Την Κυριακή 20.9.26 θα πραγματοποιηθεί στην κατασκήνωση «ΑΓΚΥΡΑ» στην Παναγοπούλα Πατρών, η 13η συνάντηση νέων οικογενειών.
Το πρωί θα τελεστεί Θεία Λειτουργία (7.45 – 10.30 π.μ.) στον Ιερό Ναό των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Θα ακολουθήσει πρόγευμα - προσφορά της κατασκήνωσης και ελεύθερος χρόνος αναστροφής μεταξύ μας.
Στις 11.30 π.μ. ο Πανοσ. Αρχιμ. π. Λαυρέντιος Καρανάσιος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Αιτωλίας & Ακαρνανίας θα εισηγηθεί το θέμα:
" Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος".
Θα ακολουθήσει σχετική συζήτηση.
Στη συνέχεια το μεσημεριανό γεύμα θα είναι ευθύνη των επισκεπτών και των οικογενειών.
Να υπενθυμίσουμε:
α) Μπορείτε να προσκαλέσετε και άλλες οικογένειες που ίσως δεν λάβουν από την οργανωτική επιτροπή πρόσκληση και
β) Κατά τη διάρκεια της ομιλίας και της συζήτησης για τα μικρότερα παιδιά θα υπάρξει φύλαξη ενώ τα μεγαλύτερα θα μπορούν να παίξουν στα γήπεδα της κατασκηνώσεως και να απασχοληθούν με άλλες ευχάριστες δραστηριότητες.
Ελπίζουμε ότι, με τη βοήθεια του Θεού, θα ζήσουμε μια υπέροχη εμπειρία, μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και οικοδομητικής επικοινωνίας.
Αδελφοί, ο Θεός, που στερεώνει και εμάς και εσάς στο Χριστό και μας έχρισε λαό του, είναι ο ίδιος που με τη σφραγίδα του μας εγγυάται το μέλλον και σαν πρόγευσή του δίνει μέσα στις καρδιές μας το Πνεύμα. Μάρτυς μου ο Θεός, που γνωρίζει τα βάθη της ψυχής μου ότι δεν λέω ψέματα. Δεν ξανάρθα στην Κόρινθο, για να μη σας λυπήσω. Αυτό δεν σημαίνει πως θέλω να σας επιβληθώ σε ζητήματα της πίστεως, γιατί σ’ αυτό μένετε σταθεροί. Επειδή όμως θέλω να συμβάλω στη χαρά σας. Γι’ αυτό έκρινα σωστό να μη σας φέρω λύπη, όταν θά ’ρθω ξανά κοντά σας. Γιατί, αν εγώ σας προκαλώ λύπη, τότε θα πρέπει να παίρνω χαρά από κείνους που στενοχωρώ. Γι’ αυτό σας έγραψα όπως σας έγραψα, ώστε όταν έρθω να μη δοκιμάσω λύπη από κείνους που έπρεπε να μου δώσουν χαρά. Είμαι απόλυτα βέβαιος πως όλοι σας πιστεύετε ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας. Σας έγραψα με πολλή οδύνη, με πόνο στην καρδιά και με πολλά δάκρυα, όχι για να σας στενοχωρήσω, αλλά για να γνωρίσετε την περίσσια αγάπη που έχω για σας.
Το Ευαγγέλιο
Κατά Ματθαίον (κβ΄ 2-14) - Η Παραβολή τού Μεγάλου Δείπνου)
Εξοδευτήριος λόγος για τον πατέρα Ευσέβιο στο Πρωτάτο
Σεβασμιότατοι Άγιοι Αρχιερείς, Άγιε Πρωτεπιστάτα, Πανοσιολογιότατοι Άγιοι Καθηγούμενοι, Άγιοι Αντιπρόσωποι των Ιερών Μονών, πολυσέβαστοι Άγιοι Γέροντες, σεβαστοί πατέρες και πεφιλημένοι εν Χριστώ αδελφοί.
