Η εύθραυστη ομορφιά

 

Όταν βλέπεις την υπογραφή του Θεού σε κάτι τόσο εύθραυστο, όπως ένα λουλούδι, αμφιβάλλεις αν η ομορφιά χρειάζεται να είναι στιβαρή ή αιώνια για να είναι αληθινή.

Αν, όμως, ψάξεις προσεκτικά τον σιωπηλό σου θαυμασμό που αποτίεις σαν φόρο τιμής μπροστά στο θείο δημιούργημα, θα βρεις βαθιά κρυμμένη μια προσευχή. 

Δεν είναι μόνο η δική σου ενδόμυχη καρδιακή δοξολογία. 

Μαζί της συμπροσεύχεται σύγκορμη αυτή, η ίδια η εύθραυστη ομορφιά που τόσο θαύμαζες. 

Και οι δύο σας θέλγεστε και ανάγεστε στην μόνη αληθινή Ομορφιά που τόσο διακριτικά είναι κρυμμένη στο φως που εκπέμπει ένα λουλούδι και η αγιοσύνη μιας αγωνιζόμενης καρδιάς.

Δύσκολα θα βρει κανείς στον κόσμο κάτι τόσο όμορφο και τόσο εύθραυστο μαζί όσο ένα λουλούδι και μια ανθρώπινη ψυχή.

Κι όμως, λένε πως η δική τους κρυμμένη ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Γιατί, πολύ απλά, το χάδι της θεϊκής αγάπης που αναπαύεται μέσα τους αποδεδειγμένα μπορεί να ραγίσει και τις πύλες του θανάτου και την πέτρα της πιο σκληρόκαρδης ψυχής του κόσμου. 

Κι αυτή η ομορφιά, όσο εύθραυστη κι αν φαίνεται, ούτε μαραίνεται, ούτε πεθαίνει, παρά βαστά την αναστάσιμη δύναμή της πάντα...

Φ/ος

π. Γερβάσιος Ραυτόπουλος: Εις μνημόσυνον αιώνιον...

Ο «άγιος» και πατέρας των φυλακισμένων.

Ένα σύγχρονο υπόδειγμα έμπρακτης αγάπης προς όλους, μια ολότελη θυσιαστική προσφορά στους δικούς Του αγαπημένους, τους «ελάχιστους» αδελφούς Του.

Μια ακράδαντη μαρτυρία Χριστού σε πολλούς ξεχασμένους, μια χαραμάδα Ζωής και Ανάστασης στα αδιέξοδα πολλών διαγεγραμμένων από την ίδια τη ζωή. 

Δεν χρειάζεται να πει κανείς πολλά για τον μακάριο τούτο γέροντα: ο ίδιος μίλησε (και έπραξε) καλύτερα για τον εαυτό του (και για μας).

Αλήθεια, τι θα μπορούσε να προσθέσει κανείς στην ζώσα και καρδιακή προσευχή του: «Κύριε, βοήθησέ μας να συνεχίσουμε την πορεία μας μέχρι την στιγμή που θα χτυπήσει η καρδιά μας τον τελευταίο χτύπο εδώ κάτω στη γη. Να ζούμε και να πεθάνουμε μέσα στην προσφορά και την αγάπη. Κύριε, μάθε μας να αγαπήσουμε αυτούς που δεν αγαπήθηκαν. Κάνε μας να υποφέρουμε με τον πόνο των άλλων. Μην επιτρέψεις πια να ευτυχούμε μόνοι μας. Δώσε μας την αγωνία της παγκόσμιας δυστυχίας και φύλαξέ μας από τη λησμονιά των άλλων».

Ποιος δεν θα ζήλευε τον δικό του ευλογημένο πόθο: «Εάν πεθάνω σε κάποια φυλακή θα είναι για μένα το μεγαλύτερο κέρδος. Θέλω να πεθάνω πάνω στο καθήκον, είτε στο δρόμο για κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα ή κατά την επιστροφή μου προς το σπίτι. Ο Χριστός πέθανε από αγάπη για τον άνθρωπο. Αυτό είναι το τέρμα, το τέλειο και το άριστο».

Τι πιο αληθινό και ουσιώδες από το δικό του σύνθημα και στόχο για τη ζωή: «Η ζωή μας είναι σύντομη, ας βιαστούμε να κάνουμε το καλό».

Για πολλούς, ο π. Γερβάσιος υπήρξε ένας άγγελος για τους γιους του ασώτου. Για Εκείνον, ο ευλογημένος γέροντας συγκαταλέγεται πανηγυρικά στη χορεία των ευλογημένων του Πατρός Του.

Με την ευχή του, ας βιαστούμε κι εμείς να κάνουμε το καλό στον κόσμο: Αξίζει. Ομορφαίνει. Εμπνέει. Μα, πάνω απ' όλα, αγιάζει.

Φ/ος

Άλλαξε επαφή!

 

Κάποτε, κάποιος μου είχε πει πως το πρώτο πράγμα που κάνει μόλις κάποιος συγγενής, φίλος ή γνωστός καλογερέψει ή χειροτονηθεί κληρικός είναι να αναπροσαρμόσει κατάλληλα την αποθηκευμένη επαφή στο κινητό. 

«Σιγά το πράγμα», θα πει κανείς: Και ποιος δεν το κάνει, είτε άμεσα είτε αργότερα, μόλις πέσει στο μάτι του η εν λόγω «παρατυπία» στο πάντα επίκαιρο smartphone του…  

«Σε κάθε περίπτωση, αλίμονο αν κάνει η καταχωρημένη επαφή τον παπά», θα σκεφτούν οι περισσότεροι. 

Δίκαια και σωστή η σκέψη τους; Απολύτως, ουδεμία αμφιβολία περί τούτου.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι το ποιος ή τι κάνει τον παπά, αλλά ποιος και τι πραγματικά είναι αυτός ο ιερέας. Και, αν θέλουμε να είμαστε πιο ακριβείς, τι σημαίνει για μας πως ένας δικός μας άνθρωπος λαμβάνει ως Θεία δωρεά αλλά και ως σταυρό την ιερωσύνη.  

Για το τι πραγματικά σημαίνει να γίνεται κάποιος (ο οποιοσδήποτε) κληρικός ξέρουμε - ή τουλάχιστον έτσι θα πρεπε - πολλά και έχουν γραφτεί ακόμα περισσότερα: όλη η ζωή της Εκκλησίας βρίθει γνώσεων, εμπειριών, βιωμάτων και μυστηρίων για το μεγαλείο και, συνάμα, το βάρος της ευθύνης που πηγάζει εκ της ιδιότητας του ιερέα.  

Πέραν αυτού, όλοι μας, λίγο πολύ, έχουμε καταλάβει πως, όχι μόνο δεν υπάρχουν - ούτε πρόκειται - ιερείς δίχως ατέλειες, πάθη και αδυναμίες, αλλά και πως εκείνος ο άγραφος μύθος που θέλει τους ουρανοπολίτες να ψάχνουν κάποιον παπά μέσα στον Παράδεισο φανερώνει, αν μη τι άλλο, μια σκληρή αλλά απόλυτα συμβατή με την πραγματικότητα αλήθεια σχετικά με την τεράστια δυσκολία του εγχειρήματος - καθήκοντος που αναλαμβάνουν οι ιερείς έναντι Θεού και ανθρώπων με μοναδικό τίμημα την προσωπική τους σωτηρία. 

Στις μέρες μας, θα ακούσουμε πολλές φορές κι από πολλούς να λένε πως σπανίζουν οι καλοί παπάδες. Θα το ακούσεις άλλοτε με «ιερή», δήθεν, αγανάκτηση, άλλοτε με ειλικρινή αλλά παθητική απογοήτευση, άλλοτε με υποκρυπτόμενη πρόθεση αποποίησης των όποιων προσωπικών ευθυνών και, όλως εξαιρέτως, ως θερμό αίτημα προσευχής. Μην περιμένετε να γράψει κανείς πως μια τέτοια παραδοχή είναι εντελώς ουτοπική: τα όποια - σαφώς υπαρκτά - δικά μας χάλια είναι οι αδιάψευστοι μάρτυρες και ρυθμιστικοί παράγοντες της ποιότητας των κληρικών μας. Κατά πως λέει κι ένα εκκλησιαστικό ανέκδοτο: «…ο Θεός δεν μπόρεσε να μας βρει καλύτερους παπάδες, γιατί, πολύ απλά, δεν τους βρήκε…». 

Ασχέτως, όμως, της όποιας ποιότητας ή αξιοσύνης των παπάδων, η χάρη της ιερωσύνης, η ενέργεια του μυστηρίου, η ιδιότητα του ιερέα παραμένει η ίδια και αναλλοίωτη ασχέτως του δέκτη της γιατί «αὕτη ἐστὶν ἡ ἀλλοίωσις τῆς δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου». Και σε αυτή την αλλοίωση, σε αυτή την αλλαγή, όλοι μας, κληρικοί και λαϊκοί, οφείλουμε να στεκόμαστε με σεβασμό! Δίχως εκπτώσεις, αστερίσκους και υποσημειώσεις! Γιατί, σίγουρα, υπάρχουν περισσότερο ή λιγότερο καλοί – κακοί, άξιοι - ανάξιοι, αγωνιστές - ράθυμοι κ.ο.κ. κληρικοί, αλλά, σίγουρα, δεν μπορούμε να μιλάμε για περισσότερο ή λιγότερο παπάδες… 

Με σεβασμό, λοιπόν, στους ιερείς, σε όλους τους! 

Ακόμα κι αν (απολύτως δικαίως) η στάση, τα πάθη και οι ιδιοτροπίες τους μας δυσκολεύουν στο να μας εμπνεύσουν ή να μας αναπαύσουν!  

Ακόμα κι αν το παρελθόν και τα κρατούμενα της δικής μας – προ της χειροτονίας – σχέσης μαζί τους είναι πολύ πειστικοί λόγοι για να μην πάρουμε στα σοβαρά ή, ακόμα, και να αμφιβάλλουμε που και που για την αξιοσύνη της ιερωσύνης τους!  

Ακόμα κι αν κάποτε ήταν μεταξύ μας αλλιώς τα πράγματα! Γιατί, πολύ απλά, τα πράγματα άλλαξαν… 

Όχι γιατί άλλαξε η επαφή στο κινητό! 

Αλλά γιατί αυτή η επαφή σου, ο άνθρωπός σου (πατέρας, σύζυγος, αδελφός, συγγενής, φίλος, γνωστός κ.ο.κ.) έγινε λευίτης, μια ζωντανή γέφυρα επαφής με τον ίδιο τον Θεό!  Ας δεις κι εσύ αλλιώς την επαφή, πλέον, μαζί του… 

 

Η.

(με αφορμή τις πρόσφατες χειροτονίες των συνομηλίκων μου π. Π., Α., Ε., Π.)

Υγ.1: Είναι ευθύνη απέναντι στον εαυτό μας να μην παίζουμε με την Θεία Χάρη, η οποία «πάντοτε τὰ ἀσθενῆ θεραπεύουσα καὶ τὰ ἐλλείποντα ἀναπληροῦσα». 

Υγ. 2: Αλήθεια, υπάρχει πιο χειροπιαστή ευλογία από το να φιλάς ευλαβικά εκείνα τα χέρια που δανείζονται στον Κύριο; Πόσο ανόητος είναι εκείνος που απαξιοί τέτοια τιμή και δωρεά; 

Υγ. 3: Η σχέση οικειότητας μεταξύ δύο ανθρώπων δεν χρειάζεται να αναιρεθεί εξαιτίας μιας χειροτονίας, αλλά να επαναπροσδιοριστεί στην σωστή βάση, την αλήθεια: πάντα η οικειότητα προϋποθέτει την πλήρη επίγνωση και την επίδειξη του δέοντος σεβασμού στον άλλο ως αυτός είναι. Δεν μπορεί να υπάρξει ουσιαστική και βάσιμη οικειότητα όταν δεν ξέρεις ή παραβλέπεις το ποιος πραγματικά είναι ο απέναντί σου. Και είναι κρίμα να περιμένεις μέχρι να ασπρίσουν τα μαλλιά και τα γένια του για να του φερθείς όπως σας αξίζει… 

Στον δρόμο προς τη Γη της Επαγγελίας! Μια κατασκηνώτρια Γυμνασίου γράφει...

 

«Στο δρόμο προς τη γη της Επαγγελίας, ετούτο το στρατί το μαρτυρικό, βάδισε Εκείνος κι όλα τα παιδιά Του, πορεύονται μαζί Του προς τον ουρανό».

Όπως και οι στίχοι του γενικού ύμνου της κατασκηνώσεώς μας φέτος, έτσι κι εμείς πορευτήκαμε όλες μαζί με συντροφιά τον Χριστό τη φετινή  κατασκηνωτική περίοδο των Χαρούμενων Αγωνιστριών. 13 μέρες γεμάτες με χαμόγελο, γαλήνη, ηρεμία, ομορφιά εσωτερική και εξωτερική… Συζητήσεις κάτω από το θρόισμα των φύλλων, ομαδικές συγκεντρώσεις κάτω από το φως του φεγγαριού, μελωδίες και ψαλμοί που έφταναν στα ουράνια… Το φετινό μας σύνθημα: «Γη της Επαγγελίας». Η Χαναάν άραγε ή εδώ η δική μας Άγκυρα; Τα βιώματα της κατασκήνωσης, που θα κρατήσουμε βαθιά μες την καρδιά μας, δεν περιγράφονται στο χαρτί… 

Μέσα σε αυτές τις 13 μέρες γευτήκαμε την πραγματική χαρά, τη χαρά του να είσαι κοντά στον Χριστό, ξαναειδωθήκαμε με τις συναγωνίστριες μας, «ξεκουραστήκαμε» ψυχικά και πήραμε διδάγματα που θα θυμόμαστε σε όλη τη ζωή μας. Λάβαμε παρηγοριά και συγχώρεση για το παρελθόν με το ιερό μυστήριο της θείας Εξομολόγησης και πήραμε δύναμη για το μέλλον. Μα κυρίως, ζήσαμε το παρόν. Δεν μας έλειψε τίποτα: ούτε πνευματικής φύσεως, ούτε υλικής. Παιχνίδι, τραγούδι, θάλασσα, δραστηριότητες, όλα τα είχαμε! Γιορτάσαμε την πατρίδα μας και τη Βόρειο Ήπειρο, μάθαμε την ιστορία της και την τιμήσαμε με τραγούδι και παραδοσιακούς χορούς. Γιορτάσαμε την κατασκήνωσή μας και το εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος με πανηγυρική θεία Λειτουργία αλλά και πανηγύρι. Τιμήσαμε την Παναγία μας με τις παρακλήσεις και την παρακαλέσαμε για τη βοήθειά της. Στο τέλος, αποχαιρετιστήκαμε με την ευχή να συναντηθούμε ξανά όλες μαζί στην «Γη της Επαγγελίας»… 

