Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η Ανάσταση του Χριστού αποτελεί το κέντρο όλων των εορτών. Γι᾿ αυτό και όλη η λατρεία της Εκκλησίας είναι οργανωμένη με βάση το Πάσχα. Το Τριώδιο και η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή μας προετοιμάζουν για να γιορτάσουμε αληθινά την πιο λαμπρή εορτή της Χριστιανοσύνης, την Ανάσταση!
Στο βιβλίο αυτό θα γνωρίσουμε την περίοδο του Τριωδίου και την Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή.
Εκδόσεις: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”
Σελίδες: 24
Κωδικός: 01-630
... Η περίοδος αυτή της αρχής του Τριωδίου είναι γεμάτη από βαθύ νόημα και περιεχόμενο ποιότητας σημαντικής και ουσίας εξαιρετικής. Οδηγεί τον πιστό σε ωφέλιμη περισυλλογή και μετάνοια. Κατάντησε η περίοδος αυτή η κατανυκτική και αγία, χώρα μακρυνή, έρημη από χάρη, που αναζητά τη χαρά στην πρόσκαιρη ηδονή, το ξεφάντωμα και το ξεγέλασμα, τη μασκοφορία και το ξενύχτι, την ασωτεία και την κραιπάλη. Ο άσωτος χοιροβοσκός σιωπηλά διδάσκει παρουσιάζοντας το οικτρό κατάντημά του. Να τ’ αποτελέσματα της ανταρσίας, της φυγής, του ξενιτεμού, της ζωής δίχως περιορισμούς και φραγμούς.
Μέσα από το τέλμα, μέσα από τον βούρκο, μέσα από την τρομερή εκείνη εξουθένωση νοσταλγεί τη θαλπωρή του οικογενειακού του περιβάλλοντος. Αναπολεί κυρίως τον στοργικό πατέρα. «Εἰς ἑαυτὸν δἐ ἐλθών». Η ανάμνηση της αθωότητος τον επέστρεψε στον εαυτό του. Η αμαρτία τον έκανε να ζει ως εκτός εαυτού. Ξεμεθά, ξυπνά από τον λήθαργο, η μνήμη τον βοηθά.
Η χάρη του Θεού δεν εγκαταλείπει τελείως ποτέ τον άνθρωπο. Αποφασίζει να επιστρέψει εκεί που έφυγε. Δεν ήταν πλασμένος για τα τόσο χαμηλά. Η ανάμνηση της πατρικής αγαθότητος τον κάνει να επιστρέψει. Από την αθλιότητα που ζει είναι προτιμότερη μια ζωή υπηρέτου στο πατρικό του. Αυτή η μεγάλη αγάπη του πατέρα τον συνόδευε πάντοτε. Δεν τον έκανε να τη λησμονήσει και ν’ απογοητευθεί. Ήταν απόλυτα σίγουρος και βέβαιος για την αγάπη του πατέρα του. Αυτό τον έσωσε.
Τον έσωσε ακόμη η μη αργοπορία και η μη αναβολή. Η σωτήρια σκέψη έγινε αμέσως πράξη. Δεν είχε να ετοιμάσει αποσκευές. Επέστρεφε γυμνός, φτωχός, βρωμερός, μα μετανοημένος. Αυτό ήταν και το πιο σημαντικό. Η μετάνοιά του αποδεικνύεται από την άμεση αποφασιστικότητά του και τα λίγα λόγια που ετοίμασε να πει, δίχως αναλύσεις, περιγραφές και δικαιολογίες. Λόγια λιγοστά, ειλικρινή, ατόφια, γνήσια κι εγκάρδια. Η καλή εξομολόγηση δεν θέλει φλυαρίες. Αρκεί το αληθινό ήμαρτον...
Κυριακή του Ασώτου... και ο Άσωτος υιός, αυτός, που έφυγε από το σπίτι του Πατέρα του, έχει πολλά πράγματα να σου διδάξει…
Πρώτα από όλα σου μαθαίνει, πως τα γλέντια, τα μεθύσια, οι πορνείες και όλες γενικά οι ηδονές έχουνε ημερομηνία λήξης. Κάποια στιγμή, τα φώτα σβήνουν και δεν έχει μείνει τίποτα πια από όλα αυτά.
Έπειτα, σου δείχνει, πως πολλοί από τους ανθρώπους που τους θεωρείς φίλους, πολλοί από τους ανθρώπους που τρώτε και πίνετε μαζί όταν όλα είναι καλά, στα δύσκολα θα σου γυρίσουνε τη πλάτη, θα σε εγκαταλείψουν.
