Πάνω από 50% η μείωση των γεννήσεων σε 6 νομούς της Ελλάδα

 

Μερικά πρόσφατα στοιχεία για την εξέλιξη του δημογραφικού προβλήματος στη χώρα μας όπως φαίνεται από τη μείωση των γεννήσεων, τη γήρανση του πληθυσμού και την αύξηση των θανάτων καταγράφει νεότερη έρευνα του Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών. Πιο συγκεκριμένα:

- Από περίπου 148.000 γεννήσεις κατά μέσο όρο την περίοδο 1979-1980, η χώρα έφτασε μόλις στις 67.000 το 2024-2025. 

- Την ίδια στιγμή, η μέση ηλικία απόκτησης παιδιού αυξήθηκε σχεδόν κατά έξι χρόνια, από τα 26,2 στα 32,2 έτη. 

- Μεταξύ 2009 και 2024 οι γεννήσεις μειώθηκαν πανελλαδικά κατά 42%, από 117.440 σε 68.310. 

- Σε έξι νομούς της ηπειρωτικής Ελλάδας, τη Θεσπρωτία, τα Γρεβενά, τη Φθιώτιδα, την Κοζάνη, την Ευρυτανία και τη Φλώρινα, η μείωση ξεπέρασε το 50%.

- Παράλληλα, ο ετήσιος δείκτης γονιμότητας υποχώρησε από περίπου 2.200 παιδιά ανά 1.000 γυναίκες το 1979-1980 σε μόλις 1.240 το 2024-2025.

- Την περίοδο 2011-2020 καταγράφηκαν 267.000 περισσότεροι θάνατοι από γεννήσεις, ενώ μόνο στην πενταετία 2021-2025 η διαφορά έφτασε τις 290.000. 

- Αναλυτικότερα, το 2024 αντιστοιχούσαν σε εθνικό επίπεδο 184 θάνατοι ανά 100 γεννήσεις, έναντι 92 το 2009. 

- Τέλος, τον Σεπτέμβριο του 2026 γράφτηκαν στην Α΄ Δημοτικού 69.895 πρωτάκια ενώ το 2010 ξεπερνούσαν τις 120.000.

«Εν ενί πνεύματι» με αφορμή τα 50 έτη από την εγκατάσταση της σημερινής Αδελφότητας της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος στο Άγιον Όρος

 

Παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Τασούλα, του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερωνύμου και πολλών προσκεκλημένων Ιεραρχών, κληρικών και πολιτικών πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών η εκδήλωση «Εν ενί πνεύματι», με αφορμή τη συμπλήρωση πενήντα ετών από την εγκατάσταση της σημερινής Αδελφότητας της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος στο Άγιον Όρος και την ενθρόνιση του Αρχιμανδρίτη Αλεξίου ως Καθηγουμένου.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος τόνισε: 

«Συναχθήκαμε σήμερα εδώ με αφορμή την συμπλήρωση μισού αιώνα εγκαταβίωσης και ανάληψης της ηγουμενίας της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος Αγίου Όρους, από τον Γέροντα Αλέξιο, σε μια εποχή, που ο αριθμός των μοναχών στο Άγιον Όρος είχε περιοριστεί πολύ.

Η έλευσή του, μαζί με άλλες Αδελφότητες την ίδια περίοδο, οδήγησαν στην άνθηση του μοναχισμού, που σήμερα γνωρίζουμε.

Η παρουσία του έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στην ακμή της Μονής. Αλλά ιδιαίτερη ήταν και η συμβολή του στη δημιουργία μοναστικών Αδελφοτήτων και εκτός Αγίου Όρους, στη στήριξη αυτών και άλλων και στην καθοδήγηση πολλών λαϊκών αδελφών μας. Ο εορτασμός αυτός είναι πηγή χαράς και ευφορίας. Αλλά ταυτόχρονα είναι αφορμή να σκεφθούμε το μέλλον του μοναχισμού, σε μια εποχή που καλλιεργεί το ακριβώς αντίθετο όραμα ζωής. Ο σύγχρονος τρόπος ζωής χαρακτηρίζεται από τη διευκόλυνση, την κατάργηση της πραγματικής διάστασης του χώρου και του χρόνου, την κατάργηση κάθε ορίου. Το να απολαμβάνεις πράγματα χωρίς τη διαμεσολάβηση της φυσικής μας παρουσίας, χωρίς κανένα κόπο και ασκητικό μόχθο, είναι η κυρίαρχη τάση και στάση ζωής.

Αντίθετα, το ασκητικό ιδεώδες προβάλλει έναν εντελώς άλλο τρόπο ζωής, που συμπυκνώνεται στη φράση ‘’Δεν θα λάβεις πνεύμα αν δεν δώσεις αίμα”.

Σε αυτή την πρόκληση της εποχής μας, και ο μοναχισμός μπορεί να συμβάλει αποφασιστικά, αρκεί να μην ενδώσει στον πειρασμό της εκκοσμίκευσης.

Ευφράνθητι, Γέροντα Αλέξιε, επί μακρόν, καθότι ‘’κύκλω της τραπέζης σου”, στέκονται ‘’τα έγγονά σου, φέροντα κλάδους αγαθοεργίας”».

Πηγή: Romfea.gr

Μίχα Κόβατς: «Απλώς κλείστε τα αναθεματισμένα τα κινητά!»

 

Με αφορμή την παρουσία στην Αθήνα του Σλοβένου καθηγητή Μίχα Κόβατς (Τμήμα Βιβλιοθηκονομίας, Επιστήμης της Πληροφορίας και Σπουδών Βιβλίου στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα) και το βιβλίο του "Διαβάζω άρα υπάρχω" (εκδ. Το Μέλλον), υπογραμμίζουμε κάποια σημεία από την συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ:

Ανάγνωση στην οθόνη ή στο χαρτί;

«Τα αποτελέσματα πληθώρας ερευνών δείχνουν ότι όταν διαβάζουμε εκτενή πληροφοριακά κείμενα, τα κατανοούμε καλύτερα στο χαρτί παρά στην οθόνη. Η διαφορά δεν είναι τεράστια και δεν εμφανίζεται υπό όλες τις συνθήκες, ωστόσο παραμένει αξιοσημείωτο και επίμονο εύρημα όλων των ερευνών. Αυτός είναι ο βασικός λόγος για τον οποίο σε ορισμένες χώρες, όπως η Σουηδία, η παιδεία επιστρέφει στο έντυπο σχολικό βιβλίο. Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να πετάξουμε τους υπολογιστές από τα σχολεία. Απλώς πρέπει να κατανοήσουμε τις διαφορές ανάμεσα στα δύο μέσα» .

