Αγαπητοί φίλοι, η προγραμματισμένη αυριανή εκδρομή των μαθητών Δημοτικού στην κατασκήνωση Άγκυρα ακυρώνεται λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών.
Επιστροφή των χρημάτων θα γίνεται αύριο Σάββατο 23.5 και ώρα 17.00-19.00 στη Χριστιανική Εστία Πατρών.
Αναμένουμε με χαρά όλα τα παιδιά στα γραφεία δηλώσεων για την κατασκήνωση.
Αγαπητά μέλη της ΓΕΧΑ Πατρών,
Αγαπητοί φίλοι,
Σε σαράντα μέρες περίπου η κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ θα είναι έτοιμη να δεχτεί τα παιδιά μας που την περιμένουν με λαχτάρα. Οι ετοιμασίες έχουν αρχίσει και ζητούμε πάντα τη μικρή ή μεγάλη συνδρομή όλων των φίλων μας.
Πώς μπορώ να βοηθήσω στην κατασκήνωση;
- Ενθαρρύνοντας κάποιο παιδί που ξέρουμε να έρθει.
- Πληρώνοντας τα τροφεία ή μέρος τους για κάποιο παιδί που γνωρίζουμε ότι δυσκολεύεται να έρθει γι’ αυτόν τον λόγο.
- Προσφέροντας ένα γεύμα ή ένα γλύκισμα για τους κατασκηνωτές (σε συνεννόηση με τη διαχειρίστρια της κουζίνας).
- Διακονώντας εθελοντικά στην κουζίνα για όσο διάστημα αυτό είναι εφικτό. Η κουζίνα χρειάζεται πάντα στήριξη.
- Βοηθώντας ενεργά στην προετοιμασία προσφέροντας εθελοντική εργασία (αποψίλωση, καθαρισμός σπιτιών κ.α.).
- Καλύπτοντας με δωρεά συγκεκριμένες ανάγκες σε εξοπλισμό (κάθε χρόνο αγοράζονται πλαστικές καρέκλες, στρώματα κ.τ.λ.).
- Κάνοντας μια δωρεά προς την Ένωσή μας (ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ Αρ. Λογ. 22529610838). Ειδοποιήστε μας για να εκδοθεί η σχετική απόδειξη.
Και μη ξεχνάμε! Η προσευχή όλων μας για την κατασκήνωση και όλους όσους διακονούν εκεί δίνει δύναμη και φωτισμό.
Σας ευχαριστούμε πολύ!
ΓΕΧΑ ΠΑΤΡΩΝ
Υπάρχουν κάποια μικρά πλάσματα στη δημιουργία του Θεού,
που ενώ μοιάζουν ασήμαντα στα μάτια των ανθρώπων,
κρατούν επάνω τους ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής.
Μία από αυτές είναι η μέλισσα.
Μικρή…
αθόρυβη…
κουρασμένη πολλές φορές…
κι όμως ακούραστη στην προσφορά της.
Πετά καθημερινά από λουλούδι σε λουλούδι,
χωρίς να ζητά αναγνώριση,
χωρίς να απαιτεί ανταμοιβή,
χωρίς να σταματά να εργάζεται.
Και μέσα από αυτόν τον αθόρυβο κόπο της,
γεννιέται το μέλι,
η γονιμότητα της φύσης,
η ζωή.
του Ηλία Λιαμή, Καθηγητή Ελληνογαλλικής Σχολής “ΑΓΙΟΣ ΙΩΣΗΦ”
Η επιτήρηση στις κάθε λογής γραπτές εξετάσεις αποτελεί για τους καθηγητές μια ώρα δύσκολη. Ενώ η ματιά, με στόχευση ιέρακος, αναζητά την παρανομία και επιβλέπει το αδιάβλητον της διαδικασίας, ο νους αναζητά απασχόληση, προκειμένου να περάσει ένα από τα πιο μονότονα τρίωρα όλης της σχολικής χρονιάς. Έτσι, η σκέψη, άλλοτε ταξιδεύει στα μεγάλα ερωτήματα της ζωής, (τι είναι ζωή, τι είναι θάνατος, ματαιότης ματαιοτήτων κ.λ.π.), άλλοτε ανακεφαλαιώνει τον προγραμματισμό των θερινών διακοπών, άλλοτε κατηγοριοποιεί τις εκκρεμότητες του σπιτιού και άλλοτε αφήνεται στη νοσταλγία. Αυτό το τελευταίο είναι το πιο περίεργο και συνάμα το πιο αντιφατικό, καθώς η γλυκιά ανάμνηση των μαθητικών χρόνων συνδυάζεται με την πικρή συνειδητοποίηση του χρόνου που περνά με ταχύτητα διαστημική.