Σου μαθαίνει επίσης ο Άσωτος, πως πολλές φορές στη ζωή σου θα βρεθείς μόνος, εγκαταλελειμμένος, να προσπαθείς με το ζόρι να τα βγάλεις πέρα, να προσπαθείς με νύχια και με δόντια να επιβιώσεις.
Κυριακή του Ασώτου σήμερα και ο Άσωτος υιός, αυτός, που έφυγε από το σπίτι του Πατέρα του, έχει πολλά πράγματα να σου διδάξει…
Το πιο σημαντικό είναι πως, ό,τι και αν περνάς, όσο χαμηλά και αν έχεις πέσει, όσο μόνος και αν νιώσεις κάποια στιγμή μες στη ζωή, όσα λάθη και αν έχεις κάνει, δεν θα πρέπει να απελπίζεσαι…
Γιατί πάντα θα υπάρχει ένα σπίτι για να επιστρέψεις…
Πάντα θα υπάρχει ένας Πατέρας, ο οποίος θα σε περιμένει…
Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.
Ο Νιλ Μόχαν, CEO του YouTube από το 2023 και πρόσφατα ανακηρυγμένος «CEO της Χρονιάς» από το περιοδικό Time για το 2025, παραδέχεται ανοιχτά ότι ελέγχει τη χρήση ψηφιακών μέσων των παιδιών του.
Ως πατέρας τριών παιδιών εξηγεί πως στο σπίτι του ισχύουν κανόνες: πιο αυστηροί τις καθημερινές, πιο χαλαροί τα Σαββατοκύριακα.
Δεν ισχυρίζεται ότι έχει βρει την τέλεια ισορροπία. Αντίθετα, μιλά για μια συνεχή προσπάθεια, βασισμένη στη φιλοσοφία του «όλα με μέτρο». Για τον ίδιο και τη σύζυγό του, η υπερβολή – ακόμη και σε μια πλατφόρμα που ο ίδιος διοικεί – δεν είναι επιλογή.
Ο Μόχαν δηλώνει πως αισθάνεται «υψίστη ευθύνη» απέναντι στους νέους χρήστες. Το YouTube Kids, που κυκλοφόρησε το 2015, αποτελεί μέρος αυτής της στρατηγικής: μια πιο ελεγχόμενη εκδοχή της πλατφόρμας, σχεδιασμένη για παιδιά. Στόχος του, όπως λέει, είναι να δώσει στους γονείς εργαλεία ώστε να προσαρμόζουν τη χρήση σύμφωνα με τις αξίες και τις ανάγκες κάθε οικογένειας.
«Ὁ ἀριθμὸς τῶν μελῶν τῶν ἐκκλησιῶν στὴ Γερμανία μειώνεται ραγδαῖα. Μόνο τὸ 2024 οἱ δύο μεγάλες ἐκκλησίες ἔχασαν πάνω ἀπὸ ἕνα ἑκατομμύριο Χριστιανοὺς λόγῳ τῆς ἀποχώρησης ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν ἐκκλησία ἢ τοῦ θανάτου τους. Ἐπὶ τοῦ παρόντος, περισσότερο ἀπὸ τὸ 45% τῶν Γερμανῶν ἐξακολουθοῦν νὰ ἀνήκουν εἴτε στὴν Προτεσταντικὴ Ἐκκλησία στὴ Γερμανία εἴτε στὴν Καθολικὴ Ἐκκλησία. Πρὶν ἀπὸ τριάντα χρόνια τὸ ποσοστὸ αὐτὸ ἀνερχόταν σὲ σχεδὸν 69%. Αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο οἱ ἐκκλησίες τώρα ἀποϊεροποιοῦνται.
Ἀπὸ τὸ 2000 ἑκατοντάδες καθολικὲς καὶ προτεσταντικὲς ἐκκλησίες περιέπεσαν σὲ ἀχρησία (…). Καὶ τί συμβαίνει μὲ τοὺς πρώην οἴκους λατρείας; Σὲ ὁρισμένες πόλεις, εἰδικὰ στὸ Βερολίνο, οἱ αὐξανόμενες ὀρθόδοξες χριστιανικὲς κοινότητες ἔχουν καταλάβει ἐκκλησιαστικὰ κτήρια. Ἀλλὰ αὐτὸ παραμένει ἡ ἐξαίρεση. Συχνὰ πωλοῦνται. Μόνο στὴν πρωτεύουσα ἀρκετὰ μεγάλα ἐκκλησιαστικὰ κτήρια εἶναι πρὸς πώληση. Καὶ δὲν εἶναι ἀσυνήθιστο νὰ κατεδαφίζονται ἐκκλησίες» («aktines.blogspot.com» 28-12-2025).
