«Αὔξηση τῆς χρήσης κάνναβης μεταξὺ ἐφήβων στὴν Ἑλλάδα, ὅπως καὶ αὔξηση εἰσαγωγῶν γιὰ θεραπεία ἔπειτα ἀπὸ χρήση της, καταγράφει ἡ ἔρευνα ποὺ πραγματοποιήθηκε ἀπὸ τὸ Ἐθνικὸ Κέντρο Τεκμηρίωσης καὶ Πληροφόρησης γιὰ τὰ Ναρκωτικὰ (ΕΚΤΕΠΝ) γιὰ λογαριασμὸ τοῦ Ὀργανισμοῦ τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης γιὰ τὰ Ναρκωτικά (EUDA), στὸ πλαίσιο τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἔκθεσης γιὰ τὰ Ναρκωτικὰ 2026. Τὰ στοιχεῖα καταγράφουν μιὰ ἀνησυχητικὴ τάση. Ἀπὸ ἔρευνα σὲ σχολικὸ πληθυσμό, προκύπτει πὼς τὸ 11,5% τῶν 16χρονων ἔχει κάνει χρήση κάνναβης, τὸ ὑψηλότερο ποσοστὸ ποὺ ἔχει καταγραφεῖ τὴν τελευταία 25ετία. Αὐξημένο κατὰ 32% συγκριτικὰ μὲ πρὶν ἀπὸ μία δεκαετία εἶναι καὶ τὸ ποσοστὸ τῶν ἀτόμων ποὺ εἰσέρχονται σὲ θεραπεία ἔπειτα ἀπὸ χρήση τῆς κάνναβης» («Καθημερινὴ» 10-6-2026).
Τὰ παραπάνω στοιχεῖα ἀντιστοιχοῦν μόνο στὸ πρῶτο μέρος τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας γιὰ τὴ χρήση ναρκωτικῶν οὐσιῶν ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ἐφήβους σήμερα. Διότι τὰ συμπεράσματα τῆς ἔρευνας αὐτῆς ἐκτείνονται ὡς πρὸς τὴ χρήση καὶ ἄλλων ναρκωτικῶν ἀπὸ τοὺς νέους μας. Δυστυχῶς κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ προμήθεια καὶ χρήση τῆς κάνναβης ἔχει καταστεῖ εὐκολότερη ἀπὸ ἄλλοτε, μὲ τοὺς ἁρμόδιους φορεῖς νὰ μὴν ἀνησυχοῦν ἰδιαίτερα γιὰ τὴ συνεχῶς διογκούμενη αὔξηση τῶν ἐξαρτημένων ἀτόμων ἀπὸ βλαβερὲς οὐσίες. Τὸ δὲ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ἐπειδὴ συνήθως δὲν προβάλλει πρότυπα γιὰ μίμηση στὴ μαθητικὴ νεολαία, οὔτε εὐνοεῖ τὸν φρονηματισμὸ τῶν ἐφήβων μὲ τὰ ἑλληνορθόδοξα ἰδανικά, συμβάλλει ἔμμεσα στὸν ἀποπροσανατολισμό τους καὶ συνεπῶς στὴ βία καὶ τὴν ἀνηθικότητα. Γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση λοιπὸν τοῦ συγκεκριμένου προβλήματος ὀφείλουν οἱ γονεῖς νὰ ἀγρυπνοῦν χωρὶς ἐφησυχασμὸ καὶ νὰ προσεύχονται γιὰ τὴν πορεία τῶν παιδιῶν τους, τὰ ὁποῖα κινδυνεύουν ἄμεσα ὡς πρὸς τὴν ψυχοσωματική τους ἀκεραιότητα, λόγῳ ἄγνοιας, ἀπειρίας ἢ περιέργειας γιὰ κάθε τι καινούργιο στὸ περιβάλλον τους.
Ορθόδοξο Περιοδικό Ο ΣΩΤΗΡ
Η κληρονομιά που δεν χάθηκε.
Από τον Αινεία στον Θωμά Παλαιολόγο
Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026 | 19.30
Κάστρο Πάτρας
Στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς 2026 με κοινό θέμα «Κληρονομιά σε κίνδυνο: Αναβίωση Ανθεκτικότητα, Αναστοχασμός» η Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας σας προσκαλεί σε μια βραδιά αφήγησης μύθου και ιστορίας αφιερωμένης στην «Κληρονομιά που δεν χάθηκε. Από τον Αινεία στον Θωμά Παλαιολόγο», το Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2026, ώρα 19.30, στον Ενετικό Προμαχώνα του Κάστρου της Πάτρας
Mέσα στην υποβλητική ατμόσφαιρα του Κάστρου το βράδυ της Πανσελήνου του Σεπτεμβρίου λόγος και μουσική συναντώνται για να ζωντανέψουν 2 ιστορίες διάσωσης κληρονομιάς που βρέθηκε σε κίνδυνο και την παράδοσή της στις επόμενες γενιές, με πρωταγωνιστές τον Αινεία, ήρωα του Τρωϊκού πολέμου και τον Θωμά Παλαιολόγο, τελευταίο Δεσπότη του Μορέως.
Η αφήγηση συνοδεύεται και προσεγγίζεται μουσικά μέσω ήχων και οργάνων έντεχνης μουσικής στην πρώτη ιστορία, ενώ στη δεύτερη παραδοσιακής μουσικής, βυζαντινών ύμνων από την εκκλησιαστική ποίηση και ψαλτοτράγουδων για την ανάδειξη της ψαλτικής τέχνης ως άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η εκδήλωση σχεδιάστηκε από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αχαΐας στη βάση του αναστοχασμού, της ανθεκτικότητας, της αναψηλάφησης και της σύνδεσής μας με την υλική και την άυλη πολιτιστική κληρονομιά, με τη συνδρομή τοπικών αφηγητών, μουσικών και ιεροψαλτών για τη διαφύλαξη και την προστασία της σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών, προκλήσεων και κινδύνων σε τοπικό και παγκόσμιο επίπεδο.
Κείμενα: Άσπα Παπαδοπούλου
Αφήγηση: Δήμητρα Νικολοπούλου και Εύη Μίχα
Μουσική συνοδεία: Σπ. Στασινόπουλος και Γ. Παπαγεωργίου
Συμμετέχει ο Πρωτοψάλτης του Παλαιού Ι.Ν. Αγίου Ανδρέου Πατρών Σωτήριος Καρυτινός
Η είσοδος για το κοινό είναι ελεύθερη.
Λόγω του περιορισμένου χώρου που θα πραγματοποιηθεί η εκδήλωση θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας.
Σε περίπτωση βροχής η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την ίδια ημέρα και ώρα στο Αμφιθέατρο του Αρχαιολογικού Μουσείου Πατρών.
Το Σαββατοκύριακο του εορτασμού 26 και 27 Σεπτεμβρίου 2026 η είσοδος στα μουσεία και στους αρχαιολογικούς χώρους που ανήκουν στο Δημόσιο και διαχειρίζεται το ΥΠΠΟ είναι ελεύθερη.
Χορηγοί : Εργαστήρι Λαϊκής Μουσικής και Παράδοσης «Μουσικοί Δρόμοι»
ΦΑΚΑΛΟΣ Catering
Χορηγοί επικοινωνίας: Εφημερίδα Πελοπόννησος, Peloponnisos FM 103.9, pelop.gr
Τηλ. επικοινωνίας: 2610 623390, 2613 616100, 2610 276207
Την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου 2026, πραγματοποιήθηκε ο καθιερωμένος Αγιασμός για την έναρξη του νέου ακαδημαϊκού έτους στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Την ακολουθία τέλεσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος, παρουσία του Πρύτανη και των Αντιπρυτάνεων, μελών του Συμβουλίου Διοίκησης, των Κοσμητόρων, του Εκτελεστικού Διευθυντή, των Προϊσταμένων Γενικών Διευθύνσεων και Διευθύνσεων και του Νομικού Συμβούλου του Ιδρύματος.
Ο Σεβασμιώτατος απηύθυνε θερμές ευχές για υγεία και πρόοδο στους φοιτητές και φοιτήτριες καθώς και σε όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας, χαρακτηριστικά δήλωσε: «Να έχετε την κατά Θεόν υγεία, και τη ψυχική που είναι πολυτιμότατο αγαθό αλλά και τη σωματική που είναι επίσης πολύτιμο αγαθό. Να έχετε τη χάρη του Θεού και με τον ίδιο ζήλο και με την ίδια ζέση ψυχής, να εργάζεσθε στο ναό αυτό του πνεύματος, που είναι κόσμημα, όχι μόνο της πόλης μας και της Αχαΐας αλλά και της Ελλάδας γενικότερα, θα έλεγα δε και του κόσμου, διότι η φήμη του Πανεπιστημίου μας έχει εξαπλωθεί παντού. Αυτό μας χαροποιεί όλους ιδιαιτέρως. Και όπως όλοι γνωρίζετε το Πανεπιστήμιο Πατρών έχει συνδεθεί με τον Άγιο Απόστολο Ανδρέα.»
