Στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος
της Κατασκηνώσεως “ΑΓΚΥΡΑ” της Γ.Ε.Χ.Α. Πατρών
στην περιοχή «Παναγοπούλα»
την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026
θα τελεσθεί ο εσπερινός της εορτής.
Έναρξη 5 μ.μ.
Την Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026,
εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος,
θα τελεσθεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Έναρξη Όρθρου 7 π.μ.
Οι ακολουθίες του Εσπερινού και του Όρθρου της εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου (Κείμενο και απόδοση στη Νεοελληνική).
Οι ακολουθίες του Εσπερινού και του Όρθρου της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Κείμενο και απόδοση στη Νεοελληνική).
Περιλαμβάνονται:
- Ολόκληρες οι ακολουθίες, χωρίς περικοπές.
- Το πρωτότυπο κείμενο και, αντικριστά, η απόδοσή του στη Νεοελληνική.
- Κατατοπιστική εισαγωγή για το νόημα της εορτής.
Συγγραφέας: ΔΟΜΟΥΧΤΣΗΣ ΜΑΡΙΟΣ
Εκδόσεις: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”
Ένα έτος και εννέα μήνες προ της κοιμήσεώς του ο όσιος Σεραφείμ αξιώθηκε να τον επισκεφθεί η Υπεραγία Θεοτόκος. Αυτό έγινε νωρίς το πρωί της εορτής του Ευαγγελισμού στις 25 Μαρτίου του 1831.
«Δύο ημέρες ενωρίτερα» - διηγήθηκε στον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς - η μοναχή τού Ντιβιέγιεβο Ευπραξία, «ο πατερούλης πρόσταξε να πάω κοντά του.
Όταν έφθασα μου ανακοίνωσε:
«Θα δούμε την Μητέρα του Θεού».
Εγώ έπεσα στο δάπεδο • εκείνος με κάλυψε με τον μανδύα του και διάβασε ορισμένες ευχές.
Κατόπιν με σήκωσε και μου είπε:
«Λοιπόν, τώρα κρατήσου από μένα και μη φοβάσαι τίποτε».
»Τη στιγμή αυτή ακούσθηκε θόρυβος παρόμοιος με του δάσους, όταν φυσά δυνατός αέρας.
Όταν ησύχασε ο θόρυβος, ακούσθηκε ψαλμωδία.
Η πόρτα του κελλιού άνοιξε μόνη της, το κελλί φωτίσθηκε ολόκληρο από ένα φως λαμπρότερο του φωτός της ημέρας και γέμισε ευωδία που έμοιαζε με αυτή της σμύρνας.
Ο πατερούλης ήταν γονατιστός με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό.
Εγώ φοβήθηκα, αλλά εκείνος σηκώθηκε και είπε:
«Μη φοβάσαι, παιδί μου, εδώ δεν υπάρχει κίνδυνος • ο Θεός μάς στέλνει το έλεός Του.
Να, η Υπερένδοξη και Άχραντη Δέσποινά μας, η Υπεραγία Θεοτόκος έρχεται προς εμάς!»
»Μπροστά βάδιζαν δύο άγγελοι κρατώντας, ο ένας στο δεξί και ο άλλος στο αριστερό χέρι, από ένα κλαδάκι με άνθη που μόλις είχαν ανθίσει.
Τα μαλλιά τους ήσαν χρυσόξανθα και έπεφταν στους ώμους τους.
Τους ακολουθούσαν ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.
Τα ενδύματά τους ήσαν λευκά και έλαμπαν.
Μετά απ’ αυτούς ερχόταν η Θεοτόκος και ακολουθούσαν δώδεκα παρθένες.
»Η Βασίλισσα των ουρανών φορούσε ένα μανδύα, όπως φαίνεται στην εικόνα της την λεγομένη «Παναγία η θλιβομένη».
«Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα
του Θεού προς τον άνθρωπο είναι,
να φανερώση εις την ζωή του, κάποιον,
που να γνωρίζη εμπειρικά τον Θεόν!»
Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος (949-1022)
Μια μοναδική φωτογραφία μάς έστειλαν, αγαπητοί φίλοι. Είναι η πιο παλιά που διαθέτουμε για την κατασκήνωση.
Είναι από την κατασκηνωτική περίοδο του 1963 (12 - 31 Αυγούστου) όπου οι κατασκηνωτές ετοιμάζονται για βαρκάδα.
Αναζητούμε περισσότερες πληροφορίες...
Η ίδια φωτογραφία ελαφρά επεξεργασμένη από φίλο του ιστολογίου μας.
Ο Απόστολος
Προς Κορινθίους Α΄ Επιστολή Παύλου (γ΄ 9 – 17)
Αδελφοί, είμαστε συνεργάτες στην υπηρεσία του Θεού κι εσείς το χωράφι του Θεού, το οικοδόμημα του Θεού. Σύμφωνα με το ειδικό χάρισμα που μου έδωσε ο Θεός, ως έμπειρος αρχιμάστορας, έβαλα εγώ το θεμέλιο. Άλλος τώρα χτίζει πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας όμως ας προσέχει πως χτίζει. Γιατί κανένας δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο εκτός από αυτό που υπάρχει και που είναι ο Ιησούς Χριστός. Τώρα, αν κάποιοι χτίζουν πάνω σ΄ αυτό το θεμέλιο με χρυσάφι ή ασήμι ή πολύτιμα πετράδια, με ξυλεία, χορτάρι ή άχυρο, η δουλειά του καθενός θα φανεί· θα τη φέρει στο φως η ημέρα της κρίσεως. Γιατί η ημέρα αυτή θα φανερωθεί με τρόπο πύρινο, και η ποιότητα του έργου καθενός θα δοκιμαστεί από τη φωτιά. Αν το έργο που έχτισε κάποιος αντέξει, αυτός θα λάβει μισθό· αν όμως το έργο του καταστραφεί από τη φωτιά, αυτός θα χάσει την αμοιβή του· ο ίδιος όμως θα σωθεί, όπως ένας που περνάει μέσα από τις φλόγες. Δεν ξέρετε πως είστε ναός του Θεού κι ότι το Πνεύμα του κατοικεί ανάμεσά σας; Αν κάποιος, λοιπόν, με τις διαιρέσεις καταστρέφει το ναό του Θεού, αυτόν θα τον αφανίσει ο Θεός. Γιατί ο ναός του Θεού είναι άγιος, κι ο ναός αυτός είστε εσείς.
Το Ευαγγέλιο
Κατά Ματθαίον (ιδ΄ 22 – 34)
Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές να μπουν στο καΐκι και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη. Κι αφού διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε μόνος του στο βουνό να προσευχηθεί. Όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί. Το καΐκι στο μεταξύ βρισκόταν κιόλας στη μέση της λίμνης και το παίδευαν τα κύματα, γιατί ήταν αντίθετος ο άνεμος. Κατά τα ξημερώματα, ήρθε ο Ιησούς κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη. Οι μαθητές, όταν τον είδαν να περπατάει πάνω στη λίμνη, τρόμαξαν• έλεγαν πως είναι φάντασμα κι έβαλαν τις φωνές από το φόβο τους. Αμέσως όμως ο Ιησούς τους μίλησε και τους είπε: «Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε». Ο Πέτρος του αποκρίθηκε: «Κύριε, αν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά σου περπατώντας στα νερά». Κι εκείνος του είπε: «Έλα». Κατέβηκε τότε από το πλοίο ο Πέτρος κι άρχισε να περπατάει πάνω στα νερά για να πάει στον Ιησού. Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε, κι άρχισε να καταποντίζεται• έβαλε τότε τις φωνές: «Κύριε, σώσε με!». Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σ΄ έπιασε η αμφιβολία;». Και μόλις ανέβηκαν στο καΐκι κόπασε ο άνεμος. Κι όσοι ήταν στο καΐκι ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντας: «Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού!». Αφού διασχίσανε τη λίμνη, ήρθαν στην περιοχή της Γεννησαρέτ.
Υπάρχουν ειδήσεις που δεν τις διαβάζεις με τα μάτια. Τις διαβάζεις με την ψυχή και με τη μνήμη. Μελετώντας με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τις βάσεις του 2026, όχι απλά από επαγγελματική «διαστροφή», αλλά ως ένας άνθρωπος του χώρου που βιώνω την αγωνία των παιδιών κάθε χρόνο και παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν στο χώρο της παιδείας με αδηφάγο ενδιαφέρον και πάθος, ασυναίσθητα βρέθηκα πάλι πίσω στο καλοκαίρι του 1989.
Ήμουν δεκαοκτώ χρονών. Παρακολουθούσα με κομμένη την ανάσα τα αποτελέσματα των βάσεων στην τηλεόραση, – αυτή ήταν για εμάς τότε ο πρώτος κρουνός ενημέρωσης, κι ενώ είχα συγκεντρώσει βαθμολογία που, αν μεταφερόταν στα σημερινά δεδομένα, αντιστοιχεί περίπου σε 19.210 μόρια, αγωνιούσα για το τελικό αποτέλεσμα. Ρίγος και συγκίνηση στη συνειδητοποίηση ότι είμαι πλέον πρωτοετής της Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Δεν ένιωσα ότι κέρδισα μια θέση. Ένιωσα ότι μου εμπιστεύονταν μια παράδοση. Ένιωσα ότι καλούμουν να υπηρετήσω τον ελληνικό πολιτισμό με χρέος και ευθύνη.
Εκείνα τα χρόνια η Φιλολογία Αθηνών ήταν η κορυφαία επιλογή της Θεωρητικής Κατεύθυνσης. Οι Νομικές ακολουθούσαν. Η Ψυχολογία ως αυτόνομη πανεπιστημιακή σχολή δεν υπήρχε ακόμη. Οι άριστοι μαθητές κατευθύνονταν προς τη Φιλολογία, γιατί εκεί οδηγούσε, σχεδόν αυτονόητα, η αγάπη για τη γνώση, για τη γλώσσα, για τον άνθρωπο. Επαγγελματική ανασφάλεια στο χώρο υπήρχε και τότε. Ίσως και περισσότερη από ό,τι σήμερα. Η εγγραφή στην επετηρίδα των Φιλολόγων το 1993, το έτος αποφοίτησης μου, μου έδινε δυνατότητα για διορισμό 60 χρόνια μετά. Στην ουσία ισοδυναμούσε με το ποτέ, αλλά αυτό δεν μείωνε ούτε τη δική μου περηφάνια ούτε την αδιαμφισβήτητη αξία της σχολής.
Σήμερα όλα αυτά μοιάζουν σχεδόν αδιανόητα. Δεν με θλίβει το ότι αλλάζουν οι εποχές. Οι εποχές πάντοτε αλλάζουν.
Με θλίβει γιατί κάθε κοινωνία αποκαλύπτει τι πραγματικά πιστεύει όχι από αυτά που διακηρύσσει, αλλά από αυτά που επιλέγει να επιβραβεύει. Και η δική μας κοινωνία μοιάζει να έχει πάψει να επιβραβεύει την καλλιέργεια, την παιδεία, το στοχασμό, την ιστορική μνήμη, την ευαισθησία, το συναίσθημα, τις υψηλές αξίες.
Δεν είναι μόνο οι βάσεις που κατρακυλούν. Είναι η θέση που κατέχει ο λόγος μέσα στη ζωή μας.
«Παναγία μου,
Θέλω να με κοιτάς:
Στοργικά, όταν φοβάμαι!
Με αγάπη, όταν αμαρτάνω!
Γλυκά, όταν σου μιλώ!
Με υπομονή, όταν σε ξεχνώ!
Με χαρά, όταν σε τιμώ!
Σαν μητέρα, όταν σ' αναζητώ!»
ΚΑΛΟ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ !
