Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 28η Οκτωβρίου 1940. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 28η Οκτωβρίου 1940. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

29/10/26

Ο εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου στη Χριστιανική Εστία Πατρών

Σε κλίμα εθνικής συγκίνησης πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026, η καθιερωμένη εορταστική εκδήλωση της Χριστιανικής Εστίας Πατρών για την επέτειο του ΟΧΙ που φέτος ήταν ειδικά αφιερωμένη στο Βορειοηπειρωτικό ζήτημα.

Στην εισαγωγή του ο κ. Ηλίας Σκόνδρας, φιλόλογος και μέλος του ΔΣ της Χριστιανικής Εστίας, αναφέρθηκε στη γενιά του '40 «που έκανε το καθήκον της απέναντι στο Γένος» και καλωσόρισε τον κεντρικό ομιλητή κ. Κων/νο Χολέβα, πολιτικό επιστήμονα και συγγραφέα χαρακτηρίζοντάς τον ως τον «έγκυρο, έγκριτο και καταξιωμένο ιστορικό ερευνητή, ο οποίος αποκαλύπτει την συνωμοσία του ψεύδους με προσωπείο επιστήμης και δεν αφήνει τη λήθη να επισκιάσει την ιστορική μας μνήμη». Παρουσίασε, τέλος, το νέο βιβλίο του κ. Χολέβα που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ΕΑΡ με τίτλο «Τα σύγχρονα εθνικά θέματα του Ελληνισμού».

Και η προβολή «Βόρειος Ήπειρος - Τρεις φορές απελευθερωμένη», την οποία επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος κ. Γ. Καμπουράκης και η κεντρική ομιλία του κ. Κ. Χολέβα, βοήθησαν όλους μας να κατανοήσουμε την ιστορικότητα του όρου Βόρειος Ήπειρος, την παρουσία των Βορειοηπειρωτών στους εθνικούς αγώνες και την σημερινή αγωνία των εκεί συμπατριωτών μας για τη διατήρηση της εθνικής ταυτότητάς τους.

Ξεχωριστό παλμό στη γιορτή έδωσαν οι παιδικές κατηχητικές ομάδες των Χελιδονιών της Χριστιανικής Εστίας. Τα κορίτσια δημοτικού με την παρουσίαση που είχε τίτλο «Οι φωνές της Πίνδου» και τα αγόρια με τα επίκαιρα επετειακά τραγούδια τους που απέσπασαν το θερμό χειροκρότημα όλων.

Την εορτή έκλεισε με πνευματικό λόγο και πατρικές ευχές ο Αρχιμανδρίτης π. Χριστόφορος Μυτιλήνης, ο οποίος αφού ευχαρίστησε τον ομιλητή και τα παιδιά που συμμετείχαν, ευχήθηκε η Υπέρμαχος Στρατηγός να σκέπει το έθνος μας και να προσπαθήσουμε όλοι να φυλάξουμε το πνεύμα του μετώπου ως πολύτιμο θησαυρό και παρακαταθήκη. 






Γράμμα στους ήρωες του 1940 από ένα νέο του 2026

 


Γράμμα στους ήρωες του 1940 από ένα νέο του 2026

Μια παραγωγή της Χριστιανικής Εστίας Λαμίας


28 Οκτωβρίου 2026


28/10/26

Το Πανεπιστήμιο Πατρών στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου (2026)

 













Εορτή της Αγ. Σκέπης: Αρχιερατική Θεία Λειτουργία

 


Ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026 χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και τέλεσε Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στον Ι. Ν. Αγίας Σκέπης με τη συμμετοχή των Ιεροκηρύκων π. Χριστοφόρου Μυτιλήνη, π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδη, πρώτ. Δημητρίου Χαλκιοπούλου και των διακόνων Παναγιώτου Λάγιου και Παναγιώτου Γιαννοπούλου.

Στην ομιλία του ο Θεοφιλέστατος, μεταξύ άλλων, είπε: 

«Αδελφοί μου, ​σήμερα η Εκκλησία μας μάς καλεί σε μια διπλή, λαμπρή και πανηγυρική εορτή. Πανηγυρίζουμε την Αγία Σκέπη της Υπεραγίας Θεοτόκου και ταυτόχρονα τιμούμε την Επέτειο του «Όχι» της 28ης Οκτωβρίου 1940. 

Δύο γεγονότα φαινομενικά διαφορετικά, του πνευματικού και του ιστορικού κόσμου, τα οποία όμως στη συνείδηση του ευσεβούς λαού μας είναι άρρηκτα και θαυμαστά συνδεδεμένα.

​Η εορτή της Αγίας Σκέπης μάς υπενθυμίζει ότι η Παναγία μας είναι Μητέρα, Προστάτιδα και Υπέρμαχος Στρατηγός του Χριστιανικού γένους.

