To Σαββατοκύριακο η εκδήλωση "H απελευθέρωση της πόλης των Πατρών από τους Οθωμανούς"

 

Το Σαββατοκύριακο 31 Οκτωβρίου και 1 Νοεμβρίου 2026 θα πραγματοποιηθεί στην Πάτρα η εκδήλωση «Η απελευθέρωση της πόλης των Πατρών από τους Οθωμανούς το 1828 και η δημιουργία της νέας πόλης», με τη συμμετοχή ένοπλων συλλόγων ιστορικής αναβίωσης από όλη την Ελλάδα και την Πάτρα, καθώς και τοπικών πολιτιστικών και χορευτικών συλλόγων.

Η εκδήλωση διοργανώνεται για 5η συνεχόμενη χρονιά και αποτελεί μια προσπάθεια του Αγήματος Ιστορικής Αναβίωσης Πατρών «Παναγιώτης Καρατζάς» να αναδείξει την ιστορική σημασία της απελευθέρωσης της Πάτρας το 1828 και παράλληλα να γιορτάσει τη δημιουργία της νέας πόλης.

Πραγματοποιείται με τη συνδιοργάνωση της Περιφέρειας Δυτικής Ελλάδας, τελεί υπό την αιγίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, ενώ χορηγός επικοινωνίας είναι ο Τηλεοπτικός Σταθμός της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών «ΛΥΧΝΟΣ».

Η εκδήλωση είναι ενταγμένη στα «ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΕΙΑ» και το αναλυτικό πρόγραμμα έχει ως εξής:

Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026 – Κάτω μέρος της σκάλας Αγίου Νικολάου

20:00 – 20:30: Άφιξη προσκεκλημένων αγημάτων ιστορικής αναβίωσης από όλη την Ελλάδα.

20:30 – 21:30: Έναρξη του δρώμενου παράδοσης – παραλαβής της πόλης από τους Οθωμανούς στο γαλλικό στράτευμα υπό τον στρατηγό Μαιζόν.

Το δρώμενο περιλαμβάνει:

Χαιρετισμό του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου και των αρχών της πόλης.

Ανάγνωση του ιστορικού της ημέρας.

Θεατρικό δρώμενο με ήχο και φως για την τελετή παράδοσης – παραλαβής της πόλης από τους Οθωμανούς στο εκστρατευτικό σώμα του Γάλλου στρατηγού Ιωσήφ Μαιζόν.

Πομπή των συμμετεχόντων αγημάτων.

Παραδοσιακούς χορούς.

Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2026 – Πεζόδρομος Ρήγα Φεραίου / Προαύλιος χώρος Ι.Ν. Αγίου Ανδρέα

08:30 – 10:30: Δοξολογία στην Ιερά Μητρόπολη Πατρών.

11:00 – 12:30: Παρέλαση επί της οδού Ρήγα Φεραίου, με αφετηρία την Αγίου Νικολάου και κατάληξη τον Ιερό Ναό Αγίου Ανδρέα. Θα συμμετέχουν αναβιωτικοί σύλλογοι και τοπικοί σύλλογοι παραδοσιακών χορών, με τη συνοδεία μουσικής μπάντας.

12:30 – 13:00: Επιμνημόσυνη δέηση και ανάγνωση του πανηγυρικού της ημέρας στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού Αγίου Ανδρέα.

13:00 – 13:30: Καλωσόρισμα, κατάθεση στεφάνων στο Ηρώο και απονομή αναμνηστικών πλακετών. Θα κατατεθούν τρία στεφάνια για τον κλήρο, τον λαό και την πολιτεία, ενώ θα τελεστεί δέηση στη μνήμη των αγωνιστών.

13:30: Παράθεση κεράσματος για τους συμμετέχοντες.

Εκδήλωση για τα 95 χρόνια παρουσίας και προσφοράς του Μορφωτικού Συλλόγου Πατρών

 

Η ΝΟΗΜΑΤΙΚΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ σε β΄ έκδοση

 

Η νοηματική της αγάπης

Απ᾿ όλων των Κωφών τα μάτια ρέουν δάκρυα· δάκρυα συγκίνησης και ευγνωμοσύνης. Όλων οι ψυχές ξεσπούν και σε λίγο αναφωνούν κι αυτοί μαζί με το πλήθος: «Ἄξιος! Ἄξιος!» Ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος κρατά από τον βραχίονα τον π. Νικόδημο και στέκεται μπροστά στην Ωραία Πύλη του Ιερού. Ακούει τις χαρούμενες φωνές που προέρχονται από τον κατάμεστο με Κωφούς γυναικωνίτη. Σηκώνει τα μάτια του ψηλά, και βλέπει όλο αυτό το πλήθος των Κωφών που κουνούν τα χέρια τους και φωνάζουν με τον δικό τους τρόπο το «Ἄξιος». Κατασυγκινημένος σταματά το τυπικό της ενδύσεως του χειροτονούμενου Επισκόπου με τα αρχιερατικά άμφια και δείχνοντας προς τον γυναικωνίτη φωνάζει: «“Τρανή ἔσται γλῶσσα μογιλάλων” (Ησ. λε΄ [35] 6) σήμερα με τη χειροτονία του πατρός Νικοδήμου, του πατέρα των Κωφαλάλων».

Πατήρ Νικόδημος Γραικός· Ένα όνομα συνυφασμένο με μια αγάπη ανιδιοτελή, ευρηματική, σιωπηλή…

«Νοηματική της αγάπης»· Η γλώσσα που διαλύει τη σιωπή και αθόρυβα αποκαλύπτει στις ψυχές των Κωφών τις αλήθειες του Ευαγγελίου…

Ένα βιβλίο που ακολουθεί τα βήματα του πνευματικού πατέρα των Κωφών στο πρωτοποριακό του έργο και παρακολουθεί την πορεία του σωματείου «Φίλοι των Κωφών ο Προφήτης Ζαχαρίας» που εκείνος ίδρυσε.

