους τους ανθρώπους και ήρθε στη γη για να μας σώσει. Να του πούμε πως κάποιοι άνθρωποι δεν Τον κατάλαβαν και Τον σταύρωσαν, αλλά ο Χριστός δεν έμεινε στον θάνατο. Επειδή είναι ο Υιός του Θεού, νίκησε τον θάνατο και Αναστήθηκε.
Η Ανάσταση δεν είναι απλώς ένα γεγονός, αλλά μια μεγάλη νίκη, γιατί μας έδειξε ότι το κακό και ο θάνατος δεν έχουν τον τελευταίο λόγο.
Στα μικρά παιδιά, χρησιμοποιήστε εικόνες που θα μπορέσουν να καταλάβουν. Όπως, το σκοτάδι που φεύγει και έρχεται το φως ή ένα λουλούδι που «πεθαίνει» τον χειμώνα και ξαναζωντανεύει την άνοιξη. Έτσι, η Ανάσταση γίνεται κάτι ζωντανό και οικείο.
"Σιωπή απλώθηκε πάνω από τον κόσμο, σαν πέπλο βαρύ, τη στιγμή που όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει. Η γη κράτησε την ανάσα της κι ο άνθρωπος, μικρός και φοβισμένος, στάθηκε μπροστά στο σκοτάδι και το ονόμασε τέλος. Μα το σκοτάδι δεν ήταν ποτέ το τέλος. Κάπου βαθιά, μια σπίθα περίμενε υπομονετικά. Δεν φώναζε δεν απαιτούσε μόνο υπήρχε. Κι όταν όλα σώπασαν -οι φωνές, οι βεβαιότητες, οι θόρυβοι της καθημερινότητας- τότε εκείνη τόλμησε να ανασάνει. Και έγινε φως. Η Ανάσταση δεν ήρθε με θόρυβο. Δεν έσχισε τον ουρανό με κραυγές, ούτε απαίτησε να την πιστέψουν. Ήρθε ήσυχα, σαν το πρώτο φως της αυγής. Σε κάθε καρδιά που λύγισε και δεν έσπασε.
Σε κάθε δάκρυ που δεν έγινε πίκρα, αλλά προσευχή. Σε κάθε ψυχή που, ενώ γνώρισε τον πόνο, αρνήθηκε να πάψει ν΄ αγαπά. Κι έτσι, κάθε χρόνο, την ίδια ιερή νύχτα, ο άνθρωπος ανάβει ένα κερί.
Όχι για να διώξει το σκοτάδι γύρω του, αλλά για να θυμηθεί το φως που δεν έσβησε ποτέ μέσα του. Γιατί η αληθινή Ανάσταση δεν συμβαίνει τους ουρανούς. Συμβαίνει τη στιγμή που, μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι σου, επιλέγεις ξανά το φως...".
Εφ. ΓΝΩΜΗ 11.4.26
Ο Φώτης Κόντογλου (1895-1965) ιστόρησε την Εις Άδου Κάθοδο, το βυζαντινό εικονογραφικό τύπο της Αναστάσεως, στην Αγία Λουκία, το παρεκκλήσι της οικογένειας Ζαΐμη, στο Ρίο Πατρών, το οποίο εξ ολοκλήρου αγιογράφησε τη διετία 1934-35. Ο Χριστός τραβά από τις σαρκοφάγους και ανασταίνει τους πρωτοπλάστους, τον Αδάμ και την Εύα, που εικονίζονται δεξιά και αριστερά του Χριστού, βρίσκονται, δηλαδή, μεταξύ τους απέναντι.
Η σκηνή περιλαμβάνει τον Πρόδρομο Ιωάννη και τους Βασιλείς Δαυίδ και Σολομώντα από τη μια πλευρά και τον χορό των Δικαίων από την άλλη. Αυτή η διάταξη αναδεικνύει την ιδιαίτερη συμμετρία της παράστασης. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα πολλά βουνά, που ζωγραφίζονται, υψώνονται και φτάνουν ως την κορυφή της τοιχογραφίας.
Εφ. ΓΝΩΜΗ ΠΑΤΡΩΝ
Παιδιά μου εὐλογημένα,
Μέσα στὸ Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ὡς Φωτόμορφα τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, ἑορτάζομε τὴν νίκη τῆς Ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου. Περάσαμε ἤδη ἀπὸ τὰ πρόσκαιρα στὰ αἰώνια, ἀπὸ τὴν γῆ στὸν οὐρανὸ καὶ πανηγυρίζομε ἀναστάσιμα «σὺν πᾶσι τοῖς Ἁγίοις».
Ἡ οὐράνια χαρὰ καὶ ἡ ἀναστάσιμη εὐφροσύνη ἀντικατέστησαν ἤδη τὸν ζόφο τῶν καρδιῶν καὶ διέλυσαν τὰ νέφη τῆς ἀπελπισίας καὶ τῆς ἀπαισιοδοξίας, τὰ ὁποῖα συσσώρευσε ἡ παντοειδὴς καὶ πολυώνυμος ἁμαρτία.
Τὸ Πανάγιον τοῦ Κυρίου Αἷμα, ἤδη ἐθεράπευσε τὸ τραῦμα τοῦ Ἀδὰμ καὶ ὁ παμφάγος Ἅδης ἐτυφλώθη, ἐνεπαίχθη, ἐπικράνθη, κατηργήθη.
Τὰ κλεῖθρα τῶν σκοτεινῶν φυλακῶν ἔσπασαν καὶ ὁ Νέος Ἀδάμ, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, θριαμβευτικῶς κατῆλθε μέχρις Ἅδου ταμείων καὶ τὸν παλαιὸν Ἀδὰμ συνανέστησε παγγενῆ.
Τώρα πλέον δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία περὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς, περὶ τῆς ἀτελευτήτου χαρᾶς καὶ μακαριότητος.
Ἡ Παναγία Μητέρα τοῦ Κυρίου μας ἡ ὁποία πρώτη τόν Ἀναστάντα συνήντησε καὶ ἐχαιρέτησε,ἀναστάσιμα μᾶς ἀσπάζεται.
Οἱ Μυροφόρες μαζί Της, μᾶς καλοῦν στὸ Ἀναστάσιμο πανηγύρι.
Οἱ Ἀπόστολοι μᾶς φιλοξενοῦν στὸ Πασχάλιο Δεῖπνο, ὅπου ὁ Πανάγιος πασχάλιος Ἀμνὸς, ὑπέρ ἡμῶν, προσφέρεται.
Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος λαμπροχαρμοσύνως πανηγυρίζει καὶ μέσα ἀπὸ τὸν περίφημο κατηχητικό του λόγο, κάνει τὴν φωνή του αἰώνια σάλπιγγα, ποὺ φτάνει μέχρι σήμερα καὶ θά προεκτείνεται ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος.
«Ποῦ σου, θάνατε, τὸ κέντρον; ποῦ σου, ἃδη, τὸ νῖκος; Ἀνέστη Χριστός, καὶ σὺ καταβέβλησαι…».
Αὐτὸ τὸ οὐράνιο καὶ ἐπίγειο πανηγύρι, γκρεμίζει τὰ τείχη ποὺ χωρίζουν ἀνθρώπους καὶ λαοὺς καὶ ἤδη οἱ υἱοὶ τῆς Ἀναστάσεως, ἐνηγκαλίσθησαν καὶ κατασπάζονται ἀλλήλους, διακτινίζοντες τὸ μήνυμα τῆς συμφιλιώσεως στὰ πέρατα τῆς Οἰκουμένης.
«Ἀναστάσεως ἡμέρα, καὶ λαμπρυνθῶμεν τῇ πανηγύρει, καὶ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα. Εἴπωμενβἀδελφοί, καὶ τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς· Συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει».
