Άγιος Δημήτριος: Το συγκλονιστικό θαύμα της μυρόβλησης το 1987!

 

Το θαύμα της μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου, έλαβε χώρα εντός του Ιερού Ναού του στη Θεσσαλονίκη, κατά το έτος 1987.

Η συγκλονιστική διήγηση του θαύματος της μυρόβλησης του Αγίου Δημητρίου, ανήκει στον τότε διάκονο του Ναού και σημερινό Εφημέριος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Σαράντα Εκκλησιών Θεσσαλονίκης, π. Χρήστο Κότιο.

Ήταν 26 Οκτωβρίου 1987. Ώρα περασμένες δέκα το βράδυ. Η Θεσσαλονίκη γιόρταζε την μνήμη της αθλήσεως του πολιούχου της Αγίου Δημητρίου καθώς και τα ελευθέριά της από την περίπου πεντακοσίων ετών (1430-1912) καταδυναστεία των Οθωμανών. Ο ναός του Αγίου Δημητρίου με ανοιχτές τις πόρτες δεχόταν τους νυχτερινούς προσκυνητές, που γονάτιζαν μπροστά στην ασημένια λάρνακα με τα άγια λείψανα του Μυροβλύτου.

Την ώρα εκείνη δεν θα ήταν περισσότεροι από τριάντα με σαράντα άνθρωποι στον ναό. Μια ομήγυρις περίπου δέκα γυναικών, μπροστά στην λάρνακα, έψελνε την παράκληση του Αγίου. Μοναδικός κληρικός που παρευρισκόταν, ο νεαρός και νεοχειροτονηθείς διάκονος του ιερού ναού μαζί με την διακόνισσα-σύζυγό του.

Ο τότε προϊστάμενος του ναού και νυν μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης και Καμπανίας Παντελεήμων, τους είχε παραγγείλει να βρίσκονται εκεί και να τον περιμένουν.

Ξαφνικά, οι γυναίκες που έψελναν την παράκληση άρχισαν να φωνάζουν! Ο διάκονος έτρεξε κοντά τους και αυτές, με ανάμικτα συναισθήματα, του έδειξαν την λάρνακα! Ήταν λουσμένη κυριολεκτικά με ένα ελαιώδους συστάσεως μύρο (λέω μύρο γιατί η ευωδία του ήταν ασύγκριτη). Θα έλεγε κανείς με σιγουριά, ότι κάποιος άδειασε επάνω της τουλάχιστον δυο «κουβάδες» αρωματικό υγρό (χρησιμοποιώ την λέξη «κουβάδες» για να γίνει κατανοητό ότι η ποσότητα του μύρου που γλυστρούσε στα συμπαγή τοιχώματα της αργυρής λάρνακας με τις ανάγλυφες παραστάσεις, ήταν μεγάλη).

Ο διάκονος για μια στιγμή σάστισε: ο Άγιος μυροβλύζει! Χωρίς να αμφιβάλει καθόλου για το θαύμα, και ευρισκόμενος σε μια κατάσταση χαράς, έκπληξης και ενθουσιασμού, έτρεξε να φέρει βαμβάκι από κάποιο έπιπλο του ιερού βήματος. Επέστεψε τρέχοντας και άρχισε να σκουπίζει με το βαμβάκι το μύρο από τα εξωτερικά τοιχώματα της λάρνακας και να δίνει τμήματα από μυρωμένο αυτό βαμβάκι στους προσκυνητές. Σκούπιζε και το μύρο δεν τελείωνε, αλλά συνέχισε να αναβλύζει μυστικά, χωρίς να υπάρχει κάποια ορατή πηγή. Χαρακτηριστικά, του έκανε πολύ εντύπωση ένα γεγονός: με ένα μεγάλο κομμάτι βαμβάκι σκούπισε το μύρο από μια λεία περιοχή της λάρνακας. Το βαμβάκι σκούπισε καλά όλο το μύρο, όπως όταν σκουπίζουμε ένα τζάμι με ένα στεγνό πανί πιέζοντάς το καλά και αφαιρούμε την υγρασία που μπορεί να υπάρχει επάνω. Μια γυναίκα έσυρε την παλάμη του χεριού της πάνω στο τμήμα της λάρνακας που μόλις είχε σπογγιστεί. Ο διάκονος, με θαυμασμό, είδε το χέρι της βρεγμένο από το ελαιώδες κιτρινοπράσινο μύρο!!!

Εν τω μεταξύ η ευωδία είχε πλημμυρίσει όλον τον ναό και ξεχείλιζε από τις ανοιχτές πόρτες προς την οδό Αγίου Δημητρίου, προσελκύοντας τους περαστικούς, που έσπευδαν να δουν τι συμβαίνει και από που προέρχεται η ευωδία αυτή. Όλοι κατευθύνονταν προς την λάρνακα με τα λείψανα του Αγίου Δημητρίου, που ήταν τοποθετημένη όχι στο κιβώριό της (ακόμα δεν είχε κατασκευαστεί) αλλά μπροστά στο τέμπλο του ναού.

Οι ευχάριστες όμως εκπλήξεις δεν σταμάτησαν εκεί! Οι προσκυνητές διαπίστωσαν ότι όλες οι εικόνες του ναού, οπουδήποτε κι αν βρίσκονταν, σε προσκυνητάρια ή στο τέμπλο, ανέβλυζαν μύρο. Μάλιστα ο διάκονος είδε προσκυνητές να βγάζουν χαρτομάντηλα και να σκουπίζουν τα τζάμια τα προστατευτικά των εικόνων του τέμπλου και τα χαρτομάντηλα να κιτρινίζουν από το μύρο το οποίο «έτρεχε» και από τις δύο πλευρές του τζαμιού, εσωτερική και εξωτερική. Το μέγεθος του θαύματος ήταν τέτοιο που δεν άφηνε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση. Δεν καταλαβαίναμε τί ζούσαμε, ήταν κάτι σαν όνειρο μέσα στην ομίχλη, αλλά το ζούσαμε!!! Το ψηλάφιζαν τα χέρια μας, το έβλεπαν τα μάτια μας, το μύριζαν τα αισθητήρια της όσφρησής μας!!!

Σε λίγο χρόνο δημιουργήθηκε μια «ουρά» από ανθρώπους που με δάκρυα στα μάτια προσκυνούσαν την λάρνακα του Μυροβλύτη και συνειδητοποιούσαν γιατί του δόθηκε το προσωνύμιο αυτό.

Εν τω μεταξύ έφθασε στον ναό και ο προϊστάμενος ιερεύς με άλλους κληρικούς. Ξεκλείδωσαν τα ανοίγματα της λάρνακας και αποκαλύφθηκαν τα άγια λείψανα του Πολιούχου της Θεσσαλονίκης. Ευωδίαζαν μεν, αλλά ήταν η ευωδία των ιερών λειψάνων. Η ευωδία του μύρου ήταν διαφορετική και χαρακτηριστική.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κυρός Παντελεήμων ο Β΄, ο Χρυσοφάκης, απέδωσε το θαύμα της μυρόβλυσης του Αγίου Δημητρίου στο εξής γεγονός: Εκείνο το βράδυ, στην εορταστική τελετή του Πανεπιστημίου για τα ελευθέρια της Θεσσαλονίκης, ο κεντρικός ομιλητής αγνόησε στην ομιλία του παντελώς τον Άγιο, και δεν αναφέρθηκε καθόλου σ’ αυτόν. Ο Άγιος Δημήτριος όμως δήλωσε με την μυρόβλυσή του ότι, όπως ποτέ δεν εγκατέλειψε την πόλη του Θεσσαλονίκη έτσι και τώρα είναι πάντοτε παρών και αυτός είναι που την έσωσε και από την σκλαβιά και από τους σεισμούς, αλλά και διαμαρτύρεται όταν οι Θεσσαλονικείς αποδεικνύονται αχάριστοι και απομακρύνονται από τον Χριστό και τους Αγίους Του.

Πέρασαν 24 χρόνια από τότε. Είμαι ο τότε διάκονος του ναού, τώρα ιερεύς στην Θεσσαλονίκη και σας γράφω τα γεγονότα όπως τα θυμάμαι. Την ώρα εκείνη ήταν σαν να ζούσα ένα μυστήριο. Δεν μπορώ να περιγράψω τι αισθανόμουν! Χαρά, έκπληξη, συγκίνηση, ενθουσιασμό… δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς. Πάντως είναι από τα γεγονότα που ενισχύουν την πίστη, που μας γεμίζουν χαρά, ελπίδα και αίσθηση της παρουσίας του Χριστού και των Αγίων. Η πίστη μας είναι «ζωντανή».

ΠΗΓΗ: DOGMA.GR

Εκεί όπου πέρασε η λόγχη, αναδύεται ευωδία. Εκεί όπου φάνηκε ο θάνατος, η πίστη μαρτυρεί τη ζωή.

 

[...] Ο Άγιος Δημήτριος δεν αρνήθηκε τον Κύριό του μπροστά στην απειλή του θανάτου. Παρέμεινε πιστός, ακόμη κι όταν η ομολογία της πίστεώς του τον οδήγησε στο μαρτύριο. Οι λόγχες διαπέρασαν το σώμα του, αλλά δεν μπόρεσαν να λυγίσουν την ψυχή του. Η ανθρώπινη βία άγγιξε τη σάρκα του, όχι όμως την ελεύθερη παράδοσή του στην αγάπη του Θεού.

Και τότε η λόγχη του μαρτυρίου γίνεται για εμάς κάτι περισσότερο από ένα ιστορικό γεγονός. Γίνεται μια γέφυρα που μας οδηγεί στον Γολγοθά, εκεί όπου η λόγχη άνοιξε την πλευρά του Εσταυρωμένου Χριστού.

Από την πληγωμένη πλευρά του Κυρίου ανέβλυσε αίμα και ύδωρ. Η Εκκλησία βλέπει σε αυτό το γεγονός ένα βαθύ σημείο του μυστηρίου της σωτηρίας, μια μαρτυρία της αγάπης του Θεού που προσφέρεται στον άνθρωπο μέχρι τέλους.

Ο Χριστός δεν απάντησε στο μίσος με μίσος ούτε στη βία με εκδίκηση. Πάνω στον Σταυρό, μέσα στην απόλυτη ταπείνωση, φανέρωσε τη δύναμη μιας αγάπης που δεν καταργείται από τον πόνο. Η λόγχη δεν έγινε η τελευταία λέξη της ζωής Του. Η τελευταία λέξη ανήκει στην Ανάσταση.

Ο Άγιος Δημήτριος, μιμούμενος το Πάθος του Κυρίου του, έγινε μάρτυρας αυτής της αγάπης. Το μαρτύριό του δεν εξισώνεται με τη μοναδική λυτρωτική θυσία του Χριστού· αποτελεί, όμως, ομολογία πίστεως και ελεύθερη προσφορά ολόκληρης της ύπαρξής του στον Εσταυρωμένο και Αναστημένο Κύριο.

Κι εγώ, μπροστά σε αυτή τη μαρτυρία, αναρωτιέμαι: πόσες λόγχες κρατώ μέσα μου χωρίς να το καταλαβαίνω;

Τη λόγχη της πικρίας, όταν αρνούμαι να αφήσω πίσω μου όσα με πλήγωσαν. Τη λόγχη της υπερηφάνειας, όταν δεν βρίσκω το θάρρος να ζητήσω συγγνώμη. Τη λόγχη της κατάκρισης, όταν κρίνω έναν άνθρωπο χωρίς να γνωρίζω τον αγώνα του. Και κάποτε, τη λόγχη της σιωπής, όταν δεν σωπαίνω από αγάπη, αλλά για να τιμωρήσω με την απουσία μου.

Πόσο εύκολα θυμάμαι τις πληγές που δέχθηκα και πόσο δύσκολα αντικρίζω εκείνες που προκάλεσα...

Αλέξανδρος Βατσικούρας / proskynitis.blogspot.com/

12 Οκτωβρίου: Μνήμη του Ευγνώμονος Ληστού

Στις 12 Οκτωβρίου, η εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Ευγνώμονος Ληστού, του πρώτου ανθρώπου που, όντας συσταυρωμένος με τον Χριστό, ήρθε σε μετάνοια και έγινε ο πρώτος κάτοικος του Παραδείσου.

Ο Ευγνώμων Ληστής με την ειλικρινή ομολογία του κατάφερε να «κλέψει» τον Παράδεισο την ύστατη στιγμή της εσχάτης ταπεινώσεώς του.

Στα αρχαία ελληνικά, η λέξη ευγνώμων είχε μια αρκετά διαφορετική και πιο ευρεία σημασία από τη σημερινή.

Ενώ σήμερα σημαίνει αποκλειστικά αυτόν που νιώθει ευγνωμοσύνη, στα αρχαία χρόνια σήμαινε αυτόν που έχει καλή κρίση, σωστή σκέψη και καλοπροαίρετη διάθεση.

Η λέξη παράγεται από το εὖ (καλά, σωστά) + γνώμη (κρίση, μυαλό, διάθεση). Έτσι, ο ευγνώμων ληστής στον Σταυρό δεν ευχαρίστησε τον Κύριο αλλά έδειξε «ευγνωμοσύνη» με την αρχαία έννοια: έβαλε σωστό μυαλό, είχε ορθή κρίση να αναγνωρίσει τα σφάλματά του και έδειξε καλή διάθεση απέναντι στον Ιησού.

«Δὲν ἔχει ἐδῶ “εὐλόγησον”!» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Τύχωνος του Ἁγιορείτη)

 

«Ἄντε, κάνε γρήγορα, Γέροντα! Ἐδῶ δὲν ἔχει συγχώρηση καὶ “εὐλόγησον”».

Ὁ νεαρὸς χωροφύλακας τράβηξε ἀπότομα τὸν παπα-Τύχωνα. Βιαζόταν, δὲν εἶχαν καιρὸ γιὰ χάσιμο. Ἔπρεπε τὸ συντομότερο νὰ πᾶνε στὴν Ἱερισσό, στὸν σταθμὸ τῆς Χωροφυλακῆς, ὅπου ὁ παπα-Τύχων θὰ κατέθετε στὸν ἀνακριτὴ ἀξιωματικό. Τά ’χασε τὸ ἀγαθὸ γεροντάκι. Μά, νὰ τὸν πᾶνε μὲ τὸ ζόρι στὴ Χωροφυλακή; Δὲν τὸ χωροῦσε ὁ νοῦς του. Ἐκεῖνος εἶχε συγχωρέσει μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ τὸν κλέφτη. Τί ἄλλο θέλανε ἐτοῦτοι οἱ ἄνθρωποι; Στὸν νοῦ του ἦρθαν σὰν ταινία οἱ εἰκόνες ποὺ ἔζησε ἕνα βράδυ τῆς περασμένης βδομάδας. Ξαφνικὰ ἔνιωσε ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἔχει πέσει καταπάνω του. Πρὶν προλάβει καλά-καλὰ νὰ συνειδητοποιήσει μέσα στο μισοσκόταδο τί εἶχε γίνει, ὁ ἄγνωστος ἄρχισε νὰ φωνάζει καὶ νὰ τὸν χτυπάει: «Ποῦ ἔχεις τὰ λεφτά; Λέγε! Λέγε, γιατὶ θὰ σὲ σκοτώσω!»

Ποιά λεφτά; Ὁ παπα-Τύχων ὄχι λεφτὰ δὲν εἶχε, μὰ οὔτε τρόφιμα δὲν κρατοῦσε στὸ κελλί του. Ὅ,τι κι ἂν τοῦ ἔστελναν, τὰ μοίραζε. Τὰ τρόφιμα τὰ ἔδινε σὲ κάτι γεροντάκια στὴν Καψάλα. Τὶς λίγες φορὲς ποὺ κάποιοι τοῦ ἔδιναν χρήματα, πήγαινε εὐθὺς στὸν κυρ-Θόδωρο τὸν μπακάλη –καλὴ καὶ ἀγαθὴ ψυχὴ ἐτοῦτος ὁ εὐλογημένος ἄνθρωπος– καὶ ἀγόραζε ψωμὶ γιὰ τοὺς φτωχούς.

Ἔτσι καὶ τώρα. Τὸν εἰδοποίησαν πὼς ἔπρεπε νὰ πάει στὸ ταχυδρομεῖο νὰ παραλάβει κάτι. Σὰν ἔφτασε, τοῦ εἶπε ὁ ὑπάλληλος πὼς κάποιος ἀπὸ τὴν Ἀμερικὴ τοῦ εἶχε στείλει μιὰ ἐπιταγὴ σὲ δολάρια. Ὑπέγραψε στὰ χαρτιὰ ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ ταχυδρομικὸς ὑπάλληλος κι ὕστερα πῆρε τὰ χρήματα σὲ δραχμὲς καὶ κίνησε γιὰ τὸ μαγαζὶ τοῦ κυρ-Θόδωρου. Πόσα στομάχια ἀναγκεμένων θὰ γέμιζαν μὲ τοῦτα τὰ χρήματα καὶ πόσα «δόξα Σοι ὁ Θεός!» θὰ ἀνέβαιναν στὸ θρονὶ τοῦ Μεγαλοδύναμου! Χαιρόταν σὰν μικρὸ παιδὶ ὁ παπα-Τύχων καὶ δόξαζε τὸν Θεὸ γιὰ τούτη τὴν εὐλογία.

Μέσα στὴ χαρά του δὲν εἶχε προσέξει ὡστόσο, πὼς πίσω του ἀκριβῶς στεκόταν ἕνας ψηλός, γεροδεμένος ἄντρας ποὺ εἶχε πάρει εἴδηση πὼς τοῦτος ὁ ἁπλοϊκὸς καλόγερος εἶχε εἰσπράξει χρήματα ἀπὸ Ἀμερική. Τὴν ὥρα ποὺ ὁ παπα-Τύχων ἔσκυψε γιὰ νὰ ὑπογράψει, πρόλαβε νὰ δεῖ καὶ τὴν ἀξία τῆς ἐπιταγῆς. Ὁ καλόγερος πρέπει νὰ ἔχει πολλὰ φράγκα! σκέφτηκε. Κι εὐθὺς κατάστρωσε τὸ σχέδιό του.

