Σάββατο 16 Μαΐου 2026...
στη Χριστιανική Εστία Πατρών...
Γιορτή λήξης των ομάδων μας...
Αποχαιρετισμός της Γ΄ Λυκείου...
Προβολή video από την περσινή κατασκήνωση...
Ενθύμιο της χρονιάς...
Ανακοινώσεις...
Δίνουμε το παρών!!!
13/5/26
“Ο Γέροντας Αιμιλιανός προσευχόμενος”
Διεθνές Θεολογικό Συμπόσιο με τίτλο «ΜΝΗΜΗ ΚΑΙ ΤΙΜΗ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΥ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΟΥ: Μάρτυς της δόξης του Θεού και οδηγός εν πνεύματι», το οποίο ανέδειξε πτυχές του έργου και της προσωπικότητας του γέροντα Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη.
Ο πρώτος ομιλητής της Β’ Συνεδρίας με θέμα “Η μαρτυρία του Μοναχισμού σήμερα“, ήταν ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, του οποίου η ομιλία είχε τίτλο “Ο Γέροντας Αιμιλιανός προσευχόμενος”.
π. Σπυρίδων Σκουτής: H «Θεολογία της ιερατικής τρίχας και της ένδυσης της παπαδιάς»
Ευτράπελα και περίεργα μέσα στην Ιερατική ζωή . . .
Συναντάμε δυστυχώς συχνά, τη «θεολογία της ιερατικής τρίχας». Δηλαδή, πολλοί αξιολογούν την πνευματικότητα του Ιερέως ανάλογα με την ποσότητα και το μήκος που έχουν τα μαλλιά και τα μούσια του. Μάλιστα, πλέον, όποιον έχει κοντό μούσι, του προσάπτουν και την ταμπέλα ότι «κονανίζει», αναφερόμενοι στον πρώην κληρικό Ανδρέα Κονάνο. Γνωρίζω κληρικούς με μακριά μαλλιά και γένια που έχουν καταστρέψει οικογένειες αλλά και άλλους με κοντά γένια που παλεύουν, και εκτελούν εξαιρετικό έργο, όπως φυσικά και το αντίθετο. Και σας γράφει ένας άνθρωπος που έχει περάσει και από τις δύο καταστάσεις. Είχα 9 χρόνια μακρύ μαλλί και γένια, αλλά επειδή μαδούσα σαν τον γάτο, τα έκοψα και ησύχασα. Τόσο απλά! Αφήστε που το μακρύ μαλλί ήθελε περιποίηση και χρόνο, ενώ το κοντό όχι. Το θέμα των μαλλιών δεν έχει να κάνει με την πνευματικότητα. Ο καθένας κάνει ό,τι θέλει στο συγκεκριμένο θέμα και φυσικά δεν είναι θέμα άξιο κριτικής. Αλλά δυστυχώς, μέχρι εκεί φτάνουμε. Όταν βλέπουμε κάποιον με μαλλιά και γένια μέχρι το γόνατο, αυτόματα του βάζουμε την ταμπέλα «ο μέγας γέρων!» Αν κάποιος πάλι είχε μακρύ μαλλί και κάνει το λάθος να το κόψει, θα ειπωθούν τα ακόλουθα: «Είδες; Ο Παπάς έκοψε τα μαλλιά και τα γένια του κοντά, έγινε μοντέρνος και απνευμάτιστος!». Μας αρέσουν οι ταμπέλες, θέλουμε να σηκώσουμε τη διόπτρα με το όπλο της κατακρίσεως και να πυροβολήσουμε τον άλλον για να νιώσουμε ότι κάναμε το σωστό. Τραγωδία…. Ας μην ξεχνάμε όμως, ότι έχουμε και Αγίους με κοντά μαλλιά και γένια. Ας μην ασχολούμαστε λοιπόν, με τις τρίχες των κληρικών και αν πραγματικά αγαπάμε τον Ιερέα μας, ας κάνουμε μια προσευχούλα για εκείνον και την οικογένειά του.
Τι να πεις για τις κακομοίρες της παπαδιές που είναι στο μάτι του κυκλώνα. Με το που θα μπει η καημένη παπαδιά στον Ναό, έχουμε εφαρμογή του στρατιωτικού παραγγέλματος : «Κεφαλή δεξιά!» όλες θα γυρίσουν να την κοιτάξουν. Μέχρι η Παπαδιά να ανάψει το κερί της, έχει περάσει από 40 κύματα κατακρίσεων. Τι φοράει, πόσο κάνει, τι συνδυασμό έχει κάνει στα ρούχα, αν ο συνδυασμός είναι ηθικός, αν και τι βάψιμο έχει, τι κοσμήματα φοράει κλπ. Ιδιαίτερα αν είναι νέα κοπέλα και έχει για παράδειγμα ένα παραπάνω σκουλαρίκι στο αυτί, τότε πρέπει να την κρεμάσουμε στο Σύνταγμα αφού προηγηθεί μαστίγωμα. Πολλές παπαδιές υποφέρουν ακόμα και για να πάνε για μπάνιο στη θάλασσα. Μια φορά μια παπαδιά πήγε στη θάλασσα για μπάνιο και κάποιος την κατέκρινε με φράσεις του στυλ: «Δεν πρέπει να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα οι παπαδιές αλλά να είναι μέσα στο σπίτι». «Ορθόδοξη» ταμπελοποίηση και ψευτο-ηθικολογία.
Φράσεις του στυλ : «Πολύ μοντέρνα είναι η παπαδιά, δεν έχει παπαδίστικο ντύσιμο, ίσως κάτι παίζει…», «Την είδες; Φούστα πάνω από το γόνατο! Απαράδεκτο, μάλλον ξενοκοιτάει!».
Έχουμε απαιτήσεις από τον Παπά και την παπαδιά, δεν ξέρουμε όμως τι σταυρούς κουβαλάνε και πως κοιμούνται το βράδυ.
