Οι βιωματικές αφηγήσεις της Ιωάννας Ι. Μπουζάκη, της Ασπασίας Καρύδα και της Δήμητρας Μήτσιου συγκίνησαν βαθιά τον παιδοκαρδιοχειρουργό Αυξέντιο Καλαγκό, φέρνοντάς τον μέχρι δακρύων. Με λόγια γεμάτα αλήθεια και συναίσθημα, μετέφεραν ιστορίες ζωής που γεννήθηκαν μέσα από το σπουδαίο έργο του μεγάλου γιατρού. Ιστορίες που απέδειξαν πως πίσω από κάθε επέμβαση υπήρχε μια οικογένεια που ξαναβρήκε το φως, ένα παιδί που ξαναχαμογέλασε, μια ελπίδα που αναστήθηκε.
Ιωάννα Ι. Μπουζάκη
Στέκομαι σήμερα ενώπιον σας και με φωνή που τρέμει καθώς η συγκίνησή μου είναι τεράστια, θα προσπαθήσω να αποτυπώσω σε λίγα λεπτά το μεγαλείο ψυχής του σωτήρα μας.
Όσα λόγια κι αν υφάνει κανείς, δεν επαρκούν για να αποδώσουν το ανάστημά του. Για τον Αυξέντιο Καλαγκό, αυτόν τον ογκόλιθο της ιατρικής και της ανθρωπιάς, οι λέξεις μοιάζουν μικρές, σχεδόν ανεπαρκείς.
Η δική μας δύσκολη διαδρομή ξεκίνησε πριν από εννιά χρόνια, με τη γέννηση του μονάκριβου γιου μου. Το παιδί μου γεννήθηκε με μια σπάνια και απειλητική για τη ζωή του πάθηση στην καρδιά.
Μεταφερθήκαμε εσπευσμένα σε μεγάλο ιατρικό κέντρο της Αθήνας, έπειτα από την παρότρυνση της αγαπημένης μας παιδιάτρου, της αείμνηστης Αικατερίνης Έλληνα, και του συζύγου της Δημήτρη Παπαναστασίου. Στέκομαι με ευγνωμοσύνη στη μνήμη της, γιατί η θανούσα και ο σύζυγός της υπήρξαν ο πρώτος καθοριστικός κρίκος σε μια αλυσίδα σωτηρίας.
Το παιδί μου διασωληνώθηκε αμέσως και του χορηγήθηκε φαρμακευτική αγωγή. Τα φάρμακα όμως δεν απέδιδαν, η κατάσταση δεν βελτιωνόταν, αντίθετα χειροτέρευε και κάθε λεπτό που περνούσε ήταν πλέον πολύτιμο.
Και τότε, εμφανίστηκε στον δρόμο μας ένας άνθρωπος που δεν φορούσε ράσα, αλλά έφερε μέσα του όλο το φως της πίστης και της αγάπης στον άνθρωπο. Ένας «άγιος χωρίς ράσα» όπως εύστοχα έχει γράψει σε άρθρο της η Έλενα Ακρίτα.
Ο Αυξέντιος Καλαγκός. Μας κάλεσε στο γραφείο του και με λόγο καθαρό, με βλέμμα βαθιά ανθρώπινο που σε αγκάλιαζε και σε γαλήνευε, μας εξήγησε με λεπτομέρεια τι υποψιαζόταν ότι είχε τελικά το παιδί. Κι εκεί, μέσα σε λίγα λεπτά, ένιωσα ασφάλεια. Και παρέδωσα στα χέρια του, ,ό.τι πολυτιμότερο είχα, το μονάκριβο αγγελούδι μου—ένα νεογνό μόλις δέκα ημερών δύο κιλά. Ακολούθησαν ώρες ατελείωτες. Ώρες αγωνίας με προσευχές, και ασταμάτητα δάκρυα. Μόλις το πολύωρο χειρουργείο τελείωσε, εμφανίστηκε μπροστά μας με ένα τεράστιο χαμόγελο και ένα πρόσωπο που έλαμπε. «Όλα πήγαν καλά», μας είπε.
Με όση δύναμη μου είχε απομείνει τον ρώτησα αν θα μπορούσα να τον πάρω μια αγκαλιά. Και εκείνος, με μάτια βουρκωμένα, άνοιξε τα χέρια του διάπλατα και με κράτησε σφιχτά. Μια αγκαλιά ζεστή αληθινή γεμάτη αγάπη. Μια αγκαλιά που μόνο ένας άνθρωπος με το δικό του μεγαλείο ψυχής μπορεί να προσφέρει σε μια μάνα έτοιμη να καταρρεύσει.
Μας εξήγησε πως το παιδί είχε πράγματι μια εξαιρετικά σπάνια πάθηση—μια περίπτωση που είχε συναντήσει μόλις άλλη μία φορά σε ολόκληρη την μέχρι τότε πορεία του. Η αμοιβή του για την επέμβαση; μια αγκαλιά από εμένα και πολλές αγκαλιές τα χρόνια που ακολούθησαν από το Βικτωράκι μου, το ηρωάκι μου με τη τεράστια θέληση για ζωή. Αν o γιατρός μας δεν είχε βρεθεί στον δρόμο μας , το παιδί μου δεν θα ήταν σήμερα ανάμεσά μας.
Με αφορμή αυτή την εκδήλωση και υπό τη βαριά σκιά μιας άδικης δοκιμασίας που τον απομάκρυνε από την πατρίδα που τόσο αγαπά και ήθελε να υπηρετεί και να προσφέρει, εξαιτίας ενός χυδαίου πολέμου μικρόψυχων ανθρώπων σκλάβων του χρήματος, επιθυμώ να του μεταφέρω ένα μήνυμα:
Γιατρέ μας, αγαπημένε μας Αυξέντιε, δεν είστε μόνος.
Όλοι εμείς, οι γονείς των παιδιών που κράτησατε στη ζωή, είμαστε δίπλα σας—μια γροθιά, μια ψυχή, θα στεκόμαστε πάντα στο πλευρό σας όχι μόνο από ευγνωμοσύνη, αλλά και από χρέος. Για τα παιδιά μας που στάθηκαν τυχερά αλλά και για να έχουν την ίδια τύχη και τα παιδιά όλου του κόσμου που σας χρειάζονται.
Σας αγαπάμε βαθιά. Συνεχίστε το σπουδαίο έργο σας, αυτός ο κόσμος σας έχει ανάγκη.
Σας ευχαριστώ που γίνατε η αιτία να πιστέψω και πάλι στον άνθρωπο.
Κλείνοντας θα πω μια φράση που μου είπε κάποτε μια φίλη:
Αυτά τα παιδιά μυρίζουν Θεό.
Σας ευχαριστώ.
Ασπασία Καρύδα
Αξιότιμοι κύριοι και κυρίες,
Όταν μία μάνα κάνει ανάκληση μνήμης σε νοσοκομεία, γιατρούς και χειρουργεία, είναι σαν να ξαναζεί το συμβάν και αυτό από μόνο του είναι στενάχωρο…
.JPG)
