π. Δανιήλ Αεράκης: «Απόδοση της εορτής του Πάσχα: Η Ανάσταση συνεχίζεται!»

Η Ανάσταση συνεχίζεται! Αυτό δείχνει και η γιορτή της Αποδόσεως του Πάσχα. Τα ίδια γράμματα της νύχτας της Αναστάσεως, ακούγονται και κατά την Απόδοση του Πάσχα.

Τελείται μια μέρα πριν απ’ τη γιορτή της Αναλήψεως.

Κάθε μεγάλη γιορτή στην Ορθόδοξη λατρεία έχει την «απόδοσή» της. Κάθε γιορτή είναι ζωντανό γεγονός, που επαναλαμβάνεται στη ζωή της Εκκλησίας, στη ζωή του πιστού.

Αλλά και για άλλο λόγο γίνεται ο επανεορτασμός μιας εορτής, δηλαδή η απόδοσή της. Για ν’ απολαύσουμε ακόμα μια φορά την ομορφιά της γιορτής.

Όταν ένα θέαμα είναι ωραίο, ποθούμε να το ξαναδούμε. Όταν ένα φαγητό είναι νόστιμο, θέλουμε να το ξαναγευτούμε. Ο εορτασμός κάποιου γεγονότος της ζωής του Χριστού ή της Θεοτόκου, προξενεί γλυκύτητα στη ψυχή, που θέλει να το ξαναγιορτάσει.

Τη γλυκύτητα περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο γεγονός, την αισθανόμαστε για τη γιορτή του Πάσχα. Γιορτή ευφροσύνης. «Πανήγυρις έστι πανηγύρεων». Ποτέ άλλοτε δεν σκιρτά η ψυχή τόσο πολύ, όσο τη νύχτα της Αναστάσεως. Χαιρόμαστε για το θρίαμβο του Αναστάντος Κυρίου.

Θρίαμβος της ζωής κατά του θανάτου. Του Χριστού κατά του Άδη. Της χαράς κατά της λύπης. Της αλήθειας κατά του ψεύδους. Αυτή η ευφροσύνη για την Ανάσταση του Χριστού είναι καθολική και αιώνια. Ουρανός και γη συγχορεύουν. Όχι μια φορά. Πάντοτε, αιώνια. «Ουρανοί μεν επαξίως ευφραινέσθωσαν, γη δε αγαλλιάσθω· εορταζέτω δε κόσμος, ορατός τε άπας και αόρατος. Χριστός γαρ εγήγερται, ευφροσύνη αιώνιος» (κανόνας Πάσχα)...

π. Δανιήλ Αεράκης

Γιατί ο Χριστός είπε στον Απόστολο Πέτρο : «και δώσω σοι τας κλεις της βασιλείας των ουρανών»; Γιατί δεν είπε «το κλειδί», αλλά χρησιμοποίησε πληθυντικό αριθμό;

Γιατί όμως λέει «και δώσω σοι τας κλεις»; «τα κλειδιά»;. Δεν μπορούσε να πει απλώς «το κλειδί»; Με ένα κλειδί, δεν ανοίγεται άραγε ο Παράδεισος;

Τα κλειδιά είναι πολλών ειδών, αυτό θέλει να πει. Το κλειδί μπορεί να είναι χρυσό, μπορεί να είναι σιδερένιο, μπορεί να είναι και ξύλινο ακόμα. Το ξύλινο, είναι του φτωχού. Ο φτωχός με τη φτώχεια του μπορεί να «ανοίξει» τον Παράδεισο. Το χρυσό είναι του πλουσίου. Ο πλούσιος χρησιμοποιώντας σωστά τον πλούτο του, μπορεί να «ανοίξει» τον Παράδεισο, να σωθεί. Το σιδερένιο, ας πούμε ότι είναι όλες οι άλλες κατηγορίες των ανθρώπων, που δεν είναι ούτε πλούσιοι, ούτε φτωχοί. Και εκείνοι μπορούν να «ανοίξουν» τον Παράδεισο, να σωθούν. Ώστε εύκολα μπορεί να σωθεί και φτωχός και πλούσιος και κάθε άνθρωπος! Ω! Παράδεισε, μπορούμε να σε κερδίσουμε αλλά δεν μπορούμε να σε καταλάβουμε!