​Στην Κωνσταντινούπολη, τον 10ο αιώνα, στον Ναό των Βλαχερνών, κατά τη διάρκεια Ιεράς Αγρυπνίας, ο Όσιος Ανδρέας και ο μαθητής του Επιφάνιος είδαν την Κυρία Θεοτόκο να προσεύχεται με δάκρυα υπέρ του λαού, απλώνοντας πάνω από το εκκλησίασμα το φωτεινό και αστραποβόλο μαφόριο – τη σκέπη της. Αυτή η αόρατη ασπίδα προστάτευσε την Πόλη.

​Όποτε το έθνος μας βρέθηκε στα πρόθυρα της καταστροφής, ο ευσεβής λαός μας δεν απελπίστηκε, αλλά ύψωσε τα χέρια του προς την «Υπέρμαχο Στρατηγό».

​​Η 28η Οκτωβρίου 1940 αποτελεί μαρτυρία πίστεως, ελευθερίας και αυτοθυσίας. Το «Όχι» που ειπώθηκε τότε δεν ήταν απλώς μια πολιτική απόφαση ή μια στρατιωτική αντίσταση. Ήταν η έκφραση ολοκλήρου του Ελληνικού λαού.

​Οι Έλληνες στρατιώτες, μέσα στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου, αντιμετώπισαν τον εχθρό με απαράμιλλο θάρρος. Πολλοί άφησαν οικογένειες, γονείς και παιδιά, προσφέροντας ακόμη και τη ζωή τους για την πατρίδα.

Πίσω από κάθε στρατιώτη υπήρχε μια μάνα που προσευχόταν. Μια σύζυγος που περίμενε. Ένα παιδί που παρακαλούσε να επιστρέψει ο πατέρας του. Μέσα σε αυτές τις αγωνίες, η μορφή της Παναγίας μας αποτελούσε για τον ελληνικό λαό πηγή παρηγοριάς και ελπίδας.

Πόσες ελληνικές οικογένειες δεν γονάτισαν μπροστά στις εικόνες της Παναγίας μας! Πόσοι στρατιώτες δεν είχαν μαζί τους μια μικρή εικόνα της και πόσες μητέρες δεν Την παρεκάλεσαν να προστατεύσει τα παιδιά τους!

​Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, η Αγία Εκκλησία μας όρισε να συνεορτάζεται η Αγία Σκέπη στις 28 Οκτωβρίου. Για να μας θυμίζει ότι η απελευθέρωση και η επιβίωσή μας δεν ήταν μόνο καρπός της ανθρώπινης ανδρείας, αλλά κυρίως δώρο της θείας Χάριτος και καρπός της μεσιτείας της Παναγίας μας.

Να μην ξεχνάμε να τιμούμε εκείνους που θυσιάστηκαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι, κρατώντας ζωντανή την ιστορική μας μνήμη και την ορθόδοξη παράδοσή μας».

Ο Θεοφιλέστατος μετέφερε στους Ιερείς και τους πιστούς τις πατρικές, εγκάρδιες ευχές του Σεπτού Ποιμενάρχου μας, του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρών κ.κ. Χρυσοστόμου για έτη αγιασμένα, ευλογημένα και πάμπολλα. 


ΠΗΓΗ: https://episkopos-kernitsis.blogspot.com/






Εορτή Αγ. Σκέπης: Ο πανηγυρικός αρχιερατικός εσπερινός

 


Στον πανηγυρίζοντα Ι. Ναό της Αγ. Σκέπης τον εσπερινό της εορτής τέλεσε ο Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. Χρυσόστομος. 

Στο κήρυγμά του αναφέρθηκε στη φωτοφόρο σκέπη της Παναγίας μας και σε θαυμαστές επεμβάσεις, τις οποίες όχι μόνο βίωσαν αλλά και κατέγραψαν πολλές φορές οι στρατιώτες μας στο Μέτωπο.

Επίσης ο Σεβασμιώτατος μνημόνευσε τον μακαριστό Μητροπολίτη Αργολίδος κυρό Χρυσόστομο Β΄ (Δεληγιαννόπουλο) που υπηρέτησε ως στρατιωτικός ιερέας κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο (1940-1941). Σημείωσε τις συγκλονιστικές στιγμές που έχουν καταγραφεί στο ημερολόγιό του σχετικά με την τέλεση της Θείας Λειτουργίας εν μέσω βομβαρδισμών και συγκρούσεων πάνω στο βουνό.

Επισήμανε επίσης ότι είναι τόση η ευγνωμοσύνη του έθνους μας για την Παναγία, που πολλές πόλεις αφιέρωσαν τους μητροπολιτικούς τους ναούς στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

Τέλος, ο Σεβασμιώτατος αφού ευχήθηκε σε όλους χρόνια πολλά και σωτήρια, μας παρότρυνε να τιμούμε την Παναγία και να υπακούμε στο θέλημα του Υιού Της.