Γιατί διαφέρει η ανάγνωση στο χαρτί από αυτή στην οθόνη; 

Η έρευνα συνεχίζεται ακόμη, αλλά ο ίδιος επισημαίνει δύο βασικούς λόγους: «Πρώτον, όταν διαβάζουμε στο χαρτί, υπάρχουν λιγότεροι περισπασμοί που διεκδικούν την προσοχή μας, οπότε είναι ευκολότερο να συγκεντρωθούμε. Δεύτερον, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ιδιαίτερα, μας έχουν εκπαιδεύσει να περιμένουμε το περιεχόμενο στις οθόνες μας να ανανεώνεται κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Όταν όμως διαβάζουμε ένα μεγάλο κείμενο στην οθόνη, δεν κινείται τίποτε, οπότε πρέπει να καταστείλουμε την προσδοκία ότι κάτι γρήγορα θα συμβεί. Αυτό απαιτεί μια επιπλέον γνωστική προσπάθεια, η οποία δεν είναι απαραίτητη όταν διαβάζουμε σε χαρτί. Με άλλα λόγια, η ανάγνωση στην οθόνη φαίνεται ότι απαιτεί μεγαλύτερο αυτοέλεγχο, αφήνοντας διαθέσιμους λιγότερους γνωστικούς πόρους για την επεξεργασία όσων διαβάζουμε».

Οταν οι εφαρμογές ΤΝ μπορούν να μας σερβίρουν περιλήψεις σύνθετων πολυσέλιδων βιβλίων σε δευτερόλεπτα, ποιος ο λόγος να χάνουμε χρόνο διαβάζοντας τα βιβλία τα ίδια; 

«Το μυστικό της ανάγνωσης βρίσκεται στη διαδικασία της ανάγνωσης και όχι μόνο στην πρόσβαση στην πληροφορία. Όταν διαβάζουμε βιβλία, διευρύνουμε το λεξιλόγιό μας, ασκούμαστε στο να βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές γωνίες, στην ενσυναίσθηση, στη συγκέντρωση της προσοχής, στην εμβάθυνση της σκέψης… Όλα αυτά χάνονται όταν διαβάζουμε συντομευμένες και απλουστευμένες εκδοχές βιβλίων. Και όλα αυτά χάνονται επίσης όταν το αναγνωστικό μενού μας περιορίζεται».

«Επιτρέψτε μου να το εξηγήσω με ένα ωμό παράδειγμα. Ο Χίτλερ διέθετε μια τεράστια βιβλιοθήκη και μάλιστα του άρεσε να παρουσιάζει τον εαυτό του ως συγγραφέα προτού γίνει καγκελάριος της Γερμανίας. Όμως οι αναγνωστικές του επιλογές ήταν πολύ επιλεκτικές και, στα δικά του γραπτά, έδινε σε εξαιρετικά σύνθετα κοινωνικά προβλήματα απλουστευτικές εξηγήσεις και τα απέδιδε σε σαφώς προσδιορισμένους εχθρούς. Υπό αυτή την έννοια, χρησιμοποιούσε το έντυπο μέσο με έναν τρόπο που σήμερα θα χαρακτηρίζαμε ψηφιακό: επιλεκτικά, μέσα σε ένα κλειστό πληροφοριακό σύμπαν, αναζητώντας την επιβεβαίωση των προκαταλήψεών του αντί για την πολυπλοκότητα».

Ποια είναι η δική σας πρακτική συμβουλή; 

«Απλώς κλείστε τα αναθεματισμένα τα κινητά!» λέει γελώντας. «Πλέον όλο και περισσότεροι άνθρωποι παρατούν τα smartphones τους το βράδυ ή αποσυνδέονται από το Διαδίκτυο προκειμένου να κάνουν κάτι που απαιτεί την πλήρη προσοχή τους και γρήγορα ανακαλύπτουν κάτι εκπληκτικό: ότι τελικά δεν τους λείπει καθόλου το να είναι συνδεδεμένοι!»...

ΤΟ ΒΗΜΑ

Εκοιμήθη ο π. Χρήστος Παππάς, ο πρώτος Βορειοηπειρώτης ιερέας που χειροτονήθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο

 

Εκοιμήθη σε ηλικία 88 ετών, ύστερα από νοσηλεία στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων, ο ιερέας π. Χρήστος Παππάς, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Αργυροκάστρου. 

Την είδηση έκανε γνωστή ο υιός του, Λεωνίδας Παππάς, με ανάρτησή του σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Η Εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί στη γενέτειρα του μακαριστού, στον Ιερό Ναό Αγίων Τεσσαράκοντα Αλύκου, την Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2026.

“Ο π. Χρήστος υπήρξε ένας από τους πρώτους που άκουσαν την κλήση του Θεού να γίνουν κληρικοί και αφιέρωσε τη ζωή του στη διακονία της Αγίας μας Εκκλησίας, υπηρετώντας τον Κύριο μέχρι και την τελευταία του πνοή. Με αφοσίωση, απλότητα και αγάπη προς την Εκκλησία, διακόνησε τον λαό του Θεού και παρέμεινε στη μνήμη πολλών πιστών ως ένας αγαπητός και σεβαστός ιερέας”, αναφέρει η Ιερά Μητρόπολη Αργυροκάστρου στη συλλυπητήρια ανακοίνωσή της.

Ο εκλιπών λευίτης του Θεού υπήρξε ο πρώτος Βορειοηπειρώτης που χειροτονήθηκε ιερέας από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας κυρό Αναστάσιο το 1991, λίγο μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος κατά το οποίο επιχειρήθηκε η εκρίζωση της πίστης από τις ψυχές των ανθρώπων ενώ σκληροί υπήρξαν οι διωγμοί και εναντίον των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Επί σειρά δεκαετιών διακόνησε ως εφημέριος στην ενορία των Αγίων Σαράντα.

Γεννημένος το 1938 στο Αλύκο ενώ πορεύθηκε μέχρι και την τελευτή του το 2026 μαζί με την ιστορία και τα βιώματα του Βορειοηπειρωτικού Ελληνισμού ενώ πολλές φορές έγινε στόχος εθνικιστικών κύκλων της Αλβανίας.

Η Τοπική Εκκλησία του Αργυροκάστρου τον χαρακτηρίζει ως έναν από τους κληρικούς που έδωσαν πολύτιμη μαρτυρία για την αναγέννηση της Ορθόδοξης ζωής στους Αγίους Σαράντα και στην ευρύτερη περιοχή, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος.

“Προσευχόμαστε ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός να αναπαύσει την ψυχή του κεκοιμημένου δούλου Του, π. Χρήστου, παρά τῷ κόλπῳ Αὐτοῦ, και να τον κατατάξει ἐν ταῖς σκηναῖς τῶν δικαίων, χαρίζοντάς του την αιώνια ζωή και την ανάπαυση μετά των Αγίων”, καταλήγει η ανακοίνωση της Μητρόπολης Αργυροκάστρου.

Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

https://www.orthodoxianewsagency.gr

Για τη Νίνα Μπιλάλη

 

Νίνα (Κατερίνα) Ἀθαν. Μπιλάλη

«Μία ἀρχόντισσα τῆς Πίστεως»

Μᾶς αἰφνιδίασε ἡ δυσάρεστη εἴδηση. Ἡ Νίνα ἔφυγε. Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίω! Ὄχι! Πῶς; Γιατί; Ἀδύνατον! Εἶναι ἀλήθεια. Ἡ Νίνα μας ἐν χώρα ζώντων. Κανέναν δὲν ἐνόχλησε μὲ τὴν ἀσθένειά της. Ἀρχόντισσα καὶ στὸν πόνο της. Ἡ προσωποποίηση τῆς διάκρισης. Εὐκαίρως - ἀκαίρως μᾶς τὸ θύμιζε: «Πασῶν τῶν ἀρετῶν ἀνωτέρα ἡ διάκρισις». Διότι τὴ βίωνε. Ἦταν ὁ τρόπος τῆς σεμνῆς, εὐσεβοῦς ζωῆς της.

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ἡ ἀγαπημένη μας ἀδελφὴ καὶ συνεργάτιδα, ἀκτινοβολοῦσε μὲ τὸ μεγαλεῖο τῆς ψυχῆς, τὸν πλοῦτο τῶν ἀρετῶν, τὸ ὑπὲρ-περίσσευμα τῆς ἔμπρακτης ἀγάπης της. Μία ξεχωριστὴ παρουσία ἀνάμεσά μας, ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια.

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, ὄχι μόνο ὡς τὰ πρὸς τὰ ἐξωτερικά της στοιχεῖα, ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὴν ἐν Χριστῷ καλλιέργειά της, τὸν πνευματικὸ προσωπικό της ἀγώνα, τὴν ἐκκλησιαστικὴ καί μυστηριακή της ζωή καὶ τὴν φλογερὴ ἱεραποστολικὴ καὶ φιλανθρωπική της διακονία, ὁλοπρόθυμη καί ἀκούραστη πάντοτε.

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τὴν ἐκλεκτή της οἰκογένεια. Κάποτε ἕνας Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης ἐρώτησε τὸν μακαριστὸ σύζυγό της: «Δὲ μοῦ λὲς, Θανάση, πῶς εἶναι νὰ ζεῖς τόσα χρόνια μαζὶ μὲ ἕναν ἄγγελο, τὴ Νίνα σου; Πές μας, νὰ ἀκοῦνε καὶ  οἱ νεώτεροι».

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, γιὰ τούς συγγενεῖς καὶ φίλους. Πέντε μέλη, ὅλη ἡ οἰκογένεια τοῦ κουνιάδου της, ἔφευγαν  ἕνας ἕνας γιὰ τὸν Οὐρανό. Ἡ Νίνα δίπλα τους στίς ἀρρώστιες τους,  στὸ σπίτι, στὸ νοσοκομεῖο, στὶς κηδεῖες καὶ στὰ μνημόσυνά τους. Μὲ τί πίστη καὶ δύναμη καὶ ἀστείρευτη ὑπομονή καί ἀγάπη διαχειρίσθηκε αὐτὸν τὸν πόνο μέχρι τὸν αἰφνίδιο θάνατο τοῦ συζύγου της, ποὺ δὲν ἄργησε νὰ τὸν ἀκολουθήσει. Ἐνέπνεε σὲ ὅλους ἐμπιστοσύνη καὶ γιὰ αὐτὸ τὴν ἐμπιστευόμαστε. Δὲν φανέρωνε μυστικό, προσευχόταν θερμὰ γιὰ ὅλους. Ἡ προσευχὴ ἦταν ἡ βαθιὰ της λαχτάρα καὶ ἀνάπαυλα.

Ἡ Νίνα μας, ἡ ἀρχόντισσα τῆς πίστεως, καὶ γιὰ τὰ διακονήματά της, στὶς ἀνάγκες τῆς ἐνορίας, στοὺς φιλικοὺς κύκλους καὶ τὶς ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τῆς Ἑστίας, στὴν Ἁγία Σκέπη, στὰ οἰκοτροφεῖα καὶ κυρίως στὴν «Πρόνοια». Δεύτερο σπίτι της  ἦταν τὸ Νοσοκομεῖο στὸ Ρίο, τὰ σπίτια τῶν ἀσθενῶν, ποὺ περίμεναν τὴν ἐπίσκεψή της, τὰ τηλεφωνήματά της σὲ μοναχικοὺς ἀνθρώπους, ποὺ λαχταροῦσαν νὰ τὴν ἀκούσουν καὶ νὰ νιώσουν τὴν ἀγάπη της. Ὄπου πόνος, ὅπου χαρά, πάντα οὐσιαστικὰ παροῦσα. Γνήσιος ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ. Θά λείπει ἡ ἀγάπη της καὶ θὰ στοιχίσει ἡ ἀπουσία της.

Νίνα μας, ἀδελφή μας, ὁ πόνος ἀπὸ τὸ ἀναπάντεχο νέο μᾶς βαραίνει. Πῶς νὰ ξεχάσουμε ὅλες ἐκεῖνες τὶς εὐλογημένες ὧρες, ποὺ τόσο ταπεινὰ καὶ ἀθόρυβα διακονοῦσες μαζί μας, μὲ ὅλη σου τὴν καρδιά, τὸν Κύριο; Πῶς νὰ σὲ ξεχάσουμε γιὰ τὴν ἠρεμία σου, τὴν γλυκύτητα τοῦ χαρακτήρα σου; Σπάνια οἱ γυναῖκες εἴμαστε προσεκτικὲς στὸν λόγο τοῦ Ἰάκωβου: «εἴ τις ἐν λόγω οὐ πταίει, οὗτος τέλειος ἀνήρ». Ἐσὺ τὰ κατάφερες. 

Πῶς νὰ σὲ ξεχάσουμε προσευχόμενη στὴν Ἱερὰ Ἀγρυπνία τοῦ Ἄγ. Ἀνδρέου, κάθε Παρασκευὴ βράδυ; Τί εὐλογία ποὺ ὁ Ἅγιος ἦρθε καί σὲ πῆρε ἀπὸ τὴν ἀγκαλιὰ τῶν παιδιῶν σου, ἀπό τό σπίτι σου, τὴν ὥρα πού στόν Ναό Του γινόταν ἠ ἱερά ἀγρυπνία! Φανταζόμαστε τὸν Ἅγιο νὰ σὲ συνοδεύει μαζὶ μὲ τὸν Ἀγγελό σου στὴν αἰώνια ζωή, γιὰ τὴν ὁποία τόσο ἀγωνίσθηκες μὲ τὴν βοήθειά Του!

Θὰ μᾶς λείψεις, Νίνα μας. Ἔχεις ὅμως ἀφήσει πίσω τὴν ἐκλεκτή σου οἰκογένεια, τοὺς συγγενεῖς σου καὶ τὶς φίλες σου, ποὺ θὰ σεβόμαστε τὴν μνήμη σου καὶ τὸ φωτεινό παράδειγμά σου, καὶ ἐσὺ θὰ μᾶς στηρίζεις ἀπὸ ψηλά. 

Καλὸν Παράδεισο, ἀδελφή μας! Νὰ τὸν ἀπολαύσεις μὲ τὴν ψυχή σου, μέσα στό φῶς καί στή χαρά, στήν ἀφθαρσία καί στή λύτρωση,  στήν αἰώνια Ζωή. Σὲ ἀγαποῦμε καί σέ εὐγνωμονοῦμε. 

Καλὴ Ἀνάσταση, Νίνα μας! ΑΜΗΝ! 

Οἱ συνδιακόνισσες καί φίλες σου 

ἀπό τήν Χριστιανική Ἑστία Πατρῶν

62 χρόνια από την επανακομιδή της Τιμίας Κάρας του Αποστόλου Ανδρέου στην Πάτρα

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Καί πάλιν ἡμέρα χαρμόσυνος καί εὐφροσύνης ἀνάπλεως. Καί πάλιν ἐνώπιον μας προβάλλει ἡ πανέορτος ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς ἐπανακομιδῆς τῆς Τιμίας καί Χαριτοβρύτου Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου.

Ἦτο ἡ 26η Σεπτεμβρίου 1964, ὅταν σύμπας ὁ εὐσεβής, ὁ φιλόθεος καί φιλάγιος Πατραϊκός Λαός, μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἀοίδιμον προκάτοχον ἡμῶν Μητροπολίτην Πατρῶν κυρόν Κωνσταντῖνον, ὑπεδέχετο τήν πανσεβάσμιον καί ἀγγέλοις αἰδέσιμον Κάραν τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων, εἰς τήν ἱστορικήν Πλατείαν τῶν Τριῶν Συμμάχων Πατρῶν. 

Οἱ κώδωνες ἁπάντων τῶν Ἱερῶν Ναῶν, χαρμοσύνως ἀνήγγειλαν τήν ἔλευσιν τῆς Ἱερᾶς τοῦ Πρωταποστόλου Κεφαλῆς καί πανηγυρικῷ τῷ τρόπῳ, ὑπεδέχοντο τό Ἱερόν θυσαύρισμα, το ὁποῖον ἡ πόλις τῶν Πατρῶν, ἐστερήθη ὑπέρ τῶν πεντακοσίων ἐτῶν.

Μέ δάκρυα καί μῦρα ἔραναν τήν Ἁγίαν Κάραν τοῦ Ἱερωτάτου Ἀποστόλου, οἱ πνευματικοί αὐτοῦ ἔκγονοι καί διά τῶν ἐστρωμμένων μέ δάφνας καί μυρσίνας ὁδῶν τῆς Ἀποστολικῆς πόλεως, τήν μετέφεραν εἰς τόν Παλαιόν καταστόλιστον Ναόν τοῦ Πρωτοκλήτου, ὅπου ἐν συγκλονισμῷ καρδίας ἀνέπεμψαν Δοξολογίαν πρός τόν ἐν Τριάδι προσκυνούμενον Θεόν ἡμῶν καί δέει πολλῷ τόν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν ἐμακάρισαν και εὐχαρίστησαν, διά τάς πολλάς αὐτοῦ πρεσβείας ὑπέρ τῆς πόλεως καί διά τήν ἐν σώματι, πλέον, ἔλευσίν του καί μόνιμον ἐνταῦθα παραμονήν του.

Πέρασαν ἀπό τήν εὔσημον ἐκείνην ἡμέραν 62 ὁλόκληρα ἔτη. Ὁ Ἱερός Κλῆρος, οἱ Ἄρχοντες καί σύμπας ὁ Πατραϊκός Λαός, θα ἑορτάσωμεν καί πάλιν, Θεῷ ἐυχαριστοῦντες, διά τήν μεγίστην δωρεάν καί εὐλογίαν, ὥστε νά κατέχωμεν τήν πανσεβάσμιον τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου Κεφαλήν, ὅπως καί τόν Σταυρόν τοῦ Μαρτυρίου του καί βεβαίως τόν Ἅγιον Τάφον του, ἱερά καί πανσεβάσμια προσκυνήματα, τά ὁποῖα προσδίδουν εἰς τήν πόλιν μας ἱερότητα καί τήν συνιστοῦν ὡς πόλιν ἐξαιρέτως, παρά Κυρίου, εὐλογημένην.

Σημειωτέον ἐπίσης, ὅτι δέκα ἔτη μετά τήν ἔλευσιν τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου ἐν Πάτραις, ἤτοι τήν 26ην Σεπτεμβρίου 1974, ἐπί μακαριστοῦ Προκατόχου ἡμῶν Μητροπολίτου πρ. Πατρῶν Νικοδήμου καί προεξάρχοντος τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κυροῦ Σεραφείμ, ἐτελέσθησαν μεγαλοπρεπῶς τά Ἱερά Ἐγκαίνια τοῦ Νέου περικαλλοῦς Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἐν Πάτραις. Ὅθεν καί αὐτήν τήν ἐπέτειον ἑορτάζομεν, ἀδελφοί μου καί παιδιά εὐλογημένα.

Ὁ Ἅγιος μας ὡς πνευματικός ἑστιάτωρ, μᾶς προσκαλεῖ ἅπαντας εἰς τήν μεγάλην καί λαμπράν ἑορτήν του, ἡ ὁποία θα πραγματοποιηθῇ ἐφέτος κατά τό διήμερον, Σάββατον καί Κυριακήν 26ην καί 27ην Σεπτεμβρίου.

Πιστεύομεν ἀκραδάντως, ὅτι σύμπας ὁ Χριστεπώνυμος Λαός τῆς Ἀποστολικῆς καί Θεοσώστου Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, θά προσέλθῃ εἰς τό Ἱερόν Ἀποστολεῖον, εἰς τόν Ἱερόν δηλαδή Ναόν τοῦ Πρωτοκλήτου, τό Σάββατον 26ην Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. καί ὥραν 7ην ἀπογευματινήν διά τόν Μεγάλον Πολυαρχιερατικόν Ἑσπερινόν, ἀλλά καί τήν Κυριακήν 27ην Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ., τό πρωί ἀπό τῆς 7ης ἕως 10.30 πρωινῆς, διά τήν Θείαν Λειτουργίαν καί τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, ἀπό ὥρας 5.45 διά τήν ἔναρξιν τοῦ πρώτου μέρους τῆς Λιτανείας καί τόν ἁγιασμόν εἰς τήν Ἰχθυόσκαλαν καί ἀπό ὥρας 7ης ἑσπερινῆς διά τήν Δοξολογίαν εἰς τήν Πλατείαν τῶν Τριῶν Συμμάχων καί τό δεύτερον μέρος τῆς λαμπρᾶς λιτανείας τῆς Ἁγίας Κάρας καί τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Πρωτοκλήτου.

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Ἐλᾶτε καί ἐφέτος νά δοξολογήσωμε τόν Θεό καί νά τιμήσωμε τόν Ἅγιον μας, τόν Προστάτην μας καί διδάσκαλόν μας, τόν ἀκοίμητον πρέσβυν ὑπέρ ἡμῶν πρός Κύριον. Ἔλᾶτε νά τόν εὐχαριστήσωμε, διά τό ἄμετρον ἔλεος τοῦ Κυρίου καί διά τήν πολλήν του ἀγάπην, ἡ ὁποία πλουσίως ἐκχέεται πρός ἡμᾶς διά πρεσβειῶν του, παρά τήν ἁμαρτωλότητά μας καί την, ἀπό τόν Θεόν, ἀποστασίαν μας.

Ἐλᾶτε νά παρακαλέσωμε τόν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν, νά μή μᾶς ἐγκαταλείψῃ ποτέ, νά μή μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανούς, ἕνεκα τῆς πνευματικῆς μας ἀμελείας.

Μέ τήν πρόγευσιν τῆς χαρᾶς τῆς ὑπαντήσεώς μας εἰς τήν πανευφρόσυνον Ἑορτήν τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου,

 

Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ,

εὐχόμενος πᾶσαν χάριν καί δωρεάν οὐράνιον

διά πρεσβειῶν τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου

Ο  Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ

† Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν    Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

Δεν μπορώ να καταλάβω τι σημαίνει παράδεισος χωρίς τους αδελφούς μου - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

 

13η Συνάντηση νέων οικογενειών (20.9.2026)

 

Με τη συμμετοχή πάνω από 180 ενηλίκων και δεκάδων μικρών και μεγαλύτερων παιδιών, πραγματοποιήθηκε και φέτος στην ηλιόλουστη, φθινοπωρινή ΑΓΚΥΡΑ η 13η Συνάντηση νέων οικογενειών, μια ωραία ευκαιρία συνάντησης και συμπροβληματισμού νέων ανθρώπων πάνω σε σύγχρονα οικογενειακά θέματα.

Την κυριακάτικη Θ. Λειτουργία στον Ι. Ν. των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων τέλεσαν οι Παν. Αρχιμ. π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης και π. Λαυρέντιος Καρανάσιος. Τον θείο λόγο κήρυξε ο π. Χριστοφόρος, ο οποίος παίρνοντας αφορμή από το Αποστολικό Ανάγνωσμα ανέλυσε την φράση "ζῶ δὲ οὐκέτι ἐγώ, ζῇ δὲ ἐν ἐμοὶ Χριστός..." περιγράφοντας μια κατάσταση όπου ο άνθρωπος αφήνει τον Θεό να ζει και να δρα μέσω αυτού, χάνοντας τον παλιό του εγωκεντρικό χαρακτήρα. Μια φράση που εκφράζει το Χριστοκεντρικό βίωμα του Αποστόλου Παύλου αλλά και τον στόχο κάθε συνειδητού χριστιανού.

Μετά το τέλος της θ. Λειτουργίας και το πρωινό ακολούθησε η εισήγηση από τον Παν. Αρχ. π. Λαυρέντιο Καρανάσιο, Ιεροκήρυκα της Ι. Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας με θέμα: "Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος". 

Ο π. Λαυρέντιος με παραστατικό λόγο και πολλά παραδείγματα από τον σύγχρονο Άγιο Παΐσιο αναφέρθηκε στον γάμο ως ιερό μυστήριο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, με το οποίο η φυσική ένωση δύο ανθρώπων μεταμορφώνεται και ανυψώνεται σε μια αιώνια κοινωνία αγάπης εντός της Βασιλείας του Θεού.

Ανέλυσε το γνωστό χωρίο του Αποστόλου Παύλου (Εφεσ. 5:33) που παρομοιάζεται ο γάμος σαν την ένωση του Χριστού και της Εκκλησίας και μίλησε για την αγάπη ως θεμέλιο του γάμου που οδηγεί στην υπέρβαση του εγωισμού και στην κοινωνία των προσώπων όπου οι δύο σύζυγοι δεν χάνουν την ταυτότητά τους, αλλά γίνονται «μία σάρκα», διατηρώντας την ελευθερία και τη μοναδικότητά τους μέσα στην αγάπη και την κοινή πορεία προς τη θέωση. Αυτός είναι και ο τελικός στόχος αφού η συζυγική ζωή δεν πρέπει να περιορίζεται στα στενά όρια της επίγειας βιολογικής πραγματικότητας, αλλά αποκτά προσανατολισμό προς τον ουρανό.

Ακολούθησε συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων ενώ στην επισφράγιση της εκδήλωσης ο π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης ευχαρίστησε τον ομιλητή και όλους τους συμμετέχοντες στην ημερίδα. Επιπλέον ενημέρωσε για την πορεία των κατασκηνωτικών περιόδων του καλοκαιριού και κάλεσε όλους να συμμετέχουν στις πνευματικές ευκαιρίες που θα προσφέρει η Χριστιανική Εστία Πατρών και αυτή την ιεραποστολική χρονιά.

Θερμές ευχαριστίες εκ μέρους της ΓΕΧΑ Πατρών στις εθελόντριες κυρίες και δεσποινίδες που προσέφεραν το πρωινό και βοήθησαν στην οργάνωση της όλης εκδήλωσης καθώς και στα νεανικά στελέχη μας που επέβλεπαν τα περίπου 80 παιδιά που έπαιζαν στα γήπεδα της κατασκήνωσης. 

Και του χρόνου! 

Νικόλαος Βασιλειάδης (1927-2016): μια σύγχρονη αυθεντική θεολογική παρουσία

 

Απόστολος Νικολαΐδης, Ομ. Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών, Πρόεδρος Ινστιτούτου «Άγιος Μάξιμος ο Γραικός»

Συμπληρώνονται αυτές τις ημέρες δέκα χρόνια από την εκδημία του μακαριστού Νικολάου Βασιλειάδη, αξιοθαύμαστου ερευνητή, εξαιρετικού θεολόγου, ευγενούς ανθρώπου, με όλα τα χαρακτηριστικά ενός συνεπούς ακόλουθου του Θεανθρώπου Χριστού, συνειδητού και ολοζώντανου μέλους του εκκλησιαστικού σώματος, ταπεινού αλλά δυναμικού διακόνου της Θεολογίας και ακάματου ανιδιοτελούς υπηρέτη των ανθρώπων, ιδιαίτερα των νέων, μεταξύ αυτών και εμού.

Δυστυχώς ποτέ μέχρι τώρα δεν συνειδητοποίησα την ανάγκη να εξάρω όλα τα παραπάνω και να εκφράσω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη για τη μεγάλη τιμή που μου επιφύλαξε να με θεωρεί και να μου συμπεριφέρεται ως αγαπητό φίλο από τα φοιτητικά μου χρόνια μέχρι τα έσχατα της επίγειας ζωής του. Χαίρομαι που μπορώ να το κάνω έστω και τώρα.

Όπως συμβαίνει συνήθως, οι πρώτες επώδυνες δυσκολίες της ζωής γίνονται αφορμή και αφετηρία για μια αξιόλογη ανέλιξη και επιτυχή κατά Θεόν σταδιοδρομία. Είναι αυτές που τον ανάγκασαν να εγκαταλείψει την κύπρια πατρίδα του, για να εκπληρώσει τον παιδικό του πόθο, τις θεολογικές σπουδές σε ένα ασφαλές και γόνιμο για την εποχή του θεολογικό περιβάλλον. Ευτύχησε να έχει σπουδαίους διδασκάλους, όπως ο Παναγιώτης Τρεμπέλας και ο Παναγιώτης Μπρατσιώτης, με τον πρώτο να μην είναι μόνο διδάσκαλός του αλλά και συγκάτοικος, όταν αποφάσισε να συμμετάσχει ως ιδρυτικό μέλος της Αδελφότητας Θεολόγων «ο Σωτήρ».

Εκείνο που πάντοτε θαύμαζα στο άνδρα, συναναστρεφόμενος μαζί του, είναι η συνειδητή απόφασή του να σταδιοδρομήσει, παρά τα σπουδαία ερευνητικά και επιστημονικά χαρίσματά του, ως ένα απλό υποταγμένο μέλος μιας κλειστής Αδελφότητας, ταγμένος να εργάζεται αμισθί και λίαν κοπιωδώς, απαρνούμενος φιλόδοξων και ματαιόδοξων επιλογών. Στο πρόσωπό του γνώρισα ένα πρότυπο ανθρώπου που δεν οικειοποιήθηκε κανένα από τα χαρίσματά του αλλά θυσίασε τα πάντα για τους άλλους. Σχημάτισα δε την εντύπωση ότι όντας μέλος της Αδελφότητας δεν εργάστηκε τόσο γι’  αυτή, αλλά έθεσε όλες του τις δυνάμεις στην υπηρεσία της Εκκλησίας και στη δοξολογία του Τριαδικού Θεού. Αυτό δηλώνεται άλλωστε και από την ίδια την Εκκλησιαστική Διοίκηση Ελλάδος και Κύπρου, χαρακτηρίζοντάς τον «φιλευσεβώς χρήσιμον εις διακονίαν της πίστεως», τιμώντας τον για  «τας πολυτίμους υπηρεσίας τη Εκκλησία». 

Στον Ουρανό η Αικατερίνη Μπιλάλη

 

Με βαθιά συγκίνηση και σεβασμό αποχαιρετούμε την Αικατερίνη (Νίνα) Μπιλάλη, μια γυναίκα με ζωντανή πίστη, αρχοντιά και ανιδιοτελή προσφορά προς τον συνάνθρωπο και την Εκκλησία. 

Η σεβαστή μας Αικατερίνη Μπιλάλη έκανε το Ευαγγέλιο πράξη κάθε μέρα, ζώντας μυστηριακή ζωή και απλώνοντας πάντα χέρι βοηθείας σε όποιον είχε ανάγκη. Μ΄ ένα μόνιμο, ζεστό χαμόγελο και μια ευγενική ψυχή σκόρπιζε γύρω της λόγια αγάπης και ελπίδας. 

Με τη δυναμική προσωπικότητα και τα χαρίσματά της προσέφερε άοκνα εθελοντικές υπηρεσίες στο ιεραποστολικό έργο της Χριστιανικής Εστίας Πατρών, ιδιαίτερα στον τομέα της Προνοίας συμπαραστεκόμενη για πολλά χρόνια σε ανθρώπους που είχαν πολλαπλές ανάγκες. 

Τη θυμόμαστε και στην κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ να βοηθά στο έργο της κουζίνας πολλά καλοκαίρια δείχνοντας έμπρακτα την αγάπη της στους κατασκηνωτές. 

Αλλά και στην Μ.Φ.Η. της Αγίας Σκέπης έτρεχε όταν χρειαζόταν, για να προσφέρει κι εκεί πολύτιμες υπηρεσίες προς τους γέροντες και τις γερόντισσες.

Εκφράζουμε τις θερμές συλλυπητήριες ευχές μας προς την κόρη της Ελένη και τον γαμπρό της Δημήτρη.

Θα την θυμόμαστε με αγάπη κι ευγνωμοσύνη, θα την μνημονεύουμε και θα προσευχόμαστε ο καλός Θεός να την αναπαύει στη ζεστή αγκαλιά των Αγίων Του.

Καλό Παράδεισο!

Το Δ.Σ. της ΓΕΧΑ Πατρών 

Η Εξόδιος Ακολουθία της θα τελεσθεί τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 12.00 από τον Ιερό Ναό Αγίου Ελευθερίου Πατρών.

Χρειάζονται οι τιμωρίες; († π. Συμεών Κραγιόπουλος)

 

Ἄλλες ἀπὸ τὶς τιμωρίες, ποὺ βάζουν οἱ γονεῖς, καὶ γενικότερα οἱ μεγαλύτεροι, στὰ παιδιά, προκαλοῦν φόβο, φόβο παθολογικό, ἄλλες προκαλοῦν ταπείνωση, ἀλλὰ μὲ τὴν κακὴ ἔννοια τῆς λέξεως, ταπεινωτικὴ δηλαδὴ κατάσταση στὸ παιδί, καὶ τὸ τρίτο εἶδος τῶν τιμωριῶν ἔχει σχέση κυρίως μὲ τὸ ξύλο, μὲ τὸ νὰ δέρνει κανεὶς τὸ παιδί.

Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ συμπεράνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦμε τὰ παιδιά, ἐφόσον οἱ τιμωρίες, ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, κατὰ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, κάνουν κακὸ στὰ παιδιά. Βγαίνει τὸ συμπέρασμα κατ’ ἀρχὴν ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦνται τὰ παιδιά. Εἶναι σωστὸ αὐτό; Δηλαδή, ὅλη ἡ φροντίδα τῶν γονέων πρέπει νὰ ἔγκειται στὸ νὰ προσέχουν νὰ μὴν τιμωρήσουν τὰ παιδιά, νὰ μὴν τὰ στενοχωρήσουν, νὰ μὴν ὑποβληθοῦν τὰ παιδιὰ σὲ κάποιο ζόρισμα; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἄλλο ἄκρο. Ὅπως εἶναι ἄκρο νὰ τιμωρεῖ κανεὶς ἀλόγιστα τὰ παιδιὰ καὶ μάλιστα νὰ τὰ τιμωρεῖ, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος θύμωσε, ἔτσι εἶναι ἄκρο νὰ παραχαϊδεύει κανεὶς τὰ παιδιὰ καὶ ὅλη του ἡ φροντίδα νὰ εἶναι μὴν τυχὸν τὰ στενοχωρήσει, μὴν τυχὸν τὰ κάνει νὰ κλάψουν.

Χρειάζονται καὶ οἱ τιμωρίες. Μὲ μόνη τὴ διαφορὰ ὅτι πρέπει ὅλα αὐτὰ νὰ γίνονται κατὰ ἕναν τέτοιο τρόπο, ποὺ νὰ μὴ βλάπτονται τὰ παιδιά, καὶ νὰ μὴ γίνεται ζημιά, στὴν προσπάθεια ποὺ κάνει κανεὶς νὰ τὰ διορθώσει, ἀλλὰ νὰ ὠφελοῦνται. Βέβαια, ἐμεῖς, οἱ ὁποῖοι βρισκόμαστε σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο, εἴμαστε ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ, καὶ τὰ παιδιά, ποὺ ἔρχονται στὸν κόσμο ὡς ξεχωριστὲς προσωπικότητες, ἐπίσης κατάγονται ἀπὸ τὸν Ἀδάμ, εἶναι ἀπόγονοι τοῦ Ἀδάμ.

Δὲν εἶναι τὰ παιδιὰ tabula rasa, ἄγραφος χάρτης, ὅπως πίστευε ἡ ψυχολογία, ὅταν ἦταν στὴ νηπιακή της κατάσταση. Ἄλλοτε δηλαδὴ οἱ ψυχολόγοι πίστευαν ὅτι ἕνα παιδὶ ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο εἶναι ἕνας ἄγραφος πίνακας. Ὅπως ἕνας πίνακας εἶναι ἀδειανός, καὶ μπορεῖ νὰ γράψει κανεὶς ὅ,τι θέλει ἐκεῖ, ἔτσι πίστευαν ὅτι καὶ τὰ παιδιὰ ἔρχονται στὸν κόσμο ὁλόλευκα, χωρὶς νὰ ἔχουν τίποτε τὸ κακό, καὶ ἁπλῶς θὰ γραφτεῖ στὴν ψυχή, αὐτὸ τὸ ὁποῖο θὰ γράψουν οἱ μεγάλοι, εἴτε καλὸ εἴτε κακό. Δὲν εἶναι ἔτσι. Εἶναι καὶ τὸ παιδὶ ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ, καὶ ἑπομένως εἶναι κληρονόμος ὅλης αὐτῆς τῆς φθορᾶς, ὅλης τῆς ἀσθενείας τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ἔχει μπεῖ στὸν ἄνθρωπο.

