13η Συνάντηση νέων οικογενειών (20.9.2026)

 

Με τη συμμετοχή πάνω από 180 ενηλίκων και δεκάδων μικρών και μεγαλύτερων παιδιών, πραγματοποιήθηκε και φέτος στην ηλιόλουστη, φθινοπωρινή ΑΓΚΥΡΑ η 13η Συνάντηση νέων οικογενειών, μια ωραία ευκαιρία συνάντησης και συμπροβληματισμού νέων ανθρώπων πάνω σε σύγχρονα οικογενειακά θέματα.

Την κυριακάτικη Θ. Λειτουργία στον Ι. Ν. των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων τέλεσαν οι Παν. Αρχιμ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης και π. Λαυρέντιος Καρανάσιος. Τον θείο λόγο κήρυξε ο π. Χριστοφόρος, ο οποίος παίρνοντας αφορμή από το Αποστολικό Ανάγνωσμα ανέλυσε την φράση "ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός..." περιγράφοντας μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος αφήνει τον Θεό να ζει και να δρα μέσω αυτού, χάνοντας τον παλιό του εγωκεντρικό χαρακτήρα. Μια φράση που εκφράζει το Χριστοκεντρικό βίωμα του Αποστόλου Παύλου αλλά και τον στόχο κάθε συνειδητού χριστιανού.

Μετά το τέλος της θ. Λειτουργίας και το πρωινό ακολούθησε η εισήγηση από τον Παν. Αρχ. π. Λαυρέντιο Καρανάσιο, Ιεροκήρυκα της Ι. Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας με θέμα: "Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος". 

Ο π. Λαυρέντιος με παραστατικό λόγο και πολλά παραδείγματα από τον σύγχρονο Άγιο Παΐσιο αναφέρθηκε στον γάμο ως ιερό μυστήριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, με το οποίο η φυσική ένωση δύο ανθρώπων μεταμορφώνεται και ανυψώνεται σε μια αιώνια κοινωνία αγάπης εντός της Βασιλείας του Θεού.

Ανέλυσε το γνωστό χωρίο του Αποστόλου Παύλου (Εφεσ. 5:33) που παρομοιάζεται ο γάμος σαν την ένωση του Χριστού και της Εκκλησίας και μίλησε για την αγάπη ως θεμέλιο του γάμου που οδηγεί στην υπέρβαση του εγωισμού και στην κοινωνία των προσώπων όπου οι δύο σύζυγοι δεν χάνουν την ταυτότητά τους, αλλά γίνονται «μία σάρκα», διατηρώντας την ελευθερία και τη μοναδικότητά τους μέσα στην αγάπη και την κοινή πορεία προς τη θέωση. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος αφού η συζυγική ζωή δεν πρέπει να περιορίζεται στα στενά όρια της επίγειας βιολογικής πραγματικότητας, αλλά αποκτά προσανατολισμό προς τον ουρανό.

Ακολούθησε συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων ενώ στην επισφράγιση της εκδήλωσης ο π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης ευχαρίστησε τον ομιλητή και όλους τους συμμετέχοντες στην ημερίδα. Επιπλέον ενημέρωσε για την πορεία των κατασκηνωτικών περιόδων του καλοκαιριού και κάλεσε όλους να συμμετέχουν στις πνευματικές ευκαιρίες που θα προσφέρει η Χριστιανική Εστία Πατρών και αυτή την ιεραποστολική χρονιά.

Θερμές ευχαριστίες εκ μέρους της ΓΕΧΑ Πατρών στις εθελόντριες κυρίες και δεσποινίδες που προσέφεραν το πρωινό και βοήθησαν στην οργάνωση της όλης εκδήλωσης καθώς και στα νεανικά στελέχη μας που επέβλεπαν τα περίπου 80 παιδιά που έπαιζαν στα γήπεδα της κατασκήνωσης. 

Και του χρόνου! 

Νικόλαος Βασιλειάδης (1927-2016): μια σύγχρονη αυθεντική θεολογική παρουσία

 

Απόστολος Νικολαΐδης, Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός»

Συμπληρώνονται αυτές τις ημέρες δέκα χρόνια από την εκδημία του μακαριστού Νικολάου Βασιλειάδη, αξιοθαύμαστου ερευνητή, εξαιρετικού θεολόγου, ευγενούς ανθρώπου, με όλα τα χαρακτηριστικά ενός συνεπούς ακόλουθου του Θεανθρώπου Χριστού, συνειδητού και ολοζώντανου μέλους του εκκλησιαστικού σώματος, ταπεινού αλλά δυναμικού διακόνου της Θεολογίας και ακάματου ανιδιοτελούς υπηρέτη των ανθρώπων, ιδιαίτερα των νέων, μεταξύ αυτών και εμού.

