6/6/26

Χριστιανοφοβία: το Ευρωκοινοβούλιο αναγνωρίζει τους παγκόσμιους διωγμούς κατά των Χριστιανών

Έτσι, δεν έγινε ευρέως γνωστό στη χώρα μας, το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, στις 21/2/2026, με το οποίο αναγνώρισε ρητά, για πρώτη φορά το ζήτημα της "χριστιανοφοβίας" ("Christianophobia"), εντός της Ε.Ε. και καταδίκασε τους παγκόσμιους διωγμούς κατά των Χριστιανών, χαρακτηρίζοντας τον Χριστιανισμό ως "την θρησκεία που υφίσταται τους περισσότερους διωγμούς στον κόσμο".

Παράλληλα, το Ευρωκοινοβούλιο, στην παράγραφο 84: "Εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι, ενώ ο Χριστιανισμός παραμένει η πλέον διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα, με περισσότερους από 380 εκατομμύρια πληγέντες, δεν υπάρχει Ευρωπαίος συντονιστής αρμόδιος για την καταπολέμηση της χριστιανοφοβίας, παρόλο που έχει οριστεί συντονιστής για την καταπολέμηση της ισλαμοφοβίας".

Η λέξη "χριστιανοφοβία", δεν υπάρχει σε κανένα ελληνικό λεξικό. Και επίσης, δεν υπάρχει σε κανένα από τα μεγάλα λεξικά της Αγγλικής γλώσσας παγκοσμίως, παρά μόνο στο Oxford English Dictionary (OED). Σύμφωνα με αυτό «χριστιανοφοβία είναι η έντονη αντιπάθεια για τον Χριστιανισμό ή φόβος προς αυτόν» και χρονολογείται (πρώτη εμφάνιση) από το 1878. Αντίθετα, η λέξη "ισλαμοφοβία" υπάρχει τουλάχιστον σε 11 μεγάλα λεξικά της Αγγλικής γλώσσας. Ενδεικτικά, ο ορισμός που δίνει το Merriam Webster για την ισλαμοφοβία είναι ο εξής: «παράλογος φόβος, αποστροφή ή διάκριση κατά του Ισλάμ ή των ατόμων που πιστεύουν σε αυτό». Η λέξη χρονολογείται από το 1923.

Υπάρχει όμως όντως χριστιανοφοβία σήμερα ή απλά έχει δίκιο ο Ταγίπ Ερντογάν που θεωρεί ότι η ΕΕ είναι ένα χριστιανικό κλαμπ, το οποίο καθυστερεί την είσοδο της Τουρκίας σε αυτή, καθώς είναι ισλαμική χώρα; 

4/6/26

Ο Μεγάλος Άγνωστος / Μητροπολίτης Μεσογαίας Νικόλαος

 


Το Άγιο Πνεύμα αποτελεί το μεγάλο, αλλά συχνά παραμελημένο μυστήριο της χριστιανικής ζωής. Μέσα από την Αγία Γραφή, την εμπειρία των Αγίων και τη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Σεβασμιώτατος αναδεικνύει τον καθοριστικό ρόλο του Παρακλήτου στη σωτηρία και τον αγιασμό του ανθρώπου.

Μια βαθιά και ουσιαστική ομιλία του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου για το μυστήριο του Αγίου Πνεύματος, τον φωτισμό του ανθρώπου, τη μεταμορφωτική δύναμη της θείας χάριτος και τη ζωντανή εμπειρία της παρουσίας του Θεού μέσα στην Εκκλησία.

Πώς φωτίζει το Άγιο Πνεύμα τον άνθρωπο και τον οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν»; Με ποιον τρόπο μεταμορφώνει τους Αποστόλους από απλούς ψαράδες σε θεοφόρους κήρυκες της Οικουμένης; Τι σημαίνει να είναι κάποιος «πλήρης Πνεύματος Αγίου» και γιατί ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ δίδασκε ότι σκοπός της χριστιανικής ζωής είναι η απόκτηση του Αγίου Πνεύματος;

Μέσα από πλήθος βιβλικών παραδειγμάτων, από τον Τίμιο Πρόδρομο και τον Συμεών τον Θεοδόχο μέχρι τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο και τον Απόστολο Παύλο, παρουσιάζεται η δύναμη της χάριτος που φωτίζει, καθοδηγεί, αγιάζει και μεταμορφώνει τον άνθρωπο.

Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στο γεγονός της Πεντηκοστής και στο βαθύτερο νόημα των «ετέρων γλωσσών», αποκαλύπτοντας πώς το Άγιο Πνεύμα εργάζεται μυστικά μέσα στην καρδιά κάθε ανθρώπου και τον οδηγεί στην προσωπική του πορεία προς τη σωτηρία.

Μια σπουδαία θεολογική και πνευματική ομιλία για την παρουσία του Θεού στη ζωή μας, τον φωτισμό, τη μεταμόρφωση, την πληρότητα και τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, που καλεί τον σύγχρονο άνθρωπο να αναζητήσει όχι απλώς γνώση περί Θεού, αλλά αληθινή κοινωνία μαζί Του.


Εκδόσεις Άθως

3/6/26

Χειροτονία Διακόνου καὶ Μνημόσυνο Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ στὴν Πάτρα - ΑΞΙΟΣ!

 


Στὸν πανηγυρίζοντα ἐμβληματικὸ Ἱερὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος Πατρῶν ἐχοροστάτησε στὸν Ὄρθρο καὶ ἐτέλεσε τὴν Θεία Λειτουργία, τὴν Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος. Πλῆθος εὐσεβοῦς Λαοῦ κατέκλυσε τὰ ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ, ὥστε νὰ δημιουργηθῇ στὴν κυριολεξία ἀδιαχώρητο. 

Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, ὁ Σεβασμιώτατος ἐχειροτόνησε Διάκονο, τὸν εὐλαβέστατο Μοναχὸ Γερμανό, ἀδελφὸν τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίων Πάντων Τριταίας Πατρῶν. 

Στὸ τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας, ἐτελέσθη τὸ Μνημόσυνον, ὑπὲρ μακαρίας μνήμης καὶ αἰωνίου Ἀναπαύσεως τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανοῦ, ἐπὶ τῇ συμπληρώσει 200 ἐτῶν ἀπὸ τῆς ἐκδημίας του πρὸς Κύριον.

Στὴν συγκινητικὴ ὁμιλία του ὁ Μητροπολίτης, μίλησε μὲ θερμὰ λόγια γιὰ τὸν χειροτονηθέντα Διάκονον Γερμανὸ καὶ εὐχαρίστησε τοὺς γονεῖς του γιὰ τὴν ἀνατροφὴ καὶ τὴν προσφορὰ τοῦ παιδιοῦ τους στὴν Ἐκκλησία. 

Ἐπίσης ἐξηγῶντας, γιατί ἔδωσε τὸν νέο Διάκονο, τὸ ὄνομα Γερμανός, μίλησε ἀπὸ καρδίας καὶ μὲ ζέση καὶ παλμὸ ψυχῆς καὶ καρδίας, γιὰ τὸν ἀλήστου μνήμης Ἱεράρχη, Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανό, ὁ ὁποῖος ἔγραψε λαμπρὲς σελίδες δόξης, ἀγωνισθείς μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς ψυχῆς του, γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδος μας ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό. Ἐκάλεσε δὲ τὸν Διάκονο Γερμανὸ, νὰ μιμηθῇ στὴ ζωή του, τὸν Ἅγιο Γερμανὸ Κωνσταντινουπόλεως, τὸν Ἐθνομάρτυρα Μητροπολίτη Πατρῶν Γερμανὸ τὸν Α’, τὸν ὁποῖον ἒκοψαν κομμάτι κομμάτι οἱ Τοῦρκοι τὸ 1572 καὶ τὸν Παλαιῶν Πατρῶν Γερμανὸν τὸν Ἐθνεγέρτη, ὁ ὁποῖος περιποιεῖ κλέος, τιμὴ καὶ δόξα γιὰ τὴν Γενέτειρά του Δημητσάνα, γιὰ τὴν Πάτρα, γιὰ τὴν Ἑλλάδα, γιὰ τὸν κόσμον ὁλόκληρο.












ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΠΥΡΓΟΥ ΤΗΣ ΜΑΡΩΣ

 


Τι δουλειά έχει µια αυτοκράτειρα του οθωµανικού κράτους σε ένα χωριό των Σερρών; Πώς συνδέονται τα δώρα που πρόσφεραν στον Χριστό οι Μάγοι µε τη Μάρω Μπράνκοβιτς; Υπήρξε τελικά γυναίκα στην ιστορία που να ήταν αυτοκράτειρα του οθωµανικού κράτους και στη συνέχεια αυτοκράτειρα της βυζαντινής αυτοκρατορίας;

Όλα αυτά τα µυστικά και άλλα πολλά θα προσπαθήσουν να διαλευκάνουν τρία παιδιά και ο πατέρας τους σε µια κυριακάτικη βόλτα τους, που κράτησε παραπάνω απ’ ό,τι υπολόγιζαν. Μυστικά που θα ανακαλύψεις µαζί τους και εσύ και θα σε κάνουν να καταλάβεις ότι η πατρίδα µας είναι τόπος ποτισµένος µε αίµα αγίων και ηρώων.


Συγγραφέας:ΒΟΥΡΟΥΤΖΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ (ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ)

Εκδόσεις: ΕΑΡ

Σελίδες: 40

Κωδικός: 05-179

Ὁ κόσμος ποὺ στερήσαμε ἀπὸ τὰ παιδιά μας

 


Συγκλονίσθηκε τὸ πανελλήνιο ἀπὸ τὴν κοινὴ αὐτοκτονία τῶν δύο 17χρονων κοριτσιῶν, τὰ ὁποῖα τὸν περασμένο Μάιο ἔπεσαν πιασμένα χέρι-χέρι ἀπὸ τὴν ταράτσα ἑξαώροφης πολυκατοικίας στὴν Ἡλιούπολη τῆς Ἀθήνας. Εἰδικοὶ ψυχολόγοι, παιδοψυχολόγοι, παιδοψυχίατροι, κοινωνικοὶ λειτουργοὶ κ.ο.κ. ἀσχολήθηκαν ἐκτενῶς μὲ τὸ συμβάν, τὸ ὁποῖο ἔλαβε μεγάλη δημοσιότητα (πράγμα ποὺ μάλιστα στιγματίσθηκε) ἀπὸ τὰ Μ.Μ.Ε. Ἡ ὅλη συζήτηση στράφηκε γιὰ ἀκόμη μία φορὰ γύρω ἀπὸ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῶν παιδιῶν καὶ ἐφήβων καὶ ὅσα τὴν ἀπειλοῦν στὴν ἐποχή μας. Μάλιστα τὸ περιστατικὸ ἔδωσε τὴν ἀφορμὴ νὰ δημοσιευθοῦν καὶ στατιστικὰ δεδομένα, μὲ τὰ ὁποῖα καταδεικνύεται ἡ αὐξητικὴ τάση στὶς αὐτοκτονίες παιδιῶν καὶ ἐφήβων τὰ τελευταῖα ἔτη, μὲ τὸν ἀριθμὸ νὰ αὐξάνει ἀπὸ τὸ 2021 ἕως σήμερα κατὰ 31,6% καὶ τὴν πλειονότητα τῶν περιστατικῶν νὰ ἀφορᾶ νεαρὰ κορίτσια.

