Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χριστούγεννα 2010. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Χριστούγεννα 2010. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
29/11/20
10/1/11
Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά στην Αλβανία
Και φέτος ιεραποστολικό κλιμάκιο με επικεφαλής τον Αρχ. π. Σωτήριο Τσάφο πέρασε τις γιορτές στην γειτονική χώρα εξυπηρετώντας τις λατρευτικές ανάγκες των εκεί ορθοδόξων. Τα φωτογραφικά στιγμιότυπα μάς έστειλε ο φίλος μας Γ. Τ., τον οποίο και ευχαριστούμε. Και του χρόνου!
31/12/10
Θα τα πούμε και την Πρωτοχρονιά
Θα πούμε κι εμείς τα κάλαντα...
Φέτος θα είμαστε ανήμερα της Πρωτοχρονιάς στο 409, στο Καραμανδάνειο και στο γηροκομείο της Αγ. Σκέπης.
Να ψάλλουμε και να τραγουδήσουμε σκορπίζοντας ευχές ελπίδας και αγάπης ...
Συνάντηση 10.40 έξω απ' τη Χριστιανική Εστία ή
11.00 π.μ. μπροστά στο Καραμανδάνειο.
Σας περιμένουμε όλους, μικρούς και μεγάλους!!!
ΚΑΛΑ ΧΡΟΝΙΑ!
27/12/10
Υπάρχει ελπίδα. Αρκεί να μη ζούμε σαν να μη γεννήθηκε ο Χριστός
.........
Ο κόσμος μας γιορτάζει δυστυχώς εξωτερικά τα Χριστούγεννα. Στην πράξη, σε κέντρα όπου λαμβάνονται κρίσιμες αποφάσεις αλλά και στην προσωπική μας ζωή, ζούμε… σαν να μην γεννήθηκε ο Χριστός. Πάρα πολλοί δέχονται απλώς συμβατικά ότι γεννήθηκε κάποιο σπουδαίο πρόσωπο της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά όχι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, ο Λυτρωτής του κόσμου, όπως η Εκκλησία Τον λατρεύει και Τον κηρύττει. Ίσως πολλοί να μην διατυπώνουν θεωρητικές αντιρρήσεις, αλλ’ όμως στην πράξη ζουν σαν να μην γεννήθηκε ο Χριστός. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν κατεξοχήν όλοι εκείνοι που, για τα δικά τους συμφέροντα, καταπατούν ασύστολα το δίκαιο των ανυπεράσπιστων και αιματοκυλούν λαούς, ή όσοι, για τον ατομικό τους πλουτισμό, ωθούν τους νέους στα ναρκωτικά και στα πολύμορφα πάθη, και άτομα ή σύνολα στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Αλλά και πολλοί από μας, αδελφοί μου, που καλοπροαίρετα επιθυμούμε να ονομαζόμαστε χριστιανοί, αρκετές φορές συμπεριφερόμαστε σαν να μην γεννήθηκε ο Χριστός, ο Σωτήρας μας. Όταν, για παράδειγμα, χάνουμε τον πνευματικό προσανατολισμό μας και αφήνουμε την πίστη μας να κάμπτεται· όταν γινόμαστε έρμαια του εγωισμού και της υποκρισίας· όταν γίνονται οδηγοί στη ζωή μας άλλες διδασκαλίες και αρχές, και όχι ο δικός Του σαφής και κρυστάλλινος λόγος...
