Οι εκδόσεις Έαρ στην Κρήτη (βιβλιοπαρουσιάσεις)

 

Δυο ξεχωριστές εκδηλώσεις έγιναν μέσα στον Ιανουάριο στην Κρήτη από τις εκδόσεις Έαρ. Η πρώτη έγινε στο κατάμεστο Πνευματικό Κέντρο του Ι. Ν. Παναγίτσας Μασταμπά (Ηράκλειο) και αφορούσε το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο της Γιαπωνέζας Μαρίας-Kinuko Fukami «Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ – Από την Απω Ανατολή στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία». Συνδιοργανωτές της εκδήλωσης ήταν η Αρχιεπισκοπή Κρήτης, ο Σύλλογος «Φίλοι του Αγίου Όρους Ηρακλείου», οι εκδόσεις Έαρ και η ΓΕΧΑ Ηρακλείου.

Την εκδήλωση άνοιξε εκ μέρους των εκδόσεων Έαρ, η κα Νίκη Κατσιάπη, εκπαιδευτικός MEd PhD και συγγραφέας, η οποία καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και ευχαρίστησε τους συνδιοργανωτές.

Τον λόγο στη συνέχεια πήρε η συγγραφέας, η οποία με δυο λόγια μας εισήγαγε στο πνεύμα του βιβλίου ενώ αμέσως μετά ο κ. Γεώργιος Μαρκάκης, εκπαιδευτικός MEd, Διευθυντής του 19ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών, με μια υψηλού επιπέδου εισήγηση ανέλυσε τα τρία ταξίδια της συγγραφέως που περιγράφονται μέσα στο βιβλίο ως τις γραμμές ενός προσωπικού σχεδίου της Θείας Οικονομίας για εκείνη, ενταγμένου στο γενικότερο σχέδιο της Θείας Οικονομίας, ητοιμασμένου για ένα πρόσωπο: την «κόρη του δρόμου του μεταξιού» όπως σημαίνει το όνομα Kinuko στα ιαπωνικά. Με μια σταθερή και ξεκάθαρη πορεία προς τα εμπρός, παρά τους πολλούς και επώδυνους –σε ανθρώπινο επίπεδο– αποχαιρετισμούς.

Το πιο ενδιαφέρον μέρος της εκδήλωσης ήταν η συζήτηση που ακολούθησε, ανάμεσα στον κ. Μαρκάκη και τη συγγραφέα.

·  Πώς μας βλέπετε εσείς, εμάς που γεννηθήκαμε ορθόδοξοι; Εμάς που η ορθόδοξη πίστη μας είναι το αυτονόητο λιμάνι μας; Ακόμα περισσότερο, πώς βλέπετε αυτούς που εγκαταλείπουν αυτή την πίστη για να στραφούν σε εκείνο που εσείς αφήσατε; Στις θρησκείες της Άπω Ανατολής;

·    Στο τέλος του βιβλίου λέτε ότι «έφτασα πια σπίτι μου». Επιτρέψτε μου μια προβοκατόρικη ερώτηση: Μετά από όλους αυτούς τους σταθμούς, πόσο σίγουρη είστε ότι αυτό είναι το τέλος; Τι είναι αυτό που σας στήριξε στον δρόμο; Τι είναι αυτό που σας καθησυχάζει για την επιτυχία του ταξιδιού;

·    Πολλοί χριστιανοί ορθόδοξοι αρνούνται ή φοβούνται τη μελέτη άλλων ομολογιών –και μάλιστα με σύγχρονη βιβλιογραφία– πιστεύοντας ότι αυτό είναι επικίνδυνο. Τι θα τους λέγατε; 

·    Κατά πόσο –κατά τη γνώμη σας– η ελλαδική ορθόδοξη Εκκλησία συζητά με την παγκόσμια Χριστιανοσύνη, αλλά και τη μετανεωτερικότητα; 

«Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ – Από την Άπω Ανατολή στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία» - Βιβλιοπαρουσίαση στη Χριστ. Εστία

Η Χριστιανική Εστία Λαμίας και οι Εκδόσεις Έαρ

σας προσκαλούν στην εκδήλωση με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου

«Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ – Από την Άπω Ανατολή στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία»

Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2026, 6:00 μ.μ.