Δυστυχώς ποτέ μέχρι τώρα δεν συνειδητοποίησα την ανάγκη να εξάρω όλα τα παραπάνω και να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη για τη μεγάλη τιμή που μου επιφύλαξε να με θεωρεί και να μου συμπεριφέρεται ως αγαπητό φίλο από τα φοιτητικά μου χρόνια μέχρι τα έσχατα της επίγειας ζωής του. Χαίρομαι που μπορώ να το κάνω έστω και τώρα.

Όπως συμβαίνει συνήθως, οι πρώτες επώδυνες δυσκολίες της ζωής γίνονται αφορμή και αφετηρία για μια αξιόλογη ανέλιξη και επιτυχή κατά Θεόν σταδιοδρομία. Είναι αυτές που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την κύπρια πατρίδα του, για να εκπληρώσει τον παιδικό του πόθο, τις θεολογικές σπουδές σε ένα ασφαλές και γόνιμο για την εποχή του θεολογικό περιβάλλον. Ευτύχησε να έχει σπουδαίους διδασκάλους, όπως ο Παναγιώτης Τρεμπέλας και ο Παναγιώτης Μπρατσιώτης, με τον πρώτο να μην είναι μόνο διδάσκαλός του αλλά και συγκάτοικος, όταν αποφάσισε να συμμετάσχει ως ιδρυτικό μέλος της Αδελφότητας Θεολόγων «ο Σωτήρ».

Εκείνο που πάντοτε θαύμαζα στο άνδρα, συναναστρεφόμενος μαζί του, είναι η συνειδητή απόφασή του να σταδιοδρομήσει, παρά τα σπουδαία ερευνητικά και επιστημονικά χαρίσματά του, ως ένα απλό υποταγμένο μέλος μιας κλειστής Αδελφότητας, ταγμένος να εργάζεται αμισθί και λίαν κοπιωδώς, απαρνούμενος φιλόδοξων και ματαιόδοξων επιλογών. Στο πρόσωπό του γνώρισα ένα πρότυπο ανθρώπου που δεν οικειοποιήθηκε κανένα από τα χαρίσματά του αλλά θυσίασε τα πάντα για τους άλλους. Σχημάτισα δε την εντύπωση ότι όντας μέλος της Αδελφότητας δεν εργάστηκε τόσο γι’  αυτή, αλλά έθεσε όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία της Εκκλησίας και στη δοξολογία του Τριαδικού Θεού. Αυτό δηλώνεται άλλωστε και από την ίδια την Εκκλησιαστική Διοίκηση Ελλάδος και Κύπρου, χαρακτηρίζοντάς τον «φιλευσεβώς χρήσιμον εις διακονίαν της πίστεως», τιμώντας τον για  «τας πολυτίμους υπηρεσίας τη Εκκλησία». 

Στον Ουρανό η Αικατερίνη Μπιλάλη

 

Με βαθιά συγκίνηση και σεβασμό αποχαιρετούμε την Αικατερίνη (Νίνα) Μπιλάλη, μια γυναίκα με ζωντανή πίστη, αρχοντιά και ανιδιοτελή προσφορά προς τον συνάνθρωπο και την Εκκλησία. 

Η σεβαστή μας Αικατερίνη Μπιλάλη έκανε το Ευαγγέλιο πράξη κάθε μέρα, ζώντας μυστηριακή ζωή και απλώνοντας πάντα χέρι βοηθείας σε όποιον είχε ανάγκη. Μ΄ ένα μόνιμο, ζεστό χαμόγελο και μια ευγενική ψυχή σκόρπιζε γύρω της λόγια αγάπης και ελπίδας. 

Με τη δυναμική προσωπικότητα και τα χαρίσματά της προσέφερε άοκνα εθελοντικές υπηρεσίες στο ιεραποστολικό έργο της Χριστιανικής Εστίας Πατρών, ιδιαίτερα στον τομέα της Προνοίας συμπαραστεκόμενη για πολλά χρόνια σε ανθρώπους που είχαν πολλαπλές ανάγκες. 

Τη θυμόμαστε και στην κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ να βοηθά στο έργο της κουζίνας πολλά καλοκαίρια δείχνοντας έμπρακτα την αγάπη της στους κατασκηνωτές. 

Αλλά και στην Μ.Φ.Η. της Αγίας Σκέπης έτρεχε όταν χρειαζόταν, για να προσφέρει κι εκεί πολύτιμες υπηρεσίες προς τους γέροντες και τις γερόντισσες.