Ευχαριστούμε τον Θεό που μας αξίωσε και φέτος να γευθούμε ένα κομμάτι του Παραδείσου. Ευχαριστούμε την αρχηγό, τις κυρίες ομαδάρχισσες και όλες τις κυρίες που διακόνησαν στην φετινή κατασκήνωση. Καλή αντάμωση στην πολυαγαπημένη μας Άγκυρα και του χρόνου!

Μια Χαρούμενη Αγωνίστρια

Το μολύβι και η γόμα…

 

Λέει η γόμα στο μολύβι:

- Πώς είσαι φίλε μου;

Το μολύβι απαντά θυμωμένο:

- Δεν είμαι φίλος σου… Σε μισώ …λέει, με κατάπληξη και θλίψη!

- Γιατί;

- Γιατί ότι γράφω σβήνεις…

- Σβήνω μόνο λάθη, είμαι γόμα και αυτή είναι η δουλειά μου.

- Αυτό δεν είναι δουλειά.

- Η δουλειά μου είναι τόσο χρήσιμη όσο και η δική σου.

- Κάνεις λάθος γιατί αυτός που γράφει είναι καλύτερος από αυτόν που σβήνει…

- Το να σβήνεις το λάθος ισοδυναμεί με το να γράφεις το σωστό…

Το μολύβι μένει σιωπηλό για μια στιγμή, μετά λέει με μια κάποια θλίψη:

- Μα σε βλέπω να μειώνεσαι μέρα με τη μέρα…

Εκείνη απαντά:

- Γιατί θυσιάζω κάτι από τον εαυτό μου κάθε φορά που διαγράφω ένα λάθος…

Το μολύβι λέει με θλιμμένη φωνή:

- Και νιώθω μικρότερος από ότι ήμουν…

Λέει η γόμα ενώ το παρηγορεί:

- Μπορούμε να ωφελήσουμε τους άλλους μόνο αν κάνουμε μια θυσία για αυτούς…

Λοιπόν η γόμα κοιτάζει το μολύβι με μεγάλη συμπάθεια και λέει:

Με μισείς ακόμα;….

Χαμογελάει το μολύβι και λέει:

Πώς να σε μισήσω όταν η θυσία μας έφερε κοντά…

Κάθε μέρα ξυπνάς… η διάρκεια ζωής σου μειώνεται κατά μια μέρα…

Αν δεν μπορείς να είσαι μολύβι για να γράψεις την ευτυχία κάποιου άλλου, τότε γίνε μια μαλακή γόμα για να σβήσεις τις λύπες τους και να σκορπίσεις ελπίδα και αισιοδοξία στις ψυχές τους.

Από το FB

Πρωτοχρονιάτικες ευχές από φίλο μας

 

"Ζητείται... παιδικότητα" με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού (20 Νοεμβρίου)

 

Ζητείται… παιδικότητα

«Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού» σήμερα και η χώρα μας βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πληθώρα σημαντικών προβλημάτων, γεγονός που δεν αφήνει ανεπηρέαστα ούτε τα παιδιά, τα οποία αποτελούν το μέλλον της πατρίδας μας. Και αν τα φαινόμενα που μαστίζουν την Ελλάδα τα τελευταία 15 χρόνια, δεν επηρέαζαν (τουλάχιστον άμεσα) την παιδική ηλικία, η πανδημία του κορονοϊού με όλες τις συνέπειές της, αποτέλεσε το πρώτο βήμα προς αυτή τη κατεύθυνση. Οι ατελείωτες ώρες ενασχόλησης με ηλεκτρονικά παιχνίδια ή/και με τα social media διαμόρφωσαν στα παιδιά έναν τρόπο ζωής που δεν περιλαμβάνει το παιχνίδι με τους φίλους τους στις πλατείες, τις οικογενειακές βόλτες και την επαφή με τη φύση. Επίσης, η απουσία της δια ζώσης εκπαίδευσης είχε ως αποτέλεσμα την εμφάνιση σοβαρών μαθησιακών δυσκολιών, ενώ στη σκέψη των παιδιών το σχολείο υποβαθμίστηκε και η εκπαίδευση σταμάτησε να κεντρίζει το ενδιαφέρον τους. Δυστυχώς, η εξοικείωση των παιδιών με την τεχνολογία  με αφορμή τη πανδημία του κορονοϊού φαίνεται ότι προκάλεσε ανεπανόρθωτη ζημιά στην προσωπικότητά τους και συνετέλεσε στη σταδιακή εξάλειψη της αθωότητάς τους.

Δεδομένων των νέων συνθηκών ήταν απολύτως λογικό ότι με την επάνοδο των μαθητών στο σχολείο οι μαθησιακές τους δυνατότητες θα ήταν περιορισμένες, με αποτέλεσμα η αναπροσαρμογή του Αναλυτικού Προγράμματος να κρίνεται απαραίτητη. Αντί λοιπόν η επιστροφή των μαθητών στις σχολικές αίθουσες να συνοδεύεται από μια όσο τον δυνατόν πιο στοχευμένη διδασκαλία βασικών δεξιοτήτων που λόγω της πανδημίας δεν αποκτήθηκαν, το Υπουργείο Παιδείας σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και διάφορες ΜΚΟ είχε την «φαεινή ιδέα» να θεσπίσει από το 2021 τη διδασκαλία της  σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης. Η θεματική αυτή ενότητα διδάσκεται πλέον σε όλο το φάσμα της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας και εντάσσεται στα πλαίσια του Προγράμματος «Εργαστήρια Δεξιοτήτων».

Μέσα από τη διδασκαλία της «σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης» προωθείται το παγκόσμιο αφήγημα της πρόωρης σεξουαλικότητας των παιδιών, όπου τα διδασκόμενα προγράμματα είναι ιδιαιτέρως ακατάλληλα, επικίνδυνα και καταστροφικά για τις αθώες ψυχές των μικρών παιδιών. Με τον τρόπο αυτό, το σχολείο όχι μόνο δε συμβάλλει στην ορθή παιδαγωγική διαχείριση της παιδικής ηλικίας, αλλά και παρεμποδίζει σημαντικά την ήπια και ισόρροπη βίωση της παιδικότητας.