Χριστιανική Εστία Λαμίας, Πλατεία Διάκου 9

Θα μιλήσουν:

Γεώργιος Μαρκάκης, Εκπαιδευτικός MEd, Διευθυντής 19ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών

Μαρία-Kinuko Fukami, Συγγραφέας

Θα ακολουθήσει συζήτηση

Μην βιάζεσαι ν΄ αγιάσεις...

 

Δυόμιση αιώνες...

Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.

Τόσο χρειάστηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Υπόσχεση για την απόλυτη συνάντηση μαζί Του.

Δυόμιση αιώνες αναμονής, αγωνίας, δεύτερων σκέψεων, αμφιβολιών και εσωτερικών ερωτημάτων.

Δυόμιση - και βάλε - ζωές στο “περίμενε”.

Δυόμιση αιώνες κι ο Θεός ακόμα να τηρήσει τον λόγο Του, παρά δοκιμάζει τον δούλο Του με τον πιο δύσκολο τρόπο, αυτόν της σιωπής, της μη απόκρισης. Αναμφίβολα, ο Συμεών υπέστη ένα πραγματικά γερό θεϊκό “καψόνι”.

Κι όμως...

Ο παντογνώστης Κύριος προνοεί για τον λευίτη Του το καλύτερο, το πιο ταιριαστό δώρο: χρόνο. Πολύ χρόνο! Κι ο δούλος Του, καρδιακά αγκιστρωμένος στην θεϊκή υπόσχεση, περιμένει. Μα δεν περιμένει παθητικά και αδιάφορα, αλλά κάνει τον χρόνο πόθο φλογερό, δίψα ιερή, αποκλειστική προσδοκία και στόχο ζωής.

Κι όσο περνά ο χρόνος, αυτή η φλόγα δεν σβήνει, μα θεριεύει, αυτή η άγια δίψα δεν στερεύει, δυναμώνει.

Δεν βιάζεται ο Συμεών. Περιμένει, καρτερεί, αλλά δεν βιάζεται.

Δεν τον νοιάζει πόσο θα ζήσει, αρκεί να ζήσει εκείνη τη στιγμή. Αρκεί να είναι παρών σε εκείνη την ύψιστη συνάντηση.

Δεν ξέρει το πότε, το πού ή το πώς, μα δεν φαίνεται να τον νοιάζει και ιδιαίτερα... Του αρκεί πως ο Θεός μπορεί να αργεί, μα δεν ξεχνά.

Κι όσο Εκείνος αργεί, τόσο αυτός εντονότερα προσμένει.

Και βρίσκει στην αναμονή το νόημα, την ευκαιρία να αγιάσει. Δίνει ουσία στον - ίσως για πολλούς - χαμένο χρόνο, κάνοντας τις ατέλειωτες στιγμές του λιθαράκια άγιας προσδοκίας στο οικοδόμημα της ψυχής του, ερεθίσματα εντονότερης αγάπης για το άγνωστο “σωτήριον του Θεού”.

Πολλοί ίσως αναρωτηθούν πώς αναγνώρισε ο Συμεών τον Κύριο ή αν πραγματικά Τον περίμενε σαν βρέφος μόλις σαράντα ημερών.

Ας είμαστε ειλικρινείς: τι κι αν ο Χριστός ήρθε στον Συμεών, υπό μία έννοια, ως “σημείο αντιλεγόμενο”, ξένος στην θεϊκή Του δόξα; Ήταν αδύνατο ο Ποθούμενος να μην αναγνωριστεί από τον εδώ και δυόμιση αιώνες εραστή Του. Για Εκείνον χτυπούσε η καρδιά του υπεραιωνόβιου λευίτη. Τον είδε και, πολύ απλά, δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο.