Μια φορά έπινα μπύρα με έναν αγαπητό φίλο. Έρχεται ένας επίτροπος μιας εκκλησίας και λέει το εξής: «Μπα, πάτερ! Πίνουμε και μπυρίτσα;» Ναι ρε φίλε! Υπάρχει πρόβλημα; Σου χάλασα το concept της Αγιότητας; Δηλαδή το κρασί είναι νόμιμο και η μπύρα αμαρτωλή;
Έφτασε άνθρωπος να μου πει ότι οι Παπάδες δεν πρέπει να φοράμε γυαλιά ηλίου! Είναι νεωτερισμός!
Θυμάμαι ένα περιστατικό που μου διηγήθηκε ένας φίλος ιερέας: «Πήγα που λες Παπά-Σπύρο να φάω σουβλάκια με την παπαδιά και τα παιδιά την Τετάρτη της Διακαινησίμου (που σημαίνει έχουμε κατάλυση). Κάποια στιγμή, με πλησίασε κάποιος και άρχιζε να με βρίζει, λέγοντας ότι οι Παπάδες είμαστε υποκριτές και μιλάμε για νηστείες ενώ δεν τα τηρούμε οι ίδιοι. Του εξήγησα ότι σήμερα τρώμε τα πάντα και άλλαξε 10 χρώματα».
Έχω κλάψει πολλά βράδια μόνος μου με μόνη παρηγοριά την αγκαλιά της παπαδιάς μου, από τις πισώπλατες μαχαιριές που έχουμε δεχτεί και ιδιαίτερα από ανθρώπους που έλεγαν ότι μας αγαπούν. Δεν πειράζει, όμως, να είναι ευλογημένο.
Οι περισσότεροι έχουν απαιτήσεις και υψηλές προσδοκίες και αν κάνεις λάθος θα πέσουν να σε φάνε σαν τα κοράκια.
Για να μην παρεξηγηθώ δεν λέω να μην προσέχει το ιερατικό ζευγάρι τον σκανδαλισμό των πιστών, να πάμε δηλαδή στο άκρο της ισοπέδωσης. Το θέμα όμως είναι, να μην βαπτίζουμε από την άλλη τη φυσιολογικότητα ως αμαρτία.
Ας σταματήσουμε να πυροβολούμε τους Παπάδες μας. Αν διαφωνούμε ή έχουμε πρόβλημα με τον Παπά μας να πάμε να του μιλήσουμε προσωπικά. Ούτε σε καφενεία, ούτε σε fb.
Να κάνουμε προσευχούλα για τον Παπά και την παπαδιά του. Ιδιαίτερα αν είναι νέα παιδιά που στο ξεκίνημά τους χρειάζονται αγάπη και στήριξη.
Ας αφήσουμε τις φράσεις του στυλ: «Εμείς εδώ έτσι τα ξέραμε ! Έτσι τα κάναμε!».
Υπάρχουν εκεί έξω Ιερατικά ζευγάρια που δίνουν μάχες! Προσεύχονται και αγωνίζονται για την ενορία τους και δίνουν και την ψυχή τους. Αλλά δυστυχώς, ο κόσμος πάντα θα έχει κάτι να πει για τον Παπά, την παπαδιά και τα παιδιά του.
Να αφήσουμε λοιπόν τις τρίχες και τα υφάσματα επάνω στους ανθρώπους.
Ας κάνουμε λίγο παραπάνω προσευχή και να κοιτάμε την ουσία των πραγμάτων. . . .
Χριστός Ανέστη.
π. Σπυρίδων Σκουτής
Απόφοιτος ΕΙΕΚ Ριζαρείου Εκκλησιαστικής σχολής. Κληρικός Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών. Εφημέριος Ι.Ν. Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης Νοσοκομείου "ΕΛΠΙΣ".
Ἐπέτειος Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (1914) στὸ Δελβινάκι Ἰωαννίνων - 17.5.2026
Ἡ Ἱερὰ Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης γνωστοπειεῖ πρὸς τὸν Ἱερὸν Κλῆρον καὶ τὸν εὐσεβῆ λαὸν ὅτι, Θεοῦ θέλοντος, θὰ πραγματοποιηθοῦν καὶ φέτος στὸ ἡρωϊκὸ Δελβινάκι οἱ καθιερωμένες ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν Ἐπέτειο τῆς Αὐτονομίας τῆς Βορείου Ἠπείρου (17-02-1914) καὶ τῆς ὑπογραφῆς τοῦ Πρωτοκόλλου τῆς Κερκύρας (17-05-1914).
Ἔτσι ἱερουργοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κ. ΑΛΕΞΙΟΥ, θὰ τελεσθῆ τὴν Κυριακὴ 17 Μαΐου 2026, ὁ Ὄρθρος, ἡ Ἀρχιερατικὴ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ Ἱερὸν Μνημόσυνον ὑπὲρ ἀναπαύσεως τῶν ψυχῶν τῶν πρωτεργατῶν τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνος, εἰς τὸν Ἱερὸν Μητροπολιτικὸν Ναὸν Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου Δελβινακίου. Θὰ ἀκολουθήσῃ Τρισάγιον ἐπὶ τοῦ τάφου τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως κυροῦ Βασιλείου, εἰς τὸν περίβολον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.
Τέλος, θὰ πραγματοποιηθῆ ἐπίκαιρη ὁμιλία εἰς τὴν αἴθουσα ἐκδηλώσεων τοῦ Δήμου Πωγωνίου, εἰς τὸ παρακείμενο ἱστορικὸ κτίριο "Ε".
Ὅθεν, παρακαλεῖται ἅπας ὁ Ἱερὸς Κλῆρος ἀμφοτέρων τῶν Ἐπαρχιῶν Πωγωνίου καὶ Κονίτσης, ὅπως παραστῆ εἰς τὰς ὡς ἄνω ἐκδηλώσεις, καὶ προτρέψῃ πρὸς τοῦτο τοὺς χριστιανοὺς τῶν Ἐνοριῶν αὐτῶν.