Τι κρίμα αλήθεια για λίγα, για ελάχιστα πράγματα, να κινδυνεύουμε να τον χάσουμε, έχοντας τα «κλειδιά» στα χέρια!! Έναν Παράδεισο για μιας ώρας χαρά! Τι κρίμα!

O Xριστός ατενίζει από τα ύψη του Σταυρού όλους τους ανθρώπους της γης και λέει. «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».! (Ιωανν ις,33)

Ο Παράδεισος, είναι για όλους μας. Λίγη προσπάθεια χρειάζεται. Αμήν.

Πηγή: Συναξαριστή του Τριωδίου, υπό Ματθ. Λάγγη, σελ. 409, του Ηλία Μηνιάτη, εκκλησιαστικού ρήτορα και Επισκόπου Κερνίκης και Καλαβρύτων, +1714

Από το dogma.gr

Ανάσταση

«Η ανάσταση του Χριστού δεν αποτελεί κάποιο 

θαυμαστό γεγονός της ζωής Του. 

Είναι η πεμπτουσία της θείας αποκαλύψεως. 

Είναι η απαρχή της αναδημιουργίας του κόσμου, 

η βάση της «καινής κτίσεως», 

το θεμέλιο της Εκκλησίας και του κηρύγματός της».

Γεώργιος Μαντζαρίδης, 

Ομότιμος Καθηγητής Θεολογίας

Με τους ασθενείς στο Π.Γ.Ν.Π. ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ την ημέρα του Πάσχα

Οι φοιτήτριες της Χ.Φ.Δ. Πατρών και η Πρόνοια της Χριστιανικής Εστίας Πατρών συνεχίζοντας μια ευλογημένη παράδοση, επισκέφτηκε την ημέρα του Πάσχα το Νοσοκομείο στο Ρίο για να ψάλλει αναστάσιμους ύμνους και να ευχηθεί στους εμπερίστατους και πονεμένους  αδελφούς μας. Τους υποδέχτηκε ο εφημέριος του ναού π. Χαρίτων Αθανασόπουλος.

 

Η επικίνδυνη ζωή Χριστιανών στη Συρία

Διαβάστε, αγαπητοί φίλοι, το αφιέρωμα της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για την επικίνδυνη ζωή που ζουν στη Συρία σήμερα οι Χριστιανοί. Η εκκλησία είναι μεγάλη παρηγοριά για το λαό εκεί...

Αληθώς Ανέστη

Ο θάνατος μου ψιθυρίζει στο αυτί:

«Ζήσε» μου λέει, «έρχομαι».

Κι εγώ του απαντάω:

Πού σου, θάνατε, το κέντρον;

Πού σου, άδη, το νίκος;

Ανέστη Χριστός και σύ καταβέβλησαι...

Βιργίλιος

Ο Εσπερινός της Αγάπης στην Μ.Φ.Η. της Αγ. Σκέπης

Την Κυριακή του Πάσχα το πρωί στις 10.30 π.μ. σήμαναν αναστάσιμα οι καμπάνες και τελέσθηκε ο Εσπερινός της Αγάπης, στον Ιερό Ναό της Αγίας Σκέπης από τους: Αρχιμανδρίτη π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη, Πρωτοπρεσβύτερο π. Παναγιώτη Θωμά, Πρεσβύτερο π. Ανδρέα Πολίτη και Πρεσβύτερο π. Κωνσταντίνο Δαραμούσκα.

Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας, διαβάστηκε το Ευαγγέλιο στα Ελληνικά από τον π. Παναγιώτη Θωμά, ενώ αποδόθηκε και στην Ομηρική διάλεκτο από τον π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη.

Στο τέλος της Ακολουθίας, οι κληρικοί πέρασαν από όλα τα δωμάτια των φιλοξενουμένων στην Μ.Φ.Η «Η Αγία Σκέπη» με το Ιερό Ευαγγέλιο και την εικόνα της Αναστάσεως και ευχήθηκαν στους εμπερίστατους που δεν μπόρεσαν να παραβρεθούν στην ακολουθία.

Περιμένοντας την Ανάσταση

Σήμερα οι πιστοί απ' άκρη σ' άκρη περιμένουν την Ανάσταση. Και το αυθεντικό νόημα του Πάσχα είναι αυτό ακριβώς: το πέρασμα από τη σκλαβιά της αμαρτίας στην ελευθερία της ζωής εν Χριστώ. Η διάβαση από το σκοτάδι στο φως, από το θάνατο στη Ζωή...

«Ἐκ γάρ θανάτου πρός ζωήν ἡμᾶς διεβίβασεν ἐπινίκιον ψάλλοντας» θα ακούσουμε στον αναστάσιμο κανόνα.

Απόψε, ας αφήσουμε το αναστάσιμο φως της ελπίδας και της αγάπης να πλημμυρίσει τις κλονισμένες καρδιές μας. Το έχουμε όλοι μας τόσο ανάγκη!

"Δεῦτε λάβετε φῶς ἐκ τοῦ ἀνεσπέρου φωτός..."

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Μήνυμα Πάσχα Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Σήμερα ζοῦμε μέσα στό πέλαγος τῆς χαρᾶς καί τῆς ἀγαλλιάσεως, γιατί ἀναπνέομε τόν πνευματικό ἀέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καί τῆς νίκης τῆς ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου.

Αὐτός ὁ ἑορτασμός δέν εἶναι ἓνα κοσμικό γεγονός. Αὐτό τό πανηγύρι δέν εἶναι μιά ἁπλῆ συμμετοχή σέ μιά ἑορταστική σύναξη, ἀλλά εἶναι «ἡ ἑορτή τῶν ἑορτῶν καί ἡ πανήγυρις τῶν πανηγύρεων».

Πρόκειται γιά «Σύνοδο οὐρανοῦ καί γῆς», ὃπως θά ἒλεγε ὁ Ἃγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος. Ὁ ὡραιότερος ὓμνος πού ἒχει γραφεῖ γιά ἑορτή τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι αὐτός πού ἀκούεται κατά τήν ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως. «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια. Ἑορταζέτω γοῦν πᾶσα κτίσις, τήν ἒγερσιν Χριστοῦ ἐν ᾗ ἐστερέωται…» Δηλαδή: «Τώρα ὃλα ἒχουν πλημμυρίσει ἀπό φῶς. Ὁ Οὐρανός καί ἡ γῆ καί τά καταχθόνια. Ὃλη ἡ κτίση ἂς ἑορτάσει τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, γιατί μέσα ἀπό τήν Ἀνάσταση ἀνακαινίστηκε…».

Σήμερα, τό φῶς νίκησε καί ἒδιωξε μακριά ἀπό τόν ἂνθρωπο, τό φοβερό σκοτάδι τῆς ἀγνωσίας τοῦ Θεοῦ.
Σήμερα, γίνεται ἡ ἀνάβαση ἀπό τήν γῆ στούς οὐρανούς.
Σήμερα γίνεται ἡ μετάβαση ἀπό τόν θάνατο στή ζωή, ὣστε ὁ Ἃγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ὡς Ἐκπρόσωπος τῆς κτίσεως συμπάσης να πανηγυρίζῃ πανευφροσύνως, καταγελώντας τόν θάνατο καί λέγοντας: «Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον; Ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος;

Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.

Από το Αναστάσιμο μήνυμα του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

.....
Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἐπένδυση ἀπὸ αὐτὴν τῆς πίστεως στὴν θεότητα τοῦ Κυρίου καὶ τῆς ὁμολογίας τῆς Ἀναστάσεώς Του. Γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀδικία γιὰ κάποιον ἀπὸ τὸ νὰ μεταμορφώσει αὐτὴ τὴ δυνατότητα τῆς πίστεως σὲ ἀμφιβολία ἢ σὲ νεκρὸ γράμμα.

Ὁ κίνδυνος, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, νὰ πνιγοῦμε κάτω ἀπὸ τὰ ἄγρια κύματα τῶν ὀρθολογιστικῶν ἀμφιβολιῶν καὶ ἢ νὰ παρασυρθοῦμε ἀπὸ τοὺς θυελλώδεις ἀνέμους τῆς σύγχρονης κοσμικῆς ἀντίληψης ἢ ἀκόμη νὰ μείνουμε ἀδιάφοροι κάτω ἀπὸ ρηχότητα τῶν ἑορταστικῶν πανηγυρισμῶν τοῦ λεγόμενου ἑλληνικοῦ Πάσχα εἶναι ὁρατός. Ἡ χαρὰ ποὺ οἱ πασχαλιάτικοι ἑορτασμοὶ προσφέρουν σβήνει μόλις σβήσουν οἱ λαμπάδες, τελειώνει μόλις φᾶμε τὸ ἀρνί, εἶναι εὔθραυστη σὰν τὰ τσόφλια ἀπὸ τὰ κόκκινα αὐγά, ξεχνιέται μόλις τελειώσουν οἱ ἀργίες.