Και, όχι, δεν ήταν μόνο αυτή καθαυτή η στιγμή της Υπαπαντής, της έλευσης του Κυρίου στον ναό, η οποία δικαιολογεί το “νυν απολύεις”. Η Υπαπαντή μοιάζει περισσότερο με το κερασάκι στην εδώ και δυόμιση αιώνες τούρτα θεϊκής προσκαρτερίας που ζυμωνόταν βαθιά στην καρδιά του άγιου λευίτη. 

Μια καρδιά δεν βιάστηκε να αγιάσει...

Μια καρδιά που επενδύοντας στο "περίμενε" αξιώθηκε να γνωρίσει καρδιακά, ουσιαστικά, τον Κύριο πριν Τον αντικρίσει.

Φ/ος

Για να τους αγαπήσεις! - Γεώργιος Δ. Μαρκάκης

 

Για να τους αγαπήσεις!

Ι. Ναός Ευαγγελιστρίας Πατρών, 30 Ιανουαρίου 2026

Γεώργιος Δ. Μαρκάκης

Κανείς δεν ανοίγει το σπίτι του να γιορτάσει έναν ξένο! Να κουραστεί, να ξοδέψει, να «εκτεθεί»! Να αφήσει στην άκρη τη βολή του. Αν πάλι απλά προσκληθεί σε μιαν εκδήλωση που το τιμώμενο πρόσωπο δεν του «λέει» κάτι ακόμα κι αν αποφασίσει τελικά να παραστεί -πράγμα δύσκολο- θα παραμείνει όσο είναι αναγκαίο και θα αποχωρήσει, είτε διακριτικά είτε διαμαρτυρόμενος.

Αν αντίθετα πρόκειται για δικό του άνθρωπο, αν πρόκειται για πρόσωπο αγαπημένο όχι μόνο το σπίτι του θα ανοίξει μα κυρίως την καρδιά του. Θα σταθεί δίπλα στον εορτάζοντα χαρούμενος, γεμάτος περηφάνια για τη φιλία, τη γνωριμία, τη συγγένεια. Θα διαλαλήσει σε γνωστούς και φίλους τη σχέση τους! Κι αν απ’ τις κουβέντες στο γιορτάσι αποκαλυφθούν περισσότερες λαμπρές στιγμές της ζωής του τιμώμενου, πλευρές της προσωπικότητάς του που αγνοούσε, θα νιώσει την ανάγκη περισσότερο να τον τιμήσει, να δυναμώσει τη σχέση μαζί του. Θα σκύψει στο κινητό του και σε πραγματικό χρόνο (live) θα ανεβάσει story από την παρουσία του στην εκδήλωση αυτή, πόσο μάλλον αν τη διοργανώνει ο ίδιος.

Σεβασμιώτατε, σεβαστοί πατέρες, αξιότιμε κ. αντιπεριφερειάρχα, αξιότιμε κ. Περιφερειακέ διευθυντά Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, κα Περιφερειακή Επόπτρια Ποιότητας Εκπαίδευσης, κοι Σύμβουλοι Εκπαίδευσης, κοι διευθυντές των παρισταμένων σχολικών μονάδων, αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες,

Μαζεμένοι σήμερα στον ιερό ναό της Ευαγγελιστρίας Πατρών για να τιμήσουμε -με τον τρόπο που η Εκκλησία ξέρει να τιμά και το κάνει κάθε μέρα σχεδόν του χρόνου δηλαδή με τη Θεία Λειτουργία- τρία ιδιαίτερα και ξεχωριστά πρόσωπα αυτή η σύντομη ομιλία δεν θα είχε καμιά θέση. Θα μιλούσατε, Σεβασμιώτατε, αυτοδίκαια μόνο εσείς με τον μεστό εκκλησιαστικό λόγο σας. Όμως μαζί μας έχουμε σήμερα τρία σχολειά. Δυο Γυμνάσια κι ένα Δημοτικό. Κοντολογίς καμιά τρακοσάρια μαθητές και μαθήτριες 6 έως 15 ετών που τους είπαμε, που τους λέμε, που θέλουμε να τους πείσουμε πως το γιορτάσι αυτό τους αφορά. Πως τα τιμώμενα πρόσωπα είναι δικοί τους άνθρωποι όσο κι αν έζησαν 16 αιώνες πριν. Όσο κι αν μοιάζουν περίεργοι με τα παράξενα ρούχα τους στις εικόνες, στυλιζαρισμένα μ’ έναν τρόπο που οι ίδιοι οι μαθητές αδυνατούν να κατανοήσουν.

