ΑΓΚΥΡΑ

13/7/26

Ἡ ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Δέρκων, στὴ Ζουμπάτα Πατρῶν

Ἡ ὀρεινὴ Ζουμπάτα τῶν Πατρῶν, ἑόρτασε τὴν μνήμη (ἐκ μεταθέσεως), τοῦ ἡρωικοῦ καὶ ἁγίου τέκνου της, Ἐθνοϊερομάρτυρος Μητροπολίτου Δέρκων Γρηγορίου, ὁ ὁποῖος ἐγεννήθη τὸ 1750, σ΄ αὐτὸν τὸν ἱστορικὸ τόπο, ἀπὸ τοὺς εὐσεβεῖς γονεῖς του Κανέλλο καὶ Μαλάμω.

Ἡ πορεία του συγκλονιστική, ἡ ἀγάπη του γιὰ τὴν Πατρίδα παραδειγματική, ἡ πίστη του στὸν ἀληθινὸ Θεό θυσιαστική. Σὲ ἡλικία 27 ἐτῶν ἐχειροτονήθη Μητροπολίτης Λακεδαιμονίας. Ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν Πίστη καὶ τὸ Γένος. Φυλακίστηκε ἀπὸ τοὺς Τούρκους στὶς φοβερὲς φυλακές της Τριπολιτςᾶς. Κατεστάθη ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Μητροπολίτης Βιδύνης (περιοχὴ Βουλγαρίας, ἡ ὁποία ἀνῆκε τότε στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο) καὶ ἐκεῖ ἀγωνίστηκε γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τὴν ἐλευθερία τῆς Πατρίδος. Τέλος κατεστάθη Μητροπολίτης Δέρκων τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ὅπου ἔλαμψε ὥσπερ φαεινὸς ἀστήρ, ἀξιωθεὶς μαρτυρίων στὶς φυλακὲς τῆς Κωνσταντινουπόλεως μὲ ἄλλους Ἀρχιερεῖς καὶ ἐν τέλει μαρτυρικοῦ θανάτου δι΄ ἀπαγχονισμοῦ, στὶς 3 Ἰουνίου 1821.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν, ἀνέδειξε τὴν ἡρωϊκὴ αὐτὴ προσωπικότητα, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἐν Πάτραις Ἀρχιερατείας του. Ἔστησε τὴν προτομὴ τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρος Ἱεράρχου, στὴν γενέτειρά του Ζουμπάτα καὶ ὥρισε νὰ τιμᾶται ἡ μνήμη του, κάθε χρόνο ἐκεῖ, τὴν δεύτερη Κυριακὴ τοῦ Ἰουλίου.

Μὲ τὴν συμπλήρωση 200 ἐτῶν ἀπὸ τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821, ὁ Ἐθνοϊερομάρτυς Γρηγόριος Δέρκων, κατετάγη ἐπισήμως στὶς δέλτους τῶν Ἁγίων. Στὴ Ζουμπάτα, ἐθεμελιώθη καὶ ἀνεγείρεται , ὡραιότατος πρὸς τιμήν του Ναός.

Στὴν Πάτρα ἡ μνήμη του τιμᾶται στὶς 3 Ἰουλίου καὶ στὸ χωριό του, τήν β’ Κυριακὴ τοῦ Ἰουλίου, ἑκάστου ἔτους.

Ἔτσι τὴν Κυριακή 12 Ἰουλίου ἐ. ἔ, ὁ Σεβασμιώτατος, ἀνῆλθε στὴ Ζουμπάτα καὶ ἐλειτούργησε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἐπὶ τῇ Ἱερᾷ Μνήμῃ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Δέρκων. Πλῆθος πιστῶν, συμμετεῖχε στοὺς λαμπρούς ἑορτασμοὺς (Θεία Λειτουργία, Λιτανεία, κατάθεση στεφάνων). Παρέστησαν, ὁ Ἀντιπεριφερειάρχης κ. Φωκίων Ζαΐμης, ὁ Πρόεδρος τοῦ Δημοτικοῦ Συμβουλίου Πατρῶν κ. Χρῖστος Πατούχας, ὁ Πρόεδρος τοῦ Πολιτιστικοῦ Συλλόγου Μοίρα – Ζουμπάτας κ. Κωνσταντῖνος Ἀγγελόπουλος, τὸν ὁποῖον εὐχαρίστησε ἰδιαιτέρως ὁ Σεβασμιώτατος γιὰ τὴν δραστηριότητα τοῦ καὶ τὴν συνεργασία του μὲ τὴν Ἱερὰ Μητρόπολη, ὁ Πρόεδρος τῆς Κοινότητος Μοίρα – Ζουμπάτας, Πρόεδροι ἄλλων Συλλόγων καὶ Ἐκπρόσωποι Ἀρχῶν καὶ Φορέων.

Στὴν ὁμιλία του ὁ Σεβασμιώτατος, ἐξῆρε τὴν προσωπικότητα τοῦ μαρτυρικοῦ καί, Ἁγίου Ἱεράρχου, μίλησε γιὰ τὶς θυσίες τοῦ Κλήρου καὶ τὴν προσφορὰ τῆς Ἐκκλησίας, στὸν ὑπὲρ τῆς πίστεως καὶ τῆς ἐλευθερίας τῆς Ἑλλάδος ἀγῶνα, κατὰ τὰ μαῦρα χρόνια τῆς Τουρκοκρατίας καὶ στὴν ἀνάγκη διατήρησης ζωντανῆς της μνήμης καὶ τῆς Ἱερᾶς παρακατάθηκης, τὴν ὁποίαν ἐκεῖνοι μᾶς ἄφησαν.

