12 δύσκολες λέξεις ἀπό τήν Ὑμνολογία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας

 

Χριστός Ανέστη!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Είναι ένας χαιρετισμός που λέμε καθημερινά για 40 μέρες. Ο χαιρετισμός αυτός αντικαθιστά κάθε άλλο χαιρετισμό.

Είναι ένας διάλογος επικοινωνίας και αναγνωρίσεως μεταξύ χριστιανών. Ο ένας ομολογεί την Πίστη του στην Ανάσταση του Χριστού λέγοντας "Χριστός Ανέστη" και ο άλλος, ο αδελφός του εν Κυρίω ανταποκρίνεται και απαντά με την ίδια βεβαιότητα της Πίστεως λέγοντας "Αληθώς Ανέστη".

Είναι η θεολογία μας όχι μόνο για τη θεότητα του Κυρίου και τη μοναδικότητα του θεανδρικού προσώπου Του, διότι μόνος αυτός από μόνος Του, αυτεξουσίως, ανέστησε το νεκρωθέν σώμα Του, δηλαδή η θεία φύση Του ανέστησε την ανθρώπινη, αλλά για το μέλλον του ανθρωπίνου σώματος. "Τα σώματά μας προορίζονται για την κοινή Ανάσταση των νεκρών στη Δευτέρα Παρουσία τοι Κυρίου. Μπορεί τώρα να φθείρονται και να  θάπτονται, όχι να καίγονται, αλλά έχουν αιώνια προοπτική. Θα αναστηθούν..."

Έτσι εξηγείται γιατί ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ χαιρετούσε εφόρου ζωής τον κάθε άνθρωπο με τον αιώνιο Χαιρετισμό 

"Χριστός Ανέστη, χαρά μου'!

Χώρα του Αχωρήτου

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας & Λαυρεωτικής στην ΕΡΤ

 

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΠΑΤΡΩΝ

 

Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου,

... Ἂς χαροῦμε τήν μεγάλη αὐτή Γιορτή. Ἂς ἀφήσωμε τήν καρδιά μας νά πλημμυρίσῃ ἀπό τό ἀναστάσιμο Φῶς καί ἂς ἐναγκαλισθοῦμε ὁ ἓνας τόν ἂλλον μέ ἀγάπη. «Εἲπωμεν ἀδελφοί καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς, συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει».

... Ἡ ἑορτή τῆς Ἀναστάσεως δέν προσφέρεται ἁπλῶς γιά ἓνα συναισθηματικό, ἐθιμικό ἑορτασμό, ἀλλά εἶναι ἡ ἐμπειρία τῆς ὂντως Ζωῆς καί τῆς οὐρανίου ἀτελευτήτου χαρᾶς καί ἀθανασίας.

Σᾶς ἐναγκαλίζομαι ὃλους μέ ὃλη μου τήν ἀγάπη, σᾶς ἀσπάζομαι ἀναστάσιμα καί εὒχομαι, τό Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ἀναστάσιμη χαρά, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη, νά καταυγάζουν διά παντός τήν ζωή σας, εἰς ἒτη πολλά, χαριτωμένα, Ἀναστάσιμα καί κατά πάντα εὐλογημένα.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

π. Ανδρέας Αγαθοκλέους: Η Ανάστασή Του ανάστασή μας

Εκεί που ο θάνατος φαίνεται να κυριαρχεί, καταργείται.

Όταν όλα δείχνουν το τέλος της ζωής, αρχίζει η Ζωή.

Τα αδύνατα ανθρωπίνως, πραγματοποιούνται απλά και αθόρυβα από το Θεάνθρωπο.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Κι όλα αλλάζουν. Ανατρέπονται οι υπολογισμοί μας, η λογική μας, οι θλίψεις και οι δοκιμασίες μας.

Αν «δια του Σταυρού ήλθε χαρά εν όλω τω κόσμω», τότε κι ο δικός μας σταυρός μπορεί να μεταποιηθεί σε εμπειρία νέας ζωής, νέων χαρισμάτων και γνώσεων.