Επίσης, αναφέρθηκε σε τρία σπουδαία ιστορικά γεγονότα, που έλαβαν χώρα το 1964 στην Πάτρα: «Η κοίμηση του Αγίου Γερβασίου στις 30 Ιουνίου, η επανακομιδή της Αγίας Κάρας του Αγίου Ανδρέα που έγινε 26 Σεπτεμβρίου και το τρίτο γεγονός που σημάδεψε την τοπική μας ιστορία αλλά και την ελληνική και την παγκόσμια, ήταν η ίδρυση του Πανεπιστημίου Πατρών, το 1964.»
Ο Σεβασμιώτατος ευχαρίστησε τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών για την πρόσκληση και παρουσία του στο Ίδρυμα, ενώ ευχήθηκε: «Εύχομαι τα χρόνια του Πανεπιστημίου να είναι υπέρ τα χίλια αλλά και τα δικά σας χρόνια όλων να είναι υπέρ τα εκατό. Να συνεχίσετε να φωτίζετε με την γνώση και τη σοφία σας.»
Ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, Καθηγητής Χρήστος Μπούρας, ευχαρίστησε με τη σειρά του θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πατρών, για την τιμητική του παρουσία, τις εγκάρδιες ευχές του προς όλα τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας καθώς και την ευλογία που προσέφερε στο Ίδρυμα.
Το Πανεπιστήμιο Πατρών εύχεται σε όλους/ες τους φοιτητές/τριες και τα μέλη της Πανεπιστημιακής Κοινότητας μια δημιουργική και άκρως παραγωγική ακαδημαϊκή χρονιά σε όλα τα επίπεδα της έρευνας, της διασύνδεσης, της προσφοράς και της διάχυσης γνώσης στην κοινωνία σε εθνικό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.
Περιγραφή
Το βρήκα! – Ορθόδοξο Χριστιανικό επιτραπέζιο παιχνίδι για όλη την οικογένεια!
Παίκτες 2+ | Ηλικία 8-99 | χρόνος 20′
Θα προλάβεις να βρεις τη σωστή λέξη μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα;
Περιέχει 100 κάρτες με 400 λέξεις χωρισμένες σε 4 κατηγορίες.
Δημιουργός: Γιώργος Στριφτάρας
Εκδόσεις Έαρ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
ΓΛΑΥΚΟΥ ΠΑΤΡΩΝ
(ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΠΑΠΑΘΩΜΑ)
(Αγίου Βασιλείου 1 & Μιχαήλ Σούτσου)
Εορτή Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης και Θέκλης μάρτυρος και ισαποστόλου (24η Σεπτεμβρίου)
Το βράδυ της Τρίτης (23/9/2026), στον Ιερό Ναό Αγίου Βασιλείου Γλαύκου Πατρών, θα τελεσθεί ΜΙΚΡΑ ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ, επί τη εορτή της Θαυματουργικής εικόνος της Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης και της Αγίας Θέκλης μάρτυρος και ισαποστόλου.
Η έναρξη θα γίνει με Εσπερινό στις 9:30΄ μ.μ. (την παραμονή της εορτής) και θα επακολουθήσει ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία.
Ώρα λήξεως: 12:30΄ μεταμεσονύκτιο Τετάρτης 24ης Σεπτεμβρίου.
ΕΚ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ
«Ἄντε, κάνε γρήγορα, Γέροντα! Ἐδῶ δὲν ἔχει συγχώρηση καὶ “εὐλόγησον”».
Ὁ νεαρὸς χωροφύλακας τράβηξε ἀπότομα τὸν παπα-Τύχωνα. Βιαζόταν, δὲν εἶχαν καιρὸ γιὰ χάσιμο. Ἔπρεπε τὸ συντομότερο νὰ πᾶνε στὴν Ἱερισσό, στὸν σταθμὸ τῆς Χωροφυλακῆς, ὅπου ὁ παπα-Τύχων θὰ κατέθετε στὸν ἀνακριτὴ ἀξιωματικό. Τά ’χασε τὸ ἀγαθὸ γεροντάκι. Μά, νὰ τὸν πᾶνε μὲ τὸ ζόρι στὴ Χωροφυλακή; Δὲν τὸ χωροῦσε ὁ νοῦς του. Ἐκεῖνος εἶχε συγχωρέσει μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ τὸν κλέφτη. Τί ἄλλο θέλανε ἐτοῦτοι οἱ ἄνθρωποι; Στὸν νοῦ του ἦρθαν σὰν ταινία οἱ εἰκόνες ποὺ ἔζησε ἕνα βράδυ τῆς περασμένης βδομάδας. Ξαφνικὰ ἔνιωσε ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἔχει πέσει καταπάνω του. Πρὶν προλάβει καλά-καλὰ νὰ συνειδητοποιήσει μέσα στο μισοσκόταδο τί εἶχε γίνει, ὁ ἄγνωστος ἄρχισε νὰ φωνάζει καὶ νὰ τὸν χτυπάει: «Ποῦ ἔχεις τὰ λεφτά; Λέγε! Λέγε, γιατὶ θὰ σὲ σκοτώσω!»
Ποιά λεφτά; Ὁ παπα-Τύχων ὄχι λεφτὰ δὲν εἶχε, μὰ οὔτε τρόφιμα δὲν κρατοῦσε στὸ κελλί του. Ὅ,τι κι ἂν τοῦ ἔστελναν, τὰ μοίραζε. Τὰ τρόφιμα τὰ ἔδινε σὲ κάτι γεροντάκια στὴν Καψάλα. Τὶς λίγες φορὲς ποὺ κάποιοι τοῦ ἔδιναν χρήματα, πήγαινε εὐθὺς στὸν κυρ-Θόδωρο τὸν μπακάλη –καλὴ καὶ ἀγαθὴ ψυχὴ ἐτοῦτος ὁ εὐλογημένος ἄνθρωπος– καὶ ἀγόραζε ψωμὶ γιὰ τοὺς φτωχούς.
Ἔτσι καὶ τώρα. Τὸν εἰδοποίησαν πὼς ἔπρεπε νὰ πάει στὸ ταχυδρομεῖο νὰ παραλάβει κάτι. Σὰν ἔφτασε, τοῦ εἶπε ὁ ὑπάλληλος πὼς κάποιος ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ τοῦ εἶχε στείλει μιὰ ἐπιταγὴ σὲ δολάρια. Ὑπέγραψε στὰ χαρτιὰ ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ ταχυδρομικὸς ὑπάλληλος κι ὕστερα πῆρε τὰ χρήματα σὲ δραχμὲς καὶ κίνησε γιὰ τὸ μαγαζὶ τοῦ κυρ-Θόδωρου. Πόσα στομάχια ἀναγκεμένων θὰ γέμιζαν μὲ τοῦτα τὰ χρήματα καὶ πόσα «δόξα Σοι ὁ Θεός!» θὰ ἀνέβαιναν στὸ θρονὶ τοῦ Μεγαλοδύναμου! Χαιρόταν σὰν μικρὸ παιδὶ ὁ παπα-Τύχων καὶ δόξαζε τὸν Θεὸ γιὰ τούτη τὴν εὐλογία.
Μέσα στὴ χαρά του δὲν εἶχε προσέξει ὡστόσο, πὼς πίσω του ἀκριβῶς στεκόταν ἕνας ψηλός, γεροδεμένος ἄντρας ποὺ εἶχε πάρει εἴδηση πὼς τοῦτος ὁ ἁπλοϊκὸς καλόγερος εἶχε εἰσπράξει χρήματα ἀπὸ Ἀμερική. Τὴν ὥρα ποὺ ὁ παπα-Τύχων ἔσκυψε γιὰ νὰ ὑπογράψει, πρόλαβε νὰ δεῖ καὶ τὴν ἀξία τῆς ἐπιταγῆς. Ὁ καλόγερος πρέπει νὰ ἔχει πολλὰ φράγκα! σκέφτηκε. Κι εὐθὺς κατάστρωσε τὸ σχέδιό του.
