75 μαθήτριες γυμνασίου και λυκείου που απολαμβάνουν την κατασκηνωτική ζωή αυτόν τον καιρό, παρακολούθησαν τον εσπερινό σήμερα, παραμονή της εορτής, στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην κατασκήνωση Άγκυρα.
Τον εσπερινό τέλεσε ο Αρχ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης, ο οποίος μίλησε για το νόημα της μεγάλης γιορτής και ευχήθηκε το φως του Θαβώρ να λάμψει στις καρδιές όλων και να μεταμορφώσει τις ζωές μας.
Προσφώνηση π. Μιχαήλ Σαντοριναίου κατά τον Μέγα Παρακλητικό Κανόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου, χοροστατούντος του Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου, στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην κατασκήνωση «Θεοσκέπαστος»
Κήρυγμα του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Φιλοθέου κατά την ακολουθία του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος, στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στην κατασκήνωση «Θεοσκέπαστη». Τρίτη 4 Αυγούστου 2026
Για μια Μεταμόρφωση που δεν ήρθε (ακόμα)
Το εκκλησάκι της κατασκήνωσης ήταν αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Σωτήρος. Μικρό κι απέριττο, με χτιστό μόνο το ιερό κι ένα υπόστεγο να υποδηλώνει τον κυρίως ναό μπλεκόταν με τα μεγάλα πεύκα που το περιτριγύριζαν.
Το γνώρισα σαν πήγα πρώτη φορά στην κατασκήνωση. Δωδεκαετής. Ήταν λίγο πρωτόγνωρη η αίσθηση για μένα. Ένας ναός αλληλοπεριχωρούμενος με τη φύση. Χωρίς χτιστά όρια. Με το μάτι σου να μπορεί να απλωθεί στα πεύκα ή στη θάλασσα που βούιζε εκεί αποκάτω. Με το ψάλσιμο να ανακατεύεται με τα τζιτζίκια. Με τα ηλεκτρικά φώτα να εξαφανίζονται μπροστά στις ακτίνες του ήλιου που διαπερνούσαν το σύδεντρο. Ήταν ο ναός μας! «Το εκκλησάκι μας». Με το υποκοριστικό να δηλώνει την αγάπη και την κτητική αντωνυμία τη σχέση. Ποτέ δεν κατάλαβα ποιος κατακτούσε ποιον: Ήμασταν δικοί του ή ήταν δικό μας;
Κι από κοντά το απολυτίκιό του. «Μετεμορφώθης εν τω όρει…» Όλοι μαζί το ψέλναμε. Έμοιαζε σαν εμβατήριο. Σαν σάλπισμα νίκης που θεωρούσαμε ότι αχνοφαινόταν ήδη στον ορίζοντα. «Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς το φως Σου το αΐδιον». Θες γιατί με την επανάληψη το ήξεραν όλοι, θες γιατί κάθε χρόνο το πανηγύρι του ναού συνέπιπτε με την κατασκηνωτική μας περίοδο τούτο το τροπάριο «με» θα τολμήσω να πω «μας» σφράγισε. Το παράπονο του αιτήματος εισχωρούσε ξεκάθαρα στην μελωδία της φράσης.
Μα γρήγορα η παιδική μας βεβαιότητα για την Μεταμόρφωσή μας που θα ρχόταν σύντομα, δυναμωμένη μάλιστα από την παραίνεση του αρχηγού, του ομαδάρχη, του πνευματικού υποχώρησε μπροστά στη λαίλαπα της εφηβείας. Αλλά και πάλι έβαζε πλάτη ο εφηβικός ενθουσιασμός, να ξαναφουντώσει εκείνη τη φλόγα. Ναι, ναι! Δεν ήταν βέβαια παίξε γέλασε η κατάκτηση της Μεταμόρφωσης. Δεν ανέβαινες με δυο δρασκελιές στο Θαβώρ μα πάλι… Ήμασταν ακόμα στην αρχή. Όσο το πρώτο ψηφίο της ηλικίας παραμένει το ένα, άντε και στη στροφή του δυο, έχεις ακόμα ελπίδες, έχεις ακόμα ψευδαισθήσεις…
Ύστερα οι πολλοί αποχωρούσαν. Μαθητική ήταν τότε η κατασκήνωση και μένανε μονάχα όσοι θα συνέχιζαν ως ομαδάρχες. Αυτοί πλέον μάθαιναν στους νέους κατασκηνωτές το «Μετεμορφώθης». Και το τραγούδαγαν μαζί τους. Με ενθουσιασμό. Με δύναμη. Και με παράπονο στο «λάμψον».
Γύρω μας, παλαιότεροι κατασκηνωτές με άσπρα ή γκριζωπά μαλλιά, γονείς των νέων κατασκηνωτών. Στα δικά τους χρόνια, λέει, δεν ήταν ούτε το ιερό του ναού χτισμένο. Ένα τραπέζι για Άγια Τράπεζα εκεί μπροστά και τίποτε άλλο. Τώρα ενώνονταν με μια φωνή στο απολυτίκιο και η φωνή τους αποκτούσε ξαφνικά έναν εφηβικό ενθουσιασμό. Και σταθερά το παράπονο στη φθορά του ήχου: «Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς…».