Ματὰ τὴν Θεία Λειτουργία, σχηματίστηκε λιτανευτικὴ πομπή, μὲ τὴν Εἰκόνα τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Δέρκων, ἡ ὁποία κατέληξε στὸν τόπο, ὅπου ἡ προτομή τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρος. Ἐκεῖ ἀνεπέμφθη δέησις, κατετέθησαν στέφανοι καὶ ἐψάλη ὁ Ἐθνικὸς Ὕμνος.

Kατασκηνωτική περίοδος για αγόρια δημοτικού - ΑΜΠΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ (IV) - γιορτή λήξης

Με τη χάρη του Θεού ολοκληρώθηκε, αγαπητοί φίλοι, και η δεύτερη κατασκηνωτική περίοδος για τους μαθητές του δημοτικού. Την Κυριακή το απόγευμα (12.7) ο κατασκηνωτικός χώρος γέμισε από τους γονείς που ήρθαν να παρακολουθήσουν τη μικρή γιορτή λήξης των κατασκηνωτών, να πάρουν μια μικρή γεύση των όσων ωραίων έζησαν τα παιδιά τους στην κατασκήνωση.

Το επισφράγισμα της γιορτής έκανε ο Αρχ. π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδης, ο οποίος τόνισε την καλή διάθεση και την προθυμία που έδειξαν όλα τα παιδιά στη τήρηση του προγράμματος και στην καλή συναναστροφή που είχαν μεταξύ τους. Ζήτησε από τους γονείς να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους ώστε τα βιώματα της κατασκήνωσης να γίνουν και καθημερινή πρακτική στο σπίτι τους. Τέλος, ευχαρίστησε τον αρχηγό και τους ομαδάρχες, τις κυρίες της κουζίνας και όλους όσους προσέφεραν εθελοντικά τις υπηρεσίες τους. Ιδιαιτέρως τους καλούς γονείς που εμπιστεύονται τα παιδιά τους στην κατασκήνωση.

Παντού είδαμε γελαστά πρόσωπα και χαρούμενες καρδιές...

Και του χρόνου! Να είστε όλοι καλά, μικροί και μεγάλοι!

Η αβάσταχτη μοναξιά της οθόνης (Κώστας Θερμογιάννης)

Ο άνθρωπος σήμερα κατοικεί στην οθόνη! Δεν κοιτάζει πια ευθέως κι εκ του σύνεγγυς το πρόσωπο του συνανθρώπου του αλλά το απομακρυσμένο, φιλτραρισμένο και καλλωπισμένο ψηφιακό του είδωλο. Κάθε φορά που το δάχτυλο σέρνεται πάνω στην οθόνη, επιβεβαιώνεται το γεγονός ότι έχουμε περάσει, ασυνείδητα ίσως, το κατώφλι μιας νέας ανθρωπολογικής και κοινωνικής συνθήκης. Ο σύγχρονος πολίτης βιώνει μια καινοφανή αντίφαση: Ενώ ζει σε καθεστώς υπερσύνδεσης, έχει σε μεγάλο βαθμό, ελαχιστοποιήσει τη δια ζώσης κοινωνικότητά του. Η τεχνολογία από εργαλείο μετουσιώθηκε σε περιβάλλον! Στην πραγματικότητα όμως, η ψηφιακή ‘συνύπαρξη’ μοιάζει περισσότερο με απέραντη μοναξιά μέσα στην εκκωφαντική σιωπή τής απομόνωσης παρά με κοινωνικοποίηση.

Αποτελεί απόδειξη υπαρξιακής άγνοιας για το ποιόν και την αληθινή φύση του άλλου, του φίλου, του γνωστού, το γεγονός ότι αυτός υπάρχει στην καθημερινή πρακτική μόνο ως μια ψηφιακή αναπαράσταση και ως ένα στοιχείο προς διαχείριση. Η σχέση, η γνωριμία, ενδεχομένως δε και η ίδια η αξιακή υπόσταση του κοινωνείν, διαμορφώνεται και καθορίζεται πια από τον ψηφιακό τρόπο με τον οποίο ομοιόμορφα, ισοπεδωτικά για τις τοπικές ιδιαιτερότητες και αδιακρίτως ηθών κι εθίμων, έχει επιβληθεί σε όλο το μήκος και το πλάτος της Γης, Ταυτόχρονα, η επικοινωνία, υποταγμένη πια κι αυτή στους σύγχρονους ψηφιακούς κανόνες, έχει μετατραπεί σε μια τυποποιημένη διαδικασία, σε μια αλληλουχία ειδοποιήσεων και αντιδράσεων, έχοντας απωλέσει ουσιωδώς τα δομικά και συστατικά της χαρακτηριστικά. Δεν είναι πια συνάντηση αλλά ανταλλαγή, δεν είναι μνήμη παρουσίας και δια ζώσης αλληλεπίδραση αλλά αλγόριθμοι και δεδομένα. Ο χαρακτήρας και η βιωματική παρουσία του ανθρώπου αποσυντέθηκε για να μετατραπεί σε προφίλ!

