Όλο και λιγοστεύουν οι «ίδιοι με μένα»

 

..........

Κάθε μέρα προχωράμε με τις ρουτίνες μας και ξεχνάμε ότι από κάτω τους κρύβεται κάτι θαυμαστό: η ίδια η ύπαρξη, το απλό γεγονός ότι βρισκόμαστε εδώ, εν ζωή· καθώς αυτό το θαύμα βιώνεται καθημερινά, λησμονείται, ως κάτι δεδομένο. Αναβάλλουμε την εμβάθυνση των σχέσεων, με τη σκέψη ότι υπάρχει χρόνος. Ασχολούμαστε με τη ζωή, χωρίς να αφιερώνουμε ούτε δευτερόλεπτο για να παρατηρήσουμε τη ζωή.

Η φιλία αντιστέκεται στον χρόνο, στην απόσταση, στη σιωπή. Πολλαπλασιάζει τις χαρές και διαιρεί τις λύπες. Αλλά μοιάζει με αγώνα δρόμου μετ’ εμποδίων. Ο μέσος πολίτης της Δύσης αφιερώνει μόλις 34 λεπτά την ημέρα στην αυτοπρόσωπη συνομιλία με άλλους. Υποτιμά την αξία της κοινωνικής επαφής. Προτιμά (σε ποσοστό 90%) την ενασχόληση με το κινητό από την κουβεντούλα με τους οικείους. Ενώ είναι περισσότερο συνδεδεμένος από ποτέ, είναι ταυτόχρονα λιγότερο από ποτέ στενά συνδεδεμένος. Οι οθόνες απορροφούν το 30% του χρόνου του ξυπνητού ανθρώπου (μένουμε κατά μέσον όρο 900 λεπτά την ημέρα ξύπνιοι και κοιτάζουμε μια οθόνη 270 λεπτά τις καθημερινές και 380 λεπτά τα Σαββατοκύριακα), αλλοιώνοντας την υφή της εμπειρίας.

Επιπλέον, είναι άγονα τα περιβάλλοντα όπου οι άνθρωποι δημιουργούν φιλίες. Τα κοινωνικά δίκτυα, οι επαγγελματικοί χώροι δικτύωσης, οι εφαρμογές γνωριμιών, ενθαρρύνουν τους ανθρώπους να παρουσιάσουν φιλοτεχνημένες εκδοχές του εαυτού τους. Όχι τον πραγματικό. Όχι τις λιγότερο εμφανείς πτυχές τους, πάνω στις οποίες μπορεί να οικοδομηθεί η εμπιστοσύνη, η προσοχή, η συνέπεια, η εγγύτητα. Όταν ρώτησαν τον Ζήνωνα τι εστί φίλος, εκείνος απάντησε: «Ένας άλλος ίδιος με μένα». Λιγοστεύουν ραγδαία αυτοί οι ίδιοι με μας.

όλο το άρθρο εδώ

Τασούλα Καραισκάκη / ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Τα σύγχρονα εθνικά θέματα του Ελληνισμού - ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

 

Το παρόν βιβλίο επιχειρεί να προσεγγίσει τα σύγχρονα εθνικά θέματα όχι με όρους συνθηματολογίας, αλλά με όρους ψύχραιμης ανάλυσης και ιστορικής γνώσης. Η τουρκική αναθεωρητική στρατηγική, το Κυπριακό, το Αιγαίο και η ανατολική Μεσόγειος, η Θράκη, το ζήτημα της Βορείου Ηπείρου, η προστασία της Ιστορίας της Μακεδονίας, η θέση της Ελλάδος στα Βαλκάνια και στη Μέση Ανατολή, το δημογραφικό και η αξιοποίηση της θρησκευτικής και πολιτιστικής διπλωματίας συνιστούν προκλήσεις, αλλά και ευκαιρίες.

Συγγραφέας: ΧΟΛΕΒΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Εκδόσεις: ΕΑΡ

Σελίδες: 144

Άδειες ζωές γεμάτες sms

Σύμφωνα με τα τελευταία στατιστικά:

Σε παγκόσμιο επίπεδο στέλνονται περίπου 25 δισεκατομμύρια SMS κάθε μέρα (ή σχεδόν 275.000 μηνύματα κάθε δευτερόλεπτο).

Μέσα από μία μόνο σύγχρονη εφαρμογή chat όπως το WhatsApp διακινούνται πάνω από 150 δισεκατομμύρια μηνύματα την ημέρα.

Συνολικά μέσα από κινητά τηλέφωνα και εφαρμογές στέλνονται κάθε χρόνο 9,1 τρισεκατομμύρια μηνύματα.

Γιατί, λοιπόν, σ΄ έναν κόσμο όπου ανταλλάσσονται δισεκατομμύρια γραπτά μηνύματα κάθε δευτερόλεπτο, η καρδιά μας νιώθει τόσο βαθιά και ανυπόφορα μόνη; 

Μήπως επειδή μάθαμε να μετράμε την επαφή σε απεσταλμένα μηνύματα ή emojis, ξεχνώντας πώς είναι να νιώθεις τη ζεστασιά της ανθρώπινης φωνής ή της φυσικής παρουσίας; 

Πώς καταφέραμε να είμαστε τόσο «συνδεδεμένοι» στις οθόνες μας, αλλά τόσο τραγικά αποκομμένοι από τους ανθρώπους γύρω μας;

Άρης Σερβετάλης: Αν ερχόταν ο Χριστός και με ρωτούσε τι θέλω να μου χαρίσει, θα του έλεγα «θέλω να με πάρεις μαζί σου στη βασιλεία του Θεού»

 

Για την πίστη του στον Θεό μίλησε ο Άρης Σερβετάλης, δηλώνοντας πως εάν εμφανιζόταν μπροστά του ο Χριστός και τον ρωτούσε τι θα ήθελε να του χαρίσει, θα του απαντούσε πως θα ήθελε να τον πάρει μαζί του στη βασιλεία Του.

Ο ηθοποιός συμμετείχε σε μία συζήτηση γύρω από το πνευματικό ήθος και η τέχνη του ηθοποιού που πραγματοποιήθηκε στον ναό του Αγίου Δημητρίου και αποσπάσματα αυτής προβλήθηκαν την Πέμπτη 15 Οκτωβρίου στην εκπομπή «Super Κατερίνα». Ο Άρης Σερβετάλης εξήγησε πως μπήκε η πίστη στη ζωή του και αναφέρθηκε στις δύσκολες στιγμές που αντιμετώπισε.

«Αν ερχόταν ο Χριστός και μου έλεγε τι θέλω να μου χαρίσει, θα είμαι σαν τον ληστή που του είπε "θέλω να με πάρεις μαζί του στη βασιλεία του Θεού», είπε αρχικά ο ηθοποιός.

Όπως εξήγησε, λόγω της υποκριτικής, καλλιεργείται μέσα του το αίσθημα της ματαιοδοξίας, το οποίο πλέον αναγνωρίζει και πιστεύει πως με τη βοήθεια του Θεού θα μπορέσει να το αντιμετωπίσει: «Η αλήθεια είναι ότι στη δουλειά αυτή καλλιεργείται η κενοδοξία, η ματαιοδοξία, όλα αυτά. Τουλάχιστον πλέον προσπαθώ να το λέω στον εαυτό μου, ότι το κάνω γι' αυτόν τον λόγο και σιγά σιγά θα βοηθήσει ο Θεός να πάμε σε καμιά σπηλιά», ανέφερε και συμπλήρωσε σε άλλο σημείο πως ένα ακόμη αρνητικό χαρακτηριστικό του είναι πως: «Έχω υπόκωφο εγωισμό».

Ο Άρης Σερβετάλης, έπειτα, αποκάλυψε πως από μικρός άκουγε τις ιστορίες των Αγίων που του διηγούνταν οι παππούδες του, ωστόσο στην εφηβεία του ακολούθησε διαφορετικά μονοπάτια που θεωρεί πως τον οδήγησαν ένα βήμα πριν από την καταστροφή. Όλα άλλαξαν, όμως, όταν γνώρισε τη σύζυγό του: «Μεγάλωσα με τη γιαγιά και τον παππού. Μου διάβαζαν βίους Αγίων και μετά, προς το τέλος του γυμνασίου είπα στον εαυτό μου ότι "ναι, υπάρχει Θεός, αλλά τώρα θέλω να κάνω τα δικά μου". Και αναλώθηκα και ξοδεύτηκα σε άσκοπα πράγματα. Αυτό πήρε αρκετά χρόνια, που λίγο πριν καταστραφώ εντελώς και βιώνοντας ένα πολύ μεγάλο κενό... το να το καλύψεις με ουσίες, δεν καλύπτεται, επιδεινώνεται. Και λίγο πατώσω τελείως, εμφανίστηκε η Έφη στη ζωή μου και γνώρισα τον πνευματικό της και της λέω "δεν μπορώ άλλο, πρέπει να πάω εκεί που πας"», είπε και συμπλήρωσε πως με τον πνευματικό του έχει δημιουργήσει μία σχέση που θα είναι αιώνια, καθώς τον καθοδηγεί σε όλες τις δυσκολίες που καλείται να αντιμετωπίσει.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

O καλόγερος που δεν πατούσε στη γη

Η αναμονή για το καράβι στον αρσανά της Ιβήρων περνούσε ανέμελα, άλλοι έκαναν βόλτες αγναντέβοντας την γαλήνη και την ηρεμία της θάλασσας, άλλος μίλαγε στο τηλέφωνο…

Με τον Χρήστο τραβήξαμε κατά την προβλήτα, πιάσαμε τα περί Θεού… το ακατάληπτο τούτο μυστήριο, που κάνει τις ψυχές των ανθρώπων να διψούν να μάθουν, να κατανοήσουν, να βρουν την Αλήθεια... Ξαφνιάστηκα καθώς τον άκουσα…

«Αυτό που θα σου πω δεν το έχω πει σε κανέναν ποτέ στη ζωή μου φίλε…».

Πάνε 10 χρόνια τώρα, που ήρθα πρώτη φορά στο Όρος, και αυτό που έγινε τότε δεν τόλμησα να το πω ποτέ σε κανέναν…

Θυμάμαι ο Κώστας τα κανόνισε όλα… θα πάμε ένα ταξίδι μου είπε, 4 μέρες με σκηνές, σε μια ερημιά, δεν σου λέω που, θα δεις… Είσαι μέσα; Θα σε χαλαρώσει και για τους αγώνες μποξ που ετοιμάζεσαι… Έκλεισε φίλε, ”μέσα” του απάντησα… δίχως να ρωτήσω τίποτα άλλο…

Περάσαμε από Αθήνα, πήραμε άλλους δυο φίλους του Κωστή… Μας έφερε στο Άγιον Όρος, μια μέρα περάσαμε στην Ι. Μονή Βατοπεδίου, και φουριόζος ο Κώστας αναφώνησε «Μαζεύτε τα, φεύγουμε…» πήραμε το καραβάκι, θυμάμαι φτάσαμε στο τέρμα, ούτε ξέρω σήμερα να σου πω που βρισκόμασταν…

Περπατούσαμε για ώρες, 3-4 ώρες πεζοπορία μέσα στο βουνό, φτάσαμε σε ένα μεγάλο άπλωμα, με δέντρα, μια μικρή πηγή πιο πέρα…

«Εδώ» είπε ο Κώστας… «Αν θέλει να μας μιλήσει εκείνος που ζει στο βουνό, θα κατεβεί…».

Στήσαμε τις σκηνές, κανείς μας δεν είχε δώσει βάση στην φράση του φίλου, το πήραμε για πλάκα.