Εἶναι πράγματι πολὺ θλιβερὸ τὸ «ὅτι στὴν πεφωτισμένη Δύση οἱ ναοὶ μετατρέπονται σὲ γυμναστήρια, ξενοδοχεῖα κ.ἄ., γεγονὸς ποὺ θεωρεῖται ἀπολύτως φυσικό! Μέχρι τώρα τέτοιες πρακτικὲς ἀκολουθοῦσαν τὰ ἀνελεύθερα κομμουνιστικὰ καὶ ἄλλα ἄθεα καθεστῶτα… Θετικὴ ἐντύπωση ἀφήνει ἡ αὔξηση τῶν ὀρθοδόξων πιστῶν στὸ Βερολίνο» («orthodoxostypos.gr» 28-12-2025).
Τὸ φαινόμενο τῆς συρρικνώσεως τῶν ἑτερόδοξων ἐκκλησιῶν, τόσο στὴν Εὐρώπη, ὅσο καὶ στὴν Ἀμερική (Βόρεια καὶ Νότια), εἶναι διαπιστωμένο κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες, ὥστε νὰ μὴν εἶναι δυνατὸν νὰ τὸ παραβλέψει κανείς. Ποιές εἶναι ἄραγε οἱ βασικὲς αἰτίες τῆς παρακμῆς αὐτῆς; Εἶναι ἡ ἀλλοίωση τῶν δογμάτων τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ αὐξανόμενη ἐκκοσμίκευση τοῦ ἤθους στοὺς Ρωμαιοκαθολικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες. Ἀντίθετα, ἐντυπωσιάζει ἡ ἐξάπλωση τῆς Ὀρθοδοξίας, ἡ ὁποία συντελεῖται εἴτε μὲ τὴν ἔνταξη Ρωμαιοκαθολικῶν καὶ Διαμαρτυρομένων εἴτε μὲ τὴν προσέλευση ἀνθρώπων ἀπὸ ἄλλα θρησκεύματα.
Ὅμως τὰ κύματα τῆς ἐκκοσμικεύσεως ἔχουν ἐπηρεάσει κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες καὶ πολλοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανούς, εἴτε στὴν Ἑλλάδα εἴτε σὲ ἄλλες χῶρες. Γι’ αὐτὸ ὀφείλουμε ὅλοι οἱ πιστοὶ νὰ συνειδητοποιήσουμε τὴν εὐθύνη ποὺ ἔχουμε ὡς μέλη τῆς «μιᾶς, ἀγίας, καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας» τοῦ Χριστοῦ, ὥστε νὰ μένουμε ἀκλόνητοι στὴν Ὀρθόδοξη πίστη καὶ ζωή, ὅπως μᾶς ἔχουν διδάξει μὲ τὸν λόγο καὶ μὲ τὸ ἀκέραιο παράδειγμά τους οἱ ἅγιοι Πατέρες μας.
Δυο ξεχωριστές εκδηλώσεις έγιναν μέσα στον Ιανουάριο στην Κρήτη από τις εκδόσεις Έαρ. Η πρώτη έγινε στο κατάμεστο Πνευματικό Κέντρο του Ι. Ν. Παναγίτσας Μασταμπά (Ηράκλειο) και αφορούσε το εξαιρετικά ενδιαφέρον βιβλίο της Γιαπωνέζας Μαρίας-Kinuko Fukami «Η ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ – Από την Απω Ανατολή στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία». Συνδιοργανωτές της εκδήλωσης ήταν η Αρχιεπισκοπή Κρήτης, ο Σύλλογος «Φίλοι του Αγίου Όρους Ηρακλείου», οι εκδόσεις Έαρ και η ΓΕΧΑ Ηρακλείου.
Την εκδήλωση άνοιξε εκ μέρους των εκδόσεων Έαρ, η κα Νίκη Κατσιάπη, εκπαιδευτικός MEd PhD και συγγραφέας, η οποία καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και ευχαρίστησε τους συνδιοργανωτές.