Ο κόσμος μας γιορτάζει δυστυχώς εξωτερικά τα Χριστούγεννα. Στην πράξη, σε κέντρα όπου λαμβάνονται κρίσιμες αποφάσεις αλλά και στην προσωπική μας ζωή, ζούμε… σαν να μην γεννήθηκε ο Χριστός. Πάρα πολλοί δέχονται απλώς συμβατικά ότι γεννήθηκε κάποιο σπουδαίο πρόσωπο της ανθρώπινης ιστορίας, αλλά όχι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού του ζώντος, ο Λυτρωτής του κόσμου, όπως η Εκκλησία Τον λατρεύει και Τον κηρύττει. Ίσως πολλοί να μην διατυπώνουν θεωρητικές αντιρρήσεις, αλλ’ όμως στην πράξη ζουν σαν να μην γεννήθηκε ο Χριστός. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκουν κατεξοχήν όλοι εκείνοι που, για τα δικά τους συμφέροντα, καταπατούν ασύστολα το δίκαιο των ανυπεράσπιστων και αιματοκυλούν λαούς, ή όσοι, για τον ατομικό τους πλουτισμό, ωθούν τους νέους στα ναρκωτικά και στα πολύμορφα πάθη, και άτομα ή σύνολα στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Αλλά και πολλοί από μας, αδελφοί μου, που καλοπροαίρετα επιθυμούμε να ονομαζόμαστε χριστιανοί, αρκετές φορές συμπεριφερόμαστε σαν να μην γεννήθηκε ο Χριστός, ο Σωτήρας μας. Όταν, για παράδειγμα, χάνουμε τον πνευματικό προσανατολισμό μας και αφήνουμε την πίστη μας να κάμπτεται· όταν γινόμαστε έρμαια του εγωισμού και της υποκρισίας· όταν γίνονται οδηγοί στη ζωή μας άλλες διδασκαλίες και αρχές, και όχι ο δικός Του σαφής και κρυστάλλινος λόγος...
(απόσπασμα από το χριστ. μήνυμα του Αρχιεπισκόπου
Αλβανίας κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ)
25/12/10
Τα "είπαμε" και φέτος
Μετράει σχεδόν 3 δεκαετίες η προσπάθεια αυτή. Έτσι και φέτος, φίλοι από κάθε ηλικία βρεθήκαμε, ανήμερα της μεγάλης εορτής, στο Νοσοκομείο του Ρίου. Τραγουδήσαμε, ψάλλαμε, ευχηθήκαμε στους ασθενείς και τους συνοδούς, στους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό που εργαζόταν...
Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις τους παλιούς σου ομαδάρχες να συνεχίζουν να έρχονται έχοντας μαζί τώρα και τα παιδιά τους. Είναι ωραίο να βλέπεις φοιτητές που σπουδάζουν σε πανεπιστήμιο άλλης πόλης να βρίσκονται εκεί. Είναι ωραίο φίλοι, που κατοικούν πλέον εκτός Πατρών και έτυχαν στην πόλη μας, να δίνουν και πάλι το παρόν. Είναι ωραίο να βλέπεις εφήβους από το κατηχητικό της Αγ. Μαρίνας να καταφθάνουν με τον ιερέα της ενορίας τους. Είναι ωραίο να βλέπεις τον π. Χαρίτωνα, ιερέα που εργάζεται διακονώντας τους έχοντας ανάγκη, να προπορεύεται...
Ήταν πολύ ωραία σήμερα το πρωί στο νοσοκομείο. Ραντεβού ανήμερα της Πρωτοχρονιάς...
Χρόνια πολλά!
ΤΟ SUPER DEAL ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ
Ολοένα και περισσότερο τα τελευταία χρόνια τα Χριστούγεννα μας θυμίζουν ένα μεγάλο παζάρι, συμφωνία, ανταλλαγή. Ανταλλάσσουμε το Χριστό με εικόνες, αγαθά, δώρα, ρεβεγιόν, διακοπές, ξεκούραση, ταξίδια, βόλτες, ταινίες, τραγούδια και ό,τι άλλο το καταναλωτικό μυαλό μας σκέφτεται. Η Εκκλησία μπορεί να φωνάζει ότι Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δεν έχουν νόημα, ωστόσο περισσότερο βλέπουμε το Χριστό της φάτνης ή τραγουδάμε το Χριστό της Άγιας Νύχτας και ελάχιστα ζούμε το Χριστό της πίστης, το Χριστό ως Σωτήρα μας.
Αναρωτιέμαι τι σημαίνει Χριστός – Σωτήρας. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί αυτοί που το ψάχνουμε. Για να υπάρξει Σωτήρας, χρειάζεται να θέλουμε να σωθούμε από κάτι και να διαλέξουμε Κάποιον που να μας σώσει. Η Εκκλησία λέει ότι έχουμε ανάγκη να σωθούμε από το θάνατο, το κακό, την αμαρτία. Τίποτε από αυτά δεν βλέπω να αγγίζει τη ζωή μας.
Ο θάνατος για μας τους νέους είναι πολύ μακριά ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Άλλωστε, έχουμε όνειρα, θέλουμε να χαρούμε τη ζωή μας, μας φτάνουν τα βάσανα του σχολείου, του Πανεπιστημίου, των σχέσεων που έχουμε και μας ταλαιπωρούν διότι δε μας δίνουν και κανένα ουσιαστικό νόημα ή αυτών που θα θέλαμε να έχουμε, αλλά κανείς δε μας δίνει σημασία.
Αναρωτιέμαι τι σημαίνει Χριστός – Σωτήρας. Δεν ξέρω αν είμαστε πολλοί αυτοί που το ψάχνουμε. Για να υπάρξει Σωτήρας, χρειάζεται να θέλουμε να σωθούμε από κάτι και να διαλέξουμε Κάποιον που να μας σώσει. Η Εκκλησία λέει ότι έχουμε ανάγκη να σωθούμε από το θάνατο, το κακό, την αμαρτία. Τίποτε από αυτά δεν βλέπω να αγγίζει τη ζωή μας.
Ο θάνατος για μας τους νέους είναι πολύ μακριά ή έτσι θέλουμε να πιστεύουμε. Άλλωστε, έχουμε όνειρα, θέλουμε να χαρούμε τη ζωή μας, μας φτάνουν τα βάσανα του σχολείου, του Πανεπιστημίου, των σχέσεων που έχουμε και μας ταλαιπωρούν διότι δε μας δίνουν και κανένα ουσιαστικό νόημα ή αυτών που θα θέλαμε να έχουμε, αλλά κανείς δε μας δίνει σημασία.
24/12/10
Για το κάλαντα στο νοσοκομείο
Θα πούμε κι εμείς τα κάλαντα...
Όπως κάθε χρόνο έτσι και φέτος θα είμαστε ανήμερα της εορτής των Χριστουγέννων στο νοσοκομείο του Ρίου.
Να τραγουδήσουμε και να ψάλλουμε σκορπίζοντας ελπίδα και αγάπη σε ανθρώπους πονεμένους...
Συνάντηση 10.40 έξω απ' τη Χριστιανική Εστία ή
11.00 π.μ. μπροστά στο νοσοκομείο (κεντρική διοίκηση).
Σας περιμένουμε όλους, μικρούς και μεγάλους!!!
ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ
ΕΣΥ, ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ; Διήγημα
…Ἔκανε βιαστικά τό σταυρό του καί κατέβηκε γοργά τά σκαλοπάτια τοῦ ναοῦ. Τώρα πού εἶχε πλέον τελειώσει ὁ Ἑσπερινός, βιαζόταν νά γυρίσει σπίτι γιά τίς τελευταῖες ἑτοιμασίες τῆς αὐριανῆς ἡμέρας.
Ξαφνικά, τό ἱκετευτικά ἁπλωμένο χέρι μπροστά του, διέκοψε τό βηματισμό του. Σήκωσε τά μάτια καί κάρφωσε ἕνα γεμάτο περιφρόνηση βλέμμα στό μελαψό γέρο-ζητιάνο.
«Φύγε!», ἔνευσε μέ τό χέρι καί ἡ ψυχή του εἶχε φουρτουνιάσει. «Ἀκόμα καί τήν παραμονή τῶν Χριστουγέννων ἔρχεται νά ἐπωφεληθεῖ ἀπό τούς πιστούς… Τέτοια μέρα! Δέν ἔχει ἴχνος ντροπῆς;!».
Δέν ἀσχολήθηκε ἄλλο μέ τόν ζητιάνο ― ἄλλωστε ἐκεῖνος, σέρνοντας τά πληγιασμένα ἀπό τίς ἀρρώστιες πόδια του, εἶχε καθίσει πάλι στά σκαλοπάτια, μέ τήν ἀπογοήτευση καί τό παράπονο χαραγμένα στό πρόσωπό του.