Εκφράζουμε τις θερμές συλλυπητήριες ευχές μας προς την κόρη της Ελένη και τον γαμπρό της Δημήτρη.

Θα την θυμόμαστε με αγάπη κι ευγνωμοσύνη, θα την μνημονεύουμε και θα προσευχόμαστε ο καλός Θεός να την αναπαύει στη ζεστή αγκαλιά των Αγίων Του.

Καλό Παράδεισο!

Το Δ.Σ. της ΓΕΧΑ Πατρών 

Η Εξόδιος Ακολουθία της θα τελεσθεί τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 12.00 από τον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου Πατρών.

Χρειάζονται οι τιμωρίες; († π. Συμεών Κραγιόπουλος)

 

Ἄλλες ἀπὸ τὶς τιμωρίες, ποὺ βάζουν οἱ γονεῖς, καὶ γενικότερα οἱ μεγαλύτεροι, στὰ παιδιά, προκαλοῦν φόβο, φόβο παθολογικό, ἄλλες προκαλοῦν ταπείνωση, ἀλλὰ μὲ τὴν κακὴ ἔννοια τῆς λέξεως, ταπεινωτικὴ δηλαδὴ κατάσταση στὸ παιδί, καὶ τὸ τρίτο εἶδος τῶν τιμωριῶν ἔχει σχέση κυρίως μὲ τὸ ξύλο, μὲ τὸ νὰ δέρνει κανεὶς τὸ παιδί.

Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ συμπεράνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦμε τὰ παιδιά, ἐφόσον οἱ τιμωρίες, ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, κατὰ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, κάνουν κακὸ στὰ παιδιά. Βγαίνει τὸ συμπέρασμα κατ’ ἀρχὴν ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦνται τὰ παιδιά. Εἶναι σωστὸ αὐτό; Δηλαδή, ὅλη ἡ φροντίδα τῶν γονέων πρέπει νὰ ἔγκειται στὸ νὰ προσέχουν νὰ μὴν τιμωρήσουν τὰ παιδιά, νὰ μὴν τὰ στενοχωρήσουν, νὰ μὴν ὑποβληθοῦν τὰ παιδιὰ σὲ κάποιο ζόρισμα; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἄλλο ἄκρο. Ὅπως εἶναι ἄκρο νὰ τιμωρεῖ κανεὶς ἀλόγιστα τὰ παιδιὰ καὶ μάλιστα νὰ τὰ τιμωρεῖ, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος θύμωσε, ἔτσι εἶναι ἄκρο νὰ παραχαϊδεύει κανεὶς τὰ παιδιὰ καὶ ὅλη του ἡ φροντίδα νὰ εἶναι μὴν τυχὸν τὰ στενοχωρήσει, μὴν τυχὸν τὰ κάνει νὰ κλάψουν.

Χρειάζονται καὶ οἱ τιμωρίες. Μὲ μόνη τὴ διαφορὰ ὅτι πρέπει ὅλα αὐτὰ νὰ γίνονται κατὰ ἕναν τέτοιο τρόπο, ποὺ νὰ μὴ βλάπτονται τὰ παιδιά, καὶ νὰ μὴ γίνεται ζημιά, στὴν προσπάθεια ποὺ κάνει κανεὶς νὰ τὰ διορθώσει, ἀλλὰ νὰ ὠφελοῦνται. Βέβαια, ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι βρισκόμαστε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ, καὶ τὰ παιδιά, ποὺ ἔρχονται στὸν κόσμο ὡς ξεχωριστὲς προσωπικότητες, ἐπίσης κατάγονται ἀπὸ τὸν Ἀδάμ, εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ.

Δὲν εἶναι τὰ παιδιὰ tabula rasa, ἄγραφος χάρτης, ὅπως πίστευε ἡ ψυχολογία, ὅταν ἦταν στὴ νηπιακή της κατάσταση. Ἄλλοτε δηλαδὴ οἱ ψυχολόγοι πίστευαν ὅτι ἕνα παιδὶ ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο εἶναι ἕνας ἄγραφος πίνακας. Ὅπως ἕνας πίνακας εἶναι ἀδειανός, καὶ μπορεῖ νὰ γράψει κανεὶς ὅ,τι θέλει ἐκεῖ, ἔτσι πίστευαν ὅτι καὶ τὰ παιδιὰ ἔρχονται στὸν κόσμο ὁλόλευκα, χωρὶς νὰ ἔχουν τίποτε τὸ κακό, καὶ ἁπλῶς θὰ γραφτεῖ στὴν ψυχή, αὐτὸ τὸ ὁποῖο θὰ γράψουν οἱ μεγάλοι, εἴτε καλὸ εἴτε κακό. Δὲν εἶναι ἔτσι. Εἶναι καὶ τὸ παιδὶ ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ, καὶ ἑπομένως εἶναι κληρονόμος ὅλης αὐτῆς τῆς φθορᾶς, ὅλης τῆς ἀσθενείας τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἔχει μπεῖ στὸν ἄνθρωπο.

Μέσα λοιπὸν σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, μέσα σ’ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα, πρέπει νὰ δοῦμε πρῶτα ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ἀλλὰ καὶ τὸ παιδὶ ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο αὐτό, καὶ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ ἀναθρέψουμε καὶ νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσουμε κατ’ ἐνώπιον Θεοῦ, ὅπως θέλει ὁ Θεός. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια πρέπει νὰ δοῦμε τὰ πράγματα καὶ νὰ ἐνεργήσουμε, ὅσο γίνεται σωστότερα.

Δὲν μπορεῖ τὸ παιδὶ νὰ εἶναι ἀσύδοτο. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει. Δὲν μπορεῖ νὰ ἐνεργεῖ ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, ὅπως τοῦ ἔλθει ἀπὸ μέσα του, διότι εἶναι καὶ αὐτὸ ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ. Μπορεῖ νὰ ἔχει καὶ καλὰ πράγματα μέσα του –ὄχι μπορεῖ· ὁπωσδήποτε ἔχει– ἀλλά, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἔχει καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι καθόλου καλά, καὶ ὅταν αὐτὰ ἀφεθοῦν ἐλεύθερα νὰ ἐκδηλωθοῦν, νὰ καλλιεργηθοῦν, νὰ ἀναπτυχθοῦν καὶ νὰ φουντώσουν, τὸ παιδὶ ὁδηγεῖται στὴν καταστροφή.

Ὅταν ἕνας γονέας, ἕνας κηδεμόνας γενικότερα, θέλει νὰ ἀναθρέψει τὸ παιδὶ του «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου», ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος (Εφ. 6:4), τότε πρέπει νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσει, νὰ τὸ ἀναθρέψει μέσα ἀκριβῶς σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια: ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα βλέπει στὸ παιδί, τὰ ὁποῖα εἶναι μιὰ κληρονομιά, ποὺ φέρει ἀπὸ τὸν πρῶτο ἄνθρωπο, τὸν Ἀδάμ, στὰ χέρια τοῦ γονέα μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα μὲ τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει τὸ παιδὶ στὴ σωτηρία, στὴν ἀναγέννηση, στὴν τελειότητα. Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, οἱ τιμωρίες πρέπει νὰ εἶναι τέτοιες, ὥστε νὰ μὴ φαίνονται ὅτι εἶναι τιμωρίες καὶ νὰ μὴν εἶναι κατ’ οὐσίαν τιμωρίες, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἡ φυσικὴ συνέπεια τῶν πράξεων τοῦ παιδιοῦ: «Ἔκανες αὐτό; Σὲ περιμένει ἐκεῖνο».

(“Γονεῖς καὶ παιδιά”, τ. Α’, Πανόραμα Θεσσαλονίκης)

Πηγή: agiazoni.gr

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση: Το Αποστολικό & Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής

  

Ο Απόστολος (Γαλ. β΄ 16-20)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ἐπειδή ὅμως μάθαμε ἀπό τήν προσωπική μας πείρα ὅτι δέν γίνεται δίκαιος ὁ ἄνθρωπος καί δέν σώζεται μέ τήν τήρηση τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀλλά μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό, γι’ αὐτό λοιπόν κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά γίνουμε δίκαιοι καί νά σωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στό Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται καί στούς ψαλμούς, μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ καί δέν θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. Ἀλλά ἐάν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη, καί συνεπῶς ἐμεῖς πού ἀφήσαμε τό νόμο ἁμαρτήσαμε καί βρεθήκαμε νά εἴμαστε ἁμαρτωλοί μό­νο καί μόνο ἐπειδή ζητοῦμε νά δικαιωθοῦμε καί νά σω­­­θοῦ­με μέ τήν πίστη καί τήν κοινωνία μας μέ τόν Χριστό, τότε γεννιέται τό ἄτοπο ἐρώτημα: Ἄρα ὁ Χριστός εἶναι ὑπη­­­­ρέτης ἁμαρτίας, ἀφοῦ αὐτός μᾶς ὤθησε νά ἀφή­­σου­­με τό νόμο; Μή συμβεῖ νά ποῦμε μιά τέτοια βλασφη­μία. Καί καταλήγουμε ὁπωσδήποτε στή βλασφημία αὐ­­τή, ἐάν δεχθοῦμε ὡς ἀληθινή τήν ὑπόθεση πού κάναμε. Διότι, ἐάν ἐκεῖνα πού κατάργησα καί ἀθέτησα ὡς ἀνώ­­φελα, δηλαδή τίς τυπικές διατάξεις τοῦ νόμου, αὐτά πάλι τά τηρῶ ὡς ἀναγκαῖα καί ἀπαραίτητα γιά τή σωτηρία, μέ τήν ἐπάνοδό μου αὐτή στήν τήρηση τοῦ νόμου ἀποδεικνύω τόν ἑαυτό μου παραβάτη· διότι βεβαιώνω ἔμπρακτα ὅτι ἔκανα λάθος πρωτύτερα πού ἀθέτησα τό νόμο, καί ἁμάρτησα ὅταν προτίμησα τή σωτηρία πού δίνει ὁ Χριστός. Ἀλλά ὄχι. Δέν ἁμάρτησα, οὔτε εἶμαι παραβάτης. Διότι ἐγώ μέ κριτήριο τό νόμο πού κατάργησα καί ὁ ὁποῖ­ος τιμωρεῖ μέ θάνατο κάθε παραβάτη του, πέθανα ὡς πρός τό νόμο, γιά νά ζήσω γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Μέ τό βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μα­ζί μέ τόν Χριστό. Κι ἀφοῦ εἶμαι νεκρός, δέν ἔχει πλέ­ον καμία ἰσχύ γιά μένα ὁ νόμος. Ἔγινα κοινωνός τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καί εἶμαι νεκρός. Λοιπόν δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄν­­θρω­πος, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Καί τή φυσική ζωή πού ζῶ μέσα στό σῶμα μου τώρα πού ἐπέστρεψα στό Χριστό, τή ζῶ μέ τήν ἔμπνευση καί τήν κυριαρχία τῆς πί­στεως στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί πα­ρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά τή σωτηρία μου.

Το Ευαγγέλιο (Μαρκ. η΄ 34-θ΄ 1)

Τότε ὁ Ἰησοῦς κάλεσε τά πλήθη τοῦ λαοῦ μαζί μέ τούς μαθητές του καί τούς εἶπε: Ἐκεῖνος πού θέλει νά γίνει δικός μου καί νά μέ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου, ἄς διακόψει κάθε φιλία καί σχέση μέ τόν διεφθαρμένο ἀπ’ τήν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἄς πάρει τή σταθερή ἀπόφαση νά ὑποστεῖ γιά μένα ὄχι μόνο κάθε θλίψη καί δοκιμασία, ἀλλά ἀκόμα καί θάνατο σταυρικό, καί τότε ἄς μέ ἀκολουθεῖ μιμούμενος τό παράδειγμά μου. Καί μή διστάσει κανείς νά κάνει τίς θυσίες αὐτές. Δι­ότι ὅποιος θέλει νά σώσει τή ζωή του, θά χάσει τήν πνευματική, εὐτυχισμένη καί αἰώνια ζωή. Ὅποιος ὅμως χάσει καί θυσιάσει τή ζωή του γιά τήν ὁμολογία καί τήν ὑπακοή του σέ μένα καί τό εὐαγγέλιό μου, αὐτός θά σώσει τήν ψυχή του στή μέλλουσα ζωή, ὅπου θά κερδίσει τήν αἰώνια εὐτυχία. Κι ἐκείνη ἡ σωτηρία εἶναι τό πᾶν. Διότι τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο, ἐάν κερδίσει ὅλον αὐτόν τόν ὑλικό κόσμο, καί στό τέλος χάσει τήν ψυχή του; Διότι ἡ ψυχή του, πού εἶναι πνευματική καί αἰώνια, δέν συγκρίνεται μέ κανένα ἀπ’ τά ὑλικά ἀγαθά τοῦ φθαρτοῦ κόσμου. Ἤ, ἐάν ἕνας ἄνθρωπος χάσει τήν ψυχή του, τί μπο­ρεῖ νά δώσει ὡς ἀντάλλαγμα γιά νά τήν ἐξαγοράσει ἀπ’ τήν αἰώνια ἀπώλεια; Κι ἀσφαλῶς θά χάσει τήν ψυχή του ἐκεῖνος πού δέν θά ὑποστεῖ γιά μένα τίς θυσίες αὐτές. Διότι ὁποιοσδήποτε ντραπεῖ ἐμένα καί τά λόγια μου ἐπηρεασμένος ἀπ’ τίς περιφρονήσεις καί τούς χλευ­ασμούς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενιᾶς αὐτῆς πού ἀποστά­τησε ἀπ’ τόν πνευματικό της νυμφίο καί εἶναι ἁμαρτωλή, αὐτόν θά τόν ντραπεῖ καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου καί θά τόν ἀποκηρύξει ὡς ξέ­νο, ὅταν θά ἔλθει μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μέ τή δόξα τοῦ Πατρός του. Τούς ἔλεγε ἀκόμη: Σᾶς λέω ἀληθινά ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπ’ αὐτούς πού στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δέν θά γευθοῦν θάνατο προτοῦ νά δοῦν μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά καταλύεται ἡ παλαιά θεία τάξη καί διαθήκη μέ τήν καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ καί τοῦ ναοῦ της καί μέ τόν διασκορπισμό τοῦ Ἰσραήλ· γιά νά θεμελιωθεῖ μέ δύναμη ἀκαταγώνιστη καί ὑπερφυσική ἡ νέα θεία τάξη στόν κόσμο, τήν ὁποία θά ἐκπροσωπεῖ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στή γῆ.