Η Ανάσταση του Χριστού είναι γεγονός που αφορά όλο τον κόσμο, «όπου γης», γιατί δίνει δυνατότητες σ’ όλους τους ανθρώπους να νικήσουν τον θάνατο που βρίσκεται μέσα τους και γύρω τους. Τον θάνατο που μας χωρίζει από τη χαρά της ζωής, τις μεταξύ μας σχέσεις, ακόμα κι από την αγάπη του εαυτού μας που προεκτείνεται στην αγάπη του πλησίον. Αυτές οι μορφές θανάτου πηγάζουν από το χωρισμό μας από τον Νικητή του θανάτου, τον Ιησού Χριστό.

Η αμαρτία, με τις ποικίλες μορφές, είναι ο αληθινός θάνατος που φέρνει τους άλλους θανάτους. Ο βιολογικός ή σωματικός θάνατος, με την Ανάσταση του Κυρίου μας, έγινε ύπνος. «Προσδοκώντας ανάσταση νεκρών», λυπούμαστε για τον θάνατο αγαπημένων μας προσώπων αλλά όχι «ως μη έχοντες ελπίδα».

Μέσα στην ομίχλη της προσωπικής και παγκόσμιας κατάστασης, το φως της Ανάστασης του Χριστού διαλύει τη μελαγχολία, την απογοήτευση, τη μιζέρια και μας χαρίζει χαρά, αισιοδοξία, ελπίδα.

Δεν ταιριάζει στα «τέκνα της Ανάστασης», στους Ορθοδόξους, ν’ απελπίζονται, γιατί γνωρίζουν ότι με τον θάνατο καταπατείται ο θάνατος, σύμφωνα με το «θανάτω θάνατον πατήσας». Μέσα από τον θάνατο αναδύεται η Ζωή. Δεν υπάρχει «Αμήν» για το Θεό μας. Πέρα από αυτό αρχίζει Αυτός.

Η εικόνα της Ανάστασης δείχνει τον Χριστό ν’ αρπάζει από τα χέρια γερά τον Αδάμ και την Εύα, τους Προπάτορές μας, και να τους συν- ανασταίνει. Η Ανάστασή Του γίνεται ανάστασή μας. Δεν αφορά μόνο Αυτόν αλλά κι εμάς.

Να γιατί δεν πρέπει να μείνει κανείς έξω από την κοινή χαρά, ό,τι και να είναι, όπως και να ζει, όποια προβλήματα και να έχει. Ο Χριστός είναι το κέντρο κι όχι ο εαυτός μας.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει στον Κατηχητικό του λόγο:

Κανείς να μη θρηνεί για τη φτώχεια του, γιατί μας κάνει πλούσιους η κοινή Βασιλεία του Θεού.

Κανείς να μη θρηνεί για αμαρτήματα, γιατί από τον τάφο του Χριστού ανάβλυσε συγχώρεση.

Κανείς να μη φοβάται τον θάνατο, γιατί μας ελευθέρωσε ο του Σωτήρος θάνατος.

Σ’ Αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Χριστός Ανέστη Sportime. To ξεχωριστό εξώφυλλο της εφημερίδας!

 

Κωνσταντίνος Φλώρος: To «ευχαριστώ» του αρχηγού ΓΕΕΘΑ σε μοναχό του Αγίου Όρους που ευλογεί τους πιλότους

 

Ένα ξεχωριστό «ευχαριστώ» έστειλε μέσω Twitter ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Κωνσταντίνος Φλώρος, μετά την επίσκεψή του σε μονάδες της Θράκης.

Το ελικόπτερο με επιβάτη τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ πέρασε πάνω από το Άγιο Όρος όπου «χαιρετήσαμε και πήραμε την ευλογία του Μοναχού Ιωσήφ».

Πρόκειται για τον καλόγερο του Αγίου Όρους ο οποίος, όπως αναφέρει ο Κωνσταντίνος Φλώρος, «με την σημαία του ευλογεί τους πιλότους βγαίνοντας από το Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Μηνά».

«Οι Ένοπλες Δυνάμεις σε ευχαριστούν. Μας εμψυχώνεις» έγραψε στο μήνυμά του ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ.

ΠΗΓΗ: ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός...

 

Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καὶ γη, καὶ τὰ καταχθόνια,

 ἑορταζέτω γοῦν πάσα κτίσις, τὴν Ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾗ ἐστερέωται. 