«Οι κλαίοντες ως μη κλαίοντες και οι χαίροντες ως μη χαίροντες· παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου».
Συναχθήκαμε σήμερα εδώ, στον πάνσεπτο Ναό του Πρωτάτου, και μάλιστα μέσα στην πανευφρόσυνη περίοδο της εορτής της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Υπερευλογημένης Θεοτόκου, εφόρου και προστάτιδος του ιερού ημών τόπου, για να εξοδιάσουμε τον υπέρ λίαν αγαπημένο και πολύκλαυστο αδελφό μας, πατέρα Ευσέβιο.
Μπορεί μεν το δάκρυ να μη στερεύει από τα μάτια μας, επιμένοντας σταγόνα-σταγόνα να αυλακώνει τις παρειές των προσώπων μας. Πλην όμως «παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου». Φεύγουν, δηλαδή, διαρκώς σαν σκιά τα εξωτερικά φαινόμενα της ζωής αυτής και των ανθρωπίνων συναισθημάτων μας.
Εκείνο που μένει αναλλοίωτο και βιώνεται εμπειρικά είναι η χαρά που ξεχειλίζει από τις καρδιές μας.
«Και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών».
Η χαρά αυτή είναι υπερπληρωμένη.
Μπορεί ο ανθρώπινος και αγιαστικός πόνος, τώρα που μας επισκέφθηκε, να αγγίζει την ύπαρξή μας ολόκληρη.
Μπορεί ο πόνος να επισκέπτεται την ύπαρξή μας ολόκληρη και «καθ’ υπερβολήν εβαρήθημεν υπέρ δύναμιν, ώστε εξαπορηθήναι ημάς και του ζην».
Έχουμε, όμως, εδραία την πεποίθηση ότι σήμερα προπέμπουμε έναν στρατιώτη Ιησού Χριστού, έναν πραγματικό μοναχό, ο οποίος εκπλήρωσε τον σκοπό του αγγελικού σχήματος, τήρησε τις φρικτές υποσχέσεις που έδωσε την ώρα της κουράς του και μπορεί με παρρησία να σταθεί ενώπιον του δικαίου Κριτού.
Τώρα που «ο καιρός της αναλύσεώς του εφέστηκε», μπορεί να λέγει:
«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα. Λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος».
Έχουμε χαρά ως συνοδεία, ως Ιβηριτική αδελφότητα και ως αγιορείτικη κοινότητα, που συνοδεύουμε σήμερα τον αδελφό μας Ευσέβιο.
Όχι πλέον ενώπιον της Ωραίας Πύλης του ναού, αλλά μπροστά στην υπέρκαλλη θύρα του Παραδείσου.
Και τον εναποθέτουμε στον νέο γέροντά του, τον Τίμιο Πρόδρομο, τον οδηγητή των σεσωσμένων μοναχών μέσα στο ανέσπερο φως της Βασιλείας του Θεού.
Μου είπε κάποιος πολιός γέροντας, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσά μας:
«Χίλιοι άνθρωποι να μου πουν καλά λόγια για έναν μοναχό, δεν μου κάνει αίσθηση. Εκείνο που βαραίνει και έχει σημασία είναι η γνώμη του γέροντά του».
Και εγώ, ο ταλαίπωρος, ομολογώ ενώπιόν σας με στεντορεία φωνή, κάνοντας μία μικρή παραλλαγή στο απολυτίκιο του προστάτη Αγίου του κελιού μας, του Τιμίου Προδρόμου:
«Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων· σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του γέροντός σου, Ευσέβιε».
Να έχεις την ευχή μου, γλυκό μου παιδί.
Ανέπαυσες την καρδιά μου.
Να σε αναπαύσει ο Θεός εν χώρα ζώντων.
Υπήρξες ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού στη ζωή μου και στη ζωή της συνοδείας μας.