Συγγραφέας: Μάστορα Ευτυχία

Σελίδες: 360

Κωδ. Βιβλίου: 05-230

Εκδόσεις Έαρ

«Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν ψυχολόγο. Γονεῖς θέλουν!»

 

Μὲ τὸν τίτλο αὐτὸ κυκλοφόρησε πρόσφατα βιβλίο τοῦ ψυχίατρου, ψυχαναλυτῆ καὶ συγγραφέα κ. Νικολάου Σιδέρη. Ὁ κ. Σιδέρης θέτει σαφὴ ὅρια στὴν ἀνάγκη γιὰ εἰδικοὺς τῆς ψυχικῆς ὑγείας στὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν, ἀπέναντι στὴ διαρκῶς ἐπεκτεινόμενη πρακτικὴ τῶν γονέων νὰ ὁδηγοῦν τὰ παιδιά τους στὸν ψυχολόγο ἢ ψυχίατρο, γιὰ δυσκολίες ποὺ ἐμφανίζουν στὴ συμπεριφορά τους ἢ τὸ συναίσθημα. Ὁ συγγραφέας ὁμιλεῖ γιὰ τὸν καθοριστικὸ ρόλο τῶν γονέων στὴν ψυχικὴ ἀνάπτυξη τῶν παιδιῶν καὶ ἀπαντᾶ στὸ πότε ἕνα παιδὶ χρειάζεται πραγματικὰ τὴ βοήθεια ἑνὸς εἰδικοῦ (ψυχολόγου ἢ ψυχιάτρου).

Ἡ ἀδήριτη ἀνάγκη ποὺ ἔχουν τὰ παιδιὰ γιὰ τὴν παρουσία καὶ τῶν δύο γονέων τους στὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀνάπτυξή τους, διαφαίνεται ἤδη ἀπὸ τὸν τίτλο τοῦ βιβλίου. Πέρα καὶ πάνω ἀπὸ κάθε τι ἄλλο τὸ παιδὶ χρειάζεται τὸν πατέρα καὶ τὴ μητέρα στὴ ζωή του, νὰ εἶναι πραγματικὰ παρόντες, νὰ τὸ ἀκοῦν, νὰ τὸ ἀποδέχονται καὶ νὰ τὸ καθοδηγοῦν.

Τὸ βιβλίο «Τὰ παιδιὰ δὲν θέλουν ψυχολόγο. Γονεῖς θέλουν!» «ἀπευθύνεται σὲ καθημερινοὺς γονεῖς: σὲ ἐκείνους ποὺ ἀγαποῦν βαθιὰ τὰ παιδιά τους, φοβοῦνται μήπως κάνουν λάθη, ἀναρωτιοῦνται πότε χρειάζεται νὰ βάλουν ὅρια καὶ πότε νὰ κάνουν ἕνα βῆμα πίσω, πότε νὰ ἐπιμείνουν καὶ πότε νὰ ἀφήσουν χῶρο». Ὁ ἐν λόγῳ ψυχίατρος «ὑπογραμμίζει ὅτι ὑπάρχουν περιπτώσεις, ὅπου ἡ βοήθεια εἰδικοῦ εἶναι ἀπαραίτητη. Ἀπότομες ἀλλαγὲς στὴ συμ­περιφορά, ἐπίμονη ἀπομόνωση, ἔντονη συν­αισθηματικὴ δυσκολία ἢ ἀναφορὲς σὲ αὐτοκτονία χρειάζονται ἄμεση καὶ σοβαρὴ διερεύνηση». Ὡστόσο τὸ κυριότερο ὅλων καὶ προκειμένου νὰ ἀποφευχθοῦν τέτοιες δύσκολες καταστάσεις, εἶναι τὸ νὰ βρίσκονται οἱ γονεῖς παρόντες στὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν τους, μὲ καθοδηγητικὴ παρουσία καὶ ρόλο.

Εἶναι πολὺ σημαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι αὐτὰ γράφονται ἀπὸ ἕναν εἰδικὸ τῆς ψυχικῆς ὑγείας. Τὸ νὰ λέει ἕνας ψυχαναλυτὴς ὅτι τὰ παιδιὰ δὲν χρειάζονται ψυχολόγο· γονεῖς χρειάζονται, ἔχει πολὺ μεγαλύτερη βαρύτητα ἀπὸ τὸ νὰ εἰπωθεῖ ἡ ἴδια φράση ἀπὸ κάποιον ποὺ δὲν ἔχει σχέση μὲ τὴν ἐπιστήμη τῆς ψυχολογίας καὶ ψυχιατρικῆς. Καὶ δείχνει τὸ σημαντικότατο καὶ ἐπικίνδυνο ἔλλειμμα ποὺ χαρακτηρίζει σήμερα τὴν οἰκογενειακὴ ζωή: τὴν ἔλλειψη τῶν γονέων ἀπὸ τὴ σωματική, νοητική, συναισθηματική, ψυχικὴ ζωὴ τῶν παιδιῶν τους. Ἀπόντες οἱ γονεῖς ἀπὸ τὰ παιδιά τους· τὶς περισσότερες ὧρες τῆς ἡμέρας τοπικὰ μὲ τὴν ἐργασία τους. Ἀλλὰ καὶ ὅταν βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἴδια στέγη, πόσο κοντὰ βρίσκονται ψυχικὰ στὰ παιδιά τους; Νὰ τὰ στηρίξουν, νὰ τὰ ἐνισχύσουν, νὰ τὰ παρηγορήσουν, νὰ τὰ συντρέξουν στὶς τόσες ἀνησυχίες καὶ ἀγωνίες τους… Ἕνα μεγάλο ἐρώτημα ποὺ πρέπει νὰ ἀπασχολήσει ὅλους ὅσοι ἀξιώθηκαν αὐτῆς τῆς μεγάλης τιμῆς καὶ εὐθύνης: νὰ εἶναι γονεῖς καὶ νὰ τοὺς ἔχει ἀνατεθεῖ ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν τους.