Η ΔΙΑΘΗΚΗ τοῦ Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς & Κονίτσης ΑΝΔΡΕΟΥ.
Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ
Εἰς τὸ Ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος,
τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ζωοποιοῦ καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος.
Σήμερον, 13ην τοῦ μηνὸς Νοεμβρίου τοῦ σωτηρίου ἔτους 2002, ἔχων σῶας τὰς φρένας, συντάσσω τὴν Διαθήκη μου ἐν τῶ ἱερῶ Ἐπισκοπείῳ.
Ἐγεννήθην τὸ ἔτος 1939. Εἰς τὰς 7 Μαρτίου 2002 συνεπλήρωσα τὸ 63ον ἔτος τῆς ἡλικίας μου. Καὶ ἤδη βαδίζω τὸ 64ον, ἐσκέφθην νὰ καταστρώσω τὴν παροῦσαν Διαθήκην, ὄχι μόνο ὅτι ἡ ὥρα τῆς ἐξόδου ἐκ τοῦ παρόντος κόσμου εἶναι ἄδηλος, κατὰ τὴν διαβεβαίωσιν τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ διότι κάποια προβλήματα ὑγείας, τὰ ὁποία παρουσιάζονται ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρόν, μοῦ ὑπενθυμίζουν, ἐντόνως, ὅτι «ὁ καιρὸς ἐγγύς» (Ἀποκ. Α΄, 3).
Εὐχαριστῶ τὸν Θεὸν διὰ τὴν περὶ ἐμοῦ ἀνεξιχνίαστον οἰκονομίαν του. Ὁδήγησε τὰ βήματά μου πλησίον ἀνθρώπων ἐναρέτων, ἁγίων, θὰ ἔλεγον, οἱ ὁποῖοι μὲ τὸν λόγον καὶ τὸ παράδειγμά των μὲ βοήθησαν ἀφαντάστως εἰς τὸ νὰ ἀγωνίζωμαι τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν καὶ νὰ βαδίζω σταθερῶς τὸν δρόμον τοῦ συνειδητοῦ μέλους τῆς Ἁγίας Ἐκκλησίας. Τὰ ὀνόματα τοῦ ἐκ πατρὸς θείου μου Παναγιώτου Τρεμπέλα, (τοῦ γνωστοῦ Πανεπιστημιακοῦ Καθηγητοῦ), τοῦ π. Γεωργίου Δημοπούλου, τοῦ π. Χριστοφόρου Παπουτσοπούλου, τοῦ π. Λεωνίδου Διαμαντοπούλου, τοῦ π. Βασιλείου Παπαγιάννη, τοῦ π. Θεοδώρου Μπεράτη, ἀλλὰ καὶ τοῦ κ. Εὐσταθίου Μπάστα, τοῦ κ. Νικολάου Βασιλειάδη καὶ ἄλλων πολλῶν ἐκλεκτῶν ἐργατῶν τοῦ Εὐαγγελίου, μελῶν τῆς Μοναστικῆς καὶ Ἱεραποστολικῆς Ἀδελφότητος Θεολόγων «Ο ΣΩΤΗΡ», θὰ μένουν βαθέως χαραγμένα εἰς τὴν διάνοιαν καὶ τὴν ψυχήν μου «ἄχρι θανάτου».
Ἡ ἀγαθότης τοῦ Κυρίου μὲ βοήθησε νὰ σπουδάσω ἐν μέσῳ μυρίων δυσκολιῶν τὴν ἱερὰν ἐπιστήμην τῆς Θεολογίας καὶ νὰ ὑπηρετήσω κατόπιν τὴν στρατιωτικήν μου θητείαν ἐπὶ δύο συναπτὰ ἔτη. Τὸ ἐν Ἀθήναις καὶ ἐπὶ τῆς ὁδοῦ Καρτάλη 7 Φοιτητικὸν Οἰκοτροφεῖον «Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ», εἰς τὸ ὁποῖον διέμενον κατὰ τὰ ἔτη τῶν σπουδῶν μου καὶ περεταίρω, δὲν θὰ τὸ λησμονήσω ποτέ. Θὰ προσεύχομαι νὰ τὸ εὐλογῆ πλουσίως ὁ καλὸς Θεός.
Ἐν συνεχείᾳ, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς ηὐδόκησε νὰ μὲ ὁδηγήσῃ ἐν ἔτει 1967 εἰς τὴν Ἱερὰν Μητρόπολιν Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης. Ἡ μαθητεία μου παρὰ τοὺς πόδας τοῦ ἁγίου καὶ μεγάλου Ἱεράρχου κυροῦ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ, ὑπῆρξε δι’ ἐμὲ ἡ πλέον συγκλονιστικὴ ἐμπειρία στὴν ζωή μου. Ἐδέχθην ἀπὸ τὰ τίμια χέρια του, τὸ πρῶτον, 15 Δεκεμβρίου 1968, καὶ τὸν δεύτερον, 19 Ὀκτωβρίου 1969, βαθμὸν τῆς Ἱερωσύνης, διακονήσας εἰς τὴν ἀκριτικὴν ἐπαρχίαν ὡς Ἱεροκήρυξ, ἐπισκεφθὴς πολλάκις ἅπαντα τὰ χωρία καὶ τὰ πλέον δυσπρόσιτα, χωρίς, βεβαίως νὰ παραλείψω τὴν Κατήχησιν τῆς Νεότητος, καὶ τὰς ἄλλας ἐργασίας, τὰς ὁποίας μοῦ ἀνέθετε ἑκάστοτε ὁ σεπτὸς Γέροντάς μου.