«Η ελευθερία δεν χαρίζεται» το μήνυμα του πιλότου Χρήστου Χαρίτου της ομάδας Ζευς στην παρέλαση

 


Το δικό του μήνυμα για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου έστειλε ο επισμηναγός Χρήστος Χαρίτος, μέσα από το F-16 Fighting Falcon με το οποίο πραγματοποίησε αεροπορική επίδειξη πάνω από την παραλία της Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο της στρατιωτικής παρέλασης. 

Κατά τη διάρκεια της επίδειξης ο πιλότος πήρε τον λόγο μέσω ασυρμάτου, λέγοντας: 

«Μία λέξη αλλάζει την Ιστορία. Για τους Έλληνες αυτή η λέξη είναι το ΟΧΙ. Σήμερα τιμούμε εκείνους που στάθηκαν όρθιοι. Θυμόμαστε ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται. Χρόνια πολλά Ελλάδα».

Στον επισμηναγό απάντησε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, αναφέροντας στον ασύρματο:

«Κύριε επισμηναγέ, αυτή τη στιγμή, σήμερα 28η Οκτωβρίου, τόσο εσείς όσο και οι Ένοπλες Δυνάμεις μας επιβεβαίωσαν ότι για την Ελλάδα ισχύει πάντα το εξής: Η μεγαλοσύνη στα έθνη δεν μετριέται με το στρέμμα. Η μεγαλοσύνη μετριέται με της ψυχής το σίδερο και το αίμα».


Τρεις μαθητές, μία σημαία και ένα ολόκληρο χωριό

 


Μόλις τρία παιδιά από την Α΄, τη Β΄ και τη ΣΤ΄ Δημοτικού παρέλασαν στο μικρό και απομακρυσμένο χωριό Κόμητο της Εύβοιας, τιμώντας την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Και η δασκάλα του χωριού εξήγησε μιλώντας στο evima.gr: 

«Γιατί η ιστορία δεν ξεχνιέται… περνά από γενιά σε γενιά, μέσα από τις καρδιές μας, τις σημαίες μας και την περηφάνια του τόπου μας».


Ο Αρκάς στην επέτειο του ΟΧΙ

 


27/10/26

Εορταστική εκδήλωση για την 28η Οκτωβρίου στη Χριστιανική Εστία Πατρών

 





Ο βομβαρδισμός της Πάτρας το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 (ΙΙ)


Το σκηνικό που επικράτησε περιγράφει η Πατρινή Μαρία Μανωλάκου στο βιβλίο της "Από το Ημερολόγιο ενός παιδιού της Κατοχής". Η Μαρία Μανωλάου ήταν μαθήτρια τότε και όταν έπεσαν οι πρώτες βόμβες βρισκόταν στο σχολείο και περιγράφει: 

"Πετιέμαι βολίδα στο ραδιόφωνο, να σου και η Κατερίνα και μόλις πιάνουμε την τελευταία φράση στο διάγγελμα. "Νυν υπέρ πάντων ο αγών". Και μετά ο Εθνικός Ύμνος. Το τι έγινε τότε, σωστό παραλήρημα. Σε λίγα λεπτά όλη η Πάτρα στο πόδι.

Ο τόπος να βουίζει απ΄τ' αεροπλάνα κι ο κόσμος να τα χαιρετάει σαν τρελός, πετώντας ψηλά καπέλα, μαντήλια, οτιδήποτε. 

-Γεια σας λεβεντόπαιδα 
-Δικά μας, δε βλέπετε τα χρώματα; 
- Στη Ρώμη! Και στο σχολείο πανζουρλισμός. 

Ξάφνου η γη χοροπήδησε. Κάτι φριχτά μπουμπουνητά μας έσκισαν τ΄αυτιά και μας έπνιξαν οι σοβάδες. Μπόμπες! Ορμήσαμε στα παράθυρα. Μαύρα σύννεφα σκεπάζανε την κάτου πόλη. Μα πως... αφού τ΄αεροπλάνα είναι δικά μας, άρα...δεν είναι; Κερώσαμε όλες. Μερικές πέσανε λιπόθυμες. Σπίτια, αυτοκίνητα, όλα στις φλόγες. Μπροστά στο "Πάνθεον", ποτάμι το αίμα. Πλήθος άνθρωποι χτυπημένοι να βογκάνε κι άλλοι πεσμένοι από πάνω τους να φωνάζουν βοήθεια. Νοσοκόμες και προσκοπίνες (χωρίς στολή) να τρέχουν με τα φορεία. Πέφτουμε πάνω στην αρχηγό που μας λέει κοφτά: "Στο Νοσοκομείο αμέσως για αίμα!". Οι πρώτες βόμβες έπεσαν και στην Αγγλικανική Εκκλησία.

Για τον βομβαρδισμό της Πάτρας και τα συμβάντα των πρώτων μηνών του πολέμου σημαντικά στοιχεία μας παρουσιάζει το χειρόγραφο ημερολόγιο του μοιράρχου, υποδιοικητή της χωροφυλακής Πατρών, Ευάγγελου Θέμελη. 