Τότες δεν ήξερα. Τότε δεν είχα τις απορίες που μου γεννήθηκαν αργότερα. Τότε χαιρόμουν τον ενθουσιασμό τους. Κι ας ήταν από καιρό το πρώτο της ηλικίας τους ψηφίο 3 ή 4. Η δύναμη του τροπαρίου καλά κρατούσε. Και με συνέπαιρνε σταθερά. Μα, σιγά σιγά, έπαιρνε μορφή μέσα μου ο δρόμος προς το Θαβώρ. Χτιζόταν λίγο-λίγο όπως χτίστηκε πρώτα το ιερό, έπειτα η σκεπή του κυρίως ναού αντικαθιστώντας τη σκεπή με κολώνες από ντέξιον. Όπως έγινε, τελικά, ένα άλλος ναός, κανονικός και πλήρης, ένας ναός όπως στην πόλη, χωρίς καμιά έκπληξη πια. Χωρίς καμιά αλληλοπεριχώρηση με τη φύση, χωριστός, με σαφή όρια. Με ψευτοχρυσωμένους πολυελαίους αντί για τις διαπεραστικές ακτίνες του ήλιου και με μοντέρνο ενισχυτή. Α! και το τροπάριο, το αγαπημένο απολυτίκιο των παιδικών μου χρόνων ερχόταν πια δεύτερο. Ο νέος ναός είχε άλλη αφιέρωση και το τροπάριο του ναού της Μεταμορφώσεως μπήκε δεύτερο στη σειρά. Σαν το απαραίτητο κομπλιμάν και στον άλλο συμπέθερο μετά τα παινέματα στον πρώτο.
Με πονούσε διπλά. Και που δεν μεταμορφωθήκαμε και που παρατήσαμε εκείνο το πρώτο όνειρο. Κείνον το πρώτο τόπο που σάρκωνε τις ελπίδες μας για Θέωση. (Η λέξη στα χρόνια της πρώτης μου εφηβείας μας ήταν άγνωστη). Γύρω μου φίλοι και αδελφοί, η μεγαλύτερη ορατή σερμαγιά από τα χρόνια της εφηβείας ως σήμερα μεγάλωναν, γίνονταν αυτοί πια πατέρες παιδιών, της αγκαλιάς πρώτα, του δημοτικού έπειτα. Οι πιο βιαστικοί είχαν ήδη παιδιά - κατασκηνωτές. Και, όρκο παίρνω, παρόλο που και στο κανονικό απολυτίκιο του ναού που στέγαζε τώρα τις προσευχές μας έψελναν με ζέση, σαν ξεκίναγε εκείνο το «Μετεμορφώθης» βγάζανε κάτι άλλο. Εκείνοι μόνο. Η νέα γενιά των κατασκηνωτών απλά ακολουθούσε.
Εκείνοι όμως ήξεραν. Ήξεραν πως δεν μεταμορφωθήκαμε με την εφηβική βιασύνη των πρώτων μας κατασκηνωτικών εμπειριών. Μα καθώς τους αγκαλιάζω σήμερα με το βλέμμα μου, σήμερα της Μεταμορφώσεως που μια και μοναδική φορά μέσα στο χρόνο λειτουργιέται ξανά εκείνο το Θαβώρ της παιδικής κι εφηβικής μας ηλικίας, καθώς ακουμπώ το βλέμμα και την καρδιά μου στα πρόσωπα τους που στολίστηκαν πια με ρυτίδες ξέρω πως κι αυτοί κι εγώ ελπίζουμε ακόμα σε μια μεταμόρφωση. Αργή κι επώδυνη. Και ίσως γι αυτό πιο δική μας.
Λάμψον και ημίν τοις αμαρτωλοίς το φως Σου το αΐδιον. Πρεσβείαις της Θεοτόκου, Φωτοδότα, ΔΟΞΑ Σοι!
Αλεξανδρεύς
Πρώτη δημοσίευση Αύγ. 2023
“Σκορπισμένες στοὺς γύρω λόφους καὶ σὲ ὁλάκερο τὸ ἀγροτικὸ ἀμφιθέατρο ἀπίστευτα πολλὲς ἐκκλησιές.
Τὸ ἀπροσμέτρητο βάθος τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τοὺς οἴκους Θεοῦ ποὺ ἀνταμώνεις παντοῦ στὴν Ἑλλάδα, εἴτε στὰ λαγκάδια καὶ στὰ βουνὰ προσδιαβαίνεις εἴτε στὰ 3/4 τῆς ναυτικῆς χώρας τὰ θαλασσόβρεχτα, ὅπου στήριξε πάντα ὁ λαὸς τὴν πνευματικὴ ἀλήθειά του: ἵνα ειδῃς πῶς δεῖ ἐν οἴκῳ Θεοῦ ἀναστρέφεσθαι, ἥτις ἐστὶν ἐκκλησία Θεοῦ ζῶντος, στύλος καὶ ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας.
Πίστη καὶ γλῶσσα, ξωμάχος καὶ ψαρὰς ἢ ναυτικός, τὰ δυὸ ἀρχικὰ κύτταρα τὰ ἀκατάλυτα, δεμένα σταυρωτὰ ὅπως τὸ λιοντάρι, ὁ ἄγγελος, τὸ μοσχάρι καὶ ὁ ἀετὸς ἀπάνω στὸ τετραβάγγελο ἢ ἀκόμα τὰ τέσσερα στοιχεῖα τὰ πρῶτα, τά πολυθρύλητα τέτταρα, πηγὲς ἀστέρευτες, στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο, πολύτρεχες νερομάνες ἑνὸς λαοῦ θεματοφύλακα μιάς ἀπὸ τὶς θαυμαστότερες θρησκεῖες καὶ γλῶσσες τοῦ κόσμου. […]
Βλέποντας τὰ ἀσβεστωμένα ξωκλήσια μας καὶ ξέροντας πώς, εἴτε μπαίνεις στὴν Ἁγιά-Σοφιὰ εἴτε στὸν αι-Γιώργη στὸ Ἀντικέρι, πνευματικὰ στὸ ἴδιο μέρος μπαίνεις, ἀναλογίζομαι τώρα ἀπὸ ἐδῶ μιὰ ἄλλη ὀρθόδοξη χώρα, ὄχι μικρὴ καὶ φτωχιά, ἀλλὰ μεγάλη καὶ πλούσια”.
