Στιγμές εργασίας στην κατασκήνωση - αγόρια γυμνασίου, λυκείου - ΑΜΠΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ 2026 (VI)

 

Μελετώ την Αγία Γραφή σημαίνει… - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Όταν ανοίγεις ένα πνευματικό βιβλίο και μάλιστα, την Αγία Γραφή, είναι σα να λες:

Ναι, Κύριε, πιστεύω ότι είσαι εδώ!

Ζητώντας να καταλάβεις το νόημα, είναι σα να Του λέγεις: «ναι, έρχου Κύριε Ιησού»!

Επομένως, μελετώ την Αγία Γραφή, σημαίνει κοινωνώ τον Χριστόν.

Ο Χριστός, που κάποτε δίδασκε σε μια γωνιά της Παλαιστίνης, υπάρχει τώρα εδώ μυστικά, μα αληθινά!…και πίσω από κάθε γραμμή του βιβλίου, ή της Αγίας Γραφής, σε καλεί: έλα, παιδί μου!

Κι αν έχεις τον πόθο να καταλάβεις τι σου λέγει, απαντάς:

Έρχομαι Κύριε

έλα τώρα κι Εσύ, μέσα μου.

Γίνεται ένας διάλογος, πρόσωπο με πρόσωπο, εγώ και ο Χριστός, κουβεντιάζουμε δια του βιβλίου.

Η ανάγνωσις δηλ. του πνευματικού βιβλίου, είναι μία αποκάλυψις, μία μυστική ένωσις μαζί Του!

Μόνον με τον Χριστό; Όχι!

ο Χριστός είναι πάντα, μαζί με το πνευματικό ασκέρι Του, τους Αγίους και τους αγγέλους!

Ενώνεσαι εκείνη την ώρα μυστικά, μαζί με όλους τους Αγίους!

Θα νιώσεις εκείνο που έλεγε ένας Άγιος, ότι «ζώντες επί γης, εορτάζομεν εν ουρανώ», όταν έχουμε τον λόγο του Θεού, στην καρδιά και στο στόμα μας!

Κι ένας φίλος, διάβαζε πάντα την Αγία Γραφή, με δάκρυα στα μάτια, ψάλλοντας!

Κάτι περισσότερο καταλάβαιναν...

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Άνοιξε η διαθήκη του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου

 

ΔΙΑΘΗΚΗ

ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΤΙΡΑΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΑΛΒΑΝΙΑΣ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΛΑΤΟΥ

Ευλογημένο Κύριε το όνομά Σου. Με ευγνωμοσύνη βαθιά αναλογίζομαι τα χρόνια που πορεύτηκα σ’ αυτήν εδώ τη γη, σε αυτό το εκπληκτικό διαστημόπλοιο με κατεύθυνση το άπειρο. Ευχαριστώ Σε, Παναγία Τριάς, που μου αποκάλυψες ότι το άπειρο είναι η αγάπη, ΕΣΥ. Και με κάλεσες από τα παιδικά μου χρόνια σε ενεργό συμμετοχή στην περιπέτεια της αγάπης Σου, αξιώνοντάς με τη χαρά των Μυστηρίων της Εκκλησίας να ζω σαν κύτταρο στο μυστικό Σώμα του Χριστού, την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Ευχαριστώ Σε διότι, παρά την πνευματική φτώχεια και αδυναμία μου, με δέχτηκες να διακονήσω τον άνθρωπο σε διάφορα σύνορα γεωγραφικά, κοινωνικά, ατενίζοντας το μυστήριο του Σταυρού και της Αναστάσεως, συχνά «ἐν θλίψει πολλῇ μετὰ χαρᾶς Πνεύματος Ἁγίου».