Είναι επίσης θλιβερό το γεγονός ότι στα πλαίσια της νεοεισαχθείσας αυτής ενότητας περιλαμβάνεται και η διδασκαλία της υιοθεσίας των παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια. Τα πράγματα γίνονται πιο τραγικά όταν η τάση αυτή εκφράζεται από πολιτικούς ηγέτες της χώρας και τείνει να ενταχθεί στους νέους νόμους του κράτους. Έχουμε αναλογιστεί άραγε τις ολέθριες επιπτώσεις μιας πιθανής τέτοιας νομοθεσίας στα μικρά παιδιά; Πώς θα νιώθει ένα παιδί με δύο μπαμπάδες ή δύο μαμάδες όταν οι υπόλοιποι συμμαθητές του έχουν πατέρα και μητέρα; Με ποιο τρόπο θα αντιμετωπιστεί μια πιθανή απορία ή ακόμη και ένα παράπονο του παιδιού για την απουσία πατέρα ή μητέρας; 

Υπ.: Μια κοίμηση ανήμερα της Κοίμησης

 

«Έλα δω» είπε συνωμοτικά ο κυρ Τζαννής στην δεκαεννιάχρονη εγγονή του, σαν την είδε από την ανοιχτή πόρτα του δωματίου του να διασχίζει το χωλ του σπιτιού.

«Ήρθα, τι θες;» είπε απρόθυμα εκείνη.

Ο ενενηντάχρονος παππούς τής έκανε νόημα να καθίσει στην καρέκλα και με αργές κινήσεις άνοιξε το συρτάρι του κομοδίνου του. Έβγαλε από μέσα ένα κουτί Depon, ένα πακέτο χαρτομάντιλα, τα γυαλιά του, ένα κουτί Primacor… Σαν είδε πως δεν βγήκε αυτό που ήθελε, ανασηκώθηκε κι έβαλε το χέρι πιο βαθιά στο συρτάρι. «Μα πες μου τι θέλεις, να στο βρω εγώ». «Εσύ δεν ξέρεις» της είπε με στόμφο εκείνος και συνέχισε το ψάξιμο.

Κάποια στιγμή η παλάμη του βγήκε έξω από το συρτάρι κρατώντας ένα κουτί γάζες.

«Γι’ αυτό με ήθελες;» είπε η εγγόνα με μια δόση εκνευρισμού.

Της έγνεψε καταφατικά και άνοιξε το κουτί. Από μέσα ξεχύθηκαν ένα χαρτονόμισμα των 50€ και δυο των 20€. Έβαλε μέσα τα εικοσάευρα και της πρότεινε το άλλο χαρτονόμισμα.

«Άκουσα πως θα πας στη Χώρα το απόγιομα».

«Έτσι λέω» αποκρίθηκε το κορίτσι.

«Να, πάρε αυτά και πήγαινε στο ανθοπωλείο. Πες του να σου κάνει μια ανθοδέσμη με 17 κόκκινα τριαντάφυλλα. Αύριο ξημερώνει η γιορτή της γιαγιάς …».

«Ποιας γιαγιάς βρε παππού;» τον έκοψε το κορίτσι. «Η γιαγιά πλέον δεν θυμάται κανέναν. Ούτε τις κόρες της ούτε τα εγγόνια της ούτε εσένα. Αντί για Τζαννή, σε φωνάζει Μπατή, το όνομα του πατέρα της. Πάρε το απόφαση. Η γιαγιά τα έχει χαμένα».

«Εκείνη μπορεί να μη με γνωρίζει, αλλά εγώ τη γνωρίζω. Όπως γνωρίζω πως αύριο, 8 Αυγούστου, είναι του αγίου Τριαντάφυλλου και γιορτάζει η Φιλιώ μου».

Το κορίτσι πήρε τα χρήματα βιαστικά και βγήκε από το δωμάτιο μουρμουρίζοντας.

Σαν γύρισε νωρίς το βραδάκι, είχε μιαν άλλη διάθεση. Μπήκε κρατώντας την ανθοδέσμη με τα 17 πορφυρά τριαντάφυλλα. 17 χρονών την είχε πρωτοδεί ο παππούς και σε κάθε επέτειο ή γιορτή φρόντιζε να της το θυμίζει, αγοράζοντας πάντα 17 κατακόκκινα τριαντάφυλλα.

Ο παππούς είδε τη ανθοδέσμη και φώτισε το πρόσωπό του.

«Παππού τι να σου πω! Ο ανθοπώλης μόλις έμαθε για ποιαν προορίζεται η ανθοδέσμη, μου ’πε με θαυμασμό: “Η γιαγιά σου είναι πολύ τυχερή γυναίκα!”»

Δ. Πάνος: Από την Πύλο στην πύλη της συνειδήσεως

 

Ας ξεκινήσουμε από μία βασική παραδοχή: αν ακούσουμε ότι πέθαναν άνθρωποι και το πρώτο πράγμα που σκεφτόμαστε είναι «ναι αλλά αυτοί ήταν…» - και συμπληρώνουμε κάποιο κατηγορούμενο («επικίνδυνοι», «εγκληματίες», «μετανάστες», Τούρκοι, Αλβανοί, ομοφυλόφιλοι, «γύφτοι», «εχθροί» ή ό,τι άλλο), τότε έχουμε πρόβλημα. Μεγάλο πρόβλημα. Ας ρωτήσουμε ο καθένας τον εαυτό του ποια ήταν η πρώτη μας αντίδραση στο άκουσμα της είδησης για το ναυάγιο της Πύλου.

Ας κάνουμε και μια δεύτερη παραδοχή: Κατά βάσιν σκασίλα μας: σκασίλα μας κι αν πέθαναν δύο ή εικοσιδύο ή πεντακόσιοι δύο, σκασίλα μας κι αν ήταν πλούσιοι ή φτωχοί, σκασίλα μας κι αν ήταν μαύροι ή κίτρινοι ή άσπροι. Ακόμη περισσότερο σκασίλα μας αφού ήταν διαφορετικοί από εμάς: δεν λέω να ήταν Έλληνες ή Κύπριοι, λέω να είχε γίνει κάποιο ναυτικό ατύχημα με Ιταλούς, Γάλλους ή κάποιους «παρόμοιους» με εμάς∙ τότε ίσως να κάναμε κάποιες ψυχολογικές ταυτίσεις μαζί τους, να περνούσε από το μυαλό μας ότι θα μπορούσαμε κι εμείς να ήμασταν στη θέση τους. Ειδικά αν το ατύχημα είχε γίνει π.χ. σε διακοπές ή σε ταξίδι ρουτίνας, θα σκεφτόμασταν ίσως ότι «οι καημένοι», πήγαν για αναψυχή και τους έτυχε αυτή η «τραγωδία»… Ενώ τώρα;

Τώρα… απλώς κουνάμε το κεφάλι, επιβεβαιώνοντας αυτό που έλεγε ο Ντοστογιέφσκι: ότι όταν λυπόμαστε για κάποιον, περισσότερο λυπόμαστε για τον εαυτό μας που θα μπορούσε να ήταν στη θέση του. Κι επειδή μάλλον εμείς δεν θα μπαίναμε ποτέ σε ένα σαπιοκάραβο για να γλιτώσουμε από τη φτώχια, επειδή εμείς ποτέ δεν θα χρειαστεί να γκρεμίσουμε την - γκρεμισμένη ίσως… - ζωή μας για να αναζητήσουμε στα τυφλά την επανεκκίνησή της κάπου αλλού, μάλλον περιοριζόμαστε σε αυτή την συμπονετική νεύση του κεφαλιού, αυτά τα κροκοδείλια «τσ τσ τσ οι καημένοι», που ξεχνιούνται μόλις αλλάξει η είδηση στο δελτίο. 

Αν τώρα, εξακολουθούμε να έχουμε σκέψεις του στυλ: «και τι φταίμε εμείς; Ποιος τους είπε να έρθουν;» ή «μα όλοι αυτοί ήταν πιθανοί εγκληματίες που θα έβλαπταν τη χώρα μας», τότε έχουμε άλλο ένα πρόβλημα - ακόμη μεγαλύτερο αν δηλώνουμε και «χριστιανοί»: έχουμε υποτάξει το ανθρώπινο («ανθρωπιστικό» που λέει και η τρέχουσα ορολογία) στο κοινωνικό και εθνικό συμφέρον. Με καθαρή και ήσυχη συνείδηση, ως φιλήσυχοι πολίτες και καλοί οικογενειάρχες και Έλληνες. Αγνοώντας βέβαια την χριστιανική αλφαβήτα – που μιλά για μοίρασμα, για νοιάξιμο, για θυσία, για προσφορά και τα γνωστά – άγνωστα. Πόσο βολικά τα έχουμε όλα τακτοποιήσει στο μυαλό μας – διότι καρδιά μάλλον δεν υπάρχει…

«Να ανοίξουμε τα σύνορα λοιπόν; Αυτό λες»; Δεν χαράσσουμε εμείς εθνική πολιτική για να αποφασίσουμε τι μας συμφέρει από εθνική και πολιτική άποψη – αφού δυστυχώς αυτές οι έννοιες είναι ασύμβατες αιώνες τώρα με τη χριστιανική ή έστω την ανθρώπινή μας ιδιότητα. Κι επειδή, εγώ τουλάχιστον, δεν μπορώ, δεν θέλω, δεν αντέχω, να ανοίξω το σπίτι μου και να βάλω μέσα 3-4 κατατρεγμένους που χωράνε άνετα (θα στριμωχνόμασταν λίγο, αλλά θα τα καταφέρναμε, όπως τότε με τους πρόσφυγες από τη Μικρασία ή τους συγγενείς στην κατοχή και τον Εμφύλιο…), λέω να κάνω κάτι άλλο: να εξομολογηθώ στη συνείδησή μου, τίμια, ότι ναι, κι εγώ φταίω που ο κόσμος μας είναι γεμάτος άθλιες ανισότητες – από τις οποίες είμαι κι εγώ στην μεριά των ωφελημένων… Κι ότι, μάλλον χαίρομαι που είμαι σε αυτή την πλευρά του βουνού…

Μετά, μπορούμε να συζητήσουμε τα πάντα…

Δημ. Πάνος

12 δύσκολες λέξεις ἀπό τήν Ὑμνολογία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας

 

ΓΙΑΤΙ Ν΄ ΑΝΤΕΞΩ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ;

 

Στην κοινωνία του σήμερα, φτάνει κανείς απλά ν΄ ανοίξει τα μάτια του για να διαπιστώσει την αδικία σε όλο της το μεγαλείο. Θες από τη συμπεριφορά των οδηγών σ΄ έναν αστικό μεγαλόδρομο, θες από έναν διαπληκτισμό με συναδέλφους σου, ή ακόμα και το αποτέλεσμα μιας εξέτασης που αντίκρισες ανοίγοντας τη σχετική ηλ. υπηρεσία του πανεπιστημίου σου, η σκέψη της αδικίας έρχεται με πάρα πολλές αφορμές στο προσκήνιο. Τόσες πολλές, που πραγματικά τα παραπάνω παραδείγματα θα μοιάζουν βαρετά. Το ίδιο βαρετός μου μοιάζει και αυτός ο πρόλογος, ωστόσο μ΄ εξυπηρέτησε στο να προχωρήσω την αποτύπωση των σκέψεών μου. Διότι περί τούτου πρόκειται, ας είναι σαφές από νωρίς. 

Τι ορίζουμε ως ανθρώπινη δικαιοσύνη;

Το βασικότερο μάλλον ερώτημα είναι το γιατί να μην αρκεί. Από μόνη της είναι δύσκολο να κατακτηθεί, είναι οριακά ξεχασμένη χρόνια τώρα και παρ΄ όλα αυτά δεν αρκεί; Γιατί; 

Γιατί υπάρχει και κάτι που λέγεται δικαιοσύνη του Θεού και είναι ασυγκρίτως ανώτερη, θα έλεγε κανείς, βάζοντάς μας αμέσως στο «ψητό». Φτάνει να στοχαστείς το μέγεθος της αγιότητας του «Πενταπόλεως Νεκτάριου». Ο Άγιος του αιώνα, μεταφορικά και κυριολεκτικά (του 20ου), παρά τις τόσες ασκήσεις του έμεινε παγκόσμια γνωστός κυρίως για το πώς άντεξε τις συκοφαντίες στο πρόσωπό του. Κατάφερε δηλαδή ν΄ αφήσει τον Θεό, κι όχι τον εαυτό του ή την κοινή λογική, να απονέμει το δίκαιο. Όποιος έμαθε για τον βίο του, θα καταλάβει. Και η δικαιοσύνη του Θεού τον έφερε σε απαράμιλλο ύψος. 

Τώρα, λοιπόν, έγινε καλύτερα αντιληπτή κι η παραπάνω έννοια.

Μα το θέμα είναι, γιατί να είναι λάθος η κατά «κόσμον» δικαιοσύνη; 

Πώς είναι δυνατόν;

Θέλω να πω, η δική μου η φτωχή η σκέψη, δεν μπορεί να το χωρέσει. Δεν μπορεί κι εύκολα να το διαχειριστεί. Και γίνεται απείρως πιο δύσκολο στην πράξη. Κάνε μια παύση να σκεφτείς κάποιο σχετικό περιστατικό που σου συνέβη και αμέσως θα νιώσεις τη γεύση που αφήνει.

Πού είναι το λάθος πια; 

Δεν είναι μήπως ένα πρώτο βήμα, ένα σημαντικό επίτευγμα και ένα πολύτιμο στοιχείο στις ζωές μας; Υποθέτω πως ναι. «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης», δεν λέμε τη Μ. Εβδομάδα; Άρα; Ίσως η απάντηση έρχεται και η σημασία έγκειται στο να δούμε τα της καθημερινότητας «υπό το πρίσμα της αιωνιότητας». Να δούμε, οι ενοικούντες της γης αυτής, ότι προοριζόμαστε για μετακόμιση σε άλλη γη. Κι έτσι απλά, ανατρέπονται οι κανόνες. Τι πνευματικό καρπό προσφέρει η μια δικαιοσύνη και τι η άλλη. Αν φυσικά μας νοιάζει η πνευματική σοδειά. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τώρα, το θέμα είναι πως θα αλλάξουμε οπτική.

Κάτι που συμβαίνει σε εμάς που προσπαθούμε για την αποκατάσταση του δίκαιου  στηριζόμενοι -στα χωρίς αμφιβολία δώρα του Θεού στον άνθρωπο- στη λογική και τη συνείδηση, είναι να αγνοούμε κάτι βασικό. Κάτι θεμελιώδες για την πορεία ενός που θέλει να λέγεται Χριστιανός. Μάθαμε και δίνουμε μεγάλη προσοχή στα όσα ανθρωπίνως παρατηρούμε. Και καλώς το κάνουμε. Ωστόσο ποτέ δεν τα ξέρουμε όλα. Προτού κρίνουμε κάποιον, ας σκεφτούμε ότι στη δική του ιστορία, η όποια πράξη του είναι απολύτως (έστω μερικώς) δικαιολογημένη. Αν την κρίσιμη ώρα συγκρατηθούμε στον πειρασμό της κατάκρισης, ακόμα εννοείται κι αν έχουμε το δίκιο εμφανώς με το μέρος μας, θα εκπλαγούμε αργότερα με το πόσο περιορισμένη ήταν η κρίση μας. Έτσι πιστεύω, έτσι έχω καταλάβει ότι λειτουργεί αυτή η «επέκταση» του παιχνιδιού. 

Στην περίπτωση που δεν πείστηκε κανείς (δεν θα μου έκανε κι εντύπωση ομολογώ), έχω κάτι να προσθέσω. Το ανέφερα παραπάνω ως θεμελιώδες. Τώρα, θα το προσδιορίσω. 

Η αγία πίστη μας, μας έχει προσφέρει τη λύση στον αγώνα να προσεγγίσουμε τη θεάρεστη δικαιοσύνη. Και η λύση αυτή, δίνεται στην Κυριακή προσευχή… με τον πλέον άδικο  τρόπο! Τι μας παροτρύνει ο Κύριος να του ζητάμε; Να ζητάμε  άφεση αμαρτιών «ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Μπήκατε στο νόημα; Εμείς συγχωρούμε για να συγχωρεθούμε. Και ισχύει με μαθηματική ακρίβεια, θα λέγαμε ότι μας το υπόσχεται ο Θεός. Ο Θεός όμως, για ποιον λόγο να συγχωρεί; Για ποιο λόγο να  συγχωρεί ακατάπαυστα; Καταλαβαίνουμε πως δεν έχει κάποιο «κέρδος»… Το κάνει «απ΄ την καλή του την καρδιά» όπως θα λέγαμε για κάποιον απλό άνθρωπο. Μήπως έχει ανάγκη την παρουσία την δική μου στον Παράδεισο και με συγχωρεί; Μην πιστέψει κανείς κάτι τέτοιο.

Μήπως αυτό είναι δίκαιο λοιπόν; Ή μήπως μας συμφέρει σκανδαλωδώς; Το υπέρτατο παράδειγμα, μας το δίνει και πάλι ο Χριστός με τη ζωή και την διδασκαλία Του. Και το υπογράφει με την αδιανόητη, την ανθρωπίνως παρανοϊκή, σταυρική θυσία  Του. Κι όμως «πάντα εν σοφία εποίησε»! Για ποια δικαιοσύνη να μιλήσουμε; Θα έπρεπε να τελειώσει εδώ αυτό το άρθρο… Ούτε ένα δικαίωμα έχουμε πάνω στην όποια αποκατάσταση δικαιοσύνης! 

Εμείς έχουμε ανάγκη να συγχωρούμε και να αντέχουμε την αδικία. Το έχουμε ανάγκη, όπως τον ύπνο και την τροφή. Αυτό είναι που ξεχνάμε. Αλλά να μην απογοητευόμαστε. Γι΄ αυτό αγωνιζόμαστε. Γι΄ αυτό κι ο Θεός μάς ανταμείβει με την ιερή εξομολόγηση, που σε άμεσο χρόνο συγχωρεί τα λάθη μας. Συγχωρεί την ανθρώπινη λογική μας και μας θυμίζει τη χριστιανική ηθική, το αντίδοτο στην αδικία του κόσμου!

Κλείνοντας, θα ήθελα πρώτον να σταθώ σε κάτι που προαναφέρθηκε. Θα γράψω την πρόταση παρακάτω, ακριβώς ίδια.  Δεύτερον, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:

Ο απόστολος Παύλος ρωτάει, κι είναι σαν να απευθύνεται κατά πρόσωπο: «είσαι χριστιανός και δε σ΄ αρέσει να αδικείσαι;». Πράγματι το εννοούσε, αφού ο ίδιος το ζούσε. Αυτό, ας το έχουμε για κίνητρο.

«Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην· ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται». (κατά Ματθαίον 5, 6)

Αυτό, απλά το παραθέτω. Είναι από την Αγία Γραφή. Γιατί μη ξεχνάς, «μπορεί να είσαι η μόνη Αγία Γραφή που θα διαβάσει κάποιος».

Και γίνεται απείρως πιο δύσκολο στην πράξη.

ΦΠ, μέλος ΧΦΔ

Τα Θεοφάνεια στον Ψαθόπυργο

Την ημέρα των Θεοφανείων στον Ι. Ναό Αγ. Τριάδος Ψαθοπύργου τον όρθρο, τη Θ. Λειτουργία και την ακολουθία του Μεγάλου Αγιασμού τέλεσε ο αιδ. π. Γεώργιος Τζόλας. Στη συνέχεια, έγινε ο αγιασμός των υδάτων στην παραλία του Ψαθοπύργου.

Τάσος Λειβαδίτης: Η Γέννηση

 

"Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα.

 Χτύπησα την πόρτα και μπήκα.

 Μου ‘δειξε πάνω στο κομοδίνο ένα μικρό ξύλινο σταυρό.

 “Είδες – μου λέει – γεννήθηκε η ευσπλαχνία”.

 Έσκυψα τότε το κεφάλι κι έκλαψα κι εγώ.

 Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες

 και δε θα ‘χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο απ’ αυτό."

Τάσος Λειβαδίτης 

Χρόνια πολλά! Ευλογημένα και ευφρόσυνα!

Νίκη Κατσιάπη: Ξημερώνει Βlack Friday

 

Αύριο το πρωί θα βάλω μια ώρα νωρίτερα το ξυπνητήρι. Πρέπει να βιαστώ, να στηθώ στην ουρά του καταστήματος της αλυσίδας ηλεκτρονικών ειδών, για να προλάβω το πιο εξελιγμένο iphone σε εξευτελιστική τιμή. Πρέπει να προλάβω! «Η μοναδική προσφορά θα είναι μόνο για λίγες ώρες» έλεγε στη διαφήμιση.

Έξω από το μαγαζί συνθήκες καταναλωτικής ζούγκλας. Συνωστισμός, εκνευρισμός, ποδοπατήματα, τραυματισμοί, θάνατοι. 11 άνθρωποι έχουν χαθεί στην Αμερική, o πιο τραγικός ήταν εκείνος του άτυχου υπαλλήλου της Walmart στη ΝΥ που καταπλακώθηκε από 2.000 περίπου καταναλωτές, οι οποίοι συνέχισαν να τρέχουν πάνω από το σώμα του, ενώ εκείνος βρισκόταν στο πάτωμα. Black, πολύ black!

Μέσα στα μαγαζιά πάλι συνθήκες ζούγκλας, εργασιακής. Φόρτος πολύς, πόνος σωματικός, ψυχικός και συναισθηματικός. Όλοι και όλα θυσία στον βωμό του καταναλωτή. Όπως έγινε και με την αργία της Κυριακής. Black, πολύ black!

