Ἐπικήδειο ἐκφώνησε καί ὁ Ἀρχιμ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης, Ἱεροκήρυξ Ἱ. Μητροπόλεως Πατρῶν, ἐκ μέρους τῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», καί εἶπε τά ἑξῆς:
«Μακάριοι οἱ νεκροί οἱ ἐν Κυρίῳ ἀποθνήσκοντες ἀπ’ ἄρτι… ἵνα ἀναπαύσωνται ἐκ τῶν κόπων αὐτῶν· τά γάρ ἔργα αὐτῶν ἀκολουθεῖ μετ’ αὐτῶν» (Ἀποκ. ιδ' 13)
Εἶναι μακάριοι ἀπό τώρα οἱ νεκροί…, διότι πεθαίνουν γιά νά ἀναπαυθοῦν ἀπό τούς κόπους τους. Θά ἀναπαυθοῦν, διότι τά ἅγια ἔργα τους τούς ἀκολουθοῦν καί τά ἔχουν μαζί τους στήν ἄλλη ζωή. Τά λόγια αὐτά, πού τό Πνεῦμα τό Ἅγιο μᾶς πληροφορεῖ στήν Ἀποκάλυψη, ταιριάζουν ἀπόλυτα στήν Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου πού σήμερα ἀποχαιρετοῦμε.
Ἡ Ἀντωνία Ἀπατσίδου γεννήθηκε στήν Ἀθήνα ἀπό γονεῖς πρόσφυγες, πού ἦρθαν ἀπό τίς πόλεις Τραπεζοῦντα καί Σαμψοῦντα τοῦ Πόντου κατάφορτοι μέ «τίς ρίζες τῆς φυλῆς μας ἀπό τήν Ἀνατολή».
Σπούδασε Φιλολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν καί Γαλλικά μέ ἀπόκτηση πτυχίου στό ὑψηλότερο ἐπίπεδο διδασκάλου τῆς γλώσσας.
Ἀφιερώθηκε στόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, στά ἔργα τῆς Ἱεραποστολῆς στήν Ἀδελφότητα «ΑΜΠΕΛΟΣ».
Ὁ μεγάλος καί φλογερός Ἱεραπόστολος π. Χαρίτων Πνευματικάκις φιλοδοξοῦσε νά γίνη ἕνα πρότυπο Δημοτικό Σχολεῖο καί νά ἐπακολουθήση καί Γυμνάσιο. Ἔλεγε ὁ ἴδιος: «Τό ὄνομα πού τοῦ δόθηκε εἶναι «LUMIERE DES NATIONS» «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ». Φῶς Ἐθνῶν εἶναι ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος θά τό κατευθύνη καί θά τό εὐλογῆ». Ἔτσι στίς 15 Σεπτεμβρίου 1985 μέ ἐμφανῆ τή συγκίνηση ἀλλά καί τή χαρά του ὁ π. Χαρίτων Πνευματικάκις στήν τελετή τῶν ἐγκαινίων τοῦ ἐκπαιδευτηρίου «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» Γυμνασίου-Λυκείου τῆς ὀρθοδόξου ἱεραποστολῆς τῆς Κανάνγκα καλωσώρισε τή Διευθύντρια Λυκειάρχη (Prefet) Ἀντωνία Ἀπατσίδου, ἡ ὁποία, ἀφοῦ ἀφυπηρετήισε ἀπό τή διεύθυνσι τοῦ Λυκείου Κυθήρων, ὁλόψυχα ἀπεδέχθη τή θεία πρόσκληση νά μεταβῆ στό τότε Ζαΐρ (Κονγκό) γιά τήν ἵδρυσι Σχολείου Δευτεροβάθμιας ἐκπαιδεύσεως.
Μαζί της προσῆλθαν ἀπό τήν Ἑλλάδα καί οἱ Ἀδελφές Στέλλα Ξανθοπούλου, διπλωματοῦχος τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Ἐδιμβούργου τῆς Σκωτίας, καί ἡ Λυκειάρχης Φιλόλογος Δέσποινα Τυμπανίδου.