Ο βομβαρδισμός της Πάτρας το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940 (Ι)



Η Πάτρα ήταν η πρώτη πόλη που βομβαρδίστηκε εκείνο το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου του 1940.

Όλα ξεκίνησαν στις 9.20 το πρωί όταν η Ιταλική αεροπορία άρχισε να ρίχνει βόμβες από ύψους 200 μόλις μέτρων εναντίον των συγκεντρωμένων στους δρόμους και στις πλατείες πολιτών που στην αρχή πίστεψαν πως πρόκειται για ελληνικά αεροπλάνα ή για γυμνάσια και έμεναν να κοιτάζουν μουδιασμένοι.

Τις περισσότερες βόμβες δέχθηκε η περιοχή της οδού «Τριών Ναυάρχων» και πολλοί πίστεψαν τότε ότι οι Ιταλοί πιλότοι θεώρησαν τα δέντρα, τα οποία βρίσκονταν τοποθετημένα σε διάταξη ανά δύο, για ελληνικό στράτευμα.

Βόμβες έπεσαν επίσης και στις οδούς Γούναρη, Αγίου Ανδρέα, Ρήγα Φεραίου κ.λπ., καθώς και στη συνοικία του Αγίου Διονυσίου, την συνοικία στην οποία διέμεναν και οι Ιταλοί της Πάτρας.

Κατά τους βομβαρδισμούς αυτούς χτυπήθηκαν τόσο τα λιμάνια της Πάτρας όσο και της Ναυπάκτου, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν οι Ιταλοί να βυθίσουν κάποιο πλοίο.

Η αεροπορική επιδρομή είχε αντικειμενικό σκοπό να πλήξει τη γραμμή συγκοινωνιών Πατρών - Κρυονερίου, με την οποία γινόταν η μεταφορά στρατευμάτων και υλικού στην Αιτωλοακαρνανία.

Για τον πρώτο βομβαρδισμό επί ελληνικού εδάφους, αυτόν της πόλης των Πατρών, η εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» της Τρίτης 29 Οκτωβρίου 1940 περιγράφει: 

«Άνανδρος βομβαρδισμός κατά αμάχου πληθυσμού». 

Εκ των σημερινών βομβαρδισμών κατά υπό ιταλικών αεροπλάνων της πόλεως Πατρών, διεπιστώθησαν μέχρι στιγμής νεκροί 50, τραυματίες 100 επί αμάχου πληθυσμού. Επίσης εφονεύθη εις αστυνομικός και ετραυματίσθησαν 3. Ζημίαι εις κτίρια ελάχισται. Ο υπερβολικός αριθμός των θυμάτων οφείλεται εις το γεγονός ότι ο άμαχος πληθυσμός παρέμεινε κατά την ώραν του βομβαρδισμού εις ακάλυπτους χώρους και δεν ετήρησε τα στοιχειώδη μέτρα αυτοπροστασίας, καταφεύγων κατά τη διάρκεια του συναγερμού εις υπόγειους χώρους, ή έστω ισόγειους των οικείων τους προχείρως διασκεαυζομένους».

Οι νεκροί τελικά όπως δημοσίευσε η εφημερίδα «ΣΗΜΕΡΙΝΗ» στο φύλλο της στις 28.10.1945 ήταν 193, εκ των οποίων 125 άνδρες, 43 γυναίκες και 25 παιδιά.

Οι διαμένοντες στην πόλη Ιταλοί, «οι οποίοι απετέλουν αρκετά πολυπληθή παροικία, είχον ειδοποιηθή σχετικώς από της νυκτός της προηγουμένης, είχον φροντίσει ν' αλλάξουν κατοικίαν. Βέβαιοι όντες, μάλιστα, ότι εντός ολίγου θα εκάμπτετο η ελληνική αντίστασις, διενήργησαν κατά την ώραν του βομβαρδισμού σαμποτάζ και επιθέσεις εναντίον του Κέντρου παρουσιάσεως στρατευσίμων διά να επιτείνουν την σύγχυσιν και παραλύσουν την επιστράτευσιν».

Ἡ ἀστραπή!

 


Ήταν θύελλα! Βίαιος ἀνεμοστρόβιλος. Σάρωσε ξαφνικὰ τὴν Εὐρώπη καὶ σταδιακὰ τὸν κόσμο ὅλο. Ὁ σατανικὸς ἄξονας ποδοπατοῦσε μὲ μανία τὸν ἐλεύθερο κόσμο καὶ σκορποῦσε τὸν τρόμο. Τὰ ὅποια τείχη ἀντιστάσεως ἰσοπεδώνονταν ἀστραπιαῖα. Οἱ λαοὶ ἔτρεμαν, παραδίδονταν ἄνευ ὅρων, κρύβονταν σὲ καταφύγια, ἐκλιπαροῦσαν γιὰ ἔλεος.