Πέρασαν έτσι 3 μέρες στις πλαγιές του Άθωνα, επάνω στο βουνό…. Καθόμασταν η παρέα κάτω από ένα δέντρο, κατάχαμα… Ένα μεγάλο άπλωμα ανοιγόταν στα μάτια μας μπροστά…

Ξαφνικά πολύ κοντά μας είδα έναν καλόγερο να έρχεται προς το μέρος μας… Απόρησα!

Μόλις δυο δευτερόλεπτα πριν είχα κοιτάξει και δεν υπήρχε κανείς! «Μα καλά που βρέθηκε τούτος ξαφνικά; σκέφτηκα…».

Ξερακιανός, με ένα γκρι ξεφτισμένο ράσο, αδύνατος σαν «σκουπόξυλο», τόσο λεπτός, με κάτασπρα γένια μακριά, ερχόταν προς το μέρος μας… Σηκωθήκαμε όλοι όρθιοι και τον χαζεύαμε, καθώς πλησίαζε όλο και πιο κοντά, δίπλα μας, πάγωσα…

Ξυπόλυτος περπατούσε πάνω στα χορτάρια… τα πόδια του δεν πίεζαν την ανοιξιάτικη χλόη, πάταγε επάνω σε αυτή, στις μύτες θαρρείς των φυτών και λουλουδιών!

Δεν πίστευα στα μάτια μου, περπατούσε στον αέρα! Επάνω από τα φυτά! Δεν ακουμπούσαν τα πόδια του στο έδαφος! Μια ανατριχίλα πέρασε όλο μου το κορμί…

Ένα ρίγος διαπέρασε και το δικό μου κορμί, άκουγα σκυφτός τον αδερφό, έγυρα επάνω στο μπαστούνι μου καθώς σκεφτόμουν πως ο Χρήστος δεν ήταν «της εκκλησίας», το αντίθετο θα έλεγα…! τι ήταν αυτά που μου ξεφούρνιζε; Πού τα βρήκε; Μα ήταν δυνατόν; Τούτος εδώ είναι της ”πιάτσας” με το ζόρι τον έκαμα καλά να ακολουθήσει!

Λες και περιέγραφε από εκείνες τις ιστορίες για τούς ”αόρατους ασκητές” του Άθωνα!

Σιωπηλά τον άφησα να τελειώσει τον μονόλογό του…

Αδερφέ, εκείνος ο άνθρωπος δεν πάταγε στη γη…

Και να πω, πως είμαστε τίποτα ”χτεσινοί” …τόσα χρόνια μέσα στη γύρα. Και να πω πως ήμουν μόνος μου…

Tον είδαμε και οι τέσσερεις, ήρθε προς το μέρος μας, μίλησε σε όλους μας… ήξερε τα πάντα αδερφέ μου σου λέω, τα πάντα… το όνομά μου, ό,τι έχω κάνει στη ζωή μου και δεν το ξέρει κανείς.

Ο βασιλιάς και το τρελλό νερό

Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένας σουλτάνος, καλός και δίκαιος και είχε έναν βεζύρη, που ήτανε και αυτός καλός και ήταν κι αστρολόγος.

Μια μέρα ο βεζύρης λέγει του σουλτάνου, πως είδε κάποια σημάδια στον ουρανό πως θα βρέξει στον κόσμο ένα νερό τρελλό, και πως όποιος το πιει αυτό το νερό, θα τρελλαίνεται. Και πως όλοι οι άνθρωποι που ζούνε στην επικράτειά τους θα πιούνε και θα χάσουνε τα λογικά τους, και δεν θα νιώθουνε πια τίποτα, μήτε τι είναι σωστό και τι είναι ψεύτικο, μήτε τι είναι καλό και τι είναι κακό, μήτε τι είναι νόστιμο και τι άνοστο, μήτε τι είναι δίκαιο και τι άδικο.