Χριστός Ανέστη!

 

... «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα» (Ἰω. ια΄ 25-26), εἶπε ὁ Κύριος. Ἐκεῖνος χαρίζει τὴν ἀνάσταση, διότι Ἐκεῖνος εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς. Ὅποιος πιστεύει στὸν ἀναστημένο Κύριο, ἀκόμη κι ἂν πεθάνει σωματικῶς, θὰ ζήσει. Δὲν φοβᾶται τὸν θάνατο. Ζεῖ ἀληθινά· ζεῖ ἀπὸ τώρα τὴν αἰώνια Βασιλεία τοῦ Κυρίου. Μένει ἑνωμένος μὲ τὸν Χριστό, ὁ Ὁποῖος εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς.

Γι᾿ αὐτὴ τὴ ζωὴ εἴμαστε πλασμένοι. Αὐτὸς εἶναι ὁ βαθὺς πόθος μας: νὰ μὴν πεθάνουμε ποτέ. Βέβαια κάποια στιγμὴ τὸ σῶμα μας θὰ παραδοθεῖ στὸν τάφο. Ὅμως ἡ ψυχή μας θὰ βρεθεῖ στὸν χῶρο τῆς θείας Βασιλείας. Ἐκεῖ θὰ ἀναμένει τὴ μεγάλη ἡμέρα τῆς Δευτέρας Παρουσίας, ὁπότε θὰ ἀναστηθεῖ καὶ τὸ σῶμα, γιὰ νὰ μετάσχει ὁ ὅλος ἄνθρωπος στὴ δόξα τῆς Βασιλείας. Μὲ τὴν προϋπόθεση βέβαια ὅτι στὴ διάρκεια τῆς ζωῆς μας θὰ ἀγωνιζόμαστε νὰ ζοῦμε σύμφωνα μὲ τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ἂς παραδώσουμε λοιπὸν ὁλοκληρωτικὰ τὴν ὕπαρξή μας στὸν ἀναστημένο Κύριο. Σ᾿ Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἔφερε στὴ ζωὴ καὶ ποὺ μαζί Του θὰ ἀπολαύσουμε τὴν αἰώνια ζωή. Χριστὸς ἀνέστη!

Καλή Ανάσταση!

Μεγάλη Παρασκευή!!! 

Επιτάφιος!!!

Η μοναδική στιγμή που ο Έλληνας εύζωνας 

θα σκύψει το κεφάλι, 

θα σταυρώσει τα χέρια 

και θα τοποθετήσει το όπλο ανάποδα...

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Ελευθεριάδης Ελευθέριος: Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο

 

Μεγάλη Πέμπτη.

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο. Έξω. Στο κρύο. Στην αυλή.

Δεν έχω μούτρα να πάω δίπλα στον Χριστό μας.

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.

Εκεί είναι η θέση μου. Μαζί του. Δίπλα στην φωτιά.

Τον άκουσα να Τον αρνείται τρεις φορές. Άκουσα και τον πετεινό να κράζει.

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.

Είδα την στιγμή της άρνησης να τον κοιτάει ο Χριστός στα μάτια.

‘’Έτσι είναι η κόλαση’’, σκέφτηκα.

Τη στιγμή της πτώσης σου, να σε κοιτάει στα μάτια ο Χριστός.

Απόψε θα κάτσω με τον Πέτρο.

Μεγάλη νύχτα απόψε. Αλλάζουνε ζωές.

Μισό… Τον βλέπω να σηκώνεται. Θα σηκωθώ και εγώ.

Μαζί του στην πτώση, μαζί και στην μετάνοια.

Θαρσείτε. Μεγάλο Σάββατο κοντεύει.

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος

Ψυχολόγος M.Sc

Το μήνυμα του Μητροπολίτη Πατρών για τις μέρες του Πάσχα

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

«Ἀνέτειλε καί πάλιν ἡμέρα λαμπρά καί πανευφρόσυνος. Ἀναστάσεως ἡμέρα, Πάσχα ἱερόν, Πάσχα τερπνόν, ἅγιον, Πάσχα μυστικόν, Πάσχα πανσεβάσμιον…».

