... χαίρουσιν Άγγελοι

Ανέστη Χριστός!

και σύ καταβέβλησαι.

Ανέστη Χριστός και πεπτώκασι δαίμονες.

Ανέστη Χριστός και χαίρουσιν άγγελοι.

Ανέστη Χριστός, και ζωή πολιτεύεται.
 

Ζήσε καινούρια ζωή

 ........
Δια τούτο άναψαι αδελφέ την καρδίαν σου με μίαν φλόγα αγάπης προς τον αναστάντα Χριστόν, ευφραινόμενος εις την ευδαιμονίαν και εις το ιδικόν του καλόν περισσότερον, παρά όπου ήθελες ευφρανθή αν ήτο ιδικόν σου. Και επειδή σήμερον έγιναν καινούργια όλα τα πάντα, ως λέγει ο Παύλος: «τα αρχαία παρήλθεν, ιδού γέγονε καινά τα πάντα» (Β' Κορ. ε' 17): καινός ο τάφος, καιναί αι σινδόνες, καινή η Ανάστασις του Κυρίου. Καινοί οι αναστάντες Προπάτορες και Δίκαιοι, καινός ο ουρανός, καινή η γη. Ψάλλε και εσύ ακολούθως καινά άσματα καθώς σε προστάζει ο Δαβίδ: «άσατε τω Κυρίω άσμα καινόν». (Ψαλμ. ρμθ' 1). Και συλλογίζου καινούργιους λογισμούς. Κάμνε έργα καινούργια, ζήσαι ζωήν καινούργιαν και αξίαν της του Χριστού καινής Αναστάσεως.

Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου,

Μελέτη εις την Ανάστασιν του Κυρίου

Μεσογαίας Νικόλαος: "Η Ανάσταση τινάζει την λογική μας στον αέρα"

Στο «Κ» της Καθημερινής (23.4.2011) μίλησε ο Σεβ. Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος, μιλώντας μεταξύ άλλων, για το αναστάσιμο μήνυμα των ημερών του Πάσχα, καθώς και για ζητήματα κοινωνικής προτεραιότητας, στα οποία η Εκκλησία μπορεί να έχει λόγο και ρόλο. Αντιγράφουμε από το περιοδικό:

Ποιος ήταν ο ρόλος σας στο πρόβλημα στην Κερατέα;

Εγώ δεν μπαίνω καθόλου στην ουσία, γιατί δεν είμαι αρμόδιος. Αλλά η βία πρέπει οπωσδήποτε να σταματήσει, από οποιαδήποτε μεριά και αν προέρχεται. Και για να σταματήσει, χρειάζεται οι άνθρωποι να συναντηθούν και να επικοινωνήσουν. Πρέπει η κυβέρνηση να ανοίξει τις πόρτες της επικοινωνίας με τους τοπικούς άρχοντες. Με αυτούς να μιλήσει. Όχι μ' εμένα. Δεν μπορεί να συνεχιστεί αυτή η κατάσταση. Είναι πόλεμος.

Το νόημα του Πάσχα;

Νομίζω είναι τριπλό. Το πρώτο είναι ότι με την Ανάσταση έχουμε την απόδειξη της θεότητας του Χριστού, το δεύτερο ότι ... καταργείται ο θάνατος, και το τρίτο, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι η πρόκληση για καινούρια ζωή.

Τα αρνιά μας απομακρύνουν από το νόημα του Πάσχα;

Από μόνα τους θα ήταν πολύ περιορισμένης ισχύος, για να γιορτάσει κανείς το Πάσχα. Αλλά όμως, και το να χαρεί κανείς με υλικούς τρόπους, είναι ανθρώπινο.

Η Ανάσταση του Χριστού δεν προκαλεί τη λογική μας;

Την τινάζει στον αέρα. Δεν έχει καθόλου λογική.

Άρα, γιατί να πιστέψουμε;

Η πίστη είναι κάτι ανώτερο από τη λογική κατανόηση, από τον ηθικό κανόνα, από τη συναισθηματική προσδοκία. Πιστεύουμε αυτό που είναι πέρα από τη λογική μας.

Μπορεί να είναι κάποιος Χριστιανός Ορθόδοξος, και να αντιμετωπίζει την Ανάσταση ως «παραμύθι»;

Μπορεί να κουβαλάει τον πολιτισμό της Ορθοδοξίας, αλλά θα είναι, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, με κενό κήρυγμα. Άδειο κήρυγμα, και άδεια ζωή.

Εσείς πιστεύετε στην Ανάσταση;

Με όλα μου τα κύτταρα. Το μόνο που πιστεύω είναι η Ανάσταση. Όλη η πίστη στην Ανάσταση, δημιουργεί μια έκταση στον άνθρωπο. Δεν έχεις ανάγκη του θαύματος ή της αποδείξεως. Αλλά ησυχάζεις, και ξανοίγεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Αυτό είναι η Εκκλησία.