Σαν τ' άκουσε αυτά τα λόγια ο Σουλτάνος γυρίζει και λέγει στον βεζύρη: Αφού θα τρελλαθεί όλος ο κόσμος, πρέπει να κοιτάξουμε να μην τρελλαθούμε κι εμείς, γιατί αλλιώς πώς θα τους κρίνουμε με δικαιοσύνη; Του λέγει ο βεζύρης πως ο λόγος του είναι σωστός και πως θά 'πρεπε να προστάξει να μαζέψουνε από το καλό νερό που πίνανε, και να το φυλάξουμε μέσα στις στέρνες, για να μην πίνουνε από το χαλασμένο και κρίνουμε παλαβά κι άδικα, μα δίκαια, όπως έχουνε χρέος.

Έτσι κι έγινε. Σε λίγον καιρό έβρεξε στ' αλήθεια, και το νερό ήτανε τρελλό νερό, και τρελλαθήκανε όλοι οι άνθρωποι, και δεν γνωρίζανε οι καημένοι τι τους γίνεται, και είχανε το ψεύτικο για αληθινό, το κακό για καλό, το άδικο για δίκαιο. Μα ο σουλτάνος κι ο βεζύρης πίνανε από το καλό νερό που είχανε φυλαγμένο, και δεν τρελλαθήκανε, αλλά κρίνανε τον κόσμο με δικαιοσύνη.

Μα ο κόσμος τά 'βλεπε ανάποδα και δεν ήτανε ευχαριστημένος από την κρίση του σουλτάνου και του βεζύρη και φωνάζανε πως τους αδικούνε και κοντεύανε να σηκώσουνε επανάσταση. Μετά από καιρό, σαν είδανε κι αποείδανε, ο σουλτάνος κι ο βεζύρης, χάσανε το κουράγιο τους, και λέγει ο σουλτάνος στο βεζύρη: 
Τούτοι οι φουκαράδες αληθινά χάσανε τα φρένα τους και τα βλέπουνε όλα ανάποδα κι όπως πάμε, μπορεί να μας σκοτώσουν επειδή θέλουμε να τους κρίνουμε με δικαιοσύνη για να ευτυχήσουνε. Το λοιπόν, βεζύρ αφέντη, άιντε να χύσουμε το καλό νερό από τις στέρνες, και να πιάσουμε να πίνουμε κι εμείς από το τρελλό νερό, να γίνουμε σαν κι αυτούς και τότε θα μας καταλαβαίνουνε και θα μας αγαπάνε. 

Έτσι κι έγινε. Ήπιαν και αυτοί από το παλαβό νερό και τρελλαθήκανε, και κρίνανε τρελλά κι άδικα, κι ο κόσμος απόμεινε ευχαριστημένος και πολυχρονίζανε τον σουλτάνο».

_____
Πηγή:  Από το «Ευλογημένο Καταφύγιο» του Φώτη Κόντογλου

Ο Αρκάς για τις σημαντικές ειδήσεις που κρύβονται...

 

Αλήθειες

 

Η τραγωδία της ζωής είναι ότι γερνάμε πολύ γρήγορα

 και μαθαίνουμε πολύ αργά.

3 ειδών προβλήματα - Μία λύση

Μερικοί βασανίζονται από 3 ειδών προβλήματα. Από εκείνα που είχαν κάποτε. Από εκείνα που έχουν τώρα και από εκείνα που περιμένουν ότι θα έχουν.
 

Οι  λύπες βέβαια θα έρθουν, αλλά τι θα κερδίσουμε αν βιαστούμε και τρέξουμε να τις προϋπαντήσουμε; Θα έχουμε αρκετό καιρό να λυπηθούμε όταν έρθουν. Στο μεταξύ ας ελπίζουμε για καλύτερα πράγματα και ας μένουμε σταθεροί ως το τέλος.

Άφησε το παρελθόν στο έλεος του Θεού,

το παρόν στην Αγάπη Του

και το μέλλον στην Πρόνοιά Του.

Αββάς Ησύχιος

Η κόρη του Παύλου Μελά Ζωή, εξιστορεί το χρονικό του θανάτου του ηρωικού πατέρα της (13.10.1904)

 

12 Οκτωβρίου: Μνήμη του Ευγνώμονος Ληστού

Στις 12 Οκτωβρίου, η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Ευγνώμονος Ληστού, του πρώτου ανθρώπου που, όντας συσταυρωμένος με τον Χριστό, ήρθε σε μετάνοια και έγινε ο πρώτος κάτοικος του Παραδείσου.