Ἐπιθυμία μου ἦτο τὸ «λάθε βιώσας» καὶ μὲ τὴν χάρη τοῦ Χριστοῦ ἐν πολλοῖς τὸ κατόρθωνα. Ἤθελα νὰ ἐργάζωμαι ἀθορύβως καὶ ἀφανῶς, γεγονὸς τὸ ὁποῖο ἀφαντάστως μὲ ἱκανοποιεῖ. Ὅμως, ἀνεξιχνίασται αἱ βουλαὶ τοῦ Θεοῦ. Ὁ Μητροπολίτης Σεβαστιανός, ἀσθενήσας σοβαρῶς, ἀπεδήμησεν εἰς Κύριον τὴν 12ην Δεκεμβρίου 1994, ἡμέραν Δευτέραν. Ἡ κηδεία του ἐτελέσθη εἰς τὸν ἐν Κονίτσῃ Ἱ. Ναὸν τοῦ Ἁγ. Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, τῆ συμμετοχῆ πλειάδος Ἱεραρχῶν καὶ ἄλλων κληρικῶν, ὡς καὶ χιλιάδων λαοῦ, τὴν 14ην Δεκεμβρίου 1994. Ὁ ἐνταφιασμός του ἔγινε εἰς τὴν Ἱ. Μονὴν Μολυβδοσκεπάστου, συμφώνως πρὸς ἐκφρασθεῖσαν ἐπιθυμίαν του, ἔκτοτε δὲ ὁ ἀπέριττος τάφος του ἀπέβῃ τόπος προσκυνήματος πολυπληθῶν προσκυνητῶν.
Για μια μελωδία της ευτυχίας
Ποτέ μα ποτέ δεν μπορώ να ακούσω το ξεκίνημα του β΄ μέρους της Συμφωνίας από τον Νέο κόσμο του Ντβόρζακ χωρίς να γεμίσουνε τα μάτια μου. Εκείνη η γλυκιά μελωδία του Άντονυ που δέθηκε άλυτα με τους στίχους «Στη σιγή της βραδιάς».
Εκείνης της βραδιάς που έμεινε να σιγοψυθιρίζεται στο υπόγειο της καρδιάς μας ανάμνηση μιας νιότης και ελπίδα μιας ζωής. Για να τη μουρμουρίζουμε μαζί. Όλοι! Όσοι την τραγουδήσαμε ορθόφωνα ή φάλτσα με κείνες τις εφηβικές φωνές που πάλευαν να κατέβουν μια οκτάβα και να αντρέψουν αφήνοντας πίσω τους την παιδικότητα.
Στη σιγή της βραδιάς. Με μια μελωδία ελπίδας κι ανάπαυσης που της αξίζει να παραμείνει στην αιωνιότητα.
Αλεξανδρεύς
12/5/26
Πρωτοφανής κοσμοσυρροή υπέρ της οικογένειας - ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ
Πρωτοφανής και εντυπωσιακή ήταν η συμμετοχή του κόσμου στην εορταστική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας «Αγαπώ την Οικογένεια» που έλαβε χώρα το απόγευμα της Κυριακής (10 Μαΐου) στο καταπράσινο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι.
Από νωρίς το απόγευμα, με την ευγενική άδεια του Δήμου Γαλατσίου, το υπέροχο αυτό αστικό πάρκο πλημμύρισε από οικογένειες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας και ήλθαν για να χαρούν ένα υπέροχο ανοιξιάτικο απόγευμα μέσα στη φύση και να δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα υπέρ του θεσμού της οικογένειας, μέσα από μια μοναδική σέ πλήθος σύναξη οικογενειών.
Περίπου 300 εθελοντές από διάφορες Μητροπόλεις, ενορίες και συλλόγους, συνεργάστηκαν για να προσφέρουν ένα εξαιρετικό πρόγραμμα με ποικίλες δράσεις σε 20 θεματικά περίπτερα που περιλάμβαναν πρωτότυπα ομαδικά παιχνίδια, αθλητικά αγωνίσματα, δημιουργικές δραστηριότητες, ζωγραφική, κατασκευές, δράσεις φιλαναγνωσίας, βιωματικά εργαστήρια, γευστικές απολαύσεις καθώς και ανοιχτή συζήτηση για την αγωγή των παιδιών σήμερα.
Παράλληλα στην κεντρική σκηνή εξελισσόταν ένα εξαιρετικό μουσικοχορευτικό πρόγραμμα: Παραδοσιακά «χοροτράγουδα» από την ενορία Αγ. Μυροφόρων Πανοράματος Παλλήνης, χορωδία παραδοσιακών οργάνων από την ενορία Μεταμορφώσεως Σωτήρος Βριλησσίων, ζωντανή μουσική από το ορχηστρικό σύνολο του μουσικοσυνθέτη Βασίλη Χατζηνικολάου και, τέλος, μια εντυπωσιακή χορωδία με 130 παιδιά στην οποία συμμετείχαν οι παιδικές χορωδίες από τις ενορίες Αγίας Βαρβάρας Αργυρουπόλεως και Μεταμορφώσεως Σωτήρος, Μεταμορφώσεως Αττικής, τα «Χελιδόνια Χριστού» και τα Εκπαιδευτήρια «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ» – χορωδία Γυμνασίου Αμαρουσίου. Το πρόγραμμα της εκδήλωσης παρουσίαζε ο ηθοποιός Θανάσης Βισκαδουράκης ενώ την επιμέλεια των κειμένων είχε ο δρ. Ηλίας Λιαμής, Πρόεδρος Συνοδικής Υποεπιτροπής Καλλιτεχνικών Εκδηλώσεων και Μουσικών Συνόλων της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Μήνυμα εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία είχε θέσει υπό την αιγίδα της την όλη εκδήλωση, απηύθυνε ο εκπρόσωπός της Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος, ο οποίος τόνισε ότι η ιερότητα του θεσμού της οικογένειας φανερώνεται στην Αγία Γραφή με δύο λέξεις: «μυστήριο» και «εκκλησία»· ο γάμος είναι «μυστήριο μέγα» και η οικογένεια «κατ’ οίκον εκκλησία».