Μέσα λοιπὸν σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια, μέσα σ’ αὐτὴ τὴν πραγματικότητα, πρέπει νὰ δοῦμε πρῶτα ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, ἀλλὰ καὶ τὸ παιδὶ ποὺ ἔρχεται στὸν κόσμο αὐτό, καὶ εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νὰ τὸ ἀναθρέψουμε καὶ νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσουμε κατ’ ἐνώπιον Θεοῦ, ὅπως θέλει ὁ Θεός. Μέσα σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια πρέπει νὰ δοῦμε τὰ πράγματα καὶ νὰ ἐνεργήσουμε, ὅσο γίνεται σωστότερα.

Δὲν μπορεῖ τὸ παιδὶ νὰ εἶναι ἀσύδοτο. Δὲν μπορεῖ νὰ κάνει ὅ,τι θέλει. Δὲν μπορεῖ νὰ ἐνεργεῖ ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, ὅπως τοῦ ἔλθει ἀπὸ μέσα του, διότι εἶναι καὶ αὐτὸ ἀπόγονος τοῦ Ἀδάμ. Μπορεῖ νὰ ἔχει καὶ καλὰ πράγματα μέσα του –ὄχι μπορεῖ· ὁπωσδήποτε ἔχει– ἀλλά, ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρά, ἔχει καὶ ἄλλα τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι καθόλου καλά, καὶ ὅταν αὐτὰ ἀφεθοῦν ἐλεύθερα νὰ ἐκδηλωθοῦν, νὰ καλλιεργηθοῦν, νὰ ἀναπτυχθοῦν καὶ νὰ φουντώσουν, τὸ παιδὶ ὁδηγεῖται στὴν καταστροφή.

Ὅταν ἕνας γονέας, ἕνας κηδεμόνας γενικότερα, θέλει νὰ ἀναθρέψει τὸ παιδὶ του «ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου», ὅπως λέει ὁ ἀπόστολος (Εφ. 6:4), τότε πρέπει νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσει, νὰ τὸ ἀναθρέψει μέσα ἀκριβῶς σ’ αὐτὴ τὴν ἀλήθεια: ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, ὅλα ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα βλέπει στὸ παιδί, τὰ ὁποῖα εἶναι μιὰ κληρονομιά, ποὺ φέρει ἀπὸ τὸν πρῶτο ἄνθρωπο, τὸν Ἀδάμ, στὰ χέρια τοῦ γονέα μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι μέσα μὲ τὰ ὁποῖα μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει τὸ παιδὶ στὴ σωτηρία, στὴν ἀναγέννηση, στὴν τελειότητα. Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, οἱ τιμωρίες πρέπει νὰ εἶναι τέτοιες, ὥστε νὰ μὴ φαίνονται ὅτι εἶναι τιμωρίες καὶ νὰ μὴν εἶναι κατ’ οὐσίαν τιμωρίες, ἀλλὰ νὰ εἶναι ἡ φυσικὴ συνέπεια τῶν πράξεων τοῦ παιδιοῦ: «Ἔκανες αὐτό; Σὲ περιμένει ἐκεῖνο».

(“Γονεῖς καὶ παιδιά”, τ. Α’, Πανόραμα Θεσσαλονίκης)

Πηγή: agiazoni.gr

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση: Το Αποστολικό & Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής

  

Ο Απόστολος (Γαλ. β΄ 16-20)

ΕΡΜΗΝΕΙΑ Π. Ν. ΤΡΕΜΠΕΛΑ

Ἐπειδή ὅμως μάθαμε ἀπό τήν προσωπική μας πείρα ὅτι δέν γίνεται δίκαιος ὁ ἄνθρωπος καί δέν σώζεται μέ τήν τήρηση τῶν τυπικῶν διατάξεων τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου ἀλλά μόνο μέ τήν πίστη στόν Ἰησοῦ Χριστό, γι’ αὐτό λοιπόν κι ἐμεῖς πιστέψαμε στόν Ἰησοῦ Χριστό, γιά νά γίνουμε δίκαιοι καί νά σωθοῦμε ἀπό τήν πίστη στό Χριστό καί ὄχι ἀπό τά ἔργα τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου. Διότι, ὅπως ἀναφέρεται καί στούς ψαλμούς, μέ τά ἔργα τοῦ νόμου δέν θά δικαιωθεῖ καί δέν θά σωθεῖ κανένας ἄνθρωπος. Ἀλλά ἐάν ὑποθέσουμε ὅτι ἡ τήρηση τοῦ νόμου εἶναι ἐπιβεβλημένη, καί συνεπῶς ἐμεῖς πού ἀφήσαμε τό νόμο ἁμαρτήσαμε καί βρεθήκαμε νά εἴμαστε ἁμαρτωλοί μό­νο καί μόνο ἐπειδή ζητοῦμε νά δικαιωθοῦμε καί νά σω­­­θοῦ­με μέ τήν πίστη καί τήν κοινωνία μας μέ τόν Χριστό, τότε γεννιέται τό ἄτοπο ἐρώτημα: Ἄρα ὁ Χριστός εἶναι ὑπη­­­­ρέτης ἁμαρτίας, ἀφοῦ αὐτός μᾶς ὤθησε νά ἀφή­­σου­­με τό νόμο; Μή συμβεῖ νά ποῦμε μιά τέτοια βλασφη­μία. Καί καταλήγουμε ὁπωσδήποτε στή βλασφημία αὐ­­τή, ἐάν δεχθοῦμε ὡς ἀληθινή τήν ὑπόθεση πού κάναμε. Διότι, ἐάν ἐκεῖνα πού κατάργησα καί ἀθέτησα ὡς ἀνώ­­φελα, δηλαδή τίς τυπικές διατάξεις τοῦ νόμου, αὐτά πάλι τά τηρῶ ὡς ἀναγκαῖα καί ἀπαραίτητα γιά τή σωτηρία, μέ τήν ἐπάνοδό μου αὐτή στήν τήρηση τοῦ νόμου ἀποδεικνύω τόν ἑαυτό μου παραβάτη· διότι βεβαιώνω ἔμπρακτα ὅτι ἔκανα λάθος πρωτύτερα πού ἀθέτησα τό νόμο, καί ἁμάρτησα ὅταν προτίμησα τή σωτηρία πού δίνει ὁ Χριστός. Ἀλλά ὄχι. Δέν ἁμάρτησα, οὔτε εἶμαι παραβάτης. Διότι ἐγώ μέ κριτήριο τό νόμο πού κατάργησα καί ὁ ὁποῖ­ος τιμωρεῖ μέ θάνατο κάθε παραβάτη του, πέθανα ὡς πρός τό νόμο, γιά νά ζήσω γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Μέ τό βάπτισμα ἔχω σταυρωθεῖ κι ἔχω πεθάνει μα­ζί μέ τόν Χριστό. Κι ἀφοῦ εἶμαι νεκρός, δέν ἔχει πλέ­ον καμία ἰσχύ γιά μένα ὁ νόμος. Ἔγινα κοινωνός τοῦ σταυ­ρικοῦ θανάτου τοῦ Χριστοῦ καί εἶμαι νεκρός. Λοιπόν δέν ζῶ πλέον ἐγώ, ὁ παλαιός δηλαδή ἄν­­θρω­πος, ἀλλά ζεῖ μέσα μου ὁ Χριστός. Καί τή φυσική ζωή πού ζῶ μέσα στό σῶμα μου τώρα πού ἐπέστρεψα στό Χριστό, τή ζῶ μέ τήν ἔμπνευση καί τήν κυριαρχία τῆς πί­στεως στόν Υἱό τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μέ ἀγάπησε καί πα­ρέδωσε τόν ἑαυτό του γιά τή σωτηρία μου.