Ποιος είναι ο θύτης και ποιο είναι το θύμα σε αυτή την καταναλωτική αρένα; Ποιος θα φάει και ποιος θα φαγωθεί σε αυτό το κανιβαλικό φαινόμενο;

Και εγώ, ο έφηβος μαθητής, ο πιο ευάλωτος στόχος. Το κεφάλι μου βουίζει από τις διαφημίσεις για κινητά, γκατζετάκια, games, αθλητικά, καλλυντικά. Στόχος τους το πορτοφόλι των γονιών μου, οι οικονομίες μου, η παιδεία μου (άδεια θα είναι τα δημόσια σχολεία τις δύο πρώτες ώρες), η νοοτροπία μου, η καταναλωτική μου συνείδηση, το μυαλό μου. Ειδικά το μυαλό μου είναι ο μεγάλος στόχος τους. Το θέλουν κι αυτό στο χρώμα της αυριανής μέρας. Black, πολύ black.

Διάβασα κάπου: «Αν στην εφηβεία ποδοπατήσεις τον διπλανό σου για να αποκτήσεις ένα φθηνό κινητό, αργότερα θα “σπρώξεις” τον συνάδελφο για μια επίσης φθηνή θέση εργασίας». Τώρα δεν το καταλαβαίνω. Θα το καταλάβω χρόνια μετά. Και θα είναι αργά, πολύ αργά.

Πρέπει να κάνω κάτι!

Τώρα!

Πρέπει να προλάβω.

Να φρενάρω -μέσα μου και γύρω μου- αυτή τη συμπεριφορά της αγέλης. Πριν μπει η ψυχή μου στο γρανάζι της μηχανής τους.

Πριν γίνουν όλα total black!

Νίκη Κατσιάπη

Δ. Πάνος: Για τους διάφορους «π. Αντώνιους» του κόσμου μας…

 

Ας ξεκινήσουμε από τα αυτονόητα: Το «τεκμήριο της αθωότητας» εξακολουθεί να υπάρχει, έτσι; Ξέρετε, εκείνη η – άβολη ίσως για μερικούς – νομική πρόβλεψη που λέει ότι κανείς δεν θεωρείται ένοχος πριν δικαστεί σε δίκαιη δίκη από φυσικό δικαστή. Μια πρόβλεψη που απηχεί όχι μόνο τις ιδιοτροπίες κάποιων «φιλελεύθερων» νομικών, αλλά και τις κατακτήσεις του αρχαίου πολιτισμού («μηδενί δίκην δικάσῃς, πρὶν ἀμφοῖν μῦθον ἀκούσῃς») και την χριστιανική ηθική, αν κι αυτή κάτι μας λέει – «σύ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην»… Και που ισχύει για όλους – από τον π. Αντώνιο μέχρι τον φερόμενο διακινητή ναρκωτικών, από τον ληστή ως τον βιαστή, από τον γυναικοκτόνο μέχρι την ανδροκτόνο, από τον Γιώργο μέχρι τον Ισμαήλ, από τον Έλληνα ως τον Πακιστανό (α, και τον Ρομά να αναφέρω…).

Ας ξεκινήσουμε κι από ένα δεύτερο αυτονόητο: το «τεκμήριο της συγκίνησης», που διαμορφώνει την κοινή γνώμη και καθορίζει τις (βιαστικές) επιλογές και κρίσεις μας, ΔΕΝ υπάρχει – τουλάχιστον αν θέλουμε να μιλάμε με όρους δικαίου και σεβασμού στα πρόσωπα. Υπάρχει, ωστόσο, αναμφίβολα, η δίκαιη και ισχυρή συμπάθεια και συμπαράσταση προς τον αδύναμο, αυτόν που από θέση αδυναμίας καταγγέλλει, και που αν είναι παιδί ή έφηβος ή κοινωνικά ασθενής αξίζει να ακουστεί με μεγαλύτερη προσοχή – διότι ακριβώς σε αυτόν τον αδύναμο οι συνέπειες της όποιας εις βάρος του πράξης μεγιστοποιούνται. 

Υπάρχει κι ένα τρίτο δεδομένο – καθόλου αυτονόητο, αλλά τόσο ισχυρό και παγιωμένο, που υπερισχύει σε σχέση με κάθε άλλο αυτονόητο: ότι ο κοινωνικός μας μιθριδατισμός έχει αποδεχτεί σαν αναγκαία και δεδομένη συνθήκη πως το δίκαιο δεν αποδίδεται στα δικαστήρια, αλλά στα τηλεοπτικά παράθυρα, στους τίτλους των εφημερίδων, στα ανεξέλεγκτα διαδικτυακά δημοσιεύματα. Κι αν μπλέξεις εκεί, άντε να σε ξεβγάλει η όποια δικαστική δικαίωση… Θα μου πείτε: «ποια δικαιοσύνη; αυτή η αφερέγγυα, η αργυρώνητη, η….»; Ναι, αυτή! Μακάρι να ήταν καλύτερη! Αλλά προσωπικά θα προτιμούσα να με δικάσει αυτή παρά τα πρωινάδικα και οι «δημοσιογραφικές αποκαλύψεις» με τα αμφίβολα κίνητρα… Οι κακοί θεσμοί απαιτούν βελτίωση, όχι κατάργηση!

Στο προκείμενο: δεν υπάρχει πιο φρικτό πράγμα από το να εκμεταλλεύεσαι την αδυναμία του άλλου, και μάλιστα του ανήλικου, σε οικονομικό, ιδεολογικό, ψυχολογικό, σωματικό ή σεξουαλικό επίπεδο. Και δικαίως οι ευαισθησίες μας και η αγανάκτηση έχουν ενισχυθεί πολύ τα τελευταία χρόνια. ΟΜΩΣ: από την πρόνοια και την καταστολή μέχρι την ανθρωποφαγία και τον δημόσιο λιθοβολισμό, απέχουμε αιώνες πολιτισμού. Και είναι τρομερό πισωγύρισμα να δεχόμαστε έστω και να συνομιλήσουμε με τέτοιους τρόπους απόδοσης ευθυνών.

Δεν ξεχνούμε τον Κων/νο Κατσίφα - 4 χρόνια από τη δολοφονία του (28.10.2018)

 

Σε κλίμα βαθιάς συγκίνησης στο νεκροταφείο του χωριού Βουλιαράτες τελέστηκε σήμερα το μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως της ψυχής του Βορειοηπειρώτη Κωνσταντίνου Κατσίφα, ο οποίος εκτελέστηκε εν ψυχρώ στις 28.10.2018 από άνδρες της αλβανικής αστυνομίας επειδή αγαπούσε την Ελλάδα και ύψωνε στο χωριό του την ελληνική σημαία...

Αθάνατος!