Ζήσιμος Λορεντζάτος
Ἀπὸ τὸ βιβλίο Στου τιμονού το αυλάκι, εκδ. Δόμος
(Πηγή: Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία, Ιούνιος 2025)
Όσοι παρέστησαν στην εξόδιο ακολουθία της για τον εποχικό πυροσβέστη Παντελή Διαμαντάκη που έχασε την ζωή του στην πυρκαγιά της Κρύας Βρύσης την Τετάρτη 29 Ιουλίου, συγκλονίστηκαν από τον αποχαιρετιστήριο λόγο που εκφώνησε ο πατέρας του, Πρωτοπρεσβύτερος π. Εμμανουήλ Διαμαντάκης.
Στον Καθεδρικό Ιερό Ναό του Φουρφουρά, την Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026, ο π.Εμμανουήλ, μπροστά στο ντυμένο με την Ελληνική Σημαία φέρετρο του 25χρονου γιού του είπε τα εξής:
“Ο Κύριος ἔδωκεν, ὁ Κύριος ἀφείλετο· ὡς τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο· εἴη τὸ ὄνομα Κυρίου εὐλογημένον.
Παντελή μας πολυαγαπημένε,
Τούτη σήμερα, η μεγάλη σύναξη αγαπημένων προσώπων έχει επίκεντρο εσένα. Εσένα, που πάντοτε προτιμούσες να βρίσκεσαι στην αφάνεια. Κλήθηκε η επίγεια Εκκλησίας μας να συμπροσευχηθεί για σένα. Να ενωθούν χιλιάδες προσευχές σε μια μυριόστομη συγχορδία και να φτάσουν μέχρι το θρόνο της Μεγαλωσύνης του Θεού.
Νομίζω όμως, πως είναι άσκοπο να σου διηγούμαι πράγματα που για σένα πλέον αποτελούν τη νέα σου πραγματικότητα. Τα γνωρίζεις! Τα βλέπεις! Την όντως ζωή, την αληθινή ζωή που ήδη από χτές γνωρίζεις σπιθαμή προς σπιθαμή.
Εμείς, η οικογένεια σου ζούμε τις πιο οδυνηρές, τις πιο τραγικές στιγμές της επίγειας ζωή μας αφού εσύ, ένα ακριβό και πολυαγαπημένο μέλος της δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, έτσι όπως σε είχαμε συνηθίσει.
Η θυσία σου στο βωμό του καθήκοντος για τον πλησίον, νομίζω ότι έγινε αιτία της κάθαρσης, της όποιας κηλίδας υπήρχε στην ψυχή σου. Και με ψυχή αστραφτερή και χιτώνα αμόλυντο, έσπευσες με τη συνοδεία του φύλακα αγγέλου σου για τα Ουράνια δώματα.
Τώρα, απολαμβάνεις και γεύεσαι όλα όσα άκουσες και έμαθες από την Εκκλησία την οποία από μικρό παιδί με πολλή αγάπη, πρόθυμα υπηρέτησες. Όλα λοιπόν ήταν αλήθεια! Πάσα η αλήθεια!
Στο εξής θα συναντιόμαστε στην προσευχή, στην Ιερή Πρόθεση, στη Θεία Λειτουργία. Παντού πια θα ήμαστε μαζί. Αχώριστοι. Θα προσευχόμαστε για σένα και εσύ θα λάβεις την άδεια να προστατεύεις τα αδέρφια σου.
Σας ευχαριστούμε όλους που είσαστε κοντά μας σ’ αυτές τις δραματικές και οριακές για τον άνθρωπο στιγμές. Νοιώθουμε δέσμιοι της αγάπης σας. Σας παρακαλούμε μέσα από την καρδιά μας όταν προσεύχεστε, να μνημονεύετε, μαζί με ονόματα των αγαπημένων σας, και τον Παντελή μας. Αυτό θα είναι το ακριβότερο και πολυτιμότερο δώρο που θα κάνετε και σε εκείνον και σ’ εμάς.
«Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται, Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς επι μνήματος».
Με αυτή τη βεβαιότητα, πολυαγαπημένο μας παιδί, σε αποχαιρετούμε προσωρινά. Θα ξανασυναντηθούμε στον Ουρανό. Θα ξανασμίξουμε όλοι μαζί. Αυτός ήταν πάντοτε ο στόχος μας, αυτός είναι ο προορισμός μας.
Επίτρεψε μου, ως πατέρας, να σου δώσω την τελευταία συμβουλή. Κάνε και εκεί από τον Ουρανό, όπως έκανες και στη γη, με φιλότιμο και υπευθυνότητα το έργο που θα σου ανατεθεί. Ως πυροσβέστης, να σβήνεις στους ανθρώπους τις πύρινες φλόγες της αμαρτίας, ως τερματοφύλακας να διαφυλάττεις τους νέους και τα παιδιά από τα ύπουλα δίκτυα του Διαβόλου και ως καταδρομέας του Θεού, λοκατζής, να προστατεύεις την πατρίδα μας και τον κόσμο ολόκληρο από κάθε εισβολή του κακού.