Ἀντίθετα, ὁ πνευματικὸς ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα, ποὺ στηρίζεται πάνω στὴν ἀκλόνητη πίστη στὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καὶ ἐπιβεβαιώνεται μὲ τὴν πραγματικὰ ἀναστημένη ζωή μας εἶναι αἰώνιος, δίχως τέλος, ἀνέσπερος, οὔτε ἐξαντλεῖται οὔτε ἐξαντλεῖ...

ολόκληρο το μήνυμα εδώ

Χριστός Ανέστη!

Ἐὰν ὑπάρχει μιὰ ἀλήθεια στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ εὐαγγελικὲς ἀλήθειες, ἡ ἀλήθεια αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ.

Μόνο στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐξηγοῦνται ὅλα τὰ θαύματά Του, ὅλες οἱ ἀλήθειές Του, ὅλα τὰ λόγια Του, ὅλα τὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Μεταξὺ τῶν θαυμάτων, ἡ ἀνάσταση τοῦ Κυρίου εἶναι τὸ μεγαλύτερο θαῦμα. Ὅλα τὰ ἄλλα θαύματα πηγάζουν ἀπὸ αὐτὸ καὶ συνοψίζονται σ’ αὐτό. Ἀπ’ αὐτὸ πηγάζουν ἡ πίστη καὶ ἡ ἀγάπη καὶ ἡ ἐλπίδα καὶ ἡ προσευχὴ καὶ ἡ θεοσέβεια. 

Χωρὶς τὴν ἀνάσταση δὲν ὑπάρχει, οὔτε στὸν οὐρανὸ οὔτε κάτω ἀπὸ τὸν οὐρανὸ, τίποτε πιὸ παράλογο ἀπὸ τὸν κόσμο αὐτὸ, οὔτε μεγαλύτερη ἀπελπισία ἀπὸ τὴ ζωὴ αὐτή, δίχως ἀθανασία. Γι’ αὐτό, γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, ὁ Ἀναστημένος Κύριος εἶναι τὰ «πάντα ἐν πᾶσιν» σ’ ὅλους τοὺς κόσμους: ὅ,τι τὸ Ὡραῖο, τὸ Καλό, τὸ Ἀληθινό, τὸ Προσφιλές, τὸ Χαρμόσυνο, τὸ Θεῖο, τὸ Σοφό, τὸ Αἰώνιο. 

Αὐτὸς εἶναι ὅλη ἡ Ἀγάπη μας, ὅλη ἡ Ἀλήθειά μας, ὅλη ἡ Χαρά μας, ὅλο τὸ Ἀγαθό μας, ὅλη ἡ Ζωή μας, ἡ Αἰωνία Ζωὴ σὲ ὅλες τὶς αἰωνιότητες καὶ ἀπεραντοσύνες.

Ὁσίου Ἰουστίνου Πόποβιτς

Από το αναστάσιμο μήνυμα του Μητροπολίτου Κονίτσης κ.κ. ΑΝΔΡΕΑ

.....
Ἀλλὰ ὄχι ! Ἡ φωνὴ τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀκούγεται θριαμβευτική : "Ἐγενόμην νεκρός, καὶ ἰδοὺ ζῶν εἰμι εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων". Οἱ ἐχθροί μου μὲ ἐσταύρωσαν, ἐσφράγισαν τὸν τάφον μου καὶ ἔβαλαν στρατιωτικὴ φρουρά. Καὶ νόμισαν ἔτσι ὅτι ἡσύχασαν ἀπὸ τὴν παρουσία μου. Πόσο λάθος ἔκαναν ! Τὰ δεσμὰ τοῦ θανάτου καὶ τοῦ ἅδου διερράγησαν, ὁ τάφος ἄνοιξε μὲ θαυμαστὸ τρόπο. Κι' ἐγώ, ποὺ οἱ ἐχθροί μου νόμιζαν ὅτι μὲ εἶχαν ἐξουθενώσει, "ζῶν εἰμι", ζῶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Εἶμαι ὁ νικητὴς καὶ ὁ ἀσάλευτος βράχος ἐπάνω στὸν ὁποῖο θὰ μένῃ ἀκλόνητη ἡ Ἐκκλησία μου. "Καὶ πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς" (Ματθ. ιστ΄ 18). Ὁ θάνατος καὶ οἱ ὠργανωμένες δυνάμεις τοῦ κακοῦ δὲν θὰ ὑπερισχύσουν καὶ δὲν θὰ κατανικήσουν τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία θὰ παραμένῃ αἰώνια καὶ ἀθάνατη.