Ὡς συνήθως, σὲ πολλοὺς λόγους ἀποδόθηκε τὸ ἀνησυχητικὸ φαινόμενο. Δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ ὅλους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ὁπωσδήποτε, κατὰ τὸ μᾶλλον ἢ ἧττον, ἰσχύουν. Θὰ ἑστιάσουμε στὴ βάση τοῦ προβλήματος, ἡ ὁποία δὲν ἀκούγεται συχνὰ ἀπὸ τὰ Μέσα ἐνημερώσεως καὶ ἐπηρεασμοῦ τῆς κοινῆς γνώμης. Τὰ ἴδια τὰ γραφόμενα τῆς μίας ἀπὸ τὶς δύο κοπέλες ποὺ κατέφυγαν στὸ ἀπονενοημένο διάβημα, τὸ σημείωμα ποὺ ἄφησε πίσω της, εἶναι, νομίζουμε, πολὺ εὔγλωττο. Μὲ αὐτὸ προβαίνει τὸ δύστυχο κορίτσι σ᾿ ἕνα δριμὺ «κατηγορῶ» κατὰ τοὺ κόσμου ποὺ χτίσαμε γιὰ τὰ παιδιά μας. Μιὰ κραυγή, ποὺ γίνεται κραυγὴ καὶ ὅλων τῶν παιδιῶν, γιὰ τὸ ὅτι τοὺς στερήσαμε τὴν πνοὴ τῆς ζωῆς ἀπὸ τὸν κόσμο ποὺ τοὺς δώσαμε· τὸ ὀξυγόνο τῆς ψυχῆς: τὸν Χριστό. Πῶς μπορεῖ νὰ ὑπάρξει ὀμορφιά, ὄρεξη γιὰ ζωὴ στὸ παιδὶ ποὺ μένει χωρὶς καμία χαρά, καμία ἐλπίδα, καμία πίστη, ἀφοῦ δὲν ἔχει Χριστό; Χρόνια τώρα ἀποδομήσαμε καὶ ἀποδομοῦμε κάθε πνευματικὴ ἔννοια καὶ ἀξία ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν παιδιῶν καὶ τὰ ἀφήνουμε ἕρμαια τῶν βδελυρῶν παθῶν καὶ τοῦ δαιμονικοῦ σκότους. Μὲ τὴν εἰκόνα δὲ τοῦ Θεοῦ ποὺ διαθέτουν μέσα τους, ὑποψιάζονται τὰ παιδιὰ ὅτι «ἴσως ἕνας ἄλλος κόσμος νὰ εἶναι κα­λύτερος». ­Ποιός βρέθηκε νὰ τοὺς μιλήσει γι᾿ αὐτὸ τὸν «ἄλλον κόσμο», τὸν κόσμο τοῦ Θεοῦ;

Ἂν τὸ συντομότερο δὲν ἀλλάξουμε γραμμὴ πλεύσεως, καὶ ἄλλα ἀκόμη θύματα θὰ θρηνήσουμε…

2/6/26

Ὁ γάμος μας: στὴν ἐνορία ἢ στὸ κτῆμα;

 


Χρόνια τώρα ἡ Ἐκκλησία, δηλαδὴ οἱ πιστοί, ὅλοι μας, κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, παρακολουθοῦμε μὲ πόνο, ἀπογοήτευση καὶ ἀγωνία τὴ συνεχιζόμενη δραματικὴ ὑποβάθμιση τοῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου.

Συχνὰ ὑπογραμμίζουμε τὶς εὐθύνες τῆς Πολιτείας, ἡ ὁποία μὲ τὶς ἐνέργειές της καὶ μὲ ἀλλεπάλληλα ἀλλόφρονα νομοθετήματα, ὄχι μόνο ὑπονόμευσε τὸ ἐκκλησιαστικὸ Μυστήριο, ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸν θεσμὸ τοῦ Γάμου τὸν εὐτέλισε, νομιμοποιώντας ἀκόμη καὶ τὴν πιὸ βρώμικη διαστροφή.

Ὅμως εἶναι ἐξίσου σημαντικὸ ἢ καὶ σημαν­τικότερο νὰ ὑπογραμμισθεῖ καὶ ἡ ἐκκλησιαστικὴ εὐθύνη ἐν προκειμένῳ, ἀλλὰ καὶ ἡ ἀντίστοιχη ὑποχρέωση ὅλων μας καὶ κυρίως τῶν ποιμένων τῆς Ἐκκλησίας.

Αὐτὸ τὸ τελευταῖο ἔρχεται νὰ καλύψει μία πρωτοβουλία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νέας Σμύρνης, ἡ ὁποία μὲ τὸν παραπάνω τίτλο διένειμε στοὺς ἱεροὺς Ναούς της σχετικὸ φυλλάδιο. Τὸ ὑπογράφει ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης κ. Συμεών, ὁ ὁποῖος μὲ τὸ κείμενο αὐτὸ μὲ πατρικὴ ἀγάπη ἀπευθύνεται πρὸς τὰ πνευματικά του παιδιά, τοὺς πιστοὺς τῆς ποιμαντικῆς εὐθύνης του.

