Ξεκινούν οι Κυριακάτικες εσπερινές ομιλίες στη Χριστιανική Εστία Πατρών

 

Την Κυριακή 1.11.2026 και ώρα 6.00 μ.μ.

στη Χριστιανική Εστία Πατρών

ομιλητής θα είναι 

ο Παν. Αρχ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης,

Ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Πατρών

με θέμα:

"Ο πλούτος είναι δραπέτης".

Γράμμα στους ήρωες του 1940 από ένα νέο του 2026

 

Γράμμα στους ήρωες του 1940 από ένα νέο του 2026

Μια παραγωγή της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας

28 Οκτωβρίου 2026

Το Πανεπιστήμιο Πατρών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου (2026)

 

Εορτή της Αγ. Σκέπης: Αρχιερατική Θεία Λειτουργία

 

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026 χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίας Σκέπης με τη συμμετοχή των Ιεροκηρύκων π. Χριστοφόρου Μυτιλήνη, π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδη, πρώτ. Δημητρίου Χαλκιοπούλου και των διακόνων Παναγιώτου Λάγιου και Παναγιώτου Γιαννοπούλου.

Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: 

«Αδελφοί μου, ​σήμερα η Εκκλησία μας μάς καλεί σε μια διπλή, λαμπρή και πανηγυρική εορτή. Πανηγυρίζουμε την Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου και ταυτόχρονα τιμούμε την Επέτειο του «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου 1940. 

Δύο γεγονότα φαινομενικά διαφορετικά, του πνευματικού και του ιστορικού κόσμου, τα οποία όμως στη συνείδηση του ευσεβούς λαού μας είναι άρρηκτα και θαυμαστά συνδεδεμένα.

​Η εορτή της Αγίας Σκέπης μάς υπενθυμίζει ότι η Παναγία μας είναι Μητέρα, Προστάτιδα και Υπέρμαχος Στρατηγός του Χριστιανικού γένους.

​Στην Κωνσταντινούπολη, τον 10ο αιώνα, στον Ναό των Βλαχερνών, κατά τη διάρκεια Ιεράς Αγρυπνίας, ο Όσιος Ανδρέας και ο μαθητής του Επιφάνιος είδαν την Κυρία Θεοτόκο να προσεύχεται με δάκρυα υπέρ του λαού, απλώνοντας πάνω από το εκκλησίασμα το φωτεινό και αστραποβόλο μαφόριο – τη σκέπη της. Αυτή η αόρατη ασπίδα προστάτευσε την Πόλη.

​Όποτε το έθνος μας βρέθηκε στα πρόθυρα της καταστροφής, ο ευσεβής λαός μας δεν απελπίστηκε, αλλά ύψωσε τα χέρια του προς την «Υπέρμαχο Στρατηγό».

​​Η 28η Οκτωβρίου 1940 αποτελεί μαρτυρία πίστεως, ελευθερίας και αυτοθυσίας. Το «Όχι» που ειπώθηκε τότε δεν ήταν απλώς μια πολιτική απόφαση ή μια στρατιωτική αντίσταση. Ήταν η έκφραση ολοκλήρου του Ελληνικού λαού.

​Οι Έλληνες στρατιώτες, μέσα στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου, αντιμετώπισαν τον εχθρό με απαράμιλλο θάρρος. Πολλοί άφησαν οικογένειες, γονείς και παιδιά, προσφέροντας ακόμη και τη ζωή τους για την πατρίδα.

Πίσω από κάθε στρατιώτη υπήρχε μια μάνα που προσευχόταν. Μια σύζυγος που περίμενε. Ένα παιδί που παρακαλούσε να επιστρέψει ο πατέρας του. Μέσα σε αυτές τις αγωνίες, η μορφή της Παναγίας μας αποτελούσε για τον ελληνικό λαό πηγή παρηγοριάς και ελπίδας.

Πόσες ελληνικές οικογένειες δεν γονάτισαν μπροστά στις εικόνες της Παναγίας μας! Πόσοι στρατιώτες δεν είχαν μαζί τους μια μικρή εικόνα της και πόσες μητέρες δεν Την παρεκάλεσαν να προστατεύσει τα παιδιά τους!

​Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Αγία Εκκλησία μας όρισε να συνεορτάζεται η Αγία Σκέπη στις 28 Οκτωβρίου. Για να μας θυμίζει ότι η απελευθέρωση και η επιβίωσή μας δεν ήταν μόνο καρπός της ανθρώπινης ανδρείας, αλλά κυρίως δώρο της θείας Χάριτος και καρπός της μεσιτείας της Παναγίας μας.

Να μην ξεχνάμε να τιμούμε εκείνους που θυσιάστηκαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι, κρατώντας ζωντανή την ιστορική μας μνήμη και την ορθόδοξη παράδοσή μας».

Ο Θεοφιλέστατος μετέφερε στους Ιερείς και τους πιστούς τις πατρικές, εγκάρδιες ευχές του Σεπτού Ποιμενάρχου μας, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου για έτη αγιασμένα, ευλογημένα και πάμπολλα. 

ΠΗΓΗ: https://episkopos-kernitsis.blogspot.com/

Εορτή Αγ. Σκέπης: Ο πανηγυρικός αρχιερατικός εσπερινός

 

Στον πανηγυρίζοντα Ι. Ναό της Αγ. Σκέπης τον εσπερινό της εορτής τέλεσε ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Χρυσόστομος. 

Στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στη φωτοφόρο σκέπη της Παναγίας μας και σε θαυμαστές επεμβάσεις, τις οποίες όχι μόνο βίωσαν αλλά και κατέγραψαν πολλές φορές οι στρατιώτες μας στο Μέτωπο.

Επίσης ο Σεβασμιώτατος μνημόνευσε τον μακαριστό Μητροπολίτη Αργολίδος κυρό Χρυσόστομο Β΄ (Δεληγιαννόπουλο) που υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941). Σημείωσε τις συγκλονιστικές στιγμές που έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιό του σχετικά με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας εν μέσω βομβαρδισμών και συγκρούσεων πάνω στο βουνό.

Επισήμανε επίσης ότι είναι τόση η ευγνωμοσύνη του έθνους μας για την Παναγία, που πολλές πόλεις αφιέρωσαν τους μητροπολιτικούς τους ναούς στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος αφού ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και σωτήρια, μας παρότρυνε να τιμούμε την Παναγία και να υπακούμε στο θέλημα του Υιού Της.

«Η ελευθερία δεν χαρίζεται» το μήνυμα του πιλότου Χρήστου Χαρίτου της ομάδας Ζευς στην παρέλαση

 

Το δικό του μήνυμα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου έστειλε ο επισμηναγός Χρήστος Χαρίτος, μέσα από το F-16 Fighting Falcon με το οποίο πραγματοποίησε αεροπορική επίδειξη πάνω από την παραλία της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της στρατιωτικής παρέλασης. 

Κατά τη διάρκεια της επίδειξης ο πιλότος πήρε τον λόγο μέσω ασυρμάτου, λέγοντας: 

«Μία λέξη αλλάζει την Ιστορία. Για τους Έλληνες αυτή η λέξη είναι το ΟΧΙ. Σήμερα τιμούμε εκείνους που στάθηκαν όρθιοι. Θυμόμαστε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Χρόνια πολλά Ελλάδα».

Στον επισμηναγό απάντησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, αναφέροντας στον ασύρματο:

«Κύριε επισμηναγέ, αυτή τη στιγμή, σήμερα 28η Οκτωβρίου, τόσο εσείς όσο και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας επιβεβαίωσαν ότι για την Ελλάδα ισχύει πάντα το εξής: Η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα. Η μεγαλοσύνη μετριέται με της ψυχής το σίδερο και το αίμα».

Τρεις μαθητές, μία σημαία και ένα ολόκληρο χωριό

 

Μόλις τρία παιδιά από την Α΄, τη Β΄ και τη ΣΤ΄ Δημοτικού παρέλασαν στο μικρό και απομακρυσμένο χωριό Κόμητο της Εύβοιας, τιμώντας την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Και η δασκάλα του χωριού εξήγησε μιλώντας στο evima.gr: 

«Γιατί η ιστορία δεν ξεχνιέται… περνά από γενιά σε γενιά, μέσα από τις καρδιές μας, τις σημαίες μας και την περηφάνια του τόπου μας».

Ο Αρκάς στην επέτειο του ΟΧΙ

 

Εορταστική εκδήλωση για την 28η Οκτωβρίου στη Χριστιανική Εστία Πατρών

 

Ο βομβαρδισμός της Πάτρας το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 (ΙΙ)

Το σκηνικό που επικράτησε περιγράφει η Πατρινή Μαρία Μανωλάκου στο βιβλίο της "Από το Ημερολόγιο ενός παιδιού της Κατοχής". Η Μαρία Μανωλάου ήταν μαθήτρια τότε και όταν έπεσαν οι πρώτες βόμβες βρισκόταν στο σχολείο και περιγράφει: 

"Πετιέμαι βολίδα στο ραδιόφωνο, να σου και η Κατερίνα και μόλις πιάνουμε την τελευταία φράση στο διάγγελμα. "Νυν υπέρ πάντων ο αγών". Και μετά ο Εθνικός Ύμνος. Το τι έγινε τότε, σωστό παραλήρημα. Σε λίγα λεπτά όλη η Πάτρα στο πόδι.

Ο τόπος να βουίζει απ΄τ' αεροπλάνα κι ο κόσμος να τα χαιρετάει σαν τρελός, πετώντας ψηλά καπέλα, μαντήλια, οτιδήποτε. 

-Γεια σας λεβεντόπαιδα 
-Δικά μας, δε βλέπετε τα χρώματα; 
- Στη Ρώμη! Και στο σχολείο πανζουρλισμός. 

Ξάφνου η γη χοροπήδησε. Κάτι φριχτά μπουμπουνητά μας έσκισαν τ΄αυτιά και μας έπνιξαν οι σοβάδες. Μπόμπες! Ορμήσαμε στα παράθυρα. Μαύρα σύννεφα σκεπάζανε την κάτου πόλη. Μα πως... αφού τ΄αεροπλάνα είναι δικά μας, άρα...δεν είναι; Κερώσαμε όλες. Μερικές πέσανε λιπόθυμες. Σπίτια, αυτοκίνητα, όλα στις φλόγες. Μπροστά στο "Πάνθεον", ποτάμι το αίμα. Πλήθος άνθρωποι χτυπημένοι να βογκάνε κι άλλοι πεσμένοι από πάνω τους να φωνάζουν βοήθεια. Νοσοκόμες και προσκοπίνες (χωρίς στολή) να τρέχουν με τα φορεία. Πέφτουμε πάνω στην αρχηγό που μας λέει κοφτά: "Στο Νοσοκομείο αμέσως για αίμα!". Οι πρώτες βόμβες έπεσαν και στην Αγγλικανική Εκκλησία.

Για τον βομβαρδισμό της Πάτρας και τα συμβάντα των πρώτων μηνών του πολέμου σημαντικά στοιχεία μας παρουσιάζει το χειρόγραφο ημερολόγιο του μοιράρχου, υποδιοικητή της χωροφυλακής Πατρών, Ευάγγελου Θέμελη. 

Ο βομβαρδισμός της Πάτρας το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 (Ι)

Η Πάτρα ήταν η πρώτη πόλη που βομβαρδίστηκε εκείνο το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του 1940.

Όλα ξεκίνησαν στις 9.20 το πρωί όταν η Ιταλική αεροπορία άρχισε να ρίχνει βόμβες από ύψους 200 μόλις μέτρων εναντίον των συγκεντρωμένων στους δρόμους και στις πλατείες πολιτών που στην αρχή πίστεψαν πως πρόκειται για ελληνικά αεροπλάνα ή για γυμνάσια και έμεναν να κοιτάζουν μουδιασμένοι.

Τις περισσότερες βόμβες δέχθηκε η περιοχή της οδού «Τριών Ναυάρχων» και πολλοί πίστεψαν τότε ότι οι Ιταλοί πιλότοι θεώρησαν τα δέντρα, τα οποία βρίσκονταν τοποθετημένα σε διάταξη ανά δύο, για ελληνικό στράτευμα.

Βόμβες έπεσαν επίσης και στις οδούς Γούναρη, Αγίου Ανδρέα, Ρήγα Φεραίου κ.λπ., καθώς και στη συνοικία του Αγίου Διονυσίου, την συνοικία στην οποία διέμεναν και οι Ιταλοί της Πάτρας.

Κατά τους βομβαρδισμούς αυτούς χτυπήθηκαν τόσο τα λιμάνια της Πάτρας όσο και της Ναυπάκτου, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν οι Ιταλοί να βυθίσουν κάποιο πλοίο.

Η αεροπορική επιδρομή είχε αντικειμενικό σκοπό να πλήξει τη γραμμή συγκοινωνιών Πατρών - Κρυονερίου, με την οποία γινόταν η μεταφορά στρατευμάτων και υλικού στην Αιτωλοακαρνανία.

Για τον πρώτο βομβαρδισμό επί ελληνικού εδάφους, αυτόν της πόλης των Πατρών, η εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της Τρίτης 29 Οκτωβρίου 1940 περιγράφει: 

«Άνανδρος βομβαρδισμός κατά αμάχου πληθυσμού». 

Εκ των σημερινών βομβαρδισμών κατά υπό ιταλικών αεροπλάνων της πόλεως Πατρών, διεπιστώθησαν μέχρι στιγμής νεκροί 50, τραυματίες 100 επί αμάχου πληθυσμού. Επίσης εφονεύθη εις αστυνομικός και ετραυματίσθησαν 3. Ζημίαι εις κτίρια ελάχισται. Ο υπερβολικός αριθμός των θυμάτων οφείλεται εις το γεγονός ότι ο άμαχος πληθυσμός παρέμεινε κατά την ώραν του βομβαρδισμού εις ακάλυπτους χώρους και δεν ετήρησε τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας, καταφεύγων κατά τη διάρκεια του συναγερμού εις υπόγειους χώρους, ή έστω ισόγειους των οικείων τους προχείρως διασκεαυζομένους».

Οι νεκροί τελικά όπως δημοσίευσε η εφημερίδα «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» στο φύλλο της στις 28.10.1945 ήταν 193, εκ των οποίων 125 άνδρες, 43 γυναίκες και 25 παιδιά.

Οι διαμένοντες στην πόλη Ιταλοί, «οι οποίοι απετέλουν αρκετά πολυπληθή παροικία, είχον ειδοποιηθή σχετικώς από της νυκτός της προηγουμένης, είχον φροντίσει ν' αλλάξουν κατοικίαν. Βέβαιοι όντες, μάλιστα, ότι εντός ολίγου θα εκάμπτετο η ελληνική αντίστασις, διενήργησαν κατά την ώραν του βομβαρδισμού σαμποτάζ και επιθέσεις εναντίον του Κέντρου παρουσιάσεως στρατευσίμων διά να επιτείνουν την σύγχυσιν και παραλύσουν την επιστράτευσιν».

Ἡ ἀστραπή!

 

Ήταν θύελλα! Βίαιος ἀνεμοστρόβιλος. Σάρωσε ξαφνικὰ τὴν Εὐρώπη καὶ σταδιακὰ τὸν κόσμο ὅλο. Ὁ σατανικὸς ἄξονας ποδοπατοῦσε μὲ μανία τὸν ἐλεύθερο κόσμο καὶ σκορποῦσε τὸν τρόμο. Τὰ ὅποια τείχη ἀντιστάσεως ἰσοπεδώνονταν ἀστραπιαῖα. Οἱ λαοὶ ἔτρεμαν, παραδίδονταν ἄνευ ὅρων, κρύβονταν σὲ καταφύγια, ἐκλιπαροῦσαν γιὰ ἔλεος.

Ὅταν ἡ Γαλλία ξύπνησε, οἱ ἑρπύστριες τῶν «πάντσερ» ἔσειαν τὸ ἔδαφος στὸ Παρίσι. Τὸ Λονδίνο εἶχε γίνει ἐρείπια ἀπὸ τοὺς συνεχόμενους ἀνηλεεῖς βομβαρδισμούς. Αὐστρία, Τσεχοσλο­βακία, Ἀλβανία, Πολωνία, Δανία, Νορβηγία, Λουξεμβοῦργο, Ὁλλανδία, Βέλγιο εἶχαν ὑποκύψει στὸν κεραυνοβόλο πόλεμο ἢ εἶχαν συνθηκολογήσει ἀπὸ τρόμο. Στὴν Ἀφρική, στὴν Ἀσία ἡ βαριὰ μπότα πλάκωνε σταδιακὰ τοὺς λαούς.

Ἡ ναζιστικὴ νύχτα εἶχε πέσει βαριὰ σὰν θάνατος πάνω στὴν κοιμώμενη Εὐρώπη καὶ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Ἀ­­πειλοῦσε νὰ βυθίσει τὸν πλανήτη στὴν κόλαση γιὰ μιὰ χιλιετία. Ἔτσι ὁ παράφρων τύραννος Χίτλερ καυχησιολογοῦ­σε: «Θὰ ἀλλάξουμε τὴν ἱστορία τοῦ κό­σμου γιὰ χίλια χρόνια»!

Σιγὴ θανάτου σ᾿ ὅλη τὴ γῆ…

Ὣς τὴ νύχτα ἐκείνη ποὺ χτύπησαν ξα­φνικὰ καμπάνες ἀπὸ κρύσταλλο. «Αὔ­­­­ριο, αὔριο, ἔλεγαν, τὸ Πάσχα τοῦ Θε­οῦ» (Ὀδ. Ἐλύτη, «Ἄσμα ἡρωικὸ καὶ πέν­θι­μο»).

Ἦταν ἡ νύχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940.

Ἄστραψε μιὰ ἀστραπὴ σὲ μιὰ στιγμὴ ἀπρόσμενη μὲς στὸν κατάμαυρο οὐ­ρανὸ καὶ ξάφνιασε τὸν κόσμο. Δὲν ἦταν κλαγγὴ σπαθιῶν, κροτάλισμα πολυβόλων. Ἦταν τοῦ Μαραθώνα ἀντίλαλος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν ἡ τρομερὴ κραυγή: «Μολών, λαβέ»· «Ἀέρα»!

Εἶναι ἕνας κεραυνὸς ποὺ ἀποκάλυψε, μὲ μία μόνο ἀναλαμπή, τὸν μεγαλειώδη συγχρονισμὸ ὅλων τῶν μεγάλων στιγμῶν τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὸ ᾿21 καὶ πέρα ἀπὸ αὐτά. Ἄγγιξε τὴν ἀόρατη κορυφὴ ὅλων τῶν κατακτήσεων τοῦ πνεύματος, ὅπως δὲν τὶς εἶχε ξαναδεῖ ὁ κόσμος ποτέ του.

Βρόντηξε ἡ Πίνδος, ἔλαμψε τοῦ Σμόλικα ἡ ἀδάμαστη κορφή, ἔδωσε φῶς αὐγινὸ στὸν κατατρομαγμένο κόσμο. Ἦ­ταν ἡ πρώτη, ἡ βαθιὰ ἀναπνοὴ μέσα σὲ ἔρεβος πυκνό, σὲ πνιγμονὴ ἀφόρητη, σὲ ἀσφυξία ἀλλόκοτη. Ἡ βροντὴ σκέπασε τὸν ἀπαίσιο θόρυβο τῶν «πάντσερ» καὶ τὰ μανιασμένα «στούκας» τῶν παρανοϊκῶν, ἀφρόνων δικτατόρων.

Ἦταν ποὺ εἶχαν κάνει λάθος στὴ στι­γμή. Ὄχι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τὴ στι­γμή. Ἀλλὰ τῆς 15ης Αὐγούστου τὴν ἱερὴ ὥρα. Ἦταν, θάρρεψαν, ἕνα πλοῖο μοναχό, ἕνα μονάχα ὄνομα, μιὰ «Ἕλλη» μυθολογική. Δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ ποῦ χτυποῦσαν. Εἶχαν διαλέξει λάθος ὥρα, λάθος τόπο, τρόπο ἐγκληματικό. Χτύπησαν ἄνανδρα καὶ ἐνεργοποίησαν ἄ­μεσα τὴν ὥρα τὴ φριχτὴ τῆς θεϊκῆς κρίσεως. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου ἔζωσε στὴ μέση της τῆς δικαιοσύνης τὸ σπαθί! Δὲν ἤξεραν, δὲν φαντάζονταν ποτὲ μὲ ποιούς, μὲ ποιά, Ἐκείνη, τὴ μεγάλη, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τὰ ἔβαζαν.

Ἀνόητοι!

Καὶ ἔχασαν, ἔτσι τὸν ἔχασαν τὸν πόλεμο. Τὸν ἔχασαν ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη ἡμέρα, τὴν ἄτιμη, τὴ βέβηλη καὶ ὑβριστι­κὴ ἡμέρα τους. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅλα ἦταν πιὰ ἁπλὴ διαδικασία. Τὸ τέλος τους προδιαγραμμένο.

Ὁ πρῶτος ποὺ τὸ συνειδητοποίησε αὐτὸ πολὺ καλὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χίτλερ. Δήλωσε: «Δὲν τολμῶ νὰ σκεφθῶ τὶς συν­έπειες τοῦ πολέμου τῆς Ἑλλάδος»!

Ἦταν ἀργὰ νὰ τὶς σκεφθεῖ. Πάνω στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου εἶχε ἤδη σκαφτεῖ ὁ τάφος του, ὁ τάφος τῶν σατανικῶν σχεδίων του, ὁ τάφος τοῦ θηριώδους μίσους τοῦ ἀφιονισμένου στρατοῦ του.

Δὲν ἦταν εὔκολο τῶν ἡρώων τὸ ἄθλημα. Ποτίσθηκε μὲ αἷμα ἄφθονο, ἐπιτεύχθηκε μὲ πόνους ἀφόρητους, μὲ θυσίες ἀπροσμέτρητες. Χιλιάδες μάρ­τυρες τοῦ καθήκοντος ἄφησαν τὰ κόκκαλά τους στὶς φριχτὲς χαράδρες καὶ τοὺς ἄγριους γκρεμοὺς τῶν Ἠπειρωτικῶν καὶ Ἀλβανικῶν βουνῶν. Ἄλλοι γύρισαν μὲ κομμένα πόδια, ἄλλοι μὲ ἕνα χέρι, ἄλλοι μὲ ξυλιασμένο ἀπὸ τὰ παγωμένα χιόνια τὸ κορμί. Τὰ μαῦρα ροῦχα σκέπασαν βαριὰ σὰν σίδερα τόσων μανάδων τὴν περήφανη κορμοστασιά.

Ναί, ἡ θυσία ἦταν μεγάλη. Τὸ τίμημα ποὺ εἶχε καταβληθεῖ βαρύτατο, ἡ πληρωμὴ δυσβάστακτη, τὸ κόστος ἀπίστευτα σκληρό.

Ὅμως ἡ ἐλευθερία τοῦ κόσμου εἶχε κερδηθεῖ. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶχε ἀνοίξει τὴν ἀγκαλιά της στὴ γενιὰ τοῦ ᾿40. Ἡ ἀστραπὴ τῆς Πίνδου εἶχε φωτίσει δυνατὰ τὸν σκοτεινὸ οὐρανὸ τοῦ κόσμου. Ἡ Ἱστορία εἶχε δακρύσει ἄλλη μιὰ φορά, βεβαιώνοντας τὴ συνέχεια τοῦ Μαραθώνα, τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας, τοῦ ᾿21!

Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἔγραψε στὴν πιὸ φωτεινή της σελίδα: «Ἕλληνες μὲς στὰ σκοτεινὰ δείχνουν τὸν δρόμο»!

Σ᾿ ἐμᾶς σήμερα, γιὰ νὰ μείνουμε ἀ­συμβίβαστοι στὴν ἐπερχόμενη νέα βαρβαρότητα!

Ζαχαρίας Παπαντωνίου – Το άλογο

 

Ένα κάρρο ανέβαινε από τα σφαγεία. Μέσα έφερνε ένα βώδι σφαγμένο με τα πόδια στον ουρανό. Απάνω στο σφαχτό καθόταν ο καρροτσέρης, ένας άνθρωπος μελαχροινός με ψαρά γένεια και το παιδί του. Το κάρρο κυλιώταν αργά, νωθρά μέσα στη γαλήνη.

Ήταν Απρίλης, είχε πέσει το βράδυ κι΄άναβαν τα φώτα. Από το καμουτσίκι, ένα μαδημένο σκοινί, μπορούσε να καταλάβη κανείς πως ο καρροτσέρης αγαπούσε τ΄άλογο. Το καμουτσίκι έπεφτε στα καπούλια πολύ ελαφρά σαν παιγνίδι. Και σ΄ όλον τον ανήφορο από τα σφαγεία ίσα με την πόλη αυτό το άλογο δεν άκουσε βρισιά, μήτε προσταγή, παρά τη φωνή: «Έλα Κύρκο, άϊντε Κύρκο». Έτσι μ΄αυτό το χάδι ανέβαινε και σέρνοντας το κάρρο, ένα σφαχτό και δυό ανθρώπους.

-Που λες, είπεν ο γέρος καρροτσέρης και φτύνοντας καπνό, που λες, ο Κύρκος έχει φιλότιμο. Να τ΄ακούς εσύ, που κάποτε το χτυπάς. Δεν τα δέρνουν τα ζα. Το ζω είναι άνθρωπος. Και τέτοιο άλογο που το βρίσκεις; Σαν τούτο! Μας τρέφει όλους, που λες. Δίνει ψωμί εμένα, εσένα και της μάνας σου, των αδελφιών σου, του σπιτιού. Ένα ζω να θρέφη οκτώ ανθρώπους!… Θα πης εγώ δουλεύω. Αμ΄αυτό δουλεύει πρώτα κ΄ύστερα ΄γω. Γιατί αυτό είναι δουλευτής που δε βρίσκεται. Είν΄από τη Σερβία. Χρεωθήκαμε να το πάρουμε. Δεν τα ξέρεις εσύ.

Πέρασε κάμποση ώρα σιωπής.

Το παιδί έπαιζε με την ουρά του βωδιού. Ο γέρος έφτυνε τον καπνό λέγοντας πότε-πότε: Φτου φαρμάκι! Έπειτα ξανάρχισε: 

Ομιλία για φοιτήτριες της Χ.Φ.Δ. Πατρών

 

Έτοιμος να σηκωθεί! - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

 

Ο γλύπτης του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη

έχει αποδώσει τον νεκρό πολεμιστή ξαπλωμένο

σε μια έξαρση του εδάφους, ώστε να δίνει την εντύπωση στον θεατή

ότι είναι έτοιμος να σηκωθεί, όταν χρειαστεί.

Άγιος Δημήτριος: Το συγκλονιστικό θαύμα της μυρόβλησης το 1987!

 

Το θαύμα της μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου, έλαβε χώρα εντός του Ιερού Ναού του στη Θεσσαλονίκη, κατά το έτος 1987.

Η συγκλονιστική διήγηση του θαύματος της μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου, ανήκει στον τότε διάκονο του Ναού και σημερινό Εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Σαράντα Εκκλησιών Θεσσαλονίκης, π. Χρήστο Κότιο.

Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς προσκυνητές, που γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του Μυροβλύτου.

Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με σαράντα άνθρωποι στον ναό. Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά στην λάρνακα, έψελνε την παράκληση του Αγίου. Μοναδικός κληρικός που παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς διάκονος του ιερού ναού μαζί με την διακόνισσα-σύζυγό του.

Ο τότε προϊστάμενος του ναού και νυν μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν.

Ξαφνικά, οι γυναίκες που έψελναν την παράκληση άρχισαν να φωνάζουν! Ο διάκονος έτρεξε κοντά τους και αυτές, με ανάμικτα συναισθήματα, του έδειξαν την λάρνακα! Ήταν λουσμένη κυριολεκτικά με ένα ελαιώδους συστάσεως μύρο (λέω μύρο γιατί η ευωδία του ήταν ασύγκριτη). Θα έλεγε κανείς με σιγουριά, ότι κάποιος άδειασε επάνω της τουλάχιστον δυο «κουβάδες» αρωματικό υγρό (χρησιμοποιώ την λέξη «κουβάδες» για να γίνει κατανοητό ότι η ποσότητα του μύρου που γλυστρούσε στα συμπαγή τοιχώματα της αργυρής λάρνακας με τις ανάγλυφες παραστάσεις, ήταν μεγάλη).

Ο διάκονος για μια στιγμή σάστισε: ο Άγιος μυροβλύζει! Χωρίς να αμφιβάλει καθόλου για το θαύμα, και ευρισκόμενος σε μια κατάσταση χαράς, έκπληξης και ενθουσιασμού, έτρεξε να φέρει βαμβάκι από κάποιο έπιπλο του ιερού βήματος. Επέστεψε τρέχοντας και άρχισε να σκουπίζει με το βαμβάκι το μύρο από τα εξωτερικά τοιχώματα της λάρνακας και να δίνει τμήματα από μυρωμένο αυτό βαμβάκι στους προσκυνητές. Σκούπιζε και το μύρο δεν τελείωνε, αλλά συνέχισε να αναβλύζει μυστικά, χωρίς να υπάρχει κάποια ορατή πηγή. Χαρακτηριστικά, του έκανε πολύ εντύπωση ένα γεγονός: με ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι σκούπισε το μύρο από μια λεία περιοχή της λάρνακας. Το βαμβάκι σκούπισε καλά όλο το μύρο, όπως όταν σκουπίζουμε ένα τζάμι με ένα στεγνό πανί πιέζοντάς το καλά και αφαιρούμε την υγρασία που μπορεί να υπάρχει επάνω. Μια γυναίκα έσυρε την παλάμη του χεριού της πάνω στο τμήμα της λάρνακας που μόλις είχε σπογγιστεί. Ο διάκονος, με θαυμασμό, είδε το χέρι της βρεγμένο από το ελαιώδες κιτρινοπράσινο μύρο!!!

Εν τω μεταξύ η ευωδία είχε πλημμυρίσει όλον τον ναό και ξεχείλιζε από τις ανοιχτές πόρτες προς την οδό Αγίου Δημητρίου, προσελκύοντας τους περαστικούς, που έσπευδαν να δουν τι συμβαίνει και από που προέρχεται η ευωδία αυτή. Όλοι κατευθύνονταν προς την λάρνακα με τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου, που ήταν τοποθετημένη όχι στο κιβώριό της (ακόμα δεν είχε κατασκευαστεί) αλλά μπροστά στο τέμπλο του ναού.

Οι ευχάριστες όμως εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί! Οι προσκυνητές διαπίστωσαν ότι όλες οι εικόνες του ναού, οπουδήποτε κι αν βρίσκονταν, σε προσκυνητάρια ή στο τέμπλο, ανέβλυζαν μύρο. Μάλιστα ο διάκονος είδε προσκυνητές να βγάζουν χαρτομάντηλα και να σκουπίζουν τα τζάμια τα προστατευτικά των εικόνων του τέμπλου και τα χαρτομάντηλα να κιτρινίζουν από το μύρο το οποίο «έτρεχε» και από τις δύο πλευρές του τζαμιού, εσωτερική και εξωτερική. Το μέγεθος του θαύματος ήταν τέτοιο που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση. Δεν καταλαβαίναμε τί ζούσαμε, ήταν κάτι σαν όνειρο μέσα στην ομίχλη, αλλά το ζούσαμε!!! Το ψηλάφιζαν τα χέρια μας, το έβλεπαν τα μάτια μας, το μύριζαν τα αισθητήρια της όσφρησής μας!!!

Σε λίγο χρόνο δημιουργήθηκε μια «ουρά» από ανθρώπους που με δάκρυα στα μάτια προσκυνούσαν την λάρνακα του Μυροβλύτη και συνειδητοποιούσαν γιατί του δόθηκε το προσωνύμιο αυτό.

Εν τω μεταξύ έφθασε στον ναό και ο προϊστάμενος ιερεύς με άλλους κληρικούς. Ξεκλείδωσαν τα ανοίγματα της λάρνακας και αποκαλύφθηκαν τα άγια λείψανα του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. Ευωδίαζαν μεν, αλλά ήταν η ευωδία των ιερών λειψάνων. Η ευωδία του μύρου ήταν διαφορετική και χαρακτηριστική.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κυρός Παντελεήμων ο Β΄, ο Χρυσοφάκης, απέδωσε το θαύμα της μυρόβλυσης του Αγίου Δημητρίου στο εξής γεγονός: Εκείνο το βράδυ, στην εορταστική τελετή του Πανεπιστημίου για τα ελευθέρια της Θεσσαλονίκης, ο κεντρικός ομιλητής αγνόησε στην ομιλία του παντελώς τον Άγιο, και δεν αναφέρθηκε καθόλου σ’ αυτόν. Ο Άγιος Δημήτριος όμως δήλωσε με την μυρόβλυσή του ότι, όπως ποτέ δεν εγκατέλειψε την πόλη του Θεσσαλονίκη έτσι και τώρα είναι πάντοτε παρών και αυτός είναι που την έσωσε και από την σκλαβιά και από τους σεισμούς, αλλά και διαμαρτύρεται όταν οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύονται αχάριστοι και απομακρύνονται από τον Χριστό και τους Αγίους Του.

Πέρασαν 24 χρόνια από τότε. Είμαι ο τότε διάκονος του ναού, τώρα ιερεύς στην Θεσσαλονίκη και σας γράφω τα γεγονότα όπως τα θυμάμαι. Την ώρα εκείνη ήταν σαν να ζούσα ένα μυστήριο. Δεν μπορώ να περιγράψω τι αισθανόμουν! Χαρά, έκπληξη, συγκίνηση, ενθουσιασμό… δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Πάντως είναι από τα γεγονότα που ενισχύουν την πίστη, που μας γεμίζουν χαρά, ελπίδα και αίσθηση της παρουσίας του Χριστού και των Αγίων. Η πίστη μας είναι «ζωντανή».

ΠΗΓΗ: DOGMA.GR

Τὸ τέλος ἑνὸς Ἀκρίτα!

 

Τὴν Πέμπτη 1η Ὀκτωβρίου τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ἀνακοίνωσε «μετὰ βαθυτάτης θλίψεως» τὴν κοίμηση «τοῦ Ἁγιοταφίτου Ἀρχιμανδρίτου Ἰουστίνου Μάμαλου, ἀνακαινιστοῦ τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακὼβ καὶ κτίτορος τοῦ ἐν αὐτῷ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος ἐν Νεαπόλει (Ναμπλούς) τῆς Σαμαρείας, τοῦ ὁποίου ἡ ζωὴ καὶ ἡ πολυετὴς διακονία συνεδέθησαν ἀρρήκτως μὲ τὴν ἐκ βάθρων ἀνακαίνισιν καὶ ἀνάδειξιν τῆς Ἱερᾶς ταύτης Μονῆς».

Ὁ μακαριστὸς π. Ἰουστίνος ἦταν ἕνας πραγματικὸς Ἀκρίτας τῆς Ὀρθοδοξίας, φρουρὸς τοῦ Ἱεροῦ Προσκυνήματος τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ, διάδοχος ἐκεῖ τοῦ ἁγίου νέου ἱερομάρτυρος Φιλουμένου, ὁ ὁ­ποῖος κατακρεουργήθηκε στὶς 16 Νοεμβρίου 1979 ἀπὸ φανατικοὺς Ἑβραίους σιωνιστές. Τὸ σκήνωμά του, κατὰ τὴν ἐκταφή του, βρέθηκε ἀκέραιο καὶ εὐωδιάζον. Ὁ ὅσιος Φιλούμενος τιμᾶται πέον σὲ ὅλο τὸν Ὀρθόδοξο κόσμο στὶς 16 (29 μὲ τὸ νέο ἡμερολόγιο) τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου, πλημμυρίζοντας μὲ θαύματα συγκλονιστικὰ τὴν ἁγία Ἐκκλησία.

Ὁ π. Ἰουστίνος παρέμεινε στὸ Προσκύνημα, παρὰ τὶς συνεχεῖς ἐπιθέσεις τῶν φανατικῶν Ἑβραίων. Εἶχαν γίνει περισσότερες ἀπὸ τριάντα ἀπόπειρες δολοφονίας του, ἡ δὲ πύλη τοῦ Προσκυνήματος φέρει περισσότερες ἀπὸ πενήντα τρύπες ἀπὸ σφαῖρες καὶ θραύσματα χειροβομβίδων.

Τὸ Φρέαρ τοῦ Ἰακὼβ εἶναι ἔργο τοῦ μεγάλου Πατριάρχου τῶν Ἑβραίων Ἰακὼβ καὶ ἔχει πλέον ἱστορία τεσσάρων χιλιετιῶν. Ὁ μακαριστὸς γέροντας Ἰουστίνος ἀφιέρωσε μεγάλο μέρος τῆς ζωῆς του στὴ διακονία τοῦ Προσκυνήματος καὶ εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔκτισε ἐκεῖ τὸν περίλαμπρο Ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σαμαρείτιδος.

Κατὰ τὴν ἐπικίνδυνη διακονία του στὸ Προσκύνημα, εἶδε ἐπανειλημμένως τὸν ἅ­γιο Φιλούμενο νὰ ἐπεμβαίνει καὶ νὰ σώζει θαυματουργικὰ τὸν Ναὸ τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, τὸ Προσκύνημα καὶ τὸν ἴδιο ἀπὸ βέβαιο θάνατο.

Τρία χρόνια πρὶν ἀπὸ τὴν κοίμησή του εἶχε δηλώσει: «Ἦρθα δεκαεπτὰ χρονῶν ἀνάξιος, ἔγινα ζητιάνος, ἀλλὰ ἐδῶ θὰ πεθάνω. Δύο χιλιάδες χρόνια κρατήσαμε αὐτὰ τὰ Προσκυνήματα καὶ θὰ τὰ διατηρήσουμε μέχρι συντελείας τοῦ αἰῶνος. Θὰ πεθάνω, ἀλλὰ δὲν θὰ τὰ ἐγκαταλείψω»!

Ὁ Ἀκρίτας ἔπεσε! Ἕνα ἀκόμη κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας μένει πλέον ἔρημο. Τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων ὑπὸ δύσκολες, συχνὰ δραματικές, συνθῆκες φυλάσσει σταθερὰ τὰ μεγάλα Προσκυνήματα. Ἀλλὰ καὶ ἡ Ἁγιοταφιτικὴ Ἀδελφότητα, μετὰ καὶ τὴν πρόσφατη ἐκδημία τοῦ Γέροντος Χρυσοστόμου τοῦ Προσκυνήματος τοῦ Ἁγίου Γερασίμου τοῦ Ἰορδανίτου, δύσκολα ἐπαρκεῖ γιὰ τὶς τόσες ἀνάγκες.

Ἂς εὐχηθοῦμε τὸν ἀγωνιστὴ γέροντα Ἰουστίνο νὰ ἀναπαύει ὁ Κύριος στὴ Βασιλεία Του καὶ νὰ ἀναδείξει ἀντάξιους διαδόχους του στὴν Ἱερὴ Γῆ!

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ Ο ΣΩΤΗΡ

Τι θα πω στους μαθητές μου;

 

Το τι σημαίνει  δ ά σ κ α λ ο ς  το βρίσκουμε στην ιστορία μας. 

Στο εξαιρετικό βιβλίο του «Πίνδος», ο συγγραφέας Χρήστος Ζαλοκώστας, διασώζει ένα ηρωικό επεισόδιο από την γιγαντομαχία του Σαράντα, στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας δάσκαλος. 

Αντιγράφω:

«Η εχθρική αντεπίθεση των Ιταλών, του Μαρτίου του 1941 έχει εκδηλωθεί. 

Το ύψωμα 731 (σ.σ. το οποίο δικαίως χαρακτηρίστηκε «Θερμοπύλες της Πίνδου») έχει μεταβληθεί σε ηφαίστειο. 

Οι φαντάροι μας, πεσμένοι με την κοιλιά στους λάκκους των οβίδων, πυροβολούν, χωρίς διακοπή για να συγκρατήσουν το εχθρικό πεζικό. 

Ο δάσκαλος, -έτσι έχει βαφτίσει τον διοικητή του ο λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος είναι το επάγγελμά του- με προβιές και επιδέσμους, γύρω από τα κρυοπαγημένα πόδια του, αντί για παπούτσια, χωρίς να προφυλάγεται, τρέχει από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες. 

"Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε άσκοπα τις χειροβομβίδες σας", τους λέει.

Κι όταν ο ταγματάρχης διοικητής του, του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο το εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει: 

"Φοβάμαι μήπως χάσουμε το ύψωμα, και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;»

Από το βιβλίο Πίνδος του Χρήστου Ζαλοκώστα

 Μ. Π.

Εκεί όπου πέρασε η λόγχη, αναδύεται ευωδία. Εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, η πίστη μαρτυρεί τη ζωή.

 

[...] Ο Άγιος Δημήτριος δεν αρνήθηκε τον Κύριό του μπροστά στην απειλή του θανάτου. Παρέμεινε πιστός, ακόμη κι όταν η ομολογία της πίστεώς του τον οδήγησε στο μαρτύριο. Οι λόγχες διαπέρασαν το σώμα του, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την ψυχή του. Η ανθρώπινη βία άγγιξε τη σάρκα του, όχι όμως την ελεύθερη παράδοσή του στην αγάπη του Θεού.

Και τότε η λόγχη του μαρτυρίου γίνεται για εμάς κάτι περισσότερο από ένα ιστορικό γεγονός. Γίνεται μια γέφυρα που μας οδηγεί στον Γολγοθά, εκεί όπου η λόγχη άνοιξε την πλευρά του Εσταυρωμένου Χριστού.

Από την πληγωμένη πλευρά του Κυρίου ανέβλυσε αίμα και ύδωρ. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό το γεγονός ένα βαθύ σημείο του μυστηρίου της σωτηρίας, μια μαρτυρία της αγάπης του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο μέχρι τέλους.

Ο Χριστός δεν απάντησε στο μίσος με μίσος ούτε στη βία με εκδίκηση. Πάνω στον Σταυρό, μέσα στην απόλυτη ταπείνωση, φανέρωσε τη δύναμη μιας αγάπης που δεν καταργείται από τον πόνο. Η λόγχη δεν έγινε η τελευταία λέξη της ζωής Του. Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.

Ο Άγιος Δημήτριος, μιμούμενος το Πάθος του Κυρίου του, έγινε μάρτυρας αυτής της αγάπης. Το μαρτύριό του δεν εξισώνεται με τη μοναδική λυτρωτική θυσία του Χριστού· αποτελεί, όμως, ομολογία πίστεως και ελεύθερη προσφορά ολόκληρης της ύπαρξής του στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο.

Κι εγώ, μπροστά σε αυτή τη μαρτυρία, αναρωτιέμαι: πόσες λόγχες κρατώ μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω;

Τη λόγχη της πικρίας, όταν αρνούμαι να αφήσω πίσω μου όσα με πλήγωσαν. Τη λόγχη της υπερηφάνειας, όταν δεν βρίσκω το θάρρος να ζητήσω συγγνώμη. Τη λόγχη της κατάκρισης, όταν κρίνω έναν άνθρωπο χωρίς να γνωρίζω τον αγώνα του. Και κάποτε, τη λόγχη της σιωπής, όταν δεν σωπαίνω από αγάπη, αλλά για να τιμωρήσω με την απουσία μου.

Πόσο εύκολα θυμάμαι τις πληγές που δέχθηκα και πόσο δύσκολα αντικρίζω εκείνες που προκάλεσα...

Αλέξανδρος Βατσικούρας / proskynitis.blogspot.com/

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΡΟΥΠΕΛ - 85 χρόνια μετά - Εθνική Γιορτή - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

 

Η Πανελλήνιος Ένωσις Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή» (Γ.Ε.Χ.Α.)

 τμήμα Αιγίου, διοργανώνει 

Εκδήλωση - Αφιέρωμα στο Ρούπελ 

με αφορμή τα 85 χρόνια από την ηρωική μάχη του Ρούπελ 

και την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί 

την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026 και ώρα 6:30 μ.μ. 

στην αίθουσα της Γ.Ε.Χ.Α. Αιγίου, Ανδρονοπούλου 26, Αίγιο.

Ι. Ν. Αγ. Σκέπης: ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

 

Χειροτονία εις Διάκονον του Διονυσίου Αναγνωστοπούλου στον Άγιο Νικόλαο Πευκακίων

 

Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026, το πρωί, με τη σεπτή άδεια και ευλογία του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομος συλλειτούργησε με τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαο στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πευκακίων Αθηνών.

Κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος τέλεσε την εις Διάκονον χειροτονία του μοναχού π. Διονυσίου Αναγνωστοπούλου.

Στην ομιλία του προς τον χειροτονούμενο, ο Σεβασμιώτατος κ. Χρυσόστομος αναφέρθηκε στο νόημα της διακονίας, στην ευθύνη της ιερατικής κλήσεως και στην ιεραποστολική προσφορά που καλείται να αναπτύξει ο νέος κληρικός στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην πνευματική παρακαταθήκη του αοιδίμου ιεροκήρυκος π. Διονυσίου Χουρμουζιάδη, το έργο του οποίου καλείται να συνεχίσει.

Παρατίθεται ολόκληρη η ομιλία του Σεβασμιωτάτου:

«Αγαπητέ μου υποδιάκονε π. Διονύσιε,

Η σημερινή ημέρα είναι για σένα ημέρα ιερή, ημέρα χαράς, ημέρα ολοκληρωτικής προσφοράς στον Χριστό και στην Αγία Του Εκκλησία, μέσα στην αγκαλιά της οποίας βρίσκεσαι από την παιδική σου ηλικία. Ενώπιον του ιερού Θυσιαστηρίου, με την επίκληση της χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, λαμβάνεις σήμερα τον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης και εισέρχεσαι σε μια νέα πορεία ζωής, την πορεία της διακονίας. Και θέλω ακριβώς να ξεκινήσω από τη λέξη και την έννοια της διακονίας.

Διότι ο ίδιος ο Κύριός μας μάς έδωσε το μέτρο της αληθινής διακονίας, λέγοντας: “Ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι”. Αυτόν τον δρόμο καλείσαι να ακολουθήσεις.

Να γίνεις άνθρωπος της προσευχής, της θυσίας, της ταπεινώσεως και της αγάπης. Να μη φοβηθείς τον κόπο, να μη δειλιάσεις μπροστά στις δυσκολίες και να μη λησμονήσεις ποτέ ότι η μεγαλύτερη τιμή για έναν κληρικό είναι να αναλώνεται για τη σωτηρία των ψυχών.

Επιτρέψτε μου, στο σημείο αυτό, να εκφράσω τις θερμές και ειλικρινείς ευχαριστίες μου προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπό μας κ. Ιερώνυμο, με την κυριαρχική άδεια και ευλογία του οποίου τελείται σήμερα εδώ το Μυστήριο αυτό, αλλά και προς τον αγωγό της χάριτος του Παναγίου Πνεύματος για την τέλεση του Μυστηρίου της Χειροτονίας, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαο, ο οποίος με πολλή αγάπη αποδέχθηκε την πρόσκλησή μας και βρίσκεται σήμερα ανάμεσά μας.

Σεβασμιώτατε, η παρουσία σας αποτελεί ιδιαίτερη ευλογία και τιμή τόσο για εμένα προσωπικά όσο και για την τοπική Εκκλησία της Τρίκκης. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την αγάπη σας, για την ανταπόκρισή σας και για τη συμμετοχή σας στη χαρά αυτή.

Ο Θεός να σας χαρίζει υγεία, δύναμη και πολυετή αρχιερατική διακονία, προς δόξαν του αγίου Ονόματός Του.

Ευχαριστώ εκ βάθους ψυχής, επίσης, όλους τους κληρικούς που σήμερα προσήλθαν και συνεύχονται μαζί μας στην ιερή αυτή στιγμή, αλλά και τους ευλογημένους γονείς σου, Αναστάσιο και Αικατερίνη, τα εννέα αδέλφια σου, τους συγγενείς και τους φίλους σου, που ήλθαν από την Πάτρα, καθώς και εκείνους που ήλθαν από τα Τρίκαλα, για να χαρούν με τη χαρά σου.

Αγαπητέ μου Διονύσιε,

Θέλω, αυτή τη στιγμή, να στρέψω και την προσοχή σου σε έναν άνθρωπο που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην πνευματική σου πορεία. Αναφέρομαι στον πνευματικό σου πατέρα, τον Πανοσιολογιώτατο Αρχιμανδρίτη π. Αστέριο Χατζηνικολάου.

Η πνευματική πατρότητα είναι μεγάλη ευθύνη και πολύτιμη ευλογία. Είναι η αθόρυβη συνοδεία μιας ψυχής, η υπομονετική καθοδήγηση, η προσευχή, η νουθεσία, η στήριξη στις δύσκολες στιγμές.

Πάτερ Αστέριε, σας ευχαριστούμε για την πνευματική σας διακονία, για την καθοδήγηση που προσφέρατε στον Θεόδωρο, τον σημερινό μοναχό Διονύσιο, και για τη συμβολή σας στην προετοιμασία του για το μεγάλο αυτό βήμα.

Εύχομαι ο Κύριος να ανταποδίδει τους κόπους σας και να σας αξιώνει να βλέπετε τους καρπούς της πνευματικής σας προσφοράς.

Η σημερινή χειροτονία δεν αποτελεί το τέλος μιας πορείας, αλλά την αρχή μιας μεγάλης αποστολής.

Και η αποστολή αυτή πρόκειται πολύ σύντομα να σε φέρει στα Τρίκαλα, όπου, συν Θεώ, στις 22 Νοεμβρίου, θα λάβεις και τον δεύτερο βαθμό της Ιερωσύνης, στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Σαραγίων, και θα αναλάβεις την ευθύνη της ιερατικής διακονίας

Εκεί σε περιμένει ένας τόπος με πνευματική ιστορία, ένας λαός που έχει πίστη και ευλάβεια, αλλά και ανάγκη από λόγο Θεού.

Και εκεί θα κληθείς να συνεχίσεις ένα έργο σπουδαίο και μια παρακαταθήκη ιερή: το έργο του αοιδίμου προκατόχου σου, του πατρός Διονυσίου Χουρμουζιάδη.

Ο μακαριστός π. Διονύσιος υπήρξε ένας ακούραστος εργάτης του Ευαγγελίου, ένας ιεροκήρυκας που άφησε βαθιά τη σφραγίδα του στην εκκλησιαστική ζωή των Τρικάλων. Δεν περίμενε να έλθουν οι άνθρωποι σε εκείνον.

Έτρεχε ο ίδιος από χωριό σε χωριό για να κηρύξει τον λόγο του Θεού. Πήγαινε στα σχολεία, συναντούσε τους νέους, συνομιλούσε με τους ανθρώπους και προσπαθούσε να μεταφέρει το μήνυμα του Ευαγγελίου σε κάθε γωνιά της τοπικής μας Εκκλησίας.

Αυτή είναι η μεγάλη παρακαταθήκη που σου αφήνει. Καλείσαι να συνεχίσεις μια ιεραποστολική πορεία. Να κρατήσεις ζωντανή τη φλόγα του θείου κηρύγματος.

Να βγεις στον κόσμο, στα χωριά μας, στα σχολεία μας, στις οικογένειες, στους νέους ανθρώπους, σε εκείνους που αγωνιούν, που αμφιβάλλουν, που απομακρύνθηκαν από την Εκκλησία και ίσως περιμένουν κάποιον να τους πλησιάσει με αγάπη.

Θα κληθείς να διακονήσεις και το έργο της ΓΕΧΑ Τρικάλων, συμβάλλοντας στην πνευματική καλλιέργεια και την κατήχηση. Όμως, πάνω απ’ όλα, ως ιεροκήρυκας της Ιεράς μας Μητροπόλεως, καλείσαι να γίνεις ένας εξωτερικός ιεραπόστολος μέσα στην ίδια σου την πατρίδα.

Να πηγαίνεις εκεί όπου ο άνθρωπος σε χρειάζεται. Να μιλάς τη γλώσσα της εποχής, χωρίς να αλλοιώνεις την αλήθεια του Ευαγγελίου. Να μεταφέρεις τον λόγο του Θεού με τρόπο κατανοητό, ζωντανό και βιωματικό.

Να μη γίνεις απλώς ένας καλός ομιλητής, αλλά ένας κήρυκας του οποίου ο λόγος θα πηγάζει από την προσευχή και θα σφραγίζεται από τη ζωή και τον αγώνα του. Γιατί, αν τα λόγια μας δεν συμβαδίζουν με τα έργα μας, τότε πολύ γρήγορα θα αποδειχθούν κούφια και κενά.

Σήμερα ο κόσμος έχει ανάγκη από ανθρώπους που φανερώνουν τον Χριστό με την παρουσία τους, με τη θυσία τους, με την αγάπη τους.

Πάτερ Διονύσιε, αγάπησες τα Τρίκαλα. Αγάπησες τον λαό τους. Να συνεχίσεις τον ιεραποστολικό κόπο. Και όταν κάποτε κουραστείς, να θυμηθείς ότι πίσω από κάθε άνθρωπο που θα συναντήσεις υπάρχει μια ψυχή για την οποία ο Χριστός σταυρώθηκε και αναστήθηκε.

Και εγώ, ως Επίσκοπός σου, σε υποδέχομαι με πατρική αγάπη και με την ελπίδα ότι θα εργαστείς με ζήλο, εκκλησιαστικό φρόνημα, υπακοή και αφοσίωση. Η τοπική μας Εκκλησία θα είναι κοντά σου, θα σε στηρίζει και θα προσεύχεται για σένα.

Εύχομαι ο Μέγας Αρχιερεύς Χριστός να σε ενισχύει στη σημερινή σου διακονία, να σε προετοιμάζει για την αυριανή σου ιερατική αποστολή και να σε αξιώσει να γίνεις άξιος συνεχιστής εκείνων που προηγήθηκαν, αλλά και ευλογημένος εργάτης στον αμπελώνα Του.

Είσελθε στη χαρά του Κυρίου, για να λάβεις από τα τίμια χέρια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου τον πρώτο βαθμό της Ιερωσύνης και να καταστείς άξιος υπηρέτης του Κυρίου μας. Αμήν».

ΠΗΓΗ: Ι. Μ. ΤΡΙΚΚΗΣ, ΓΑΡΔΙΚΙΟΥ ΚΑΙ ΠΥΛΗΣ

Χειροτονία π. Διονυσίου Αναγνωστοπούλου (Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πευκακίων, 25.10.2026) ΑΞΙΟΣ!!!