όλο το μήνυμα εδώ

Εσπερινός της Αγάπης

Το μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου για το Πάσχα

....
Ἀτυχῶς, σήμερον ἡ τρομοκρατία, οἱ πόλεμοι καὶ γενικώτερον ἡ ἀφαίρεσις τῆς ζωῆς ἀνθρώπων συνεχίζονται.

Ὁ θρῆνος καὶ ἡ ἀγωνία τῶν θυμάτων, διαδιδόμενοι μάλιστα ταχύτατα διὰ τῶν συγχρόνων τεχνολογι-κῶν μέσων, διασχίζουν τὴν ἀτμόσφαιραν καὶ σπαράσσουν τὴν καρδίαν μας. Διὰ τοῦτο οἱ ἡγέται τῆς ἀνθρωπότητος, πολιτικοὶ καὶ πνευματικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοί, ἔχομεν καθῆκον καὶ χρέος ἀγάπης νὰ ἐνεργῶμεν πᾶν ὅ,τι ἐνδείκνυται διὰ τὴν ἀποφυγὴν αὐτῶν τῶν ἐκρύθμων καταστάσεων.

Ἐν μέσῳ αὐτοῦ τοῦ σημερινοῦ «κόσμου τοῦ παραλόγου», ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ καλούμεθα νὰ δώσωμεν τὴν καλὴν μαρτυρίαν τῆς ἀγάπης καὶ τῆς προσφορᾶς πρὸς τὸν συνάνθρωπον, ἀγάπης καὶ μόνον.

Τὸ Πάσχα δὲν εἶναι διὰ τοὺς Ὀρθοδόξους πιστοὺς μία στιγμιαία ἀπόδρασις ἀπὸ τὴν στυγνὴν πραγματικότητα τοῦ κακοῦ ἐν τῷ κόσμῳ, εἶναι ἡ ἀκλόνητος βεβαιότης ὅτι ὁ θανάτῳ θάνατον πατήσας καὶ ἀναστὰς ἐκ νεκρῶν Χριστὸς εἶναι μεθ᾿ ἡμῶν «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος» (Ματ. κη΄, 20)...

Από το Αναστάσιμο μήνυμα του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου

όλο το μήνυμα εδώ

Καλή Ανάσταση

Τί εἶναι αὐτό, ἀδελφοί φιλεόρτοι καί φιλόχριστοι; Τί εἶναι αὐτή ἡ μεγάλη λαμπροφορία; Τί εἶναι αὐτή ἡ τόση φωταγωγία καί χαρά; Τί εἶναι αὐτό πού ἔκανε τήν Ἐκκλησία νά ἀστράφτει τόσο πολύ; Τί εἶναι αὐτό πού λάμπρυνε τήν οἰκουμένη; Τί εἶναι αὐτό πού ἔκανε νά δημιουργηθεῖ τόσο μεγάλη χαρά καί εὐχαρίστηση;

Ὁ Χριστός ἀναστήθηκε καί ὅλος ὁ κόσμος γέμισε ἀπό ἀγαλλίαση. Ἄνοιξε τόν Παράδεισο καί τόν ἔκανε προσιτό σέ ὅλους μας.

Ὑμνοῦν οἱ ἄγγελοι, ἐπειδή εὐφραίνονται γιά τή σωτηρία μας. Ὅλη ἡ κτίση ἑορτάζει μαζί μας γιατί ξημέρωσε ἡμέρα σωτήρια, ἔλαμψε πάλι ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης».

Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης

(Ε.Π.Ε. Φιλοκαλία, τόμος 18ος)

Δος μοι τούτον τον ξένον

Τὸν ἥλιον κρύψαντα τὰς ἰδίας ἀκτίνας,
καὶ τὸ καταπέτασμα τοῦ ναοῦ διαρραγέν, τῷ τοῦ Σωτῆρος θανάτῳ,
ὁ Ἰωσὴφ θεασάμενος, προσῆλθε τῷ Πιλάτῳ καὶ καθικετεύει λέγων·

δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, τὸν ἐκ βρέφους ὡς ξένον ξενωθέντα ἐν κόσμῳ·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ὁμόφυλοι μισοῦντες θανατοῦσιν ὡς ξένον·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ξενίζομαι βλέπειν τοῦ θανάτου τὸ ξένον·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὅστις οἶδεν ξενίζειν τοὺς πτωχούς τε καὶ ξένους·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν Ἑβραῖοι τῷ φθόνῳ ἀπεξένωσαν κόσμῳ·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ἵνα κρύψω ἐν τάφῳ, ὃς ὡς ξένος οὐκ ἔχει τὴν κεφαλὴν ποῦ κλῖναι·
δός μοι τοῦτον τὸν ξένον, ὃν ἡ Μήτηρ καθορῶσα νεκρωθέντα ἐβόα·

Ὦ Υἱὲ καὶ Θεέ μου, εἰ καὶ τὰ σπλάγχνα τιτρώσκομαι,
καὶ καρδίαν σπαράττομαι, νεκρόν σε καθορῶσα,
ἀλλὰ τῇ σῇ ἀναστάσει θαρροῦσα μεγαλύνω.
Καὶ τούτοις τοίνυν τοῖς λόγοις δυσωπῶν τὸν Πιλᾶτον
ὁ εὐσχήμων λαμβάνει τοῦ Σωτῆρος τὸ σῶμα,
ὃ καὶ φόβῳ ἐν σινδόνι ἐνειλήσας καὶ σμύρνῃ, κατέθετο ἐν τάφῳ
τὸν παρέχοντα πᾶσι ζωὴν αἰώνιον καὶ τὸ μέγα ἔλεος. 


Τον ήλιο που έκρυψε τις ίδιες του τις ακτίνες και το καταπέτασμα του ναού που διερράγη, λόγω του θανάτου του Σωτήρος, ο Ιωσήφ όταν (τα) είδε, προσήλθε στον Πιλάτο και θερμά ικετεύει λέγοντας: 

Δώσε μου τούτο τον ξένο, που από βρέφος σαν ξένος φιλοξενήθηκε στον κόσμο. 
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι ομόφυλοι από μίσος τον θανατώνουν σαν ξένο. 
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που παραξενεύομαι να βλέπω του θανάτου το (παρά)ξενο. 
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που ήξερε να φιλοξενεί τους πτωχούς και τους ξένους. 
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που οι Εβραίοι από φθόνο τον απεξένωσαν από τον κόσμο. 
Δώσε μου τούτο τον ξένο, για να κρύψω σε τάφο, που σαν ξένος δεν είχε που να γείρει το κεφάλι. 
Δώσε μου τούτο τον ξένο, που βλέποντάς τον νεκρό η Μητέρα φώναζε: 

Ω, Υιέ μου και Θεέ μου, αν και στα σπλάχνα πληγώνομαι και στην καρδιά σπαράζω που σε βλέπω νεκρό, αλλά αναθαρρώντας από την ανάστασή σου, δοξάζω. 
Και με τούτα τα λόγια ικετεύοντας τον Πιλάτο ο άρχοντας λαμβάνει του Σωτήρος το σώμα, που και με φόβο το τύλιξε σε σεντόνι και σε σμύρνα και το έβαλε σε τάφο, αυτόν που παρέχει σε όλους ζωή αιώνια και το μεγάλο έλεος. 

(ιδιόμελο Μ. Παρασκευής)

Ακολουθίες στην Αγ. Σκέπη

Η Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου 
την Μεγάλη Παρασκευή το απόγευμα 
στον Ιερό Ναό Αγίας Σκέπης Πατρών 

θα αρχίσει στις 6 μ.μ.

Η περιφορά του Επιταφίου πέριξ του Ιδρύματος 

περίπου στις 8 μ.μ.

Ο ΕΣΠΕΡΙΝΟΣ της ΑΓΑΠΗΣ

στον ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΠΑΤΡΩΝ

θα τελεσθεί την ΚΥΡΙΑΚΗ του ΠΑΣΧΑ

στις 10:30 το πρωί.