Συνέχισε φουριόζος. Τό σπίτι του ἀπεῖχε ἕνα τέταρτο τῆς ὥρας, μέ γερό βάδισμα, ἀπό τό ναό κι αὐτός εἶχε σκοπό νά μήν καθυστερήσει οὔτε δευτερόλεπτο.
Εἶχε δῶρα νά τυλίξει, φυλλάδια τραγουδιῶν νά ἑτοιμάσει, εὐχές καί ἀφιερώσεις νά σκεφτεῖ. Κοντοστάθηκε μόνο γιά δέκατα τοῦ δευτερολέπτου ἔξω ἀπό τό φωτισμένο ἐμπορικό κέντρο κι ὕστερα συνέχισε. «Χριστούγεννα δέ σημαίνει πολύχρωμα λαμπάκια καί φουσκωτοί Ἁγιοβασίληδες, κύριοι! Οὔτε ρεβεγιόν καί στολισμένα δέντρα!», ἀναδεύτηκε στά χείλη του ἡ διαμαρτυρία καί πισωγύρισε πάλι ἡ ἐπανάσταση τοῦ ἐσωτερικοῦ του. «Ἐκμεταλλεύονται τήν πίστη μας καί ἐμπορευματοποιοῦν τά ἱερά μας… Ἄνθρωποι χωρίς Θεό! Ἄχ, καί νά ᾽ξεραν τί σημαίνει πραγματικά γιά μᾶς αὐτή ἡ μέρα καί πόσο ἐπηρεάζει τή ζωή μας!»...
― Ἐσύ, τό ξέρεις;
Τινάχτηκε ἀκούγοντας τή φωνή της. Δέν εἶχε συνηθίσει νά δέχεται ἀντιρρήσεις ἀπό τή συνείδησή του. Χρόνια τώρα εἶχε καταφέρει, ἀποκοιμίζοντάς την, νά συμφωνοῦν σέ ὅλα. Προτίμησε νά μή δώσει σημασία, καί δέν ἀπάντησε στήν πρόκληση.
… Ξεκλείδωσε τήν πόρτα, ἄφησε τό παλτό του σέ μιά καρέκλα δίπλα στό στολισμένο παραδοσιακό καράβι καί προχώρησε στό δωμάτιό του. Ἔσβησε, παρά τίς διαμαρτυρίες τοῦ μικροῦ, τήν τηλεόραση: «Εἶναι Χριστούγεννα αὔριο. Ξέρεις τί σημαίνει αὐτό;».
― Ἐσύ, τό ξέρεις; ἀντιμίλησε ὁ ἔφηβος καί μουτρωμένος ξαπλώθηκε στόν καναπέ.
…Ἦταν γραφτό νά τόν τριγυρίζει αὐτή ἡ σκέψη γιά ὥρα καί νά τόν ταλαιπωρεῖ. Ἄρχισε νά ἐκνευρίζεται.
«Καί βέβαια ξέρω», ἀποκρίθηκε ἀδίστακτα στήν ἑπόμενη πρόκληση τῆς συνείδησης. «Ἄλλωστε, μπορῶ νά στό ἀποδείξω: ὅλοι οἱ φίλοι μου ἀπό τή σχολή θά ξεφαντώσουν σήμερα τό βράδυ στή ρεβεγιόν-πρόβα τῆς πρωτοχρονιᾶς. Ἐνῶ ἐγώ; Πῆγα στόν Ἑσπερινό καί, αὔριο χαράματα, ὁ ἥλιος θά μέ βρεῖ στήν Ἐκκλησία πάλι. Καί μετά, στό νοσοκομεῖο, νά πῶ τά κάλαντα σέ ὅσους, κλινήρεις τέτοια μέρα, θά προσμένουν θλιμμένοι νά ἀκούσουν ἀπό κάποιον μιά εὐχή. Τί ἄλλο θές;».