Φέτος σκέφτηκα να πρωτοτυπήσω: Περπατώντας ανάμεσα στα θρανία, παρατηρούσα αυτά τα λίγα προσωπικά μαθητικά είδη που επιτρέπονται στις εξετάσεις και βάλθηκα, απ΄ αυτά, να ψυχολογήσω το κάθε παιδί και να βγάλω συμπέρασμα για το περιβάλλον του. Και ιδού, την ώρα αυτής της περιδιάβασης, μεταξύ, συνολικά, 300 πάνω κάτω παιδιών για φέτος, σε ένα, μόνο σε ένα θρανίο, είδα μια μικρή εικονίτσα. Αιφνιδιάστηκα γιατί, ακόμη και αυτή η μοναδική εξαίρεση, είχε αποκλειστεί εντελώς στο μυαλό μου. Και θυμήθηκα πως, μόλις(;) 40 χρόνια πριν, τα μισά τουλάχιστον παιδιά, εν ώρα εξετάσεων, είχαμε μπροστά μας από μια εικονίτσα.
Γυρίζοντας σπίτι, η εικονίτσα του θρανίου δεν μου έφυγε από το μυαλό και παρά τις τόσες υποχρεώσεις, υπέκυψα στη νοσταλγία και αναζήτησα σε ένα μικρό ξύλινο κουτί παιδικών και μαθητικών αναμνήσεων τη μικρή εικονίτσα που με συνόδευσε από την Α΄ Γυμνασίου μέχρι και τις Πανελλήνιες, τις πρώτες Πανελλήνιες, που έμελλε, από το πρώτο κιόλας μάθημα, να στιγματιστούν από την υποκλοπή των θεμάτων. Σύνολο έξι χρόνια, με διπλές εξετάσεις, χειμερινές και θερινές.
Η παλιά εικονίτσα μου δεν ήταν σπανία. Με δυτικότροπο στυλ, έδειχνε τον Χριστό να προσεύχεται στον κήπο της Γεσθημανή, λίγο πριν την σύλληψή Του. Εικονίτσα κοινή, κοινότατη, χωρίς κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η εικονίτσα όμως αυτή ήταν και παρέμεινε για τέσσερεις δεκαετίες και βάλε, η μία, η μοναδική, η δική μου εικονίτσα, δοσμένη από χέρι γονιού που πια δε ζει και με ευχές καρδιάς, τόσο σπάνιες, όσο οι έντιμοι πολιτικοί. Την κράτησα στα χέρια μου και αναλογιστικά ποσά γραπτά είδε να γράφω. Πού πήγαν όλες εκείνες οι ώρες των διαγωνισμών; Πού να βρίσκονται οι σφραγισμένες κόλλες, οι χαραγμένες με τον κόπο μου; Ποια ήταν η τύχη τους; Κι εκείνα τα κατεβατά, ο καρπός ατελείωτών ωρών διαβάσματος και αγωνίας, πού νάναι;
«Αγαπητά μου παιδιά,
Να λοιπόν, που έφθασε η ημέρα για να αποχαιρετήσετε το σχολείο μετά από πολλά-πολλά χρόνια, το σχολείο που σας χάρισε ανεξίτηλες αναμνήσεις από τα πρώτα χρόνια της ζωής σας.
Μέσα στην ένταση και την αγωνία των ημερών, που δικαιολογημένα και -πιστεύω- χωρίς υπερβολές δοκιμάζετε τις παραμονές των πανελληνίων εξετάσεων, επιτρέψτε μου να ανοίξουμε μαζί μια όμορφη παρένθεση: Ελάτε να θυμηθείτε -ίσως να βρείτε και παλαιές φωτογραφίες- από τις πρώτες εκείνες στιγμές σας στον Παιδικό Σταθμό και στο Νηπιαγωγείο. Να ακούσετε και πάλι το κουδούνι στον Αγιασμό της Α’ Δημοτικού, να φέρετε στον νου σας τον Δάσκαλο ή την Δασκάλα που σας έμαθε τα πρώτα γράμματα. Και μετά να μετρήσετε τον αριθμό των βιβλίων που έπρεπε να μελετήσετε στα χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου, τα μαθήματα που σας δυσκόλεψαν, αλλά και τις ωραίες παρέες με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές σας.