Ο Μαζωνάκης και ο Μπότσαρης

 

Υπάρχει μια παλιά λαϊκή παροιμία που λέει πως «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ' άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια». Είναι έκφραση παλαιότερων εποχών, με τη δική της σκληρότητα. Περιγράφει όμως με ακρίβεια κάτι διαχρονικό: την παρακμή των αξιών και την αντικατάσταση του ουσιώδους από το ευτελές.

Τη θυμήθηκα διαβάζοντας πως στον Δήμο Νίκαιας – Αγίου Ιωάννη Ρέντη εξετάζεται η μετονομασία της οδού Μάρκου Μπότσαρη σε οδό Γιώργου Μαζωνάκη.

Δεν γνωρίζω αν η πρόταση θα υλοποιηθεί. Ούτε έχω κάτι εναντίον του δημοφιλούς τραγουδιστή. Είχε κατακτήσει με την αξία του μια σημαντική θέση στη σύγχρονη μαζική διασκέδαση. Γέμιζε μαγαζιά, πουλούσε εισιτήρια, είχε κοινό. Μπράβο του!

Το ζήτημα δεν είναι ο Μαζωνάκης αλλά ο Μπότσαρης.

Ο Σουλιώτης καπετάνιος σκοτώθηκε στο Κεφαλόβρυσο το 1823,  σε μια νυχτερινή επίθεση που ο ίδιος οδήγησε. Δεν άφησε επιτυχίες με χρυσούς δίσκους. Άφησε κάτι λιγότερο εμπορεύσιμο: το παράδειγμα ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία αξίζει κάποιος να πεθάνει.

Τα ονόματα των δρόμων δεν είναι μόνο για διευκόλυνση και διακόσμηση. Είναι η ιστορία μιας κοινωνίας γραμμένη σε μπλε πινακίδες. Είναι το βιβλίο που διαβάζουν  περπατώντας, ακόμα και αυτοί δεν ανοίγουν ποτέ κανένα άλλο. Στο Παρίσι υπάρχει σταθμός του μετρό με το όνομά του Μπότσαρη, προς τιμήν του.

Όταν σβήνεις ένα όνομα από εκεί, δεν αλλάζεις απλώς μια διεύθυνση. Αλλάζεις τι θεωρεί μια πόλη ή μια χώρα άξιο να θυμάται.

Στην πραγματικότητα, η υπόθεση αυτή είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης πολιτισμικής παρακμής.

Ζούμε στην εποχή «Της ανόδου της ασημαντότητας» που έλεγε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Την εποχή που η αναγνωρισιμότητα εκλαμβάνεται ως αξία και η επιτυχία στην αγορά της προσοχής ως τεκμήριο κοινωνικής σπουδαιότητας.

Οι influencers (παλαιότερα τους λέγαμε opinion leaders) αντικαθιστούν τους διανοούμενους. Οι τηλεοπτικές περσόνες τους επιστήμονες. Οι διασημότητες τους ιστορικούς πρωταγωνιστές.

Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου στη Χριστιανική Εστία Πατρών

Σε κλίμα εθνικής συγκίνησης πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026, η καθιερωμένη εορταστική εκδήλωση της Χριστιανικής Εστίας Πατρών για την επέτειο του ΟΧΙ που φέτος ήταν ειδικά αφιερωμένη στο Βορειοηπειρωτικό ζήτημα.

Στην εισαγωγή του ο κ. Ηλίας Σκόνδρας, φιλόλογος και μέλος του ΔΣ της Χριστιανικής Εστίας, αναφέρθηκε στη γενιά του '40 «που έκανε το καθήκον της απέναντι στο Γένος» και καλωσόρισε τον κεντρικό ομιλητή κ. Κων/νο Χολέβα, πολιτικό επιστήμονα και συγγραφέα χαρακτηρίζοντάς τον ως τον «έγκυρο, έγκριτο και καταξιωμένο ιστορικό ερευνητή, ο οποίος αποκαλύπτει την συνωμοσία του ψεύδους με προσωπείο επιστήμης και δεν αφήνει τη λήθη να επισκιάσει την ιστορική μας μνήμη». Παρουσίασε, τέλος, το νέο βιβλίο του κ. Χολέβα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΑΡ με τίτλο «Τα σύγχρονα εθνικά θέματα του Ελληνισμού».

Και η προβολή «Βόρειος Ήπειρος - Τρεις φορές απελευθερωμένη», την οποία επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος κ. Γ. Καμπουράκης και η κεντρική ομιλία του κ. Κ. Χολέβα, βοήθησαν όλους μας να κατανοήσουμε την ιστορικότητα του όρου Βόρειος Ήπειρος, την παρουσία των Βορειοηπειρωτών στους εθνικούς αγώνες και την σημερινή αγωνία των εκεί συμπατριωτών μας για τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητάς τους.

Ξεχωριστό παλμό στη γιορτή έδωσαν οι παιδικές κατηχητικές ομάδες των Χελιδονιών της Χριστιανικής Εστίας. Τα κορίτσια δημοτικού με την παρουσίαση που είχε τίτλο «Οι φωνές της Πίνδου» και τα αγόρια με τα επίκαιρα επετειακά τραγούδια τους που απέσπασαν το θερμό χειροκρότημα όλων.

