Δυόμιση αιώνες...
Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.
Τόσο χρειάστηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Υπόσχεση για την απόλυτη συνάντηση μαζί Του.
Δυόμιση αιώνες αναμονής, αγωνίας, δεύτερων σκέψεων, αμφιβολιών και εσωτερικών ερωτημάτων.
Δυόμιση - και βάλε - ζωές στο “περίμενε”.
Δυόμιση αιώνες κι ο Θεός ακόμα να τηρήσει τον λόγο Του, παρά δοκιμάζει τον δούλο Του με τον πιο δύσκολο τρόπο, αυτόν της σιωπής, της μη απόκρισης. Αναμφίβολα, ο Συμεών υπέστη ένα πραγματικά γερό θεϊκό “καψόνι”.
Κι όμως...
Ο παντογνώστης Κύριος προνοεί για τον λευίτη Του το καλύτερο, το πιο ταιριαστό δώρο: χρόνο. Πολύ χρόνο! Κι ο δούλος Του, καρδιακά αγκιστρωμένος στην θεϊκή υπόσχεση, περιμένει. Μα δεν περιμένει παθητικά και αδιάφορα, αλλά κάνει τον χρόνο πόθο φλογερό, δίψα ιερή, αποκλειστική προσδοκία και στόχο ζωής.
Κι όσο περνά ο χρόνος, αυτή η φλόγα δεν σβήνει, μα θεριεύει, αυτή η άγια δίψα δεν στερεύει, δυναμώνει.
Δεν βιάζεται ο Συμεών. Περιμένει, καρτερεί, αλλά δεν βιάζεται.
Δεν τον νοιάζει πόσο θα ζήσει, αρκεί να ζήσει εκείνη τη στιγμή. Αρκεί να είναι παρών σε εκείνη την ύψιστη συνάντηση.
Δεν ξέρει το πότε, το πού ή το πώς, μα δεν φαίνεται να τον νοιάζει και ιδιαίτερα... Του αρκεί πως ο Θεός μπορεί να αργεί, μα δεν ξεχνά.
Κι όσο Εκείνος αργεί, τόσο αυτός εντονότερα προσμένει.
Και βρίσκει στην αναμονή το νόημα, την ευκαιρία να αγιάσει. Δίνει ουσία στον - ίσως για πολλούς - χαμένο χρόνο, κάνοντας τις ατέλειωτες στιγμές του λιθαράκια άγιας προσδοκίας στο οικοδόμημα της ψυχής του, ερεθίσματα εντονότερης αγάπης για το άγνωστο “σωτήριον του Θεού”.
Πολλοί ίσως αναρωτηθούν πώς αναγνώρισε ο Συμεών τον Κύριο ή αν πραγματικά Τον περίμενε σαν βρέφος μόλις σαράντα ημερών.
Ας είμαστε ειλικρινείς: τι κι αν ο Χριστός ήρθε στον Συμεών, υπό μία έννοια, ως “σημείο αντιλεγόμενο”, ξένος στην θεϊκή Του δόξα; Ήταν αδύνατο ο Ποθούμενος να μην αναγνωριστεί από τον εδώ και δυόμιση αιώνες εραστή Του. Για Εκείνον χτυπούσε η καρδιά του υπεραιωνόβιου λευίτη. Τον είδε και, πολύ απλά, δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο.
Και, όχι, δεν ήταν μόνο αυτή καθαυτή η στιγμή της Υπαπαντής, της έλευσης του Κυρίου στον ναό, η οποία δικαιολογεί το “νυν απολύεις”. Η Υπαπαντή μοιάζει περισσότερο με το κερασάκι στην εδώ και δυόμιση αιώνες τούρτα θεϊκής προσκαρτερίας που ζυμωνόταν βαθιά στην καρδιά του άγιου λευίτη.
Μια καρδιά δεν βιάστηκε να αγιάσει...
Μια καρδιά που επενδύοντας στο "περίμενε" αξιώθηκε να γνωρίσει καρδιακά, ουσιαστικά, τον Κύριο πριν Τον αντικρίσει.