Τον λόγο στη συνέχεια πήρε η συγγραφέας, η οποία με δυο λόγια μας εισήγαγε στο πνεύμα του βιβλίου ενώ αμέσως μετά ο κ. Γεώργιος Μαρκάκης, εκπαιδευτικός MEd, Διευθυντής του 19ου Δημοτικού Σχολείου Πατρών, με μια υψηλού επιπέδου εισήγηση ανέλυσε τα τρία ταξίδια της συγγραφέως που περιγράφονται μέσα στο βιβλίο ως τις γραμμές ενός προσωπικού σχεδίου της Θείας Οικονομίας για εκείνη, ενταγμένου στο γενικότερο σχέδιο της Θείας Οικονομίας, ητοιμασμένου για ένα πρόσωπο: την «κόρη του δρόμου του μεταξιού» όπως σημαίνει το όνομα Kinuko στα ιαπωνικά. Με μια σταθερή και ξεκάθαρη πορεία προς τα εμπρός, παρά τους πολλούς και επώδυνους –σε ανθρώπινο επίπεδο– αποχαιρετισμούς.
Το πιο ενδιαφέρον μέρος της εκδήλωσης ήταν η συζήτηση που ακολούθησε, ανάμεσα στον κ. Μαρκάκη και τη συγγραφέα.
· Πώς μας βλέπετε εσείς, εμάς που γεννηθήκαμε ορθόδοξοι; Εμάς που η ορθόδοξη πίστη μας είναι το αυτονόητο λιμάνι μας; Ακόμα περισσότερο, πώς βλέπετε αυτούς που εγκαταλείπουν αυτή την πίστη για να στραφούν σε εκείνο που εσείς αφήσατε; Στις θρησκείες της Άπω Ανατολής;
· Στο τέλος του βιβλίου λέτε ότι «έφτασα πια σπίτι μου». Επιτρέψτε μου μια προβοκατόρικη ερώτηση: Μετά από όλους αυτούς τους σταθμούς, πόσο σίγουρη είστε ότι αυτό είναι το τέλος; Τι είναι αυτό που σας στήριξε στον δρόμο; Τι είναι αυτό που σας καθησυχάζει για την επιτυχία του ταξιδιού;
· Πολλοί χριστιανοί ορθόδοξοι αρνούνται ή φοβούνται τη μελέτη άλλων ομολογιών –και μάλιστα με σύγχρονη βιβλιογραφία– πιστεύοντας ότι αυτό είναι επικίνδυνο. Τι θα τους λέγατε;
· Κατά πόσο –κατά τη γνώμη σας– η ελλαδική ορθόδοξη Εκκλησία συζητά με την παγκόσμια Χριστιανοσύνη, αλλά και τη μετανεωτερικότητα;
Δυόμιση αιώνες...
Τόσο περίμενε ο τελευταίος των Δικαίων.
Τόσο χρειάστηκε για να εκπληρωθεί η Θεία Υπόσχεση για την απόλυτη συνάντηση μαζί Του.
Δυόμιση αιώνες αναμονής, αγωνίας, δεύτερων σκέψεων, αμφιβολιών και εσωτερικών ερωτημάτων.
Δυόμιση - και βάλε - ζωές στο “περίμενε”.
Δυόμιση αιώνες κι ο Θεός ακόμα να τηρήσει τον λόγο Του, παρά δοκιμάζει τον δούλο Του με τον πιο δύσκολο τρόπο, αυτόν της σιωπής, της μη απόκρισης. Αναμφίβολα, ο Συμεών υπέστη ένα πραγματικά γερό θεϊκό “καψόνι”.
Κι όμως...
Ο παντογνώστης Κύριος προνοεί για τον λευίτη Του το καλύτερο, το πιο ταιριαστό δώρο: χρόνο. Πολύ χρόνο! Κι ο δούλος Του, καρδιακά αγκιστρωμένος στην θεϊκή υπόσχεση, περιμένει. Μα δεν περιμένει παθητικά και αδιάφορα, αλλά κάνει τον χρόνο πόθο φλογερό, δίψα ιερή, αποκλειστική προσδοκία και στόχο ζωής.
Κι όσο περνά ο χρόνος, αυτή η φλόγα δεν σβήνει, μα θεριεύει, αυτή η άγια δίψα δεν στερεύει, δυναμώνει.
Δεν βιάζεται ο Συμεών. Περιμένει, καρτερεί, αλλά δεν βιάζεται.