Παντελή μας αγαπημένε, ο Χριστός Ανέστη!
Ζήσε μέσα στο ανέσπερο Φως της Αναστάσεως.
Στον ολόφωτο χώρο που από τη γέννηση και τη βάπτισή σου προορίστηκε για σένα.
Zήσε σε μια διαρκή Λαμπρή!
Το αξίζεις, και δίκαια σου αποδόθηκε από τη Δικαιοσύνη του Τρισαγίου μας Θεού.
Χριστός Ανέστη Παντελή μας!
Καλό Παράδεισο!
Αθάνατος”!
ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxianewsagency.gr/
Στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος
της Κατασκηνώσεως “ΑΓΚΥΡΑ” της Γ.Ε.Χ.Α. Πατρών
στην περιοχή «Παναγοπούλα»
την Τετάρτη 5 Αυγούστου 2026
θα τελεσθεί ο εσπερινός της εορτής.
Έναρξη 5 μ.μ.
Την Πέμπτη 6 Αυγούστου 2026,
εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος,
θα τελεσθεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία.
Έναρξη Όρθρου 7 π.μ.
Το Αποστολικό Ανάγνωσμα της εορτής της Μεταμορφώσεως
Β’ Πετρ. α΄ 10-19
Αδελφοί, δείξατε μεγαλύτερον ζήλον εις το να κάνετε βεβαίαν την κλήσίν σας και την εκλογήν· εάν το κάνετε αυτό, ποτέ δεν θα πέσετε.
Έτσι θα σας χορηγηθή πλουσίως η είσοδος εις την αιωνίαν βασιλείαν του Κυρίου μας και Σωτήρος Ιησού Χριστού. Διά τούτο, δεν θα αμελήσω να σας υπενθυμίζω αυτά πάντοτε, αν και τα ξέρετε και είσθε στερεοί εις την αλήθειαν, που ήδη έχετε.
Νομίζω είναι δίκαιον, εφ’ όσον είμαι εις τούτο το σώμα, να σας ξυπνάω με υπομνήσεις, επειδή ξέρω ότι γρήγορα θα το αποβάλω, όπως και ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μου εφανέρωσε.
Αλλά θα φροντίσω να έχετε τα μέσα ώστε, και όταν θα έχω φύγει, να θυμάστε αυτά πάντοτε. Διότι σας εγνωστοποιήσαμεν την δύναμιν και την έλευσιν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όχι ακολουθήσαντες εντέχνους μύθους, αλλ’ επειδή είδαμε με τα μάτια μας την μεγαλειότητά του, όταν έλαβε από τον Θεόν Πατέρα τιμήν και δόξαν, και ήλθε εις αυτόν από την μεγαλοπρεπή δόξαν μια τέτοια φωνή: αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, εις τον οποίον εγώ ευαρεστούμαι. Την φωνήν αυτήν εμείς ακούσαμε να έρχεται από τον ουρανόν, όταν ήμαστε μαζί του εις το όρος το άγιον.
Και έτσι έχομεν μεγαλυτέραν βεβαίωσιν διά τον προφητικόν λόγον, εις τον οποίον καλά κάνετε να δίνετε προσοχήν, σαν σε ένα λυχνάρι που φωτίζει μέσα σε σκοτεινόν μέρος, έως ότου γλυκοχαράξη η ημέρα και ο αυγερινός ανατείλη στις καρδιές σας.
Ευαγγελική περικοπή της εορτής της Μεταμορφώσεως
Ματθ. ιζ΄ 1-9
Και μετά από έξι ημέρες ο Ιησούς επήρε μαζί Του τόν Πέτρο, τόν Ιάκωβο και τον Ιωάννη τον αδελφό του, και ανέβηκαν μαζί σε ένα ψηλό βουνό, μόνοι τους. Και εκεί μετεμορφώθη μπροστά τους. Δηλαδή έλαμψε το πρόσωπό Του σαν ήλιος και τα ιμάτιά Του έγιναν λευκά σαν φως. Και είδαν τον Μωϋσή και τον Ηλία να συνομιλούν με τον Ιησού. Και τότε ο Πέτρος είπε στον Ιησού: "Κύριε, καλό είναι να μείνωμε εδώ για πάντα. Αν λοιπόν θέλεις, θα φτιάξωμε τρεις σκηνές: μία για Σένα, μία για το Μωϋσή και μία για τον Ηλία. Μα ενώ ακόμη δεν είχε ολοκληρώσει τα λόγια του αυτά, μια φωτεινή νεφέλη τους εκάλυψε με την σκιά της. Και μέσα από τη νεφέλη ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: "Αυτός είναι ο Υιός Μου ο αγαπητός, σ΄ Αυτόν ευδόκησα. Να Τον ακούτε!"
Μόλις οι μαθητές άκουσαν τα λόγια αυτά, γονάτισαν και προσκύνησαν, γεμάτοι φόβο και δέος. Σ΄αυτήν τη στάση τους βρήκε ο Ιησούς. Τους εσκούντησε, και τους είπε: "Σηκωθείτε. Μη φοβείσθε". Τότε εσήκωσαν τα μάτια τους. Μα δεν είδαν κανένα, παρά μόνο τον Ιησού.