Με δεδομένο ότι όλες οι θρησκείες διακηρύττουν τη μετά θάνατον ζωή, αποκλείετε να καλύπτεται έτσι απλώς μια ψυχολογική ανάγκη του ανθρώπου;

Θα μπορούσε, διότι υπάρχει τέτοια ανάγκη. Αλλά, πρώτα πιστεύεις, και μετά σου αποδεικνύεται. Και είναι τόσο ωραίο αυτό.

Αν είχατε γεννηθεί πιο αναλυτικά ή πιο δυτικά, δεν θα πιστεύατε σε άλλη θρησκεία;

Μπορεί… Να ήμουν χότζας… Ή καρδινάλιος.

Άρα, γιατί να πιστεύουμε ότι η Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια;

Διότι συνέβη να γεννηθούμε εδώ, και να επιβεβαιωθεί αυτό το πράγμα μέσα μας. Δεν ξέρω τι θα συνέβαινε αν ήμουν αλλού.

Πόσοι από τους Χριστιανούς Ορθόδοξους στην Ελλάδα είναι πραγματικοί χριστιανοί;

Νομίζω ότι το ποσοστό είναι πολύ μικρό. Και σε αυτό φταίμε ως Εκκλησία, γιατί έχουμε συμβιβαστεί και εκκοσμικευτεί ή απλώς λειτουργούμε ως σωματείο. Όχι ως μυσταγωγία. Δηλαδή, να πάρουμε τους ανθρώπους, και σιγά-σιγά να τους οδηγήσουμε στο μυστήριο του Θεού».

Σας ενοχλεί που οι περισσότεροι φτάνουν στην εκκλησία μισή ώρα πριν την Ανάσταση, και φεύγουν με το «Χριστός Ανέστη»;
«Δεν με ενοχλεί, αλλά είναι σαν να πηγαίνουν σε έναν γάμο, να περιμένουν την υποδοχή της νύφης, και μόλις αρχίζει ο γάμος, να φεύγουν. Είναι κρίμα. Αδικούνται οι άνθρωποι».

  

Το Άγιο Φως ανάβει πραγματικά από μόνο του, και όχι με σπίρτα;

Εδώ έφτασε ο σύγχρονος άνθρωπος, εν ονόματι της επιστήμης, να πιστεύει ότι ο κόσμος έγινε από το τίποτα. Γιατί να μην μπορεί να γεννηθεί και το Άγιο Φως από το τίποτα; Από εκεί και πέρα, η μεγάλη σημασία του Αγίου Φωτός είναι ότι όλοι μοιραζόμαστε αυτό το φωτάκι από την ίδια πηγή. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Γιατί να το χάσουμε;

Αφού τα σώματα λιώνουν, πλην του Χριστού, γιατί δεν δέχεται η Εκκλησία την καύση των νεκρών;

Διότι η καύση δεν αφήνει τη φυσιολογική φθορά. Δεν θέλουμε να κάνουμε κάτι βίαιο, σεβόμενοι την ταφή του Χριστού, και προβάλλοντας στον κάθε άνθρωπο, το γεγονός της ταφής του Χριστού και της Αναστάσεως.

Θα αρνιόσασταν να δώσετε την ευχή σας, σε κάποιον που θα ήθελε να καεί;

Θα έκανα ό, τι τελικά αποφάσιζε η συνείδηση της Εκκλησίας.

Η Εκκλησία στην Ελλάδα δεν είναι ένα σύστημα που, πολλές φορές, καλλιεργεί το φανατισμό;

Φοβούμαι πως έχετε δίκιο. Βέβαια, υπάρχουν και άλλες φορές που πραγματικά ελευθερώνει.

Γιατί δώσατε πίσω το μισθό σας στο ελληνικό κράτος;

Το ενδιαφέρον είναι ότι το κράτος είναι ανίκανο και το μισθό να μας κόψει. Πληρώνομαι ακόμη, και πηγαίνει σε ιδρύματα.

Μακάρι να μου έκοβε τη δημοσιοϋπαλληλική ιδιότητα. Δεν θέλω να είμαι δημόσιος υπάλληλος.

Άρα, είστε υπέρ του διαχωρισμού Κράτους-Εκκλησίας;

Ναι. Μια Εκκλησία, όσο πιο αποδεσμευμένη είναι από το κράτος, τόσο πιο Εκκλησία είναι. Είναι πιο κοντά στο μήνυμά της. Αυτή τη στιγμή, όντας μέρος του πολιτικού συστήματος, καταρρέει μαζί με αυτό.