Λιτάνευση της εικόνας του Αγ. Γρηγορίου στο Δελβινάκι (25.1.1969)

 

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρός Σεβαστιανός χειροτονήθηκε ως Επίσκοπος στις 11 Ιουνίου 1967 στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών και ενθρονίστηκε στο Δελβινάκι στις 29 Ιουνίου 1967.

Η φωτογραφία είναι από τη λιτάνευση της εικόνας του Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου στις 25 Ιανουαρίου 1969 στο ακριτικό Δελβινάκι. 

Διακρίνονται δίπλα του ο διάκονος Ανδρέας Τρεμπέλας, μετέπειτα Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης και ο ιερέας π. Χριστόδουλος Δεληγιάννης, που διετέλεσε επί δεκαετίες εφημέριος στο Δελβινάκι και Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως, στενός συνεργάτης του αλησμόνητου Μητροπολίτου Σεβαστιανού.

13η Συνάντηση νέων οικογενειών στην ΑΓΚΥΡΑ (20.9.2026)

 

Από την 12η Συνάντηση νέων οικογενειών (2025)

Την Κυριακή 20.9.26 θα πραγματοποιηθεί στην κατασκήνωση «ΑΓΚΥΡΑ» στην Παναγοπούλα Πατρών, η 13η συνάντηση νέων οικογενειών.

Το πρωί θα τελεστεί Θεία Λειτουργία (7.45 – 10.30 π.μ.) στον Ιερό Ναό των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Θα ακολουθήσει πρόγευμα - προσφορά της κατασκήνωσης και ελεύθερος χρόνος αναστροφής μεταξύ μας.

Στις 11.30 π.μ. ο Πανοσ. Αρχιμ. π. Λαυρέντιος Καρανάσιος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Αιτωλίας & Ακαρνανίας θα εισηγηθεί το θέμα: 

" Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος". 

Θα ακολουθήσει σχετική συζήτηση.

Στη συνέχεια το μεσημεριανό γεύμα θα είναι ευθύνη των επισκεπτών και των οικογενειών.

Να υπενθυμίσουμε:

α) Μπορείτε να προσκαλέσετε και άλλες οικογένειες που ίσως δεν λάβουν από την οργανωτική επιτροπή πρόσκληση και

β) Κατά τη διάρκεια της ομιλίας και της συζήτησης για τα μικρότερα παιδιά θα υπάρξει φύλαξη ενώ τα μεγαλύτερα θα μπορούν να παίξουν στα γήπεδα της κατασκηνώσεως και να απασχοληθούν με άλλες ευχάριστες δραστηριότητες.

Ελπίζουμε ότι, με τη βοήθεια του Θεού, θα ζήσουμε μια υπέροχη εμπειρία, μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και οικοδομητικής επικοινωνίας.

Σας περιμένουμε...

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου - Ξεκινούν οι κατηχητικές συγκεντρώσεις των παιδιών στη Χριστιανική Εστία

 

Συμφέρει!

 

https://amfoterodexios.blogspot.com/

Στον δρόμο για τη νομιμοποίηση των εκτρώσεων τη δεκαετία του 1980 (1985)

 

Κατά τη δεκαετία του 1980, με επίκεντρο το έντονο κλίμα της εποχής γύρω από τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στην Ελλάδα (η οποία θεσπίστηκε τελικά με τον Νόμο 1609 το 1986), σύλλογοι και ενορίες είχαν αναπτύξει έντονη δράση κατά των εκτρώσεων με ομιλίες και συγκεντρώσεις.