Παρευρέθηκαν επίσης στην εκδήλωση ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος κ. Γαβριήλ, ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβας, ο Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής επί της Χριστιανικής Αγωγής και Νεότητος, αρχιμ. Πολύκαρπος Μπόγρης, κληρικοί και λαϊκοί εκπρόσωποι ιερών Μητροπόλεων, ο δήμαρχος Γαλατσίου, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, εκπρόσωποι πολυτεκνικών οργανώσεων και χριστιανικών σωματείων, καθώς και οι χορηγοί, με την πολύτιμη και ουσιαστική συνδρομή των οποίων υλοποιήθηκε η εκδήλωση.
Στο τέλος, όλοι ευχήθηκαν να ξανανταμώσουν και του χρόνου και να γιορτάσουν και πάλι την οικογένεια, αυτό το μοναδικό δώρο του Θεού που υπηρετεί την αγάπη και τη ζωή!
Φωτογραφίες: https://photos.app.goo.gl/1ELmZuAQxnS1fzpb7
Συμμετέχοντες φορείς:https://agapotinoikogeneia.gr/poioi-eimaste/
Χορηγοί εκδήλωσης 2026:https://agapotinoikogeneia.gr/xorigoi-2026/
10/5/26
"Αγαπώ την οικογένεια" στο άλσος Βεΐκου σήμερα 10.5.26
Ομάδα 20 στελεχών από τη Χριστιανική Εστία Πατρών συμμετείχε ενεργά στη μεγάλη γιορτή ΑΓΑΠΩ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ σήμερα Κυριακή 10 Μαΐου 2026 στο άλσος Βεΐκου.
9/5/26
Ἕνα διαφορετικό νερό
... Ὁ Χριστός λέει στή γυναῖκα ἀπό τή Σαμάρεια, καί μέσω αὐτῆς σέ ὅλα τά ἔθνη, ὅτι ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ νά τήν εὐεργετήσει μέ μιά δωρεά πού ὅμοιά της δέν ἔχει δεχθεῖ, μέ νερό πού ὅμοιό του δέν ἔχει βρέξει ποτέ τά χείλη της. Παρακολουθοῦμε λοιπόν σέ τοῦτες τίς εὐαγγελικές ἀράδες τό ἐνδιαφέρον καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τήν κένωσή του, τήν κατάδυσή του στό βάθος τῆς ἀνθρώπινης αὐτῆς ψυχῆς, χωρίς ὅρους καί χωρίς ὅρια. Χρειάζεται νά κατανοήσουμε ὡς παιδαγωγούμενοι ὅτι στά δικά του θεϊκά μάτια δέν ἔχουν καμία ἀξία καί καμία σημασία οὔτε τά δικά του ἀνδρικά Ἰουδαϊκά ἐνδύματα, οὔτε τά γυναικεῖα Σαμαρειτικά τῆς συνομιλήτριάς του. Ὁ Χριστός τήν καλεῖ νά φωνάξει τόν ἄντρα της καί τῆς ἀποκαλύπτει μέ τήν παντογνωσία του ὅτι ἡ ζωή της μέχρι ἐκείνη τή στιγμή ἦταν ζωή νοσηρά κοινωνική. Δέν τήν ἀπαξιώνει, δέν τήν ὑποβιβάζει, δέν τή διαπομπεύει στούς ἀνθρώπους καί συμπολίτες της, ἀλλά τῆς ἀντιπροτείνει μιά καινούργια κοινωνία, αὐτή τῆς ἀληθινῆς προσκυνήσεως τοῦ Θεοῦ, τῆς «ἐν πνεύματι» δηλαδή «καί ἀληθείᾳ» προσκυνήσεώς του.
Ἰουδαίους καί Σαμαρεῖτες τούς χώριζαν ἔριδες γιά τό πῶς πρέπει νά προσκυνεῖται ὁ Θεός· τούς χώριζαν μεταξύ τους, τούς χώριζαν καί ἀπό τόν Θεό. Ὁ Θεός, ὅμως, ἔχει ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη διευκρινίσει ὅτι ἡ ψυχή μας μπορεῖ νά τόν δοξάζει «ἐν παντί τόπῳ τῆς δεσποτείας αὐτοῦ». Ὁ τρόπος, λοιπόν, καί ὄχι ὁ τόπος, κάνει τόν γνήσιο προσκυνητή, τόν αὐθεντικό κοινωνό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τῆς εἰκόνας του μέσα στόν κόσμο, πού εἶναι ὁ συνάνθρωπος.
Ἡ Σαμαρείτισσα ξεδιψασμένη μέ ἕνα ἀληθινά πρωτόγνωρο ξεδίψασμα τρέχει νά μεταδώσει τή γνήσια, καί γι’ αὐτό πειστική χαρά της στούς συνανθρώπους της. Εἴθε, ἀδελφοί μου, νά γίνει ἡ μίμησή της καί δικό μας ἀναστάσιμο βίωμα καί κήρυγμα.
Ἀρχιμ. Ἄ. Ἀ.
“Φωνή Κυρίου” APIΘ. ΦΥΛ. 21 (3599), Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος
Ευχές στον εορτάζοντα π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη
Θερμές οι προσευχές μας και καρδιακές οι ευχές μας
προς τον εορτάζοντα π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη,
Αρχιμανδρίτη της Ι. Μητροπόλεως Πατρών
να του χαρίζει ο Θεός υγεία και μακροημέρευση,
δύναμη και πνευματικό πλούτο
στο δύσκολο και ευθυνοφόρο έργο του.
Να μεταφέρει άοκνα το μήνυμα του Χριστού
στον ταραγμένο κόσμο μας
και ν΄ αναπαύει με τις ευχές και προσευχές του
όλους όσους προστρέχουν στη βοήθειά του.
Έτη πολλά και ευλογημένα!
ΓΕΧΑ ΠΑΤΡΩΝ
Με αφορμή τη δολοφονία του Νικήτα από εκδίκηση στην Κρήτη
Με αφορμή το τραγικό περιστατικό της εν ψυχρώ δολοφονίας του εικοσάχρονου Νικήτα από την Κρήτη, αναρτούμε το παρακάτω συγκλονιστικό κείμενο μιας μητέρας που και αυτή έχασε άδικα το παιδί της. Με μία διαφορά όμως! Εκείνη συγχώρησε προκειμένου να διαχειριστεί το πένθος της και να λυτρωθεί από το βάρος του αβάστακτου πόνου!