Και πως θα ζούσαν οι ιερείς;

Πολύ καλύτερα. Η φορολόγηση της Εκκλησίας είναι αντιλαϊκό μέτρο. Ο κόσμος δίνει λίγο-λίγο στα παγκάρια, και μαζεύονται χρήματα. Αν η Εκκλησία της Ελλάδας ταϊζει σήμερα 50.000, όπως είπε τις προάλλες η Σύνοδος, και φορολογηθεί με 20%, πρέπει κάποιος να βρει που θα φάνε οι 10.000.

Εσείς έχετε άλλα εισοδήματα;

Δεν έχω ανάγκες.

  

Τι τρώτε;

Δεν μπορείτε να φανταστείτε. Μου φέρνουν από τα μοναστήρια τα καλύτερα αυγά.

Η επιστήμη σας έκανε να αμφιβάλλετε για την ύπαρξη του Θεού;

Αντίθετα. Ενώ στην Αμερική γευόμουν τα καλύτερα κομμάτια της επιστήμης, ένιωθα την ανεπάρκειά της να με γεμίζει.

Το πλήρωμα μου το έδινε η ανάγκη να ξεπεράσω το θάνατό μου. Τη φθορά. Το χρόνο.

Η επιστήμη θα μπορούσε ποτέ να ανακαλύψει την αρχή του κόσμου, πριν από το Μπιγκ Μπανγκ;

Πριν από το Μπιγκ Μπανγκ δεν υπάρχει χρόνος, και άρα δεν υπάρχει πριν. Η επιστήμη είναι ένα υπέροχο εργαλείο, για να μας δείξει την ομορφιά του φυσικού κόσμου. Αλλά είναι πολύ μικρό για να μας αποδείξει τα όρια του ανθρώπου.

  

Ο δικός σας σταυρός;

Ο χειρότερος είναι ο εαυτός μου. Δύσκολο πράγμα ο εαυτός μας.

Το άγιο Φως στα Ιεροσόλυμα - 23 Απριλίου 2011

Από το αναστάσιμο μήνυμα του Αρχιεπισκόπου κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

......
Ο Χριστός αναστήθηκε! Ο θάνατος νικήθηκε! «Δεύτε πάντες οι πιστοί, προσκυνήσωμεν την του Χριστού αγίαν ανάστασιν• ιδού γαρ ήλθε διά του Σταυρού, χαρά εν όλω τω κόσμω». Κανείς δεν μπορεί πια να μας στερήσει την ελπίδα.
 
Οι Έλληνες το γνωρίζουμε αυτό καλύτερα από όλους. Όσες φορές το γένος μας έφθασε στα όρια της εξουθένωσης, η ελπίδα της Αναστάσεως το ανέδειξε πάλι ρωμαλέο και αναστημένο. Με αυτή την ελπίδα έμεινε ζωντανό στην τουρκοκρατία. Χάρη σε αυτή την ελπίδα καρποφόρησε η Επανάσταση του 1821. Έτσι αναστήθηκε η πατρίδα μας μετά τη γερμανική κατοχή. Έτσι θα αντέξει κάθε μορφής κρίση και δοκιμασία του παρόντος και του μέλλοντος.
 
Ας επαναλάβω, λοιπόν, κι εγώ αυτό που είπε ο Αναστημένος Χριστός στις μυροφόρες: «Μη φοβείσθε»!

Από το αναστάσιμο μήνυμα 

του Μακ. Αρχιεπισκόπου κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ

Έρευνα περί θρησκείας (2) - ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Στην ίδια έρευνα τίθεται το ερώτημα: «Κατά την άποψή σας,ποια ή ποιες πρέπει να είναι οι προτεραιότητες της Εκκλησίας σήμερα;» και έχοντας το δικαίωμα των πολλαπλών απαντήσεων...

το 54,6% δηλώνει «αλληλεγγύη απέναντι στους φτωχούς»,

το 40,9% «προστασία των αδυνάτων»,

το 32,3% «πνευματικό έργο (υποστήριξη του ανθρώπου στις πιο καθοριστικές στιγμές της ζωής του)»,

το 18,2% «στήριξη της οικογένειας»,

το 13,9% «διάδοση του μηνύματος του Χριστού»,

το 10,8% «διάλογος μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών και θρησκειών»,

το 7,3% «ενίσχυση της κοινωνικής ειρήνης»,

το 5,0% «μεταρρύθμιση της ελληνικής κοινωνίας» και 

το 4,1% «εξανθρωπισμός του καπιταλισμού». 

---------

Είναι φανερό ότι οι περισσότεροι συνεχίζουν να θεωρούν την Εκκλησία ως φιλανθρωπικό σωματείο με κοινωνική πρωτίστως αποστολή. Κι αυτό συμβαίνει γιατί γνωρίζουν ότι η Εκκλησία συντηρεί έναν πολύ μεγάλο αριθμό φιλανθρωπικών ιδρυμάτων σε όλη την Ελλάδα και ανακουφίζει χιλιάδες συνανθρώπους μας που βρίσκονται σε ανάγκη.