Η ΑΝΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΟΥ ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ ΟΣΙΟΥ ΣΟΦΙΑΝΟΥ ΣΤΗ ΚΟΝΙΤΣΑ

 

Ἡ Ἱερά Μητρόπολις Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης ἀνακοινώνει μέ ἰδιαίτερη χαρά καί συγκίνηση, καί ἀναπέμποντας δοξολογία στόν Ἅγιο Θεό, ὅτι ὁλοκληρώθηκαν, τήν Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου 2022, οἱ ἐργασίες τοποθετήσεως ἑνός νέου Ἱεροῦ Ναοῦ στήν Κόνιτσα, Βυζαντινοῦ ρυθμοῦ, ὁ ὁποῖος βρίσκεται στήν περιοχή «Σέρβιανα» – «Τοπόλιτσα» Κονίτσης, καί εἶναι ἀφιερωμένος στόν Ὅσιο Σοφιανό Ἐπίσκοπο Δρυϊνουπόλεως τόν Σημειοφόρο, δηλαδή Θαυματουργό. Ἀξίζει νά σημειωθῇ ὅτι, διά τοῦ ἔργου αὐτοῦ, ἐκπληρώνεται ἡ ἐπιθυμία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καί Κονίτσης κ.κ. Ἀνδρέου, νά τιμήσῃ μέ αὐτόν τόν τρόπο, τόν ἐκ τῶν προκατόχων του Ὅσιο Σοφιανό, Ἐπίσκοπο Δρυϊνουπόλεως.   

Θά ἦταν παράλειψη νά μήν ἀναφερθῇ, ὅτι ὁ συγκεκριμένος Ἱερός Ναός ἀνοικοδομήθηκε μέ τήν εὐγενῆ προσφορά εὐλαβοῦς Χριστιανοῦ ἀπό τήν ἀκριτική μας Μητρόπολη, εἰς μνημόσυνον συγγενικοῦ αὐτοῦ προσώπου, ἀμφοτέρων μνημονευομένων εἰς τό διηνεκές ὡς κτιτόρων. Ἀποτελεῖ τόν πρῶτο ἐν Ἑλλάδι Ἱερό Ναό ἐπ’ ὀνόματι τοῦ Ὁσίου Σοφιανοῦ, εἰς τόν ὁποῖον θά φυλάσσεται καί τεμάχιον ἐκ τῶν Ἱερῶν του Λειψάνων. Τέλος, νά σημειωθῇ, ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας, τιμᾶ τήν μνήμη τοῦ Ὁσίου Σοφιανοῦ  στίς 26 Νοεμβρίου ἑκάστου ἔτους.

Δύο λόγια γιά τόν βίο τοῦ ἐν Ὁσίοις πατρός ἡμῶν Σοφιανοῦ Ἐπισκόπου Δρυϊνουπόλεως, τοῦ Σημειοφόρου:

Φως ιλαρόν

 

Ηλιοβασίλεμα στην ΑΓΚΥΡΑ

Στο Αθαμάνιο της Άρτας και φέτος (2022)

 

Η κατασκήνωση του Αθαμανίου Άρτας μέσα στα έλατα των Τζουμέρκων (σε 1.100 μ. υψόμετρο) μάς υποδέχτηκε και φέτος για πέντε ημέρες (30 Ιουνίου έως το μεσημέρι της Τρίτης 5 Ιουλίου).

Έστω κι αν έχουν περάσει λίγες μέρες από τότε που "κατεβήκαμε" από το Αθαμάνιο, έστω και αν η καθημερινότητα μάς φορτώνει με χίλιες έγνοιες... η σκέψη μας γυρίζει πάλι πίσω και αναπολεί όσα ωραία ζήσαμε εκεί "μιά ψυχή συναθλούντες".

Φέτος στην κατασκήνωση συναντηθήκαμε 91 άνθρωποι (πέρσι 86) από 16 διαφορετικές πόλεις. Μάλιστα 12 ήρθαν για πρώτη φορά (1 από το Βερολίνο) και 4 ύστερα από πολλά χρόνια! Οι περισσότεροι ήμασταν και παλαιοί κατασκηνωτές!!!

Οι ευκαιρίες πολλές. Συναντήσεις με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Άρτης κ.κ. Καλλίνικο και με τον Σεβ/το πρ. Άρτης κ.κ. Ιγνάτιο, καθημερινή κοινή προσευχή, αγιογραφική μελέτη, εσπερινός και Θεία Λειτουργία στο όμορφο εκκλησάκι της Αγίας Μακρίνας (στο οποίο τελέστηκε μνημόσυνο για 8 αδελφούς και αδελφές που είναι στη θριαμβεύουσα εκκλησία), εισηγήσεις από τον π. Αστέριο Χατζηνικολάου και τον π. Απόστολο Τσολάκη και συζητήσεις πάνω σε θέματα πνευματικής ζωής, παιχνίδι για τους πιο τολμηρούς, εκδρομές στο Τετράκωμο Άρτας (με προσκύνημα και παράκληση στον Ι.Ν. Αγίου Κοσμά και στον τόπο όπου κήρυξε), στον καταρράκτη των Θεοδώριανων, στην περιοχή MAΡΚΣ, καθημερινή έπαρση και υποστολή σημαίας και γνωριμία και επικοινωνία με άλλους "εν Χριστώ" αδελφούς από διαφορετικά μέρη της πατρίδας μας. 

Επίσης παρακολουθήσαμε τις πολύ ενδιαφέρουσες βραδινές προβολές (ήχου και εικόνας) με σχόλια και θέματα: 

α. ’’το μεγαλείο του ανθρώπινου λόγου’’ και 

β. ‘’είμαστε ο εγκέφαλός μας;’’ από τον κ. Βασίλειο Πετρουλέα, φυσικό, τ. Δ/ντή Ερευνών Ε.ΚΕ.Φ.Ε ‘’Δημόκριτος’’.

Θερμές ευχαριστίες στους οργανωτές αλλά και στις 4 κυρίες της κουζίνας που ανιδιοτελώς εργάστηκαν και φέτος για να μας ετοιμάσουν πεντανόστιμα εδέσματα.

Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν!

Ευχαριστούμε τον Β. Ματθ. για το κείμενο και τον Γ. Δασ. για τις φωτογραφίες

Παράσταση... δευτερόλεπτων

 

Το αυτοκίνητο, φορτωμένο με τα προς το ζην, κατευθύνεται στη βάση του.

Στη στροφή, ένας λευκομάλλης κύριος στηριζόμενος στη μαγκούρα του, στέκεται καταμεσής του δρόμου και παρατηρεί τον τεχνίτη που κάτι επιδιορθώνει στην αυλή του σπιτιού του.

Τα φρένα, με υψηλό αίσθημα ευθύνης,  ακινητοποιούν εγκαίρως το όχημα.

Βλέποντας ο οδηγός την απροθυμία της κόρνας να κάνει αισθητή την παρουσία του, περιμένει υπομονετικά να υποπέσει στην αντίληψη του ανυποψίαστου άνδρα.

Ο τελευταίος, κάποια στιγμή, με έκδηλη έκπληξη συνειδητοποιεί την παρουσία του Ι.Χ. και δείχνει να συγκινείται για την εν σιωπή συγκατάβαση οδηγού και οχήματος.

Με μία σχεδόν χορευτική κίνηση - βαθιά υπόκλιση με το δεξί χέρι στην καρδιά - παραχωρεί το πεδίο ελεύθερο για την απρόσκοπτη συνέχιση της πορείας.

Κρίμα δεν θα 'ταν να είχες χάσει τέτοια παράσταση για μία χούφτα υπομονή;

Ο. Ν.