Και ενώ κατέβαιναν από το όρος, τους έδωκε ο Ιησούς την εντολή: "Αυτό που είδατε, να μην το ειπείτε σε κανένα, μέχρι που να αναστηθεί ο Υιός του Ανθρώπου εκ νεκρών".
Ημερολόγιο 2027 τσέπης
αφιερωμένο στoν άγιo Νικηφόρο τον λεπρό.
Γ.Ε.Χ.Α.
Τὸ Γαλλικὸ Κοινοβούλιο ἐνέκρινε νόμο γιὰ τὴν ἀπαγόρευση τῶν «μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης» στὰ ἄτομα κάτω τῶν 15 ἐτῶν ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2027, καθιστώντας τὴ Γαλλία τὴν πρώτη εὐρωπαϊκὴ χώρα ποὺ ἀποκλείει τοὺς νέους ἀπὸ τὶς πλατφόρμες. Σύμφωνα μὲ τὴ νέα νομοθεσία, ὅλοι στὴ Γαλλία θὰ πρέπει νὰ ἐπαληθεύουν τὴν ἡλικία τους, προκειμένου νὰ ἔχουν πρόσβαση στὰ «μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης», σὲ μία χρονικὴ στιγμὴ ποὺ τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο καὶ ἡ ΕΕ ἐξετάζουν τοὺς δικούς τους κανόνες, προκειμένου νὰ προστατεύσουν τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῶν παιδιῶν. Ὁ Γάλλος πρόεδρος Ἐμμανουὲλ Μακρὸν χαιρέτισε τὴν κίνηση, ἡ ὁποία θὰ ἐφαρμοσθεῖ σὲ δύο στάδια:
● Ἀπὸ 1η Σεπτεμβρίου, ἄτομα κάτω τῶν 15 ἐτῶν δὲν θὰ μποροῦν νὰ ἀνοίγουν λογαριασμοὺς καὶ θὰ ἀπαιτεῖται ἐπαλήθευση ἡλικίας σὲ ὅλους τοὺς νέους λογαριασμούς.
● Ἀπὸ τὸν Ἰανουάριο τοῦ 2027, αὐτὸς ὁ κανόνας θὰ ἰσχύει γιὰ ὅλους τοὺς ὑπάρχοντες λογαριασμούς – ποὺ σημαίνει ὅτι ὅλοι στὴ Γαλλία θὰ πρέπει νὰ ἀποδείξουν ὅτι εἶναι ἄνω τῶν 15 ἐτῶν γιὰ νὰ χρησιμοποιοῦν τὰ «μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης».
Ὡστόσο ἔχουν ἐκφρασθεῖ ἀνησυχίες σχετικὰ μὲ τὴν ἀποτελεσματικότητα τῶν ἐργαλείων ἐπαληθεύσεως ἡλικίας, καὶ μὲ τοὺς κινδύνους ποὺ διατρέχουν οἱ νέοι ἀπὸ τὴν παράκαμψή τους. Ἡ Γαλλία εἶναι ἡ δεύτερη χώρα ποὺ εἰσάγει τὴν ἀπαγόρευση, μετὰ τὴν Αὐστραλία. Βέβαια στὴν Αὐστραλία 7 στὰ 10 παιδιὰ κάτω τῶν 16 ἐτῶν ἐξακολουθοῦν νὰ ἔχουν «πρόσβαση» στὶς πλατφόρμες, καθὼς στράφηκαν σὲ λιγότερο ρυθμιζόμενους διαδικτυακοὺς χώρους («kathimerini.gr» 22-7-2026).
Βεβαίως καὶ ἡ Ἑλλάδα σχεδιάζει ἀντίστοιχη ἀπαγόρευση τῆς προσβάσεως παιδιῶν κάτω τῶν 15 ἐτῶν στὶς πλατφόρμες κοινωνικῆς δικτυώσεως, μὲ νόμο ποὺ ἀναμένεται νὰ ψηφισθεῖ μέσα στὸ 2026.
Ἀλλὰ ἡ Γαλλία γιὰ ποιούς λόγους προχωρεῖ στὸ μέτρο αὐτό; Ὄχι πρωτίστως γιὰ τὴν προστασία τῶν παιδιῶν ἀπὸ ἐπιβλαβὴ μηνύματα, ἀλλά, σύμφωνα μὲ τὸ σκεπτικό της, γιὰ τὴν προστασία τῆς ψυχικῆς τους ὑγείας, καὶ ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸν ἐθισμό, τὴ διαδικτυακὴ ἐκμετάλλευση καὶ παρενόχληση. Πάντως, μέσα στὴν αἰτιολόγηση τῆς ἀποφάσεως τῆς Γαλλίας γίνεται, εὐτυχῶς, ἀναφορὰ καὶ στὴν ἀνάγκη προστασίας τῶν παιδιῶν ἀπὸ ἐπιβλαβὲς περιεχόμενο.
Παρόλα αὐτὰ ἡ ἀπαγόρευση αὐτὴ ἀποτελεῖ ἕνα καλὸ βῆμα. Καὶ ὅταν θωρακισθεῖ καλύτερα τεχνικά, θὰ μπορέσει ἴσως νὰ προστατεύσει τὰ παιδιὰ ἀπὸ τὰ ἐπιβλαβὴ μηνύματα τῶν «μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης». Ὅμως εἶναι ὑποκριτικὸ νὰ θεωροῦμε ὅτι κάτι εἶναι βλαπτικὸ γιὰ παιδιὰ κάτω τῶν 15 ἐτῶν, ἐνῶ παύει νὰ εἶναι βλαπτικὸ γιὰ τοὺς ἐνήλικες. Ἀλλὰ ἡ ἀληθινὴ προστασία ὅλων τῶν ἀνθρώπων, ὅλων τῶν ἡλικιῶν, ἀπὸ ἐπιβλαβὴ διαδικτυακὰ μέσα δὲν ἐπιτυγχάνεται μόνο μὲ ἀπαγορεύσεις ποὺ ἀφοροῦν στοὺς χρῆστες. Εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ὑπάρξουν καὶ κανόνες καὶ ὅρια ποὺ νὰ ἀφοροῦν σ’ αὐτὰ ποὺ προβάλλονται. Εἶναι ἀπαράδεκτο τὰ μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως νὰ προβάλλουν ἀνεξέλεγκτα τὴν ἀνηθικότητα, τὴ διαστροφή, τὴ βία, καὶ νὰ μὴν ὑπάρχει σ’ αὐτὰ κανένας φραγμός.
Ἔπειτα οἱ ἐξωτερικοὶ περιορισμοὶ μποροῦν νὰ ἀποτρέψουν ὁρισμένους κινδύνους, ἀλλὰ εἶναι ἀδύνατον ἀπὸ μόνοι τους νὰ καλλιεργήσουν τὴν ἀρετὴ τῆς ἐγκράτειας ἢ τῆς διακρίσεως. Αὐτὲς ἀποκτῶνται μὲ τὴν ψυχικὴ καλλιέργεια καὶ τὸν πνευματικὸ ἀγώνα.
Ἑπομένως οἱ Χριστιανοὶ γονεῖς πρέπει νὰ εἶναι ὅλο καὶ περισσότερο ὑποψιασμένοι γιὰ τοὺς κινδύνους τοῦ διαδικτύου. Νὰ γνωρίζουν τί παρακολουθοῦν τὰ παιδιά τους, νὰ τοὺς θέτουν ὅρια μὲ ἀγάπη καὶ συνέπεια, νὰ καλλιεργοῦν τὸν διάλογο μέσα στὴν οἰκογένεια. Ἐπιπλέον νὰ βοηθήσουν τὰ παιδιά τους ὄχι μόνο νὰ ἀπομακρυνθοῦν, ὅταν πρέπει, ἀπὸ μία ὀθόνη, ἀλλὰ καὶ νὰ γεμίσουν τὴ ζωή τους μὲ ὅ,τι εἶναι ἀληθινὸ καὶ ὠφέλιμο.
Τούτες τις ημέρες, που η Εκκλησία μας ψάλλει τον Παρακλητικό Κανόνα, ας ενώσουμε την προσευχή μας για όλους όσοι δοκιμάζονται· για όσους αγωνίζονται να περιορίσουν τις πυρκαγιές, για όσους έχασαν το βιος τους και για όσους πενθούν την απώλεια αγαπημένων τους προσώπων.
«Παρακαλῶ σε, Παρθένε, βοήθησόν μοι ἐν τάχει».
Εἰδική ἀναφορά μέ θερμά καί συγκινητικά λόγια ἒκανε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος στούς Πυροσβέστες, τούς ὁποίους ἐχαρακτήρισε ἣρωες, γιατί μέ αὐτοθυσία ἀγωνίζονται, προκειμένου νά σώσουν ἀπό τίς φοβερές πυρκαϊές τίς ζωές καί τίς περιουσίες τῶν συνανθρώπων τους.
Ὁ Σεβασμιώτατος, μίλησε γιά τίς πυρκαϊές πού κατακαίουν αὐτές τίς ἡμέρες τήν Πατρίδα μας καί ἀφήνουν πίσω τους στάχτες καί ἀποκαΐδια, καταστρέφοντας τήν ζωή καί τήν περιουσία ἀδελφῶν μας καί ἐρημώνοντας ἒτσι τά χωριά μας, ἀλλά καί ἂλλες περιοχές πού ἒσφυζαν ἀπό ζωή καί τουρισμό.
Πέρυσι, ἐσημείωσε ὁ Σεβασμιώτατος, ζήσαμε τίς φοβερές καταστροφές ἀπό τίς φωτιές στήν Δυτική Ἀχαΐα, ἀλλά καί περιμετρικά τῆς πόλεως τῶν Πατρῶν, μέ τίς φλόγες νά ἀπειλοῦν τήν ἲδια τήν πόλη.
Ἐφέτος πάλι στήν Δυτική Ἀχαΐα κατεστράφησαν οἱ περιουσίες τῶν κατοίκων τοῦ χωριοῦ Φλόκα, οἱ ὁποῖοι ζοῦσαν ἀπό τήν ἐλαιοπαραγωγή καί τήν κτηνοτροφία.
Ἀπό τήν ἀνατολική πλευρά τῆς Μητροπόλεώς μας, στά χωριά Συνανιά, Ἀρραβωνίτσα, Μυρόβρυση, ἡ φωτιά προξένησε τεράστια καταστροφή στίς περιουσίες τῶν ἀνθρώπων.
Καί στίς δύο περιοχές ἒδωσαν μάχη στῆθος μέ στῆθος οἱ Πυροσβέστες Μόνιμοι καί Ἐποχιακοί, οἱ Ἐθελοντές, ἡ Πολιτική Προστασία, οἱ Δήμαρχοι καί οἱ συνεργάτες τους καί οἱ ἲδιοι οἱ κάτοικοι τῶν χωριῶν καί οἱ Ἀστυνομικές δυνάμεις.