Ο Ευγνώμων Ληστής με την ειλικρινή ομολογία του κατάφερε να «κλέψει» τον Παράδεισο την ύστατη στιγμή της εσχάτης ταπεινώσεώς του.

Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη ευγνώμων είχε μια αρκετά διαφορετική και πιο ευρεία σημασία από τη σημερινή.

Ενώ σήμερα σημαίνει αποκλειστικά αυτόν που νιώθει ευγνωμοσύνη, στα αρχαία χρόνια σήμαινε αυτόν που έχει καλή κρίση, σωστή σκέψη και καλοπροαίρετη διάθεση.

Η λέξη παράγεται από το εὖ (καλά, σωστά) + γνώμη (κρίση, μυαλό, διάθεση). Έτσι, ο ευγνώμων ληστής στον Σταυρό δεν ευχαρίστησε τον Κύριο αλλά έδειξε «ευγνωμοσύνη» με την αρχαία έννοια: έβαλε σωστό μυαλό, είχε ορθή κρίση να αναγνωρίσει τα σφάλματά του και έδειξε καλή διάθεση απέναντι στον Ιησού.

Το φως του Χριστού

 

«Μην απελπίζεσαι. Ο Χριστός δεν ήρθε για τους τέλειους,

αλλά για τους πληγωμένους, τους κουρασμένους, τους απογοητευμένους.

Εκεί όπου εσύ βλέπεις σκοτάδι, ο Χριστός ανάβει φως.

Μείνε στην προσευχή και η ελπίδα θα ανθίσει πάλι στην καρδιά σου»

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Άγιος Ευμένιος - Αργυρώ Στεφανάκη: Η ιστορία των λεπρών Αγίων της Κρήτης

 

Ο Θεός δεν θα πάρει την ψυχή του, προτού... - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ: Εθελοντική Αιμοδοσία

 

Ἀγαπητοί ἀδελφοί καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Πατρῶν ἐπιθυμοῦσα, νά ἀνταποκριθῇ, κατά τό δυνατόν, στίς ἀνάγκες γιά αἷμα ἀσθενῶν ἀδελφῶν μας, διοργανώνει ἐθελοντική αἱμοληψία σέ συνεργασία μέ τά Κέντρα Αἱμοδοσίας, τοῦ Περιφερειακοῦ Πανεπιστημιακοῦ Νοσοκομείου Πατρῶν «Παναγία ἡ Βοήθεια» καί τοῦ Γενικοῦ Νοσοκομείου Πατρῶν «Ἅγιος Ἀνδρέας», ἀπό 12 ἕως καί 24 Ὀκτωβρίου 2026 πλήν Κυριακῶν, στήν Πλατεῖα Γεωργίου καί τίς ὧρες ἀπό 9:30 τό πρωΐ ἕως 1:30 μετά τό μεσημέρι  καί ἀπό 5:30 ἕως 8:30μ.μ. τό ἀπόγευμα.

Παρακαλοῦμε, νά συμμετάσχετε στήν θεάρεστη αὐτή προσπάθεια τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τήν βοήθεια τῶν συνανθρώπων μας.

Μέ πατρικές εὐχές καί εὐλογίες

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+Ο ΠΑΤΡΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Ο Αρκάς για τα τηλεοπτικά σκουπίδια

 

«ΕΞΗΛΘΕΝ Ο ΣΠΕΙΡΩΝ…» - «Κ.Π.»