Ἡ Ἀντωνία Ἀπατσίδου εἶχε τή σοφία νά αἰτηθῆ ἀπό τό Ὑπουργεῖο τό νέο σχολεῖο νά εἶναι ἑλληνολατινικό. Καί πράγματι 3,5 χρόνια μετά στίς 2.2.1989 ἦρθε γραπτή ἡ ἀναγνώρισι. Ἔγραψε σέ ἄρθρο της στό περιοδικό «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ»: «Μά πρέπει νά σκεφθοῦμε γιά τήν κατεύθυνσι. Νά γίνουν οἱ σχετικές ἐνέργειες ἀπό τό Ὑπουργεῖο Παιδείας. Γιά μᾶς δέν χρειάζεται πολύ νά σκεφθοῦμε. Ὀρθοδοξία χωρίς ἑλληνική γλῶσσα δέν προχωρεῖ. Κλασσικό θά γίνη τό σχολεῖο. Ὅμως τά κλασσικά σχολεῖα ἐδῶ καί δέκα ὀκτώ χρόνια ἐλλείψει εἰδικῶν καθηγητῶν δέν ἔχουν παρά μόνον λατινικά. Τά Ἀρχαῖα Ἑλληνικά βρίσκονται μόνο στόν τύπο τοῦ ἐλέγχου… Μέ τή συμπαράστασι τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Τιμοθέου καί τῆς Ἑλληνικῆς Πρεσβείας τοῦ Ζαΐρ τό τέταρτο ἔτος εἴχαμε στά χέρια μας τήν ἀναγνώρισι τοῦ Ἑλληνολατινικοῦ τύπου» (τ. 74, σελ. 5, 1995).
Πάρα πολλοί κυβερνητικοί παράγοντες ζήτησαν νά ἐγγραφοῦν τά παιδιά τους σ’ αὐτό τό σχολεῖο.
Ἄλλωστε, ὅπως φάνηκε στή συνέχεια, τά σχολεῖα «ΦΩΣ ΕΘΝΩΝ» ἀποτελοῦν τό χρυσό μέλλον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Κανάνγκα.
Ἡ πνευματική κατάρτισι, ἡ σωστή μάθησι καί ἡ μεγάλη ἐπίδοσι στά μαθήματα καί στό ἦθος ἐπιβεβαίωσαν τό ὅραμα τῆς Διευθύντριας Ἀντωνίας Ἀπατσίδου καί τῶν ὑπολοίπων ἱεραποστόλων. Ἐργάστηκε μέ ζῆλο, ὄρεξι, ἐνθουσιασμό.
Ὅταν πρωτοπῆγα στή Κανάνγκα, καί ἄκουσα στά Γαλλικά ἕνα βυζαντινό ὕμνο, ρώτησα ποιός τόν μετέφρασε; Καί ἡ ἀπάντησι: Ποιός ἄλλος; - Ἡ Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου.
Στά Κατηχητικά σχολεῖα τά ὄμορφα χριστιανικά τραγούδια πού ἔψαλλαν τά παιδιά μέ τίς καλλίφωνες μελωδίες τους ποιός τά μετέφρασε; Ποιός ἄλλος; - Ἡ Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου. Κείμενα πατερικά, ὕμνους τῆς Θείας Λειτουργίας ποιός τά μετέφρασε; Ποιός ἄλλος; - Ἡ Ἀδελφή Ἀντωνία Ἀπατσίδου.
Σέ ὅλη της τή ζωή ἦταν ἄνθρωπος συνετός, μετρημένη στά λόγια καί σέ ὅλες τις ἐνέργειες. Δέν προέτρεχε νά πῆ τήν γνώμη της, παρά τήν ἱκανότητα πού εἶχε νά βλέπη πολύπλευρα ἕνα θέμα καί νά διακρίνη προεκτάσεις, πού οἱ ἄλλοι δέν ἀντιλαμβάνονταν.
Ἦταν σοφή κατά Θεόν, γι’ αὐτό κι ἔβγαζε μιά ἱεροπρέπεια τόσο στά ἱεραποστολικά της καθήκοντα, ὅσο καί στήν ζωή της μέσα στήν Ἀδελφότητα. Ἦταν σεμνή, λιτή στήν ἐμφάνισί της, τύπος ἀφιερωμένου ἀνθρώπου.
Τά λόγια τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στήν πρός Φιλιππησίους Ἐπιστολή «Ἐμοί τό ζῆν Χριστός καί τό ἀποθανεῖν κέρδος» (Φιλιπ. α’ 21) ἦταν ὁ πόθος καί ἡ προσδοκία της.
Ἡ ζωή της δοσμένη στό Χριστό, ὅπως καί κάθε ἐνέργειά της, ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημά Του. Ζοῦσε τόν Χριστό, κοινωνοῦσε τόν Χριστό, ἐνατένιζε τόν Χριστό. Προσδοκοῦσε τόν θάνατο ὄχι ὡς φθορά, ἀλλά ὡς κέρδος, ἀφοῦ θά τήν ἔνωνε μέ Αὐτόν, Τόν Οὐράνιο Πατέρα μας, τόν λατρεμένο της Ἰησοῦ.
Τώρα ἀπολαμβάνει τούς ἱεραποστολικούς κόπους της στή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.»