Δὲν ἦταν δύσκολο νὰ μάθει ποῦ ἦταν τὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα. Τὸ ἴδιο βράδυ κρύφτηκε στὰ δέντρα ποὺ ἦταν κοντὰ στὸ καλυβάκι. Ἀπὸ τὸ μικρὸ παραθύρι ἔφεγγε λιγοστὸ φῶς, δεῖγμα πὼς ὁ καλόγερος δὲν εἶχε πλαγιάσει ἀκόμα. Θὰ κάνει τὶς προσευχές του, σκέφτηκε ὁ ἐπίδοξος κλέφτης καὶ περίμενε ὑπομονετικὰ μέχρι τὸ φῶς νὰ σβήσει. Περίμενε λίγο ἀκόμα κι ὕστερα μὲ συντονισμένες κινήσεις μπῆκε ἀπότομα στὸ κελλὶ καὶ ἔπεσε πάνω του.
Μερικά πρόσφατα στοιχεία για την εξέλιξη του δημογραφικού προβλήματος στη χώρα μας όπως φαίνεται από τη μείωση των γεννήσεων, τη γήρανση του πληθυσμού και την αύξηση των θανάτων καταγράφει νεότερη έρευνα του Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών. Πιο συγκεκριμένα:
- Από περίπου 148.000 γεννήσεις κατά μέσο όρο την περίοδο 1979-1980, η χώρα έφτασε μόλις στις 67.000 το 2024-2025.
- Την ίδια στιγμή, η μέση ηλικία απόκτησης παιδιού αυξήθηκε σχεδόν κατά έξι χρόνια, από τα 26,2 στα 32,2 έτη.
- Μεταξύ 2009 και 2024 οι γεννήσεις μειώθηκαν πανελλαδικά κατά 42%, από 117.440 σε 68.310.
- Σε έξι νομούς της ηπειρωτικής Ελλάδας, τη Θεσπρωτία, τα Γρεβενά, τη Φθιώτιδα, την Κοζάνη, την Ευρυτανία και τη Φλώρινα, η μείωση ξεπέρασε το 50%.
- Παράλληλα, ο ετήσιος δείκτης γονιμότητας υποχώρησε από περίπου 2.200 παιδιά ανά 1.000 γυναίκες το 1979-1980 σε μόλις 1.240 το 2024-2025.
- Την περίοδο 2011-2020 καταγράφηκαν 267.000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις, ενώ μόνο στην πενταετία 2021-2025 η διαφορά έφτασε τις 290.000.
- Αναλυτικότερα, το 2024 αντιστοιχούσαν σε εθνικό επίπεδο 184 θάνατοι ανά 100 γεννήσεις, έναντι 92 το 2009.
- Τέλος, τον Σεπτέμβριο του 2026 γράφτηκαν στην Α΄ Δημοτικού 69.895 πρωτάκια ενώ το 2010 ξεπερνούσαν τις 120.000.
Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Τασούλα, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και πολλών προσκεκλημένων Ιεραρχών, κληρικών και πολιτικών πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η εκδήλωση «Εν ενί πνεύματι», με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα ετών από την εγκατάσταση της σημερινής Αδελφότητας της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος στο Άγιον Όρος και την ενθρόνιση του Αρχιμανδρίτη Αλεξίου ως Καθηγουμένου.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος τόνισε:
«Συναχθήκαμε σήμερα εδώ με αφορμή την συμπλήρωση μισού αιώνα εγκαταβίωσης και ανάληψης της ηγουμενίας της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος Αγίου Όρους, από τον Γέροντα Αλέξιο, σε μια εποχή, που ο αριθμός των μοναχών στο Άγιον Όρος είχε περιοριστεί πολύ.
Η έλευσή του, μαζί με άλλες Αδελφότητες την ίδια περίοδο, οδήγησαν στην άνθηση του μοναχισμού, που σήμερα γνωρίζουμε.
Η παρουσία του έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην ακμή της Μονής. Αλλά ιδιαίτερη ήταν και η συμβολή του στη δημιουργία μοναστικών Αδελφοτήτων και εκτός Αγίου Όρους, στη στήριξη αυτών και άλλων και στην καθοδήγηση πολλών λαϊκών αδελφών μας. Ο εορτασμός αυτός είναι πηγή χαράς και ευφορίας. Αλλά ταυτόχρονα είναι αφορμή να σκεφθούμε το μέλλον του μοναχισμού, σε μια εποχή που καλλιεργεί το ακριβώς αντίθετο όραμα ζωής. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής χαρακτηρίζεται από τη διευκόλυνση, την κατάργηση της πραγματικής διάστασης του χώρου και του χρόνου, την κατάργηση κάθε ορίου. Το να απολαμβάνεις πράγματα χωρίς τη διαμεσολάβηση της φυσικής μας παρουσίας, χωρίς κανένα κόπο και ασκητικό μόχθο, είναι η κυρίαρχη τάση και στάση ζωής.
Αντίθετα, το ασκητικό ιδεώδες προβάλλει έναν εντελώς άλλο τρόπο ζωής, που συμπυκνώνεται στη φράση ‘’Δεν θα λάβεις πνεύμα αν δεν δώσεις αίμα”.
Σε αυτή την πρόκληση της εποχής μας, και ο μοναχισμός μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά, αρκεί να μην ενδώσει στον πειρασμό της εκκοσμίκευσης.
Ευφράνθητι, Γέροντα Αλέξιε, επί μακρόν, καθότι ‘’κύκλω της τραπέζης σου”, στέκονται ‘’τα έγγονά σου, φέροντα κλάδους αγαθοεργίας”».
Πηγή: Romfea.gr
Με αφορμή την παρουσία στην Αθήνα του Σλοβένου καθηγητή Μίχα Κόβατς (Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας, Επιστήμης της Πληροφορίας και Σπουδών Βιβλίου στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα) και το βιβλίο του "Διαβάζω άρα υπάρχω" (εκδ. Το Μέλλον), υπογραμμίζουμε κάποια σημεία από την συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ:
Ανάγνωση στην οθόνη ή στο χαρτί;
«Τα αποτελέσματα πληθώρας ερευνών δείχνουν ότι όταν διαβάζουμε εκτενή πληροφοριακά κείμενα, τα κατανοούμε καλύτερα στο χαρτί παρά στην οθόνη. Η διαφορά δεν είναι τεράστια και δεν εμφανίζεται υπό όλες τις συνθήκες, ωστόσο παραμένει αξιοσημείωτο και επίμονο εύρημα όλων των ερευνών. Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο σε ορισμένες χώρες, όπως η Σουηδία, η παιδεία επιστρέφει στο έντυπο σχολικό βιβλίο. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να πετάξουμε τους υπολογιστές από τα σχολεία. Απλώς πρέπει να κατανοήσουμε τις διαφορές ανάμεσα στα δύο μέσα» .
Γιατί διαφέρει η ανάγνωση στο χαρτί από αυτή στην οθόνη;
Η έρευνα συνεχίζεται ακόμη, αλλά ο ίδιος επισημαίνει δύο βασικούς λόγους: «Πρώτον, όταν διαβάζουμε στο χαρτί, υπάρχουν λιγότεροι περισπασμοί που διεκδικούν την προσοχή μας, οπότε είναι ευκολότερο να συγκεντρωθούμε. Δεύτερον, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ιδιαίτερα, μας έχουν εκπαιδεύσει να περιμένουμε το περιεχόμενο στις οθόνες μας να ανανεώνεται κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Όταν όμως διαβάζουμε ένα μεγάλο κείμενο στην οθόνη, δεν κινείται τίποτε, οπότε πρέπει να καταστείλουμε την προσδοκία ότι κάτι γρήγορα θα συμβεί. Αυτό απαιτεί μια επιπλέον γνωστική προσπάθεια, η οποία δεν είναι απαραίτητη όταν διαβάζουμε σε χαρτί. Με άλλα λόγια, η ανάγνωση στην οθόνη φαίνεται ότι απαιτεί μεγαλύτερο αυτοέλεγχο, αφήνοντας διαθέσιμους λιγότερους γνωστικούς πόρους για την επεξεργασία όσων διαβάζουμε».