Ἰδιαιτέρα ἀναφορά ἒκανε στούς Ἱερεῖς τῆς περιοχῆς, οἱ ὁποῖοι ἦτο παρόντες ἐπί ἡμερονυκτίου βάσεως μαζί μέ ὃλους τούς προαναφερθέντες.
Ὁ Σεβασμιώτατος ἐπεσκέφθη τίς πληγεῖσες περιοχές καί συνομίλησε μέ τούς κατοίκους καί τίς τοπικές ἀρχές, ὃπως καί μέ τούς Πυροσβέστες πού ἀγωνίστηκαν γιά τήν κατάσβεση τῶν πυρκαϊῶν.
Ὃλους εὐχαρίστησε καί ἐνεψύχωσε, ἐδήλωσε δέ τήν, παντί τρόπῳ, συμπαράσταση τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.
Στήν ἐπικοινωνία του μέ τόν Δήμαρχο Δυτικῆς Ἀχαΐας κ. Γρηγόριο Ἀλεξόπουλο, ὃσο καί μέ τόν Δήμαρχο Αἰγίου κ. Παναγιώτη Ἀνδριόπουλο, μέ τόν ὁποῖον συναντήθηκε στήν Ἀρραβωνίτσα, ἐδήλωσε τήν ἀμέριστη συμπαράσταση τῆς Ἐκκλησίας καί τήν συνεργασία στήν ὃλη προσπάθεια γιά τήν στήριξη τῶν πληγέντων.
Νά σημειώσωμε ἐπίσης, ὃτι τόσον κατά τήν Ἱερά Ἀγρυπνία τῆς 1ης Αὐγούστου, στόν Παλαιό Ἱερό Ναό τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ὃσο καί κατά τήν Θεία Λειτουργία τῆς Κυριακῆς 2 Αὐγούστου, στόν Ἱερό Ναό Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Παραλίας Πατρῶν, μίλησε μέ λόγια συγκινητικά γιά τούς Πυροσβέστες, Παντελῆ Διαμαντάκη, Ἐμμανουήλ Στρατιδάκη καί Κωνσταντῖνο Λαιμοδέτη, πού ἒπεσαν ἐν ὣρᾳ καθήκοντος, στήν προσπάθειά τους δηλ. νά κατασβέσουν τίς φωτιές καί ἀνέπεμψε δέηση ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τους.
Ομιλεί ο αρχ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης,
Ιεροκήρυκας Ι. Μητροπόλεως Πατρών.
Οι ακολουθίες του Εσπερινού και του Όρθρου της εορτής της Μεταμορφώσεως του Κυρίου (Κείμενο και απόδοση στη Νεοελληνική).
Οι ακολουθίες του Εσπερινού και του Όρθρου της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (Κείμενο και απόδοση στη Νεοελληνική).
Περιλαμβάνονται:
- Ολόκληρες οι ακολουθίες, χωρίς περικοπές.
- Το πρωτότυπο κείμενο και, αντικριστά, η απόδοσή του στη Νεοελληνική.
- Κατατοπιστική εισαγωγή για το νόημα της εορτής.
Συγγραφέας: ΔΟΜΟΥΧΤΣΗΣ ΜΑΡΙΟΣ
Εκδόσεις: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”
Ένα έτος και εννέα μήνες προ της κοιμήσεώς του ο όσιος Σεραφείμ αξιώθηκε να τον επισκεφθεί η Υπεραγία Θεοτόκος. Αυτό έγινε νωρίς το πρωί της εορτής του Ευαγγελισμού στις 25 Μαρτίου του 1831.
«Δύο ημέρες ενωρίτερα» - διηγήθηκε στον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς - η μοναχή τού Ντιβιέγιεβο Ευπραξία, «ο πατερούλης πρόσταξε να πάω κοντά του.
Όταν έφθασα μου ανακοίνωσε:
«Θα δούμε την Μητέρα του Θεού».
Εγώ έπεσα στο δάπεδο • εκείνος με κάλυψε με τον μανδύα του και διάβασε ορισμένες ευχές.
Κατόπιν με σήκωσε και μου είπε:
«Λοιπόν, τώρα κρατήσου από μένα και μη φοβάσαι τίποτε».
»Τη στιγμή αυτή ακούσθηκε θόρυβος παρόμοιος με του δάσους, όταν φυσά δυνατός αέρας.
Όταν ησύχασε ο θόρυβος, ακούσθηκε ψαλμωδία.
Η πόρτα του κελλιού άνοιξε μόνη της, το κελλί φωτίσθηκε ολόκληρο από ένα φως λαμπρότερο του φωτός της ημέρας και γέμισε ευωδία που έμοιαζε με αυτή της σμύρνας.
Ο πατερούλης ήταν γονατιστός με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό.
Εγώ φοβήθηκα, αλλά εκείνος σηκώθηκε και είπε:
«Μη φοβάσαι, παιδί μου, εδώ δεν υπάρχει κίνδυνος • ο Θεός μάς στέλνει το έλεός Του.
Να, η Υπερένδοξη και Άχραντη Δέσποινά μας, η Υπεραγία Θεοτόκος έρχεται προς εμάς!»
»Μπροστά βάδιζαν δύο άγγελοι κρατώντας, ο ένας στο δεξί και ο άλλος στο αριστερό χέρι, από ένα κλαδάκι με άνθη που μόλις είχαν ανθίσει.
Τα μαλλιά τους ήσαν χρυσόξανθα και έπεφταν στους ώμους τους.