Την εορτή έκλεισε με πνευματικό λόγο και πατρικές ευχές ο Αρχιμανδρίτης π. Χριστόφορος Μυτιλήνης, ο οποίος αφού ευχαρίστησε τον ομιλητή και τα παιδιά που συμμετείχαν, ευχήθηκε η Υπέρμαχος Στρατηγός να σκέπει το έθνος μας και να προσπαθήσουμε όλοι να φυλάξουμε το πνεύμα του μετώπου ως πολύτιμο θησαυρό και παρακαταθήκη. 

Πρόγραμμα Πρωτοκλητείων 2026

Η Ιερά Μητρόπολις Πατρών ανακοινώνει το επίσημο Πρόγραμμα των Πρωτοκλητείων 2026, των λατρευτικών και εορταστικών εκδηλώσεων προς τιμήν του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου, Πολιούχου των Πατρών.

Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν από 31 Οκτωβρίου έως 30 Νοεμβρίου 2026 και περιλαμβάνουν Ιερές Ακολουθίες, ομιλίες, πολιτιστικές και επετειακές εκδηλώσεις, με αποκορύφωμα τον λαμπρό εορτασμό της μνήμης του Αγίου Αποστόλου Ανδρέου στις 30 Νοεμβρίου.

Δείτε αναλυτικά το πρόγραμμα των εκδηλώσεων στο αρχείο PDF.

Ξεκινούν οι Κυριακάτικες εσπερινές ομιλίες στη Χριστιανική Εστία Πατρών

 

Την Κυριακή 1.11.2026 και ώρα 6.00 μ.μ.

στη Χριστιανική Εστία Πατρών

ομιλητής θα είναι 

ο Παν. Αρχ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης,

Ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Πατρών

με θέμα:

"Ο πλούτος είναι δραπέτης".

Γράμμα στους ήρωες του 1940 από ένα νέο του 2026

 

Γράμμα στους ήρωες του 1940 από ένα νέο του 2026

Μια παραγωγή της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας

28 Οκτωβρίου 2026

Το Πανεπιστήμιο Πατρών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου (2026)

 

Εορτή της Αγ. Σκέπης: Αρχιερατική Θεία Λειτουργία

 

Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026 χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίας Σκέπης με τη συμμετοχή των Ιεροκηρύκων π. Χριστοφόρου Μυτιλήνη, π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδη, πρώτ. Δημητρίου Χαλκιοπούλου και των διακόνων Παναγιώτου Λάγιου και Παναγιώτου Γιαννοπούλου.

Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: 

«Αδελφοί μου, ​σήμερα η Εκκλησία μας μάς καλεί σε μια διπλή, λαμπρή και πανηγυρική εορτή. Πανηγυρίζουμε την Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου και ταυτόχρονα τιμούμε την Επέτειο του «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου 1940. 

Δύο γεγονότα φαινομενικά διαφορετικά, του πνευματικού και του ιστορικού κόσμου, τα οποία όμως στη συνείδηση του ευσεβούς λαού μας είναι άρρηκτα και θαυμαστά συνδεδεμένα.

​Η εορτή της Αγίας Σκέπης μάς υπενθυμίζει ότι η Παναγία μας είναι Μητέρα, Προστάτιδα και Υπέρμαχος Στρατηγός του Χριστιανικού γένους.

​Στην Κωνσταντινούπολη, τον 10ο αιώνα, στον Ναό των Βλαχερνών, κατά τη διάρκεια Ιεράς Αγρυπνίας, ο Όσιος Ανδρέας και ο μαθητής του Επιφάνιος είδαν την Κυρία Θεοτόκο να προσεύχεται με δάκρυα υπέρ του λαού, απλώνοντας πάνω από το εκκλησίασμα το φωτεινό και αστραποβόλο μαφόριο – τη σκέπη της. Αυτή η αόρατη ασπίδα προστάτευσε την Πόλη.

​Όποτε το έθνος μας βρέθηκε στα πρόθυρα της καταστροφής, ο ευσεβής λαός μας δεν απελπίστηκε, αλλά ύψωσε τα χέρια του προς την «Υπέρμαχο Στρατηγό».

​​Η 28η Οκτωβρίου 1940 αποτελεί μαρτυρία πίστεως, ελευθερίας και αυτοθυσίας. Το «Όχι» που ειπώθηκε τότε δεν ήταν απλώς μια πολιτική απόφαση ή μια στρατιωτική αντίσταση. Ήταν η έκφραση ολοκλήρου του Ελληνικού λαού.

​Οι Έλληνες στρατιώτες, μέσα στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου, αντιμετώπισαν τον εχθρό με απαράμιλλο θάρρος. Πολλοί άφησαν οικογένειες, γονείς και παιδιά, προσφέροντας ακόμη και τη ζωή τους για την πατρίδα.

Πίσω από κάθε στρατιώτη υπήρχε μια μάνα που προσευχόταν. Μια σύζυγος που περίμενε. Ένα παιδί που παρακαλούσε να επιστρέψει ο πατέρας του. Μέσα σε αυτές τις αγωνίες, η μορφή της Παναγίας μας αποτελούσε για τον ελληνικό λαό πηγή παρηγοριάς και ελπίδας.

Πόσες ελληνικές οικογένειες δεν γονάτισαν μπροστά στις εικόνες της Παναγίας μας! Πόσοι στρατιώτες δεν είχαν μαζί τους μια μικρή εικόνα της και πόσες μητέρες δεν Την παρεκάλεσαν να προστατεύσει τα παιδιά τους!

​Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Αγία Εκκλησία μας όρισε να συνεορτάζεται η Αγία Σκέπη στις 28 Οκτωβρίου. Για να μας θυμίζει ότι η απελευθέρωση και η επιβίωσή μας δεν ήταν μόνο καρπός της ανθρώπινης ανδρείας, αλλά κυρίως δώρο της θείας Χάριτος και καρπός της μεσιτείας της Παναγίας μας.