Να εύχεσαι για την άθλια ψυχή μου, εκεί κοντά στον γλυκύ Ιησού όπου βρίσκεσαι, τον οποίο αγάπησες εξ όλης της ισχύος σου από τα παιδικά σου χρόνια και κοντά στον οποίο διακαώς ποθούσες να φθάσεις.
Έτρεξες, όμως, πολύ γρήγορα, παιδί μου.
Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε επί δεκαεπτά χρόνια να σε διακονήσω ως γέροντάς σου.
Σεβαστοί μου γέροντες, είστε και εσείς διάκονοι ψυχών και έχουν λευκανθεί οι πώγωνές σας στην άρση του σταυρού της πνευματικής πατρότητας.
Το τριήμερο 29-31 Αυγούστου 2003, στην Κατασκήνωση Αγίου Βλασίου της Χριστιανικής Ένωσης Αγρινίου (Χ.Ε.Α.), γιορτάστηκε η επέτειος των 50 χρόνων από την ίδρυση και τη λειτουργία της.
Η συγκεκριμένη κατασκήνωση βρίσκεται σε υψόμετρο 1.100 μέτρων μέσα στα έλατα (στη θέση Βρύση Παπαγιώργη στον Άνω Άγιο Βλάσιο) και αποτελεί πόλο έλξης για την περιοχή, έχοντας φιλοξενήσει χιλιάδες παιδιά και νέους από το Αγρίνιο και ολόκληρη την Αιτωλοακαρνανία από το 1953.
Ο εορτασμός εκείνος ήταν μια ευκαιρία για μια μεγάλη συνάντηση παλαιών και νέων κατασκηνωτών, στελεχών και φίλων της Χριστιανικής Ενώσεως Αγρινίου.
Στην φωτογραφία παλαιοί συνεργάτες με τους Αρχιμ. π. Σωτήριο Τσάφο και π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη, που έχουν εργαστεί ιεραποστολικά στην Ι. Μητρόπολη Αιτωλίας & Ακαρνανίας πριν έρθουν στην Πάτρα.
Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και κατάνυξη εορτάστηκε η μνήμη της Παναγίας της Πισιδιώτισσας στην Αλάνια.
Την παραμονή της εορτής, Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2026, τελέστηκε ο Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας, στον οποίο χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Ιώβ.
Ανήμερα της εορτής, Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2026, της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πισιδίας κ. Ιώβ, συλλειτουργούντων του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Ευδοκιάδος κ. Αμβροσίου, του τοπικού κλήρου της Μητροπόλεως, καθώς και κληρικών προσελθόντων από το εξωτερικό, παρουσία πλήθους πιστών και προσκυνητών από την Μητρόπολη και το εξωτερικό.
Ο Σεβασμιώτατος στο θεολογικό του λόγο αναφέρθηκε στα θαυματουργά έργα της Υπεραγίας Θεοτόκου και στην σημασία του εορτασμού της για την ενίσχυση της πίστεως και της ενότητος των Ορθοδόξων της περιοχής.
Ιδιαίτερη λαμπρότητα στην εορτή έδωσαν η φοιτητική χορωδία της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης Θεσσαλονίκης και η χορωδία της Αττάλειας, οι οποίες έψαλαν κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας.
Μετά την απόλυση της Θείας Λειτουργίας τελέστηκε Τρισάγιο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του ιδρυτή της εκκλησίας, αοιδίμου Μητροπολίτου Σωτηρίου.
Ακολούθως, στην αυλή του Ιερού Ναού παρατέθηκε γεύμα αγάπης για το σύνολο των πιστών που προσήλθαν για να τιμήσουν την Παναγία.
Μετά το γεύμα πραγματοποιήθηκε εορταστική συναυλία με τη συμμετοχή των παιδιών της Αλάνιας και των φοιτητών της Θεσσαλονίκης.
Η Ιερά Μητρόπολις Πισιδίας ευχαριστεί όλους όσοι συνέβαλαν στην επιτυχή διοργάνωση του εορτασμού.