Στην εποχή της ανθρωπολογικής μεταμόρφωσης και της οριζόντιας επικράτησης του ‘Φαίνομαι άρα υπάρχω’, ο ψηφιακός χρόνος έχει επιβάλλει μια νέα ψυχολογία. Ό,τι δε χωρά στην απάνθρωπα ακούραστη συχνότητα της διαρκούς παραγωγής εντυπώσεων αλλά και στους ρυθμούς τής ταχύτητας ανταπόκρισης και αντίδρασης, απλώς δεν υφίσταται! Ο χρόνος έχει καταστεί αποσπασματικός και ασυνεχής, δεν υπάρχει πια λαχτάρα προσμονής, λαχτάρα αγγίγματος και ανταλλαγής βλέμματος, παρά ένα -συνειδησιακά και ψυχικά πιεστικό- συνεχές ψηφιακό ‘τώρα’, χωρίς προσδοκία ουσιώδους νοήματος, που δεν τελειώνει, που καταναλώνεται χωρίς να δημιουργεί ζωντανές μνήμες. Ένα ιδιόμορφο καθεστώς βραχύτητας το οποίο διαμορφώνει ανθρώπους που δε συνομιλούν αλλά δημοσιεύουν, που δεν βιώνουν την αλληλοεπίδραση αλλά ειδοποιούνται γι’ αυτή, που δεν σκέφτονται αλλά διαχειρίζονται! Το βλέμμα αντικαταστάθηκε από φωτογραφίες, ο διάλογος από ειδοποιήσεις, η εκτίμηση και τα συναισθήματα για τον συνάνθρωπο από κουμπάκια που εμφανίζουν στην οθόνη πολύχρωμα εικονίδια αντιδράσεων, τα οποία όμως δεν φέρουν απολύτως κανένα νοηματικό και ψυχικό βάρος ελλείψει βιωματικότητας στην αποστολή και, κυρίως, στην πρόσληψή τους.

Το κοινωνικό κενό ανάμεσα σε δύο οθόνες που επικοινωνούν είναι ενδεχομένως μεγαλύτερο από όσο η αντιληπτική ικανότητα της κοινωνίας μπορεί να κατανοήσει με σαφήνεια και πληρότητα. Η αβάσταχτη μοναξιά της οθόνης όχι μόνο δεν μπορεί να υπηρετήσει την κοινωνική σχέση και τα ιδανικά αυτής, αντιθέτως την έχει υποκαταστήσει εις βάρος πολιτών και κοινωνιών. Στο πλαίσιο αυτό, ο άνθρωπος ζει διαμέσου της οθόνης μέσα στην ψευδαισθησιακή οικειότητα που του παρέχει το ψηφιακό περιβάλλον της τεχνολογίας και, πνιγμένος μέσα στην εγγενή του ανικανότητα να διαχειριστεί την υπερπληροφόρηση, αναζητά το υπαρκτικό του νόημα. Μπορεί όμως να το βρει μέσα στη συνθήκη αυτή; Η ουσία τής παρουσίας του μέσα στον κόσμο και την κοινωνία έχει αμφισβητηθεί πρώτα από τον ίδιο του τον εαυτό καθόσον έχει συνειδητά επιλέξει τη φυγή από το βλέμμα του συνανθρώπου του και την υπεκφυγή από την κοινωνική σχέση. Σχέση η οποία αναλώνεται και περιορίζεται στην ψηφιακή αλληλεπίδραση χωρίς βάθος συνειδησιακό, με αποτέλεσμα αυτή να χάνεται στην επιφάνεια της γυαλιστερής οθόνης.

Η φιλία αλλά και η βιωματική συνύπαρξη έχει μετουσιωθεί σε κοινή κατανάλωση διαδικτυακού περιεχομένου, εμπλουτισμένου βεβαίως με διαφημίσεις, μέσα από μια διαρκή ψηφιακή σύνδεση, η οποία όμως εκτοπίζει την πολύτιμη, για την κοινωνία, κοινή παρουσία και δια ζώσης αλληλεπίδραση. Η τεχνολογία έχει προσφέρει στον άνθρωπο ένα νέο είδος -εικονικής- ύπαρξης, ελαφρύ, επιφανειακό κι ευκόλως ελεγχόμενο.

Το ερώτημα λοιπόν είναι εύλογο: Είναι η τεχνολογία που απομονώνει τον άνθρωπο ή μήπως τελικά στις μέρες μας ο άνθρωπος, αφού μπορεί λόγω της τεχνολογίας, έχει αυτοθέλητα, εγκαταλείψει την επιθυμία της σχέσης;

Πηγή: huffingtonpost.gr

Ἐγκαίνια Ἱεροῦ Ναοῦ Παναγίας Σουμελᾶ, στόν Ἀπιδεῶνα, Πατρῶν.

Μέ λαμπρότητα ἐτελέσθησαν ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου, τά Ἐγκαίνια τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τῆς Παναγίας Σουμελᾶ, στό Κοιμητήριο τῆς Ἐνορίας τοῦ Ἁγίου Γεωργίου, στόν Ἀπιδεῶνα Πατρῶν.