Ὅταν ἡ Γαλλία ξύπνησε, οἱ ἑρπύστριες τῶν «πάντσερ» ἔσειαν τὸ ἔδαφος στὸ Παρίσι. Τὸ Λονδίνο εἶχε γίνει ἐρείπια ἀπὸ τοὺς συνεχόμενους ἀνηλεεῖς βομβαρδισμούς. Αὐστρία, Τσεχοσλο­βακία, Ἀλβανία, Πολωνία, Δανία, Νορβηγία, Λουξεμβοῦργο, Ὁλλανδία, Βέλγιο εἶχαν ὑποκύψει στὸν κεραυνοβόλο πόλεμο ἢ εἶχαν συνθηκολογήσει ἀπὸ τρόμο. Στὴν Ἀφρική, στὴν Ἀσία ἡ βαριὰ μπότα πλάκωνε σταδιακὰ τοὺς λαούς.

Ἡ ναζιστικὴ νύχτα εἶχε πέσει βαριὰ σὰν θάνατος πάνω στὴν κοιμώμενη Εὐρώπη καὶ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο. Ἀ­­πειλοῦσε νὰ βυθίσει τὸν πλανήτη στὴν κόλαση γιὰ μιὰ χιλιετία. Ἔτσι ὁ παράφρων τύραννος Χίτλερ καυχησιολογοῦ­σε: «Θὰ ἀλλάξουμε τὴν ἱστορία τοῦ κό­σμου γιὰ χίλια χρόνια»!

Σιγὴ θανάτου σ᾿ ὅλη τὴ γῆ…

Ὣς τὴ νύχτα ἐκείνη ποὺ χτύπησαν ξα­φνικὰ καμπάνες ἀπὸ κρύσταλλο. «Αὔ­­­­ριο, αὔριο, ἔλεγαν, τὸ Πάσχα τοῦ Θε­οῦ» (Ὀδ. Ἐλύτη, «Ἄσμα ἡρωικὸ καὶ πέν­θι­μο»).

Ἦταν ἡ νύχτα τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940.

Ἄστραψε μιὰ ἀστραπὴ σὲ μιὰ στιγμὴ ἀπρόσμενη μὲς στὸν κατάμαυρο οὐ­ρανὸ καὶ ξάφνιασε τὸν κόσμο. Δὲν ἦταν κλαγγὴ σπαθιῶν, κροτάλισμα πολυβόλων. Ἦταν τοῦ Μαραθώνα ἀντίλαλος καὶ τῶν Θερμοπυλῶν ἡ τρομερὴ κραυγή: «Μολών, λαβέ»· «Ἀέρα»!

Εἶναι ἕνας κεραυνὸς ποὺ ἀποκάλυψε, μὲ μία μόνο ἀναλαμπή, τὸν μεγαλειώδη συγχρονισμὸ ὅλων τῶν μεγάλων στιγμῶν τῆς ἱστορίας ἀπὸ τὸν Ὅμηρο μέχρι τὸ ᾿21 καὶ πέρα ἀπὸ αὐτά. Ἄγγιξε τὴν ἀόρατη κορυφὴ ὅλων τῶν κατακτήσεων τοῦ πνεύματος, ὅπως δὲν τὶς εἶχε ξαναδεῖ ὁ κόσμος ποτέ του.

Βρόντηξε ἡ Πίνδος, ἔλαμψε τοῦ Σμόλικα ἡ ἀδάμαστη κορφή, ἔδωσε φῶς αὐγινὸ στὸν κατατρομαγμένο κόσμο. Ἦ­ταν ἡ πρώτη, ἡ βαθιὰ ἀναπνοὴ μέσα σὲ ἔρεβος πυκνό, σὲ πνιγμονὴ ἀφόρητη, σὲ ἀσφυξία ἀλλόκοτη. Ἡ βροντὴ σκέπασε τὸν ἀπαίσιο θόρυβο τῶν «πάντσερ» καὶ τὰ μανιασμένα «στούκας» τῶν παρανοϊκῶν, ἀφρόνων δικτατόρων.

Ἦταν ποὺ εἶχαν κάνει λάθος στὴ στι­γμή. Ὄχι τῆς 28ης Ὀκτωβρίου τὴ στι­γμή. Ἀλλὰ τῆς 15ης Αὐγούστου τὴν ἱερὴ ὥρα. Ἦταν, θάρρεψαν, ἕνα πλοῖο μοναχό, ἕνα μονάχα ὄνομα, μιὰ «Ἕλλη» μυθολογική. Δὲν εἶχαν ἀντιληφθεῖ ποῦ χτυποῦσαν. Εἶχαν διαλέξει λάθος ὥρα, λάθος τόπο, τρόπο ἐγκληματικό. Χτύπησαν ἄνανδρα καὶ ἐνεργοποίησαν ἄ­μεσα τὴν ὥρα τὴ φριχτὴ τῆς θεϊκῆς κρίσεως. Ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη ἡ Μεγαλόχαρη τῆς Τήνου ἔζωσε στὴ μέση της τῆς δικαιοσύνης τὸ σπαθί! Δὲν ἤξεραν, δὲν φαντάζονταν ποτὲ μὲ ποιούς, μὲ ποιά, Ἐκείνη, τὴ μεγάλη, τὴν Ὑπέρμαχο Στρατηγό, τὰ ἔβαζαν.