Διέκοψε προσωρινά τό διάλογο, ρίχνοντας μία ματιά στή μάνα του πού, συγχυσμένη ἀκόμα ἀπό τή λογομαχία τους πρίν ἀπό λίγο – ξέχασε νά πλύνει τό καλύτερό του πουκάμισο! – περνοῦσε ἔξω ἀπό τό δωμάτιο, μεταφέροντας τά κυριακάτικα ροῦχα τοῦ μικροῦ γιά νά τά σιδερώσει. «Τί ἄλλο θές;», ἐπανέλαβε καί δέν περίμενε ἀπάντηση.
― Νομίζεις ὅτι αὐτό εἶναι τά Χριστούγεννα; Αὐτή εἶναι ἡ ἐπίδραση πού ἔχει ἡ αὐριανή μέρα στή ζωή σου; Ἡ ἄπειρη συγκατάβαση, ἡ ἀπόλυτη ταπείνωση, μόνο αὐτό σοῦ διδάσκει τόσα χρόνια τώρα;
Δέν ἀπάντησε. Τήν ἄφησε νά μιλᾶ, ἀπορώντας γιά τή συνέχεια.
― Ἔχεις βολευτεῖ, αὐτό βλέπω ἐγώ. Λοιπόν, νά κάνω μία πρόβλεψη. Στατιστικά στηριζόμενη στίς προηγούμενες χρονιές, ὑποστηρίζω ὅτι ἡ αὐριανή μέρα δέ θά φέρει ΚΑΜΙΑ διαφορά σέ σένα. Θά ἐξακολουθήσεις νά ζεῖς ὅπως πρίν: στά χείλη καί στ’ αὐτιά σου, τά τραγούδια τῶν U2 θά σεργιανίζουν κι ὄχι τοῦ Ρωμανοῦ οἱ ὕμνοι• στή σκέψη σου τά Σάββατα δέ θά ᾽ναι ἡ θεία Εὐχαριστία, ἀλλά τό «μετά» ἀπό αὐτήν• στῆς προσευχῆς τίς ὧρες τό μυαλό σου εἴτε στό χθεσινοβραδινό ἐπεισόδιο τοῦ σίριαλ, εἴτε στό πέναλτυ τῆς προηγούμενης ἀγωνιστικῆς θά τρέχει• ἡ κρίση κι ἡ κατάκριση πάντοτε θά ᾽χουν στή γλώσσα σου τήν πρώτη θέση κι ὄχι ὁ καλός λόγος• ἡ Ἁγία Γραφή θά μένει στήν ἄκρη, γιατί «ἔχω πολλά γιά τή σχολή»• κι ὁ Χριστός; Ὁ Χριστός… πού τοῦ ὑπόσχεσαι καθημερινά τό τιμόνι τῆς ζωῆς σου, θά ἐξακοντιστεῖ στή γαλαρία, ἄν τόν ἀφήσεις βέβαια νά εἰσέλθει στό ὄχημα τῆς ψυχῆς σου. Γιατί… ἀγάπησες μᾶλλον περισσότερο αὐτόν τόν αἰώνα, ὅπως ὁ Δημᾶς. Γιατί… ὁ πνευματικός ἀγώνας εἶναι κουραστικός, ὁπότε καλύτερα νά τόν ἀποφεύγουμε. Καί θά ἐξακολουθεῖς νά κρίνεις, μέ ὑπεροπτικές καί ἐπιπόλαιες κρίσεις, ὅσους δέν δέχονται τόν Ἐρχόμενο ἤ τόν ἐκμεταλλεύονται. Καί θά βγάζεις πύρινους λόγους περί… «ἀγάπης στόν Κύριο καί τόν ἄνθρωπο», ἐνῶ ἡ καρδιά σου θά ᾽ναι παγωμένη καί γιά τούς δυό. Κι οἱ σχέσεις σου μέ τούς ἄλλους θά ᾽ναι αὐτές τοῦ τελευταίου ἡμιώρου… Μήπως ἡ αὐριανή ἡμέρα θά πρέπει νά σημάνει τή μετάνοια; Εἶδες; Αὐτή ