24/7/26
Πέτυχε περιορίζοντας τη χρήση του κινητού - ΜΠΡΑΒΟ!!!
Με τρία 20άρια και ένα 19 στις Πανελλαδικές Εξετάσεις, ο 18χρονος Ανδρέας Οικονομόπουλος από την Πάτρα ξεχώρισε ως ένας από τους κορυφαίους υποψηφίους της φετινής χρονιάς. Ωστόσο, όπως ανέφερε μιλώντας στην εκπομπή «Συνδέσεις» του ΕΡΤnews, πίσω από την εντυπωσιακή του επίδοση δεν κρύβονται ατελείωτες ώρες διαβάσματος, αλλά η συνέπεια, η σωστή οργάνωση και η ισορροπία ανάμεσα στη μελέτη και την ξεκούραση.
«Έκλεινα το κινητό μου, το έβαζα αθόρυβο και επικεντρωνόμουν απόλυτα στον στόχο που είχα βάλει για την ημέρα», ανέφερε.
Eξήγησε πως η περιορισμένη χρήση του κινητού τηλεφώνου τού χάρισε πολύτιμο χρόνο. «Με απελευθέρωσε πάρα πολύ χρόνο το γεγονός ότι δεν ασχολούμαι τόσο με το τηλέφωνο», είπε χαρακτηριστικά, σημειώνοντας ότι δεν κατέβασε ποτέ το TikTok, καθώς το θεωρεί «λίγο χάσιμο χρόνου», χρησιμοποιώντας το κινητό κυρίως για επικοινωνία με τους φίλους του.
Μήπως αυτές οι καλές πρακτικές του 18χρονου Ανδρέα είναι ένα από τα κλειδιά της επιτυχίας; Ας το σκεφτούμε σοβαρά...
23/7/26
Συγχαρητήρια!!!
Αγαπητοί φίλοι,
Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους μαθητές που είδαν τους πολλούς κόπους τους να στέφονται με επιτυχία! Τώρα ανοίγεται ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή τους γεμάτο προσδοκίες και όνειρα που ευχόμαστε να το ζήσουν με χαρά, υπομονή και πρόοδο ώστε να έχουν λαμπρό μέλλον επιτυχίας και προσφοράς.
Η σκέψη μας όμως στέκεται και σε όσους δεν τα κατάφεραν. Τους διαβεβαιώνουμε ότι το μέλλον δεν κρίνεται από τις Πανελλήνιες. Η ζωή είναι γεμάτη δοκιμασίες αλλά και ευκαιρίες. Τίποτα δεν τελείωσε εδώ, αντιθέτως, τώρα ξεκινά! Ευχόμαστε σε όλους να αξιολογήσουν με ψυχραιμία το αποτέλεσμα, να πάρουν τις σωστές αποφάσεις, να χαράξουν τη δική τους πορεία προς την επιτυχία.
Με πίστη και αυτοπεποίθηση...
Ο Θεός μαζί σας!
ΓΕΧΑ ΠΑΤΡΩΝ
Η σωστή διαχείριση ενός δύσκολου αποτελέσματος
Η ανακοίνωση των βάσεων είναι για χιλιάδες οικογένειες η στιγμή που ένας ολόκληρος χρόνος αγωνίας συμπυκνώνεται σε λίγα δευτερόλεπτα μπροστά σε μια οθόνη. Για κάποιους έρχεται η χαρά της επιτυχίας. Για άλλους, όμως, εμφανίζεται ένα αποτέλεσμα διαφορετικό από εκείνο που περίμεναν και μαζί του η απογοήτευση, ο θυμός ή η αίσθηση ότι «όλα τελείωσαν».
Δεν τελείωσαν.
Οι Πανελλαδικές είναι μια σημαντική δοκιμασία, όχι η τελική αξιολόγηση ενός ανθρώπου. Δεν μετρούν την προσωπικότητα, τη δημιουργικότητα, την αντοχή, το ήθος ή όλες τις δεξιότητες που μπορούν να οδηγήσουν κάποιον σε μια επιτυχημένη ζωή. Μετρούν την επίδοση σε συγκεκριμένα μαθήματα, μέσα σε συγκεκριμένες ώρες και κάτω από τεράστια πίεση.
Τι πρέπει να κάνει ο μαθητής
Η πρώτη ημέρα δεν είναι κατάλληλη για μεγάλες αποφάσεις. Ο υποψήφιος χρειάζεται χρόνο για να καταλάβει τι αισθάνεται, χωρίς να πιεστεί να δείξει ότι «δεν συνέβη τίποτα». Η στενοχώρια είναι φυσιολογική, όπως φυσιολογικός είναι και ο θυμός όταν χάνεται μια σχολή για λίγα μόρια.
Αφού περάσει η πρώτη ένταση, πρέπει να εξεταστεί ψύχραιμα το πραγματικό αποτέλεσμα. Μια σχολή που δεν ήταν η πρώτη επιλογή μπορεί να προσφέρει ενδιαφέρουσες σπουδές και σημαντικές επαγγελματικές δυνατότητες. Χρειάζεται έρευνα για τα μαθήματα, τις ειδικεύσεις, τις μεταπτυχιακές διαδρομές και τα δικαιώματα των αποφοίτων, όχι απόρριψη μόνο επειδή το τμήμα βρίσκεται χαμηλότερα στο μηχανογραφικό.
Αν δεν υπάρχει καμία σχολή εισαγωγής, παραμένουν ανοιχτές αρκετές διαδρομές: νέα προσπάθεια στις Πανελλαδικές, ΣΑΕΚ, επαγγελματική κατάρτιση, σπουδές σε άλλη χώρα ή ένα οργανωμένο διάστημα προετοιμασίας και επαναπροσδιορισμού. Καμία επιλογή δεν πρέπει να γίνει από πανικό ή κοινωνική πίεση.
Ο καθοριστικός ρόλος των γονέων
Οι γονείς οφείλουν πρώτα να ακούσουν και μετά να συμβουλεύσουν. Φράσεις όπως «σε προειδοποιούσα», «δεν προσπάθησες αρκετά» ή «τι θα πούμε στους συγγενείς» μετατρέπουν μια δύσκολη στιγμή σε προσωπική απόρριψη.
Το παιδί δεν χρειάζεται εκείνη την ώρα δικαστή, αλλά έναν ασφαλή άνθρωπο που θα του θυμίσει ότι η αξία του δεν άλλαξε μαζί με έναν αριθμό. Οι συγκρίσεις με φίλους, ξαδέλφια και συμμαθητές πρέπει να αποφεύγονται. Κάθε νέος έχει διαφορετικές δυνατότητες, ανάγκες και χρόνο ωρίμανσης.
Η ουσιαστική στήριξη δεν σημαίνει άρνηση της πραγματικότητας. Σημαίνει συζήτηση χωρίς φωνές, καταγραφή των διαθέσιμων επιλογών και δημιουργία ενός νέου, ρεαλιστικού σχεδίου.
Η επιτυχία στις εξετάσεις μπορεί να ανοίξει μια πόρτα. Η μη εισαγωγή στη σχολή των ονείρων, όμως, δεν κλείνει όλες τις υπόλοιπες. Πολλές φορές η διαδρομή που δεν είχε αρχικά σχεδιαστεί γίνεται εκείνη που οδηγεί τον άνθρωπο ακριβώς εκεί όπου μπορεί πραγματικά να εξελιχθεί.
ΠΗΓΗ: Sportime
Ευγένεια
«Αν την αγάπη για τον πλησίον μας
δε μπορούμε να τη νιώσουμε με την πραγματική της έννοια,
μπορούμε τουλάχιστον να την εκδηλώσουμε
έστω και με τη μορφή της ευγένειας.»
Νικολάε Στάινχαρτ
Ρουμάνος συγγραφέας, δοκιμιογράφος,
νομικός και ορθόδοξος μοναχός
22/7/26
Η ΠΡΩΤΗ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗ - Νέα έκδοση
Η πρώτη αγάπη είναι η πρώτη αισθητή επίσκεψη του Θεού στη ζωή μας… Είναι μια μοναδική στιγμή που ζήσαμε όλοι μας στην αρχή της πνευματικής μας ζωής. Ήταν μια στιγμή που μας επισκέφθηκε η αγάπη του Θεού σαν κεραυνός που κεραυνοβόλησε την καρδιά μας, σαν βέλος που συγκλόνισε την ύπαρξή μας…
Κι αυτή η κίνηση της αγάπης του Χριστού προς εμάς ήταν τόσο δυνατή που αλλοίωσε την καρδιά μας, μας συγκλόνισε… Ήταν η στιγμή που μας αποκαλύφθηκε στην καρδιά μας ο Χριστός και έκανε πράξη αυτό που είχε υποσχεθεί ο ίδιος όταν είπε: «Όποιος με αγαπά… θα τον αγαπήσω κι εγώ και θα του φανερώσω τον εαυτό μου» (Ιω. ιδ΄ 21).
Τι είναι όμως αυτή η πρώτη αγάπη; Πώς χάνεται και σβήνει; Πώς μπορεί κανείς να την ξαναβρεί; Σε αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να δώσει απάντηση το μικρό αυτό βιβλίο.
Συγγραφέας: ΔΟΜΟΥΧΤΣΗΣ ΜΑΡΙΟΣ
Εκδόσεις: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”
Σελίδες: 72
Κωδικός: 01-639
Πατρῶν Χρυσόστομος: “Ἡ πληγή καί ἡ ἀδικία ἐναντίον τῆς Κύπρου, εἶναι ἐντροπή γιά τήν «πολιτισμένη» ἀνθρωπότητα”.
Γιά τήν Κύπρο καί τό συνεχιζόμενο δρᾶμα, ἐξ’ αἰτίας τῆς βάρβαρης τουρκικῆς εἰσβολῆς, γιά τά κατεχόμενα καί τούς Ἣρωες καί Μάρτυρες Ἑλληνοκυπρίους καί Ἓλληνες ἐκ τῆς Μητροπολιτικῆς Ἑλλάδος, μίλησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, στή Θεία Λειτουργία, στήν Ἱερά Μονή τοῦ Προφήτου Ἠλιού Πατρῶν, τήν Δευτέρα 20 Ἰουλίου ἐ.ἒ.
«Μέ τήν ἀνοχή δυστυχῶς τῶν μεγάλων, ἐτόνισε ὁ Σεβασμιώτατος, συνεχίζεται ἓνα δράμα γιά τήν Κύπρο, τό ὁποῖο ἂρχισε τό 1974, μέ τήν βάρβαρη τουρκική εἰσβολή. Χιλιάδες ἀγωνιστές πότισαν μέ τό αἷμα τους τά ἃγια χώματα τῆς Κύπρου, Ἑλληνοκύπριοι καί Ἓλληνες ἐκ τῆς Μητροπολιτικῆς Πατρίδος. Χιλιάδες οἱ ἀγνοούμενοι, ἀλλά καί οἱ ἐκτοπισμένοι ἀπό τίς πατρογονικές ἑστίες.
Εἶναι χρέος μας, ὂχι μόνο νά διατηροῦμε νωπές τίς μνῆμες, ἀλλά νά ὑψώνωμε τήν φωνή μας καί νά διεκδικοῦμε τήν δικαίωση τῆς Κύπρου καί τήν ἂρση τῆς μεγάλης αὐτῆς ἀδικίας, ἡ ὁποία κρατεῖ διχοτομημένη τήν Μεγαλόνησο.
Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πατρῶν, τιμᾶ τήν μνήμη τῶν εὐκλεῶς ἀγωνιζομένων καί ἡρωικῶς πεσόντων ὑπερασπιστῶν τῆς Κύπρου, ἀλλά καί τῶν ἀγνοουμένων, σέ συνεργασία μέ τούς Κυπρίους τῆς Ἀχαΐας…»
Ἐν συνεχείᾳ τόν λόγον ἒδωσε ὁ Σεβασμιώτατος στόν Πρόεδρο τῆς Ἑνώσεως Κυπρίων Νομοῦ Ἀχαΐας κ. Εὐάγγελον Πολυβίου, ὁ ὁποῖος ἀνεφέρθη μέ λόγια συγκλονιστικά στό δρᾶμα τῆς Κύπρου. Συγκίνηση προκάλεσε τό ὃτι ὁ Πρόεδρος τῆς Ἑνώσεως Κυπρίων, ἦτο ἐνδεδυμένος μέ τήν Κυπριακή παραδοσιακή στολή, ὃπως καί ἂλλα μέλη τῆς Ἑνώσεως.
Ἀκολούθησε τό ἱερό Μνημόσυνο ὑπέρ μακαρίας μνήμης καί αἰωνίου ἀναπαύσεως τῶν πεσόντων καί τῶν ἀθώων θυμάτων, τῆς τουρκικῆς θηριωδίας.
20/7/26
20.7.1974 - 52 χρόνια μετά ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ
.jpeg)
Η 20η Ιουλίου 1974 δεν είναι μια απλή ιστορική αναφορά σ' ένα ημερολόγιο. Είναι μια βαθιά, πληγή στη σάρκα του ελληνισμού που ακόμα αιμορραγεί, ένας βουβός πόνος που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά.
Πρόκειται για τη μέρα που η Κύπρος ξύπνησε από τον εφιαλτικό ήχο των σειρήνων και τις βόμβες του «Αττίλα»... και ολοκληρώθηκε με μια βάναυση στρατιωτική εισβολή που διατηρείται ακόμα...
Το ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΞΕΧΝΙΕΤΑΙ μπορεί για εμάς να είναι ένα σύνθημα που το λέμε κάθε χρόνο τέτοια μέρα... Για κάποιους όμως παραμένει ένα βίωμα, μια ανάσα της ψυχής τους που δεν επιτρέπει να ξεχνάς.
Σίγουρα μαθαίνεις να ζεις με τις μνήμες, φυλάς τις φωτογραφίες και τις δίνεις από γενιά σε γενιά αλλά δεν ξεχνάς...
19/7/26
Η κυρία Ελπίδα
.jpeg)
Η κυρία Ελπίδα ήταν ογδόντα δύο χρονών.
Ζούσε μόνη της με μια μικρή σύνταξη.
Κάθε μήνα πήγαινε στο ίδιο φαρμακείο για να πάρει τα φάρμακά της.
Κάθε μήνα έκανε την ίδια ερώτηση.
«Πόσα σας χρωστάω;»
Και κάθε μήνα ο φαρμακοποιός της απαντούσε:
«Είναι ήδη πληρωμένα.»
Στην αρχή πίστεψε πως έγινε λάθος.
Τον επόμενο μήνα συνέβη το ίδιο.
Και τον επόμενο.
Για τρία ολόκληρα χρόνια δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ.
«Ποιος τα πληρώνει;» ρωτούσε.
Ο φαρμακοποιός χαμογελούσε.
«Μου ζήτησε να μη σας το πω ποτέ.»
Η κυρία Ελπίδα δεν άντεχε την απορία.
Μια μέρα αποφάσισε να περιμένει έξω από το φαρμακείο.
Πίστευε πως κάποια στιγμή θα εμφανιζόταν ο άγνωστος.
Οι ώρες περνούσαν.
Λίγο πριν κλείσει το φαρμακείο, σταμάτησε ένα παλιό αυτοκίνητο.
Βγήκε ένας άντρας γύρω στα πενήντα.
Μπήκε μέσα για λίγα λεπτά και έφυγε.
Η ηλικιωμένη μπήκε αμέσως στο φαρμακείο.
«Ήταν αυτός;»
Ο φαρμακοποιός κατέβασε το βλέμμα.
«Ναι...»
Η κυρία Ελπίδα έτρεξε όσο μπορούσε.
Τον πρόλαβε πριν μπει στο αυτοκίνητο.
«Συγγνώμη...
γιατί το κάνετε αυτό για μένα;»
Ο άντρας έμεινε σιωπηλός.
Έπειτα χαμογέλασε.
«Εσείς δεν με θυμάστε.
Εγώ όμως σας θυμάμαι πολύ καλά.»
Η γυναίκα τον κοίταξε απορημένη.
«Πριν από σαράντα χρόνια ήμουν ένα μικρό αγόρι.
Η μητέρα μου καθάριζε σκάλες.
Δεν είχαμε να φάμε.
Κάθε πρωί, πηγαίνατε στο φούρνο και αγοράζατε δύο ψωμιά.
Το ένα το αφήνατε "τυχαία" στην πόρτα μας.
Νομίζατε πως δεν σας έβλεπε κανείς.
Σας έβλεπα εγώ.»
Η κυρία Ελπίδα ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.
«Δεν θυμόμουν καν...»
Ο άντρας έβγαλε από την τσέπη του μια παλιά φωτογραφία.
Ήταν ο ίδιος, παιδί.
Κρατούσε ένα καρβέλι ψωμί και χαμογελούσε.
«Εκείνα τα ψωμιά μάς κράτησαν ζωντανούς.
Σήμερα εγώ μπορώ να αγοράσω τα φάρμακά σας.
Όχι γιατί σας χρωστάω.
Αλλά γιατί κάποτε μου μάθατε τι σημαίνει να βοηθάς χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.»
Η κυρία Ελπίδα τον αγκάλιασε σφιχτά.
Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως καμία καλή πράξη δεν χάνεται.
Μπορεί να αργήσει χρόνια...
αλλά κάποια μέρα επιστρέφει.
Ίσως όχι από τον άνθρωπο που βοήθησες.
Αλλά από τη ζωή την ίδια.
Η πολεμική παράνοια
Ἂν εἶναι, ἔστω καὶ κατὰ προσέγγιση, κοντὰ στὴν πραγματικότητα οἱ ἀριθμοὶ γιὰ τὸν πόλεμο στὴν Οὐκρανία, ποὺ δημοσίευσε πρόσφατα τὸ Κέντρο Στρατηγικῶν καὶ Διεθνῶν Μελετῶν (CSIS), τότε θὰ πρόκειται γιὰ φρίκη ἀδιανόητη.
Σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἔρευνα, «ἡ εἰσβολὴ τῆς Ρωσίας στὴν Οὐκρανία ἔχει κοστίσει τὴ ζωὴ σὲ περίπου 450.000 Ρώσους ἀπὸ τὴν ἔναρξη τοῦ πολέμου τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2022». Ὁ δὲ «συνολικὸς ἀριθμὸς τῶν θυμάτων τοῦ πολέμου καὶ ἀπὸ τὶς δύο πλευρές (νεκροί, ἀγνοούμενοι καὶ τραυματίες) ἔχει πλέον ξεπεράσει τὰ 2 ἑκατομμύρια».
Ἡ ἔρευνα κατανέμει καὶ κατὰ χώρα τὰ θύματα. Ἔτσι «ἐκτιμᾶ ὅτι 1,4 ἑκατομμύρια εἶναι Ρῶσοι. Πρόκειται γιὰ ἕνα συγκλονιστικὸ ἀριθμὸ ποὺ ἀντιστοιχεῖ λίγο κάτω ἀπὸ τὸ 1% τοῦ πληθυσμοῦ τῆς χώρας».
Ἀλλὰ «καὶ στὴν οὐκρανικὴ πλευρὰ τὰ νούμερα προκαλοῦν σόκ. Τὰ θύματα τοῦ πολέμου (νεκροί, ἀγνοούμενοι, τραυματίες) ὑπολογίζονται μεταξὺ 525.000 ἕως καὶ 625.000, ἐνῶ ἀπὸ αὐτοὺς οἱ νεκροὶ ὑπολογίζονται σὲ ἕως 150.000 Οὐκρανούς.
Οὔτε ἡ Ρωσία οὔτε ἡ Οὐκρανία δημοσιεύουν ἐπίσημα στοιχεῖα γιὰ τὶς ἀπώλειες, ἀλλὰ τὰ τελευταῖα δεδομένα τοῦ CSIS συνάδουν σὲ γενικὲς γραμμὲς μὲ τὶς δυτικὲς ἐκτιμήσεις» («Καθημερινὴ» 2-7-2026).
Ὁ πόλεμος εἶναι καταστροφικὸς γιὰ τοὺς λαούς· καὶ γιὰ τὸν ἐπιτιθέμενο καὶ γιὰ τὸν ἀμυνόμενο. Συχνὰ ἡ εὐθύνη βαρύνει καὶ τὰ δύο μέρη· ἄλλοτε μόνο τὸ ἕνα. Σὲ κάθε περίπτωση, πίσω ἀπὸ κάθε στρατιώτη ποὺ φονεύεται, ὑπάρχει μιὰ μάνα ποὺ θρηνεῖ, ἕνας πατέρας ποὺ στενάζει, ἀδέλφια, παιδιά, σύζυγοι… ὁ πόνος ἀβάσταχτος. Ἀφήνουμε τὶς ἀπώλειες τῶν ἀμάχων, τὶς καταστροφὲς τῶν οἰκιῶν καὶ τῶν ὑποδομῶν.
Γιατί ὅλη αὐτὴ ἡ τραγωδία, τὸ ποτάμι τοῦ αἵματος, τὰ ἀτέλειωτα ἐρείπια; Ἡ ἀπάντηση εἶναι μία καὶ ἁπλή: διότι ἡγέτες καὶ λαοὶ ἔχουμε ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ.
Στὴν ἔρευνα οἱ μεγάλες ἀπώλειες τῆς Ρωσίας ἀποδίδονται, μεταξὺ τῶν ἄλλων, καὶ «στὴ διαφθορὰ καὶ τὸ χαμηλὸ ἠθικό». Ἡ διαφθορὰ πνίγει σήμερα τὸν πλανήτη· καὶ πληρώνεται μὲ αἷμα.
Αὐτὸ ἂς μᾶς προβληματίσει ὅλους καὶ ταυτόχρονα ἂς εὐχόμαστε ὁλόψυχα «ὑπὲρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπαντος κόσμου»!
.JPG)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)