Ὁ Ἀπιδεών εἶναι χωριό τό ὁποῖο κατοικήθηκε ἀπό Ποντίους ἀδελφούς μας, οἱ ὁποῖοι κατά τά δύσκολα χρόνια τῆς Ποντιακῆς Γενοκτονίας ἐγκατέλειψαν τήν γῆ τους καί τά ὀστᾶ τῶν Ἡρώων καί Μαρτύρων προγόνων τους καί ἐγκαταστάθηκαν στήν Μητροπολιτική Ἑλλάδα. Μετέφεραν τά ἱερά καί τά ὃσια στήν καρδιά τους καί στήν ἀγκαλιά τους, ἀπό τίς ἀλησμόνητες Πατρίδες καί ρίζωσαν καί ἀγωνίστηκαν καί προόδευσαν στήν μητέρα Πατρίδα.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, περιέβαλε τούς ἀπογόνους τῶν Προσφύγων στόν Ἀπιδεῶνα μέ μεγάλη ἀγάπη καί ἐβοήθησε ὣστε νά διατηρῆται νωπή ἡ μνήμη καί ἡ παράδοση τοῦ Πόντου καί νά μεταδίδεται στούς ἐπιγενομένους.

Στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Γεωργίου τοῦ Ἀπιδεῶνος, τελοῦνται ἱερές Ἀκολουθίες καί στόν αὒλειο χῶρο πραγματοποιοῦνται ἐκδηλώσεις πού μεταφέρουν νοερά ὃλους στά ἃγια καί μαρτυρικά χώματα τοῦ Πόντου.

Τό ἀντίγραφο τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Ἁγίου Γεωργίου Περιστερεῶτα, συγκεντρώνει τήν εὐλάβεια μικρῶν καί μεγάλων, ὂχι μόνο τῶν κατοίκων τοῦ Ἀπιδεῶνος, ἀλλά καί τῆς εὑρυτέρας περιοχῆς.

Ὁ Ἱεράρχης τῶν Πατρῶν, ἐνήργησε καί ἐνέπνευσε τούς εὐσεβεῖς ἀπογόνους τῶν Ποντίων τοῦ Ἀπιδεῶνος, νά ἀνεγείρουν στό κοιμητήριο τῆς Ἐνορίας (ὃπου δέν ὑπῆρχε Ναός), Ἱερό Ναό πρός τιμήν τῆς Κυρᾶς τοῦ Πόντου, τῆς πονεμένης Παναγιᾶς τῆς Ρωμηοσύνης, Παναγίας Σουμελᾶ.

Ἐντός μιᾶς τριετίας ἀπό τῆς θεμελιώσεώς του, ἐπερατώθη ὁ Ἱερός Ναός καί ἐτελέσθησαν τά Ἐγκαίνια.

Τήν παραμονή, Παρασκευή 10 Ἰουλίου ἐ.ἒ. ὁ Σεβασμιώτατος κατέθεσε τά Ἱερά Μαρτυρικά Λείψανα, προέστη τοῦ Ἑσπερινοῦ ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ καί μίλησε περί τῶν Ἱερῶν Λειψάνων καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς τάξεως, νά κατατίθενται Ἱερά Λείψανα, ἐντός τῆς Ἁγίας Τραπέζης, κατά τήν τελετή τῶν Ἐγκαινίων.

Τήν ἑπομένην ἡμέρα, 11 Ἰουλίου ἐ.ἒ. ὁ Σεβασμιώτατος ἐτέλεσε τά Ἐγκαίνια τοῦ ὡραιοτάτου Ἱεροῦ Ναοῦ καί ἐξήγησε στούς Χριστιανούς, ὃλα ὃσα ἒλαβαν χώρα.

Ἐν συνεχείᾳ προέστη τῆς πρώτης Θείας Λειτουργίας ἐπί τῆς καθαγιασθείσης Ἁγίας Τραπέζης.

Στή συγκινητική ὁμιλία του, ὁ Μητροπολίτης μετεφέρθη νοερά ὃπως καί ὃλοι στίς ἀλησμόνητες Πατρίδες τοῦ Πόντου, ἀνεφέρθη στήν γενοκτονία τοῦ Ποντιακοῦ Ελληνισμοῦ, στά μαρτύρια καί στά αἳματα μέ τά ὁποῖα ἐποτίσθησαν οἱ μαρτυρικές γαῖες, στήν προσφυγιά, στήν εὐσέβεια τῶν Ποντίων καί στήν διατήρηση τῆς Ἑλληνοχριστιανικῆς παραδόσεως.

Ἐπήνεσε τούς κατοίκους τοῦ Ἀπιδεῶνος, τόν Ἱερέα τους π. Δημήτριο Δριμάλα, τόν ὁποῖον προεχείρισε Οἰκονόμο, τόν Πολιτιστικό Σύλλογο τῶν Ποντίων τοῦ Ἀπιδεῶνος, ὃλους ὃσοι συνείργησαν γιά νά περατωθῇ αὐτό τό ἒργο καί τό πλῆθος τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν πού συμμετεῖχαν στήν τελετή τῶν Ἐγκαινίων τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ καί στή Θεία Λειτουργία.

Συγκινητική ἦτο ἡ παρουσία Ἐκπροσώπου τοῦ Πανελληνίου Ἱδρύματος «Παναγίας Σουμελᾶ» ὁ ὁποῖος μίλησε μέ λόγια ἀπό καρδίας, μεταφέροντας τόν χαιρετισμό ἀπό τούς Ποντίους, ὃπου γῆς.