Κι όμως η φιλανθρωπία δεν είναι ο πρωταρχικός σκοπός της Εκκλησίας. Ο βαθύτερος και ουσιαστικότερος σκοπός της είναι να οδηγήσει τον άνθρωπο στη σωτηρία και στη θέωση. Όλο το έργο των ποιμένων αποβλέπει σε αυτόν τον υψηλό στόχο. Σκοπός της Εκκλησίας είναι να μας διατηρεί άρρηκτα ενωμένους με το Χριστό και αυτή η σχέση τα λέει όλα και δημιουργεί προϋποθέσεις για όλα.

Έρευνα περί θρησκείας (1) - Πολύ ενδιαφέρουσα

Ρεπορτάζ : Μαρία Αντωνιάδου
(από το Βήμα της Κυριακής)
 

Εμφανής παρουσιάζεται στην έρευνα της Κάπα Research η μείωση της θρησκευτικότητας των Ελλήνων, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την τελευταία τριετία. Στο ερώτημα «Πιστεύετε στην ανάσταση των νεκρών;» σημειώνεται πτώση 10 μονάδων, αφού το 2008 δήλωνε «ναι» και «μάλλον ναι» το 51,3% ενώ εφέτος το 41,8%, με το 26,5% να δηλώνει «ναι» και το 15,3% «μάλλον ναι». Αντίθετα, το 48,1% λέει «όχι» και «μάλλον όχι», ενώ το 10,1% απάντησε «δεν γνωρίζω» ή «δεν απαντώ». Αντίστοιχη τάση παρατηρείται και στο ερώτημα «Πιστεύετε ότι τα τελευταία χρόνια οι Ελληνες πιστεύουν στα θεία;», όπου μόλις το 28,8% δηλώνει «το ίδιο με πριν», το 18,9% «περισσότερο» και το 46,1% «λιγότερο».

Εντύπωση προκαλούν και οι απαντήσεις στην έρευνα για τη γιορτή του Πάσχα. Στο ερώτημα «Για σας προσωπικά, το Πάσχα είναι...» το 36% δήλωσε «μια περίοδος θρησκευτικής κατάνυξης» και το 11,1% «μια ευκαιρία να πάω στην εκκλησία». Αντίθετα, το 42,5% δηλώνει «μια ευκαιρία επιστροφής στα ήθη και στα έθιμα», το 39,9% «μια ευκαιρία για διακοπές και ξεκούραση», το 15,1% «μια ευκαιρία να βρεθώ με τους συγγενείς μου» και το 11,9% «μια ευκαιρία να επισκεφθώ τον τόπο μου».

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι απαντήσεις που δίδονται στην ερώτηση «Το βράδυ της Ανάστασης παρακολουθείτε όλη τη Θεία Λειτουργία, πηγαίνετε από την αρχή της Λειτουργίας και αποχωρείτε μετά το “Χριστός Ανέστη” ή προτιμάτε να πηγαίνετε απλά όταν ακούγεται το “Χριστός Ανέστη”;» το 48,4% λέει «πηγαίνω απλά όταν ακούγεται το “Χριστός Ανέστη”», το 28,8% «πηγαίνω από την αρχή της Θείας Λειτουργίας και αποχωρώ μετά το “Χριστός Ανέστη”» και το 8,5% δηλώνει ότι «δεν πηγαίνω στην εκκλησία». Μόνο το 13,6% λέει ότι παρακολουθεί όλη τη Θεία Λειτουργία. Ενθαρρυντικές για την Εκκλησία είναι όμως οι απαντήσεις που δίνουν οι ερωτηθέντες για τον αν πιστεύουν στον Θεό, αφού το 56,3% λέει «ναι» και το 20% «μάλλον ναι». Αντίθετα, «όχι» απαντά το 13% και «μάλλον όχι» το 7,7%.Ακόμη, το 3,1% δηλώνει «Δεν γνωρίζω» ή «δεν απαντώ». 

Σχεδόν οι περισσότεροι δηλώνουν ότι γνωρίζουν και κατανοούν τα εκκλησιαστικά κείμενα της Μεγάλης Εβδομάδας. Το 9,1% δηλώνει «πολύ», το 36,6% «αρκετά», το 37,9% «λίγο» και μόλις το 16,2% «καθόλου». Και στο ερώτημα «Ποια συναισθήματα σας δημιουργούνται τη Μεγάλη Εβδομάδα;» δηλώνεται ότι το 43,9% διακατέχεται από κατάνυξη, το 25,1% από ευλάβεια, το 18,4% από ηρεμία, το 14,8% από αγάπη, από γαλήνη το 12,9%, από χαρά το 10,5% και από φιλάνθρωπα συναισθήματα το 11,1%.

