Τὸ ἀντίτιμον
ΔΙΗΓΗΜΑ
Ἀλεξανδρεύς
Ἀνηφορίζουσα ἡ κυρὰ Ἀργυρὼ πρὸς τὸ ἐπὶ τῆς κορυφῆς εὑρισκόμενον ἐκκλησίδιον, τὸ ὁποῖον ὁ πόθος καὶ ἡ ἐπιμονὴ τῶν χριστιανῶν μᾶλλον ἢ τὰ σαθρότατα ὑλικὰ (τὰ συνηγμένα ἐκ τῶν φυσικῶν παρακαταθηκῶν τοῦ λόφου: λίθοι, ξύλα, λάσπη κ.λπ.) διετήρουν ὀρθὸν καὶ ἀντιστεκόμενον εἰς τὴν φυσικὴν φθοράν, εἶχεν ἤδη ἀρχίσει διάλογον μετὰ τῆς οἰκοδεσποίνης τοῦ ναοῦ.
— Ἄχ, Παναγιά μου! Τί μὲ ηὗρε τὴν μαύρη! Ἄχ, τοῦ τὸ ἔλεγα ἐγώ. Βρέ, κόψ’ το. Κόψ’ το τὸ ἐλάττωμα, πρὶν σὲ κόψει ἐκεῖνο! Τίποτε αὐτός. Τὸ χαβά του. Καὶ μοῦ ἀγρίευε μάλιστα, νὰ τόνε φοβηθῶ! Ποὺ κακὸς χρόνος νὰ μὴν τὸν εὕρῃ!
— Ἄχ, Παναγία μου! Ἔχεις τὰ δίκια σου, Παρθένα μου, ὅ,τι καὶ νὰ σοῦ πῶ! Κανόνισέ τα ἐσύ, Παρθένα μου.
Οὕτως ἐβόα ἡ δύσμοιρος Ἀργυρὼ ταχύνουσα διαρκῶς τὸ βῆμα, οὐδόλως ἐμποδιζομένη ὑπὸ τῆς αὐξανομένης κλίσεως τοῦ ἀνηφορικοῦ δρομίσκου, τοῦ ὁδηγοῦντος εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τῆς Παναγίας τῆς καλουμένης «Βοηθείας».
Πλὴν τῶν ἀδόντων τεττίγων καὶ εὐαρίθμων πτηνῶν, ἅτινα ἐνθαρρυνόμενα ὑπὸ τῆς ἑσπερινῆς λήξεως τοῦ καύσωνος ἐλάλουν, οὐδεὶς ἕτερος ἀκροατὴς εὑρίσκετο τῇ ἡλικιωμένῃ ταύτῃ γυναικί. Αὕτη δέ, βεβαίαν ἔχουσα τὴν πίστιν ὅτι ἡ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων Μήτηρ μετὰ προσοχῆς ἤκουε τὸν πόνον της, ἐσυνέχιζε ἀπτόητος τὴν ὑπεράσπισιν τοῦ πταίσαντος συζύγου.
— Καὶ τί νὰ τῆς πῶ τῆς Παναγιᾶς; ἀπηυθύνετο πρὸς τὸν ἀπόντα σύζυγον αὐτῆς. Νὰ ’τανε ἀρρώστια; Νὰ ’τανε φτώχεια; Νὰ προστρέξω στὴ χάρη της. Μὰ τώρα; Μὲ ποιά μοῦτρα βρὲ νὰ τῆς ζητήσω χάρη;
Ἦτο γνωστὸν εἰς ἅπαν τὸ χωρίον ὅτι ὁ σύζυγος τῆς κυρὰ Ἀργυροῦς, ὁ μπαρμπα-Ἀντώνης, ἦτο ἄνθρωπος ἀγαθός, δίκαιος καὶ τίμιος. Κατετρύχετο, ὡστόσο, ὑπὸ τοῦ φοβεροῦ ἁμαρτήματος τῆς βλασφημίας. Ὅτε ἐνίκα αὐτὸν ὁ θυμός, ἐξεστόμιζε λόγους φοβερούς, βδελυροὺς καὶ ἀνοσίους. Ἐὰν δὲ ἐπεχείρῃ τις νὰ τὸν ἀνακόψῃ, τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο τὸ ἀντίθετον, ὁδηγοῦν αὐτὸν εἰς χειροτέρας καὶ ἀνοσιωτέρας βλασφημίας.
Ματαίως ἡ δύστηνος Ἀργυρὼ ἐπεχείρει νὰ τὸν συνετίσῃ. Ματαίως ἕτεροι συγχωριανοὶ τῷ ἔλεγον πὼς «Κι αὐτοὶ ἄντρες εἶναι, βρὲ ἀδερφέ, καὶ θυμώνουν, μὰ δὲν ξερνᾶνε δὰ καὶ τέτοια λόγια». Ματαίως ὁ εὐσεβὴς τοῦ χωρίου ἱερεύς, ὁ παπα-Λευτέρης, ἐζήτει παιδαγωγῆσαι τὸν βλάσφημον ἐκεῖνον. Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς αὐτοῦ παρήρχετο καὶ ἡ εὐσεβὴς σύζυγος ἔτρεμε διὰ τὴν μέλλουσαν αὐτοῦ καταδίκην. Ὅτε δὲ ἐξωμολογεῖτο τὸν λογισμὸν αὐτὸν εἰς τὸν πνευματικὸν της παπα-Λευτέρη, ἐκεῖνος τὴν παρεμύθη λέγων:
— Δὲν θὰ ἀφήσῃ ὁ Θεός, Ἀργυρώ. Τόσες προσευχὲς κάμνεις ἐλόγου σου. Κι ὁ Ἀντώνης δὲν εἶναι κακὸς ἄνθρωπος. Μὰ ὁ σατανᾶς τὸν ἔχει δέσει μὲ τὴ βλαστήμια καὶ τὸν κρατάει γερά. Ἐμεῖς νὰ εὐχόμαστε ὁ Θεὸς νὰ τὸν συνετίσῃ ἐδῶ στὴ γῆ καὶ νὰ τὸν σώσῃ.
Ἅπαξ δὲ ἐστάθη καὶ προσέθεσε σκεπτόμενος καὶ κινῶν τὴν λευκασμένην αὐτοῦ κεφαλὴν ὁ ἀγαθὸς λευίτης:
— Μά, γιὰ πές μου: Ἐλόγου σου εἶσαι ἕτοιμη νὰ τὴν ἀντέξῃς τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Θεοῦ στὸν Ἀντώνη;
Ἔθεσεν ὁ ἔμπειρος ἐκεῖνος πνευματικὸς τὴν ἐρώτησιν ταύτην, γνωρίζων ποίαν βαθυτάτην ἀγάπην εἶχεν εἰς τὸν πεπτωκότα σύζυγό της ἡ ἀγαθὴ ἐκείνη ψυχή. Ἀγάπη ἥτις ὑπερέβαινε τὰ συνήθη μέτρα, ἐξαπλουμένη εἰς ὅλην τὴν ὕπαρξίν της. Ἡ Ἀργυρὼ ἐσκέφθη ἐπ’ ὀλίγον καὶ ὕστερον σοβαρῶς, ὥσπερ πρὸς τριχοκουρίαν προσερχομένη, παρήλλαξε τὸ λόγιον τῆς ὑποταγῆς λέγουσα:
— Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, Πάτερ.
Τὸν λόγον τοῦτον εἶχεν ἤδη ἀπολησμονήσει ἡ Ἀργυρὼ μέχρι τῆς παρελθούσης νυκτός. Τὴν μοιραίαν ἐκείνην νύκτα, προσπαθῶν νὰ κλείσῃ τὴν θύραν τοῦ σταύλου ὁ Ἀντώνης ἐθύμωσε ὅτι αὕτη τῷ ἀντεστέκετο· καὶ θυμώσας ἐξέβαλε λόγους τρομερούς, βλασφήμους κατὰ τοῦ προσώπου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εἶχεν ἤδη προχωρήσει ὁ Δεκαπενταύγουστος, ἡ δὲ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως ἀπεῖχε τέσσαρας μόλις ἡμέρας· καὶ ἀκούσασα τοὺς λόγους τούτους ἡ Ἀργυρὼ ἐπάγωσε. Μυστικῶς ἐδεήθη πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ὅπως μὴ προσμετρήσῃ τῷ βλασφήμῳ συζύγῳ τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. Ὅμως, φεῦ! Τὴν φορὰν ταύτην ἡ δέησις δὲν εἰσηκούσθη καὶ ὁ βλάσφημος σύζυγος, ἐρυθρὸς ἐκ τοῦ θυμοῦ, ἐπέπεσεν βαρὺς ἐπὶ τῆς δυστροπούσης θύρας, ἀνοίξας αὐτὴν βιαίως. Ἡ Ἀργυρὼ ἔσπευσεν εἰς βοήθειαν τοῦ ψυχῇ τε καὶ σώματι πεπτωκότος συζύγου.
.jpg)