Να μην ξεχνάμε να τιμούμε εκείνους που θυσιάστηκαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι, κρατώντας ζωντανή την ιστορική μας μνήμη και την ορθόδοξη παράδοσή μας».

Ο Θεοφιλέστατος μετέφερε στους Ιερείς και τους πιστούς τις πατρικές, εγκάρδιες ευχές του Σεπτού Ποιμενάρχου μας, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου για έτη αγιασμένα, ευλογημένα και πάμπολλα. 

ΠΗΓΗ: https://episkopos-kernitsis.blogspot.com/

Εορτή Αγ. Σκέπης: Ο πανηγυρικός αρχιερατικός εσπερινός

 

Στον πανηγυρίζοντα Ι. Ναό της Αγ. Σκέπης τον εσπερινό της εορτής τέλεσε ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Χρυσόστομος. 

Στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στη φωτοφόρο σκέπη της Παναγίας μας και σε θαυμαστές επεμβάσεις, τις οποίες όχι μόνο βίωσαν αλλά και κατέγραψαν πολλές φορές οι στρατιώτες μας στο Μέτωπο.

Επίσης ο Σεβασμιώτατος μνημόνευσε τον μακαριστό Μητροπολίτη Αργολίδος κυρό Χρυσόστομο Β΄ (Δεληγιαννόπουλο) που υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941). Σημείωσε τις συγκλονιστικές στιγμές που έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιό του σχετικά με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας εν μέσω βομβαρδισμών και συγκρούσεων πάνω στο βουνό.

Επισήμανε επίσης ότι είναι τόση η ευγνωμοσύνη του έθνους μας για την Παναγία, που πολλές πόλεις αφιέρωσαν τους μητροπολιτικούς τους ναούς στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος αφού ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και σωτήρια, μας παρότρυνε να τιμούμε την Παναγία και να υπακούμε στο θέλημα του Υιού Της.

«Η ελευθερία δεν χαρίζεται» το μήνυμα του πιλότου Χρήστου Χαρίτου της ομάδας Ζευς στην παρέλαση

 

Το δικό του μήνυμα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου έστειλε ο επισμηναγός Χρήστος Χαρίτος, μέσα από το F-16 Fighting Falcon με το οποίο πραγματοποίησε αεροπορική επίδειξη πάνω από την παραλία της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της στρατιωτικής παρέλασης. 

Κατά τη διάρκεια της επίδειξης ο πιλότος πήρε τον λόγο μέσω ασυρμάτου, λέγοντας: 

«Μία λέξη αλλάζει την Ιστορία. Για τους Έλληνες αυτή η λέξη είναι το ΟΧΙ. Σήμερα τιμούμε εκείνους που στάθηκαν όρθιοι. Θυμόμαστε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Χρόνια πολλά Ελλάδα».

Στον επισμηναγό απάντησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, αναφέροντας στον ασύρματο:

«Κύριε επισμηναγέ, αυτή τη στιγμή, σήμερα 28η Οκτωβρίου, τόσο εσείς όσο και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας επιβεβαίωσαν ότι για την Ελλάδα ισχύει πάντα το εξής: Η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα. Η μεγαλοσύνη μετριέται με της ψυχής το σίδερο και το αίμα».

Τρεις μαθητές, μία σημαία και ένα ολόκληρο χωριό

 

Μόλις τρία παιδιά από την Α΄, τη Β΄ και τη ΣΤ΄ Δημοτικού παρέλασαν στο μικρό και απομακρυσμένο χωριό Κόμητο της Εύβοιας, τιμώντας την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Και η δασκάλα του χωριού εξήγησε μιλώντας στο evima.gr: 

«Γιατί η ιστορία δεν ξεχνιέται… περνά από γενιά σε γενιά, μέσα από τις καρδιές μας, τις σημαίες μας και την περηφάνια του τόπου μας».

Ο Αρκάς στην επέτειο του ΟΧΙ

 

Εορταστική εκδήλωση για την 28η Οκτωβρίου στη Χριστιανική Εστία Πατρών

 

Ο βομβαρδισμός της Πάτρας το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 (ΙΙ)

Το σκηνικό που επικράτησε περιγράφει η Πατρινή Μαρία Μανωλάκου στο βιβλίο της "Από το Ημερολόγιο ενός παιδιού της Κατοχής". Η Μαρία Μανωλάου ήταν μαθήτρια τότε και όταν έπεσαν οι πρώτες βόμβες βρισκόταν στο σχολείο και περιγράφει: 

"Πετιέμαι βολίδα στο ραδιόφωνο, να σου και η Κατερίνα και μόλις πιάνουμε την τελευταία φράση στο διάγγελμα. "Νυν υπέρ πάντων ο αγών". Και μετά ο Εθνικός Ύμνος. Το τι έγινε τότε, σωστό παραλήρημα. Σε λίγα λεπτά όλη η Πάτρα στο πόδι.

Ο τόπος να βουίζει απ΄τ' αεροπλάνα κι ο κόσμος να τα χαιρετάει σαν τρελός, πετώντας ψηλά καπέλα, μαντήλια, οτιδήποτε. 

-Γεια σας λεβεντόπαιδα 
-Δικά μας, δε βλέπετε τα χρώματα; 
- Στη Ρώμη! Και στο σχολείο πανζουρλισμός. 

Ξάφνου η γη χοροπήδησε. Κάτι φριχτά μπουμπουνητά μας έσκισαν τ΄αυτιά και μας έπνιξαν οι σοβάδες. Μπόμπες! Ορμήσαμε στα παράθυρα. Μαύρα σύννεφα σκεπάζανε την κάτου πόλη. Μα πως... αφού τ΄αεροπλάνα είναι δικά μας, άρα...δεν είναι; Κερώσαμε όλες. Μερικές πέσανε λιπόθυμες. Σπίτια, αυτοκίνητα, όλα στις φλόγες. Μπροστά στο "Πάνθεον", ποτάμι το αίμα. Πλήθος άνθρωποι χτυπημένοι να βογκάνε κι άλλοι πεσμένοι από πάνω τους να φωνάζουν βοήθεια. Νοσοκόμες και προσκοπίνες (χωρίς στολή) να τρέχουν με τα φορεία. Πέφτουμε πάνω στην αρχηγό που μας λέει κοφτά: "Στο Νοσοκομείο αμέσως για αίμα!". Οι πρώτες βόμβες έπεσαν και στην Αγγλικανική Εκκλησία.

Για τον βομβαρδισμό της Πάτρας και τα συμβάντα των πρώτων μηνών του πολέμου σημαντικά στοιχεία μας παρουσιάζει το χειρόγραφο ημερολόγιο του μοιράρχου, υποδιοικητή της χωροφυλακής Πατρών, Ευάγγελου Θέμελη. 

Ο βομβαρδισμός της Πάτρας το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 (Ι)

Η Πάτρα ήταν η πρώτη πόλη που βομβαρδίστηκε εκείνο το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του 1940.

Όλα ξεκίνησαν στις 9.20 το πρωί όταν η Ιταλική αεροπορία άρχισε να ρίχνει βόμβες από ύψους 200 μόλις μέτρων εναντίον των συγκεντρωμένων στους δρόμους και στις πλατείες πολιτών που στην αρχή πίστεψαν πως πρόκειται για ελληνικά αεροπλάνα ή για γυμνάσια και έμεναν να κοιτάζουν μουδιασμένοι.

Τις περισσότερες βόμβες δέχθηκε η περιοχή της οδού «Τριών Ναυάρχων» και πολλοί πίστεψαν τότε ότι οι Ιταλοί πιλότοι θεώρησαν τα δέντρα, τα οποία βρίσκονταν τοποθετημένα σε διάταξη ανά δύο, για ελληνικό στράτευμα.

Βόμβες έπεσαν επίσης και στις οδούς Γούναρη, Αγίου Ανδρέα, Ρήγα Φεραίου κ.λπ., καθώς και στη συνοικία του Αγίου Διονυσίου, την συνοικία στην οποία διέμεναν και οι Ιταλοί της Πάτρας.

Κατά τους βομβαρδισμούς αυτούς χτυπήθηκαν τόσο τα λιμάνια της Πάτρας όσο και της Ναυπάκτου, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν οι Ιταλοί να βυθίσουν κάποιο πλοίο.

Η αεροπορική επιδρομή είχε αντικειμενικό σκοπό να πλήξει τη γραμμή συγκοινωνιών Πατρών - Κρυονερίου, με την οποία γινόταν η μεταφορά στρατευμάτων και υλικού στην Αιτωλοακαρνανία.

Για τον πρώτο βομβαρδισμό επί ελληνικού εδάφους, αυτόν της πόλης των Πατρών, η εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της Τρίτης 29 Οκτωβρίου 1940 περιγράφει: 

«Άνανδρος βομβαρδισμός κατά αμάχου πληθυσμού». 

Εκ των σημερινών βομβαρδισμών κατά υπό ιταλικών αεροπλάνων της πόλεως Πατρών, διεπιστώθησαν μέχρι στιγμής νεκροί 50, τραυματίες 100 επί αμάχου πληθυσμού. Επίσης εφονεύθη εις αστυνομικός και ετραυματίσθησαν 3. Ζημίαι εις κτίρια ελάχισται. Ο υπερβολικός αριθμός των θυμάτων οφείλεται εις το γεγονός ότι ο άμαχος πληθυσμός παρέμεινε κατά την ώραν του βομβαρδισμού εις ακάλυπτους χώρους και δεν ετήρησε τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας, καταφεύγων κατά τη διάρκεια του συναγερμού εις υπόγειους χώρους, ή έστω ισόγειους των οικείων τους προχείρως διασκεαυζομένους».

Οι νεκροί τελικά όπως δημοσίευσε η εφημερίδα «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» στο φύλλο της στις 28.10.1945 ήταν 193, εκ των οποίων 125 άνδρες, 43 γυναίκες και 25 παιδιά.

Οι διαμένοντες στην πόλη Ιταλοί, «οι οποίοι απετέλουν αρκετά πολυπληθή παροικία, είχον ειδοποιηθή σχετικώς από της νυκτός της προηγουμένης, είχον φροντίσει ν' αλλάξουν κατοικίαν. Βέβαιοι όντες, μάλιστα, ότι εντός ολίγου θα εκάμπτετο η ελληνική αντίστασις, διενήργησαν κατά την ώραν του βομβαρδισμού σαμποτάζ και επιθέσεις εναντίον του Κέντρου παρουσιάσεως στρατευσίμων διά να επιτείνουν την σύγχυσιν και παραλύσουν την επιστράτευσιν».

Ἡ ἀστραπή!

 

Ήταν θύελλα! Βίαιος ἀνεμοστρόβιλος. Σάρωσε ξαφνικὰ τὴν Εὐρώπη καὶ σταδιακὰ τὸν κόσμο ὅλο. Ὁ σατανικὸς ἄξονας ποδοπατοῦσε μὲ μανία τὸν ἐλεύθερο κόσμο καὶ σκορποῦσε τὸν τρόμο. Τὰ ὅποια τείχη ἀντιστάσεως ἰσοπεδώνονταν ἀστραπιαῖα. Οἱ λαοὶ ἔτρεμαν, παραδίδονταν ἄνευ ὅρων, κρύβονταν σὲ καταφύγια, ἐκλιπαροῦσαν γιὰ ἔλεος.