Τα Εγκώμια (όπως ψάλλονται στην Ι. Μ. Βατοπαιδίου)

Μ. Παρασκευή σήμερα

Ο ευσχήμων Ιωσήφ,

από του ξύλου καθελών

το άχραντόν σου Σώμα,

σινδόνι καθαρά,

ειλήσας και αρώμασιν,

εν μνήματι καινώ

κηδεύσας απέθετο.

Αφού ο Ιωσήφ, που ήταν αξιωματούχος του ιουδαϊκού συνεδρίου, κατέβασε από τον Σταυρό το άχραντό σου Σώμα, Χριστέ, το περιτύλιξε με καθαρό σεντόνι, του έβαλε αρώματα και μέσα σε καινούργιο τάφο το τοποθέτησε αφού πολύ το περιποιήθηκε. 

Το 'Αγιο Φως στην Πάτρα

Η Ι. Μητρόπολη θα υποδεχθεί και φέτος το Άγιο Φως, προερχόμενο από τον Πανάγιο Τάφο που βρίσκεται στα Ιεροσόλυμα. 

Η υποδοχή θα γίνει από τον Μητροπολίτη Πατρών κ.κ. Χρυσόστομο και τους ιερείς της Μητρόπολης στις 9.00 το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, μπροστά στον Ιερό Ναό του Αγ. Ιωάννου του Θεολόγου (δίπλα από την Αρχιεπισκοπή).

Το Άγιο Φως θα μεταφερθεί από τα Ιεροσόλυμα στις 18.30 το απόγευμα της ίδιας μέρας στην Αθήνα.

Ο Εσταυρωμένος “εν πόνω”

Μεγάλη Παρασκευή. Ημέρα του πόνου και της οδύνης του Θεανθρώπου Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού.

Ο προφήτης του Θεού αιώνες πριν, τον ατενίζει καρφωμένο στο ξύλο της ατιμίας να οδυνάται. Αυτός, λέει, φέρει επάνω του το βαρύ φορτίο των αμαρτιών μας. Εμείς νομίσαμε, πλανώμενοι, ότι Αυτός πονεί και υποφέρει τα τραύματα, τις πληγές και τις ταπεινώσεις ως χτύπημα και τιμωρία από το Θεό για τις δικές του αμαρτίες. Όμως Αυτός πληγώθηκε και εξουθενώθηκε για χάρη της δικής μας σωτηρίας. Στις πληγές του βρήκαμε εμείς τη θεραπεία μας. Γι’ αυτό βρίσκεται «εν πόνω» (Ησ. 53: 4-5).

Πόνος σωματικός. Πολλές και επώδυνες είναι οι πληγές και οι κακώσεις που υφίσταται στο πανάγιό του σώμα. Οι άνδρες που κρατούσαν και φύλαγαν καλά τον Ιησού, Τον εμπαίζουν και Τον δέρνουν. Μερικοί Τον φτύνουν και του σκεπάζουν γύρω το πρόσωπο για να μη βλέπει, και Τον κολαφίζουν. «Οι στρατιώται περιτιθέασιν αυτώ πλέξαντες ακάνθινον στέφανον» και χτυπάνε «αυτού την κεφάλην καλάμω» (Μαρκ. ιε΄ 17, 19, Λουκ. κβ΄ 63-64). «Δέροντες», «έτυπτον», «παίσας». Τρεις λέξεις που περιγράφουν τη βιαιότητα του τραυματισμού και του αφόρητου πόνου. Ακολουθεί ο ακάνθινος στέφανος, η φραγγέλωση με τα συνεχή χτυπήματα του αγίου σώματός του. Και το αποκορύφωμα του πόνου του: τα διάτρητα άγια χέρια και πανάχραντα πόδια του από τα καρφιά του σταυρού με το άγιο σώμα του να βρίσκεται τεντωμένο πάνω στο ξύλο! (Ψαλ. κα΄ 18).

Παραμορφωμένος από τα τραύματα και τις κακώσεις καθίσταται αντικείμενο αποστροφής και περιφρόνησης. «Το είδος αυτού άτιμον και εκλείπον παρά πάντας τους υιούς των ανθρώπων… απέστραπται το πρόσωπον αυτού, ητιμάσθη και ουκ ελογίσθη» (Ησ. 53: 3).