Ξέρουν βέβαια οι μαθητές και οι μαθήτριές μας τα ονόματά τους, Βασίλειος, Γρηγόριος, Ιωάννης. Κάποιοι, λιγότεροι ίσως, ξέρουν και τα επιθετικά συνοδευτικά: Μέγας ο πρώτος, Θεολόγος ο δεύτερος, Χρυσόστομος ο τρίτος. Τέλος, κάποιοι από τους μαθητές που έδειξαν ξεχωριστό ζήλο ξέρουν και παραπάνω πληροφορίες για αυτούς: Πού και πότε έζησαν, τι έκαναν και τι αρνήθηκαν να κάνουν. Ποιους στήριξαν και ποιους πολέμησαν. Από ποιους στηρίχθηκαν κι από ποιους πολεμήθηκαν. Μπορούν εν ολίγοις συμπληρώνοντας μερικά τσιτάτα από την περίεργη γλώσσα τους -γλώσσα πολύ σπουδαία από ότι επιμένουν οι δάσκαλοί τους, μα ακατανόητη για τους περισσότερους μαθητές του σήμερα- να γράψουν ένα καλό διαγώνισμα γι’ αυτούς. 

Η Νίκη Κατσιάπη για το βιβλίο «Ο άνθρωπος του Θεού – Ο άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος» στον Ρ/Σ Πειραϊκή Εκκλησία

 

Την Τρίτη 3 Φεβρουαρίου 2026 στις 12 μ.,

η κ. Νίκη Κατσιάπη θα φιλοξενηθεί στην εκπομπή 

«Ραδιο-Παραμυθία» της κ. Σοφίας Χατζή στην Πειραϊκή Εκκλησία,

όπου θα συζητήσουν σχετικά με το βιβλίο της

«Ο άνθρωπος του Θεού – Ο άγιος Χρυσόστομος Παπασαραντόπουλος».

ΟΜΙΛΙΑ ΜΕ ΘΕΜΑ: Οι πειρασμοί του διαβόλου και η αντιμετώπισή τους

 

«Δὲν φοβᾶμαι! Εἶμαι νεκρή…»!

 

«“Δὲν φοβᾶμαι! Δὲν φοβᾶμαι! Εἶμαι νεκρὴ ἐδῶ καὶ 47 χρόνια”! Ἡ φράση μιᾶς ἡλικιωμένης Ἰρανῆς, χωρὶς ὑπερβολή, εἶναι ἱστορικὴ μαρτυρία. Εἶναι κατηγορητήριο. Εἶναι μισὸς αἰώνας στυγνῆς θεοκρατίας συμπυκνωμέ­νος σὲ μία φράση. Εἶναι ἡ ἀπελπισμένη φωνὴ μιᾶς ζωῆς ὑπὸ ἐπιτήρηση, ἑνὸς σώματος ὑπὸ ἔλεγχο, μιᾶς ὕπαρξης ὑπὸ αἵρεση. Σαράντα ἑπτὰ χρόνια οἱ γυναῖκες στὸ Ἰρὰν ζοῦν ὑπὸ καθεστὼς μόνιμης ἀπειλῆς ἐξόντωσης.