Η φωτογραφία είναι από την συγκέντρωση στην πλατεία απέναντι από τον Ι. Ν. Παντανάσσης. Ομιλήτρια ήταν μια νέα μητέρα, η κ. Ζωή Κουτσοπούλου-Σκόνδρα.

Στην πρώτη γραμμή διακρίνεται ο Αρχ. της Ι. Μ. Πατρών π. Σωτήριος Τσάφος και δίπλα του μέλη του Συμβουλίου της Χριστιανικής Εστίας Πατρών (Χρ. Κούλης, Δημ. Κωστάζος κ.α.).

Ο Αρκάς για την τεχνητή νοημοσύνη και την ανθρωπότητα...

 

Χαιρετισμός Σεβασμιωτάτου για την νέα ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως

 

Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου εὐλογημένα,

Ἀπευθύνω σέ ὃλους σας χαιρετισμόν καί ἀσπασμόν ἀγάπης, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν.

Ἡ Ἱερά καί Ἀποστολική Μητρόπολις Πατρῶν, θησαυρόν πολύτιμον καί χαριτόβρυτον κατέχουσα, τόν Τάφον τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων, τήν Ἁγίαν Κάραν του καί τόν Σταυρόν τοῦ μαρτυρίου του, καυχᾶται ἐν Κυρίῳ καί τό Πανάγιον Ὂνομά Του ἀδιαλείπτως μεγαλύνει.

Μέσω τῆς ἱστοσελίδος μας, ἐπικοινωνοῦμε μαζί σας γιά νά ἐκφράσωμε τήν ἀγάπη μας, τήν χαρά καί τήν εὐφροσύνη τῆς καρδίας μας, πρός ὃλους σας. Γιά νά σᾶς κάνωμε μετόχους τῆς πνευματικῆς καί μυστηριακῆς ἐμπειρίας, τῆς ὁποίας γευόμεθα μέσα ἀπό τήν Ἐκκλησιαστική ζωή καί πράξη. Γιά νά σᾶς κάνωμε κοινωνούς τῶν σκέψεών μας, τῶν πνευματικῶν ὁραματισμῶν καί ἀκόμη τῶν ἀνησυχιῶν μας, γιά τήν σύγχρονη κοινωνία, στήν ὁποία ζοῦμε.

Μέ αὐτόν (καί μέ αὐτόν) τόν τρόπο θά ζήσωμε μαζί τή σχέση μας μέ τόν Τριαδικό Θεό καί τήν κοινή λατρευτική ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας. Θά προβληματιστοῦμε γιά τό παρόν καί θά συνεργαστοῦμε γιά τό μέλλον.

Σᾶς ἀγκαλιάζω ὃλους μέ ἀγάπη πατρική. Σᾶς ἀναμένομε γιά τήν πνευματική φιλοξενία στόν ἱστοτόπο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας. Σᾶς περιμένομε στήν πόλη τῶν Πατρῶν, γιά νά προσκυνήσετε τόν Τάφο, τόν Σταυρό καί τήν Κάρα τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου καί γιά νά γνωρίσετε τά Μοναστήρια μας, τούς Ναούς μας, τήν ὑπέροχη ἐκκλησιαστική παράδοση καί τόν πολιτισμό τῆς πόλεως τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου.

Καλή περιήγηση στούς πνευματικούς μας χώρους. Καλῶς μας ἢλθατε στήν πόλη μας καί στήν καρδιά μας.

Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν φιλήματι ἁγίῳ.

Ο Μητροπολίτης Πατρών ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Χίλια έτη, σαν μια μέρα

Ζούσε σ’ ένα κοινόβιο, ένας ευλαβής μοναχός, ο οποίος κάποτε ακούγοντας τον στίχο του ψαλτηρίου «Χίλια έτη, Κύριε, ως η ημέρα η εχθές ήτις διήλθε και φυλακή εν νυκτί» (Ψαλ. 89 στ. 3), δεν μπορούσε να καταλάβει τον στίχο. Επειδή μάλιστα σ’ αυτό το μοναστήρι δεν υπήρχε κανένας έμπειρος διδάσκαλος να τον βοηθήσει, έκανε επίμονη προσευχή στον Κύριο, να του αποκαλύψει την έννοια του στίχου. Πράγματι. Ο Κύριος άκουσε το θέλημά του φοβουμένου αυτόν.