Οταν οι εφαρμογές ΤΝ μπορούν να μας σερβίρουν περιλήψεις σύνθετων πολυσέλιδων βιβλίων σε δευτερόλεπτα, ποιος ο λόγος να χάνουμε χρόνο διαβάζοντας τα βιβλία τα ίδια;
«Το μυστικό της ανάγνωσης βρίσκεται στη διαδικασία της ανάγνωσης και όχι μόνο στην πρόσβαση στην πληροφορία. Όταν διαβάζουμε βιβλία, διευρύνουμε το λεξιλόγιό μας, ασκούμαστε στο να βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, στην ενσυναίσθηση, στη συγκέντρωση της προσοχής, στην εμβάθυνση της σκέψης… Όλα αυτά χάνονται όταν διαβάζουμε συντομευμένες και απλουστευμένες εκδοχές βιβλίων. Και όλα αυτά χάνονται επίσης όταν το αναγνωστικό μενού μας περιορίζεται».
«Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω με ένα ωμό παράδειγμα. Ο Χίτλερ διέθετε μια τεράστια βιβλιοθήκη και μάλιστα του άρεσε να παρουσιάζει τον εαυτό του ως συγγραφέα προτού γίνει καγκελάριος της Γερμανίας. Όμως οι αναγνωστικές του επιλογές ήταν πολύ επιλεκτικές και, στα δικά του γραπτά, έδινε σε εξαιρετικά σύνθετα κοινωνικά προβλήματα απλουστευτικές εξηγήσεις και τα απέδιδε σε σαφώς προσδιορισμένους εχθρούς. Υπό αυτή την έννοια, χρησιμοποιούσε το έντυπο μέσο με έναν τρόπο που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε ψηφιακό: επιλεκτικά, μέσα σε ένα κλειστό πληροφοριακό σύμπαν, αναζητώντας την επιβεβαίωση των προκαταλήψεών του αντί για την πολυπλοκότητα».
Ποια είναι η δική σας πρακτική συμβουλή;
«Απλώς κλείστε τα αναθεματισμένα τα κινητά!» λέει γελώντας. «Πλέον όλο και περισσότεροι άνθρωποι παρατούν τα smartphones τους το βράδυ ή αποσυνδέονται από το Διαδίκτυο προκειμένου να κάνουν κάτι που απαιτεί την πλήρη προσοχή τους και γρήγορα ανακαλύπτουν κάτι εκπληκτικό: ότι τελικά δεν τους λείπει καθόλου το να είναι συνδεδεμένοι!»...
Εκοιμήθη σε ηλικία 88 ετών, ύστερα από νοσηλεία στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, ο ιερέας π. Χρήστος Παππάς, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Αργυροκάστρου.
Την είδηση έκανε γνωστή ο υιός του, Λεωνίδας Παππάς, με ανάρτησή του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Η Εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στη γενέτειρα του μακαριστού, στον Ιερό Ναό Αγίων Τεσσαράκοντα Αλύκου, την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026.
“Ο π. Χρήστος υπήρξε ένας από τους πρώτους που άκουσαν την κλήση του Θεού να γίνουν κληρικοί και αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία της Αγίας μας Εκκλησίας, υπηρετώντας τον Κύριο μέχρι και την τελευταία του πνοή. Με αφοσίωση, απλότητα και αγάπη προς την Εκκλησία, διακόνησε τον λαό του Θεού και παρέμεινε στη μνήμη πολλών πιστών ως ένας αγαπητός και σεβαστός ιερέας”, αναφέρει η Ιερά Μητρόπολη Αργυροκάστρου στη συλλυπητήρια ανακοίνωσή της.
Ο εκλιπών λευίτης του Θεού υπήρξε ο πρώτος Βορειοηπειρώτης που χειροτονήθηκε ιερέας από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κυρό Αναστάσιο το 1991, λίγο μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος κατά το οποίο επιχειρήθηκε η εκρίζωση της πίστης από τις ψυχές των ανθρώπων ενώ σκληροί υπήρξαν οι διωγμοί και εναντίον των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Επί σειρά δεκαετιών διακόνησε ως εφημέριος στην ενορία των Αγίων Σαράντα.
Γεννημένος το 1938 στο Αλύκο ενώ πορεύθηκε μέχρι και την τελευτή του το 2026 μαζί με την ιστορία και τα βιώματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού ενώ πολλές φορές έγινε στόχος εθνικιστικών κύκλων της Αλβανίας.
Η Τοπική Εκκλησία του Αργυροκάστρου τον χαρακτηρίζει ως έναν από τους κληρικούς που έδωσαν πολύτιμη μαρτυρία για την αναγέννηση της Ορθόδοξης ζωής στους Αγίους Σαράντα και στην ευρύτερη περιοχή, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος.
“Προσευχόμαστε ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός να αναπαύσει την ψυχή του κεκοιμημένου δούλου Του, π. Χρήστου, παρά τῷ κόλπῳ Αὐτοῦ, και να τον κατατάξει ἐν ταῖς σκηναῖς τῶν δικαίων, χαρίζοντάς του την αιώνια ζωή και την ανάπαυση μετά των Αγίων”, καταλήγει η ανακοίνωση της Μητρόπολης Αργυροκάστρου.
Ας είναι αιωνία η μνήμη του.
https://www.orthodoxianewsagency.gr
Νίνα (Κατερίνα) Ἀθαν. Μπιλάλη
«Μία ἀρχόντισσα τῆς Πίστεως»
Μᾶς αἰφνιδίασε ἡ δυσάρεστη εἴδηση. Ἡ Νίνα ἔφυγε. Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω! Ὄχι! Πῶς; Γιατί; Ἀδύνατον! Εἶναι ἀλήθεια. Ἡ Νίνα μας ἐν χώρα ζώντων. Κανέναν δὲν ἐνόχλησε μὲ τὴν ἀσθένειά της. Ἀρχόντισσα καὶ στὸν πόνο της. Ἡ προσωποποίηση τῆς διάκρισης. Εὐκαίρως - ἀκαίρως μᾶς τὸ θύμιζε: «Πασῶν τῶν ἀρετῶν ἀνωτέρα ἡ διάκρισις». Διότι τὴ βίωνε. Ἦταν ὁ τρόπος τῆς σεμνῆς, εὐσεβοῦς ζωῆς της.
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ἡ ἀγαπημένη μας ἀδελφὴ καὶ συνεργάτιδα, ἀκτινοβολοῦσε μὲ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς, τὸν πλοῦτο τῶν ἀρετῶν, τὸ ὑπὲρ-περίσσευμα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης της. Μία ξεχωριστὴ παρουσία ἀνάμεσά μας, ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια.
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ὄχι μόνο ὡς τὰ πρὸς τὰ ἐξωτερικά της στοιχεῖα, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ καλλιέργειά της, τὸν πνευματικὸ προσωπικό της ἀγώνα, τὴν ἐκκλησιαστικὴ καί μυστηριακή της ζωή καὶ τὴν φλογερὴ ἱεραποστολικὴ καὶ φιλανθρωπική της διακονία, ὁλοπρόθυμη καί ἀκούραστη πάντοτε.
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τὴν ἐκλεκτή της οἰκογένεια. Κάποτε ἕνας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ἐρώτησε τὸν μακαριστὸ σύζυγό της: «Δὲ μοῦ λὲς, Θανάση, πῶς εἶναι νὰ ζεῖς τόσα χρόνια μαζὶ μὲ ἕναν ἄγγελο, τὴ Νίνα σου; Πές μας, νὰ ἀκοῦνε καὶ οἱ νεώτεροι».
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τούς συγγενεῖς καὶ φίλους. Πέντε μέλη, ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ κουνιάδου της, ἔφευγαν ἕνας ἕνας γιὰ τὸν Οὐρανό. Ἡ Νίνα δίπλα τους στίς ἀρρώστιες τους, στὸ σπίτι, στὸ νοσοκομεῖο, στὶς κηδεῖες καὶ στὰ μνημόσυνά τους. Μὲ τί πίστη καὶ δύναμη καὶ ἀστείρευτη ὑπομονή καί ἀγάπη διαχειρίσθηκε αὐτὸν τὸν πόνο μέχρι τὸν αἰφνίδιο θάνατο τοῦ συζύγου της, ποὺ δὲν ἄργησε νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ἐνέπνεε σὲ ὅλους ἐμπιστοσύνη καὶ γιὰ αὐτὸ τὴν ἐμπιστευόμαστε. Δὲν φανέρωνε μυστικό, προσευχόταν θερμὰ γιὰ ὅλους. Ἡ προσευχὴ ἦταν ἡ βαθιὰ της λαχτάρα καὶ ἀνάπαυλα.
Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, καὶ γιὰ τὰ διακονήματά της, στὶς ἀνάγκες τῆς ἐνορίας, στοὺς φιλικοὺς κύκλους καὶ τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τῆς Ἑστίας, στὴν Ἁγία Σκέπη, στὰ οἰκοτροφεῖα καὶ κυρίως στὴν «Πρόνοια». Δεύτερο σπίτι της ἦταν τὸ Νοσοκομεῖο στὸ Ρίο, τὰ σπίτια τῶν ἀσθενῶν, ποὺ περίμεναν τὴν ἐπίσκεψή της, τὰ τηλεφωνήματά της σὲ μοναχικοὺς ἀνθρώπους, ποὺ λαχταροῦσαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ νὰ νιώσουν τὴν ἀγάπη της. Ὄπου πόνος, ὅπου χαρά, πάντα οὐσιαστικὰ παροῦσα. Γνήσιος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Θά λείπει ἡ ἀγάπη της καὶ θὰ στοιχίσει ἡ ἀπουσία της.
Νίνα μας, ἀδελφή μας, ὁ πόνος ἀπὸ τὸ ἀναπάντεχο νέο μᾶς βαραίνει. Πῶς νὰ ξεχάσουμε ὅλες ἐκεῖνες τὶς εὐλογημένες ὧρες, ποὺ τόσο ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα διακονοῦσες μαζί μας, μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, τὸν Κύριο; Πῶς νὰ σὲ ξεχάσουμε γιὰ τὴν ἠρεμία σου, τὴν γλυκύτητα τοῦ χαρακτήρα σου; Σπάνια οἱ γυναῖκες εἴμαστε προσεκτικὲς στὸν λόγο τοῦ Ἰάκωβου: «εἴ τις ἐν λόγω οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ». Ἐσὺ τὰ κατάφερες.
Πῶς νὰ σὲ ξεχάσουμε προσευχόμενη στὴν Ἱερὰ Ἀγρυπνία τοῦ Ἄγ. Ἀνδρέου, κάθε Παρασκευὴ βράδυ; Τί εὐλογία ποὺ ὁ Ἅγιος ἦρθε καί σὲ πῆρε ἀπὸ τὴν ἀγκαλιὰ τῶν παιδιῶν σου, ἀπό τό σπίτι σου, τὴν ὥρα πού στόν Ναό Του γινόταν ἠ ἱερά ἀγρυπνία! Φανταζόμαστε τὸν Ἅγιο νὰ σὲ συνοδεύει μαζὶ μὲ τὸν Ἀγγελό σου στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ τὴν ὁποία τόσο ἀγωνίσθηκες μὲ τὴν βοήθειά Του!
Θὰ μᾶς λείψεις, Νίνα μας. Ἔχεις ὅμως ἀφήσει πίσω τὴν ἐκλεκτή σου οἰκογένεια, τοὺς συγγενεῖς σου καὶ τὶς φίλες σου, ποὺ θὰ σεβόμαστε τὴν μνήμη σου καὶ τὸ φωτεινό παράδειγμά σου, καὶ ἐσὺ θὰ μᾶς στηρίζεις ἀπὸ ψηλά.
Καλὸν Παράδεισο, ἀδελφή μας! Νὰ τὸν ἀπολαύσεις μὲ τὴν ψυχή σου, μέσα στό φῶς καί στή χαρά, στήν ἀφθαρσία καί στή λύτρωση, στήν αἰώνια Ζωή. Σὲ ἀγαποῦμε καί σέ εὐγνωμονοῦμε.
Καλὴ Ἀνάσταση, Νίνα μας! ΑΜΗΝ!
Οἱ συνδιακόνισσες καί φίλες σου
ἀπό τήν Χριστιανική Ἑστία Πατρῶν
Παιδιά μου εὐλογημένα,
Καί πάλιν ἡμέρα χαρμόσυνος καί εὐφροσύνης ἀνάπλεως. Καί πάλιν ἐνώπιον μας προβάλλει ἡ πανέορτος ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς ἐπανακομιδῆς τῆς Τιμίας καί Χαριτοβρύτου Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου.
Ἦτο ἡ 26η Σεπτεμβρίου 1964, ὅταν σύμπας ὁ εὐσεβής, ὁ φιλόθεος καί φιλάγιος Πατραϊκός Λαός, μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἀοίδιμον προκάτοχον ἡμῶν Μητροπολίτην Πατρῶν κυρόν Κωνσταντῖνον, ὑπεδέχετο τήν πανσεβάσμιον καί ἀγγέλοις αἰδέσιμον Κάραν τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων, εἰς τήν ἱστορικήν Πλατείαν τῶν Τριῶν Συμμάχων Πατρῶν.
Οἱ κώδωνες ἁπάντων τῶν Ἱερῶν Ναῶν, χαρμοσύνως ἀνήγγειλαν τήν ἔλευσιν τῆς Ἱερᾶς τοῦ Πρωταποστόλου Κεφαλῆς καί πανηγυρικῷ τῷ τρόπῳ, ὑπεδέχοντο τό Ἱερόν θυσαύρισμα, το ὁποῖον ἡ πόλις τῶν Πατρῶν, ἐστερήθη ὑπέρ τῶν πεντακοσίων ἐτῶν.
Μέ δάκρυα καί μῦρα ἔραναν τήν Ἁγίαν Κάραν τοῦ Ἱερωτάτου Ἀποστόλου, οἱ πνευματικοί αὐτοῦ ἔκγονοι καί διά τῶν ἐστρωμμένων μέ δάφνας καί μυρσίνας ὁδῶν τῆς Ἀποστολικῆς πόλεως, τήν μετέφεραν εἰς τόν Παλαιόν καταστόλιστον Ναόν τοῦ Πρωτοκλήτου, ὅπου ἐν συγκλονισμῷ καρδίας ἀνέπεμψαν Δοξολογίαν πρός τόν ἐν Τριάδι προσκυνούμενον Θεόν ἡμῶν καί δέει πολλῷ τόν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν ἐμακάρισαν και εὐχαρίστησαν, διά τάς πολλάς αὐτοῦ πρεσβείας ὑπέρ τῆς πόλεως καί διά τήν ἐν σώματι, πλέον, ἔλευσίν του καί μόνιμον ἐνταῦθα παραμονήν του.
Πέρασαν ἀπό τήν εὔσημον ἐκείνην ἡμέραν 62 ὁλόκληρα ἔτη. Ὁ Ἱερός Κλῆρος, οἱ Ἄρχοντες καί σύμπας ὁ Πατραϊκός Λαός, θα ἑορτάσωμεν καί πάλιν, Θεῷ ἐυχαριστοῦντες, διά τήν μεγίστην δωρεάν καί εὐλογίαν, ὥστε νά κατέχωμεν τήν πανσεβάσμιον τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου Κεφαλήν, ὅπως καί τόν Σταυρόν τοῦ Μαρτυρίου του καί βεβαίως τόν Ἅγιον Τάφον του, ἱερά καί πανσεβάσμια προσκυνήματα, τά ὁποῖα προσδίδουν εἰς τήν πόλιν μας ἱερότητα καί τήν συνιστοῦν ὡς πόλιν ἐξαιρέτως, παρά Κυρίου, εὐλογημένην.
Σημειωτέον ἐπίσης, ὅτι δέκα ἔτη μετά τήν ἔλευσιν τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου ἐν Πάτραις, ἤτοι τήν 26ην Σεπτεμβρίου 1974, ἐπί μακαριστοῦ Προκατόχου ἡμῶν Μητροπολίτου πρ. Πατρῶν Νικοδήμου καί προεξάρχοντος τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κυροῦ Σεραφείμ, ἐτελέσθησαν μεγαλοπρεπῶς τά Ἱερά Ἐγκαίνια τοῦ Νέου περικαλλοῦς Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἐν Πάτραις. Ὅθεν καί αὐτήν τήν ἐπέτειον ἑορτάζομεν, ἀδελφοί μου καί παιδιά εὐλογημένα.
Ὁ Ἅγιος μας ὡς πνευματικός ἑστιάτωρ, μᾶς προσκαλεῖ ἅπαντας εἰς τήν μεγάλην καί λαμπράν ἑορτήν του, ἡ ὁποία θα πραγματοποιηθῇ ἐφέτος κατά τό διήμερον, Σάββατον καί Κυριακήν 26ην καί 27ην Σεπτεμβρίου.
Πιστεύομεν ἀκραδάντως, ὅτι σύμπας ὁ Χριστεπώνυμος Λαός τῆς Ἀποστολικῆς καί Θεοσώστου Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, θά προσέλθῃ εἰς τό Ἱερόν Ἀποστολεῖον, εἰς τόν Ἱερόν δηλαδή Ναόν τοῦ Πρωτοκλήτου, τό Σάββατον 26ην Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. καί ὥραν 7ην ἀπογευματινήν διά τόν Μεγάλον Πολυαρχιερατικόν Ἑσπερινόν, ἀλλά καί τήν Κυριακήν 27ην Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ., τό πρωί ἀπό τῆς 7ης ἕως 10.30 πρωινῆς, διά τήν Θείαν Λειτουργίαν καί τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, ἀπό ὥρας 5.45 διά τήν ἔναρξιν τοῦ πρώτου μέρους τῆς Λιτανείας καί τόν ἁγιασμόν εἰς τήν Ἰχθυόσκαλαν καί ἀπό ὥρας 7ης ἑσπερινῆς διά τήν Δοξολογίαν εἰς τήν Πλατείαν τῶν Τριῶν Συμμάχων καί τό δεύτερον μέρος τῆς λαμπρᾶς λιτανείας τῆς Ἁγίας Κάρας καί τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Πρωτοκλήτου.
Παιδιά μου εὐλογημένα,
Ἐλᾶτε καί ἐφέτος νά δοξολογήσωμε τόν Θεό καί νά τιμήσωμε τόν Ἅγιον μας, τόν Προστάτην μας καί διδάσκαλόν μας, τόν ἀκοίμητον πρέσβυν ὑπέρ ἡμῶν πρός Κύριον. Ἔλᾶτε νά τόν εὐχαριστήσωμε, διά τό ἄμετρον ἔλεος τοῦ Κυρίου καί διά τήν πολλήν του ἀγάπην, ἡ ὁποία πλουσίως ἐκχέεται πρός ἡμᾶς διά πρεσβειῶν του, παρά τήν ἁμαρτωλότητά μας καί την, ἀπό τόν Θεόν, ἀποστασίαν μας.
Ἐλᾶτε νά παρακαλέσωμε τόν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν, νά μή μᾶς ἐγκαταλείψῃ ποτέ, νά μή μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανούς, ἕνεκα τῆς πνευματικῆς μας ἀμελείας.
Μέ τήν πρόγευσιν τῆς χαρᾶς τῆς ὑπαντήσεώς μας εἰς τήν πανευφρόσυνον Ἑορτήν τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου,
Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ,
εὐχόμενος πᾶσαν χάριν καί δωρεάν οὐράνιον
διά πρεσβειῶν τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου
Ο Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ
† Ο Π Α Τ Ρ Ω Ν Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ
Με τη συμμετοχή πάνω από 180 ενηλίκων και δεκάδων μικρών και μεγαλύτερων παιδιών, πραγματοποιήθηκε και φέτος στην ηλιόλουστη, φθινοπωρινή ΑΓΚΥΡΑ η 13η Συνάντηση νέων οικογενειών, μια ωραία ευκαιρία συνάντησης και συμπροβληματισμού νέων ανθρώπων πάνω σε σύγχρονα οικογενειακά θέματα.
Την κυριακάτικη Θ. Λειτουργία στον Ι. Ν. των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων τέλεσαν οι Παν. Αρχιμ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης και π. Λαυρέντιος Καρανάσιος. Τον θείο λόγο κήρυξε ο π. Χριστοφόρος, ο οποίος παίρνοντας αφορμή από το Αποστολικό Ανάγνωσμα ανέλυσε την φράση "ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός..." περιγράφοντας μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος αφήνει τον Θεό να ζει και να δρα μέσω αυτού, χάνοντας τον παλιό του εγωκεντρικό χαρακτήρα. Μια φράση που εκφράζει το Χριστοκεντρικό βίωμα του Αποστόλου Παύλου αλλά και τον στόχο κάθε συνειδητού χριστιανού.
Μετά το τέλος της θ. Λειτουργίας και το πρωινό ακολούθησε η εισήγηση από τον Παν. Αρχ. π. Λαυρέντιο Καρανάσιο, Ιεροκήρυκα της Ι. Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας με θέμα: "Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος".
Ο π. Λαυρέντιος με παραστατικό λόγο και πολλά παραδείγματα από τον σύγχρονο Άγιο Παΐσιο αναφέρθηκε στον γάμο ως ιερό μυστήριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, με το οποίο η φυσική ένωση δύο ανθρώπων μεταμορφώνεται και ανυψώνεται σε μια αιώνια κοινωνία αγάπης εντός της Βασιλείας του Θεού.
Ανέλυσε το γνωστό χωρίο του Αποστόλου Παύλου (Εφεσ. 5:33) που παρομοιάζεται ο γάμος σαν την ένωση του Χριστού και της Εκκλησίας και μίλησε για την αγάπη ως θεμέλιο του γάμου που οδηγεί στην υπέρβαση του εγωισμού και στην κοινωνία των προσώπων όπου οι δύο σύζυγοι δεν χάνουν την ταυτότητά τους, αλλά γίνονται «μία σάρκα», διατηρώντας την ελευθερία και τη μοναδικότητά τους μέσα στην αγάπη και την κοινή πορεία προς τη θέωση. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος αφού η συζυγική ζωή δεν πρέπει να περιορίζεται στα στενά όρια της επίγειας βιολογικής πραγματικότητας, αλλά αποκτά προσανατολισμό προς τον ουρανό.
Ακολούθησε συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων ενώ στην επισφράγιση της εκδήλωσης ο π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης ευχαρίστησε τον ομιλητή και όλους τους συμμετέχοντες στην ημερίδα. Επιπλέον ενημέρωσε για την πορεία των κατασκηνωτικών περιόδων του καλοκαιριού και κάλεσε όλους να συμμετέχουν στις πνευματικές ευκαιρίες που θα προσφέρει η Χριστιανική Εστία Πατρών και αυτή την ιεραποστολική χρονιά.
Θερμές ευχαριστίες εκ μέρους της ΓΕΧΑ Πατρών στις εθελόντριες κυρίες και δεσποινίδες που προσέφεραν το πρωινό και βοήθησαν στην οργάνωση της όλης εκδήλωσης καθώς και στα νεανικά στελέχη μας που επέβλεπαν τα περίπου 80 παιδιά που έπαιζαν στα γήπεδα της κατασκήνωσης.
Και του χρόνου!
Απόστολος Νικολαΐδης, Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός»
Συμπληρώνονται αυτές τις ημέρες δέκα χρόνια από την εκδημία του μακαριστού Νικολάου Βασιλειάδη, αξιοθαύμαστου ερευνητή, εξαιρετικού θεολόγου, ευγενούς ανθρώπου, με όλα τα χαρακτηριστικά ενός συνεπούς ακόλουθου του Θεανθρώπου Χριστού, συνειδητού και ολοζώντανου μέλους του εκκλησιαστικού σώματος, ταπεινού αλλά δυναμικού διακόνου της Θεολογίας και ακάματου ανιδιοτελούς υπηρέτη των ανθρώπων, ιδιαίτερα των νέων, μεταξύ αυτών και εμού.
Δυστυχώς ποτέ μέχρι τώρα δεν συνειδητοποίησα την ανάγκη να εξάρω όλα τα παραπάνω και να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη για τη μεγάλη τιμή που μου επιφύλαξε να με θεωρεί και να μου συμπεριφέρεται ως αγαπητό φίλο από τα φοιτητικά μου χρόνια μέχρι τα έσχατα της επίγειας ζωής του. Χαίρομαι που μπορώ να το κάνω έστω και τώρα.
Όπως συμβαίνει συνήθως, οι πρώτες επώδυνες δυσκολίες της ζωής γίνονται αφορμή και αφετηρία για μια αξιόλογη ανέλιξη και επιτυχή κατά Θεόν σταδιοδρομία. Είναι αυτές που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την κύπρια πατρίδα του, για να εκπληρώσει τον παιδικό του πόθο, τις θεολογικές σπουδές σε ένα ασφαλές και γόνιμο για την εποχή του θεολογικό περιβάλλον. Ευτύχησε να έχει σπουδαίους διδασκάλους, όπως ο Παναγιώτης Τρεμπέλας και ο Παναγιώτης Μπρατσιώτης, με τον πρώτο να μην είναι μόνο διδάσκαλός του αλλά και συγκάτοικος, όταν αποφάσισε να συμμετάσχει ως ιδρυτικό μέλος της Αδελφότητας Θεολόγων «ο Σωτήρ».