Ευχαριστώ ακόμη «εκ βαθέων» τους αειμνήστους γονείς μου, διδασκάλους, αρχιερείς, πνευματικούς, οι οποίοι με στήριξαν στην πνευματική μου πορεία, τους προσφιλείς συγγενείς κατά σάρκα ή πνεύμα, αδελφούς, αδελφές, συνεργούς στην ιεραποστολή, παλαιούς φοιτητές και φοιτήτριές μου, τους προσφιλείς αφρικανούς αδελφούς και τέλος τον εκλεκτό λαό του Θεού, της Εκκλησίας της Αλβανίας για την εγκάρδια αγάπη και αφοσίωσή τους. Περιουσία ακίνητη ή κινητή με τη χάρη του Θεού δεν έχω. Ό,τι κατά καιρούς απέκτησα, έχει διατεθεί σε έργα αγάπης. Καταθέσεις εις στο όνομά μου του Αρχιεπισκόπου ανήκουν στην Εκκλησία της Αλβανίας. Παρακαλώ τους εκτελεστές της διαθήκης μου το ήμισυ του ποσού των καταθέσεων αυτών να διατεθεί για την αποπεράτωση του Καθεδρικού Ναού της Αναστάσεως στα Τίρανα και το έτερον ήμισυ να παραμείνει καταλλήλως επενδυόμενο, τα δε έσοδα της επενδύσεως να διατίθενται για την ενίσχυση της μισθοδοσίας των κληρικών και των προγραμμάτων για νέους της Εκκλησίας Αλβανίας.

Τα συγγραφικά δικαιώματα από την πώληση των βιβλίων μου παρακαλώ να κατατίθενται υπέρ του Διορθοδόξου Κέντρου “Πορευθέντες”. Εκτελεστές της διαθήκης αυτής ορίζω τον διάδοχό μου Αρχιεπίσκοπο, τον Αρχιγραμματέα της Ιεράς Συνόδου Επίσκοπο Αμαντίας κ. Ναθαναήλ. Οι ανωτέρω να φροντίσουν να διανείμουν ως «ανάμνησιν» τα λίγα πράγματα που χρησιμοποίησα στους εκλεκτούς συνεργάτες μου, που με αυταπάρνηση συμπορεύτηκαν και διακόνησαν την Εκκλησία μαζί μου.

Τα βιβλία μου να δοθούν στην βιβλιοθήκη της Αρχιεπισκοπής και στην βιβλιοθήκη της Ορθοδόξου Θεολογικής Ακαδημίας «Ανάστασις του Χριστού». Επίσης συμβολικώς μερικά στις άλλες τρεις Μητροπόλεις. Όσα βιβλία βρίσκονται στην Αθήνα να διατεθούν στη βιβλιοθήκη του “Πορευθέντες”.

Στην διάρκεια της ζωής μου διακονώντας σε διάφορες εκκλησιαστικές θέσεις και άλλους διεθνείς οργανισμούς λύπησα ασφαλώς πολλούς από αδυναμία ή συναρπαγή. Εκζητώ αυτή την ιερή ώρα του αποχωρισμού την συγγνώμη τους και εκ βάθους ψυχής συγχωρώ όλους εκείνους που συνειδητά ή ανεπίγνωστα με αδικίες, σκευωρίες και συκοφαντίες έκαναν την πορεία μου σκληρή και επώδυνη.

Προσπάθησα με τις πενιχρές μου δυνάμεις να διακονήσω στο άνοιγμα του ορίζοντος των συγχρόνων Ορθοδόξων στην αποστολική οικουμενική μας ευθύνη στην Ελλάδα, στην Αφρική, στον διεθνή εκκλησιαστικό στίβο και ιδιαίτερα από το 1991 αφοσιώθηκα στην αναστήλωση της βασανισμένης Εκκλησίας της Αλβανίας που αγάπησα με όλη μου την ψυχή. Ό,τι ουσιαστικό επιτελέσθη ανήκει στη χάρη του Θεού.

Και τώρα αδελφοί μου, συνεργάτες, προσφιλή πνευματικά μου παιδιά στην Αλβανία, στην Ελλάδα, στην Ανατολική Αφρική και στα άλλα μέρη του κόσμου, «χαρά και στέφανός μου», σας αποχαιρετώ ευχόμενος ό,τι πιο μεγάλο μπορώ: «Τούτου χάριν κάμπτω τὰ γόνατά μου πρὸς τὸν πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, … ἵνα δῴη ὑμῖν κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὐτοῦ δυνάμει κραταιωθῆναι διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ εἰς τὸν ἔσω ἄνθρωπον, κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, ἐν ἀγάπῃ ἐῤῥιζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ» (Εφεσ. 3:14-19).

Παρακαλώ σας ακόμη μη παύσετε να προσεύχεστε να με ελεήσει και εμένα τον αμαρτωλό και αχρείο δούλο Του ο Θεός και να με δεχθεί μετανοούντα στην απεραντοσύνη της αγάπης Του. «Τῷ δὲ δυναμένῳ ὑπὲρ πάντα ποιῆσαι ὑπερεκπερισσοῦ ὧν αἰτούμεθα ἢ νοοῦμεν, κατὰ τὴν δύναμιν τὴν ἐνεργουμένην ἐν ἡμῖν, αὐτῷ ἡ δόξα ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων· ἀμήν.» (3:20-21).