Ἂς τελειώνουμε μὲ τὰ προσχήματα. Οἱ μουλάδες, ὅπως καὶ ἡ πλειονότητα τῶν αὐ­ταρχικῶν καθεστώτων, εἶναι κρατικοὶ δολοφόνοι. Τὸ Ἰρανικὸ καθεστὼς σκοτώνει γυναῖκες μὲ δικαστικὲς ἀποφάσεις, στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ψυχρότητα τῆς γραφειοκρατίας ποὺ γνωρίζει ὅτι δὲν θὰ λογοδοτήσει. Μόνο τὸ 2024 τοὐλάχιστον 31 γυναῖκες ἐκτελέστηκαν ἀπὸ τὸ κράτος, ὡς παραδει­γματικὲς θυσίες.

Στὸ μεταξὺ στὴ Δύση παίζουμε μὲ τὶς λέξεις. Στὴν Ἑλλάδα μάλιστα τῆς πρωτοπορίας διεξάγονται ἀτελείωτες συζητήσεις γιὰ τὸ πῶς θὰ ὀνομάζονται οἱ δολοφονίες γυναικῶν. “ Γυναικοκτονία” ἢ ὄχι; Ποιός ὅρος εἶναι πολιτικὰ ὀρθός; Ποιός ταιριάζει καλύτερα σὲ ψηφίσματα καὶ ἀναρτήσεις;

Στὸ Ἰρὰν βασανίζουν γυναῖκες. Στὴ Δύση βασανίζουμε τὶς λέξεις» («booksjournal.gr», 12-1-2026).

Ἡ κατάσταση στὸ Ἰρὰν εἶναι πράγματι φοβερὰ καταπιεστικὴ καὶ σχεδὸν ἀνυπόφορη γιὰ τὸν λαό του. Στὶς ἀντικαθεστωτικὲς διαδηλώσεις τοῦ Ἰανουαρίου ἔχουν φονευθεῖ ἀπὸ τὶς δυνάμεις καταστολῆς χιλιάδες πολίτες. Τὸ τυραννικὸ καθεστὼς στὶς 21 Ἰανουαρίου ἔδωσε τὸν ἀριθμὸ 3.177 γιὰ τοὺς νεκρούς, ὡστόσο τὸ περιοδικὸ «Τime» καὶ τὰ διεθνὴ πρακτορεῖα κάνουν λόγο γιὰ περισσότερους ἀπὸ 30.000!

Εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ στυγνὴ θρησκευτικὴ δικτατορία δολοφονεῖ χωρὶς οἶκτο τοὺς πολίτες. Ἐκεῖ δὲ ποὺ ἐξαντλεῖ τὴ μανία της εἶναι οἱ γυναῖκες. Ἡ ἄγνωστη ἡλικιωμένη διαδηλώτρια μὲ τὸ πρόσωπό της γεμάτο αἵματα τὸ διατύπωσε μὲ τὸν πιὸ δραματικὸ τρόπο: «Εἶμαι νεκρὴ ἐδῶ καὶ 47 χρόνια»!

Τὸ μίσος τοῦ καθεστῶτος γιὰ τὶς γυναῖκες δὲν εἶναι ἀνεξήγητο. Πηγάζει ἀπὸ τὸν μισογυνισμὸ τῆς θρησκείας του. Καὶ εἶναι ἕνας αὐστηρὸς ἔλεγχος τῆς Εὐρώπης, τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν της, ἡ κραυγὴ αὐτῆς τῆς ­ἀ­πελπισμένης γυναίκας, διότι παρακολουθοῦν σχεδὸν ἀδιάφορα τὴν τραγωδία καὶ τὶς ἀνελέητες σφαγὲς τοῦ Ἰρανικοῦ λαοῦ.

Εἶναι καὶ ἔλεγχος οὐσιαστικότερος τῆς Εὐρώπης αὐτὴ ἡ κραυγή, διότι στὸ ὄνομα μιᾶς ὅποιας δημοκρατίας ἢ ψευδοεπιστήμης, ἡ Εὐρώπη ἐγκατέλειψε σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου τὴ Χριστιανική της πίστη, ἡ ὁποία ἐξύψωσε σὲ ἀσύλληπτο βαθμὸ τὴ γυναίκα, ἀναδεικνύοντάς τη Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ τιμών­τας τὴν κάθε γυναίκα ὡς εὐλογημένη μητέρα τῆς ζωῆς καὶ κλητὴ τῆς θείας Βασιλείας. Αὐτὴ ἡ ἐγκατάλειψη σταδιακὰ θὰ ὁδηγήσει τοὺς λαούς της σὲ ἀδιέξοδο καὶ τὴ γυναίκα σὲ νέα ὑποβάθμιση καὶ χυδαία καὶ ποταπὴ ἐκμετάλλευσή της.