Δὲν ἦταν δύσκολο νὰ μάθει ποῦ ἦταν τὸ κελλὶ τοῦ Γέροντα. Τὸ ἴδιο βράδυ κρύφτηκε στὰ δέντρα ποὺ ἦταν κοντὰ στὸ καλυβάκι. Ἀπὸ τὸ μικρὸ παραθύρι ἔφεγγε λιγοστὸ φῶς, δεῖγμα πὼς ὁ καλόγερος δὲν εἶχε πλαγιάσει ἀκόμα. Θὰ κάνει τὶς προσευχές του, σκέφτηκε ὁ ἐπίδοξος κλέφτης καὶ περίμενε ὑπομονετικὰ μέχρι τὸ φῶς νὰ σβήσει. Περίμενε λίγο ἀκόμα κι ὕστερα μὲ συντονισμένες κινήσεις μπῆκε ἀπότομα στὸ κελλὶ καὶ ἔπεσε πάνω του. 

Αγ. Καλλίνικος Εδέσσης: Ένα ρῆμα ἔπρεπε νὰ ξέρει νὰ κλίνει ὁ ἄνθρωπος

 

«Ὅλα μᾶς μαθαίνουν, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτό. Τὴ Γραμματική, τὸ Συντακτικό, τὴν Ὀρθογραφία... Κι ὅμως, μόνο ἕνα ρῆμα ἔπρεπε νὰ ξέρει νὰ κλίνει ὁ ἄνθρωπος. 

Φεύγω, φεύγεις, φεύγει, φεύγουμε, φεύγετε, φεύγουν.» 

Ὁ ἴδιος βέβαια, ἤξερε πολὺ καλὰ νὰ «κλίνει τὸ ρῆμα». Πρὶν ἀπὸ τὴν ἐπέμβαση ἔκανε  συνολικὴ ἀνασκόπηση τῆς ζωῆς του[...]

«Ἀκίνητον περιουσία δὲν ἔχω. Χρήματα δὲν ἔχω. Ἂν εὑρεθοῦν ὀλίγα χιλιόδραχμα, νὰ κατατεθοῦν εἰς τὸ Γενικὸν Φιλόπτωχον Ταμεῖον τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως.

Τὸ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἂς μὲ συνοδεύη κατὰ τὴν ἐκ τοῦ ματαίου τούτου κόσμου ἐκδημίαν μου».

Άγιος Καλλίνικος Εδέσσης 

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο 

«Γεροντικὸ Σύγχρονων Ἁγίων», 

Εκδόσεις ΕΑΡ

«Τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος, ἂν σὲ δεῖ μὲ αὐτὰ τὰ μαλλιά;» (ἀπὸ τὴ ζωὴ τοῦ ἁγίου Καλλινίκου)

 

«Μαμά, μαμά, ἔλα! Ἦρθε ἕνας ξένος!». Ἡ μικρὴ Μαργαρίτα σταμάτησε νὰ παίζει κουτσὸ κι ἔτρεξε πρὸς τὴ μεριὰ τοῦ σπιτιοῦ.

Ὕστερα, γύρισε πίσω πρὸς τὸν ἐπισκέπτη καὶ συνέχισε: «Μαμά, ἔλα! Νομίζω πὼς εἶναι ὁ Δημήτρης μας...» Μὲ τὰ ζυμάρια στὰ χέρια καὶ τὴν ἀγωνία στὸ πρόσωπο ἔτρεξε ἡ μάνα στὴν αὐλή. Ἕνα κουβάρι ἀγκαλιὲς ἔγιναν μέσα σὲ λίγα δευτερόλεπτα μάνα καὶ γιός.

«Ἦρθες, παιδάκι μου;» ρώτησε ξέψυχα, σὰν νὰ ἤθελε νὰ τῆς ἐπιβεβαιώσει τὸ ψηλὸ παλληκάρι πὼς δὲν ἦταν ὄνειρο, δὲν ἦταν τοῦ νοῦ πλάνεμα. Ἦταν ὁ Δημήτρης της ποὺ ἔφυγε στὰ δεκαεννιά του γιὰ νὰ πάει νὰ σπουδάσει στὴν Ἀμερικὴ καὶ τώρα γυρνοῦσε στὴν Ἔδεσσα.

Ἦταν ἡ ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχαν ὑπολογιστές, ἠλεκτρονικὴ ἐπικοινωνία καὶ smartphones. Ἕνα γράμμα ἀραιὰ καὶ ποῦ, μὲ δυὸ λόγια σύντομα ἦταν ἡ ἐπικοινωνία τους τὰ χρόνια τῶν σπουδῶν του. Καὶ τώρα τὸν ἔχει ὁλοζώντανο μπροστά της, μὲ τὸ ἴδιο γλυκὸ χαμόγελο, τὸ ἴδιο ἀνάστημα –τοῦ παπποῦ του κληρονομιά–τὰ ἴδια μάτια σὰν τὸ πέλαγο τῆς θάλασσας. Μόνο τὰ μαλλιὰ εἶχαν μακρύνει κι ἔπεφταν ἀνέμελα στοὺς ὤμους του. Καὶ τὰ γένεια, πυκνὰ καὶ χρυσαφένια σὰν τὸν ἥλιο, κάλυπταν τὴ νεανικὴ ἐπιδερμίδα στὸ πρόσωπο.

Δὲν εἶπε τίποτα ἡ μάνα γιὰ τὴν ἀλλαγὴ αὐτή. Ὅμως, ἡ ἐποχή τους ἤθελε τὰ ἀγόρια τῶν καλῶν οἰκογενειῶν νά ’ναι «καθὼς πρέπει», ποὺ αὐτὸ μεταφράζεται σὲ κοντοκουρεμένα μαλλιὰ καὶ παντελὴ ἔλλειψη γενείων. Ἡ μικρὴ κοινωνία τῆς ἐπαρχιακῆς τους πόλης δὲν σήκωνε ἐμφάνιση ποὺ παρέπεμπε σέ… «τεντιμπόιδες». Ἡ μάνα δὲν μπόρεσε νὰ κρατήσει γιὰ πολὺ τὴ σιωπὴ γιὰ τὴν ἀλλαγὴ στὴν ἐμφάνιση τοῦ γιοῦ της. Στὴν ἀρχὴ ἀπέξω-ἀπέξω κι ὕστερα ἔφτασε στὸ σημεῖο νὰ μὴν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ σπίτι. «Τί θὰ πεῖ ὁ κόσμος ἂν σὲ δεῖ μὲ αὐτὰ τὰ μαλλιά;» τοῦ εἶπε μὲ χροιὰ ἀπόγνωσης. Ὁ Δημήτρης ἀπὸ τὴ μιὰ δὲν ἤθελε νὰ στενοχωρήσει τὴ μάνα του κι ἀπὸ τὴν ἄλλη δὲν μποροῦσε ἔτσι ἀμαχητὶ νὰ ὑπακούσει στὴ νοοτροπία τῆς μικρῆς του πόλης. Ἔτσι, περιόρισε τὶς ἐξόδους του.

Ἕνα κυριακάτικο ἀπόγευμα ποὺ εἶχε βαρεθεῖ τὴν κλεισούρα καὶ ἡ μάνα ἔλειπε, βγῆκε μιὰ βόλτα στὴν ἄκρη τῆς πόλης. Δὲν ἄργησε νὰ περάσει κι ἀπὸ τὴ Μητρόπολη. Ἀπὸ μακριὰ εἶδε τὸν Δεσπότη τους τὸν Καλλίνικο στὸν κῆπο.

«Ὁ Δημητράκης;» τὸν ρώτησε διστακτικά. Ὁ Δημήτρης ἔτρεξε καὶ μὲ σεβασμὸ πῆρε τὴν εὐχή του. Ὁ Δεσπότης κοίταξε τὰ γαλάζια μάτια ποὺ εἶχαν πάρει τὸ χρῶμα τ’ οὐρανοῦ πρὶν τὴν καταιγίδα. «Ἔλα, ἔλα πάνω, νὰ σὲ δῶ» τοῦ εἶπε ἐγκάρδια. Μίλησαν γιὰ πάνω ἀπὸ μισὴ ὥρα στὸ γραφεῖο του. Πατρικά, ἀγαπητικά, μὲ γνήσιο ἐνδιαφέρον, χωρὶς τὴν παραμικρὴ ἀναφορὰ ἢ ὑπαινιγμὸ γιὰ τὴν ἐμφάνισή του.

«Ἦταν γιὰ μένα ὁ μοναδικὸς φίλος ποὺ εἶχα στὴν Ἔδεσσα» ἔλεγε μὲ συγκίνηση ἀργότερα ὁ Δημήτρης γιὰ τὸν ἅγιο Δεσπότη ποὺ ἔστειλε ὁ Θεὸς στὴν πόλη τους.

***

Απόσπασμα από το βιβλίο «Γεροντικό Σύγχρονων Αγίων» των εκδόσεων Έαρ, με 250 περιστατικά από τους βίους και τις διδαχές των: 

Αγίου Αθανασίου Χαμακιώτη | Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου | Αγίου  Ανθίμου της Χίου Αγίου Βησσαρίωνος του Αγαθωνίτη | Αγίας Γαβριηλίας της ιεραποστόλου | Αγίου Γερασίμου του υμνογράφου | Αγίου Γερβασίου των Πατρών | Αγίου Γεωργίου της Δράμας | Αγίου Δημητρίου Γκαγκαστάθη | Αγίου Ευμενίου Σαριδάκη | Αγίου Εφραίμ του Κατουνακιώτη | Αγίου Ιακώβου της Εύβοιας | Αγίου Ιερωνύμου Σιμωνοπετρίτη | Αγίου Ιωσήφ του Ησυχαστή | Αγίου Καλλινίκου επισκόπου Εδέσσης | Αγίου Νικηφόρου του λεπρού | Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτη | Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη | Αγίας Σοφίας της Κλεισούρας | Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ | Αγίου Τύχωνος του Αγιορείτη | Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτη | Αγίου Χρυσοστόμου του ιεραποστόλου.

Αναζητείστε το www.ear-books.com και σε όλα τα χριστιανικά βιβλιοπωλεία.

Αγία Παρασκευή: Γιατί θεωρείται προστάτιδα των ματιών

 

Για ποιο λόγο η Αγία Παρασκευή θεωρείται προστάτιδα των ματιών; 

Σύμφωνα με τον βίο της Αγίας ένα από τα βασανιστήρια που υπέστη όταν αυτοκράτορας ήταν ο Αντωνίνος (138-161) ήταν αυτό της πυρακτωμένης περικεφαλαίας. Της τοποθέτησαν δηλαδή στο κεφάλι μια περικεφαλαία την οποία προηγουμένως είχαν πυρακτώσει. Η αγία όμως δεν λύγισε και υπόμεινε καρτερικά τους αφόρητους πόνους του εγκαύματος. Τότε ο Αντωνίνος διέταξε και την έβαλαν σε ένα λέβητα με καυτό λάδι και πίσσα. Επειδή όμως είδε την Αγία άθικτη, πλησίασε το πρόσωπό του στον λέβητα – καθώς δεν μπορούσε να εξηγήσει πώς η αγία είχε μείνει ανέπαφη – για να δοκιμάσει αν πράγματι είναι καυτό, και αμέσως τυφλώθηκε.

Η Αγία με προσευχή έδωσε στον Αντωνίνο και πάλι το φως του, με αποτέλεσμα ο ίδιος ο Αυτοκράτορας να πιστέψει στον Χριστό ή κατ’ άλλους να σταματήσει τους διωγμούς εναντίον τους. Γι΄ αυτό και τα περισσότερα τάματα που βρίσκονται κρεμασμένα στις εικόνες της Αγίας σε όλους τους Ορθόδοξους ναούς, είναι χρυσά ή ασημένια μάτια.

EPMHNEYTIKH AΠOΔOΣH

TOY AΠOΛYTIKIOY TΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

Ἦχος α´.

Tὴν σπουδήν σου τῇ κλήσει κατάλληλον,

ἐργασαμένη φερώνυμε,

τὴν ὁμώνυμόν σου πίστιν,

εἰς κατοικίαν κεκλήρωσαι,

Παρασκευὴ Ἀθληφόρε·

ὅθεν προχέεις ἰάματα,

καὶ πρεσβεύεις ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Παρασκευή, ἐσὺ ἡ ὁποία φέρεις τοὺς ἄθλους, τὸ μαρτύριό σου,

παρεσκεύασες (κατέστησες) τὴν προθυμία σου ὅμοια καὶ σύμφωνη μὲ τὸ ὄνομά σου,

ἐσύ, (ἡ) ὄνομα καὶ πράγμα Παρασκευή,

ἔλαβες γιὰ αἰώνια κατοικία σου τὴν ὁμώνυμή σου

-καθ᾽ ὅτι παρεσκευασμένη, ἑτοιμασμένη πρὸ καταβολῆς κόσμου-

Βασιλεία τῶν Oὐρανῶν, δηλαδὴ τὴν πίστη σ᾽ αὐτὸν τὸν ἴδιο τὸν Xριστό

(ὁ Ὁποῖος καὶ τὴν ὑποσχέθηκε στοὺς  Ἁγίους).

Γι᾽ αὐτὸ τὸν λόγο πηγάζεις, χαρίζεις σὲ μᾶς θεραπεῖες,

καὶ παρακαλεῖς τὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ψυχῶν μας.

Η αγία Παρασκευή θεραπεύει το μάτι του Γιώργου

 

– Κυρία, τρέξτε, ο Γιώργος τυφλώθηκε!

– Τον τρύπησε με σύρμα ο Χριστόφορος!

– Δεν έφταιγε ο Χριστόφορος, κυρία, κατά λάθος έγινε!

Συνέβη στη Δράμα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Πέμπτη Δημοτικού πήγαινε ο Γιώργος, όταν σε σχολική εκδρομή, πάνω στο παιχνίδι σχίστηκε το μάτι του από σύρμα. Για λίγο επικράτησε πανικός. Μα οι δάσκαλοι ενήργησαν ψύχραιμα. Κάλεσαν τον πατέρα του Χριστόφορου, που ήταν γιατρός, έφτασε αμέσως και μετέφερε τον Γιώργο σε Νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη.

Η φθορά ήταν βαριά. Μια οριζόντια γραμμή έσχιζε την κόρη του ματιού στα δυο. Το παιδί δεν είχε καθόλου όραση από το ένα μάτι και πονούσε. Θα έπρεπε να χειρουργηθεί, με αμφίβολο το αποτέλεσμα.

Ήταν Τετάρτη. Το χειρουργείο προγραμματίστηκε για τη Δευτέρα.

Οι γονείς του Γιώργου έλειπαν στη Γερμανία, όπου δούλευαν. Ο Γιώργος έμενε με τη γιαγιά του, την κυρία Δέσποινα. Στο Νοσοκομείο η πιστή γιαγιά έκλαιγε όλη τη νύχτα πάνω από το προσκέφαλο του εγγονού και παρακαλούσε την Αγία Παρασκευή, που την ευλαβούνταν και συχνά επισκεπτόταν το Μοναστηράκι της στις Σέρρες.

– Αγία Παρασκευή, σώσε το μάτι του παιδιού! Ένα θαύμα σου ζητώ: Αντί να χειρουργηθεί τη Δευτέρα, κάνε να φύγουμε από δω τη Δευτέρα υγιείς! Ένα θαύμα, σε παρακαλώ!

Όλο το βράδυ προσευχόταν.

Όταν ξημέρωσε, πήγε κι αγόρασε μια εφημερίδα.

– Γιωργάκη, κλείσε το μάτι σου το καλό, και διάβασε τι γράφει εδώ, του λέει με προσμονή.

Έκλεισε το ένα μάτι το παιδί και διάβασε τον τίτλο.

– Βλέπεις, παιδάκι μου, τα γράμματα; έβγαλε φωνή.

– Βλέπω, γιαγιά, αλλά μόνο τα κεφαλαία στην πρώτη γραμμή.

Γεμάτη χαρά η κυρία Δέσποινα ανακοίνωσε το νέο στους γιατρούς.

Ξαφνιάστηκαν εκείνοι. Εξέτασαν τον Γιώργο∙ είχε όραση 6/10, από το πονεμένο μάτι. Απρόσμενη βελτίωση.

Το άλλο βράδυ η γιαγιά τη δουλειά της. Προσευχή με δάκρυα και μετάνοιες. Το πρωί κλείνει το καλό μάτι του παιδιού και του δείχνει να διαβάσει τα λίγο μικρότερα γράμματα. Κι ο Γιωργάκης… τα διαβάζει!

Τρέχει στους γιατρούς, ανακοινώνει το νέο. Η όραση είχε ανεβεί στα 8/10. Οι γιατροί ήταν εντυπωσιασμένοι.

– Αγία μου Παρασκευή, συνέχισε το θαύμα σου, παρακαλώ, ικέτευε πάλι το βράδυ η γιαγιά. Μη μου το αρνηθείς!

Πέρασαν οι μέρες, ξημέρωσε Δευτέρα. Ο Γιώργος, πριν να μπεί στο χειρουργείο, κάνει τις απαραίτητες εξετάσεις. Μετρούν την όρασή του: ήταν 10/10!

– Αυτό είναι φαινόμενο! λένε οι γιατροί. Δεν εξηγείται επιστημονικά. Μόνο σε θαύμα το αποδίδουμε.

Το χειρουργείο δεν έγινε. Το παιδί παρέμεινε λίγες μέρες ακόμη στο Νοσοκομείο για εξετάσεις και βγήκε πλήρως θεραπευμένο.

Μια επίσκεψη στη Γερμανία, όπου βρίσκονταν οι γονείς του, επιβεβαίωσε την ίαση κι από Γερμανικό Νοσοκομείο. Μια μικρή γραμμούλα γκρίζα στην κόρη του ματιού, έμεινε, για να υπενθυμίζει το θαύμα.

Όλοι είχαν πανηγύρι.

Νεφέλη

ΠΗΓΗ: Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Ιούλιος 2026

Ήθελε «να κολλήσει στον τοίχο»! – Άγιος Γερβάσιος των Πατρών

 

Φτωχό και ορφανό παιδί ήταν ο Γεώργιος Παρασκευόπουλος από τη Νυμφασία της Γορτυνίας την περίοδο του 1880. Ο πατέρας του βοσκός. Παρά τις πολλές δυσκολίες που περνούσε, μέσα του έκαιγε η φλόγα της μάθησης αλλά και ο πόθος ν’ αγαπήσει πολύ τον Θεό.