Ὁ ἐν Ἐπισκόποις ἐλάχιστος

+ Ὁ Τιράνων Ἀναστάσιος

Κυριακή ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Το Αποστολικό & Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής

 

Ο Απόστολος

Προς Κορινθίους Α΄ Επιστολή Παύλου (ιστ΄ 13-24)

Ἀδελφοί, ἀγρυπνεῖτε, στέκεσθε σταθεροὶ εἰς τὴν πίστιν, νὰ εἶσθε θαρραλέοι καὶ δυνατοί. Ὅ,τι κάνετε, νὰ γίνεται μὲ ἀγάπην.

Τώρα σᾶς παρακαλῶ, ἀδελφοί: ξέρετε ὅτι ἡ οἰκογένεια τοῦ Στεφανᾶ ἦσαν οἱ πρῶτοι χριστιανοὶ τῆς Ἀχαΐας καὶ ἔταξαν τοὺς ἑαυτούς των εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῶν ἁγίων. Νὰ ὑποτάσσεσθε καὶ σεῖς εἰς τοὺς τοιούτους καὶ εἰς τὸν καθένα ποὺ συνεργάζεται καὶ κοπιάζει. Χαίρω διὰ τὸν ἐρχομὸν τοῦ Στεφανᾶ, τοῦ Φουρτουνάτου καὶ τοῦ Ἀχαϊκοῦ, διότι αὐτοὶ ἀνεπλήρωσαν τὴν ἀπουσίαν σας· καθησύχασαν τὸ δικό μου πνεῦμα καὶ τὸ δικό σας. Ν’ ἀναγνωρίζετε τοὺς τοιούτους.

Σᾶς χαιρετοῦν αἱ ἐκκλησίαι τῆς Ἀσίας. Σᾶς στέλνουν πολλοὺς χαιρετισμοὺς ἐν Κυρίῳ ὁ Ἀκύλλας καὶ ἡ Πρίσκιλλα μαζὶ μὲ τὴν ἐκκλησία τοῦ σπιτιοῦ των. Σᾶς χαιρετοῦν ὅλοι οἱ ἀδελφοί. Χαιρετῆστε ἀλλήλους μὲ ἅγιον φίλημα. Ὁ χαιρετισμὸς γράφεται μὲ τὸ χέρι ἐμοῦ τοῦ Παύλου.

Ὅποιος δὲν ἀγαπᾶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ἂς εἶναι ἀνάθεμα. Μαρὰν ἀθά. Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ νὰ εἶναι μαζί σας.

Ἡ ἀγάπη μου εἶναι μαζί μὲ ὅλους σας ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Ἀμήν.

Το Ευαγγέλιο

Κατά Ματθαίον (κα΄ 33-42) - Παραβολή των κακών γεωργών.

Εἶπεν ὁ Κύριος, άλλην παραβολὴν ἀκοῦστε: Ὑπῆρχε κάποτε ἕνας οἰκοδεσπότης, ὁ ὁποῖος ἐφύτεψε ἕνα ἀμπέλι, ἔβαλε γύρω του ἕνα φράχτη, ἔσκαψε εἰς αὐτὸ ἕνα πατητῆρι καὶ ἔκτισε ἕνα πύργο. Ὕστερα τὸ ἐνοίκιασε εἰς γεωργοὺς καὶ ἔφυγε εἰς ξένην χώραν.

Ὅταν δὲ ἐπλησίασε ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἔστειλε τοὺς δούλους του πρὸς τοὺς γεωργοὺς διὰ νὰ πάρουν τοὺς καρπούς του. Ἀλλὰ οἱ γεωργοί, ἀφοῦ συνέλαβαν τοὺς δούλους του, ἕναν ἔδειραν, ἄλλον ἐσκότωσαν, ἄλλον ἐλιθοβόλησαν.

Πάλιν ἔστειλε ἄλλους δούλους περισσότερους ἀπὸ τοὺς πρώτους καὶ ἔκαναν εἰς αὐτοὺς τὰ ἴδια.