Μετά τήν Θεία Λειτουργία προσεφέρθη γεῦμα πρός ὃλο τό Ἐκκλησίασμα, δεῖγμα καί τοῦτο τῆς φιλοξενίας καί τῆς ἀρχοντιᾶς τῶν Ποντίων, ἐνῶ οἱ νέοι καί οἱ νέες τοῦ Συλλόγου, χόρεψαν Ποντιακούς χορούς.

Ἐκκλησιάσθησαν ὁ Δήμαρχος Δυτικῆς Ἀχαΐας κ. Γρηγόριος Ἀλεξόπουλος, ὁ Βουλευτής κ. Ἀνδρέας Παναγιωτόπουλος, Ἐκπρόσωποι Πολιτικῶν, Στρατιωτικῶν Ἀρχῶν καί Σωμάτων Ἀσφαλείας, ὡς καί Ἐκπρόσωποι ἂλλων Φορέων τῆς περιοχῆς.

Διαβάστε περισσότερα πατώντας εδώ

12/7/26

Φωτοστιγμές από κατασκηνωτική περίοδο για αγόρια δημοτικού - ΑΜΠΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ (ΙΙΙ) Ημέρα πατρίδος

Διαβάστε περισσότερα πατώντας εδώ

Ο δικός μας Άγιος!

12 Ιουλίου έφτασε η μεγάλη γιορτή - Ο δικός μας Άγιος, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης !

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν στη γη και το πέρασμά τους δεν αφήνει ίχνη στο χώμα, αλλά χαράζει βαθιές αυλακιές στις ψυχές. Ένας τέτοιος άνθρωπος, ένας επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, υπήρξε ο Άγιος Παΐσιος. Εκεί, στις πλαγιές του Άθωνα, μέσα σε μια φτωχική καλύβη στην Παναγούδα, χώρεσε ο πόνος όλης της ανθρωπότητας.

«Η αγάπη είναι πάνω από όλα. Αν δεν έχεις αγάπη, όσα πνευματικά κατορθώματα κι αν έχεις, είσαι ένα τίποτα έλεγε».

Δεν χρειαζόταν πλούτη, δεν ζητούσε τιμές. Του αρκούσε ένα παξιμάδι, λίγο νερό και ένα κομποσκοίνι που έκλεινε μέσα του τα δάκρυα κάθε μάνας, κάθε αρρώστου, κάθε απελπισμένου που χτυπούσε την πόρτα του. Ο λόγος του; Απλός, σαν το δροσερό νερό της πηγής. Δεν μιλούσε με δύσκολες θεολογικές έννοιες, αλλά με παραβολές της καθημερινότητας. Μιλούσε για τα «φιλότιμο», για τα «πνευματικά αντισώματα», για τις «καλές λογιές» που μπορούν να μεταμορφώσουν την κόλαση του μυαλού μας σε παράδεισο.

Το βλέμμα του γεμάτο διάκριση, διάβαζε τα κρυφά σκιρτήματα της ψυχής πριν καν προφέρεις λέξη. Το χέρι του πάντα απλωμένο για να ευλογήσει, να χαϊδέψει, να διώξει τον φόβο.

Η προσευχή του μια ασταμάτητη κραυγή αγάπης προς τον Θεό για «όλο τον κόσμο, τον ζωντανό και τον πεθαμένο».

Δεν γιορτάζουμε απλώς ένα ιστορικό πρόσωπο· γιορτάζουμε τη ζωντανή παρουσία ενός φίλου, ενός πατέρα που δεν μας άφησε ορφανούς. Από το μνήμα του στη Σουρωτή, αναβλύζει μια μυστική ειρήνη που ψιθυρίζει σε καθέναν από εμάς ξεχωριστά: «Μη φοβάσαι, ο Θεός δεν μας αφήνει».

Σήμερα όλοι οι δρόμοι οδηγούν στην Σουρωτή και σε κάθε εκκλησία που τιμά την μνήμη του!

Στὴν πυρκαγιὰ τοῦ πειρασμοῦ (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου)

Πιάσανε αἰχμάλωτο τὸν ἅγιο Παΐσιο σὰν ἦταν νεαρὸ παλληκαράκι καὶ τὸν φυλάκισαν. Δὲν εἶχε κάνει κάτι. Εἶχαν ἁπλῶς τὴν ὑποψία ὅτι δὲν ἦταν δικός τους. Τὸν καιρὸ τοῦ ἐμφυλίου πολέμου ἦταν πολὺ πιθανὸ νὰ συλληφθεῖ κάποιος –ἀκόμα καὶ νὰ ἐκτελεστεῖ– μόνο μὲ μιὰ ὑποψία. Τὸν ρίξανε σ’ ἕνα δωμάτιο μαζὶ μὲ ἄλλους, σὲ συνθῆκες ἄθλιες. Ἦταν τόσοι πολλοί, ποὺ δὲν χω ροῦσαν νὰ ξαπλώσουν. Ἄσε τὶς ψεῖρες ποὺ ἔστηναν χορὸ στὰ κεφάλια τους!