Τους ακολουθούσαν ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος και ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος.
Τα ενδύματά τους ήσαν λευκά και έλαμπαν.
Μετά απ’ αυτούς ερχόταν η Θεοτόκος και ακολουθούσαν δώδεκα παρθένες.
»Η Βασίλισσα των ουρανών φορούσε ένα μανδύα, όπως φαίνεται στην εικόνα της την λεγομένη «Παναγία η θλιβομένη».
«Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα
του Θεού προς τον άνθρωπο είναι,
να φανερώση εις την ζωή του, κάποιον,
που να γνωρίζη εμπειρικά τον Θεόν!»
Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος (949-1022)
Μια μοναδική φωτογραφία μάς έστειλαν, αγαπητοί φίλοι. Είναι η πιο παλιά που διαθέτουμε για την κατασκήνωση.
Είναι από την κατασκηνωτική περίοδο του 1963 (12 - 31 Αυγούστου) όπου οι κατασκηνωτές ετοιμάζονται για βαρκάδα.
Αναζητούμε περισσότερες πληροφορίες...
Η ίδια φωτογραφία ελαφρά επεξεργασμένη από φίλο του ιστολογίου μας.
Ο Απόστολος
Προς Κορινθίους Α΄ Επιστολή Παύλου (γ΄ 9 – 17)
Αδελφοί, είμαστε συνεργάτες στην υπηρεσία του Θεού κι εσείς το χωράφι του Θεού, το οικοδόμημα του Θεού. Σύμφωνα με το ειδικό χάρισμα που μου έδωσε ο Θεός, ως έμπειρος αρχιμάστορας, έβαλα εγώ το θεμέλιο. Άλλος τώρα χτίζει πάνω σ΄ αυτό. Ο καθένας όμως ας προσέχει πως χτίζει. Γιατί κανένας δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο εκτός από αυτό που υπάρχει και που είναι ο Ιησούς Χριστός. Τώρα, αν κάποιοι χτίζουν πάνω σ΄ αυτό το θεμέλιο με χρυσάφι ή ασήμι ή πολύτιμα πετράδια, με ξυλεία, χορτάρι ή άχυρο, η δουλειά του καθενός θα φανεί· θα τη φέρει στο φως η ημέρα της κρίσεως. Γιατί η ημέρα αυτή θα φανερωθεί με τρόπο πύρινο, και η ποιότητα του έργου καθενός θα δοκιμαστεί από τη φωτιά. Αν το έργο που έχτισε κάποιος αντέξει, αυτός θα λάβει μισθό· αν όμως το έργο του καταστραφεί από τη φωτιά, αυτός θα χάσει την αμοιβή του· ο ίδιος όμως θα σωθεί, όπως ένας που περνάει μέσα από τις φλόγες. Δεν ξέρετε πως είστε ναός του Θεού κι ότι το Πνεύμα του κατοικεί ανάμεσά σας; Αν κάποιος, λοιπόν, με τις διαιρέσεις καταστρέφει το ναό του Θεού, αυτόν θα τον αφανίσει ο Θεός. Γιατί ο ναός του Θεού είναι άγιος, κι ο ναός αυτός είστε εσείς.
Το Ευαγγέλιο
Κατά Ματθαίον (ιδ΄ 22 – 34)
Εκείνο τον καιρό, ο Ιησούς υποχρέωσε τους μαθητές να μπουν στο καΐκι και να πάνε να τον περιμένουν στην απέναντι όχθη, ωσότου αυτός διαλύσει τα πλήθη. Κι αφού διέλυσε τα πλήθη, ανέβηκε μόνος του στο βουνό να προσευχηθεί. Όταν βράδιασε ήταν μόνος του εκεί. Το καΐκι στο μεταξύ βρισκόταν κιόλας στη μέση της λίμνης και το παίδευαν τα κύματα, γιατί ήταν αντίθετος ο άνεμος. Κατά τα ξημερώματα, ήρθε ο Ιησούς κοντά τους περπατώντας πάνω στη λίμνη. Οι μαθητές, όταν τον είδαν να περπατάει πάνω στη λίμνη, τρόμαξαν• έλεγαν πως είναι φάντασμα κι έβαλαν τις φωνές από το φόβο τους. Αμέσως όμως ο Ιησούς τους μίλησε και τους είπε: «Έχετε θάρρος, εγώ είμαι, μη φοβάστε». Ο Πέτρος του αποκρίθηκε: «Κύριε, αν είσαι εσύ, δώσε μου εντολή να έρθω κοντά σου περπατώντας στα νερά». Κι εκείνος του είπε: «Έλα». Κατέβηκε τότε από το πλοίο ο Πέτρος κι άρχισε να περπατάει πάνω στα νερά για να πάει στον Ιησού. Βλέποντας όμως τον ισχυρό άνεμο φοβήθηκε, κι άρχισε να καταποντίζεται• έβαλε τότε τις φωνές: «Κύριε, σώσε με!». Αμέσως ο Ιησούς άπλωσε το χέρι, τον έπιασε και του λέει: «Ολιγόπιστε, γιατί σ΄ έπιασε η αμφιβολία;». Και μόλις ανέβηκαν στο καΐκι κόπασε ο άνεμος. Κι όσοι ήταν στο καΐκι ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντας: «Αληθινά, είσαι ο Υιός του Θεού!». Αφού διασχίσανε τη λίμνη, ήρθαν στην περιοχή της Γεννησαρέτ.