Φ/ος
«“Δὲν φοβᾶμαι! Δὲν φοβᾶμαι! Εἶμαι νεκρὴ ἐδῶ καὶ 47 χρόνια”! Ἡ φράση μιᾶς ἡλικιωμένης Ἰρανῆς, χωρὶς ὑπερβολή, εἶναι ἱστορικὴ μαρτυρία. Εἶναι κατηγορητήριο. Εἶναι μισὸς αἰώνας στυγνῆς θεοκρατίας συμπυκνωμένος σὲ μία φράση. Εἶναι ἡ ἀπελπισμένη φωνὴ μιᾶς ζωῆς ὑπὸ ἐπιτήρηση, ἑνὸς σώματος ὑπὸ ἔλεγχο, μιᾶς ὕπαρξης ὑπὸ αἵρεση. Σαράντα ἑπτὰ χρόνια οἱ γυναῖκες στὸ Ἰρὰν ζοῦν ὑπὸ καθεστὼς μόνιμης ἀπειλῆς ἐξόντωσης.
Ἂς τελειώνουμε μὲ τὰ προσχήματα. Οἱ μουλάδες, ὅπως καὶ ἡ πλειονότητα τῶν αὐταρχικῶν καθεστώτων, εἶναι κρατικοὶ δολοφόνοι. Τὸ Ἰρανικὸ καθεστὼς σκοτώνει γυναῖκες μὲ δικαστικὲς ἀποφάσεις, στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ψυχρότητα τῆς γραφειοκρατίας ποὺ γνωρίζει ὅτι δὲν θὰ λογοδοτήσει. Μόνο τὸ 2024 τοὐλάχιστον 31 γυναῖκες ἐκτελέστηκαν ἀπὸ τὸ κράτος, ὡς παραδειγματικὲς θυσίες.
Στὸ μεταξὺ στὴ Δύση παίζουμε μὲ τὶς λέξεις. Στὴν Ἑλλάδα μάλιστα τῆς πρωτοπορίας διεξάγονται ἀτελείωτες συζητήσεις γιὰ τὸ πῶς θὰ ὀνομάζονται οἱ δολοφονίες γυναικῶν. “ Γυναικοκτονία” ἢ ὄχι; Ποιός ὅρος εἶναι πολιτικὰ ὀρθός; Ποιός ταιριάζει καλύτερα σὲ ψηφίσματα καὶ ἀναρτήσεις;
Στὸ Ἰρὰν βασανίζουν γυναῖκες. Στὴ Δύση βασανίζουμε τὶς λέξεις» («booksjournal.gr», 12-1-2026).
Ἡ κατάσταση στὸ Ἰρὰν εἶναι πράγματι φοβερὰ καταπιεστικὴ καὶ σχεδὸν ἀνυπόφορη γιὰ τὸν λαό του. Στὶς ἀντικαθεστωτικὲς διαδηλώσεις τοῦ Ἰανουαρίου ἔχουν φονευθεῖ ἀπὸ τὶς δυνάμεις καταστολῆς χιλιάδες πολίτες. Τὸ τυραννικὸ καθεστὼς στὶς 21 Ἰανουαρίου ἔδωσε τὸν ἀριθμὸ 3.177 γιὰ τοὺς νεκρούς, ὡστόσο τὸ περιοδικὸ «Τime» καὶ τὰ διεθνὴ πρακτορεῖα κάνουν λόγο γιὰ περισσότερους ἀπὸ 30.000!
Εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ στυγνὴ θρησκευτικὴ δικτατορία δολοφονεῖ χωρὶς οἶκτο τοὺς πολίτες. Ἐκεῖ δὲ ποὺ ἐξαντλεῖ τὴ μανία της εἶναι οἱ γυναῖκες. Ἡ ἄγνωστη ἡλικιωμένη διαδηλώτρια μὲ τὸ πρόσωπό της γεμάτο αἵματα τὸ διατύπωσε μὲ τὸν πιὸ δραματικὸ τρόπο: «Εἶμαι νεκρὴ ἐδῶ καὶ 47 χρόνια»!
