Κάποτε, κάποιος μου είχε πει πως το πρώτο πράγμα που κάνει μόλις κάποιος συγγενής, φίλος ή γνωστός καλογερέψει ή χειροτονηθεί κληρικός είναι να αναπροσαρμόσει κατάλληλα την αποθηκευμένη επαφή στο κινητό.
«Σιγά το πράγμα», θα πει κανείς: Και ποιος δεν το κάνει, είτε άμεσα είτε αργότερα, μόλις πέσει στο μάτι του η εν λόγω «παρατυπία» στο πάντα επίκαιρο smartphone του…
«Σε κάθε περίπτωση, αλίμονο αν κάνει η καταχωρημένη επαφή τον παπά», θα σκεφτούν οι περισσότεροι.
Δίκαια και σωστή η σκέψη τους; Απολύτως, ουδεμία αμφιβολία περί τούτου.
Το ζήτημα, όμως, δεν είναι το ποιος ή τι κάνει τον παπά, αλλά ποιος και τι πραγματικά είναι αυτός ο ιερέας. Και, αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς, τι σημαίνει για μας πως ένας δικός μας άνθρωπος λαμβάνει ως Θεία δωρεά αλλά και ως σταυρό την ιερωσύνη.
Για το τι πραγματικά σημαίνει να γίνεται κάποιος (ο οποιοσδήποτε) κληρικός ξέρουμε - ή τουλάχιστον έτσι θα πρεπε - πολλά και έχουν γραφτεί ακόμα περισσότερα: όλη η ζωή της Εκκλησίας βρίθει γνώσεων, εμπειριών, βιωμάτων και μυστηρίων για το μεγαλείο και, συνάμα, το βάρος της ευθύνης που πηγάζει εκ της ιδιότητας του ιερέα.
Πέραν αυτού, όλοι μας, λίγο πολύ, έχουμε καταλάβει πως, όχι μόνο δεν υπάρχουν - ούτε πρόκειται - ιερείς δίχως ατέλειες, πάθη και αδυναμίες, αλλά και πως εκείνος ο άγραφος μύθος που θέλει τους ουρανοπολίτες να ψάχνουν κάποιον παπά μέσα στον Παράδεισο φανερώνει, αν μη τι άλλο, μια σκληρή αλλά απόλυτα συμβατή με την πραγματικότητα αλήθεια σχετικά με την τεράστια δυσκολία του εγχειρήματος - καθήκοντος που αναλαμβάνουν οι ιερείς έναντι Θεού και ανθρώπων με μοναδικό τίμημα την προσωπική τους σωτηρία.
Στις μέρες μας, θα ακούσουμε πολλές φορές κι από πολλούς να λένε πως σπανίζουν οι καλοί παπάδες. Θα το ακούσεις άλλοτε με «ιερή», δήθεν, αγανάκτηση, άλλοτε με ειλικρινή αλλά παθητική απογοήτευση, άλλοτε με υποκρυπτόμενη πρόθεση αποποίησης των όποιων προσωπικών ευθυνών και, όλως εξαιρέτως, ως θερμό αίτημα προσευχής. Μην περιμένετε να γράψει κανείς πως μια τέτοια παραδοχή είναι εντελώς ουτοπική: τα όποια - σαφώς υπαρκτά - δικά μας χάλια είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες και ρυθμιστικοί παράγοντες της ποιότητας των κληρικών μας. Κατά πως λέει κι ένα εκκλησιαστικό ανέκδοτο: «…ο Θεός δεν μπόρεσε να μας βρει καλύτερους παπάδες, γιατί, πολύ απλά, δεν τους βρήκε…».
Ασχέτως, όμως, της όποιας ποιότητας ή αξιοσύνης των παπάδων, η χάρη της ιερωσύνης, η ενέργεια του μυστηρίου, η ιδιότητα του ιερέα παραμένει η ίδια και αναλλοίωτη ασχέτως του δέκτη της γιατί «αὕτη ἐστὶν ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου». Και σε αυτή την αλλοίωση, σε αυτή την αλλαγή, όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, οφείλουμε να στεκόμαστε με σεβασμό! Δίχως εκπτώσεις, αστερίσκους και υποσημειώσεις! Γιατί, σίγουρα, υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο καλοί – κακοί, άξιοι - ανάξιοι, αγωνιστές - ράθυμοι κ.ο.κ. κληρικοί, αλλά, σίγουρα, δεν μπορούμε να μιλάμε για περισσότερο ή λιγότερο παπάδες…
Με σεβασμό, λοιπόν, στους ιερείς, σε όλους τους!
Ακόμα κι αν (απολύτως δικαίως) η στάση, τα πάθη και οι ιδιοτροπίες τους μας δυσκολεύουν στο να μας εμπνεύσουν ή να μας αναπαύσουν!
Ακόμα κι αν το παρελθόν και τα κρατούμενα της δικής μας – προ της χειροτονίας – σχέσης μαζί τους είναι πολύ πειστικοί λόγοι για να μην πάρουμε στα σοβαρά ή, ακόμα, και να αμφιβάλλουμε που και που για την αξιοσύνη της ιερωσύνης τους!
Ακόμα κι αν κάποτε ήταν μεταξύ μας αλλιώς τα πράγματα! Γιατί, πολύ απλά, τα πράγματα άλλαξαν…
Όχι γιατί άλλαξε η επαφή στο κινητό!
Αλλά γιατί αυτή η επαφή σου, ο άνθρωπός σου (πατέρας, σύζυγος, αδελφός, συγγενής, φίλος, γνωστός κ.ο.κ.) έγινε λευίτης, μια ζωντανή γέφυρα επαφής με τον ίδιο τον Θεό! Ας δεις κι εσύ αλλιώς την επαφή, πλέον, μαζί του…
Η.
(με αφορμή τις πρόσφατες χειροτονίες των συνομηλίκων μου π. Π., Α., Ε., Π.)
Υγ.1: Είναι ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας να μην παίζουμε με την Θεία Χάρη, η οποία «πάντοτε τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα».
Υγ. 2: Αλήθεια, υπάρχει πιο χειροπιαστή ευλογία από το να φιλάς ευλαβικά εκείνα τα χέρια που δανείζονται στον Κύριο; Πόσο ανόητος είναι εκείνος που απαξιοί τέτοια τιμή και δωρεά;
Υγ. 3: Η σχέση οικειότητας μεταξύ δύο ανθρώπων δεν χρειάζεται να αναιρεθεί εξαιτίας μιας χειροτονίας, αλλά να επαναπροσδιοριστεί στην σωστή βάση, την αλήθεια: πάντα η οικειότητα προϋποθέτει την πλήρη επίγνωση και την επίδειξη του δέοντος σεβασμού στον άλλο ως αυτός είναι. Δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική και βάσιμη οικειότητα όταν δεν ξέρεις ή παραβλέπεις το ποιος πραγματικά είναι ο απέναντί σου. Και είναι κρίμα να περιμένεις μέχρι να ασπρίσουν τα μαλλιά και τα γένια του για να του φερθείς όπως σας αξίζει…
.jpg)
.JPG)
