8/10/26
Φωτοστιγμές από τη Χριστιανική Ένωση Αιγίου
YOGA- Αθώα Άσκηση ή Μεταμφιεσμένη Θρησκεία;
Με τον π. Ανδρέα Γκατζέλη, μέλος της συνοδικής επιτροπής επί των αιρέσεων.
Η γιόγκα συχνά παρουσιάζεται στον σύγχρονο κόσμο ως μια απλή μορφή σωματικής άσκησης, χαλάρωσης ή ευεξίας. Ωστόσο, η παράδοση από την οποία προέρχεται δείχνει ότι δεν πρόκειται μόνο για ουδέτερες κινήσεις του σώματος, αλλά για πρακτική συνδεδεμένη με συγκεκριμένη θρησκευτική και κοσμοθεωρητική αντίληψη.
Οι στάσεις, οι αναπνοές και ο διαλογισμός δεν μπορούν εύκολα να αποκοπούν από το ινδουιστικό τους υπόβαθρο, όπου ο Θεός νοείται όχι ως πρόσωπο, αλλά ως απρόσωπη ενέργεια, και ο άνθρωπος καλείται να απελευθερωθεί από τον υλικό κόσμο και τις επιθυμίες του.
Από ορθόδοξη σκοπιά, η προσευχή δεν είναι άδειασμα του νου ούτε φυγή από την προσωπική σχέση, αλλά ζωντανή κοινωνία με τον Θεό, που ανακαινίζει τον άνθρωπο και τον ανοίγει στην αγάπη. Μια συζήτηση για τη γιόγκα, τη διάκριση, την πνευματική εγρήγορση και την ανάγκη να γνωρίζουμε τι κρύβεται πίσω από πρακτικές που εμφανίζονται ως ουδέτερες.
Πορίσματα 4ου Συνεδρίου Βιοηθικής του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Πορίσματα 4ου Συνεδρίου Βιοηθικής του Οικουμενικού Πατριαρχείου
Προτείνονται για περαιτέρω προβληματισμό και συζήτηση τα ακόλουθα πορίσματα:
1) Ο γάμος έχει πρωτίστως σωτηριολογικό χαρακτήρα, καθώς αποβλέπει στην ενότητα των συζύγων και στη μεταμόρφωση της σχέσεώς τους σε κοινωνία αγάπης και, τελικώς, σε ένωση με τον Θεό. Η μυστηριακή αυτή θεώρηση, χωρίς να υποτιμά το σώμα και τη συζυγική συνάφεια, συνιστά υπέρβαση της φιλαυτίας, που οδηγεί στη μεταμόρφωση του έρωτα σε αγαπητική προσφορά και κοινωνία. Η παιδοποιία αποτελεί, επίσης, ουσιώδη σκοπό και ευλογία του γάμου, χωρίς όμως να εξαντλεί ή να περιορίζει το θεολογικό περιεχόμενο και τον σωτηριολογικό προσανατολισμό του σε αυτό.
2) Η Εκκλησία δεν προσεγγίζει τη γέννηση μόνον ως βιολογικό γεγονός, αλλά ως πνευματική πραγματικότητα: αναγεννά τον άνθρωπο «εν Χριστώ» διά του Ευαγγελίου, του Βαπτίσματος και της θείας Ευχαριστίας. Με αυτές τις προϋποθέσεις προσεγγίζει το σοβαρό πρόβλημα της υπογεννητικότητας. Η στήριξη της οικογένειας και της τεκνογονίας είναι αναγκαία, χωρίς όμως ο άνθρωπος να μεταβάλλεται σε μέσο επιτεύξεως δημογραφικών ή εθνικών στόχων. Κάθε παιδί έχει αξία όχι επειδή αυξάνει τον πληθυσμό μιας χώρας, αλλά επειδή είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο πρόσωπο, πλασμένο «κατ᾽ εἰκόνα Θεοῦ». Η συνέχεια ενός λαού εξαρτάται από τη διατήρηση της πίστεως, του ήθους, της παιδείας και της πνευματικής του ταυτότητας και όχι μόνο από την αριθμητική αύξηση του πληθυσμού.
7/10/26
Χειροτονία Θεόδωρου Αναγνωστόπουλου
Με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού ανακοινώνεται ότι πρόκειται να τελεσθούν η μοναχική κουρά και οι χειροτονίες του κ. Θεόδωρου Αναγνωστόπουλου, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:
Σάββατο 24 Οκτωβρίου 2026, στις 6:00 μ.μ.