Τὸ μίσος τοῦ καθεστῶτος γιὰ τὶς γυναῖκες δὲν εἶναι ἀνεξήγητο. Πηγάζει ἀπὸ τὸν μισογυνισμὸ τῆς θρησκείας του. Καὶ εἶναι ἕνας αὐστηρὸς ἔλεγχος τῆς Εὐρώπης, τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν της, ἡ κραυγὴ αὐτῆς τῆς ἀπελπισμένης γυναίκας, διότι παρακολουθοῦν σχεδὸν ἀδιάφορα τὴν τραγωδία καὶ τὶς ἀνελέητες σφαγὲς τοῦ Ἰρανικοῦ λαοῦ.
Εἶναι καὶ ἔλεγχος οὐσιαστικότερος τῆς Εὐρώπης αὐτὴ ἡ κραυγή, διότι στὸ ὄνομα μιᾶς ὅποιας δημοκρατίας ἢ ψευδοεπιστήμης, ἡ Εὐρώπη ἐγκατέλειψε σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου τὴ Χριστιανική της πίστη, ἡ ὁποία ἐξύψωσε σὲ ἀσύλληπτο βαθμὸ τὴ γυναίκα, ἀναδεικνύοντάς τη Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ τιμώντας τὴν κάθε γυναίκα ὡς εὐλογημένη μητέρα τῆς ζωῆς καὶ κλητὴ τῆς θείας Βασιλείας. Αὐτὴ ἡ ἐγκατάλειψη σταδιακὰ θὰ ὁδηγήσει τοὺς λαούς της σὲ ἀδιέξοδο καὶ τὴ γυναίκα σὲ νέα ὑποβάθμιση καὶ χυδαία καὶ ποταπὴ ἐκμετάλλευσή της.
Ἄς εὐχηθοῦμε νὰ συνέλθει κάποτε ἡ Εὐρώπη ἀπὸ τὴν προδοσία της, πρὶν ἀρχίσουν οἱ φανατικοὶ τοῦ Ἰσλὰμ νὰ τροχίζουν τὰ μαχαίρια τους στοὺς λαιμοὺς τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παιδιῶν της.
Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ ἀρχίζει τὸ Τριώδιο, πρέπει νὰ ἀρχίζει κανεὶς νὰ ὁδεύει πρὸς τὸν Γολγοθά. Καί, ἂν ἀξιοποιήσει πνευματικὰ αὐτὴν τὴν περίοδο, ὅταν πεθάνει, θὰ ὁδεύσει ἡ ψυχή του πρὸς τὰ ἄνω, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται ἀπὸ «διόδια» καὶ τελώνια.
Κάθε χρόνο ἔρχονται αὐτὲς οἱ ἅγιες ἡμέρες, ἀλλὰ καὶ κάθε χρόνο μᾶς φεύγει καὶ ἕνας χρόνος, καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ θέμα. Τὸν ἀξιοποιήσαμε πνευματικὰ ἢ τὸν σπαταλήσαμε στὰ ὑλικά;
Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης
Σὲ βίντεο ποὺ «ἀνέβασε» ὁ Γάλλος πρόεδρος Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀναφέρει ὅτι ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς ἑπόμενης σχολικῆς χρονιᾶς θὰ ἀπαγορεύονται τὰ κινητὰ τηλέφωνα καὶ στὰ Λύκεια, θὰ ἀπαγορεύεται καὶ ἡ χρήση τῶν «μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης» σὲ παιδιὰ κάτω τῶν 15 ἐτῶν. Δηλώνει μάλιστα ὅτι προχωρεῖ ἀπὸ τὴν ἑπόμενη χρονιὰ σὲ συγκεκριμένα μέτρα, μετὰ τὰ ἀποκαρδιωτικὰ στοιχεῖα σχετικῆς ἐκθέσεως.
«Οἱ ἐγκέφαλοι τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐφήβων μας δὲν εἶναι πρὸς πώληση. Τὰ συναισθήματά τους δὲν εἶναι πρὸς πώληση, οὔτε πρέπει νὰ χειραγωγοῦνται, εἴτε ἀπὸ ἀμερικανικὲς πλατφόρμες εἴτε ἀπὸ κινεζικοὺς ἀλγορίθμους», ἀναφέρει ἀρχικὰ στὸ βίντεο ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν.