Αὐτὸς ὁ οὐράνιος καὶ ἐπίγειος ἑορτασμὸς δίδει ἀπάντηση στὸ μεγάλο καὶ βαθὺ ἐρώτημα τῆς βαρυαλγούσης ἀνθρωπότητος. Γιατί ἐνῷ ἀνέτειλε τὸ Φῶς, κάποιοι ζοῦν μέσα στὸ σκοτάδι; Γιατί ἐνῷ ἐκ τοῦ Τάφου ἐπήγασε ἡ χαρὰ, κάποιοι ζοῦν μέσα στὴν θλίψη καὶ στὴν ὀδύνη; Γιατί ἐνῷ ἀνέστη ὁ Ἄρχων τῆς Εἰρήνης, στὴ γῆ μας μαίνονται οἱ πόλεμοι καὶ ρέει ἄφθονο τὸ αἷμα;
Ἡ ἀπάντηση, εἶναι ἁπλῆ καὶ βαθειά, ἐλεγκτικὴ καὶ ἀφυπνιστική. Διότι ὑπάρχει ἄρνηση τοῦ Φωτός, ἄρνηση τῆς Ἀγάπης, τῆς Χαρᾶς καὶ τῆς Εἰρήνης. Διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτο είδωλον ἐγένετο καὶ ἠθέλησε νὰ βαδίσῃ δρόμους χωρὶς τὸν Θεό. Ὅμως δίχως τὸν Ἀναστάντα Κύριο, τὰ πάντα ἐπιτρέπονται.
Ἀλλ΄ ἰδοὺ ὁ πύργος τῆς Βαβὲλ κατέπεσε καὶ ὅποια προσπάθεια ἐπανεγέρσεώς του εἰς συντριβὴν τῶν κεφαλῶν, τῶν ἐν ἁμαρτίαις, κατέληξε.
Αδελφοί μου και παιδιά μου εν Κυρίω αγαπητά,
«Χριστός Ανέστη!
Ζούμε σε καιρούς όπου ο άνθρωπος δοκιμάζεται τόσο από τον φόβο που γεννά η ανασφάλεια του κόσμου όσο και από την αβεβαιότητα της σημερινής εποχής: πόλεμοι, συγκρούσεις, ταραχές και απειλές σκοτεινιάζουν τον ορίζοντα και βαραίνουν την καρδιά πολλών. Η αγωνία για το μέλλον γίνεται συχνά σιωπηλή κραυγή μέσα στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα, ο άνθρωπος αναζητεί πάλι σημεία προσανατολισμού αναζητεί κάτι σταθερό, κάτι αληθινό, κάτι που να δίδει νόημα και ελπίδα. Και εκεί ακριβώς επανέρχονται τα σύμβολα, όχι ως απλά σχήματα ή ιστορικά κατάλοιπα, αλλά ως ζωντανές μαρτυρίες νοήματος και ζωής.
Το σύμβολο δεν είναι ποτέ κλειστό στον εαυτό του, πάντοτε δείχνει πέρα από το ορατό. Ενώνει το παρόν με το βάθος της μνήμης και στηρίζει την πορεία του ανθρώπου προς το μέλλον. Όταν όμως αποκοπεί από την αλήθεια που φέρει, όταν χρησιμοποιηθεί ως όπλο ή ως μέσον επιβολής, τότε χάνει την δύναμή του και παραμορφώνεται.
Για την Εκκλησία τα σύμβολα δεν είναι ιδεολογικά εμβλήματα, αλλά φορείς ζωής. Το βαθύτερο νόημα του Σταυρού δεν είναι η δύναμη, αλλά η θυσιαστική του αγάπη. Γι' αυτό και ο Σταυρός, το 'Αγιο Φως, η Ανάσταση δεν επιβάλλονται, αλλά προσκαλούν. Δεν χωρίζουν, αλλά ανοίγουν δρόμο κοινωνίας.
«Η βία δεν μπορεί να καταργήσει την αγάπη»
Προς όλους εκείνους που φοβούνται, που ανησυχούν, που βλέπουν τον κόσμο να γίνεται ασταθής και επικίνδυνος, η Εκκλησία δεν έχει να προσφέρει ψευδαισθήσεις, αλλά ελπίδα αληθινή ότι:
- το κακό δεν έχει τον τελευταίο λόγο,
- η βία δεν μπορεί να καταργήσει την αγάπη,
- καμία σύγκρουση δεν μπορεί να σβήσει το Φως που ανατέλλει από τον Τάφο και να επισκιάσει το γεγονός της Ανάστασης του Χριστού και
- η αληθινή ασφάλεια του ανθρώπου εδράζεται στην βεβαιότητα ότι ο Θεός παραμένει παρών μέσα στην ιστορία.