Θα τελεσθεί η μοναχική κουρά του στον Ιερό Ναό Μεγάλου Βασιλείου Αθηνών, επί της οδού Μαυρομιχάλη 32.
Κυριακή 25 Οκτωβρίου 2026, το πρωί.
Κατά τη Θεία Λειτουργία θα τελεσθεί η εις Διάκονον χειροτονία του από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομο, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Πευκακίων Αθηνών, επί της οδού Ασκληπιού.
Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2026, το πρωί.
Κατά τη Θεία Λειτουργία θα τελεσθεί η εις Πρεσβύτερον χειροτονία του από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Τρίκκης, Γαρδικίου και Πύλης κ. Χρυσόστομο, στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής Σαραγίων Τρικάλων.
Ευχόμαστε ο Κύριος να ευλογεί τα βήματά του και να τον ενισχύει στη διακονία της Εκκλησίας Του.
6/10/26
Καλό Παράδεισο, σεβαστή μας κ. Βούλα Κούσουλα
Η σεβαστή μας κυρία Παρασκευή (Βούλα) Κούσουλα υπήρξε μια ευγενική και πάντα χαμογελαστή κυρία που προσέφερε πολλά στο ιεραποστολικό έργο της Χριστιανικής Ενώσεως Αιγίου. Ήταν γυναίκα με πίστη και δυναμισμό, βοηθούσε όλους όσους είχαν ανάγκη.
Την ευχαριστούμε γιατί μας υποδεχόταν για πολλά χρόνια με χαρά όταν πηγαίναμε στο Αίγιο με τη θεατρική ομάδα κάθε Μάρτιο για να συμμετέχουμε στην εθνική γιορτή. Η φιλοξενία της ήταν αρχοντική.
Την ευχαριστούμε γιατί δεν έλειψε ποτέ από την κουζίνα της κατασκηνώσεως ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ στο Πυργάκι Αιγίου και μας προσέφερε κάθε δυνατή διευκόλυνση στην εκεί διακονία μας ως στελέχη της κατασκήνωσης.
Θα την μνημονεύουμε και θα προσευχόμαστε στον Αναστάντα Κύριο να την έχει κοντά Του στην αιώνια βασιλεία Του!
ΤΟ Δ.Σ. ΤΗΣ ΓΕΧΑ ΠΑΤΡΩΝ
Άγκυρα 2004 (Γυμνάσιο): Επίσκεψη στο Πυργάκι Αιγίου
Στις 24 Ιουλίου 2004 η πολυπληθής κατασκηνωτική περίοδος του γυμνασίου επισκέφτηκε την κατασκήνωση της ΓΕΧΑ Αιγίου "ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ".
Τα παθήματα
Τά παθήματα ἀποφέρουν τόσο μεγάλο καρπό,
ὥστε, ἄν ἤμασταν λίγο πιό συνετοί,
δέν θά θέλαμε νά κατεβοῦμε ἀπό τόν σταυρό.
Ἅγιος Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ
π. Εὐσέβιος Γουναρίδης
Σήμερα αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά ἀποχαιρετήσω, ἀλλά κυρίως νά εὐχαριστήσω ἕναν φίλο, ἕναν ἀδελφό, ἕναν θεολόγο, ἕναν ἱερωμένο καί πνευματικό ἄνθρωπο. Μά καί ἕναν μεγάλο σκόρερ, τόν π. Εὐσέβιο Γουναρίδη.
Ὁ π. Εὐσέβιος εἶχε τραυματιστεῖ πολύ σοβαρά στό τροχαῖο πού σημειώθηκε τόν περασμένο Φεβρουάριο στόν αὐτοκινητόδρομο Ε65, στήν περιοχή τῶν Τρικάλων. Ἦταν ἕνας ἀπό τούς τέσσερις μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὅρους πού ἐπέβαιναν στό ὄχημα τό ὁποῖο ἐνεπλάκη στό δυστύχημα.
Οἱ τέσσερις μοναχοί ἐπέστρεφαν στό Ἅγιο Ὅρος ἀπό τά Μετέωρα, ὅπου εἶχαν συμμετάσχει σέ πανηγυρικούς ἑορτασμούς. Ὁ π. Εὐσέβιος τραυματίστηκε βαρύτατα καί ἐπί πολλούς μῆνες ἔδινε τή δική του μάχη, προσπαθώντας νά ξεπεράσει τά σοβαρά προβλήματα πού ἄφησε πίσω του τό τροχαῖο.
Ἔδωσε μεγάλη μάχη, ἀλλά ὁ Θεός ἐπέλεξε νά τόν πάρει κοντά Του.
Γιά ἐμένα, ὅμως, ὁ π. Εὐσέβιος ἦταν πρῶτα ὁ Θοδωράκης. Ὄχι μόνο δικός μας Θοδωράκης, ἀλλά καί ὅλου τοῦ κόσμου.
Τόν γνώρισα μέσα ἀπό τούς «Χαρούμενους Ἀγωνιστές», τά κατηχητικά τοῦ «Σωτήρα», τίς κατασκηνώσεις καί τά Ἐκπαιδευτήρια «Ἑλληνική Παιδεία», ὅπου πήγαινα σχολεῖο. Δέν ἤμασταν συνομήλικοι, ὅμως μᾶς ἕνωναν κοινοί ἄνθρωποι, παρέες καί βιώματα. Ὁ ἀδελφός του Νεκτάριος ἦταν συμμαθητής μου. Τά δύο μικρότερα παιδιά τῆς οἰκογένειας ἦταν ἀχώριστα: ὁ μεγάλος προστάτευε τόν μικρό καί ὁ μικρός τόν μεγάλο.
5/10/26
Θεία Λειτουργία την Κυριακή του Σπορέως στη Χριστιανική Εστία Πατρών
ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Την Κυριακή 11 Οκτωβρίου 2026 (Κυριακή του Σπορέως) στον Ι. Ν. του Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου στη Χριστιανική Εστία Πατρών θα τελεστεί Θεία Λειτουργία (έναρξη όρθρου στις 7.00 π.μ.).
Αμέσως μετά στην αίθουσα του 3ου ορόφου θα προσφερθεί καφές και θα ακουστούν εποικοδομητικές σκέψεις.
Το Δ.Σ.
της Χριστιανικής Εστίας Πατρών
«Θεέ μου, σε μισώ» — Όταν ο πόνος ζητά να δικάσει τον Θεό
«Θεέ μου, σε μισώ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι μου το κάνεις αυτό».
Δεν είναι εύκολο (και ίσως δεν είναι καν δίκαιο) να κρίνει κανείς αυτά τα λόγια, όταν βγαίνουν από το στόμα ενός ανθρώπου, που μέσα σε μία στιγμή έχασε δύο αδέλφια του και μαζί ανθρώπους που αποτελούσαν τη μισή του οικογένεια. Ο 31χρονος Κλάιντ Χότζα, όπως περιγράφει το δημοσίευμα, έφθασε στην Αθήνα για να βρεθεί μπροστά σε μια πραγματικότητα που ο ανθρώπινος νους δυσκολεύεται να χωρέσει. Ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και μια γυναίκα πέντε μηνών έγκυος.
Μπροστά σε τέτοιο πόνο ο χριστιανός δεν σηκώνει το δάχτυλο για να επιπλήξει. Σιωπά πρώτα. Συμπάσχει. Και ύστερα, αν χρειαστεί να μιλήσει, προσπαθεί να ξεκαθαρίσει μια μεγάλη παρανόηση: Δεν «το έκανε» ο Θεός.
Δεν κατέρριψε ο Θεός το κτίριο
Η έκρηξη της Πλάκας ερευνάται ακόμη. Το επικρατέστερο μέχρι στιγμής σενάριο αφορά διαρροή φυσικού αερίου, ενώ εξετάζονται επίσης η εγκατάσταση του κτιρίου, πιθανές μετατροπές και οι συνθήκες που οδήγησαν στην ολοκληρωτική κατάρρευσή του. Δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η έρευνα ώστε να αποδοθούν συγκεκριμένες ευθύνες.
Όμως, αυτό ακριβώς είναι το πρώτο κρίσιμο σημείο: η φυσική αιτία ενός δυστυχήματος πρέπει να αναζητείται στον κόσμο των φυσικών αιτίων και, όπου υπάρχει, στην ανθρώπινη πράξη ή παράλειψη.
Ο Θεός δεν ανοίγει μια βαλβίδα αερίου. Δεν παραλείπει έναν τεχνικό έλεγχο. Δεν κατασκευάζει πλημμελώς ένα κτίριο. Δεν παραβιάζει κανόνες ασφαλείας.
Και εδώ το Ευαγγέλιο είναι εκπληκτικά επίκαιρο.
Κάποτε έπεσε ο πύργος του Σιλωάμ και σκότωσε δεκαοκτώ ανθρώπους. Ο Χριστός ρώτησε: «Εκείνοι οι δεκαοκτώ, ἐφ’ οὓς ἔπεσεν ὁ πύργος… δοκεῖτε ὅτι οὗτοι ὀφειλέται ἐγένοντο παρὰ πάντας ἀνθρώπους; Οὐχί, λέγω ὑμῖν» (Λουκ. 13, 4-5). Δηλαδή: νομίζετε ότι αυτοί που σκοτώθηκαν από την κατάρρευση ήταν περισσότερο ένοχοι από τους άλλους; Όχι, απαντά ο Χριστός.
Δεν είπε ότι ο Θεός έριξε τον πύργο για να τους τιμωρήσει.
Η ομοιότητα με μια σημερινή κατάρρευση κτιρίου είναι εντυπωσιακή.
Ο Θεός δεν είναι τιμωρός που περιμένει να εκδικηθεί
Υπάρχει μια βαθιά ριζωμένη θρησκευτική αντίληψη: συνέβη μια συμφορά, άρα «ο Θεός τιμώρησε». Αυτή όμως η μηχανιστική εξίσωση δεν είναι η ορθόδοξη αντίληψη του Θεού.
Η Γραφή λέγει καθαρά: «Ὁ Θεὸς θάνατον οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ τέρπεται ἐπ’ ἀπωλείᾳ ζώντων» (Σοφ. Σολ. 1,13). Ο Θεός δεν δημιούργησε τον θάνατο και δεν ευχαριστείται με την απώλεια των ζώντων.
Η ορθόδοξη θεολογία διακρίνει το θέλημα του Θεού από την παραχώρηση του Θεού. Άλλο εκείνο που ο Θεός θέλει και ενεργεί και άλλο εκείνο που, μέσα στην ελευθερία του ανθρώπου και στη φθορά του κόσμου, επιτρέπει να συμβεί χωρίς Αυτός να είναι ο δημιουργός του κακού. Στη σχετική ορθόδοξη θεολογική διδασκαλία τονίζεται ακριβώς ότι ο πόνος και ο θάνατος δεν αποτελούν αυτό που ο Θεός αρχικά θέλησε για τον άνθρωπο και ότι η ανθρώπινη ελευθερία και οι συνέπειές της δεν πρέπει να συγχέονται με άμεση θεία ενέργεια.
Υπάρχει βεβαίως στη Γραφή η έννοια της θείας κρίσεως και της παιδαγωγίας. Αλλά άλλο κρίση και παιδαγωγία και άλλο ένας Θεός-τιμωρός που προκαλεί δυστυχήματα για να εκδικηθεί ανθρώπους.
Η ορθόδοξη παράδοση δεν γνωρίζει έναν Θεό εκδικητικό, ο οποίος ικανοποιείται προκαλώντας πόνο. Γνωρίζει τον Θεό που «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι» (Α΄ Τιμ. 2,4), τον Θεό της αγάπης, ο οποίος ακόμη και όταν παραχωρεί δοκιμασίες δεν παύει να ενεργεί σωτηριολογικά και όχι εκδικητικά.
Ένας καλός λογισμός ισοδυναμεί ... - ΓΕΧΑ Αιγίου
Ἕνας καλὸς λογισμὸς ἰσοδυναμεῖ μὲ μιὰ πολύωρη ἀγρυπνία! Ἔχει μεγάλη δύναμη.
Ὅπως τώρα κάποια νέα ὅπλα σταματοῦν μὲ ἀκτίνες λέιζερ τὸν πύραυλο στὴν βάση του καὶ τὸν ἐμποδίζουν νὰ ἐκτοξευθῆ, ἔτσι καὶ οἱ καλοὶ λογισμοὶ προλαβαίνουν καὶ καθηλώνουν τοὺς κακοὺς λογισμοὺς στὰ «ἀεροδρόμια» τοῦ διαβόλου, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ξεκινοῦν. Γι᾿ αὐτὸ προσπαθῆστε, ὅσο μπορεῖτε, πρὶν προλάβη ὁ πειρασμὸς νὰ σᾶς φυτέψη κακοὺς λογισμούς, νὰ φυτεύετε ἐσεῖς καλοὺς λογισμούς, γιὰ νὰ γίνη ἡ καρδιά σας ἀνθόκηπος καὶ νὰ συνοδεύεται ἡ προσευχή σας ἀπὸ τὴν θεία εὐωδία τῆς καρδιᾶς σας.