Ὅταν ἡ Γαλλία ξύπνησε, οἱ ἑρπύστριες τῶν «πάντσερ» ἔσειαν τὸ ἔδαφος στὸ Παρίσι. Τὸ Λονδίνο εἶχε γίνει ἐρείπια ἀπὸ τοὺς συνεχόμενους ἀνηλεεῖς βομβαρδισμούς. Αὐστρία, Τσεχοσλο­βακία, Ἀλβανία, Πολωνία, Δανία, Νορβηγία, Λουξεμβοῦργο, Ὁλλανδία, Βέλγιο εἶχαν ὑποκύψει στὸν κεραυνοβόλο πόλεμο ἢ εἶχαν συνθηκολογήσει ἀπὸ τρόμο. Στὴν Ἀφρική, στὴν Ἀσία ἡ βαριὰ μπότα πλάκωνε σταδιακὰ τοὺς λαούς.

Ἡ ναζιστικὴ νύχτα εἶχε πέσει βαριὰ σὰν θάνατος πάνω στὴν κοιμώμενη Εὐρώπη καὶ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Ἀ­­πειλοῦσε νὰ βυθίσει τὸν πλανήτη στὴν κόλαση γιὰ μιὰ χιλιετία. Ἔτσι ὁ παράφρων τύραννος Χίτλερ καυχησιολογοῦ­σε: «Θὰ ἀλλάξουμε τὴν ἱστορία τοῦ κό­σμου γιὰ χίλια χρόνια»!

Σιγὴ θανάτου σ᾿ ὅλη τὴ γῆ…

Ὣς τὴ νύχτα ἐκείνη ποὺ χτύπησαν ξα­φνικὰ καμπάνες ἀπὸ κρύσταλλο. «Αὔ­­­­ριο, αὔριο, ἔλεγαν, τὸ Πάσχα τοῦ Θε­οῦ» (Ὀδ. Ἐλύτη, «Ἄσμα ἡρωικὸ καὶ πέν­θι­μο»).

Ἦταν ἡ νύχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940.

Ἄστραψε μιὰ ἀστραπὴ σὲ μιὰ στιγμὴ ἀπρόσμενη μὲς στὸν κατάμαυρο οὐ­ρανὸ καὶ ξάφνιασε τὸν κόσμο. Δὲν ἦταν κλαγγὴ σπαθιῶν, κροτάλισμα πολυβόλων. Ἦταν τοῦ Μαραθώνα ἀντίλαλος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν ἡ τρομερὴ κραυγή: «Μολών, λαβέ»· «Ἀέρα»!

Εἶναι ἕνας κεραυνὸς ποὺ ἀποκάλυψε, μὲ μία μόνο ἀναλαμπή, τὸν μεγαλειώδη συγχρονισμὸ ὅλων τῶν μεγάλων στιγμῶν τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὸ ᾿21 καὶ πέρα ἀπὸ αὐτά. Ἄγγιξε τὴν ἀόρατη κορυφὴ ὅλων τῶν κατακτήσεων τοῦ πνεύματος, ὅπως δὲν τὶς εἶχε ξαναδεῖ ὁ κόσμος ποτέ του.

Βρόντηξε ἡ Πίνδος, ἔλαμψε τοῦ Σμόλικα ἡ ἀδάμαστη κορφή, ἔδωσε φῶς αὐγινὸ στὸν κατατρομαγμένο κόσμο. Ἦ­ταν ἡ πρώτη, ἡ βαθιὰ ἀναπνοὴ μέσα σὲ ἔρεβος πυκνό, σὲ πνιγμονὴ ἀφόρητη, σὲ ἀσφυξία ἀλλόκοτη. Ἡ βροντὴ σκέπασε τὸν ἀπαίσιο θόρυβο τῶν «πάντσερ» καὶ τὰ μανιασμένα «στούκας» τῶν παρανοϊκῶν, ἀφρόνων δικτατόρων.

Ἦταν ποὺ εἶχαν κάνει λάθος στὴ στι­γμή. Ὄχι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τὴ στι­γμή. Ἀλλὰ τῆς 15ης Αὐγούστου τὴν ἱερὴ ὥρα. Ἦταν, θάρρεψαν, ἕνα πλοῖο μοναχό, ἕνα μονάχα ὄνομα, μιὰ «Ἕλλη» μυθολογική. Δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ ποῦ χτυποῦσαν. Εἶχαν διαλέξει λάθος ὥρα, λάθος τόπο, τρόπο ἐγκληματικό. Χτύπησαν ἄνανδρα καὶ ἐνεργοποίησαν ἄ­μεσα τὴν ὥρα τὴ φριχτὴ τῆς θεϊκῆς κρίσεως. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου ἔζωσε στὴ μέση της τῆς δικαιοσύνης τὸ σπαθί! Δὲν ἤξεραν, δὲν φαντάζονταν ποτὲ μὲ ποιούς, μὲ ποιά, Ἐκείνη, τὴ μεγάλη, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τὰ ἔβαζαν.

Ἀνόητοι!

Καὶ ἔχασαν, ἔτσι τὸν ἔχασαν τὸν πόλεμο. Τὸν ἔχασαν ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη ἡμέρα, τὴν ἄτιμη, τὴ βέβηλη καὶ ὑβριστι­κὴ ἡμέρα τους. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅλα ἦταν πιὰ ἁπλὴ διαδικασία. Τὸ τέλος τους προδιαγραμμένο.

Ὁ πρῶτος ποὺ τὸ συνειδητοποίησε αὐτὸ πολὺ καλὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χίτλερ. Δήλωσε: «Δὲν τολμῶ νὰ σκεφθῶ τὶς συν­έπειες τοῦ πολέμου τῆς Ἑλλάδος»!