Ὁ Σεβασμιώτατος θίγει αὐτὸ τὸ καίριο θέμα γιὰ τὴ ζωὴ τῶν πιστῶν, τὸ ζήτημα τοῦ χώρου τελέσεως τοῦ ἱεροῦ μυστηρίου τοῦ Γάμου, τὸ ὁποῖο τελευταῖα τελεῖται συχνὰ σὲ διάφορα κτήματα καὶ χώρους δεξιώσεων, ὅπου σ’ ἕνα ὑποτυπῶδες παρεκκλήσιο ἱερουργεῖται τὸ Μυστήριο ἀπὸ ἄγνωστο στοὺς νυμφευόμενους ἱερέα, μάλιστα ὑπὸ συν­θῆκες κάθε ἄλλο παρὰ κατάλληλες γι᾿ αὐτό. Ὁ λόγος εἶναι, ὑπογραμμίζει ὁ Μητροπολίτης, καθαρὰ κοσμικός, διότι συνδυάζεται τὸ Μυστήριο μὲ τὸν χῶρο διασκεδάσεως. «Κριτήριο δηλαδὴ εἶναι ὁ τόπος τῆς διασκέδασης καὶ ὄχι ἡ ἱερότητα τοῦ χώρου ποὺ τελεῖται τὸ μυστήριο».

Στὴ συνέχεια ὁ Σεβασμιώτατος τονίζει ὅτι «ὁ γάμος δὲν εἶναι ἕνα μεμονωμένο κοινωνικὸ γεγονός, ἀλλὰ γεγονὸς τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ τελεῖται μέσα στὸν ἐνοριακὸ ναό, ἐκεῖ ὅπου οἱ πιστοὶ ζοῦν τὴν πνευματικὴ καὶ μυστηριακή τους ζωή».

Ταυτόχρονα ὁ Ποιμενάρχης θίγει καὶ τὸ ἄλλο σημαντικὸ θέμα, αὐτὸ τῆς ταυτόχρονης τελέσεως Γάμου καὶ Βαπτίσεως, κάτι ποὺ ἀποτελεῖ βαθιὰ πληγὴ στὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή. Καὶ προτρέπει ὁ Μητροπολίτης, διαπιστώνοντας μὲ πόνο τὴ θλιβερὴ πραγματικότητα, τουλάχιστον νὰ προηγεῖται χρονικὰ ἡ τέλεση τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου καὶ νὰ ἀκολουθεῖ ἡ Βάπτιση.

Ἡ πρωτοβουλία τοῦ Σεβασμιωτάτου ὑπογραμμίζει τὴν ἀνάγκη νὰ ληφθεῖ γενικότερη μέριμνα γιὰ τὸ φλέγον θέμα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Σύνοδο, μαζὶ μὲ τέτοιες καὶ ἄλλες παρόμοιες ἐνέργειες τῶν κατὰ τόπους Μητροπολιτῶν.

Τὸ μυστήριο τοῦ Γάμου δείχνει νὰ ὁδηγεῖται πλέον σὲ πλήρη ἀποδιοργάνωση. Μήπως δὲν ὑπῆρξαν ἀκόμη καὶ θεολόγοι, ποὺ μὲ τὶς δῆθεν προοδευτικὲς ἰδέες τους συντέλεσαν σ’ αὐτό; Καὶ μήπως λίγο – πολὺ δὲν ἔχουμε ὅλοι μας εὐθύνη;

Τα τρία ευρώ του Πάπα – Εφραίμ!

 


Ο παπα-Εφραίμ ήταν ένας μοναχός που δεν είχε κανέναν στον κόσμο. Το κελί του ήταν μια τρύπα στον βράχο, κοντά στα Καρούλια. Οι προσκυνητές που τον επισκέπτονταν, συχνά προσπαθούσαν να του αφήσουν χρήματα, βλέποντας τα τρύπια του παπούτσια.