Δεν τον νοιάζει πόσο θα ζήσει, αρκεί να ζήσει εκείνη τη στιγμή. Αρκεί να είναι παρών σε εκείνη την ύψιστη συνάντηση.
Δεν ξέρει το πότε, το πού ή το πώς, μα δεν φαίνεται να τον νοιάζει και ιδιαίτερα... Του αρκεί πως ο Θεός μπορεί να αργεί, μα δεν ξεχνά.
Κι όσο Εκείνος αργεί, τόσο αυτός εντονότερα προσμένει.
Και βρίσκει στην αναμονή το νόημα, την ευκαιρία να αγιάσει. Δίνει ουσία στον - ίσως για πολλούς - χαμένο χρόνο, κάνοντας τις ατέλειωτες στιγμές του λιθαράκια άγιας προσδοκίας στο οικοδόμημα της ψυχής του, ερεθίσματα εντονότερης αγάπης για το άγνωστο “σωτήριον του Θεού”.
Πολλοί ίσως αναρωτηθούν πώς αναγνώρισε ο Συμεών τον Κύριο ή αν πραγματικά Τον περίμενε σαν βρέφος μόλις σαράντα ημερών.
Ας είμαστε ειλικρινείς: τι κι αν ο Χριστός ήρθε στον Συμεών, υπό μία έννοια, ως “σημείο αντιλεγόμενο”, ξένος στην θεϊκή Του δόξα; Ήταν αδύνατο ο Ποθούμενος να μην αναγνωριστεί από τον εδώ και δυόμιση αιώνες εραστή Του. Για Εκείνον χτυπούσε η καρδιά του υπεραιωνόβιου λευίτη. Τον είδε και, πολύ απλά, δεν τον ένοιαζε τίποτα άλλο.
Και, όχι, δεν ήταν μόνο αυτή καθαυτή η στιγμή της Υπαπαντής, της έλευσης του Κυρίου στον ναό, η οποία δικαιολογεί το “νυν απολύεις”. Η Υπαπαντή μοιάζει περισσότερο με το κερασάκι στην εδώ και δυόμιση αιώνες τούρτα θεϊκής προσκαρτερίας που ζυμωνόταν βαθιά στην καρδιά του άγιου λευίτη.
Μια καρδιά δεν βιάστηκε να αγιάσει...
Μια καρδιά που επενδύοντας στο "περίμενε" αξιώθηκε να γνωρίσει καρδιακά, ουσιαστικά, τον Κύριο πριν Τον αντικρίσει.
Φ/ος
«“Δὲν φοβᾶμαι! Δὲν φοβᾶμαι! Εἶμαι νεκρὴ ἐδῶ καὶ 47 χρόνια”! Ἡ φράση μιᾶς ἡλικιωμένης Ἰρανῆς, χωρὶς ὑπερβολή, εἶναι ἱστορικὴ μαρτυρία. Εἶναι κατηγορητήριο. Εἶναι μισὸς αἰώνας στυγνῆς θεοκρατίας συμπυκνωμένος σὲ μία φράση. Εἶναι ἡ ἀπελπισμένη φωνὴ μιᾶς ζωῆς ὑπὸ ἐπιτήρηση, ἑνὸς σώματος ὑπὸ ἔλεγχο, μιᾶς ὕπαρξης ὑπὸ αἵρεση. Σαράντα ἑπτὰ χρόνια οἱ γυναῖκες στὸ Ἰρὰν ζοῦν ὑπὸ καθεστὼς μόνιμης ἀπειλῆς ἐξόντωσης.
Ἂς τελειώνουμε μὲ τὰ προσχήματα. Οἱ μουλάδες, ὅπως καὶ ἡ πλειονότητα τῶν αὐταρχικῶν καθεστώτων, εἶναι κρατικοὶ δολοφόνοι. Τὸ Ἰρανικὸ καθεστὼς σκοτώνει γυναῖκες μὲ δικαστικὲς ἀποφάσεις, στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ψυχρότητα τῆς γραφειοκρατίας ποὺ γνωρίζει ὅτι δὲν θὰ λογοδοτήσει. Μόνο τὸ 2024 τοὐλάχιστον 31 γυναῖκες ἐκτελέστηκαν ἀπὸ τὸ κράτος, ὡς παραδειγματικὲς θυσίες.