Ἦταν ἀργὰ νὰ τὶς σκεφθεῖ. Πάνω στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου εἶχε ἤδη σκαφτεῖ ὁ τάφος του, ὁ τάφος τῶν σατανικῶν σχεδίων του, ὁ τάφος τοῦ θηριώδους μίσους τοῦ ἀφιονισμένου στρατοῦ του.

Δὲν ἦταν εὔκολο τῶν ἡρώων τὸ ἄθλημα. Ποτίσθηκε μὲ αἷμα ἄφθονο, ἐπιτεύχθηκε μὲ πόνους ἀφόρητους, μὲ θυσίες ἀπροσμέτρητες. Χιλιάδες μάρ­τυρες τοῦ καθήκοντος ἄφησαν τὰ κόκκαλά τους στὶς φριχτὲς χαράδρες καὶ τοὺς ἄγριους γκρεμοὺς τῶν Ἠπειρωτικῶν καὶ Ἀλβανικῶν βουνῶν. Ἄλλοι γύρισαν μὲ κομμένα πόδια, ἄλλοι μὲ ἕνα χέρι, ἄλλοι μὲ ξυλιασμένο ἀπὸ τὰ παγωμένα χιόνια τὸ κορμί. Τὰ μαῦρα ροῦχα σκέπασαν βαριὰ σὰν σίδερα τόσων μανάδων τὴν περήφανη κορμοστασιά.

Ναί, ἡ θυσία ἦταν μεγάλη. Τὸ τίμημα ποὺ εἶχε καταβληθεῖ βαρύτατο, ἡ πληρωμὴ δυσβάστακτη, τὸ κόστος ἀπίστευτα σκληρό.

Ὅμως ἡ ἐλευθερία τοῦ κόσμου εἶχε κερδηθεῖ. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶχε ἀνοίξει τὴν ἀγκαλιά της στὴ γενιὰ τοῦ ᾿40. Ἡ ἀστραπὴ τῆς Πίνδου εἶχε φωτίσει δυνατὰ τὸν σκοτεινὸ οὐρανὸ τοῦ κόσμου. Ἡ Ἱστορία εἶχε δακρύσει ἄλλη μιὰ φορά, βεβαιώνοντας τὴ συνέχεια τοῦ Μαραθώνα, τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας, τοῦ ᾿21!

Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἔγραψε στὴν πιὸ φωτεινή της σελίδα: «Ἕλληνες μὲς στὰ σκοτεινὰ δείχνουν τὸν δρόμο»!

Σ᾿ ἐμᾶς σήμερα, γιὰ νὰ μείνουμε ἀ­συμβίβαστοι στὴν ἐπερχόμενη νέα βαρβαρότητα!

Ζαχαρίας Παπαντωνίου – Το άλογο

 

Ένα κάρρο ανέβαινε από τα σφαγεία. Μέσα έφερνε ένα βώδι σφαγμένο με τα πόδια στον ουρανό. Απάνω στο σφαχτό καθόταν ο καρροτσέρης, ένας άνθρωπος μελαχροινός με ψαρά γένεια και το παιδί του. Το κάρρο κυλιώταν αργά, νωθρά μέσα στη γαλήνη.

Ήταν Απρίλης, είχε πέσει το βράδυ κι΄άναβαν τα φώτα. Από το καμουτσίκι, ένα μαδημένο σκοινί, μπορούσε να καταλάβη κανείς πως ο καρροτσέρης αγαπούσε τ΄άλογο. Το καμουτσίκι έπεφτε στα καπούλια πολύ ελαφρά σαν παιγνίδι. Και σ΄ όλον τον ανήφορο από τα σφαγεία ίσα με την πόλη αυτό το άλογο δεν άκουσε βρισιά, μήτε προσταγή, παρά τη φωνή: «Έλα Κύρκο, άϊντε Κύρκο». Έτσι μ΄αυτό το χάδι ανέβαινε και σέρνοντας το κάρρο, ένα σφαχτό και δυό ανθρώπους.

-Που λες, είπεν ο γέρος καρροτσέρης και φτύνοντας καπνό, που λες, ο Κύρκος έχει φιλότιμο. Να τ΄ακούς εσύ, που κάποτε το χτυπάς. Δεν τα δέρνουν τα ζα. Το ζω είναι άνθρωπος. Και τέτοιο άλογο που το βρίσκεις; Σαν τούτο! Μας τρέφει όλους, που λες. Δίνει ψωμί εμένα, εσένα και της μάνας σου, των αδελφιών σου, του σπιτιού. Ένα ζω να θρέφη οκτώ ανθρώπους!… Θα πης εγώ δουλεύω. Αμ΄αυτό δουλεύει πρώτα κ΄ύστερα ΄γω. Γιατί αυτό είναι δουλευτής που δε βρίσκεται. Είν΄από τη Σερβία. Χρεωθήκαμε να το πάρουμε. Δεν τα ξέρεις εσύ.

Πέρασε κάμποση ώρα σιωπής.

Το παιδί έπαιζε με την ουρά του βωδιού. Ο γέρος έφτυνε τον καπνό λέγοντας πότε-πότε: Φτου φαρμάκι! Έπειτα ξανάρχισε: 

Ομιλία για φοιτήτριες της Χ.Φ.Δ. Πατρών

 

Έτοιμος να σηκωθεί! - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

 

Ο γλύπτης του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη

έχει αποδώσει τον νεκρό πολεμιστή ξαπλωμένο

σε μια έξαρση του εδάφους, ώστε να δίνει την εντύπωση στον θεατή

ότι είναι έτοιμος να σηκωθεί, όταν χρειαστεί.