Τι λοιπόν; Δεν άξιζαν όλα αυτά τα χρόνια, οι εμπειρίες, οι δυσκολίες, οι αγωνίες, οι χαρές, η ικανοποίηση;
Τώρα βέβαια, στο τέλος μιας μεγάλης πορείας, που θα την χαρακτήριζα “ιστορική”, έχετε να διαγωνισθείτε στις πανελλήνιες εξετάσεις. Ετοιμασθήκατε όσο καλύτερα γινόταν. Σας προτρέπω να μελετήσετε τις τελευταίες ημέρες με πρόγραμμα και μέθοδο.
Να βρείτε λίγο χρόνο και για ξεκούραση, αναψυχή και χαμόγελο. Σας συνοδεύουν οι ευχές και η αγάπη όλων μας, των γονέων σας και όσων συνοδοιπορούν μαζί σας σε αυτόν τον όμορφο, και λίγο ανηφορικό, δρόμο.
Σε κάθε περίπτωση η απογοήτευση δεν ταιριάζει σε νέους ανθρώπους, άλλωστε το αποτέλεσμα αυτών των εξετάσεων δεν επηρεάζει απαραίτητα όλη την μελλοντική πορεία σας. Με θάρρος και αισιοδοξία προχωρήστε. Δίπλα σε όλα τα εφόδιά σας, μπορείτε να προσθέσετε και την προσευχή στον Θεό, αυτή την εκπληκτική δυνατότητα της επικοινωνίας του ανθρώπου με τον Θεό Πατέρα, που χαρίζει στην ψυχή ειρήνη και γλυκύτητα, δύναμη και ελπίδα.
Σας εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου θεία φώτιση, επιμονή και υπομονή, επιτυχημένη πορεία σε όλη την ζωή σας και κάθε καλή καρποφορία στους κόπους σας!
Με πατρικές ευχές για κάθε επιτυχία!
Ο Αρχιεπίσκοπος
+ Ο Αθηνών Ιερώνυμος Β’»
Την έλεγαν Κυρά-Ελένη. Στον Πόντο ήταν δασκάλα στο Παρθεναγωγείο της Τραπεζούντας. Είχε τελειώσει το Αρσάκειο. Μιλούσε ελληνικά, γαλλικά, και ποντιακά.
Στην Ελλάδα έγινε εργάτρια στο καπνομάγαζο. 14 ώρες τη μέρα να διαλέγει φύλλα καπνού. Τα δάχτυλα κίτρινα, τα μάτια θολά από τη σκόνη.
Αλλά το βράδυ… το βράδυ γινόταν πάλι δασκάλα.
Η παράγκα της ήταν 3x3. Χώμα για πάτωμα. Τενεκές για σκεπή. Στον τοίχο είχε καρφώσει ένα μαυροπίνακα - ένα κομμάτι ξύλο βαμμένο με κάρβουνο. Κάθε απόγευμα, στις 6, χτυπούσε μια κατσαρόλα. Το «κουδούνι» και έρχονταν. 40 παιδιά, ξυπόλητα, με κουρελιασμένα ρούχα, παιδιά που το πρωί πουλούσαν κουλούρια στο λιμάνι, που μάζευαν κάρβουνα από τις γραμμές του τρένου.
Δεν είχαν τετράδια. Έγραφαν πάνω σε παλιά χαρτιά από το καπνομάγαζο. Δεν είχαν μολύβια. Έγραφαν με κάρβουνο.
Δεν είχαν βιβλία. Είχε ένα. Το Αναγνωστικό της Α’ Δημοτικού. Το είχε σώσει από τον Πόντο. Το φύλαγε στο στήθος της, μαζί με την εικόνα.
«Τι μάθημα έχουμε σήμερα, κυρία;» ρώτησε ο μικρός ο Λάζαρος. 9 χρονών. Ο πατέρας του πέθανε από τύφο το ’23.
«Σήμερα θα μάθουμε τη λέξη “Πατρίδα”, Λάζαρε», είπε η Ελένη.
Έγραψε στον μαυροπίνακα με το κάρβουνο: Π – Α – Τ – Ρ – Ι – Δ – Α
«Ξέρετε τι είναι η πατρίδα;» ρώτησε.
Η αλλαγή φρουράς στο Σύνταγμα σήμερα πραγματοποιήθηκε με τιμές για την ημέρα μνήμης για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Οι Εύζωνες μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη ήταν ντυμένοι με ποντιακές φορεσιές για την επέτειο των 107 χρόνων.