Στις 3 Νοεμβρίου 1985 πραγματοποιήθηκε στον Πύργο Ηλείας μεγάλο Βορειοηπειρωτικό Συλλαλητήριο, το οποίο διοργανώθηκε με σκοπό την ενημέρωση, την αφύπνιση και τη διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της θρησκευτικής ελευθερίας του Ελληνισμού της Βορείου Ηπείρου.
Την εκδήλωση διοργάνωσε η Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης επί Μητροπολίτου Γερμανού (Παρασκευοπούλου) με προσκεκλημένο τον αείμνηστο Μητροπολίτη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Σεβαστιανό (Οικονομίδη).
Στην φωτο οι δύο ιεράρχες με τον Παν. Αρχ. π. Σωτήριο Τσάφο, ο οποίος επί δεκαετίες διακονούσε και στην Ι. Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης.
Αν αύριο έκλειναν τα social media, πολλούς influencers δεν θα τους ήξερε ίσως ούτε ο γείτονάς τους. Απορώ αν θα είχαν έναν άνθρωπο για να βγουν για έναν καφέ. Είναι το μεθύσι της ψεύτικης αναγνώρισης στο πλαίσιο ενός φαντασιακού κόσμου.
Σου λέει ο άλλος έχω τόσους ακόλουθους στο Instagram, Facebook και στο tik tok αλλά κανένας δεν ακολουθεί τη ζωή μου, τα προβλήματά μου, τις αγωνίες μου, τις πληγές και τις επιθυμίες μου. Και σε λίγο κάνουν την εμφάνιση τους τα ψυχολογικά προβλήματα. Δεν μπορεί η ανθρώπινη ύπαρξη να χορτάσει από likes και νούμερα ακολούθων. Ένα βλέμμα, μια παρέα, ένα βίωμα, να νιώσεις ότι ο άλλος σε αισθάνεται και σε καταλαβαίνει, δεν μπορεί να το αντικαταστήσει κανένα like και καμιά ικανοποίηση από τις πολλές κοινοποιήσεις ενός story.
Η μοναξιά θερίζει, είναι πλέον ο νέος κοινωνιολογικός καρκίνος και κανείς δεν μιλάει. Οι άντρες και οι γυναίκες αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο εχθρικά, με αποτέλεσμα να καταλήγουν μόνοι.
Υποστηρίζουν ότι δεν θέλουν κανέναν αλλά όταν σβήνει η οθόνη σβήνουν και οι καρδιές.Συζούμε σε αυτόν τον κόσμο, έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον και ο άλλος για εμάς είναι ο παράδεισος μας. Όταν το καταλάβουμε αυτό θα ανατείλει κάτι καλύτερο στην κοινωνία που ζούμε . Καλά τα social, αλλά μόνο σαν εργαλείο. Να επιδιώκουμε την επαφή με τον άλλον, μην χάνουμε ευκαιρία, μην κλεινόμαστε. Όχι μόνο τηλέφωνα, Viber, και messenger. Να συναντήσουμε τον άλλον και να αφήσουμε τις καρδιές και τον Θεό να μιλήσουν. Γνωρίζω ανθρώπους που αν τους αφαιρέσεις τα social media δεν θα έχουν ούτε έναν άνθρωπο να πουν μια κουβέντα. Εν τω μεταξύ υπάρχει τέτοιος εγωισμός που όλοι το παίζουν τέλειοι και γνώστες και δίνουν συμβουλές στους άλλους. Μια κοινωνία που οι μισοί δίνουν συμβουλές και το παίζουν έξυπνοι στους άλλους μισούς και στο τέλος μένει μια άδεια καρδιά, μια κενή ψυχή κι ένα κουτί ψυχοφάρμακα.
Όταν ανοίγεις ένα πνευματικό βιβλίο και μάλιστα, την Αγία Γραφή, είναι σα να λες:
Ναι, Κύριε, πιστεύω ότι είσαι εδώ!