Ἄς εὐχηθοῦμε νὰ συνέλθει κάποτε ἡ Εὐ­ρώπη ἀπὸ τὴν προδοσία της, πρὶν ἀρχίσουν οἱ φανατικοὶ τοῦ Ἰσλὰμ νὰ τροχίζουν τὰ μαχαίρια τους στοὺς λαιμοὺς τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παιδιῶν της.

Μπήκαμε στο Τριώδιο

Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀρχίζει τὸ Τριώδιο, πρέπει νὰ ἀρχίζει κανεὶς νὰ ὁδεύει πρὸς τὸν Γολγοθά. Καί, ἂν ἀξιοποιήσει πνευματικὰ αὐτὴν τὴν περίοδο, ὅταν πεθάνει, θὰ ὁδεύσει ἡ ψυχή του πρὸς τὰ ἄνω, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται ἀπὸ «διόδια» καὶ τελώνια.

Κάθε χρόνο ἔρχονται αὐτὲς οἱ ἅγιες ἡμέρες, ἀλλὰ καὶ κάθε χρόνο μᾶς φεύγει καὶ ἕνας χρόνος, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Τὸν ἀξιοποιήσαμε πνευματικὰ ἢ τὸν σπαταλήσαμε στὰ ὑλικά;

Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Ο Σεβασμιώτατος Πενταπόλεως Ιγνάτιος Μανδελίδης (1930 - +2017): Ο πνευματικός πατέρας επιστρέφει στα παιδιά του

 

Ἀπαγόρευση κινητῶν στὰ γαλλικὰ σχολεῖα

 

Σὲ βίντεο ποὺ «ἀνέβασε» ὁ Γάλλος πρόεδρος Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀναφέρει ὅτι ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς ἑπόμενης σχολικῆς χρονιᾶς θὰ ἀπαγορεύονται τὰ κινητὰ τηλέφωνα καὶ στὰ Λύκεια, θὰ ἀπαγορεύεται καὶ ἡ χρήση τῶν «μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης» σὲ παιδιὰ κάτω τῶν 15 ἐτῶν. Δηλώνει μάλιστα ὅτι προχωρεῖ ἀπὸ τὴν ἑπόμενη χρονιὰ σὲ συγ­κεκριμένα μέτρα, μετὰ τὰ ἀποκαρδιωτικὰ στοιχεῖα σχετικῆς ἐκθέσεως.

«Οἱ ἐγκέφαλοι τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐφήβων μας δὲν εἶναι πρὸς πώληση. Τὰ συναισθήματά τους δὲν εἶναι πρὸς πώληση, οὔτε πρέπει νὰ χειραγωγοῦνται, εἴτε ἀπὸ ἀμερικανικὲς πλατφόρμες εἴτε ἀπὸ κινεζικοὺς ἀλγορίθμους», ἀναφέρει ἀρχικὰ στὸ βίντεο ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν.

Στὴ συνέχεια ὁ Γάλλος πρόεδρος ζητεῖ ἐπίσπευση τῆς νομικῆς διαδικασίας, ἔπειτα ἀπὸ τὰ ἀποκαρδιωτικὰ στοιχεῖα ἐκθέσεως τῆς γαλλικῆς ὑγειονομικῆς ἀρχῆς, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα:

«–Ἕνας στοὺς δύο ἐφήβους περνάει ἀπὸ δύο ἕως πέντε ὧρες τὴν ἡμέρα στὰ κινητὰ

–Περίπου τὸ 90% τῶν παιδιῶν ἡλικίας 12 ἕως 17 ἐτῶν ἔχει πρόσβαση στὸ διαδίκτυο μὲ κινητὰ

–Τὸ 58% ἀπὸ αὐτὰ χρησιμοποιοῦν τὶς συσκευές τους γιὰ κοινωνικὰ δίκτυα

–Ἡ χρήση τῶν κοινωνικῶν δικτύων ἔχει πολλὲς ἐπιβλαβεῖς ἐπιπτώσεις» («protothe­ma.gr» 25-1-2026).