Τελευταῖον ἔστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱό του καὶ εἶπε, «Θὰ ἐντραποῦν τὸν υἱόν μου».

Οἱ γεωργοὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τὸν υἱὸν, εἶπαν ἀναμεταξύ τους, «Αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος. Ἐμπρὸς ἂς τὸν σκοτώσωμεν καὶ ἂς πάρωμεν τὴν κληρονομίαν του», καὶ ἀφοῦ τὸν συνέλαβαν, τὸν ὡδήγησαν ἔξω ἀπὸ τὸ ἀμπέλι καὶ τὸν ἐσκότωσαν».

Ὅταν λοιπὸν ἔλθῃ ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ, τὶ θὰ κάνῃ στοὺς γεωργοὺς ἐκείνους;».

Λέγουν εἰς αὐτόν, «Θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃ μὲ τὸν χειρότερον τρόπον καὶ τὸ ἀμπέλι θὰ τὸ παραδώσῃ εἰς ἄλλους γεωργούς, οἱ ὁποίοι θὰ τοῦ παραδώσουν τοὺς καρποὺς εἰς τὸν καιρόν τους».

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, «Ποτὲ δὲν ἐδιαβάσατε εἰς τὰς γραφὰς, ὅτι, «Ὁ λίθος ποὺ ἀπέρριψαν οἱ οἰκοδόμοι, ἔγινε ἀκρογωνιαῖος λίθος· ἀπὸ τὸν Κύριον ἔγινε αὐτό, καὶ φαίνεται θαυμαστὸν εἰς τὰ μάτια μας;».

Το διήμερο παλαιών κατασκηνωτών και φέτος στην ΑΓΚΥΡΑ (22 & 23 Αυγούστου 2026)

 

Η κατασκήνωση της "Άγκυρας" άνοιξε και φέτος τις πόρτες της στις 22 και 23 Αυγούστου 2026 για να υποδεχθεί παλαιούς κατασκηνωτές και μέλη της Χριστιανικής Εστίας Πατρών. 

Το καθιερωμένο αυτό διήμερο δεν αποτελεί μόνο μια εξαιρετική ευκαιρία για όσους επιζητούν να ξανα-συναντηθούν μετά από χρόνια στον αγαπημένο τόπο της Άγκυρας αλλά είναι και μια ευκαιρία πνευματικού ανεφοδιασμού με τα πνευματικά θέματα που παρουσιάζονται και συζητούνται.

Φέτος το πρόγραμμα περιελάμβανε 2 ομιλίες:

Η πρώτη από τον προσκεκλημένο πανοσ. αρχιμ. π. Ιγνάτιο Καρακάση, Ιεροκήρυκα Ι. Μ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής με θέμα: "Σε ποιον ανήκει η γη;"

Ο π. Ιγνάτιος ανέλυσε τον διάλογο Αβραάμ και Λωτ λέγοντας πως ο Αβραάμ που υποχώρησε έδειξε ταπείνωση, αγάπη (επειδή η αγάπη είναι πιο πάνω απ’ το δικαίωμα), ελευθερία απ’ τα δεσμά των βιωτικών μεριμνών και απέραντη εμπιστοσύνη στην πρόνοια του Θεού. Υποστήριξε δε με παραδείγματα ότι κανένας άδικος δεν έκανε προκοπή ενώ οι αδικημένοι είναι τα αγαπημένα παιδιά του Θεού.

Η δεύτερη ομιλία έγινε από τον φιλόλογο κ. Ηλία Σκόνδρα και είχε θέμα: "Γιατί χάνω την ειρήνη μου;"

Ο κ. Σκόνδρας ανέφερε ότι ο εχθρός της ειρήνης είναι μονάχα ένας – η αμαρτία και ότι οι συνθήκες οι οποίες αναστατώνουν την ψυχή μας δεν είναι εχθροί της ειρήνης διότι η ειρήνη είναι η βεβαιότητα ότι ζούμε την παρουσία του Θεού μέσα μας ακόμα και αν γύρω μας υπάρχει χάος.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην ειρήνη όπως αυτή εκτείνεται σε τρία επίπεδα:

α. προς τον Θεό – όταν «τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον Αὐτοῦ ποιοῦμεν»

β. προς τον πλησίον – όταν ζούμε «ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ»

γ. προς τον εαυτό μας – όταν υποτάσσουμε τη σάρκα μας στο πνεύμα μας.