Μια ημέρα μετά τον όρθρο, αφού έφυγαν οι αδελφοί στα κελιά τους, αυτός έμεινε να προσευχηθεί –κατά την συνήθειά του- στην εκκλησία. Τότε βλέπει ξαφνικά έναν πολύ ωραίο αετό, να πετά πάνω από το κεφάλι του, μέσα στο ναό!  Ξαφνιάστηκε, εντυπωσιάσθηκε και χάρηκε πολύ από την ωραιότητα του τόσο, που θέλησε να τον πιάσει. Ο αετός όμως απομακρυνόταν λίγο -λίγο και ο μοναχός τον ακολουθούσε. Δεν πετούσε ψηλά όπως οι άλλοι αετοί. Ακολουθώντας τον ο μοναχός, βγήκε από την εκκλησία, βγήκε από το μοναστήρι κι έφθασε σ’ ένα δάσος.

 
Εκεί εισήλθε σ’ έναν απόκρυφο τόπο κι άρχισε ο αετός να ψέλνει μια μελωδία γλυκύτατη και αγγελική, ώστε ο μοναχός -απορροφημένος από την γλυκιά ψαλμωδία- ξέχασε όλα τα του κόσμου και με τον νου και την καρδιά του βρισκόταν στον παράδεισο. Με την χάρη του Θεού δεν αισθανόταν κόπωση, πείνα, δίψα, πόνους, κρύο ή άλλες ανάγκες του σώματος. Αισθανόταν μέσα του τόση αγαλλίαση, ώστε επί… τριακόσια χρόνια άκουγε ευφραινόμενος την αγγελική ψαλμωδία, διότι άγγελος Κυρίου ήταν ο φαινόμενος ωσάν αετός! Μετά ό άγγελος υψώθηκε στους ουρανούς, ενώ ο μοναχός, επανερχόμενος στον εαυτό του από αυτή την «θεωρία», επέστρεψε στο μοναστήρι, νομίζοντας ότι μία μόνον ώρα πέρασε από τότε που έφυγε από την μονή. Φθάνοντας εκεί, ο πορτάρης τον ρώτησε από που είναι… Τότε αυτός απόρησε, διότι δεν είδε αυτόν που γνώρισε ως πορτάρη και του είπε με φυσικό τρόπο:

- Εγώ είμαι ο τάδε μοναχός. Δεν με γνωρίζεις;
Ο πορτάρης νόμιζε ότι ο επισκέπτης του θα έχασε τα μυαλά του και του είπε:
 
- Πήγαινε στον δρόμο σου, γιατί εμείς δεν έχουμε τέτοιο μοναχό. Εσένα δεν σε είδα καμιά φορά, ούτε μπήκες ποτέ σ’ αυτό το μοναστήρι!

Τότε ο μοναχός ταραγμένος, του είπε όλα τα τυπικά του κοινοβίου και τα ονόματα των αδελφών. Κατόπιν, πηγαίνοντας στον ηγούμενο και λέγοντάς του όλα αυτά, εκείνος συγκέντρωσε τους πατέρες, αλλά από αυτούς κανέναν δεν γνώριζε. Τότε ο μοναχός τους είπε με απορία: 

Α' Πανελλήνιο Συνέδριο Χαρούμενων Αγωνιστών στην Αθήνα (3 και 4.1.1996)

 

Ελεημοσύνη

 

Ελεημοσύνη δεν είναι μόνο να δώσεις ένα κομμάτι ψωμί.

Ελεημοσύνη είναι να πεις και μια κουβέντα καλή.

Εκείνη θα μείνει περισσότερο.

Το ψωμί θα το φάει, πάει.

Μια κουβέντα σωστή καλή που θα πεις, με την αρετή σου, με την αγιότητά σου, αυτή θα μείνει.

Αυτή αποτελεί υπέροχη ελεημοσύνη.

π. Ευσέβιος Γιαννακάκης 

Η ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ

 

Η Χαρά κοιτάζει γύρω της και θαυμάζει τα χαρίσματα των συμμαθητών της: ο Ιάσονας έχει το χάρισμα των Μαθηματικών, ο Φώτης την ταχύτητα, η Ειρήνη τη ζωγραφική και ο Άγγελος τις νότες.

Μέσα της, όμως, νιώθει μια μικρή «σκιά». Πιστεύει πως εκείνη είναι η μόνη που δεν έχει κανένα χάρισμα.

Μέσα από μια τρυφερή ιστορία, τα παιδιά θα ανακαλύψουν πως κάθε άνθρωπος κρύβει μέσα του έναν θησαυρό από χαρίσματα. Κι όταν τα μοιράζεται με αγάπη, ο κόσμος μας γίνεται πιο φωτεινός και όμορφος.

Συγγραφέας: Μαρία Προδρόμου

Εικονογράφος: Λιάνα Δενεζάκη

Ηλικία: Από 5 ετών

Κωδ. Βιβλίου: 05-229

Εκδόσεις Έαρ