Στὴ συνέχεια ὁ Γάλλος πρόεδρος ζητεῖ ἐπίσπευση τῆς νομικῆς διαδικασίας, ἔπειτα ἀπὸ τὰ ἀποκαρδιωτικὰ στοιχεῖα ἐκθέσεως τῆς γαλλικῆς ὑγειονομικῆς ἀρχῆς, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα:
«–Ἕνας στοὺς δύο ἐφήβους περνάει ἀπὸ δύο ἕως πέντε ὧρες τὴν ἡμέρα στὰ κινητὰ
–Περίπου τὸ 90% τῶν παιδιῶν ἡλικίας 12 ἕως 17 ἐτῶν ἔχει πρόσβαση στὸ διαδίκτυο μὲ κινητὰ
–Τὸ 58% ἀπὸ αὐτὰ χρησιμοποιοῦν τὶς συσκευές τους γιὰ κοινωνικὰ δίκτυα
–Ἡ χρήση τῶν κοινωνικῶν δικτύων ἔχει πολλὲς ἐπιβλαβεῖς ἐπιπτώσεις» («protothema.gr» 25-1-2026).
Ἡ Γαλλία λοιπὸν ἀκολουθεῖ τὸ παράδειγμα τῆς Αὐστραλίας, ἡ ὁποία ἀπαγόρευσε τὴν πρόσβαση στὰ «social media» σὲ παιδιὰ κάτω τῶν 16 ἐτῶν.
Σύμφωνα μάλιστα μὲ τὴν «ERT News» καὶ τὸ BBC, ἡ γαλλικὴ κυβέρνηση προωθεῖ αὐτὰ τὰ μέτρα λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν κρουσμάτων κυβερνοεκφοβισμοῦ, δηλαδὴ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν κινητῶν τηλεφώνων γιὰ τὴν ἀποστολὴ μηνυμάτων ἢ εἰκόνων ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν πρόκληση βλάβης σὲ ἄλλα ἄτομα· ἀλλὰ καὶ λόγῳ τῶν κινδύνων γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῶν ἐφήβων καὶ τῆς ἀνάγκης γιά μείωση τῆς ἀποσπάσεως προσοχῆς κατὰ τὴ διάρκεια τῶν μαθημάτων.
Ἡ ἀπαγόρευση τῶν κινητῶν τηλεφώνων ἀποτελεῖ μία ἀναγκαία παρέμβαση στὴν ἐκπαιδευτικὴ πραγματικότητα. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ γενικευθεῖ καὶ σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης. Νὰ ἐφαρμοσθεῖ μάλιστα ὄχι ἁπλῶς ὡς ἕνα πειθαρχικὸ μέτρο, ἀλλὰ ὡς μία στοχευμένη προσπάθεια γιὰ τὴν προστασία τῶν μαθητῶν.
Σὲ μιὰ ἐποχή, ὅπου οἱ ἔφηβοι εἶναι διαρκῶς ἐκτεθειμένοι σ’ ἕναν καταιγισμὸ ψηφιακῶν προκλήσεων καὶ πειρασμῶν, ἡ σχολικὴ αἴθουσα ὀφείλει νὰ παραμείνει ἕνα ἀσφαλὲς «καταφύγιο» ἀγωγῆς. Τὸ σχολεῖο, ὡς χῶρος καλλιέργειας τοῦ πνεύματος, ὀφείλει νὰ προστατεύει τοὺς μαθητὲς ἀπὸ τὸν ἐθισμὸ στὶς ὀθόνες καὶ νὰ ἐνισχύει τὴν ἀπρόσκοπτη συμμετοχή τους στὸ μάθημα. Ἂς διδαχθοῦν ἀπὸ τὴ στροφὴ αὐτὴ τῆς Γαλλίας καὶ οἱ ἄλλες κυβερνήσεις· καὶ ἂς προσπαθήσουν νὰ συμβάλουν μὲ σταθερὲς ἀποφάσεις στὴν προστασία τῶν μαθητῶν.
Η ομιλία εκφωνήθηκε στο τέλος της αρχιερατικής Θ. Λειτουργίας στον Ι. Ν. Ευαγγελιστρίας Πατρών.
Ο κ. Γεώργιος Μαρκάκης είναι Διευθυντής του 19ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών.