Ζητώντας να καταλάβεις το νόημα, είναι σα να Του λέγεις: «ναι, έρχου Κύριε Ιησού»!
Επομένως, μελετώ την Αγία Γραφή, σημαίνει κοινωνώ τον Χριστόν.
Ο Χριστός, που κάποτε δίδασκε σε μια γωνιά της Παλαιστίνης, υπάρχει τώρα εδώ μυστικά, μα αληθινά!…και πίσω από κάθε γραμμή του βιβλίου, ή της Αγίας Γραφής, σε καλεί: έλα, παιδί μου!
Κι αν έχεις τον πόθο να καταλάβεις τι σου λέγει, απαντάς:
Έρχομαι Κύριε
έλα τώρα κι Εσύ, μέσα μου.
Γίνεται ένας διάλογος, πρόσωπο με πρόσωπο, εγώ και ο Χριστός, κουβεντιάζουμε δια του βιβλίου.
Η ανάγνωσις δηλ. του πνευματικού βιβλίου, είναι μία αποκάλυψις, μία μυστική ένωσις μαζί Του!
Μόνον με τον Χριστό; Όχι!
ο Χριστός είναι πάντα, μαζί με το πνευματικό ασκέρι Του, τους Αγίους και τους αγγέλους!
Ενώνεσαι εκείνη την ώρα μυστικά, μαζί με όλους τους Αγίους!
Θα νιώσεις εκείνο που έλεγε ένας Άγιος, ότι «ζώντες επί γης, εορτάζομεν εν ουρανώ», όταν έχουμε τον λόγο του Θεού, στην καρδιά και στο στόμα μας!
Κι ένας φίλος, διάβαζε πάντα την Αγία Γραφή, με δάκρυα στα μάτια, ψάλλοντας!
Ευλογημένο Κύριε το όνομά Σου. Με ευγνωμοσύνη βαθιά αναλογίζομαι τα χρόνια που πορεύτηκα σ’ αυτήν εδώ τη γη, σε αυτό το εκπληκτικό διαστημόπλοιο με κατεύθυνση το άπειρο. Ευχαριστώ Σε, Παναγία Τριάς, που μου αποκάλυψες ότι το άπειρο είναι η αγάπη, ΕΣΥ. Και με κάλεσες από τα παιδικά μου χρόνια σε ενεργό συμμετοχή στην περιπέτεια της αγάπης Σου, αξιώνοντάς με τη χαρά των Μυστηρίων της Εκκλησίας να ζω σαν κύτταρο στο μυστικό Σώμα του Χριστού, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ευχαριστώ Σε διότι, παρά την πνευματική φτώχεια και αδυναμία μου, με δέχτηκες να διακονήσω τον άνθρωπο σε διάφορα σύνορα γεωγραφικά, κοινωνικά, ατενίζοντας το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, συχνά «ἐν θλίψει πολλῇ μετὰ χαρᾶς Πνεύματος Ἁγίου».
Ευχαριστώ ακόμη «εκ βαθέων» τους αειμνήστους γονείς μου, διδασκάλους, αρχιερείς, πνευματικούς, οι οποίοι με στήριξαν στην πνευματική μου πορεία, τους προσφιλείς συγγενείς κατά σάρκα ή πνεύμα, αδελφούς, αδελφές, συνεργούς στην ιεραποστολή, παλαιούς φοιτητές και φοιτήτριές μου, τους προσφιλείς αφρικανούς αδελφούς και τέλος τον εκλεκτό λαό του Θεού, της Εκκλησίας της Αλβανίας για την εγκάρδια αγάπη και αφοσίωσή τους. Περιουσία ακίνητη ή κινητή με τη χάρη του Θεού δεν έχω. Ό,τι κατά καιρούς απέκτησα, έχει διατεθεί σε έργα αγάπης. Καταθέσεις εις στο όνομά μου του Αρχιεπισκόπου ανήκουν στην Εκκλησία της Αλβανίας. Παρακαλώ τους εκτελεστές της διαθήκης μου το ήμισυ του ποσού των καταθέσεων αυτών να διατεθεί για την αποπεράτωση του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως στα Τίρανα και το έτερον ήμισυ να παραμείνει καταλλήλως επενδυόμενο, τα δε έσοδα της επενδύσεως να διατίθενται για την ενίσχυση της μισθοδοσίας των κληρικών και των προγραμμάτων για νέους της Εκκλησίας Αλβανίας.