Ἡ ταλαιπωρία κορυφώθηκε ὅταν τὸν ἔβγαλαν ἀπὸ κεῖ καὶ τὸν ἔκλεισαν σ’ ἕνα ἄλλο, πολὺ μικρὸ δωματιάκι, καὶ μετὰ ἔφεραν δύο γυναῖκες ἀπὸ τὸ δικό τους ἰδεολογικὸ στρατόπεδο, σχεδὸν γυμνές, καὶ τὶς ἔβαλαν μέσα. «Παναγία μου!» προσευχήθηκε μὲ θέρμη τὸ νεαρὸ παλληκάρι, «φύλαξέ με καὶ σκέπασέ μέ». Ἦταν τόσο ἔντονο τὸ αἴτημά του, ποὺ ἡ Παναγία τὸν ἐνίσχυσε τόσο, ποὺ τὶς ἔβλεπε μὲ ἀπάθεια, σὰν νὰ ἦταν ἀδελφές του. Ὕστερα τοὺς μίλησε μὲ πόνο ψυχῆς, μὲ ἀγάπη. Καὶ τὸ θαῦμα ἔγινε: ἦρθαν σὲ συναίσθηση καὶ μὲ δάκρυα βγῆκαν ἀπὸ τὸ δωματιάκι.

Πολλὰ χρόνια ἀργότερα, κι ἐνῶ ἦταν ἤδη κάμποσα χρόνια μοναχός, δέχθηκε μιὰ τρομακτικὴ δαιμονικὴ ἐπίθεση κατὰ τὴν περίοδο ποὺ ἦταν στὸ Στόμιο. Ἦταν τόσο ἔντονος ὁ σαρκικὸς πόλεμος, ποὺ ἀναγκάστηκε νὰ ἀσκήσει βία στὸ σῶμα του, ἀλλὰ ὁ πόλεμος δὲν σταματοῦσε. Ἀντίθετα, γινόταν πιὸ ἔντονος. «Καλύτερα νὰ μὲ φάνε οἱ ἀρκοῦδες» εἶπε κι ἔφυγε γιὰ τὸ δάσος. Ἀποκαμωμένος ὕστερα ἀπὸ ὥρα, ἔκατσε σὲ μιὰν ἄκρη τοῦ μονοπατιοῦ καὶ συλλογιόταν πῶς καὶ γιατί νὰ τοῦ ἔρθει τέτοιος πειρασμός. Καὶ τότε θυμήθηκε! Εἶχε ἔρθει πρὶν ἀπὸ μέρες νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ μιὰ συμμαθήτριά του ἀπὸ τὸ σχολεῖο, γιὰ τὴν ὁποία εἶχε πολὺ ἄσχημες πληροφορίες σχετικὰ μὲ τὴν ἠθική της. Τὴ μάλωσε ἄσχημα κι ἐκείνη ἔβαλε τὰ κλάματα κι ἔφυγε. Θεέ μου, ἂν αὐτὴ αἰσθανθεῖ τέτοιο σαρκικὸ πόλεμο, πῶς θὰ μπορέσει ἡ καημένη ν’ ἀντέξει; συλλογίστηκε κι εὐθὺς ζήτησε συγχώρεση ἀπὸ τὸν Θεό. Δὲν χρειάστηκε νὰ προχωρήσει ἄλλο στὸ δάσος. Ὁ πόλεμος εἶχε σταματήσει. Ἡ πύρωση εἶχε φύγει.

Ἔλεγε ἀργότερα στοὺς προσκυνητές: «Ὅταν μᾶς πειράζει σαρκικὴ ἐπιθυμία, δὲν φταίει πάντα ἡ σάρκα. Μπορεῖ ἕνας λογισμὸς ὑπερηφάνειας ἢ κατάκρισης νὰ εἶναι ὁ αἴτιος. Πρῶτα νὰ βροῦμε τὴν αἰτία τοῦ πειρασμοῦ καὶ ἀνάλογα νὰ πράξουμε».

***

Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ, με 250 περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των:

Αναζητείστε το www.ear-books.com και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.

Να συγγενεύουμε με την Παναγία - ΓΕΧΑ Αιγίου

11/7/26

Κυριακή ΣΤ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Το Αποστολικό & Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής

Ο Απόστολος

Προς Ρωμαίους Επιστολή Παύλου (ιβ΄ 6 – 14)

Ἀδελφοί, έχοντες χαρίσματα διαφορετικά, σύμφωνα μὲ τὴν χάριν ποὺ μᾶς ἐδόθηκε, ἂς τὰ χρησιμοποιήσωμεν, ἐὰν προφητείαν, ἀνάλογα μὲ τὴν πίστιν μας, ἐὰν ὑπηρεσίαν, εἰς τὸ ἔργον τῆς ὑπηρεσίας, ὁ διδάσκαλος, εἰς τὴν διδασκαλίαν, ἐκεῖνος ποὺ παρηγορεῖ, εἰς τὴν παρηγορίαν, ἐκεῖνος ποὺ δίνει κάτι, ἂς τὸ κάνῃ μὲ γενναιοδωρίαν, ἐκεῖνος ποὺ εἶναι προϊστάμενος, ἂς ἐργάζεται μὲ ζῆλον, ἐκεῖνος ποὺ ἐλεεῖ, ἂς ἐλεῇ μὲ χαράν.