Στο σχολείο που πήγαινε, ήθελε όλο και περισσότερο να μαθαίνει. Οι δάσκαλοί του τον καμάρωναν και έκαναν ο,τι μπορούσαν για να του εξασφαλίσουν τα αναγκαία, που δεν μπορούσαν οι δικοί του να του παρέχουν. Τελείωσε με «Άριστα» το Δημοτικό. Η απόλυτη φτώχεια του δεν του επέτρεψε να συνεχίσει στο σχολείο της πόλης. Αναγκάστηκε να δουλέψει, για να βοηθήσει την οικογένειά του. Ωστόσο, η δίψα του για μάθηση δεν είχε σβήσει. 

Κάποια μέρα, εκεί που δούλευε, ένας πελάτης μπήκε μέσα στο μαγαζί και κουβέντιαζε με το αφεντικό. Ο Γεώργιος παρακολουθούσε τη συζήτηση: 

– Εδώ κοντά στη Νυμφασία βρίσκεται το Μοναστήρι της Κερνίτσας. Είναι πολύ καλό. Έχει και σχολείο εκεί…!

Τι ήταν αυτό που άκουσε; Το Μοναστήρι ήταν κοντά στο χωριό του! Το βράδυ ανακοίνωσε στον πατέρα του τις σκέψεις του λέγοντάς του εκτός των άλλων: 

–Θέλω να κολλήσω στους τοίχους του Μοναστηριού μαζί με τους Αγίους που είναι ζωγραφισμένοι! 

Ο πατέρας του παραξενεύτηκε με την ιερή επιθυμία του… Του έδωσε όμως την ευχή του.

Έτσι, μετά από λίγο καιρό, το 1891, έφτασε στην Ιερά Μονή Κερνίτσας. Στη συνέχεια πήγε στο Μέγα Σπήλαιο και από εκεί κατέληξε στην Ιερά Μονή Ταξιαρχών Αιγιαλείας, όπου βρήκε οργανωμένο σχολαρχείο και τελείωσε με «Άριστα». Αργότερα ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα έγινε μοναχός στην Ιερά Μονή Γηροκομείου Πατρών, με το όνομα Γερβάσιος, και χειροτονήθηκε Ιερέας.

Ο πόθος για αγιότητα ήταν μόνιμα στην καρδιά του. Στην πόλη των Πατρών, όπου τον είχε καλέσει ο Θεός να διακονήσει από το 1919 και μετά, ήταν ο στοργικός παπούλης, που ανακούφιζε τον πόνο όλων όσων είχαν ανάγκη. Εξομολογούσε, στήριζε, κήρυττε, διακονούσε όλους, χωρίς να υπολογίζει τον εαυτό του. Αγιαζόμενος ο ίδιος, ήθελε να καλλιεργήσει τον πόθο της αγιότητας και στα παιδιά, πιστεύοντας ότι αυτά αποτελούσαν τις «χρυσές ελπίδες του μέλλοντος». Έτσι, ήταν ο πρώτος που ίδρυσε στην Ελλάδα με μεγάλη επιτυχία οργανωμένα Κατηχητικά Σχολεία και χριστιανικά Νηπιαγωγεία. Ακόμα και το καλοκαίρι προσέφερε στα παιδιά τη δυνατότητα να ψυχαγωγηθούν μέσα στη φύση, ιδρύοντας τις πρώτες εκκλησιαστικές Κατασκηνώσεις. Επιθυμούσε να οδηγηθούν τα παιδιά στον αγαπημένο Φίλο των παιδιών και Διδάσκαλο, τον Κύριο Ιησού Χριστό.

Ο άγιος Γερβάσιος χαίρεται από τον ουρανό, όταν βλέπει κι εμάς τα παιδιά να αγωνιζόμαστε στην πνευματική ζωή και να έχουμε ως στόχο να γίνουμε Άγιοι. Ας τον παρακαλούμε να μας αυξάνει αυτόν τον πόθο. Ας έχουμε τις πρεσβείες του.

Ελπίδα

Πηγή: Νίκης Κατσιάπη, Το παιδί που ήθελε να γίνει Άγιος, Εκδόσεις «Έαρ», Αθήνα 2024.

Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Ιούνιος 2025

Θα σας αγαπούν ακόμα και τα θηρία! - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Μέγας Αντώνιος: «Σε όποιον ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα»

 

... Όταν άλλοι από αυτούς τον συνάντησαν προς το όρος το έξω και νόμισαν ότι θα τον χλευάσουν επειδή δεν είχε μάθει γράμματα, είπε προς αυτούς ο Αντώνιος: “Εσείς τι λέτε; Ποιο είναι πρώτο, ο νους ή τα γράμματα; και ποιο είναι αίτιο ποίου, ο νους των γραμμάτων, ή τα γράμματα του νου;” 

Όταν αυτοί απάντησαν ότι πρώτος είναι ο νους και αυτός είναι ο εφευρέτης των γραμμάτων, τους είπε ο Αντώνιος: “Σε όποιον λοιπόν ο νους υγιαίνει, σε αυτόν δεν είναι αναγκαία τα γράμματα”. Με αυτό και τους παρόντες και αυτούς εξέπληξε. Απήλθαν λοιπόν θαυμάζοντας, επειδή τόση πολλή σύνεση έβλεπαν σε αγράμματο άνθρωπο. Και επειδή δεν είχε άγριο το ήθος, λόγω του ότι ανατράφηκε στο όρος και εκεί εγέρασε, αλλά ήταν γεμάτος χάρη και κοινωνικός. Και τον λόγο τον είχε νοστιμίσει με το θείο αλάτι, έτσι ώστε κανείς δεν τον φθονούσε, αλλά να χαίρονται με αυτόν, όλοι όσοι έρχονταν προς αυτόν...

Απόσπασμα από τον Βίο του αγίου Αντωνίου του Μεγάλου που συνέγραψε ο Μέγας Αθανάσιος

Πρόσεξε τον θησαυρό που σου έστειλε η Παναγία! – ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Ο άγιος Νικηφόρος (κατά κόσμον Νικόλαος Τζανακάκης) γεννήθηκε στο Σηρικάρι Χανίων. Σε μικρή ηλικία έμεινε ορφανός και από τους δύο γονείς και, όταν έγινε δεκατριών ετών, ο παππούς του τον πήγε σε ένα κουρείο στα Χανιά για να εργαστεί. Λίγο καιρό αργότερα εμφανίστηκαν τα πρώτα σημάδια της λέπρας. Για να μην τον κλείσουν στη Σπιναλόγκα, έφυγε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί γνωρίστηκε με την ελληνική παροικία και έγινε γρήγορα αγαπητός σε όλους. Όταν πλέον ήταν αδύνατο να κρύψει τα σημάδια της ασθένειας, βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Ένας επίσκοπος του Πατριαρχείου, στον οποίο εμπιστεύτηκε το πρόβλημά του, τον έστειλε στο λεπροκομείο της Χίου. Εκεί ήταν εφημέριος ο άγιος Άνθιμος, με τον οποίο συνδέθηκε πνευματικά ο Νικόλαος και έφτασε σε μεγάλα μέτρα αρετής. Ύστερα από τρία χρόνια εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Νικηφόρος.

Όταν έκλεισε το λεπροκομείο της Χίου, ο άγιος Νικηφόρος, σε προχωρημένο στάδιο της νόσου, μεταφέρθηκε μαζί με άλλους ασθενείς στον Αντιλεπρικό Σταθμό Αθηνών. Εκεί, στο παρεκκλήσι των Αγίων Αναργύρων, ήταν εφημέριος ο άγιος Ευμένιος. Ο άγιος Άνθιμος έγραψε τότε στον άγιο Ευμένιο: «Πρόσεξε τον θησαυρό που σου έστειλε η Παναγία, διότι έχεις πολλά να ωφεληθείς από εκείνον». Ο άγιος Ευμένιος τον φρόντισε και τον είχε πνευματικό πατέρα. Πλήθος κόσμου συνέρρεε στο ταπεινό κελί του λεπρού μοναχού Νικηφόρου, που ήταν πλέον τυφλός, για να πάρει την ευχή του.

Ο άγιος Νικηφόρος κοιμήθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1964.

Από τον βίο του αγίου Σπυρίδωνος (Β’)

 

Κάποιος από την Τριμυθούντα, ιδιοκτήτης πλοίου, χρειάστηκε χρήματα για το εμπόριο και πήγε να ζητήσει από τον άγιο Σπυρίδωνα. Αυτός, για να εκπληρώσει, μαζί με τις άλλες εντολές, και εκείνη που λέει: «Αν κάποιος θέλει να του δανείσεις, μην του το αρνηθείς», (Ματθ. 5:42) του έδωσε πρόθυμα τα λίγα που είχε για τις ανάγκες της Επισκοπής. Ο άνθρωπος τα πήρε, ταξίδεψε καλά, γύρισε με κέρδος και πήγε στον άγιο να αποδώσει το χρέος. Αυτός, χωρίς να ελέγξει καθόλου και χωρίς να τα μετρήσει, όπως κάνουν οι πολλοί, τον πρόσταξε να πάει ο ίδιος και να τα βάλει στο χρηματοκιβώτιο εκείνο από το οποίο τα είχε πάρει προηγουμένως.