Ο Εσταυρωμένος βρίσκεται «εν πόνω», ενώ είναι αθώος. Το να υφίσταται κάποιος ή κάποιοι τις συνέπειες για τυχόν παρανομίες τους θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι δικαιολογημένο. «Άξια γαρ ων έπραξε απολαμβάνει» (Λουκ. κγ΄41). Όμως ο Εσταυρωμένος είναι αθώος (Α΄ Πετρ. β΄ 22). Οδηγείται στο σταυρό ως κακοποιός, ενώ ο δικαστής του, ο Πιλάτος, αλλά και οι ίδιοι οι διώκτες του, δεν κατόρθωσαν να επισημάνουν κάτι παράνομο που να είχε διαπράξει εναντίον του Θεού και των ανθρώπων.

Ο ουράνιος Πατέρας του επαναπαύεται τελείως σ’ Αυτόν. Είναι ο απεσταλμένος του, τον Οποίο εξέλεξε, ο αγαπητός του και μονάκριβός του, στον Οποίο ευαρεστείται η ψυχή του (Ματθ. ιβ΄ 18).

Είναι αθώος απέναντι της πολιτικής εξουσίας. Δίδαξε και προέτρεψε να αποδίδουν οι πολίτες «τα Καίσαρος Καίσαρι» (Ματθ. κβ΄ 21). Ουδέποτε διατάραξε τη δημόσια τάξη. Δε φιλονίκησε ούτε έβγαλε παράφορες κραυγές ούτε άκουσε κανείς τη φωνή του στις δημόσιες πλατείες, όπως συμβαίνει με τους δημαγωγούς που ξεσηκώνουν το λαό σε θορυβώδεις διαμαρτυρίες και συλλαλητήρια για σκοπούς ιδιοτελείς (Ματθ. ιβ΄19).

Ως προς την αναστροφή του με τους ανθρώπους, όχι μόνο δεν έπραξε κάτι το κακό στο λαό και στα επί μέρους πρόσωπα, αλλά «διήλθεν ευεργετών και ιώμενος πάντας» (Πραξ. ι΄ 38).

Ο Εσταυρωμένος βρίσκεται «εν πόνω» με σύντροφο την εγκατάλειψη των φίλων και το αδίστακτο μίσος των εχθρών του. Ο φλογερός μαθητής του, ο Πέτρος, που προ ολίγου Τον διαβεβαίωνε ότι θα παραμείνει κοντά του και αν ακόμη όλοι Τον εγκαταλείψουν, τώρα Τον αρνείται (Ματθ. κς΄ 70). Ο άλλος μαθητής, ο Ιούδας, «απελθών συνελάλησε τοις αρχιερεύσι και γραμματεύσι και στρατηγοίς το πώς αυτόν παραδώ αυτοίς» (Λουκ. κβ΄ 4). Οι υπόλοιποι μαθητές την ώρα της σύλληψής του στη Γεθσημανή έφυγαν (Ματθ. κς΄ 56). Και ο λαός που τόσο είχε ευεργετηθεί, Τον αποκηρύττει ενώπιον του Πιλάτου»: «Ουκ έχομεν βασιλέα ει μη Καίσαρα» (Ιω. ιθ΄ 15). Τραγικές όντως στιγμές πόνου και οδύνης του Κυρίου. «Ο λαός ειστήκει θεωρών, οι άρχοντες εξεμυκτήριζον, οι στρατιώται ενέπαιζον και ο ληστής εβλασφήμει» (Λουκ. κγ΄ 35, 36, 39).

Κορύφωση του πόνου του η εγκατάλειψή του από τον ουράνιο Πατέρα του. Ο Θεός Πατέρας άφησε ώστε ο Χριστός, που δε γνώρισε αμαρτία, να κατακριθεί ως αμαρτωλός (Β΄ Κορ. ε΄ 21). Ως εκπρόσωπος της ανθρωπότητας έχει επωμισθεί όλες τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων όλων των εποχών (Ματθ. κζ΄ 46).

* * *

Πολλές φορές και η δική μας ζωή ξεδιπλώνεται με σύντροφο τον καθημερινό πόνο. Πόνος από τα τραύματα που μας προξενεί η πολυειδής αμαρτία. Πόνος από χρόνιες ασθένειες, από θάνατο προσφιλών μας προσώπων, που ενίοτε αφαρπάζονται ξαφνικά από ανάμεσά μας. Πόνος από αδικίες, συκοφαντίες και κατατρεγμούς, ενώ προσπαθούμε να ασκούμε «απρόσκοπον συνείδησιν προς τον Θεόν και τους ανθρώπους διά παντός» (Πραξ. κδ΄ 16). Πόνος αβάσταχτος από τη μοναξιά. Ας θυμόμαστε ιδιαίτερα στις ώρες αυτές τον εσταυρωμένο Κύριο και Θεό και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό.