Ἀνόητοι!

Καὶ ἔχασαν, ἔτσι τὸν ἔχασαν τὸν πόλεμο. Τὸν ἔχασαν ἀπὸ τὴν ἴδια ἐκείνη ἡμέρα, τὴν ἄτιμη, τὴ βέβηλη καὶ ὑβριστι­κὴ ἡμέρα τους. Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα ὅλα ἦταν πιὰ ἁπλὴ διαδικασία. Τὸ τέλος τους προδιαγραμμένο.

Ὁ πρῶτος ποὺ τὸ συνειδητοποίησε αὐτὸ πολὺ καλὰ ἦταν ὁ ἴδιος ὁ Χίτλερ. Δήλωσε: «Δὲν τολμῶ νὰ σκεφθῶ τὶς συν­έπειες τοῦ πολέμου τῆς Ἑλλάδος»!

Ἦταν ἀργὰ νὰ τὶς σκεφθεῖ. Πάνω στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου εἶχε ἤδη σκαφτεῖ ὁ τάφος του, ὁ τάφος τῶν σατανικῶν σχεδίων του, ὁ τάφος τοῦ θηριώδους μίσους τοῦ ἀφιονισμένου στρατοῦ του.

Δὲν ἦταν εὔκολο τῶν ἡρώων τὸ ἄθλημα. Ποτίσθηκε μὲ αἷμα ἄφθονο, ἐπιτεύχθηκε μὲ πόνους ἀφόρητους, μὲ θυσίες ἀπροσμέτρητες. Χιλιάδες μάρ­τυρες τοῦ καθήκοντος ἄφησαν τὰ κόκκαλά τους στὶς φριχτὲς χαράδρες καὶ τοὺς ἄγριους γκρεμοὺς τῶν Ἠπειρωτικῶν καὶ Ἀλβανικῶν βουνῶν. Ἄλλοι γύρισαν μὲ κομμένα πόδια, ἄλλοι μὲ ἕνα χέρι, ἄλλοι μὲ ξυλιασμένο ἀπὸ τὰ παγωμένα χιόνια τὸ κορμί. Τὰ μαῦρα ροῦχα σκέπασαν βαριὰ σὰν σίδερα τόσων μανάδων τὴν περήφανη κορμοστασιά.

Ναί, ἡ θυσία ἦταν μεγάλη. Τὸ τίμημα ποὺ εἶχε καταβληθεῖ βαρύτατο, ἡ πληρωμὴ δυσβάστακτη, τὸ κόστος ἀπίστευτα σκληρό.

Ὅμως ἡ ἐλευθερία τοῦ κόσμου εἶχε κερδηθεῖ. Ἡ Μεγαλόχαρη εἶχε ἀνοίξει τὴν ἀγκαλιά της στὴ γενιὰ τοῦ ᾿40. Ἡ ἀστραπὴ τῆς Πίνδου εἶχε φωτίσει δυνατὰ τὸν σκοτεινὸ οὐρανὸ τοῦ κόσμου. Ἡ Ἱστορία εἶχε δακρύσει ἄλλη μιὰ φορά, βεβαιώνοντας τὴ συνέχεια τοῦ Μαραθώνα, τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας, τοῦ ᾿21!

Καὶ γιὰ ἄλλη μιὰ φορὰ ἔγραψε στὴν πιὸ φωτεινή της σελίδα: «Ἕλληνες μὲς στὰ σκοτεινὰ δείχνουν τὸν δρόμο»!

Σ᾿ ἐμᾶς σήμερα, γιὰ νὰ μείνουμε ἀ­συμβίβαστοι στὴν ἐπερχόμενη νέα βαρβαρότητα!

Ζαχαρίας Παπαντωνίου – Το άλογο

 


Ένα κάρρο ανέβαινε από τα σφαγεία. Μέσα έφερνε ένα βώδι σφαγμένο με τα πόδια στον ουρανό. Απάνω στο σφαχτό καθόταν ο καρροτσέρης, ένας άνθρωπος μελαχροινός με ψαρά γένεια και το παιδί του. Το κάρρο κυλιώταν αργά, νωθρά μέσα στη γαλήνη.

Ήταν Απρίλης, είχε πέσει το βράδυ κι΄άναβαν τα φώτα. Από το καμουτσίκι, ένα μαδημένο σκοινί, μπορούσε να καταλάβη κανείς πως ο καρροτσέρης αγαπούσε τ΄άλογο. Το καμουτσίκι έπεφτε στα καπούλια πολύ ελαφρά σαν παιγνίδι. Και σ΄ όλον τον ανήφορο από τα σφαγεία ίσα με την πόλη αυτό το άλογο δεν άκουσε βρισιά, μήτε προσταγή, παρά τη φωνή: «Έλα Κύρκο, άϊντε Κύρκο». Έτσι μ΄αυτό το χάδι ανέβαινε και σέρνοντας το κάρρο, ένα σφαχτό και δυό ανθρώπους.