Ὅταν κανεὶς κρατᾶ ἔστω καὶ λίγο ἀριστερό, δηλαδὴ κακό, λογισμὸ γιὰ κάποιον, ὁποιαδήποτε ἄσκηση καὶ ἂν κάνη, νηστεία, ἀγρυπνία κ.λπ., πάει χαμένη. Σὲ τί θὰ τὸν βοηθήση ἡ ἄσκηση, ἂν δὲν ἀγωνίζεται παράλληλα νὰ μὴ δέχεται τοὺς κακοὺς λογισμούς; Γιατί νὰ μὴν ἀδειάση ἀπὸ τὸ πιθάρι πρῶτα ὅλο τὸ κατακάθι τοῦ λαδιοῦ, ποὺ εἶναι μόνο γιὰ σαπούνι, καὶ ὕστερα νὰ βάλη τὸ καλὸ λάδι, ἀλλὰ βάζει τὸ καλὸ μὲ τὸ ἄχρηστο καὶ τὸ μουρνταρεύει;
Ἕνας ἁγνός, καλός, λογισμὸς ἔχει μεγαλύτερη δύναμη ἀπὸ κάθε ἄσκηση. Κάποιος νέος λ.χ. πολεμεῖται ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ ἔχει ἀκάθαρτους λογισμοὺς καὶ κάνει ἀγρυπνίες, νηστεῖες, τριήμερα, γιὰ νὰ ἀπαλλαγῆ ἀπὸ αὐτούς. Ἕνας ἁγνὸς λογισμὸς ὅμως ποὺ θὰ φέρη ἔχει μεγαλύτερη δύναμη καὶ ἀπὸ τὶς ἀγρυπνίες καὶ ἀπὸ τὶς νηστεῖες ποὺ κάνει καὶ τὸν βοηθάει πιὸ θετικά.
(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ, ΛΟΓΟΙ Γ', ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ, Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Μοναζουσῶν «Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος»).
4/10/26
4 Οκτωβρίου 1944: 82 χρόνια από την Απελευθέρωση της Πάτρας
Στις 6 το πρωί της Τετάρτης 4 Οκτωβρίου 1944, οι καμπάνες των εκκλησιών της Πάτρας άρχισαν να χτυπούν. Αυτή τη φορά δεν καλούσαν σε λειτουργία ούτε προειδοποιούσαν για έναν ακόμη συναγερμό. Ύστερα από περισσότερα από τρία χρόνια Κατοχής και τρεις ημέρες μαχών μέσα και γύρω από την πόλη, ο ήχος τους ανήγγελλε κάτι που οι Πατρινοί περίμεναν χρόνια: οι τελευταίες γερμανικές δυνάμεις είχαν φύγει.
Μέχρι τα ξημερώματα ακούγονταν ακόμη πυροβολισμοί. Το ίδιο πρωί, όμως, οι δρόμοι άρχισαν να γεμίζουν κόσμο, ελληνικές σημαίες και λουλούδια. Περίπου στις 11 το πρωί, η 8η Ταξιαρχία και το 12ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, μαζί με συμμαχικά βρετανικά στρατεύματα, παρέλασαν στους δρόμους μιας πόλης που ήταν ξανά ελεύθερη.
Ογδόντα δύο χρόνια αργότερα, η Πάτρα επιστρέφει σε εκείνο το πρωινό. Για να φτάσει όμως η πόλη στις καμπάνες της λευτεριάς, είχαν προηγηθεί τέσσερα χρόνια που τη σημάδεψαν βαθιά: βομβαρδισμοί, πείνα, συλλήψεις, φυλακές, μπλόκα και εκτελέσεις. Και, στο τέλος, τρεις ημέρες μαχών που έφεραν τον πόλεμο από τα περίχωρα στο Κάστρο, τον Παντοκράτορα και τους δρόμους της Άνω Πόλης...
Γιώτα Δημητρίου /ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
Ψηφιακή βιβλιοθήκη Ορθόδοξων περιοδικών Ο ΣΩΤΗΡ, ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ, Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ

.jpg)

























.png)