Καθώς θα Τον ατενίζουμε τη Μεγάλη Παρασκευή σταυρωμένο, πληγωμένο, μωλωπισμένο και καταματωμένο, ενώ είναι αθώος, να προβάλλεται στο μέσο του Ναού, με σύντροφο τη μοναξιά και την εγκατάλειψη από όλους και από αυτόν τον ουράνιο Πατέρα του, μαζί με την ευγνώμονα ευχαριστία μας, ας Τον ικετεύσουμε θερμά να μας στηρίζει στις δύσκολες ώρες του πόνου και της οδύνης μας. Είναι φιλάνθρωπος και μας συμπαθεί. Θα μας βοηθάει στον αγώνα μας κατά της αμαρτίας. Θα επεμβαίνει για να μας παρηγορεί. Και ας αναφωνεί η ψυχή μας: Δόξα τη μακροθυμία σου, Κύριε, δόξα σοι.

ΠΗΓΗ: xfd.gr

Μ. Πέμπτη σήμερα

Ο Σταυρόν υπομείνας

και τον θάνατον καταργήσας

και αναστάς εκ των νεκρών,

ειρήνευσον ημών την ζωήν, Κύριε,

ως μόνος παντοδύναμος. 

 

Καλή Ανάσταση!

Ευρισκόμενοι στο κατώφλι της Μ. Εβδομάδας ας προσπαθήσουμε τούτες τις άγιες μέρες να βιώσουμε την οδύνη του Πάθους και να δεχτούμε τη χάρη του Σταυρού έτσι ώστε να γευτούμε τη χαρά της Αναστάσεως και την ελπίδα της δικής μας σωτηρίας! 

Καλή Εβδομάδα! 

Οι 7 λόγοι του Κυρίου Ιησού Χριστού πάνω στο Σταυρό

Πάνω από το Σταυρό ο Κύριος Ιησούς Χριστός έκανε την πιο μεγαλειώδη διδασκαλία. Τα λόγια του Χριστού πάνω στο Σταυρό ήταν λόγια γεμάτα αγάπη.

«Πάτερ ἄφες αὐτοῖς· οὐ γάρ οἴδασι τί ποιοῦσι»

Ο Χριστός προσεύχεται πάνω από το Σταυρό Του για τους σταυρωτές Του και παρακαλεί τον Ουράνιο Πατέρα Του: «Πατέρα μου, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν». Μέσα στον αβάσταχτο πόνο, που Του προκαλούσε το φρικτό μαρτύριο, ο Κύριός μας Ιησούς, ο Θεός της αγάπης, συγχωρεί τους σταυρωτές Του, προσεύχεται γι’ αυτούς και τους δικαιολογεί. Πόσο μεγάλη και πλατιά είναι η θεϊκή καρδιά και η αγάπη Του! Μας άφησε ένα σπουδαίο μήνυμα: Να συγχωρούμε με την καρδιά μας αυτούς που μας έφταιξαν. Να έχουμε κι εμείς πλατιά καρδιά για τους συνανθρώπους μας.

«Ἀμήν λέγω σοί· σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ»

Ο Χριστός μιλά στο ληστή, που βρίσκεται σταυρωμένος δίπλα Του: «Σε διαβεβαιώνω με όλη την αλήθεια· σου λέω ότι σήμερα θα είσαι μαζί μου στον παράδεισο». Γιατί μίλησε έτσι ο Χριστός σε έναν κακούργο; Διότι ο ληστής είδε τη θεϊκή γαλήνη στη μορφή του Χριστού και πίστεψε ότι Αυτός είναι ο Θεός και Τον παρακάλεσε: «Κύριε, θυμήσου κι εμένα τον ληστή στην ουράνια βασιλεία σου». Και ο Χριστός, που κατάλαβε ότι ο ληστής μετάνιωσε ειλικρινά για τα λάθη του, τον συγχώρεσε και τον διαβεβαίωσε ότι θα τον πάρει μαζί Του στον Παράδεισο. Έτσι ο ληστής έγινε ο πρώτος πολίτης του Παραδείσου. Αυτό φανερώνει ότι ο Χριστός δέχεται κοντά Του όσους τον πλησιάζουν με ειλικρίνεια και μετανοούν για τις αμαρτίες τους.

«Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου… ἰδού ἡ μήτηρ σου»

Ο Χριστός είναι καρφωμένος στο Σταυρό, ματωμένος, μέσα σε φρικτούς πόνους. Κάτω από το Σταυρό Του βρίσκονται γεμάτοι πόνο και θλίψη η Παναγία Μητέρα Του και ο μαθητής Του ο Ιωάννης. Ο Χριστός τους βλέπει. Ξεχνά το δικό Του μαρτύριο και θέλει να τους παρηγορήσει, να τους προστατέψει. Και λέει στη Μητέρα Του δείχνοντας τον Ιωάννη: «Γυναίκα, να ποιος θα είναι ο γιος σου από δω και πέρα». Ύστερα γυρίζει προς τον Ιωάννη τον αγαπημένο Του μαθητή και Του λέει: «Να η μητέρα σου». Με τα λόγια Του και το θεϊκό Του παράδειγμα ο Χριστός μας ανοίγει τον όμορφο δρόμο της αγάπης και του σεβασμού προς τους γονείς και τους συγγενείς. Κι ακόμα το δρόμο της αυταπάρνησης, που σημαίνει να ξεχνάς το δικό σου πόνο, για να παρηγορείς τις πονεμένες ψυχές των άλλων.