Εκείνο που πάντοτε θαύμαζα στο άνδρα, συναναστρεφόμενος μαζί του, είναι η συνειδητή απόφασή του να σταδιοδρομήσει, παρά τα σπουδαία ερευνητικά και επιστημονικά χαρίσματά του, ως ένα απλό υποταγμένο μέλος μιας κλειστής Αδελφότητας, ταγμένος να εργάζεται αμισθί και λίαν κοπιωδώς, απαρνούμενος φιλόδοξων και ματαιόδοξων επιλογών. Στο πρόσωπό του γνώρισα ένα πρότυπο ανθρώπου που δεν οικειοποιήθηκε κανένα από τα χαρίσματά του αλλά θυσίασε τα πάντα για τους άλλους. Σχημάτισα δε την εντύπωση ότι όντας μέλος της Αδελφότητας δεν εργάστηκε τόσο γι’ αυτή, αλλά έθεσε όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία της Εκκλησίας και στη δοξολογία του Τριαδικού Θεού. Αυτό δηλώνεται άλλωστε και από την ίδια την Εκκλησιαστική Διοίκηση Ελλάδος και Κύπρου, χαρακτηρίζοντάς τον «φιλευσεβώς χρήσιμον εις διακονίαν της πίστεως», τιμώντας τον για «τας πολυτίμους υπηρεσίας τη Εκκλησία».
Με βαθιά συγκίνηση και σεβασμό αποχαιρετούμε την Αικατερίνη (Νίνα) Μπιλάλη, μια γυναίκα με ζωντανή πίστη, αρχοντιά και ανιδιοτελή προσφορά προς τον συνάνθρωπο και την Εκκλησία.
Η σεβαστή μας Αικατερίνη Μπιλάλη έκανε το Ευαγγέλιο πράξη κάθε μέρα, ζώντας μυστηριακή ζωή και απλώνοντας πάντα χέρι βοηθείας σε όποιον είχε ανάγκη. Μ΄ ένα μόνιμο, ζεστό χαμόγελο και μια ευγενική ψυχή σκόρπιζε γύρω της λόγια αγάπης και ελπίδας.
Με τη δυναμική προσωπικότητα και τα χαρίσματά της προσέφερε άοκνα εθελοντικές υπηρεσίες στο ιεραποστολικό έργο της Χριστιανικής Εστίας Πατρών, ιδιαίτερα στον τομέα της Προνοίας συμπαραστεκόμενη για πολλά χρόνια σε ανθρώπους που είχαν πολλαπλές ανάγκες.
Τη θυμόμαστε και στην κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ να βοηθά στο έργο της κουζίνας πολλά καλοκαίρια δείχνοντας έμπρακτα την αγάπη της στους κατασκηνωτές.
Αλλά και στην Μ.Φ.Η. της Αγίας Σκέπης έτρεχε όταν χρειαζόταν, για να προσφέρει κι εκεί πολύτιμες υπηρεσίες προς τους γέροντες και τις γερόντισσες.
Εκφράζουμε τις θερμές συλλυπητήριες ευχές μας προς την κόρη της Ελένη και τον γαμπρό της Δημήτρη.
Θα την θυμόμαστε με αγάπη κι ευγνωμοσύνη, θα την μνημονεύουμε και θα προσευχόμαστε ο καλός Θεός να την αναπαύει στη ζεστή αγκαλιά των Αγίων Του.
Καλό Παράδεισο!
Το Δ.Σ. της ΓΕΧΑ Πατρών
Η Εξόδιος Ακολουθία της θα τελεσθεί τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 12.00 από τον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου Πατρών.
Ἄλλες ἀπὸ τὶς τιμωρίες, ποὺ βάζουν οἱ γονεῖς, καὶ γενικότερα οἱ μεγαλύτεροι, στὰ παιδιά, προκαλοῦν φόβο, φόβο παθολογικό, ἄλλες προκαλοῦν ταπείνωση, ἀλλὰ μὲ τὴν κακὴ ἔννοια τῆς λέξεως, ταπεινωτικὴ δηλαδὴ κατάσταση στὸ παιδί, καὶ τὸ τρίτο εἶδος τῶν τιμωριῶν ἔχει σχέση κυρίως μὲ τὸ ξύλο, μὲ τὸ νὰ δέρνει κανεὶς τὸ παιδί.
Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ συμπεράνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦμε τὰ παιδιά, ἐφόσον οἱ τιμωρίες, ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, κατὰ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, κάνουν κακὸ στὰ παιδιά. Βγαίνει τὸ συμπέρασμα κατ’ ἀρχὴν ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦνται τὰ παιδιά. Εἶναι σωστὸ αὐτό; Δηλαδή, ὅλη ἡ φροντίδα τῶν γονέων πρέπει νὰ ἔγκειται στὸ νὰ προσέχουν νὰ μὴν τιμωρήσουν τὰ παιδιά, νὰ μὴν τὰ στενοχωρήσουν, νὰ μὴν ὑποβληθοῦν τὰ παιδιὰ σὲ κάποιο ζόρισμα; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἄλλο ἄκρο. Ὅπως εἶναι ἄκρο νὰ τιμωρεῖ κανεὶς ἀλόγιστα τὰ παιδιὰ καὶ μάλιστα νὰ τὰ τιμωρεῖ, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος θύμωσε, ἔτσι εἶναι ἄκρο νὰ παραχαϊδεύει κανεὶς τὰ παιδιὰ καὶ ὅλη του ἡ φροντίδα νὰ εἶναι μὴν τυχὸν τὰ στενοχωρήσει, μὴν τυχὸν τὰ κάνει νὰ κλάψουν.
Χρειάζονται καὶ οἱ τιμωρίες. Μὲ μόνη τὴ διαφορὰ ὅτι πρέπει ὅλα αὐτὰ νὰ γίνονται κατὰ ἕναν τέτοιο τρόπο, ποὺ νὰ μὴ βλάπτονται τὰ παιδιά, καὶ νὰ μὴ γίνεται ζημιά, στὴν προσπάθεια ποὺ κάνει κανεὶς νὰ τὰ διορθώσει, ἀλλὰ νὰ ὠφελοῦνται. Βέβαια, ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι βρισκόμαστε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ, καὶ τὰ παιδιά, ποὺ ἔρχονται στὸν κόσμο ὡς ξεχωριστὲς προσωπικότητες, ἐπίσης κατάγονται ἀπὸ τὸν Ἀδάμ, εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ.
Δὲν εἶναι τὰ παιδιὰ tabula rasa, ἄγραφος χάρτης, ὅπως πίστευε ἡ ψυχολογία, ὅταν ἦταν στὴ νηπιακή της κατάσταση. Ἄλλοτε δηλαδὴ οἱ ψυχολόγοι πίστευαν ὅτι ἕνα παιδὶ ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο εἶναι ἕνας ἄγραφος πίνακας. Ὅπως ἕνας πίνακας εἶναι ἀδειανός, καὶ μπορεῖ νὰ γράψει κανεὶς ὅ,τι θέλει ἐκεῖ, ἔτσι πίστευαν ὅτι καὶ τὰ παιδιὰ ἔρχονται στὸν κόσμο ὁλόλευκα, χωρὶς νὰ ἔχουν τίποτε τὸ κακό, καὶ ἁπλῶς θὰ γραφτεῖ στὴν ψυχή, αὐτὸ τὸ ὁποῖο θὰ γράψουν οἱ μεγάλοι, εἴτε καλὸ εἴτε κακό. Δὲν εἶναι ἔτσι. Εἶναι καὶ τὸ παιδὶ ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ, καὶ ἑπομένως εἶναι κληρονόμος ὅλης αὐτῆς τῆς φθορᾶς, ὅλης τῆς ἀσθενείας τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἔχει μπεῖ στὸν ἄνθρωπο.
Μέσα λοιπὸν σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, μέσα σ’ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα, πρέπει νὰ δοῦμε πρῶτα ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ἀλλὰ καὶ τὸ παιδὶ ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο αὐτό, καὶ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ ἀναθρέψουμε καὶ νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσουμε κατ’ ἐνώπιον Θεοῦ, ὅπως θέλει ὁ Θεός. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια πρέπει νὰ δοῦμε τὰ πράγματα καὶ νὰ ἐνεργήσουμε, ὅσο γίνεται σωστότερα.
Δὲν μπορεῖ τὸ παιδὶ νὰ εἶναι ἀσύδοτο. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει. Δὲν μπορεῖ νὰ ἐνεργεῖ ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, ὅπως τοῦ ἔλθει ἀπὸ μέσα του, διότι εἶναι καὶ αὐτὸ ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ. Μπορεῖ νὰ ἔχει καὶ καλὰ πράγματα μέσα του –ὄχι μπορεῖ· ὁπωσδήποτε ἔχει– ἀλλά, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἔχει καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι καθόλου καλά, καὶ ὅταν αὐτὰ ἀφεθοῦν ἐλεύθερα νὰ ἐκδηλωθοῦν, νὰ καλλιεργηθοῦν, νὰ ἀναπτυχθοῦν καὶ νὰ φουντώσουν, τὸ παιδὶ ὁδηγεῖται στὴν καταστροφή.