Τι είναι το Υπερώο της Σιών;

Το Υπερώο της Σιών που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη είναι ένα ιδιωτικό διώροφο σπίτι, που μεταμορφώθηκε σε χώρο συναθροίσεων των χριστιανών. Σ’αυτό έγιναν, ο Μυστικός Δείπνος και το Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας, η Επιφοίτηση του Άγιου Πνεύματος και η ίδρυση της πρώτης χριστιανικής Εκκλησίας (Πραξ. 2.).

Σύμφωνα με μια παλιά παράδοση το Υπερώο στη Σιών ανήκε σε ευσεβεστάτη πλούσια γυναίκα, τη Μαρία, μητέρα του Ευαγγελιστή Μάρκου.

Ορθόδοξες Απαντήσεις

Γιατί ο Δείπνος της Μ. Πέμπτης, ονομάζεται "Μυστικός Δείπνος";

Η λέξη μυστικός παράγεται από το «μύστης» και αυτό από το «μυώ». Άρα ο Δείπνος αυτός δεν έγινε κρυφά και απομονωμένα, αλλά για να αποκαλύψει, παρουσιάσει και διδάξει στους δώδεκα μαθητές Του ο Κύριος, ότι το μυστήριο της Σταυρικής Του Θυσίας ήδη έχει συντελεσθεί. 

Ο Δείπνος εκείνης της Πέμπτης λέγεται και είναι «ΜΥΣΤΙΚΟΣ», διότι εμύησε ο Κύριος τους Μαθητές Του και διά των Μαθητών εμάς στη σωτήρια θυσία: Ιερούργησε ο ίδιος τη Σταυρική Θυσία του Γολγοθά. Με τον Μυστικό Δείπνο ο Χριστός με τρόπο ασύλληπτο από τον ανθρώπινο νου και την κοινή λογική, προλαβαίνει τα γεγονότα της προδοσίας, της Δίκης, των Παθών, του Γολγοθά και της Θυσίας πάνω στον Σταυρό. 

Και τα προλαμβάνει διότι είναι παρόντα στην τροφή του Παναγίου Σώματος και του Τιμίου Αίματος Του… "Φάγετε από το Σώμα μου", τους λέγει, "και πίετε από το Αίμα μου". Είμαι το "Εσφαγμένο Αρνίον". Για να μας ομιλεί έτσι ο Κύριος, σημαίνει ότι η Θυσία έχει ήδη συντελεσθεί και συνεχίζει με την δική μας Θεία Λειτουργία να συντελείται!

πρ. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Ορθόδοξες Απαντήσεις

Διψώ...

.......

Ὁ Ἰησοῦς διψᾶ. Τί θὰ Τοῦ προσφέρουμε ἄραγε ἐμεῖς στὴν ὀδυνηρὴ δίψα Του;

Γιατὶ τώρα δὲν ἔχει ἀνάγκη τῆς προσ­φορᾶς ἑνὸς ποτηρίου νεροῦ. Οὔτε ὅμως Τὸν ξεδιψᾶ μιὰ συναισθηματικὴ συμπόνια καὶ μιὰ τυπικὴ συμπόρευση μαζί Του.

Ὁ Χριστὸς διψᾶ! Διψᾶ τὴ σωτηρία μας. Τὴ σωτηρία ὅλου τοῦ κόσμου. Ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τίποτε, μὰ τίποτε ἄλλο δὲν θὰ ξεδιψοῦσε αὐτή Του τὴ δίψα, ὅσο οἱ σταλαγματιὲς τῶν δακρύων τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας μας.

Τὰ δάκρυά μας. Τὰ δάκρυα τῆς μετανοίας μας μποροῦν νὰ μετριάσουν τὴ φλόγωση τῶν χειλέων τοῦ Κυρίου μας. Μόνο αὐτὰ μποροῦν νὰ ξεδιψάσουν τὴν ἀφόρητη δίψα τοῦ Σταυροῦ Του.

Ἂς εἶναι αὐτὰ ποὺ θὰ Τοῦ ἀφήσουμε στὰ πανάχραντα πόδια Του ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ μαζὶ μὲ τὴν καρδιακή μας παράκληση: «Δέξαι, Κύριε, τὰς πηγὰς τῶν δακρύων ἡμῶν καὶ σῶσον ἡμᾶς ὡς φιλάνθρωπος».

Ορθόδοξο Περιοδικό “Ο ΣΩΤΗΡ”