Ο έμπορος τότε, από σεβασμό προς την καλοσύνη και την αθωότητα του δανειστή, έβαλε τα χρυσά νομίσματα εκεί που προστάχτηκε. Και όποτε είχε ανάγκη, με την ίδια ευκολία τα έπαιρνε και με την ίδια τιμιότητα τα έβαζε στη θέση τους. Αφού αυτό έγινε πολλές φορές, ο έμπορος κυριεύτηκε από το πάθος της φιλαργυρίας και αποφάσισε να φερθεί δόλια και πονηρά σε εκείνον που του έδειχνε εμπιστοσύνη, και να τον εξαπατήσει. Για το κακούργημα εκμεταλλεύτηκε την ελευθερία κινήσεων που είχε· υποκρίθηκε δηλαδή ότι βάζει τα χρήματα στη θέση τους, δεν έβαλε όμως τίποτε, αλλά κλείδωσε άδειο το χρηματοκιβώτιο και έφυγε.

Τα χρήματα αυτά τα ξόδεψε έπειτα σε άσκοπες δαπάνες και, αφού βρέθηκε στην ανάγκη, θυμήθηκε πάλι την προηγούμενη συνήθειά του και πήγε στον άγιο ζητώντας τα χρήματα που δεν είχε αφήσει, σαν να τα είχε αφήσει. Ο άγιος, χωρίς να αγνοεί την κλοπή, του είπε με πραότητα να πάει όπως πάντα και να τα πάρει. Αυτός, σαν να μην είχε κάνει τίποτε κακό και μικροπρεπές, πήγε να πάρει αυτά που είχε δήθεν αφήσει. Ανοίγοντας το χρηματοκιβώτιο και βρίσκοντάς το άδειο, όπως ακριβώς το είχε αφήσει, το ανέφερε στον άγιο, νομίζοντας ότι δεν το ήξερε, εκείνος όμως του είπε να ψάξει πιο προσεκτικά, προσθέτοντας: «Αφότου τα άφησες εσύ, δεν τα πήραν άλλα χέρια». Αυτός προσποιήθηκε πάλι ότι ψάχνει, επειδή όμως είναι αδύνατο να υπάρχει το ανύπαρκτο, έκανε τον ανήξερο και είπε ότι δεν βρίσκει απολύτως τίποτε. Τότε ο καλός και πράος εκείνος άνθρωπος του απάντησε: «Αν τα είχες πραγματικά βάλει στη θέση τους, αγαπητέ μου, εύκολα θα τα έβρισκες. Αν όμως, αυτά που κράτησες εσύ, τα ζητάς τώρα από εμένα, να το ξέρεις ότι τον εαυτό σου μάλλον κοροϊδεύεις και όχι εμένα».

Όταν το άκουσε αυτό ο έμπορος, καθώς είχε ταυτόχρονα και τον κρυφό έλεγχο της συνείδησης, δεν άντεξε πια, αλλά έπεσε αμέσως στα πόδια του αγίου και ζήτησε συγγνώμη. Εκείνος τον συγχώρησε πριν ολοκληρώσει τον λόγο του, και τον συμβούλεψε, από εκεί και πέρα να μην επιθυμεί με τέτοιον τρόπο τα ξένα και να μη μολύνει τη συνείδησή του με απάτες και ψέματα. Γιατί αυτό που βγαίνει από αυτά, όπως είπε, καθόλου δεν είναι κέρδος αλλά καθαρή ζημιά.

[Από το βιβλίο: ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ, τόμος Β’, Υπόθεση ΛΗ’ (38), Από τον βίο του αγίου Σπυρίδωνος, σελ. 324. Εκδόσεις “Το Περιβόλι της Παναγίας”, Θεσσαλονίκη 2003)

Το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που προστάτευσε το θωρηκτό «Αβέρωφ»

 

Ο Άγιος Νικόλαος θεωρείται ο προστάτης των ναυτικών, καθώς στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. Δεν είναι τυχαίο που στα πλοία, εμπορικά και πολεμικά, υπάρχει η εικόνα του. Στο θωρηκτό «Αβέρωφ» όμως βρίσκεται ένα εκκλησάκι αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.

Για κάποιους αυτό προστάτευσε το πλοίο και ήταν ο λόγος που δεν έχασε ούτε μία μάχη. «Τα χριστιανικά αισθήματα της τότε ελληνικής κοινωνίας αλλά και οι προσωπικές πεποιθήσεις των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού και όχι μόνο του Π. Κουντουριώτη φρόντισαν ώστε στο νέο εύδρομο του στόλου, το θωρηκτό «Γ. Αβέρωφ», να υπάρχει εκκλησία επί του καταστρώματος, παρότι δεν προβλεπόταν από τα αρχικά σχέδια του πλοίου, τα οποία προσαρμόστηκαν κατόπιν σχετικής επιθυμίας και παραγγελίας του Πολεμικού Ναυτικού» εξηγεί ο αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μαρμαρινός, συνταγματάρχης (ΣΙ) ιερέας ΓΕΝ.

Το εκκλησάκι τοποθετήθηκε στο σημείο που ήταν σχεδιασμένη η πυριταποθήκη.

Πρόκειται για το μοναδικό πολεμικό πλοίο με ναό και μάλιστα πάντοτε υπηρετούσε ιερέας, που ήταν ο τρίτος στην αρχαιότητα σε βαθμό.

«Η Εκκλησία του Αγίου Νικολάου επέδρασε ουσιαστικά στην ψυχολογία του πληρώματος και συνετέλεσε στην επιτυχία της αποστολής του. Καθ’ όλη τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων, επέβαινε του πλοίου στρατιωτικός ιερέας ως κανονικό μέλος του πληρώματος και λειτουργούσε Κυριακές και γιορτές».

Στο παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου τελέσθηκαν και μυστήρια, όπως γάμοι και βαπτίσεις, ιδιαίτερα παιδιών ομογενών κατά τα ταξίδια του θωρηκτού στη βόρεια Αφρική.

περισσότερα εδώ

Ο Άγιος Νικόλαος - ο προστάτης των ναυτικών

 H εικόνα του Αγίου Νικολάου, με λεπτομερείς σκηνές από το βίο του, όπως φυλάσσεται στο Ελληνικό Ινστιτούτο της Βενετίας

Ο Άγιος Νικόλαος, θεωρείται ο κατ' εξοχήν προστάτης των Ναυτικών καθώς και του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού και Λιμενικού Σώματος, γιατί στον βίο του αναφέρονται θαύματα που έχουν σχέση με τη θάλασσα. 

Για τον λόγο αυτό, όλα τα πλοία του πολεμικού ναυτικού, καθώς και όλα τα εμπορικά, φέρουν την εικόνα του. Επίσης θεωρείται και προστάτης της πόλης του Αγίου Νικολάου Κρήτης όπου η 6η Δεκεμβρίου είναι επίσημη αργία σε όλη την πόλη. 

Παρεκκλήσια που φέρονται επί πλοίων είναι αφιερωμένα στον Άγιο Νικόλαο, όπως και εκείνο στο ιστορικό Θ/Κ Γ. Αβέρωφ. Επίσης πολλά πλεούμενα παίρνουν το όνομά του και ως προστάτης των ναυτικών αναφέρεται και σε πολλά νησιώτικα τραγούδια.

Η ημέρα τιμής του Αγίου Νικολάου είναι επίσημη αργία σε όλα τα ελληνικά πλοία, λιμένες, Υπηρεσίες λιμένων και ναυτιλιακές εταιρείες. Επίσημη επίσης αργία είναι για το Πολεμικό Ναυτικό, το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και το Λιμενικό Σώμα.

 

φορητή εικόνα του 15ου αιώνα, Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών

Αφιέρωμα στον Άγ. Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη-Μητρ. Μεσογαίας κ.Νικόλαος, π.Χριστόδουλος Χατζηθανάσης

 

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο των Συνάξεων Νέων της Ι. Μητροπόλεως Μεσογαίας και Λαυρεωτικής. 

Ο π. Χριστόδουλος Χατζηθανάσης είναι γιατρός και πνευματικό τέκνο του Αγίου Πορφυρίου και διακονεί ως ιερέας στην Ι. Μητρόπολη. 