Όπως περιγράφει η μητέρα:
"Τις τελευταίες μέρες νιώθω ότι ζω έναν εφιάλτη! Έχω συγκλονιστεί με όσα έγιναν στην Κρήτη! Με αφορμή το τραγικό συμβάν που ο πατέρας σκότωσε το παιδί, που ήταν οδηγός του αυτοκινήτου που έχασε σε τροχαίο το παιδί του, σκέφτομαι πόσο μεγάλο και άσκοπο λάθος ήταν αυτό το έγκλημα!!
Θέλω να μοιραστώ μαζί σας, αυτό που έχω βιώσει και βιώνω. Συγχωρήστε με, αλλά θέλω να το βγάλω από μέσα μου.
15/01/2007
Ο γιος μου 23 ετών, νέος οδηγός με δίπλωμα, ζήταγε επίμονα να πάρει το αυτοκίνητο μου για να πάει διήμερο στο εξοχικό μας στο Λαγονήσι, παρέα με τις δυο κόρες μου και δυο φίλους τους. Δεν του το έδωσα γιατί κάτι μου έλεγε μέσα μου να του το αρνηθώ! Το όχι δεν τον "βόλεψε" και πήγε και ζήτησε από την πεθερά μου και γιαγιά του, το αυτοκίνητο του παππού του, που ήταν αραγμένο σε γκαράζ. Ήταν εγκαταλειμμένο και σε ακινησία (άρα και ασυντήρητο) επειδή ο πεθερός μου ήταν κατάκοιτος, τουλάχιστον για ενάμιση χρόνο. Η γιαγιά που του είχε αδυναμία, χωρίς να με ρωτήσει, του έδωσε τα κλειδιά, όπως έδωσε επίσης τα κλειδιά του εξοχικού σπιτιού. Το έμαθα εκ των υστέρων και είχα μεγάλο άγχος και στεναχώρια.
16/01/2007
Την επόμενη μέρα, το πρωί αυτής της αποφράδας μέρας, ένα τηλέφωνο μαύρισε την ζωή μου! "Μαμά έγινε ατύχημα! Όλοι είμαστε καλά, αλλά δεν βρίσκουμε την Άννα".
Περιοχή Αλθέα στην Αγία Μαρίνα στο Λαγονήσι στο ρεύμα προς Αθήνα. Στην επιστροφή τους, το αυτοκίνητο για κάποιους λόγους σε μια στροφή, είχε κοπεί στα δύο. Το μισό πεσμένο πέντε μέτρα περίπου στην υπόγεια διάβαση και το άλλο μισό πάνω στην λεωφόρο Σουνίου. Τα τέσσερα παιδιά εκτοξεύτηκαν στα χωράφια, σηκώθηκαν και δεν είχαν ούτε μια γρατζουνά. Έψαχναν όλα τους την Άννα. Όμως η Αννούλα μου 24 ετών, ο άγγελός μου, δεν ήταν τόσο τυχερή. Την είχε πλακώσει το αυτοκίνητο στα τσιμέντα της υπόγειας διάβασης και γι΄ αυτό δεν την έβρισκαν. Στο νοσοκομείο διαπιστώθηκε ο θάνατός της!
Ναι, δυστυχώς οδηγούσε ο γιός μου και αδελφός της. Από τότε η ζωή μας άλλαξε. Ο σύζυγός μου και πατέρας τους 52 ετών τότε, έφυγε από την ζωή ύστερα από δυο χρόνια, μέσα στον καημό και την πίκρα. Έμεινα μόνη μου να παλεύω με τις φριχτές συνέπειες της θλιβερής μας απώλειας. Όχι, δεν θα σας πω τι έχω ακούσει ή τι έχω ζήσει. Δεν θα αναφερθώ καν στο πώς το αντιμετωπίζουμε και πόσα τραύματα και πληγές μάς έχει αφήσει αυτός ο θάνατος. Ούτε το πόσο πολύ μας έχει επηρεάσει αυτό το θλιβερό και τραγικό γεγονός, σαν οικογένεια μέχρι σήμερα.
Μήπως έπρεπε να πάρω το όπλο και να εκτελέσω την πεθερά μου, που έδωσε το ασυντήρητο αυτοκίνητο στο νεαρό παιδί μου ή να σκοτώσω τον γιο μου, που μέχρι και σήμερα 19 χρόνια μετά, δεν έχει συνέλθει ποτέ και έχει ψυχολογικά και άλλα θέματα; Η Άννα ήταν η αδυναμία του, η αγαπημένη του αδελφή, το άλλο του μισό, το κολλητάρι του. Αν έκανα κάποιο κακό, αν έπαιρνα εκδίκηση, θα έφερνα πίσω την κόρη μου;
Δεν έκανα τίποτε λοιπόν! Κουβέντα δεν είπα ποτέ! Άχνα δεν έβγαλα... Ούτε καν εξηγήσεις δεν ζήτησα! Μόνο κρυφό πόνο έχω έως και σήμερα. Έθαψα τα "γιατί" μου μαζί με την Άννα μου. Ένας πόνος βουβός, σιωπηλός με κατέχει, που δεν θα φύγει ποτέ. Μου σκίζει την καρδιά σαν μαχαίρι χωμένο στα σωθικά μου. Τίποτε δεν θα ήταν το ίδιο πια! Όμως έπρεπε να σηκώσω το κεφάλι, να σταθώ στα πόδια μου και να στηρίξω τα άλλα δυο μου παιδιά, που ήταν σε πλήρη κατάρρευση. Αν δεν το έκανα, θα τα έχανα και αυτά!