Τά πρόσωπα λάμπουν, οἱ καρδιές εὐφραίνονται καί γιορτάζουν τό δικό τους, μοναδικό, ἀνεπανάληπτο, χαρμόσυνο, κοσμοσωτήριο πανηγύρι.

Μαζί μας ἀγάλλεται ὃλος ὁ κόσμος. Ὁλόκληρη ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ καταλάμπεται ἀπό τίς ἀναστάσιμες λαμπηδόνες τοῦ ἀνεσπέρου Φωτός, τό ὁποῖον ἀνέτειλε καί πάλιν ἀπό τόν Πανάγιο Τάφο, θαυμαστό σημεῖο τῆς ἀπείρου ἀγάπης τοῦ σαρκί Παθόντος καί ἐκ Τάφου ἀνατείλαντος Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ Ἱερός Ὑμνογράφος πανηγυρικά καί διαχρονικά κραυγάζει: «Νῦν πάντα πλεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια».

Ὁ ὡραιότατος αὐτός καί βαθειά θεολογικός ὓμνος τῆς Ἁγίας μας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀποδίδει τό μέγα μήνυμα τῆς Ἑορτῆς, ἀφοῦ τό σκοτάδι διαλύθηκε καί ὃλα φωτίστηκαν ἀπό τό Ἃγιο ἀναστάσιμο Φῶς. Λύθηκαν τά δεσμά τῶν ἀπ’ αἰῶνος πεπεδημένων. Ἐλευθερώθηκαν οἱ ψυχές ἀπό τοῦ ἃδου τίς φυλακές. Νικήθηκε ὁ ἃδης. Καταργήθηκε ὁ θάνατος.

Αὐτό μᾶς τό βεβαιώνουν οἱ Μυροφόρες Γυναῖκες μέ πρώτη τήν Παναγία καί οἱ ἃγιοι Ἀπόστολοι, ὡς αὐτόπται καί μάρτυρες τῶν φρικτῶν καί κοσμοσωτηρίων γεγονότων. Αὐτό κηρύττουν οἱ Ἃγιοι Πατέρες καί Διδάσκαλοι. Αὐτό ὑπογράφουν, βαφαῖς ἐρυθραῖς, μέ τό αἷμα τους δηλαδή, οἱ ἃγιοι Μάρτυρες ἀπό τῆς ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἐσχάτων.

Αὐτό ἀποπνέουν τά ἂφθαρτα καί τά ἂλλα μυρίπνοα τῶν Ἁγίων Λείψανα. Αὐτό μαρτυρεῖ ἡ ἀναστάσιμη, διαχρονικά, ἐμπειρία τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας. Αὐτό μαρτυροῦν τά μνήματα τῶν κεκοιμημένων μέ τά ἀναμμένα καντήλια καί τά κεριά τῆς Ἀναστάσεως, μέσα στά ὁποῖα, πρός καιρόν, ἀναπαύονται τά σώματα τῶν μεταστάντων, ἀναμένοντας τήν κοινήν Ἀνάσταση.

Αὐτό διακηρύττει ἡ παρουσία μυριάδων ἀνθρώπων σήμερα, πού κρατώντας τίς λαμπάδες μέ τό Ἃγιο Φῶς, ὃπως ἐμεῖς αὐτή τήν ὣρα, ψάλλουν, γεγονυῖα τῇ φωνῇ, τόν ἐπινίκιο παιᾶνα, «Χριστός Ἀνέστη, ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας καί τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωήν χαρισάμενος».

Αὐτή ἡ ἀναστάσιμη ἰαχή ἀκούεται καί ἀπό τά συντρίμμια τοῦ φρικτοῦ δυστυχήματος τῶν Τεμπῶν, πού τόσο μᾶς πλήγωσε, ὃπως καί ὃλον τόν κόσμο. Ναί αδελφοί μου, αὐτό ἀκούεται ἀπό τά στόματα δεκάδων νέων καί μεγαλυτέρων, πού ἀπό αὐτό τό τόπο, μαρτυρικῶς, φτερούγισαν στόν οὐρανό πρό τοῦ Πάσχα καί ἢδη βιώνουν μετά τῶν Ἁγίων τήν ἐμπειρία τῆς Ἀναστάσεως, βεβαιώνοντας τούς γονεῖς καί τούς οἰκείους των γιά τήν ἀθάνατη καί ἀτελεύτητη ζωή.

Ὃλοι αὐτοί, οἱ ἀπό τῆς ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἐσχάτων κεκοιμημένοι, ἀκολουθοῦντες  στόν ἀναστάσιμο πανηγυρισμό, τόν μέγα τῆς Ἀναστάσεως ὑμνολόγον, ἃγιον Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο, καταγελώντας τόν θάνατο, μέ ἐπινίκια φωνή πού σεισμό παγκόσμιο προκαλεῖ, κραυγάζουν:

«Ποῦ σου, θάνατε, τό κέντρον;

Ποῦ σου, ἅδη, τό νῖκος;

Ἀνέστη Χριστός καί σύ καταβέβλησαι.

Ἀνέστη Χριστός καί πεπτώκασι δαίμονες.

Ἀνέστη Χριστός καί χαίρουσιν ἄγγελοι.

Ἀνέστη Χριστός, καί ζωή πολιτεύεται.

Ἀνέστη Χριστός καί νεκρός οὐδείς ἐπί μνήματος».

 Ἀδελφοί μου καί παιδιά μου,

«Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα, ἡ μία τῶν Σαββάτων, ἡ βασιλὶς καὶ κυρία, ἑορτῶν ἑορτή καὶ πανήγυρις ἐστι πανηγύρεων!…»

Ἂς χαροῦμε τήν μεγάλη αὐτή Γιορτή. Ἂς ἀφήσωμε τήν καρδιά μας νά πλημμυρίσῃ ἀπό τό ἀναστάσιμο Φῶς καί ἂς ἐναγκαλισθοῦμε ὁ ἓνας τόν ἂλλον μέ ἀγάπη. «Εἲπωμεν ἀδελφοί καί τοῖς μισοῦσιν ἡμᾶς, συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει».

Αὐτήν τήν ὣρα προσευχόμεθα καί ἀναστάσιμα ἀσπαζόμεθα, τούς ὃπου γῆς ἐμπεριστάτους ἀδελφούς μας. Τούς ζώντας τήν φρίκη τοῦ πολέμου στήν Οὐκρανία, τούς φέροντας τήν ὀδύνη τῶν σεισμῶν στήν Τουρκία καί Συρία καί ὃλους ὃσοι, παντί τρόπῳ, ἀπ’ ἂκρου εἰς ἂκρον τῆς γῆς δοκιμάζονται.

Πρός τούς Ὁμογενεῖς Ἀδελφούς μας, τούς ἀπό περάτων ἓως περάτων τῆς Οἰκουμένης τήν Ἑλλάδα μεγαλύνοντας καί τήν Ὀρθοδοξίαν, ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ, φυλάσσοντας, ἀναστασίμως ἀπό τήν Ἀποστολική πόλη τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων, ὃ τε Μητροπολίτης, ὁ Ἱερός Κλῆρος καί ἃπας ὁ εὐσεβής Λαός κατασπαζόμεθα.

Ἀδελφοί μου καί τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἡ ἑορτή τῆς Ἀναστάσεως δέν προσφέρεται ἁπλῶς γιά ἓνα συναισθηματικό, ἐθιμικό ἑορτασμό, ἀλλά εἶναι ἡ ἐμπειρία τῆς ὂντως Ζωῆς καί τῆς οὐρανίου ἀτελευτήτου χαρᾶς καί ἀθανασίας.

Σᾶς ἐναγκαλίζομαι ὃλους μέ ὃλη μου τήν ἀγάπη, σᾶς ἀσπάζομαι ἀναστάσιμα καί εὒχομαι, τό Φῶς τῆς Ἀναστάσεως, ἡ ἀναστάσιμη χαρά, ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη, νά καταυγάζουν διά παντός τήν ζωή σας, εἰς ἒτη πολλά, χαριτωμένα, Ἀναστάσιμα καί κατά πάντα εὐλογημένα».

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ: Το πιο ακριβό φιλί

"Καθήσαν οι σοφοί κι αφού ζυγιάσαν

κάθε φιλί, το πόσο αξίζει λογαριάσαν.