Πνευμ. Κέντρο Ι. Μητροπόλεως - Σπάτα, 26/11/2023

Με 70 τσεκουριές - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

70 τσεκουριές, μία για κάθε έναν που άφησε την Εβραϊκή θρησκεία και βαπτίσθηκε Χριστιανός

Τῇ αὐτῇ ἡμέρα, ὁ Ἅγιος ἔνδοξος Νέος Ἱερομάρτυς Φιλούμενος ὁ Κύπριος, [...] τὸ Ἱερὸν Προσκύνημα τοῦ Φρέατος Ἰακώβ διαφυλάσσων εὐλαβῶς καὶ πιστῶς ἐν Ἁγίοις Τόποις, καὶ ἑβδομήκοντα ψυχῶν ἐξ Ἑβραίων τὴν Βάπτισιν τελέσας, ἑβδομηκοντάκις διὰ πελέκεως τὴν κεφαλήν πλήττεται ὑπὸ φανατικοῦ Ἑβραίου καὶ μαρτυρικῶς τελειοῦται, ἐν ἔτει χιλιοστῷ ἐννεακοσιοστῷ ἑβδομηκοστῷ και ἐννάτῳ (1979). Τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ σκῆνος ἀνακομισθὲν εὑρέθη ἄφθορον καὶ εὐωδιάζον, διατηρούμενον ἄχρι τοῦ νῦν ἀδιαλώβητον ἐν τῇ Ἁγίᾳ Πόλει  (Συναξαριστής της 29ης Νοεμβρίου).

Από τη γενέτειρά του Κύπρο, ο εικοσάχρονος Σοφοκλής βρέθηκε καλεσμένος από τον Έξαρχο του Παναγίου Τάφου στην Αγία Γη, μαζί με το δίδυμο αδελφό του Αλέξανδρο. Τέσσερα χρόνια μετά δέχεται το αγγελικό σχήμα παίρνοντας το όνομα Φιλούμενος. Ο Αλέξανδρος, που επίσης εκάρη μοναχός, ονομάστηκε Ελπίδιος.

45 χρόνια έμεινε στα Ιεροσόλυμα ο Φιλούμενος. Η τελευταία του διακονία, από το Μάιο του 1979 ήταν στο φρέαρ του Ιακώβ. Οι φανατικοί Εβραίοι όμως, είχαν άλλα σχέδια. Ήθελαν πάση θυσία να μετατραπεί το χριστιανικό προσκύνημα σε Ιουδαϊκό. Απείλησαν ευθέως τον ταπεινό και πράο αρχιμανδίτη ότι θα τον σκοτώσουν αν δεν έφευγε. Εκείνος δεν κάμφθηκε.

Το απόγευμα της 29ης Νοεμβρίου 1979 μπήκε στο ναό για να τελέσει τον εσπερινό. Γρήγορα κατάλαβε πως δεν ήταν μόνος του. Οι δολοφόνοι του επιτέθηκαν με τσεκούρι. Τον χτύπησαν αλύπητα. Ξανά και ξανά. Με μανία. Εβδομήντα ψυχές είχαν φύγει από τα δίχτυα τους και είχαν βαπτισθεί Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Για κάθε ψυχή που έχασαν, μια τσεκουριά δέχεται το άγιο σώμα του μάρτυρα.

«Αδελφέ μου με σκοτώνουν προς δόξαν Θεού. Σε παρακαλώ μην αγανακτήσεις!» Εκατοντάδες μίλια μακριά, ο αδελφός του Ελπίδιος ακούει τη φωνή του Φιλούμενου και σαστίζει.

Οι δολοφόνοι αφού χτυπούν αλύπητα το πρόσωπό του, ακρωτηριάζουν τα δάχτυλα του δεξιού του χεριού και φεύγοντας, βεβηλώνουν το ναό και αποτελειώνουν το έργο τους με μια χειροβομβίδα.

Στην εξόδιο ακολουθία που γίνεται πέντε μέρες αργότερα, είναι παρόντες εκτός από τους Αγιοταφίτες πατέρες και τους συγγενείς, πλήθος κόσμου, όχι μόνο ορθοδόξων αλλά και ετεροδόξων και μουσουλμάνων. Το μαρτυρικό σώμα εξακολουθεί να παραμένει ζεστό και εύκαμπτο.

Τέσσερα χρόνια μετά, κατά την ανακομιδή των λειψάνων, το σώμα του μάρτυρος είναι άφθορο και ευωδιάζων, ως άνωθεν επισφράγιση της ένταξής του «εν σκηναίς Αγίων». Ο τάφος κλείνεται και ανοίγει ξανά το 1984. Η ίδια ευωδία ...

Το ιερό σκήνωμα μεταφέρθηκε αρχικά στο Ιερό Βήμα του ναού της Αγίας Σιών και το 2008 στον τόπο του μαρτυρίου του. Ένα χρόνο μετά, στις 29 Νοεμβρίου 2009 γίνεται η επίσημη Αγιοκατάταξη του Αγίου από τη Σύνοδο του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων. 

Συγκινητική επικοινωνία με τον π. Ιουστίνο από το Φρέαρ του Ιακώβ για τον Άγιο Φιλούμενο***

https://www.youtube.com/watch?v=FzFUNp8-Dk0

Ακούστε ακόμα:

Τον Λυκούργο Μαρκούδη

στη ραδιοσυχνότητα της Πειραϊκής Εκκλησίας

να μιλά για τον άγιο Φιλούμενο.

"Άγιέ μου, τώρα θα δυσκολέψεις λίγο

που δεν έχουμε άνδρες να σηκώσουν την λάρνακα

κατά την μετακομιδή των λειψάνων του"

μαρτυρά ο Μητροπολίτης Μόρφου

"Σκεπάσαμε τη λάρνακα μ' ένα ύφασμα

και ξεκινήσαμε μ' ένα αυτοκίνητο...

Το σκήνωμα άρχισε να ευωδιάζει ...

Όταν πλησιάσαμε το εβραϊκό οδόφραγμα,

φοβηθήκαμε πολύ ...

Ένας στρατιώτης μας ρώτησε πού πηγαίνουμε ...

Ο π. Κυπριανός ήξερε εβραϊκά...

Τι μεταφέρετε εκεί;

Είναι νεκρός;

Αν άνοιγαν οι στρατιώτες τη λάρνακα ...

Στιγμές σιωπής και προσευχής ...

Τι θα λέγαμε;

Ο Εβραίος στη συνέχεια ...

Αρχίσαμε να διαβάζουμε τους Χαιρετισμούς ...

Εν τω μεταξύ ο π. Ιουστίνος περίμενε με συγκίνηση το σκήνωμα.

Σκέπασαν τη λάρνακα με σημαία ...

Ο άγιος επέστρεψε στην αγία Σιών".

Τα Εισόδια

 

Η αγιασμένη τυφλή Κρητικοπούλα

 

Εἶναι γνωστὴ σὲ ὅλους τοὺς Ἕλληνες ἡ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στὴν Αἴγινα. Πρόκειται γιὰ τὸ μοναστήρι ποὺ ἵδρυσε ὁ Ἅγιος τοῦ 20ου αἰῶνα μὲ δέκα νέες ποὺ τὸν ἀκολούθησαν ἀπὸ τὴν Ἀθήνα. Ἀνάμεσα σ᾿ αὐτὲς ξεχώριζε ἡ Χρυσάνθη Στρογγυλοῦ, μία τυφλὴ Κρητικοπούλα.

Γεννήθηκε τὸ 1867 στὰ Χανιὰ τῆς Κρήτης, ὅταν ἔβραζε ἡ κρητικὴ ἐπανάσταση γιὰ τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὸν τουρκικὸ ζυγό. Σὲ ἡλικία ἐννέα μηνῶν ἔχασε τὸ φῶς της ἀπὸ μηνιγγίτιδα. Οἱ γονεῖς τῆς Νικόλαος καὶ Μαρία, εὐσεβεῖς ἄνθρωποι τὴν φώτισαν μὲ τὸ χριστιανικὸ φῶς. Ἔτσι ὅταν ἡ τυφλὴ Χρυσάνθη ἦρθε στὴν Ἀθήνα, φιλοξενήθηκε ἀπὸ εὐσεβεῖς οἰκογένειες καὶ χάρη στὴν πνευματική της καλλιέργεια ἀγαπήθηκε ἀπ᾿ ὅλους. 

Πήγαινε τακτικὰ στὴν Ἐκκλησία, στοὺς Ταξιάρχες, στὸ Πολύγωνο. Φοροῦσε καλογερικά. Ἐκεῖ τὴ συναντοῦσε ἡ Αἰκατερίνα Ματθοπούλου, εὐσεβὴς καὶ εὔπορη. Ἦταν νύφη τοῦ π. Εὐσεβίου Ματθοπούλου. Ἐκεῖ σύχναζε ἡ εὐσεβὴς κόρη ὅπου καὶ ἐγνώρισε τὸν Ἅγιο Νεκτάριο, ποὺ εἶχε ἐπισκεφθεῖ τὸν σπίτι τῆς κ. Ματθοπούλου μετὰ ἀπὸ ἕνα μνημόσυνο. Ἀπὸ τότε ἡ κ. Χρυσάνθη μὲ μιὰ ὁμάδα καλῶν κοριτσιῶν εἶχαν γιὰ πνευματικὸ τοὺς πατέρα τὸν Ἅγιο Νεκτάριο. Οἱ πνευματικὲς συναντήσεις αὐτὲς γίνονταν στὸ σπίτι τῆς νύφης τοῦ π. Εὐσεβίου Ματθόπουλου. Τὶς ἀφοσιωμένες αὐτὲς καρδιὲς τὶς πυρπολοῦσε ὁ πόθος τῆς ὁλοκληρωτικῆς ἀφιερώσεως στὸ Θεό. Τὸ 1904 ὁ Σεβ. Νεκτάριος διάλεξε ἕνα μέρος στὴ θέση Ξάντος στὴν Αἴγινα ὅπου ὑπῆρχε ἄλλοτε ἡ Μονὴ τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς. Ἐκεῖ ἀποφάσισαν νὰ μείνουν ὁ Ἅγιος με τὶς 10 νέες.