Έτσι μέσα στα χρόνια έκανα κουράγιο, έπαιξα θέατρο, ντύθηκα, γέλασα και έκανα πράγματα που για τον κόσμο, μια χαροκαμένη μητέρα όπως εγώ, ίσως να μην δικαιολογούνται. Δεν με ενδιαφέρει ο κόσμος!!! Έπρεπε! Έπρεπε πάση θυσία να τα προστατεύσω από την καταστροφή και αυτό κάνω ακόμα!
Μέχρι σήμερα αυτός ο άδικος θάνατος πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας, όμως το μίσος και η εκδίκηση δεν είχε και δεν έχει θέση στη ζωή μου. Αγάπη έχω μόνο και κατανόηση. Δέχτηκα απλά και στωικά την μοίρα μας και το πεπρωμένο της Άννας μου. Έμαθα μόνη μου να διαχειρίζομαι τα δάκρυα, το πένθος και την θλίψη.
Η συγχώρεση με απελευθέρωσε! Είναι αυτή που μέχρι σήμερα μου έχει δώσει δύναμη να παλέψω με την κατάθλιψη, με τα πάντα που προέκυψαν και τους πάντες που μπήκαν στη ζωή μας, όχι πάντα για καλό. Έκανα την καρδιά μου πέτρα για τους επιζώντες και νιώθω ότι η Αννούλα μου είναι στο πλευρό μου, στο κάθε μου βήμα, στην κάθε μου σκέψη! Έχω την πεποίθηση πως ίσως κάποτε την συναντήσω!
Να είστε όλοι καλά! Να προσέχετε και να αγαπάτε τους ανθρώπους σας! Μην ξεχνάτε πως η ζωή παίζει άσχημα παιχνίδια! Μας έχει χαριστεί, αλλά δεν είναι δεδομένη! Να μην κρατάτε κακία! Να συγχωράτε! Είμαστε άνθρωποι και κάνουμε λάθη. Δεν είμαστε τέρατα να ζητάμε αίμα!
Ευχαριστώ που με διαβάσατε!
Ανάρτηση στο Χ - Κάποια κα Εύα
8/5/26
Ζήσε τη ζωή σου, φτιάξε την καριέρα σου και μετά οικογένεια (Πρωτοπ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός)
Αυτό είναι το μότο των καιρών μας στα παιδιά που μεγαλώνουν: «ζήσε τη ζωή σου, φτιάξε την καριέρα σου και μετά οικογένεια». Η οικογένεια δεν θεωρείται προτεραιότητα σήμερα. Αντίθετα, θεωρείται ως η τελευταία σοβαρή κίνηση δύο ανθρώπων, πριν προχωρήσουν στη μέση ηλικία. Ζω τη ζωή μου σημαίνει περνάω καλά, ταξιδεύω, δεν έχω ευθύνες, βγαίνω έξω, δεν χρειάζεται να δεσμεύομαι. Για να κάνω οικογένεια πρέπει να έχω όχι απλώς σταθερή εργασία, αλλά καλά λεφτά, ώστε όταν θα έρθει η ώρα να κάνω παιδιά, να μη μου λείψει και να μην τους λείψει τίποτα. Διότι ένα παιδί δεν έχει ανάγκη την επιβίωση μόνο, αλλά οι γονείς πρέπει να έχουν χρήματα τόσα, ώστε να καλύπτουν τη μόρφωση, τις εξωσχολικές δραστηριότητες (για τις οποίες το παιδί δεν ερωτάται αν τις θέλει, αλλά οι γονείς αποφασίζουν, συχνά με κριτήριο τι κάνουν οι πολλοί, αλλά και για να μην τα έχουν το παιδί συνεχώς στο σπίτι). Επομένως, πρέπει να φτιάξω την καριέρα μου, ώστε να αισθάνομαι άνετα. Το παλιό ρητό «δύο μισθοί είναι πολύ καλύτεροι από τον ένα», και δύο άνθρωποι, όταν ενώνουν τις δυνάμεις τους, μπορούν να χτίσουν οικογένεια δεν φαίνεται να πολυαπασχολεί τους νέους σήμερα. Υπάρχει, κατά βάθος μια ανασφάλεια, αν η σχέση, ο γάμος, η οικογένεια θα κρατήσουν, και είναι προτιμότερο να μην υπάρχει εξάρτηση του ενός από τον άλλον. Και η αγάπη;
Το μεγάλο πρόβλημα που γεννά η νοοτροπία της εποχής έχει να κάνει με τη σημασία της αγάπης για τη ζωή του ανθρώπου. Έχοντας αφήσει κατά μέρος τη σχέση με τον Θεό, ο νέος της εποχής δεν νοιάζεται να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ή, ακόμη κι αν στο βάθος της ψυχής του, ακριβώς επειδή είμαστε πλασμένοι κατ’ εικόνα και ομοίωση Θεού, δηλαδή πλασμένοι για να αγαπάμε, ο νέος αισθάνεται αυτό το κενό νοήματος που προέρχεται από το έλλειμμα της αγάπης, εντούτοις ο πειρασμός της αυτάρκειας και του «παραπάνω» υπερνικά την ανάγκη να μοιραστούμε, αγαπώντας. Δεν ωριμάζουν γρήγορα οι νέοι. Παραμένουν μεγάλα παιδιά, τα οποία βολεύονται να μένουν στο πατρικό σπίτι, να έχουν καλυμμένες αρκετές από τις ανάγκες τους από τους γονείς και τους παππούδες, χωρίς να νιώθουν ότι προορισμός του ανθρώπου είναι να χτίσει την ταυτότητά του συνθέτοντας ό,τι έλαβε, απορρίπτοντας ό,τι δεν μπορεί ή δεν πρέπει να σηκώσει και προσθέτοντας το δικό του όνειρο, το οποίο δεν μπορεί να είναι χρήματα, καριέρα, καλή ζωή και όταν προκύψει άλλος άνθρωπος βλέπουμε.