Στὸ μεταξὺ στὴ Δύση παίζουμε μὲ τὶς λέξεις. Στὴν Ἑλλάδα μάλιστα τῆς πρωτοπορίας διεξάγονται ἀτελείωτες συζητήσεις γιὰ τὸ πῶς θὰ ὀνομάζονται οἱ δολοφονίες γυναικῶν. “ Γυναικοκτονία” ἢ ὄχι; Ποιός ὅρος εἶναι πολιτικὰ ὀρθός; Ποιός ταιριάζει καλύτερα σὲ ψηφίσματα καὶ ἀναρτήσεις;
Στὸ Ἰρὰν βασανίζουν γυναῖκες. Στὴ Δύση βασανίζουμε τὶς λέξεις» («booksjournal.gr», 12-1-2026).
Ἡ κατάσταση στὸ Ἰρὰν εἶναι πράγματι φοβερὰ καταπιεστικὴ καὶ σχεδὸν ἀνυπόφορη γιὰ τὸν λαό του. Στὶς ἀντικαθεστωτικὲς διαδηλώσεις τοῦ Ἰανουαρίου ἔχουν φονευθεῖ ἀπὸ τὶς δυνάμεις καταστολῆς χιλιάδες πολίτες. Τὸ τυραννικὸ καθεστὼς στὶς 21 Ἰανουαρίου ἔδωσε τὸν ἀριθμὸ 3.177 γιὰ τοὺς νεκρούς, ὡστόσο τὸ περιοδικὸ «Τime» καὶ τὰ διεθνὴ πρακτορεῖα κάνουν λόγο γιὰ περισσότερους ἀπὸ 30.000!
Εἶναι φανερὸ ὅτι ἡ στυγνὴ θρησκευτικὴ δικτατορία δολοφονεῖ χωρὶς οἶκτο τοὺς πολίτες. Ἐκεῖ δὲ ποὺ ἐξαντλεῖ τὴ μανία της εἶναι οἱ γυναῖκες. Ἡ ἄγνωστη ἡλικιωμένη διαδηλώτρια μὲ τὸ πρόσωπό της γεμάτο αἵματα τὸ διατύπωσε μὲ τὸν πιὸ δραματικὸ τρόπο: «Εἶμαι νεκρὴ ἐδῶ καὶ 47 χρόνια»!
Τὸ μίσος τοῦ καθεστῶτος γιὰ τὶς γυναῖκες δὲν εἶναι ἀνεξήγητο. Πηγάζει ἀπὸ τὸν μισογυνισμὸ τῆς θρησκείας του. Καὶ εἶναι ἕνας αὐστηρὸς ἔλεγχος τῆς Εὐρώπης, τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἡγετῶν της, ἡ κραυγὴ αὐτῆς τῆς ἀπελπισμένης γυναίκας, διότι παρακολουθοῦν σχεδὸν ἀδιάφορα τὴν τραγωδία καὶ τὶς ἀνελέητες σφαγὲς τοῦ Ἰρανικοῦ λαοῦ.
Εἶναι καὶ ἔλεγχος οὐσιαστικότερος τῆς Εὐρώπης αὐτὴ ἡ κραυγή, διότι στὸ ὄνομα μιᾶς ὅποιας δημοκρατίας ἢ ψευδοεπιστήμης, ἡ Εὐρώπη ἐγκατέλειψε σχεδὸν ἐξ ὁλοκλήρου τὴ Χριστιανική της πίστη, ἡ ὁποία ἐξύψωσε σὲ ἀσύλληπτο βαθμὸ τὴ γυναίκα, ἀναδεικνύοντάς τη Μητέρα τοῦ Θεοῦ καὶ τιμώντας τὴν κάθε γυναίκα ὡς εὐλογημένη μητέρα τῆς ζωῆς καὶ κλητὴ τῆς θείας Βασιλείας. Αὐτὴ ἡ ἐγκατάλειψη σταδιακὰ θὰ ὁδηγήσει τοὺς λαούς της σὲ ἀδιέξοδο καὶ τὴ γυναίκα σὲ νέα ὑποβάθμιση καὶ χυδαία καὶ ποταπὴ ἐκμετάλλευσή της.
Ἄς εὐχηθοῦμε νὰ συνέλθει κάποτε ἡ Εὐρώπη ἀπὸ τὴν προδοσία της, πρὶν ἀρχίσουν οἱ φανατικοὶ τοῦ Ἰσλὰμ νὰ τροχίζουν τὰ μαχαίρια τους στοὺς λαιμοὺς τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παιδιῶν της.