Ο κ. Σκόνδρας κατέληξε λέγοντας ότι όταν έχουμε ειρήνη γινόμαστε και ειρηνοποιοί γιατί ο Χριστός είναι η Ειρήνη και η ειρήνη είναι καρπός του Πνεύματος.

Κορυφώθηκαν οι λατρευτικές εκδηλώσεις για την Κοίμηση της Θεοτόκου στη Μονή Βατοπαιδίου

 

Με λαμπρότητα και κατάνυξη κορυφώθηκαν σήμερα οι λατρευτικές εκδηλώσεις για τη μεγάλη θεομητορική εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου, στο Άγιον Όρος.

Της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, ενώ συλλειτούργησαν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιρλανδίας κ. Ιάκωβος, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Ευμενείας κ. Ειρηναίος, καθώς και ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Γέροντας Εφραίμ.

Στην πανηγυρική ακολουθία συμμετείχαν επίσης ο Πρωτοσύγκελος της Ιεράς Μητροπόλεως Πατρών, Αρχιμανδρίτης Αρτέμιος Αργυρόπουλος, καθώς και πλειάδα ιερέων και πατέρων της Αθωνικής Πολιτείας και μητροπόλεων τόσο της Ελλάδος όσο και του εξωτερικού.

Ιδιαίτερη στιγμή της πανηγυρικής Θείας Λειτουργίας αποτέλεσε η τέλεση της ρασοευχής μοναχού, ο οποίος έλαβε το όνομα Ματθίας, εισερχόμενος πλέον σε μια νέα περίοδο της μοναχικής του πορείας.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας παρατέθηκε πανηγυρική τράπεζα, σύμφωνα με την αγιορείτικη τάξη.

30 Αυγούστου 2026 - Το Μεσολόγγι τραγουδά την Ιστορία του

 

Ας το καταλάβουμε...

 

Μην πολεμάς να αποδείξεις ότι έχεις δίκιο,

άφησε τον Θεό να σε δικαιώσει.

 Οι δοκιμασίες δεν είναι εγκατάλειψη Του θεού.

Είναι το άγγιγμά Του που παιδαγωγεί την ψυχή.

Όποιος υπομένει με πίστη, θα γνωρίσει στο τέλος την παρηγοριά Του.

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Φωτοστιγμές από την κατασκ. περίοδο αγοριών γυμνασίου-λυκείου - ΑΜΠΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ (V)

 

Ο παπάς δεν είναι αλάθητος!

 

Ο παπάς είναι ίσως ο μόνος άνθρωπος που, ενώ τον φωνάζουν «πάτερ», σπάνια του επιτρέπουν να είναι απλώς άνθρωπος.

Στην ενορία συμβαίνει κάτι παράξενο: ο ιερέας δεν κρίνεται μόνο για όσα κάνει αλλά και για όσα φαντάζονται οι άλλοι ότι εννοεί. 

Αν μιλήσει πολύ, θεωρείται κοσμικός, αν μιλήσει λίγο, υπερήφανος. 

Αν γελάσει, γίνεται «χαλαρός». 

Αν είναι σοβαρός, «σκληρός και απόμακρος».

Κάποτε αναρωτιέσαι αν τελικά ο παπάς λειτουργεί ή συμμετέχει άθελά του σε μόνιμη θεατρική παράσταση, όπου όλοι κρατούν σημειώσεις για τον ρόλο του.

Το πιο κωμικό και μαζί θλιβερό είναι πως πολλές φορές η ενορία δεν αγαπά τον πραγματικό άνθρωπο, αλλά μια φανταστική εκδοχή του.

Θέλει έναν παπά πάντοτε ήρεμο, πάντοτε φωτισμένο, πάντοτε διαθέσιμο, χωρίς κούραση, χωρίς νεύρα, χωρίς ανθρώπινα όρια. Κάτι ανάμεσα σε άγιο, ψυχολόγο, διοικητικό υπάλληλο και θαυματοποιό.

Μα ο ιερέας, όσο κι αν φορά πετραχήλι, παραμένει άνθρωπος.

Θα κουραστεί.

Θα ξεχάσει. 

Θα πει μια απότομη κουβέντα. 

Θα κάνει λάθος εκτίμηση. Θα έχει μια δύσκολη μέρα που δεν τη γνωρίζει κανείς.

Και τότε αρχίζει το μεγάλο ενοριακό μυστήριο: η απλή ανθρώπινη αδυναμία μετατρέπεται σε θέμα γενικής συνεδρίασης.

Κάποτε ένας γέροντας είπε κάτι πολύ σοφό:

«Ο διάβολος δεν χρειάζεται πάντα να διώξει τον παπά από την Εκκλησία. Του αρκεί να βάλει την ενορία να ασχολείται συνεχώς μαζί του».

Γιατί όταν όλα περιστρέφονται γύρω από τον χαρακτήρα, τις κινήσεις και τις αδυναμίες του ιερέα, τότε σιγά-σιγά χάνεται το κέντρο. Και το κέντρο δεν είναι ο παπάς. Είναι ο Χριστός.

Ο καλός ιερέας δεν είναι αλάθητος. Είναι εκείνος που, παρά τα λάθη του, συνεχίζει να στέκεται μπροστά στην Αγία Τράπεζα και να λέει «Τα σα εκ των σων». 

Και ο ώριμος πιστός δεν είναι εκείνος που δεν βλέπει τα λάθη του παπά, αλλά εκείνος που δεν αφήνει τα λάθη αυτά να του κλέψουν την πίστη, την ειρήνη και την ταπείνωση.

Γι’ αυτό, πριν σχολιάσουμε τον ιερέα, ίσως αξίζει να κάνουμε μια μικρή παύση και να αναρωτηθούμε:

Αν ο Θεός φανέρωνε δημόσια τις δικές μας αδυναμίες με την ίδια λεπτομέρεια που εμείς παρατηρούμε του παπά, θα αντέχαμε άραγε να σταθούμε ούτε ένα λεπτό μπροστά στους άλλους;

π. Νικόλαος Ευλόγιος Τσαλαματάνης, FB

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ: ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΚΟΛΟΥΘΙΩΝ ΑΠΟΤΟΜΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ & ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ

 

Η καλημέρα του Αρκά επίκαιρη όσο ποτέ

 

Ημέρα Πατρίδος στην ΑΓΚΥΡΑ - ΑΜΠΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ (IV)

 

Η ΗΜΕΡΑ ΠΑΤΡΙΔΟΣ τη φετινή κατασκηνωτική περίοδο, αγαπητοί φίλοι, ήταν αφιερωμένη στο ένδοξο Μεσολόγγι και τα 200 χρόνια από την ηρωική έξοδο. Στην περίοδο των αγοριών γυμνασίου - λυκείου την κεντρική εισήγηση έκανε ο δικηγόρος κ. Γεώργιος Ιατρού, μέλος του Δ.Σ. της ΓΕΧΑ Πατρών.

Τα κύρια σημεία του θέματος που ανέπτυξε ήταν:

α. Η ταυτότητα του Μεσολογγίου και η τοποθεσία.

β. Τα γεγονότα προ της εξόδου και γιατί οι Οθωμανικές δυνάμεις επέμεναν τόσο για την κατάληψη της πόλης έστω κι αν δεν είχε γι΄ αυτούς ιδιαίτερη γεωστρατηγική αξία.

γ. Για ποιους λόγους οι Μεσολογγίτες επέλεξαν την Έξοδο και όχι την παράδοση με όρους.

δ. Για ποιους λόγους έγινε το Μεσολόγγι μια από τις σημαντικότερες σελίδες της ιστορίας μας έστω κι αν έπεσε τελικά στα χέρια των Τούρκων.

ε. Τέλος, έγινε προσπάθεια να απαντηθεί το ερώτημα αν σήμερα και υπό ποιες συνθήκες θα μπορούσε να επαναληφθεί ένα Μεσολόγγι.

Το θέμα ικανοποίησε τα παιδιά που συμμετείχαν με πολλές τοποθετήσεις και ερωτήσεις. 

Τὸ ἀντίτιμον - Ἀλεξανδρεύς

 

Τὸ ἀντίτιμον

ΔΙΗΓΗΜΑ

Ἀλεξανδρεύς

 

Ἀνηφορίζουσα ἡ κυρὰ Ἀργυρὼ πρὸς τὸ ἐπὶ τῆς κορυφῆς εὑρισκόμενον ἐκκλησίδιον, τὸ ὁποῖον ὁ πόθος καὶ ἡ ἐπιμονὴ τῶν χριστιανῶν μᾶλλον ἢ τὰ σαθρότατα ὑλικὰ (τὰ συνηγμένα ἐκ τῶν φυσικῶν παρακαταθηκῶν τοῦ λόφου: λίθοι, ξύλα, λάσπη κ.λπ.) διετήρουν ὀρθὸν καὶ ἀντιστεκόμενον εἰς τὴν φυσικὴν φθοράν, εἶχεν ἤδη ἀρχίσει διάλογον μετὰ τῆς οἰκοδεσποίνης τοῦ ναοῦ.

— Ἄχ, Παναγιά μου! Τί μὲ ηὗρε τὴν μαύρη! Ἄχ, τοῦ τὸ ἔλεγα ἐγώ. Βρέ, κόψ’ το. Κόψ’ το τὸ ἐλάττωμα, πρὶν σὲ κόψει ἐκεῖνο! Τίποτε αὐτός. Τὸ χαβά του. Καὶ μοῦ ἀγρίευε μάλιστα, νὰ τόνε φοβηθῶ! Ποὺ κακὸς χρόνος νὰ μὴν τὸν εὕρῃ!

— Ἄχ, Παναγία μου! Ἔχεις τὰ δίκια σου, Παρθένα μου, ὅ,τι καὶ νὰ σοῦ πῶ! Κανόνισέ τα ἐσύ, Παρθένα μου.

Οὕτως ἐβόα ἡ δύσμοιρος Ἀργυρὼ ταχύνουσα διαρκῶς τὸ βῆμα, οὐδόλως ἐμποδιζομένη ὑπὸ τῆς αὐξανομένης κλίσεως τοῦ ἀνηφορικοῦ δρομίσκου, τοῦ ὁδηγοῦντος εἰς τὸ ἐξωκκλήσιον τῆς Παναγίας τῆς καλουμένης «Βοηθείας».

Πλὴν τῶν ἀδόντων τεττίγων καὶ εὐαρίθμων πτηνῶν, ἅτινα ἐνθαρρυνόμενα ὑπὸ τῆς ἑσπερινῆς λήξεως τοῦ καύσωνος ἐλάλουν, οὐδεὶς ἕτερος ἀκροατὴς εὑρίσκετο τῇ ἡλικιωμένῃ ταύτῃ γυναικί. Αὕτη δέ, βεβαίαν ἔχουσα τὴν πίστιν ὅτι ἡ τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων Μήτηρ μετὰ προσοχῆς ἤκουε τὸν πόνον της, ἐσυνέχιζε ἀπτόητος τὴν ὑπεράσπισιν τοῦ πταίσαντος συζύγου.

— Καὶ τί νὰ τῆς πῶ τῆς Παναγιᾶς; ἀπηυθύνετο πρὸς τὸν ἀπόντα σύζυγον αὐτῆς. Νὰ ’τανε ἀρρώστια; Νὰ ’τανε φτώχεια; Νὰ προστρέξω στὴ χάρη της. Μὰ τώρα; Μὲ ποιά μοῦτρα βρὲ νὰ τῆς ζητήσω χάρη;

Ἦτο γνωστὸν εἰς ἅπαν τὸ χωρίον ὅτι ὁ σύζυγος τῆς κυρὰ Ἀργυροῦς, ὁ μπαρμπα-Ἀντώνης, ἦτο ἄνθρωπος ἀγαθός, δίκαιος καὶ τίμιος. Κατετρύχετο, ὡστόσο, ὑπὸ τοῦ φοβεροῦ ἁμαρτήματος τῆς βλασφημίας. Ὅτε ἐνίκα αὐτὸν ὁ θυμός, ἐξεστόμιζε λόγους φοβερούς, βδελυροὺς καὶ ἀνοσίους. Ἐὰν δὲ ἐπεχείρῃ τις νὰ τὸν ἀνακόψῃ, τὸ ἀποτέλεσμα ἦτο τὸ ἀντίθετον, ὁδηγοῦν αὐτὸν εἰς χειροτέρας καὶ ἀνοσιωτέρας βλασφημίας.

Ματαίως ἡ δύστηνος Ἀργυρὼ ἐπεχείρει νὰ τὸν συνετίσῃ. Ματαίως ἕτεροι συγχωριανοὶ τῷ ἔλεγον πὼς «Κι αὐτοὶ ἄντρες εἶναι, βρὲ ἀδερφέ, καὶ θυμώνουν, μὰ δὲν ξερνᾶνε δὰ καὶ τέτοια λόγια». Ματαίως ὁ εὐσεβὴς τοῦ χωρίου ἱερεύς, ὁ παπα-Λευτέρης, ἐζήτει παιδαγωγῆσαι τὸν βλάσφημον ἐκεῖνον. Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς αὐτοῦ παρήρχετο καὶ ἡ εὐσεβὴς σύζυγος ἔτρεμε διὰ τὴν μέλλουσαν αὐτοῦ καταδίκην. Ὅτε δὲ ἐξωμολογεῖτο τὸν λογισμὸν αὐτὸν εἰς τὸν πνευματικὸν της παπα-Λευτέρη, ἐκεῖνος τὴν παρεμύθη λέγων:

— Δὲν θὰ ἀφήσῃ ὁ Θεός, Ἀργυρώ. Τόσες προσευχὲς κάμνεις ἐλόγου σου. Κι ὁ Ἀντώνης δὲν εἶναι κακὸς ἄνθρωπος. Μὰ ὁ σατανᾶς τὸν ἔχει δέσει μὲ τὴ βλαστήμια καὶ τὸν κρατάει γερά. Ἐμεῖς νὰ εὐχόμαστε ὁ Θεὸς νὰ τὸν συνετίσῃ ἐδῶ στὴ γῆ καὶ νὰ τὸν σώσῃ.

Ἅπαξ δὲ ἐστάθη καὶ προσέθεσε σκεπτόμενος καὶ κινῶν τὴν λευκασμένην αὐτοῦ κεφαλὴν ὁ ἀγαθὸς λευίτης:

— Μά, γιὰ πές μου: Ἐλόγου σου εἶσαι ἕτοιμη νὰ τὴν ἀντέξῃς τὴν παιδαγωγίαν τοῦ Θεοῦ στὸν Ἀντώνη;

Ἔθεσεν ὁ ἔμπειρος ἐκεῖνος πνευματικὸς τὴν ἐρώτησιν ταύτην, γνωρίζων ποίαν βαθυτάτην ἀγάπην εἶχεν εἰς τὸν πεπτωκότα σύζυγό της ἡ ἀγαθὴ ἐκείνη ψυχή. Ἀγάπη ἥτις ὑπερέβαινε τὰ συνήθη μέτρα, ἐξαπλουμένη εἰς ὅλην τὴν ὕπαρξίν της. Ἡ Ἀργυρὼ ἐσκέφθη ἐπ’ ὀλίγον καὶ ὕστερον σοβαρῶς, ὥσπερ πρὸς τριχοκουρίαν προσερχομένη, παρήλλαξε τὸ λόγιον τῆς ὑποταγῆς λέγουσα:

— Μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, Πάτερ.

Τὸν λόγον τοῦτον εἶχεν ἤδη ἀπολησμονήσει ἡ Ἀργυρὼ μέχρι τῆς παρελθούσης νυκτός. Τὴν μοιραίαν ἐκείνην νύκτα, προσπαθῶν νὰ κλείσῃ τὴν θύραν τοῦ σταύλου ὁ Ἀντώνης ἐθύμωσε ὅτι αὕτη τῷ ἀντεστέκετο· καὶ θυμώσας ἐξέβαλε λόγους τρομερούς, βλασφήμους κατὰ τοῦ προσώπου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εἶχεν ἤδη προχωρήσει ὁ Δεκαπενταύγουστος, ἡ δὲ μεγάλη ἑορτὴ τῆς Κοιμήσεως ἀπεῖχε τέσσαρας μόλις ἡμέρας· καὶ ἀκούσασα τοὺς λόγους τούτους ἡ Ἀργυρὼ ἐπάγωσε. Μυστικῶς ἐδεήθη πρὸς τὴν Ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ὅπως μὴ προσμετρήσῃ τῷ βλασφήμῳ συζύγῳ τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. Ὅμως, φεῦ! Τὴν φορὰν ταύτην ἡ δέησις δὲν εἰσηκούσθη καὶ ὁ βλάσφημος σύζυγος, ἐρυθρὸς ἐκ τοῦ θυμοῦ, ἐπέπεσεν βαρὺς ἐπὶ τῆς δυστροπούσης θύρας, ἀνοίξας αὐτὴν βιαίως. Ἡ Ἀργυρὼ ἔσπευσεν εἰς βοήθειαν τοῦ ψυχῇ τε καὶ σώματι πεπτωκότος συζύγου.