Γι' αυτό και οφείλουμε να διαφυλάξουμε τα σύμβολά μας ως γέφυρες ελπίδος, νοήματος και συμφιλίωσης, γενόμενοι και εμείς φορείς του φωτός και της ειρήνης, δηλαδή της Ανάστασης, όπου κι αν βρισκόμαστε.
Σας εύχομαι πατρικά η χάρις του Αναστάντος Κυρίου να στηρίζει τις καρδιές σας, να διαλύει τον φόβο και να χαρίζει ειρήνη στον κόσμο και στην ύπαρξη του καθενός μας.
ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ Ο ΚΥΡΙΟΣ!»
Η Εκκλησία μας με τους ύμνους της χαρακτηρίζει το σημερινό Σάββατο ως το «υπερευλογημένον Σάββατον» (Κοντάκιον Μ. Σαββάτου). «Τούτο γαρ εστί το ευλογημένον Σάββατον· αύτη εστίν η της αναπαύσεως ημέρα, εν η κατέπαυσεν από πάντων των έργων Αυτού ο μονογενής Υιός του Θεού» (Δοξαστικόν Αίνων). Λέγουν οι άγιοι Πατέρες ότι, εάν ο Θεός, κατά την διήγηση της Αγίας Γραφής, δημιούργησε τον κόσμο σε έξι ημέρες και την εβδόμη ημέρα – το Σάββατο – ανεπαύθη, αυτό το έκανε για να δηλώσει αυτή την ημέρα, την ημέρα της αναπαύσεως εν τω τάφω του Υιού Του, κατά την οποία ο Κύριος, αφού εργάστηκε την σωτηρία μας και τελείωσε το έργο της σωτηρίας με τον σταυρικό Του θάνατο, μετά κατέπαυσε και Αυτός επί τριήμερον την ημέρα του Σαββάτου εκ πάντων των έργων Αυτού, όπως ο Θεός είχε καταπαύσει μετά την έκτη ημέρα της δημιουργίας.
Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα είναι μία ημέρα μυστική. Η Εκκλησία συμμετέχει μυστικά, εν σιγή, εν σιωπή, στο μυστήριο της καταπαύσεως του Υιού του Θεού, της σιγής του Θεού. Ο Θεός σιγά, είναι στον τάφο Του, και η Εκκλησία αισθάνεται ότι ο Θεός είναι στον τάφο. Αλλά αισθάνεται όμως ότι ο Θεός είναι στον τάφο προσωρινά. Είναι στον τάφο, για να ζωοποιήσει και τους νεκρούς που είναι στον Άδη. Και περιμένει τώρα η Εκκλησία την λαμπρά Του Ανάσταση. Γι’ αυτό η σημερινή ημέρα έχει μία σοβαρότητα. Έχει μία σιωπή. Έχει μία συμμετοχή στην σιγή του Υιού του Θεού. Αλλά συγχρόνως έχει μία μυστική χαρά, μία προσμονή, μία αναμονή. Όπως όταν περιμένουμε να γίνει κάτι μεγάλο, κάτι φοβερό, κάτι ένδοξο, κάτι παγχαρμόσυνο, και τρόπον τινά με συγκρατημένη αναπνοή περιμένουμε πότε θα γίνει αυτό. Αυτό το μεγάλο. Έτσι και σήμερα σιωπούμε και περιμένουμε. Και αυτό το μεγάλο που θα γίνει, θα είναι η Ανάσταση του Χριστού, που θα εορτάσουμε με την βοήθεια του Κυρίου στις πρώτες νυκτερινές ώρες, με την ανατολή της νέας ημέρας της Αγίας και Μεγάλης Κυριακής του Πάσχα.
[Από το βιβλίο: † Αρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ομιλίες σε Εορτές του Τριωδίου και περί αρετών (των ετών 1981-1991) Γ’. Έκδ. Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου, Άγιον Όρος 2017, σελ. 198]