Μὲ τὴν πνευματικὴ διαύγεια ποὺ διέκρινε τὸν Ἅγιο, ὅρισε γιὰ ἡγουμένη τὴν τυφλὴ Χρυσάνθη ποὺ μετονομάστηκε Ξένη μοναχή.

Ὑπάρχουν προφορικὲς μαρτυρίες πιστῶν Αἰγινητῶν, ὅπου καταδεικνύεται ὁ θαυμαστὸς βίος, τὸ προφητικὸ καὶ προορατικὸ χάρισμα τῆς γερόντισσας, ὅπως καὶ ἡ ἐκ μέρους τῶν συμμοναζουσῶν της βαθιὰ ἐμπιστοσύνη καὶ ἀφοσίωση ὡς πρὸς τὴν ὁσία. Οἱ ἐνθυμήσεις ποὺ ἔχουν διασωθεῖ εἶναι ἀπολύτως χαρακτηριστικές, παραθέτουμε ἐνδεικτικὰ ὁρισμένες ἀπὸ αὐτές:

«Ἦταν ἡ πρώτη ἡγουμένη τοῦ Μοναστηρίου» ἔλεγε ἡ Εὐαγγελία Μπέση. «Ἁγία γυναῖκα. Ἦταν προικισμένη μὲ πολλὲς ἀρετές. Ἐφάρμοζε κατὰ γράμμα τὶς συμβουλὲς τοῦ Σεβασμιότατου καὶ βοηθοῦσε καὶ τὶς ἀδελφὲς νὰ τὶς ἐφαρμόσουν καὶ αὐτές. Τὴν σέβονταν ὅλες. Εἶχε καὶ θαυμάσιο ποιητικὸ τάλαντο. Ἦταν θρησκευτικὴ ποιήτρια. Ἔγραφε ὕμνους στὸ Χριστό, στὴν Παναγία, στοὺς Ἁγίους. Ὑπέροχη ψυχή. Ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ».

Παρεμφερεῖς εἶναι καὶ οἱ ἐνθυμήσεις τοῦ Σωτηρίου Οἰκονόμου, μαθητοῦ τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου στὴν Ριζάρειο Σχολή, διηγεῖται μὲ ἔμφαση: «Ἁγία ψυχή! Μάλιστα ἀπορῶ πῶς δὲν τὴν ἀνακήρυξαν καὶ αὐτὴν ἁγία».

Ἡ Πετρούλα Βότση-Γιαννακοπούλου ἀφηγήθηκε προσωπική της ἐμπειρία: «Ἦταν Ἅγιος ἄνθρωπος! Χαριτωμένος. Εἶχε καὶ χάρισμα προορατικό. Ἐκεῖ ποὺ εἶναι σήμερα τὸ ἐξομολογητήριο, ἦταν παλιὰ πορτίτσα μισή - μισὴ πάνω μισὴ κάτω. - Καλημέρα Γερόντισσα, τῆς ἔλεγα. -Καλῶς τὴν Πετρούλα, ἀποκρινόταν καλοσυνάτα. Ὅποιος καὶ ἂν τὴν πλησίαζε, δίχως φυσικὰ νὰ βλέπει, οὔτε μία ἀκτῖνα φῶς, ἐπικοινωνοῦσε μαζί του σὰν νὰ ἔβλεπε κανονικά. Λέτε καὶ δὲν ἦταν τυφλή. Εἶχε χάρισμα...».

Ἰδιαιτέρως σημαντικὴ εἶναι καὶ ἡ μαρτυρία τῆς ἀνιψιᾶς της, Μαρίας Στρογγυλοῦ: «Ὅταν προσευχόταν, νόμιζες πῶς δὲν πατοῦσε στὴ γῆ! Ὅτι βρισκόταν στὸν οὐρανό!»

Ἡ Αἰγηνίτισσα μοναχὴ Νεκταρία ἔλεγε γι᾿ αὐτή: «Ἦταν ἁγία γυναῖκα! Εὐωδιάζουν τὰ ὀστᾶ της! Πολλὰ βράδια στὸ ἀπόδειπνο -ἀφοῦ εἶχε κοιμηθεῖ ὁ Ἅγιος- ἔβλεπε ἕνα Γεροντάκι μὲ τὸ σκουφάκι του τὸ μαῦρο καὶ περιφερόταν γύρω-γύρω, τὴν ὥρα τῆς ἀκολουθίας. Δὲν ἔβλεπε καθόλου. Ἀλλὰ τὰ πάντα «ἔβλεπε». Ὅταν ἔμπαινε στὸ Ναὸ ἔλεγε: -Γιατί παιδιά μου ἔχουν σκόνη οἱ Εἰκόνες αὐτές; Μιὰ μέρα μοῦ εἶπε: -Γιατί Ζηνοβία φορᾷς τόσο κοντὸ φουστανάκι, ἀφοῦ θὰ γίνεις μοναχή;»

Τὸν Ἅγιο τὸν ξενύχτησαν πολλοὶ στὸ Μοναστήρι. Ἡ Γερόντισσα Ξένη γύριζε γύρω-γύρω καὶ παρηγοροῦσε τὸν κόσμο ποὺ ἔκλαιγε. Τὸ ἀπόγευμα πρὶν κοιμηθῇ ὁ Δεσπότης, οἱ καλόγριες πῆραν τηλεγράφημα ποὺ ἔλεγε ὅτι πάει καλύτερα στὸ Ἀρεταίειο. Χάρηκαν. Ἡ Ξένη ὅμως δὲν χάρηκε. Τὸν εἶχε δεῖ στὴν αὐλὴ τοῦ Μοναστηριοῦ καὶ τῆς εἶπε: -Ἦρθα νὰ σᾶς χαιρετίσω. Ἀναχωρῶ! Ὕστερα ἀπὸ λίγη ὥρα μάθαμε τὰ μαντάτα. Ὁ Δεσπότης κοιμήθηκε.

Στὶς ἑκατὸν τριάντα ἕξι σῳζόμενες ἐπιστολὲς τοῦ ἁγίου Νεκταρίου, οἱ ἑκατὸν δέκα περίπου ἀποστέλλονται πρὸς τὴν «ὁσιωτάτην ἐν Κυρίῳ ἀγαπητὴν ὁσίαν Ξένην». Ἡ ὁσία παρὰ τὴν ἀσθενικήν της κράση ἐβίαζε τόσον ἑαυτὴν προσευχομένη καὶ νηστεύουσα, ὥστε ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος νὰ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη νὰ τῆς ὑπενθυμίζῃ ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐκθέτῃ τὴν ὑγεία της σὲ κίνδυνο. Ἄλλοτε πάλι, τῆς ἔγραφε «νὰ ὀλιγοστεύσῃ τὰ κομβοσκοίνια». Ἐκείνη, βεβαίως, πειθαρχοῦσε, διότι ἦτο ἄνθρωπος ὑπακοῆς, ἐγνώριζε, ἐξ ἄλλου, καλῶς τί θὰ ἀπαντοῦσε ὁ ἅγιος ὅταν ὁποιαδήποτε μοναχὴ παρήκουε τὶς νουθεσίες του: «Φυλάξατε τὰς συνθήκας τοῦ ἁγίου σχήματος καὶ τοὺς νόμους Του». 

Αγ. Νεκτάριος: ...τη συκοφαντία και την προσβολή και την περιφρόνηση έφτασα να τ΄ αγαπήσω. Απορείς;

 

"Στα σαράντα τέσσερά μου χρόνια ο Θεός μου φανέρωσε αυτό, που θα με κράταγε μέχρι τέλους τής ζωής μου σταθερό στη στενή και τεθλιμμένη οδό, που είχα επιλέξει:

Το της «ατιμίας πόμα καθάρσιον» που λέει και ο Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης.

Από τότε μέχρι την τελευταία μου αναπνοή ούτε στιγμή δε μ΄ άφησε η συκοφαντία, η προσβολή, η περιφρόνηση.

Δε θέλω να σου μιλήσω ούτε για περιστατικά, ούτε για πρόσωπα.

Μπορεί να σε σκανδαλίσω με λογισμούς αγανάκτησης και κατάκρισης.

Δε θα μπορέσεις έτσι να καταλάβεις, ότι και τη συκοφαντία και την προσβολή και την περιφρόνηση έφτασα να τ΄ αγαπήσω. Απορείς;

Κι όμως, έμαθα να τα βλέπω σαν τα καρφιά του σταυρού μου.

Αυτή ήταν η οδός τής ανάστασής μου.

Να ΄ναι ευλογημένα.

Με μάθαν ν΄ αγαπώ, απαλλαγμένος από την αγωνία να αρέσω, να γοητεύω, να τιμώμαι.

Με μάθαν να στρέφω το βλέμμα στους ταπεινούς και καταφρονεμένους, στους απλούς, καθημερνούς και ανώνυμους ανθρώπους, στο χρυσάφι της γης".

Άγιος Νεκτάριος

ΠΗΓΗ