Το Ευαγγέλιο (Μαρκ. η΄ 34-θ΄ 1)

Τότε ὁ Ἰησοῦς κάλεσε τά πλήθη τοῦ λαοῦ μαζί μέ τούς μαθητές του καί τούς εἶπε: Ἐκεῖνος πού θέλει νά γίνει δικός μου καί νά μέ ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής μου, ἄς διακόψει κάθε φιλία καί σχέση μέ τόν διεφθαρμένο ἀπ’ τήν ἁμαρτία ἑαυτό του κι ἄς πάρει τή σταθερή ἀπόφαση νά ὑποστεῖ γιά μένα ὄχι μόνο κάθε θλίψη καί δοκιμασία, ἀλλά ἀκόμα καί θάνατο σταυρικό, καί τότε ἄς μέ ἀκολουθεῖ μιμούμενος τό παράδειγμά μου. Καί μή διστάσει κανείς νά κάνει τίς θυσίες αὐτές. Δι­ότι ὅποιος θέλει νά σώσει τή ζωή του, θά χάσει τήν πνευματική, εὐτυχισμένη καί αἰώνια ζωή. Ὅποιος ὅμως χάσει καί θυσιάσει τή ζωή του γιά τήν ὁμολογία καί τήν ὑπακοή του σέ μένα καί τό εὐαγγέλιό μου, αὐτός θά σώσει τήν ψυχή του στή μέλλουσα ζωή, ὅπου θά κερδίσει τήν αἰώνια εὐτυχία. Κι ἐκείνη ἡ σωτηρία εἶναι τό πᾶν. Διότι τί θά ὠφελήσει τόν ἄνθρωπο, ἐάν κερδίσει ὅλον αὐτόν τόν ὑλικό κόσμο, καί στό τέλος χάσει τήν ψυχή του; Διότι ἡ ψυχή του, πού εἶναι πνευματική καί αἰώνια, δέν συγκρίνεται μέ κανένα ἀπ’ τά ὑλικά ἀγαθά τοῦ φθαρτοῦ κόσμου. Ἤ, ἐάν ἕνας ἄνθρωπος χάσει τήν ψυχή του, τί μπο­ρεῖ νά δώσει ὡς ἀντάλλαγμα γιά νά τήν ἐξαγοράσει ἀπ’ τήν αἰώνια ἀπώλεια; Κι ἀσφαλῶς θά χάσει τήν ψυχή του ἐκεῖνος πού δέν θά ὑποστεῖ γιά μένα τίς θυσίες αὐτές. Διότι ὁποιοσδήποτε ντραπεῖ ἐμένα καί τά λόγια μου ἐπηρεασμένος ἀπ’ τίς περιφρονήσεις καί τούς χλευ­ασμούς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενιᾶς αὐτῆς πού ἀποστά­τησε ἀπ’ τόν πνευματικό της νυμφίο καί εἶναι ἁμαρτωλή, αὐτόν θά τόν ντραπεῖ καί ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου καί θά τόν ἀποκηρύξει ὡς ξέ­νο, ὅταν θά ἔλθει μέ τούς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος μέ τή δόξα τοῦ Πατρός του. Τούς ἔλεγε ἀκόμη: Σᾶς λέω ἀληθινά ὅτι ὑπάρχουν μερικοί ἀπ’ αὐτούς πού στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δέν θά γευθοῦν θάνατο προτοῦ νά δοῦν μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νά καταλύεται ἡ παλαιά θεία τάξη καί διαθήκη μέ τήν καταστροφή τῆς Ἱερουσαλήμ καί τοῦ ναοῦ της καί μέ τόν διασκορπισμό τοῦ Ἰσραήλ· γιά νά θεμελιωθεῖ μέ δύναμη ἀκαταγώνιστη καί ὑπερφυσική ἡ νέα θεία τάξη στόν κόσμο, τήν ὁποία θά ἐκπροσωπεῖ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ πάνω στή γῆ.

Λιτάνευση της εικόνας του Αγ. Γρηγορίου στο Δελβινάκι (25.1.1969)

 

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης κυρός Σεβαστιανός χειροτονήθηκε ως Επίσκοπος στις 11 Ιουνίου 1967 στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών και ενθρονίστηκε στο Δελβινάκι στις 29 Ιουνίου 1967.

Η φωτογραφία είναι από τη λιτάνευση της εικόνας του Αγ. Γρηγορίου του Θεολόγου στις 25 Ιανουαρίου 1969 στο ακριτικό Δελβινάκι. 

Διακρίνονται δίπλα του ο διάκονος Ανδρέας Τρεμπέλας, μετέπειτα Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης και ο ιερέας π. Χριστόδουλος Δεληγιάννης, που διετέλεσε επί δεκαετίες εφημέριος στο Δελβινάκι και Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Μητροπόλεως, στενός συνεργάτης του αλησμόνητου Μητροπολίτου Σεβαστιανού.

13η Συνάντηση νέων οικογενειών στην ΑΓΚΥΡΑ (20.9.2026)

 

Από την 12η Συνάντηση νέων οικογενειών (2025)

Την Κυριακή 20.9.26 θα πραγματοποιηθεί στην κατασκήνωση «ΑΓΚΥΡΑ» στην Παναγοπούλα Πατρών, η 13η συνάντηση νέων οικογενειών.

Το πρωί θα τελεστεί Θεία Λειτουργία (7.45 – 10.30 π.μ.) στον Ιερό Ναό των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Θα ακολουθήσει πρόγευμα - προσφορά της κατασκήνωσης και ελεύθερος χρόνος αναστροφής μεταξύ μας.

Στις 11.30 π.μ. ο Πανοσ. Αρχιμ. π. Λαυρέντιος Καρανάσιος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Αιτωλίας & Ακαρνανίας θα εισηγηθεί το θέμα: 

" Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος". 

Θα ακολουθήσει σχετική συζήτηση.

Στη συνέχεια το μεσημεριανό γεύμα θα είναι ευθύνη των επισκεπτών και των οικογενειών.

Να υπενθυμίσουμε:

α) Μπορείτε να προσκαλέσετε και άλλες οικογένειες που ίσως δεν λάβουν από την οργανωτική επιτροπή πρόσκληση και

β) Κατά τη διάρκεια της ομιλίας και της συζήτησης για τα μικρότερα παιδιά θα υπάρξει φύλαξη ενώ τα μεγαλύτερα θα μπορούν να παίξουν στα γήπεδα της κατασκηνώσεως και να απασχοληθούν με άλλες ευχάριστες δραστηριότητες.

Ελπίζουμε ότι, με τη βοήθεια του Θεού, θα ζήσουμε μια υπέροχη εμπειρία, μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και οικοδομητικής επικοινωνίας.

Σας περιμένουμε...

Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου - Ξεκινούν οι κατηχητικές συγκεντρώσεις των παιδιών στη Χριστιανική Εστία