Ἡ ἀγάπη νὰ εἶναι εἰλικρινής. Μισεῖτε τὸ κακὸν καὶ προσκολᾶσθε εἰς τὸ καλόν. Ὡς πρὸς τὴν ἀδελφικὴν ἀγάπην, νὰ εἶσθε γεμᾶτοι στοργὴν ὁ ἕνας πρὸς τὸν ἄλλον· νὰ μὴ εἶσθε ὀκνηροὶ ὡς πρὸς τὸν ζῆλον, νὰ εἶσθε κατὰ τὸ πνεῦμα θερμοί, νὰ ὑπηρετῆτε τὸν Κύριον, νὰ χαίρετε διὰ τὴν ἐλπίδα σας, νὰ ἔχετε ὑπομονὴν εἰς τὴν θλῖψιν, νὰ ἐπιμένετε εἰς τὴν προσευχήν, νὰ συμμετέχετε εἰς τὰς ἀνάγκας τῶν χριστιανῶν, τὴν φιλοξενίαν νὰ ἐπιδιώκετε.

Εὐλογεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς διώκουν, εὐλογεῖτε καὶ μὴ καταρᾶσθε.

Το Ευαγγέλιο

Κατά Ματθαίον (θ΄ 1 – 8)

Τόν καιρό ἐκεῖνο, ἐμπῆκε ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς πλοιάριο, ἐπέρασε ἀπέναντι καὶ ἦλθεν εἰς τὴν δική του πόλιν. Καὶ τοῦ ἔφεραν ἕνα παράλυτον, ξαπλωμένον σὲ ἕνα κρεββάτι. Ὁ Ἰησοῦς ὅταν εἶδε τὴν πίστιν τους, εἶπε εἰς τὸν παράλυτον, «Ἔχε θάρρος, παιδί μου. Σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι σου».

Καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους, «Αὐτὸς βλασφημεῖ».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἐπειδὴ κατάλαβε τὰς σκέψεις των, , εἶπε, «Γιατὶ σκέπτεσθε πονηρὰ μέσα στὴν καρδιά σας; Τὶ εἶναι εὐκολώτερον νὰ πῶ «Σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι σου» ἢ νὰ πῶ «Σήκω ἐπάνω καὶ περπάτει»; Ἀλλὰ διὰ νὰ μάθετε ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας ἐπὶ τῆς γῆς», - τότε λέγει εἰς τὸν παράλυτον, «Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Αὐτὸς ἐσηκώθηκε καὶ ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι του. Ὅταν εἶδεν αὐτὸ ὁ κόσμος, ἐθαύμασε καὶ δόξασε τὸν Θεόν, ποὺ ἔδωσε τέτοιαν ἐξουσίαν εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Άγκυρα 2002: Επίσκεψη του Σεβασμ. Μητροπολίτου Γκάνας κ. Παντελεήμωνος (Λαμπαδαρίου)

Τον Ιούλιο του 2002 την κατασκήνωση των μαθητών του Δημοτικού επισκέφτηκε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γκάνας κ. Παντελεήμων (Λαμπαδάριος). Συνοδευόταν από τον κ. Νικόλαο Σίμο, παλαιό αρχηγό της κατασκήνωσης και πρόεδρο του ΠΡΩΤΟΚΛΗΤΟΥ.

Τον υποδέχτηκαν εκ μέρους της κατασκήνωσης ο Αρχ. π. Σωτήριος Τσάφος, ο επόπτης κ. Αν. Κωστόπουλος και ο αρχηγός κ. Λ. Καρανάσιος.

Ο Σεβασμιώτατος χάρηκε την επικοινωνία με τα παιδιά και μίλησε από καρδιάς για την ιεραποστολή στην Αφρική και τα βιώματά του από την ιεραποστολική δράση στα πέρατα της γης.

Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος; Ένα νέο παιχνίδι ενθουσιάζει τους κατασκηνωτές!!! (III)

Ποιος θέλει να γίνει εκατομμυριούχος;;;

Ένα από τα πιο δημοφιλή τηλεοπτικά παιχνίδια γνώσεων μεταφέρθηκε φέτος για πρώτη φορά στην Άγκυρα.

Ένα δροσερό βραδινό δίπλα στη θάλασσα κάθε ομάδα κλήθηκε να απαντήσει σε 15 ερωτήσεις γνώσεων προσαρμοσμένων στην ηλικία των κατασκηνωτών που ανέβαζαν την αγωνία σταδιακά έχοντας βέβαια και 4 πολύτιμες βοήθειες...

Οι ερωτήσεις προβάλλονταν και στο δάπεδο και τα παιδιά έτρεχαν να πατήσουν πάνω στην απάντηση που θεωρούσαν ότι ήταν η σωστή.

Γνώσεις, ψυχραιμία και στρατηγική σε μία διαδρομή γεμάτη συγκίνηση, εκπλήξεις και ανατροπές.

Νικήτρια ομάδα οι ΘΕΟΔΙΔΑΧΤΟΙ που κέρδισαν μια επιταγή 1.000.000 € - προσφορά της ΓΕΧΑ ΠΑΤΡΩΝ!!!

Οι ομαδάρχες ετοίμασαν ένα ευρηματικό παιχνίδι που έγραψε ιστορία και άρεσε πάρα πολύ σε μικρούς και μεγάλους!!!