Κι ήβραν: Της μάνας, έναν κόσμο μαγικό.

Της γης τα πλούτη, το φιλί το αδερφικό.

Του ζευγαριού, τον ήλιο με τ’ αστέρια.

Του φίλου, την Παράδεισον ακέρια.

Όμως, απ’ όλα τα φιλιά, το πιο πολύ,

βρήκαν βαρύ να ‘ναι του Ιούδα το φιλί.

Κι είπαν: «Αυτό ‘ναι το φιλί το πιο ακριβό,

αφού κοστίζει έναν ολάκερο θεό."

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ

“ΜΕ ΤΩΝ ΣΤΙΧΩΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ”

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος | Ακολουθία του Νιπτήρος Ι.Ν. Παντοβασιλίσσης Ραφήνας

 

Το πιο εύκολο πράγμα είναι...

 

Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο Πιλάτος. Κάθε φορά που τα πράγματα ζορίζουν, εσύ «νίπτεις τας χείρας σου». Δεν παίρνεις την ευθύνη ούτε για τις πράξεις σου, ούτε για τη ζωή σου.

Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι και εσύ ένας από τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους. Για τον κόσμο όλο, τίμιος, δίκαιος, καθαρός, μέσα σου όμως, να κρύβεις μίσος, οργή, ζήλεια, υπερηφάνεια, ασπλαχνία.

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι ο όχλος. Χάβρα Ιουδαίων. Να μην έχεις βούληση. Να μην παίρνεις καμία ευθύνη. Να μην βάζεις το μυαλό σου να σκεφτεί. Απλά να ακολουθείς. Σαν πρόβατο. Και «άρον άρον» να ζητάς να σταυρωθεί, αυτός που μέχρι χθες επευφημούσες.

Το πιο εύκολο πράγμα είναι να είσαι ο Βαραββάς. Να χτίζεις τη δική σου ελευθερία, τη δική σου ζωή, εις βάρος κάποιου άλλου. Το πιο εύκολο πράγμα, είναι να είσαι ο ληστής στα αριστερά. Και ακόμα και εκεί, στην έσχατη στιγμή σου, να μην λες ένα «ήμαρτον», αλλά να βρίζεις, να φωνάζεις, να κατηγορείς και να χλευάζεις άλλους για τα δικά σου λάθη.

Το δύσκολο, είναι να είσαι όπως ο Χριστός…

Να σταυρώνεσαι καθημερινά για χάρη όσων αγαπάς και παρόλα αυτά να ψιθυρίζεις πάνω από το σταυρό

«Πάτερ, άφες αυτοίς, ου γάρ οίδασι τί ποιούσι».

«Γρηγορεῖτε»!

Με τον Μαθητή της αγάπης, με την Μητέρα Του, με τις Μυροφόρες, με τον Νικόδημο και τον Ιωσήφ, στα δεξιά Του!

Καλή Ανάσταση!

Μια εικόνα...

 

Δεν μπορείς να ξεπεράσεις με ευκολία μια τέτοια εικόνα. Αυτή η μοναχική ηλικιωμένη, που με δυσκολία περπατά, κάνει αυτή την εποχή αυτό που στο υποσυνείδητο της είναι βαθιά ριζωμένο. Ασβεστώνει. 

Η Μεγάλη εβδομάδα και το Πάσχα πρέπει να βρουν το νοικοκυριό καθαρό και περιποιημένο. Λευκό σαν το χρώμα του Ασβέστη, όπως πρέπει να είναι και η ψυχή μας, για να υποδεχθεί την Ανάσταση. Για όσους ακόμη, εντός και εκτός της Χώρας δεν μπορούν να αντιληφθούν τι σημαίνει Ελλάδα, η απάντηση είναι μία. Ελλάδα σημαίνει πολλά. Αυτή η εικόνα είναι Ελλάδα. Η Ελλάδα της Πίστης, της Καθαρότητας, και του Λευκού.

dinfo.gr (FB)

Η νέκρωση του θανάτου

 “Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν· και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των πατέρων Θεόν και υπερένδοξον”.

- Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή; συνέχισε. Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι μισό λεφτό στον εαυτό σου και να λες αργά αργά αυτό το τροπάριο. Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου - και στη ζωή του κόσμου όλου - έγινε. Η Ανάσταση του Χριστού, η σωτηρία μας. Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου.

Μου ’σφιξε το χέρι, λέγοντας: 

- Σου εύχομαι να “σκιρτάς” από χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου το χάος από το οποίο σε πέρασε ο Αναστάς Κύριος, “ο μόνος ευλογητός των Πατέρων”… Ψάλε τώρα και το “Χριστός Ανέστη”.

Από το βιβλίο του Γ. Παπαζάχου “Πάσχα το τερπνόν” των εκδόσεων Ακρίτας

Μεγάλη Εβδομάδα

 

Θ. Ράλλη, (1852 - 1909) Μεγάλη Παρασκευή, Ο Στολισμός του Επιταφίου

«Η υψηλότερη μορφή της άνοιξης που ξέρω: 

μια ελληνική Μεγάλη Εβδομάδα»

 Γιώργος Σεφέρης, (Δοκιμές, Βʼ 94)

π. Σπυρίδων Σκουτής: Άλλους τους γοητεύει και άλλους τους απογοητεύει...

 

Τα  βάγια γίνανε καρφιά και τα χειροκροτήματα μετατράπηκαν σε ραπίσματα.

Αλλιώς τον περίμεναν τον Χριστό. Τους απογοήτευσε. Περίμεναν έναν θεό με χρήμα, δόξα και εξουσία και αντίκρισαν ταπείνωση, αγάπη και λόγια για Βασιλεία των Ουρανών. Κάποιοι λίγο καλοπροαίρετοι περίμεναν κάποιος να τους μιλήσει για Αλήθεια, αλλά τελικά ήρθε η Αλήθεια ως πρόσωπο.

Γι’ αυτό και συνέχεια Τον κατηγορούμε: «Γιατί σ’ μένα; Γιατί μου το κάνεις αυτό;». Θέλουμε τη ζωούλα μας κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μας κι έναν θεό να μας υπηρετεί τα σχέδιά μας. Θέλουμε καλό γάμο, καλά παιδάκια ήρεμα και σπουδαγμένα, εξοχικό, χρήματα και υγεία μέχρι τα 100. Αν κάτι χαλάσει από αυτό το σενάριο φταίει ο Θεός. Μας απογοητεύει ο Χριστός διότι δεν μας κάνει. Θα θέλαμε έναν θεό είδωλο του εαυτού μας.

Αν ήμασταν στα Ιεροσόλυμα το ίδιο θα κάναμε. Χειροκροτήματα για κάποιον που θέλουμε να μας βγάλει από τα μνημόνια, να αυξήσει τις συντάξεις, να κάνει διορισμούς στο δημόσιο κλπ. Τι, όχι; Βασιλεία των Ουρανών; Τι είναι αυτά; Δεν τα θέλουμε! Δεν μας κάνεις! Άρον, άρον σταύρωσον αυτόν!

Να προσέχουμε λοιπόν, τα πολλά μπράβο, τους ενθουσιασμούς και τα χειροκροτήματα.

Πολλές φορές πίσω από όλα αυτά μπορεί να κρύβονται πολλά. Αυτοί που σε χειροκροτούν τις περισσότερες φορές θέλουν κάτι από εσένα. Εύκολα τα χέρια που σε αγκαλιάζουν καταλήγουν να έχουν μαχαίρι και να σε πληγώσουν στην πλάτη. Μην περιμένεις αδερφέ τίποτα από αυτόν τον κόσμο ακόμα και από τη μητέρα που σε γέννησε. Ο κόσμος είναι αχάριστος και πάντα ό,τι δίνει το προσφέρει σε μορφή δολώματος για ν’ αρπάξει κάτι μεγαλύτερο.

Δεν μας νοιάζει τι λέει ο κόσμος.

Μας αρκεί τι λέει ο Θεός. . .

Μου αρέσει που ο Χριστός απογοητεύει την κοσμική μας πλευρά, αλλά γοητεύει την πνευματική...

Το λες και ελπίδα…

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα…

π. Σπυρίδων Σκουτής – euxh. gr

Κυριακή των Βαΐων

 

... Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου. Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.

Πηγή