Ὅταν ἕνας γονέας, ἕνας κηδεμόνας γενικότερα, θέλει νὰ ἀναθρέψει τὸ παιδὶ του «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου», ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος (Εφ. 6:4), τότε πρέπει νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσει, νὰ τὸ ἀναθρέψει μέσα ἀκριβῶς σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια: ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα βλέπει στὸ παιδί, τὰ ὁποῖα εἶναι μιὰ κληρονομιά, ποὺ φέρει ἀπὸ τὸν πρῶτο ἄνθρωπο, τὸν Ἀδάμ, στὰ χέρια τοῦ γονέα μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα μὲ τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει τὸ παιδὶ στὴ σωτηρία, στὴν ἀναγέννηση, στὴν τελειότητα. Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, οἱ τιμωρίες πρέπει νὰ εἶναι τέτοιες, ὥστε νὰ μὴ φαίνονται ὅτι εἶναι τιμωρίες καὶ νὰ μὴν εἶναι κατ’ οὐσίαν τιμωρίες, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἡ φυσικὴ συνέπεια τῶν πράξεων τοῦ παιδιοῦ: «Ἔκανες αὐτό; Σὲ περιμένει ἐκεῖνο».
(“Γονεῖς καὶ παιδιά”, τ. Α’, Πανόραμα Θεσσαλονίκης)
Πηγή: agiazoni.gr
Ο Απόστολος (Γαλ. β΄ 16-20)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ
Ἐπειδή ὅμως μάθαμε ἀπό τήν προσωπική μας πείρα ὅτι δέν γίνεται δίκαιος ὁ ἄνθρωπος καί δέν σώζεται μέ τήν τήρηση τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀλλά μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό, γι’ αὐτό λοιπόν κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά γίνουμε δίκαιοι καί νά σωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στό Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται καί στούς ψαλμούς, μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ καί δέν θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. Ἀλλά ἐάν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη, καί συνεπῶς ἐμεῖς πού ἀφήσαμε τό νόμο ἁμαρτήσαμε καί βρεθήκαμε νά εἴμαστε ἁμαρτωλοί μόνο καί μόνο ἐπειδή ζητοῦμε νά δικαιωθοῦμε καί νά σωθοῦμε μέ τήν πίστη καί τήν κοινωνία μας μέ τόν Χριστό, τότε γεννιέται τό ἄτοπο ἐρώτημα: Ἄρα ὁ Χριστός εἶναι ὑπηρέτης ἁμαρτίας, ἀφοῦ αὐτός μᾶς ὤθησε νά ἀφήσουμε τό νόμο; Μή συμβεῖ νά ποῦμε μιά τέτοια βλασφημία. Καί καταλήγουμε ὁπωσδήποτε στή βλασφημία αὐτή, ἐάν δεχθοῦμε ὡς ἀληθινή τήν ὑπόθεση πού κάναμε. Διότι, ἐάν ἐκεῖνα πού κατάργησα καί ἀθέτησα ὡς ἀνώφελα, δηλαδή τίς τυπικές διατάξεις τοῦ νόμου, αὐτά πάλι τά τηρῶ ὡς ἀναγκαῖα καί ἀπαραίτητα γιά τή σωτηρία, μέ τήν ἐπάνοδό μου αὐτή στήν τήρηση τοῦ νόμου ἀποδεικνύω τόν ἑαυτό μου παραβάτη· διότι βεβαιώνω ἔμπρακτα ὅτι ἔκανα λάθος πρωτύτερα πού ἀθέτησα τό νόμο, καί ἁμάρτησα ὅταν προτίμησα τή σωτηρία πού δίνει ὁ Χριστός. Ἀλλά ὄχι. Δέν ἁμάρτησα, οὔτε εἶμαι παραβάτης. Διότι ἐγώ μέ κριτήριο τό νόμο πού κατάργησα καί ὁ ὁποῖος τιμωρεῖ μέ θάνατο κάθε παραβάτη του, πέθανα ὡς πρός τό νόμο, γιά νά ζήσω γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Μέ τό βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μαζί μέ τόν Χριστό. Κι ἀφοῦ εἶμαι νεκρός, δέν ἔχει πλέον καμία ἰσχύ γιά μένα ὁ νόμος. Ἔγινα κοινωνός τοῦ σταυρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καί εἶμαι νεκρός. Λοιπόν δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄνθρωπος, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Καί τή φυσική ζωή πού ζῶ μέσα στό σῶμα μου τώρα πού ἐπέστρεψα στό Χριστό, τή ζῶ μέ τήν ἔμπνευση καί τήν κυριαρχία τῆς πίστεως στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί παρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά τή σωτηρία μου.
Το Ευαγγέλιο (Μαρκ. η΄ 34-θ΄ 1)
Τότε ὁ Ἰησοῦς κάλεσε τά πλήθη τοῦ λαοῦ μαζί μέ τούς μαθητές του καί τούς εἶπε: Ἐκεῖνος πού θέλει νά γίνει δικός μου καί νά μέ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου, ἄς διακόψει κάθε φιλία καί σχέση μέ τόν διεφθαρμένο ἀπ’ τήν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἄς πάρει τή σταθερή ἀπόφαση νά ὑποστεῖ γιά μένα ὄχι μόνο κάθε θλίψη καί δοκιμασία, ἀλλά ἀκόμα καί θάνατο σταυρικό, καί τότε ἄς μέ ἀκολουθεῖ μιμούμενος τό παράδειγμά μου. Καί μή διστάσει κανείς νά κάνει τίς θυσίες αὐτές. Διότι ὅποιος θέλει νά σώσει τή ζωή του, θά χάσει τήν πνευματική, εὐτυχισμένη καί αἰώνια ζωή. Ὅποιος ὅμως χάσει καί θυσιάσει τή ζωή του γιά τήν ὁμολογία καί τήν ὑπακοή του σέ μένα καί τό εὐαγγέλιό μου, αὐτός θά σώσει τήν ψυχή του στή μέλλουσα ζωή, ὅπου θά κερδίσει τήν αἰώνια εὐτυχία. Κι ἐκείνη ἡ σωτηρία εἶναι τό πᾶν. Διότι τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο, ἐάν κερδίσει ὅλον αὐτόν τόν ὑλικό κόσμο, καί στό τέλος χάσει τήν ψυχή του; Διότι ἡ ψυχή του, πού εἶναι πνευματική καί αἰώνια, δέν συγκρίνεται μέ κανένα ἀπ’ τά ὑλικά ἀγαθά τοῦ φθαρτοῦ κόσμου. Ἤ, ἐάν ἕνας ἄνθρωπος χάσει τήν ψυχή του, τί μπορεῖ νά δώσει ὡς ἀντάλλαγμα γιά νά τήν ἐξαγοράσει ἀπ’ τήν αἰώνια ἀπώλεια; Κι ἀσφαλῶς θά χάσει τήν ψυχή του ἐκεῖνος πού δέν θά ὑποστεῖ γιά μένα τίς θυσίες αὐτές. Διότι ὁποιοσδήποτε ντραπεῖ ἐμένα καί τά λόγια μου ἐπηρεασμένος ἀπ’ τίς περιφρονήσεις καί τούς χλευασμούς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενιᾶς αὐτῆς πού ἀποστάτησε ἀπ’ τόν πνευματικό της νυμφίο καί εἶναι ἁμαρτωλή, αὐτόν θά τόν ντραπεῖ καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου καί θά τόν ἀποκηρύξει ὡς ξένο, ὅταν θά ἔλθει μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μέ τή δόξα τοῦ Πατρός του. Τούς ἔλεγε ἀκόμη: Σᾶς λέω ἀληθινά ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπ’ αὐτούς πού στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δέν θά γευθοῦν θάνατο προτοῦ νά δοῦν μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά καταλύεται ἡ παλαιά θεία τάξη καί διαθήκη μέ τήν καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ καί τοῦ ναοῦ της καί μέ τόν διασκορπισμό τοῦ Ἰσραήλ· γιά νά θεμελιωθεῖ μέ δύναμη ἀκαταγώνιστη καί ὑπερφυσική ἡ νέα θεία τάξη στόν κόσμο, τήν ὁποία θά ἐκπροσωπεῖ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στή γῆ.