-Που λες, είπεν ο γέρος καρροτσέρης και φτύνοντας καπνό, που λες, ο Κύρκος έχει φιλότιμο. Να τ΄ακούς εσύ, που κάποτε το χτυπάς. Δεν τα δέρνουν τα ζα. Το ζω είναι άνθρωπος. Και τέτοιο άλογο που το βρίσκεις; Σαν τούτο! Μας τρέφει όλους, που λες. Δίνει ψωμί εμένα, εσένα και της μάνας σου, των αδελφιών σου, του σπιτιού. Ένα ζω να θρέφη οκτώ ανθρώπους!… Θα πης εγώ δουλεύω. Αμ΄αυτό δουλεύει πρώτα κ΄ύστερα ΄γω. Γιατί αυτό είναι δουλευτής που δε βρίσκεται. Είν΄από τη Σερβία. Χρεωθήκαμε να το πάρουμε. Δεν τα ξέρεις εσύ.

Πέρασε κάμποση ώρα σιωπής.

Το παιδί έπαιζε με την ουρά του βωδιού. Ο γέρος έφτυνε τον καπνό λέγοντας πότε-πότε: Φτου φαρμάκι! Έπειτα ξανάρχισε: 

Έτοιμος να σηκωθεί! - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

 


Ο γλύπτης του μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη

έχει αποδώσει τον νεκρό πολεμιστή ξαπλωμένο

σε μια έξαρση του εδάφους, ώστε να δίνει την εντύπωση στον θεατή

ότι είναι έτοιμος να σηκωθεί, όταν χρειαστεί.


26/10/26

Τι θα πω στους μαθητές μου;

 


Το τι σημαίνει  δ ά σ κ α λ ο ς  το βρίσκουμε στην ιστορία μας. 

Στο εξαιρετικό βιβλίο του «Πίνδος», ο συγγραφέας Χρήστος Ζαλοκώστας, διασώζει ένα ηρωικό επεισόδιο από την γιγαντομαχία του Σαράντα, στο οποίο πρωταγωνιστεί ένας δάσκαλος. 

Αντιγράφω:


«Η εχθρική αντεπίθεση των Ιταλών, του Μαρτίου του 1941 έχει εκδηλωθεί. 

Το ύψωμα 731 (σ.σ. το οποίο δικαίως χαρακτηρίστηκε «Θερμοπύλες της Πίνδου») έχει μεταβληθεί σε ηφαίστειο. 

Οι φαντάροι μας, πεσμένοι με την κοιλιά στους λάκκους των οβίδων, πυροβολούν, χωρίς διακοπή για να συγκρατήσουν το εχθρικό πεζικό. 

Ο δάσκαλος, -έτσι έχει βαφτίσει τον διοικητή του ο λόχος, γιατί δημοδιδάσκαλος είναι το επάγγελμά του- με προβιές και επιδέσμους, γύρω από τα κρυοπαγημένα πόδια του, αντί για παπούτσια, χωρίς να προφυλάγεται, τρέχει από διμοιρία σε διμοιρία και δίνει οδηγίες. 

"Μην πυροβολείτε στα στραβά, παιδιά! Μην ξοδεύετε άσκοπα τις χειροβομβίδες σας", τους λέει.

Κι όταν ο ταγματάρχης διοικητής του, του φωνάζει να μην εκθέτει τόσο το εαυτό του, ο δάσκαλος του απαντάει: 

"Φοβάμαι μήπως χάσουμε το ύψωμα, και τι θα δικαιολογηθώ ύστερα εγώ στους μαθητές μου, άμα γυρίσω στο σχολείο;»


Από το βιβλίο Πίνδος του Χρήστου Ζαλοκώστα


 Μ. Π.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΡΟΥΠΕΛ - 85 χρόνια μετά - Εθνική Γιορτή - ΓΕΧΑ ΑΙΓΙΟΥ

 

Η Πανελλήνιος Ένωσις Γονέων «Η Χριστιανική Αγωγή» (Γ.Ε.Χ.Α.)

 τμήμα Αιγίου, διοργανώνει 

Εκδήλωση - Αφιέρωμα στο Ρούπελ 

με αφορμή τα 85 χρόνια από την ηρωική μάχη του Ρούπελ 

και την εθνική εορτή της 28ης Οκτωβρίου.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί 

την Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026 και ώρα 6:30 μ.μ. 

στην αίθουσα της Γ.Ε.Χ.Α. Αιγίου, Ανδρονοπούλου 26, Αίγιο.