«Διψῶ»

Το Θεϊκό και Τίμιο Αίμα του Χριστού έτρεχε πάνω στο Σταυρό. Ο πυρετός Του ανέβαινε. Τα σπλάχνα Του καίγονταν από τον αφόρητο πόνο. Και τότε ο Χριστός πρόφερε μια μικρή λέξη με μεγάλο νόημα: «Διψώ». Τότε οι άγριοι στρατιώτες βούτηξαν ένα σφουγγάρι σε ξύδι και χολή και το έφεραν στα χείλη Του. Όμως ο Χριστός δεν ήπιε. Γιατί; Πάνω στο Σταυρό διψούσε βέβαια αφόρητα, αλλά συγχρόνως είχε και μια αλλιώτικη δίψα. Διψούσε, όχι τόσο για νερό, όσο για τη σωτηρία των ανθρώπων. Ο Χριστός διψά, δηλαδή επιθυμεί πολύ έντονα, να επικρατήσει σε όλη τη γη και σε καθεμιά ψυχή ξεχωριστά η ειρήνη Του, η αγάπη Του και το Ευαγγγέλιό Του.

«Θεέ μου, Θεέ μου, ἱνατί μέ ἐγκατέλιπες;»

Ο Χριστός επάνω στο Σταυρό σήκωσε όλες τις αμαρτίες όλων των ανθρώπων, όλων των αιώνων για να τις σβήσει. Και ήταν τόσες πολλές οι κακίες που σήκωσε, ώστε φάνηκε σαν ο πιο αμαρτωλός άνθρωπος του κόσμου. Έτσι ο Ουράνιος Πατέρας Του πήρε για μια στιγμή το βλέμμα Του πάνω από τον Υιό Του. Αυτή η στιγμιαία αποστροφή του Θεού Πατέρα κάνει τον Χριστό να φωνάζει γεμάτος πόνο: «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;». Για χάρη μας ο Χριστός στερήθηκε, στην πιο οδυνηρή ώρα της επίγειας ζωής Του, ακόμη και την παρουσία του Ουρανίου Πατέρα Του. Πόσο φοβερό πράγμα είναι η αμαρτία μας και πόσο μεγάλη η αγάπη του Χριστού μας!

«Τετέλεσται»

«Όλα έχουν πια τελειώσει». Το φρικτό Του μαρτύριο παίρνει τέλος. Το έργο Του πάνω στη γη, που ξεκίνησε όταν γεννήθηκε στη φάτνη της Βηθλεέμ, έφτασε στο τέλος του. Ό,τι είχε να διδάξει και να πει στους ανθρώπους, το είπε. Είναι ο Νικητής. Θυσιάστηκε για τα πλάσματά Του. Μας άνοιξε το δρόμο της ευτυχίας και της χαράς, το δρόμο για τον Παράδεισο. Από δω και μπρος, για όποιον αγαπήσει και ακολουθήσει το Χριστό, αρχίζει μια νέα ζωή. Από δω και πέρα αρχίζει η Ανάσταση!

«Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεμαι τό πνεῦμα μου»

Ο τελευταίος λόγος του Χριστού, λίγο πριν εκπνεύσει πάνω στο σταυρό. Μιλά στο Θεό Πατέρα Του: «Πατέρα μου, γεμάτος ελπίδα και εμπιστοσύνη στα χέρια Σου παραδίδω την λογική και αθάνατη ψυχή μου». Δεν ήρθε κανένας άγγελος να πάρει την ψυχή του Χριστού. Μόνος Του, με την ελεύθερη θέλησή του την παραδίδει στον Πατέρα. Ο Χριστός ήρθε στη γη, έγινε άνθρωπος, έκανε θαύματα, κήρυξε, υπηρέτησε το θέλημα του Ουράνιου Πατέρα Του. Σ’ αυτόν λοιπόν επιστρέφει πάλι και σ’ Αυτόν παραδίδει την ψυχή Του. Με τα λόγια αυτά ο Κύριος μας διδάσκει ότι όλη η ζωή μας ανήκει στο Θεό. Το θέλημά Του πρέπει να εφαρμόζουμε πάντοτε, και στα δικά Του χέρια να εμπιστευόμαστε τη ζωή μας.

Μάρτιος 2010