Του π. Ηλία Μάκου
Και εφέτος, επί νέου Μητροπολίτου, η Μητρόπολη Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης πραγματοποίησε στο ιστορικό Δελβινάκι τις καθιερωμένες, εδώ και δεκαετίες, εκδηλώσεις για την Επέτειο της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου (17-02-1914) και της υπογραφής του Πρωτοκόλλου της Κερκύρας (17-05-1914).
Συγκεντρώθηκαν άτομα από διάφορες περιοχές της Ελλάδας, αλλά και από τον χώρο της Βορείου Ηπείρου.
Την Κυριακή 17 Μαΐου 2026, στον Μητροπολιτικό Ναό Κοιμήσεως της Θεοτόκου Δελβινακίου ιερούργησε, πλαισιούμενος από ιερείς της Μητροπόλεώς του, ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Αλέξιος, οποίος τέλεσε και το μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των πρωτεργατών του Αυτονομιακού Αγώνος.
Ακολούθησε τρισάγιο στον τάφο (βρίσκεται στον περίβολο του ναού) του αοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως Βασιλείου, ο οποίος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στον Αυτονομιακό Αγώνα, ενώ στις 22 Σεπτεμβρίου 1916 ο Μητροπολίτης Βασίλειος απελάθηκε με βία από τις ιταλικές κατοχικές αρχές, ως "επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια", οπότε μετέφερε την έδρα του στο Δελβινάκι του Πωγωνίου. Κοιμήθηκε στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 1936 και η σορός του μεταφέρθηκε προς ταφή στο Δελβινάκι 1 Μαρτίου 1936, όπου πλήθος κόσμου τον συνόδεψε στην τελευταία του κατοικία).
Στην αίθουσα εκδηλώσεων του Δήμου Πωγωνίου αναφέρθηκε αναλυτικά στο ιστορικό της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου ο πρόεδρος της ΣΦΕΒΑ Φιλόθεος Κεμεντζετζίδης, τονίζοντας την διαχρονική υποχρέωση της διασφάλισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών.
Να σημειωθεί ότι η εκδήλωση αυτή ξεκίνησε από τον αλησμόνητο Μητροπολίτη Σεβαστιανό, κατά τα χρόνια που στην Αλβανία κυριαρχούσε το αθεϊστικό καθεστώς, προκειμένου να μην ξεχαστούν τα ιστορικά γεγονότα, αλλά και ως ευκαιρία στήριξης και ενθάρρυνσης των Βορειοηπειρωτών και συνεχίστηκε από τον διάδοχό του και στενό του συνεργάτη αείμνηστο Ανδρέα.
Και τώρα ο νέος Μητροπολίτης Αλέξιος, με απλότητα και μέτρο και σύνεση, ακολουθεί την παρακαταθήκη τιμής και μνήμης των αγωνιστών της Αυτονομίας της Βορείου Ηπείρου.
Η φωτογραφία δείχνει τον γαλαξία μας πάνω από τον ιερό ναό του Αγίου Παϊσίου στο Νότιο Ρέθυμνο.
Φωτογράφος: Γιάννης Παπαδάκης
ΠΗΓΗ: ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
Ἐν’ ὂψει τῶν Πανελληνίων ἐξετάσεων καί πρός ἐνίσχυσιν καί φωτισμόν τῶν παιδιῶν μας, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, θά τελέσῃ ἱεράν Παράκληση πρός τήν Παναγία μας καί τόν Ἃγιον Ἀπόστολον Ἀνδρέα, τήν Δευτέρα 25 Μαΐου ἐ.ἒ. καί ὣρα 7 τό ἀπόγευμα, στόν μεγάλο Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου.
Παρακαλοῦμε τά παιδιά μας, πού θά διαγωνισθοῦν στίς Πανελλήνιες ἐξετάσεις, ἀλλά καί τούς γονεῖς τους, νά προσέλθουν καί νά προσευχηθοῦν μαζί μας γιά ἐνίσχυση καί ἐπιτυχία στίς ἐξετάσεις.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Στη Μονάδα Ανακουφιστικής Φροντίδας «ΓΑΛΙΛΑΙΑ» διεξήχθη η τελετή αναγόρευσης του Μητροπολίτη Μεσογαίας κ. Νικολάου σε Επίτιμο Διδάκτορα του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, την Τρίτη 12 Μαΐου 2026. Κατά την ομιλία του ο Σεβασμιώτατος αναφέρθηκε στο έργο της «ΓΑΛΙΛΑΙΑΣ» τονίζοντας πως στόχος της είναι να δίνει ζωή εκεί που ο θάνατος είναι ορατός, εκεί που ο άνθρωπος πνίγεται από το δράμα του.
.JPG)