Αναρωτιόμαστε γιατί ένας νέος να κάνει οικογένεια όταν από τις ήδη υπάρχουσες οι μισές είναι διαλυμένες, όταν προβάλλονται νέα πρότυπα οικογένειας, όπως η μονογονεϊκή, η ομόφυλη, η ανασυγκροτημένη, η συνεργατική, η χωρίς παιδιά από επιλογή. Η απάντηση έχει να κάνει με τη φύση μας, το ότι δηλαδή πλαστήκαμε ως όντα που σχετίζονται, δημιουργούν δεσμούς ισχυρούς, μοιράζονται, θυσιάζονται. Εδώ είναι το κλειδί. Η θυσία, η παραίτηση δηλαδή από το «εγώ και μόνο» και το μοίρασμα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται, δηλαδή η αναζήτηση της ευτυχίας στην αγάπη που είναι πρώτα προσφορά και μετά λήψη, δεν συγκινεί την εποχή μας. Και η παιδοκεντρική νοοτροπία, ότι το παιδί είναι ο βασιλιάς και το κέντρο του κόσμου, οδηγεί τον άνθρωπο, εκ νεότητός του, να μη θέλει να μοιραστεί, να αναλάβει ευθύνες, να κοπιάσει, να υπομείνει, να δώσει, για να πάρει. Έτσι, μεταθέτει όσο πιο αργά γίνεται την δημιουργία οικογένειας, παραθεωρώντας το ότι όσο μεγαλώνουμε, τόσο δυσκολευόμαστε, και σωματικά και ψυχικά, να μοιραστούμε.
Οι μεγαλύτεροι ας κάνουμε την αυτοκριτική μας και ας εμπιστευθούμε πρώτοι τον Θεό και την πρόνοιά του, δείχνοντας θυσία και αγάπη. Αυτό είναι το πρότυπο για να αλλάξει η νοοτροπία. Και οι νεώτεροι, ας σπουδάσουν στην προτεραιότητα και την προοπτική της αγάπης, που γίνεται ζωή. Πιο νωρίς.
(Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια», 29 Απριλίου 2026)
.JPG)
Εκπαιδευτικό video animation της Π.Ο.Ε. για την Ιστορία των Ελλήνων του Πόντου υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Παιδείας
Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος με ιδιαίτερη τιμή και συγκίνηση ολοκλήρωσε το όραμα της και θέτει στη διάθεση της εκπαιδευτικής κοινότητας και του ευρύτερου κοινού το νέο εκπαιδευτικό video animation, αφιερωμένο στην Ιστορία και τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου. Το έργο αυτό τελεί υπό την αιγίδα του Υπουργείο Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού αναγνωρίζοντας τη θεσμική του σημασία για την ενίσχυση της ιστορικής μνήμης στη νέα γενιά.
Ελεύθεροι πολιορκημένοι - κόμικ
Η θυσία του Μεσολογγίου είναι η ηρωικότερη πράξη της Ελληνικής Επανάστασης. Οι ήρωες της Ιεράς Πόλεως προτίμησαν να χάσουν τη ζωή τους ακόμα και με βασανιστήρια και με θάνατο φρικτό, παρόλο που ήξεραν πως αν παραδίδονταν, θα είχαν μια άνετη ζωή. Δεν έκαναν την παραμικρή υποχώρηση. Έμειναν ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ, κι ας ήταν ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΟΙ.
Συγκλόνισαν την Ευρώπη και έβαλαν φωτιά στις ψυχές των Ελλήνων. Από το αίμα και τον πόνο της θυσίας των υπερασπιστών του Μεσολογγίου ξεπήδησε η λευτεριά της Ελλάδας.
Η μοναδική ιστορία της θυσίας του Μεσολογγίου σε κόμικ!
Συγγραφέας: ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
Εκδόσεις: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”
Σελίδες: 16
Κωδικός: 01-635
Γιορτή για όλη την οικογένεια στο Άλσος Βεΐκου
Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και διοργανώνεται από την πρωτοβουλία «Αγαπώ την οικογένεια» (agapotinoikogeneia.gr) σε συνεργασία με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και άλλες Μητροπόλεις, την Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ) και άλλες πολυτεκνικές οργανώσεις, χριστιανικά σωματεία, συλλόγους γονέων και γενικότερα φορείς που ευαισθητοποιούνται στην προστασία και προάσπιση του ιερού θεσμού της οικογένειας.
Το πρόγραμμα, που φέτος έχει τίτλο «Φυση-κά αγαπώ την οικογένεια», θα περιλαμβάνει αρχικά περιήγηση σε 20 θεματικά περίπτερα όπου μικροί και μεγάλοι καλούνται από τις 5-8μ.μ. να παίξουν... να δημιουργήσουν... να μάθουν... να ζήσουν... ΜΑΖΙ! Με την ουσιαστική συνδρομή πολλών χορηγών, εκπαιδευμένοι εθελοντές από τους φορείς που συνδιοργανώνουν την εκδήλωση, θα προσφέρουν εντελώς δωρεάν μια σειρά από υπέροχες δραστηριότητες κατάλληλες για κάθε ηλικία: Μουσικοκινητικά παιχνίδια, ζωγραφική, κατασκευές, δράσεις φιλαναγνωσίας, βιωματικά εργαστήρια, γευστικές απολαύσεις, ομαδικά παιχνίδια, basket challenges καθώς και ανοιχτή συζήτηση για την αγωγή των παιδιών σήμερα.
Η όλη εκδήλωση θα κορυφωθεί στον υπαίθριο ανοιχτό χώρο του Άλσους όπου θα λάβει χώρα στις 8μ.μ. συναυλία παιδικών χορωδιών υπό τη διεύθυνση του μουσικοσυνθέτη Βασίλη Χατζηνικολάου σε ένα πρόγραμμα που θα παρουσιάζει ο ηθοποιός Θανάσης Βισκαδουράκης. Εκεί θα απευθύνει μήνυμα εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. κ. Νικόλαος.
Περισσότερες πληροφορίες για την εκδήλωση αλλά και για την πρόσβαση στο άλσος Βεΐκου μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα https://agapotinoikogeneia.gr/
info@agapotinoikogeneia.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)