Τα συγγραφικά δικαιώματα από την πώληση των βιβλίων μου παρακαλώ να κατατίθενται υπέρ του Διορθοδόξου Κέντρου “Πορευθέντες”. Εκτελεστές της διαθήκης αυτής ορίζω τον διάδοχό μου Αρχιεπίσκοπο, τον Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου Επίσκοπο Αμαντίας κ. Ναθαναήλ. Οι ανωτέρω να φροντίσουν να διανείμουν ως «ανάμνησιν» τα λίγα πράγματα που χρησιμοποίησα στους εκλεκτούς συνεργάτες μου, που με αυταπάρνηση συμπορεύτηκαν και διακόνησαν την Εκκλησία μαζί μου.
Τα βιβλία μου να δοθούν στην βιβλιοθήκη της Αρχιεπισκοπής και στην βιβλιοθήκη της Ορθοδόξου Θεολογικής Ακαδημίας «Ανάστασις του Χριστού». Επίσης συμβολικώς μερικά στις άλλες τρεις Μητροπόλεις. Όσα βιβλία βρίσκονται στην Αθήνα να διατεθούν στη βιβλιοθήκη του “Πορευθέντες”.
Στην διάρκεια της ζωής μου διακονώντας σε διάφορες εκκλησιαστικές θέσεις και άλλους διεθνείς οργανισμούς λύπησα ασφαλώς πολλούς από αδυναμία ή συναρπαγή. Εκζητώ αυτή την ιερή ώρα του αποχωρισμού την συγγνώμη τους και εκ βάθους ψυχής συγχωρώ όλους εκείνους που συνειδητά ή ανεπίγνωστα με αδικίες, σκευωρίες και συκοφαντίες έκαναν την πορεία μου σκληρή και επώδυνη.
Προσπάθησα με τις πενιχρές μου δυνάμεις να διακονήσω στο άνοιγμα του ορίζοντος των συγχρόνων Ορθοδόξων στην αποστολική οικουμενική μας ευθύνη στην Ελλάδα, στην Αφρική, στον διεθνή εκκλησιαστικό στίβο και ιδιαίτερα από το 1991 αφοσιώθηκα στην αναστήλωση της βασανισμένης Εκκλησίας της Αλβανίας που αγάπησα με όλη μου την ψυχή. Ό,τι ουσιαστικό επιτελέσθη ανήκει στη χάρη του Θεού.
Και τώρα αδελφοί μου, συνεργάτες, προσφιλή πνευματικά μου παιδιά στην Αλβανία, στην Ελλάδα, στην Ανατολική Αφρική και στα άλλα μέρη του κόσμου, «χαρά και στέφανός μου», σας αποχαιρετώ ευχόμενος ό,τι πιο μεγάλο μπορώ: «Τούτου χάριν κάμπτω τὰ γόνατά μου πρὸς τὸν πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, … ἵνα δῴη ὑμῖν κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὐτοῦ δυνάμει κραταιωθῆναι διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ εἰς τὸν ἔσω ἄνθρωπον, κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ἐν ἀγάπῃ ἐῤῥιζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ» (Εφεσ. 3:14-19).
Παρακαλώ σας ακόμη μη παύσετε να προσεύχεστε να με ελεήσει και εμένα τον αμαρτωλό και αχρείο δούλο Του ο Θεός και να με δεχθεί μετανοούντα στην απεραντοσύνη της αγάπης Του. «Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν, αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν.» (3:20-21).
....png)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