4/10/26

4 Οκτωβρίου 1944: 82 χρόνια από την Απελευθέρωση της Πάτρας

 


Στις 6 το πρωί της Τετάρτης 4 Οκτωβρίου 1944, οι καμπάνες των εκκλησιών της Πάτρας άρχισαν να χτυπούν. Αυτή τη φορά δεν καλούσαν σε λειτουργία ούτε προειδοποιούσαν για έναν ακόμη συναγερμό. Ύστερα από περισσότερα από τρία χρόνια Κατοχής και τρεις ημέρες μαχών μέσα και γύρω από την πόλη, ο ήχος τους ανήγγελλε κάτι που οι Πατρινοί περίμεναν χρόνια: οι τελευταίες γερμανικές δυνάμεις είχαν φύγει.

Μέχρι τα ξημερώματα ακούγονταν ακόμη πυροβολισμοί. Το ίδιο πρωί, όμως, οι δρόμοι άρχισαν να γεμίζουν κόσμο, ελληνικές σημαίες και λουλούδια. Περίπου στις 11 το πρωί, η 8η Ταξιαρχία και το 12ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ, μαζί με συμμαχικά βρετανικά στρατεύματα, παρέλασαν στους δρόμους μιας πόλης που ήταν ξανά ελεύθερη.

Ογδόντα δύο χρόνια αργότερα, η Πάτρα επιστρέφει σε εκείνο το πρωινό. Για να φτάσει όμως η πόλη στις καμπάνες της λευτεριάς, είχαν προηγηθεί τέσσερα χρόνια που τη σημάδεψαν βαθιά: βομβαρδισμοί, πείνα, συλλήψεις, φυλακές, μπλόκα και εκτελέσεις. Και, στο τέλος, τρεις ημέρες μαχών που έφεραν τον πόλεμο από τα περίχωρα στο Κάστρο, τον Παντοκράτορα και τους δρόμους της Άνω Πόλης...



Γιώτα Δημητρίου /ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ


1/11/25

Παρέλαση 28ης Οκτωβρίου: Η φωτογραφία της χρονιάς από την Σίκινο

 


Η παραπάνω φωτογραφία της κ. Σταματίνας Ερωφίλη Γκλιάτη δικαίως μπορεί να θεωρηθεί και ως φωτογραφία της χρονιάς. Κι αυτό, γιατί εμπεριέχει την αγάπη ενός ανθρώπου για τον τόπο του, την Σίκινο αλλά και την συγκίνηση για όσα έγιναν στις 28 Οκτωβρίου. Είναι η Ελλάδα που αντιστέκεται και επιμένει…

Πρωταγωνιστής ο Βασίλης Μαράκης, ο δήμαρχος Σικίνου ο οποίος σύμφωνα με όσους ξέρουν, υποδέχεται και αποχαιρετά εγκάρδια τους επισκέπτες του νησιού του.

Στην φωτογραφία αυτή ο δήμαρχος αποχαιρετά τους μαθητές του 2ου Γυμνασίου Ελληνικού, οι οποίοι βρέθηκαν στο μικρό και πανέμορφο νησί των Κυκλάδων που στέκει ανάμεσα σε Ίο και Φολέγανδρο.

Και είναι τέτοια η ευγνωμοσύνη του που έχει ανοίξει διάπλατα τα χέρια του για τον αποχαιρετισμό. Το πλοίο της γραμμής που ενώνει τη Σίκινο με την υπόλοιπη Ελλάδα ένωσε τα παιδιά αυτά και τους δασκάλους και τους καθηγητές τους και μας έκανε όλους να νιώσουμε ρίγη συγκίνησης για την υπέροχη χειρονομία απέναντι στους κατοίκους των νησιών μας που κρατούν την χώρα μας ψηλά και δεν εγκαταλείπουν τον τόπο τους. 

ΠΗΓΗ: Newsit.gr

29/10/25

"Η προσφορά της Εκκλησίας στο ΄40" - Γιορτή για την 28η Οκτωβρίου στη Χριστ. Εστία Πατρών

 


Αφιερωμένη στην προσφορά της Εκκλησίας στον Αγώνα του ΄40 ήταν η γιορτή που παρουσίασαν οι φοιτητές και οι φοιτήτριες της Χ.Φ.Δ. Πατρών με την ευκαιρία του εορτασμού της επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940.

Η γιορτή περιελάμβανε δύο ιστορικά κείμενα με τίτλο "Ένας ηγούμενος σώζει 125 νέους από τον θάνατο" και "Ο πιο  Άγιος παπάς, +Ἀρχιμ. Χρυσόστομος Τσοκώνας", προβολή-αφιέρωμα με φωτογραφίες της εποχής για την προσφορά της εκκλησίας το1940 και τη γερμανική Κατοχή, επίκαιρα τραγούδια από τη χορωδία των φοιτητριών της Χ.Φ.Δ. Πατρών και ομιλία από τον Παν. Αρχ. π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη με θέμα την προσφορά της Εκκλησίας και της Αδελφότητος στον Αγώνα του ΄40.