 

Φθινόπωρο. Καιρὸς τῆς σπορᾶς. Ἡ φύση προετοιμάζεται.Ὀ οὐρανος ρίχνει βροχὴ καὶ τὴν ποτίζει. Ἡ γῆ καθαρίζεται καὶ ὁ γεωργὸς χαρούμενος ὀργώνει, σπέρνει, καλλιεργεῖ τὸν ἀγρό του, μὲ πίστη καὶ ἐλπίδα γιὰ πολλὴ καρποφορία, Θεοῦ θέλοντος. Ἀσταμάτητη ἡ κίνηση αὐτὴ τὴν ἐποχὴ στὰ μικρὰ καὶ μεγάλα χωράφια.Ἡ γεωργία στὰ καλύτερά της , στὶς δόξες της… Ὄμορφες φυσικὲς εἰκόνες, μὲ ποικίλη ἐξωτερικὴ  δράση.

Αὐτὸ τὸ ὑπέροχο σκηνικὸ διάλεξε ὁ Μέγας Σποριάς, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός.  Ἀγαπημένη ἡ  ὑπέροχη παραβολὴ τοῦ Σπορέως, διότι ἡ ψυχὴ μας ἐνθουσιάζεται ἀπὸ τὴ σπορὰ τῆς γῆς καὶ καλεῖ τὸν Σποριᾶ τοῦ Θείου Λόγου: Ἰδοὺ ἐγώ Κύριε! Ἰδοὺ ὁ ἀγρός μου! Κύριε, δικὸς Σου εἶναι ὁ ἀγρὸς τῆς καρδιᾶς μου, ἀνάλαβε τὴν καλλιέργειά του, διότι ταλαιπωρεῖται ἀπὸ τὴν ξηρασία τοῦ κακοῦ. Χρειάζεται τὴν σπορά Σου «ἴνα πλεΊονα καρπὸν φέρη».

Μὲ αὐτὸν τὸν πόθο  καὶ αὐτὸ τὸ κάλεσμα ἀρχίζει ἡ πνευματικὴ καλλιέργεια τῆς ψυχῆς , ἡ ὁποία καλεῖ τὸν Σποριᾶ:

Νὰ τὴν ὀργώσει βαθιὰ μὲ τὸ ὑνὶ τοῦ θείου λόγου, νὰ ξεριζώσει τὰ ζιζάνια τῆς ἁμαρτίας, νὰ μαλακώσει τὸ χῶμα, νὰ ἀναπτυχθεῖ  ἡ ἀγάπη Του σὲ καθαρὸ πιὰ τοπίο.

Νὰ σπείρει τὴν Ἀλήθεια ποὺ ζωοποιεῖ τὴν ὕπαρξη τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν ἐνεργοποιεῖ γιὰ τὴν καρποφορία τῶν ἀρετῶν.

Νὰ τὴν ποτίζει μὲ τὰ θεῖα νάματα, μὲ τὸ ζῶν ὕδωρ τῆς θείας Χάριτος, γιὰ νὰ μὴν ξεραθεῖ ὁ σπόρος καὶ χαθεῖ, ἀλλὰ νὰ βλασταίνει καὶ νὰ καρποφορεῖ.

Νὰ τὴν προστατεύει καὶ νὰ τὴν διαφυλάττει ἀπὸ ἐσωτερικοὺς καὶ ἐξωτερικοὺς πειρασμούς, ὥστε νὰ ὁλοκληρωθεῖ ὁ σκοπὸς τῆς καλλιέργειάς της.

Καὶ ὁ καθένας ἀπὸ μᾶς νὰ ἐργάζεται καὶ νὰ ἀγωνίζεται πρόθυμα καὶ συνετά, νὰ ἀξιοποιεῖ πνευματικὲς εὐκαιρίες, νὰ μελετᾶ, νὰ προσεύχεται, νὰ προσέχει, νὰ ζεῖ μὲ μυστηριακὴ καὶ ἐκλησιαστικη ζωή.

Ξεκινάει καὶ ἐφέτος μία εὐλογημένη εὐκαιρία. Ἂς πεῖ ὁ καθένας μας «πρόσεχε σεαυτῶ», ἅρπαξε τὴν δωρεὰ γιὰ νὰ ἀπολαύσεις τὴν πλούσια σοδειὰ τῶν κόπων σου, μέ τοῦ Χριστοῦ τήν εὐλογία.

Σᾶς εὐχαριστοῦμε 

«Κ.Π.»