Άγιος Παΐσιος – οι ωραιότερες στιγμές - ΔΕΙΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ

ΠΑΤΗΣΤΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ

Οι πιο συγκινητικές, φωτεινές και αξέχαστες στιγμές από τη σειρά που άγγιξε εκατομμύρια τηλεθεατές. Μια ξεχωριστή τηλεοπτική προβολή γεμάτη πίστη, αγάπη, ταπείνωση και ελπίδα, μέσα από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του Αγίου Παϊσίου. Μια τηλεοπτική εμπειρία που υπενθυμίζει τις διαχρονικές αξίες της προσφοράς, της συγχώρεσης και της αγάπης προς τον συνάνθρωπο.

Φόβος και πίστη

«Μην δίνεις περισσότερη δύναμη στον φόβο από όση δίνεις στην πίστη.

Κάθε δυσκολία είναι προσωρινή.

Εκεί που βλέπεις αδιέξοδο, ο Θεός μπορεί να ανοίξει δρόμο.

Μην αφήνεις το άγχος σου να σου κλέβει τη χαρά που σου έδωσε ο Θεός.»

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Μόνο μιὰ τρίχα ἀπὸ τὰ μαλλιά του (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ)

Μιὰ παρέα φοιτητῶν εἶχε κυκλώσει τὸν ἅγιο Σωφρόνιο καὶ συζητοῦσαν ζωηρά. Τὰ θέματα ἦταν ἐνδιαφέροντα, ὁ Γέροντας ἦταν φωτισμένος καὶ ὅλοι κρέμονταν ἀπὸ τὰ χείλη του. Ἡ Ζωὴ καθόταν ἀκριβῶς στὰ ἀριστερά του. Πόσο εὐλογημένοι εἴμαστε, σκεφτόταν, ποὺ τὸν ἔχουμε πνευματικὸ πατέρα! Τὰ λόγια του εἶναι μετρημένα. Ἡ ματιά του καθαρή. Κι ἐκεῖ ποὺ τὸν κοιτοῦσε, ἡ ματιά της ἔπεσε στὸ ράσο του. Στὸ πίσω μέρος μιὰ μεγαλούτσικη τρίχα εἶχε ἀποσπαστεῖ ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα μαλλιά του καὶ στεκόταν κολλημένη πάνω στὸ ὕφασμα τοῦ ἐξώρασου.

Ὦ! Μιὰ τρίχα ἀπὸ τὰ μαλλιά του! Νά, τί ἐνθύμιο θὰ πάρω, γυρνώντας στὴν πατρίδα μου, σκέφτηκε ἡ Ζωὴ μὲ χαρά. Θὰ τὴ βάλω σ’ ἕνα φακελάκι καὶ θὰ τὴν ἔχω πάνω στὸ γραφεῖο μου. Θὰ εἶναι σὰν νὰ ἔχω τὸν Γέροντα κοντά μου! Τί εὐλογία! Τὴ στιγμὴ ἐκείνη ὁ ἅγιος Σωφρόνιος στράφηκε τώρα πρὸς τὰ δεξιὰ γιὰ ν’ ἀπαντήσει σὲ μιὰ ἀπορία τοῦ Φάνη. Ἡ Ζωὴ δὲν ἔχασε τὴν εὐκαιρία. Ἅπλωσε τὸ δεξί της χέρι, ἀκούμπησε τὴν ἄκρη τῆς τρίχας καὶ ἁπαλά, δίχως νὰ ἀγγίξει τὸ ράσο του, τὴν τράβηξε καὶ τὴν ἔκλεισε στὴ χούφτα της.

Ἄξαφνα ὁ Γέροντας, ποὺ στὸ μεταξὺ εἶχε γυρίσει, σταμάτησε νὰ μιλᾶ. Πέρασαν ἀρκετὰ δευτερόλεπτα, πέρασε μισὸ λεπτό, ἕνα λεπτό, ἀλλὰ ἐκεῖνος παρέμενε ἀμίλητος. Τὸ κεφάλι του ἦταν ἐλαφρὰ γερμένο πρὸς τὰ κάτω. Οἱ ἄλλοι φοιτητὲς τὸν κοιτοῦσαν παράξενα, χωρὶς νὰ μποροῦν νὰ δικαιολογήσουν τὴν ἀπρόσμενη ἀλλαγή. Εἶχε περάσει ἤδη ἑνάμιση λεπτὸ καὶ δὲν μιλοῦσε. Ἡ Ζωὴ αἰσθανόταν ἀπαίσια. Ἦταν σίγουρη πὼς τὴν κατάλαβε, ἀλλὰ δὲν ἤθελε νὰ μιλήσει. Δὲν ἤθελε νὰ τὴν ἐκθέσει μπροστὰ σὲ ὅλους. Τί νὰ κάνει, ὅμως; Πέρασαν μερικὰ ἀκόμα βασανιστικὰ δευτερόλεπτα. Δειλά-δειλὰ τότε ἄνοιξε τὰ δάχτυλά της κι ἡ τρίχα ἀφέθηκε νὰ πέσει στὸ χῶμα.

«Λοιπόν, τί λέγαμε;» ἀκούστηκε ὁ Γέροντας. Μιὰ μακρόσυρτη εἰσπνοὴ κι ἕνας βαθὺς ἀναστεναγμὸς ἀνακούφισης βγῆκε ἀπὸ τὰ χείλη τῆς Ζωῆς. Οὔτε τότε γύρισε ὁ Γέροντας. Ἡ σιωπή του ἦταν ἡ πιὸ εὔγλωττη ἀπάντηση.

***

Αναζητείστε το www.ear-books.com και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.