Ἡ Γαλλία λοιπὸν ἀκολουθεῖ τὸ παράδει­γμα τῆς Αὐστραλίας, ἡ ὁποία ἀπαγόρευσε τὴν πρόσβαση στὰ «social media» σὲ παιδιὰ κάτω τῶν 16 ἐτῶν.

Σύμφωνα μάλιστα μὲ τὴν «ERT News» καὶ τὸ BBC, ἡ γαλλικὴ κυβέρνηση προωθεῖ αὐτὰ τὰ μέτρα λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν κρουσμάτων κυβερνοεκφοβισμοῦ, δηλαδὴ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν κινητῶν τηλεφώνων γιὰ τὴν ἀποστολὴ μηνυμάτων ἢ εἰκόνων ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν πρόκληση βλάβης σὲ ἄλλα ἄτομα· ἀλλὰ καὶ λόγῳ τῶν κινδύνων γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῶν ἐφήβων καὶ τῆς ἀνάγκης γιά μείωση τῆς ἀποσπάσεως προσοχῆς κατὰ τὴ διάρκεια τῶν μαθημάτων.

Ἡ ἀπαγόρευση τῶν κινητῶν τηλεφώνων ἀποτελεῖ μία ἀναγκαία παρέμβαση στὴν ἐκπαιδευτικὴ πραγματικότητα. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ γενικευθεῖ καὶ σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης. Νὰ ἐφαρμοσθεῖ μάλιστα ὄχι ἁπλῶς ὡς ἕνα πειθαρχικὸ μέτρο, ἀλλὰ ὡς μία στοχευμένη προσπάθεια γιὰ τὴν προστασία τῶν μαθητῶν.

Σὲ μιὰ ἐποχή, ὅπου οἱ ἔφηβοι εἶναι διαρκῶς ἐκτεθειμένοι σ’ ἕναν καταιγισμὸ ψηφιακῶν προκλήσεων καὶ πειρασμῶν, ἡ σχολικὴ αἴθουσα ὀφείλει νὰ παραμείνει ἕνα ἀσφαλὲς «καταφύγιο» ἀγωγῆς. Τὸ σχολεῖο, ὡς χῶρος καλλιέργειας τοῦ πνεύματος, ὀφείλει νὰ προστατεύει τοὺς μαθητὲς ἀπὸ τὸν ἐθισμὸ στὶς ὀθόνες καὶ νὰ ἐνισχύει τὴν ἀπρόσ­κοπτη συμμετοχή τους στὸ μάθημα. Ἂς διδαχθοῦν ἀπὸ τὴ στροφὴ αὐτὴ τῆς Γαλλίας καὶ οἱ ἄλλες κυβερνήσεις· καὶ ἂς προσ­παθήσουν νὰ συμβάλουν μὲ σταθερὲς ἀποφάσεις στὴν προστασία τῶν μαθητῶν.

Αυτάρκεια

Ο Ιησούς δεν κατηγορεί τον Φαρισαίο γιατί είναι ενάρετος άνθρωπος και εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα αλλά τον κατηγορεί γιατί σ’ αυτά στηρίζει τη ζωή του και όχι στον Θεό, γιατί αισθάνεται αυτάρκεια και δεν υποπτεύεται καθόλου ότι βάση όλων των αρετών είναι η ταπείνωση. 

Επίσης, ο Ιησούς δεν επαινεί τον τελώνη για την αμαρτωλότητά του, αλλά γιατί έχει συνείδηση αυτής και τοποθετεί σωστά τον εαυτό του μπροστά στην κρίση του Θεού, ζητώντας το έλεός του^. γιατί από τον Θεό περιμένει τη σωτηρία του, μη έχοντας τίποτε δικό του στο οποίο να στηριχτεί...

Η ΘΕΑΡΕΣΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ - Καλό Τριώδιο

«Κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ εκείνος»
 

Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου σήμερα και στο ιερό Ευαγγέλιο ακούσαμε την Παραβολή που μας παρουσιάζει ακριβώς αυτά τα δύο πρόσωπα: τον Φαρισαίο και τον τελώνη. Και οι δύο ανέβηκαν στο Ναό των Ιεροσολύμων για να προσευχηθούν. Στον ίδιο Ναό πήγαν. Όχι όμως με την ίδια διάθεση. Το απέδειξαν αυτό με τη στάση τους και τα λόγια τους. Και τελικά ο τελώνης έφυγε δικαιωμένος, συγχωρημένος, όχι όμως και ο Φαρισαίος. «Κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ εκείνος». Ας μαθητεύσουμε λοιπόν στον τρόπο της προσευχής τού τελώνου, υπογραμμίζοντας τρία στοιχεία της θεάρεστης προσευχής του.
 

1. ΦΟΒΟΣ ΘΕΟΥ
 

Ο τελώνης από σεβασμό και ευλάβεια στεκόταν «μακρόθεν», μακριά από το ιερό θυσιαστήριο και «ούκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι». Δεν είχε την τόλμη όχι μόνο τα χέρια του άλλ' ούτε τα μάτια του να υψώσει προς τον ουρανό. Με κατεβασμένο το βλέμμα και συγκεντρωμένο το νου προσευχόταν στον Θεό να τον λυπηθεί για το κατάντημά του. Ούτε έλεγε περιττούς λόγους, ούτε έκανε επιδεικτικές κινήσεις, ούτε περιέφερε το βλέμμα του δεξιά κι αριστερά. Η όλη στάση του φανέρωνε ευλάβεια, συστολή, φόβο Θεού.
 

Αν ο τελώνης αισθανόταν έτσι στο Ναό των Ιεροσολύμων, όπου όλα ήταν τύπος και σκιά της αληθινής λατρείας, πώς πρέπει άραγε να αισθανόμαστε εμείς μέσα στους χριστιανικούς Ναούς μας, όπου φανερώνεται αυτός ο Τριαδικός Θεός; Το ψάλλουμε στην εκκλησία: «Εν τω ναώ εστώτες της δόξης σου εν ούρανώ εστάναι νομίζομεν». Αν μέσα στο ναό συναισθανόμασταν ότι βρισκόμαστε στον ουρανό, τότε με πολύ φόβο Θεού και περισσή ευλάβεια θα πλησιάζαμε και θα προσφέραμε την ταπεινή λατρεία μας. 

41ο Παιδαγωγικό συνέδριο Χριστιανικής Εστίας Πατρών: "ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ", (7 & 8.2.2026)

 

Ομιλία Γ. Μαρκάκη στον εορτασμό της μνήμης των Τριών Ιεραρχών. Ι.Ν. Ευαγγελιστρίας (30.1.26)

 

Η ομιλία εκφωνήθηκε στο τέλος της αρχιερατικής Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πατρών.

Ο κ. Γεώργιος Μαρκάκης είναι Διευθυντής του 19ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών.

ΓΕΧΑ ΣΕΡΡΩΝ: ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ (29.1.2026)

Εκδήλωση στη ΓΕΧΑ ΣΕΡΡΩΝ για τη γιορτή των Τριών Ιεραρχών.

Ομιλία με θέμα:

«Τρεις Ιεράρχες: Πρότυπα παραδειγματικής ανατροπής και αντισυμβατικής παιδαγωγικής σε μια παιδεία που παραπαίει»

Ομιλητής ο Αρχιμανδρίτης π. Μάρκος Τζανακάκης,

Ιεροκήρυκας της Ι. Μ. Καλαβρύτων και Αιγιαλείας