​- «Γέροντα, πάρε αυτά για τις ανάγκες σου», του έλεγαν.

​Εκείνος δέχονταν μόνο τρία ευρώ. Ούτε σεντ παραπάνω. Αν κάποιος επέμενε να του δώσει ένα εικοσάευρω, ο παπα-Εφραίμ του ζητούσε να πάει στις Καρυές, να το χαλάσει και να του φέρει πίσω μόνο τα τρία.

​Ένας δόκιμος μοναχός από μια γειτονική σκήτη, ονόματι Παύλος, τον ρώτησε μια μέρα γεμάτος απορία:

​- «Γέροντα, γιατί βασανίζεσαι με τα ψιλά; Με τρία ευρώ δεν αγοράζεις ούτε το λάδι της χρονιάς. Γιατί δεν κρατάς κάτι παραπάνω για μια ώρα ανάγκης;»

​Ο παπα-Εφραίμ τον κάλεσε να καθίσει στο πέτρινο πεζούλι, με θέα το απέραντο γαλάζιο.

​- «Άκου, παιδί μου», ξεκίνησε ο Γέροντας. «Το πορτοφόλι μου είναι σαν τη ζυγαριά. Όταν έχει μέσα τρία ευρώ, η πλάστιγγα ισορροπεί τέλεια ανάμεσα στη γη και στον ουρανό.»

Το Πρώτο Ευρώ: Είναι το «Ευχαριστώ» για το χθες. Μου θυμίζει πως επέζησα άλλη μια μέρα και δεν μου έλειψε τίποτα.

​Το Δεύτερο Ευρώ: Είναι η «Πρόνοια» για το σήμερα. Αν πεινάσω πολύ, θα πάρω ένα παξιμάδι.

Αν διψάσω, το νερό είναι δωρεάν από την πηγή.

​Το Τρίτο Ευρώ: Είναι το «Φίλεμα» για τον ξένο. Αν έρθει κάποιος πιο πεινασμένος από μένα, πρέπει να έχω κάτι να του δώσω.

​- «Και το αύριο, Γέροντα;», ρώτησε ο Παύλος.

​- «Το αύριο, παιδί μου, κοστίζει ακριβά και εγώ είμαι φτωχός. Αν βάλω στο πορτοφόλι μου τέταρτο ευρώ, θα αρχίσω να σκέφτομαι το αύριο. Και μόλις αρχίσεις να σκέφτεσαι το αύριο, χάνεις τη γαλήνη του σήμερα. Τα τρία ευρώ είναι η εγγύησή μου ότι ο Θεός θα φροντίσει για την τέταρτη πεντάρα.»

​​Λίγο καιρό μετά, ο παπα-Εφραίμ αρρώστησε. Όταν οι άλλοι μοναχοί πήγαν να τον βοηθήσουν, βρήκαν το πορτοφόλι του πάνω στο τραπέζι. Μέσα υπήρχαν, όπως πάντα, τρία ευρώ.

​Δίπλα υπήρχε ένα σημείωμα.

«Ένα ευρώ για τον παπά που θα με διαβάσει, ένα ευρώ για αυτόν που θα ανοίξει τον τάφο μου, και ένα ευρώ για να κεράσετε έναν καφέ τον πρώτο προσκυνητή που θα έρθει αφού φύγω. Φεύγω πλούσιος, γιατί δεν χρωστάω σε κανέναν ούτε μια ανησυχία.»

​Ο δόκιμος Παύλος κράτησε εκείνο το πορτοφόλι ως φυλαχτό. Όχι για την αξία των χρημάτων, αλλά για να θυμάται πως η πραγματική ευτυχία δεν είναι να έχεις γεμάτες αποθήκες, αλλά ένα ελαφρύ πορτοφόλι που δεν σε τραβάει προς το χώμα.

Εμείς με τρία Ευρώ στο πορτοφόλι μας, Έχουμε γαλήνη στην ψυχή μας;


ΠΗΓΗ: ΣΗΜΕΙΑ ΤΩΝ ΚΑΙΡΩΝ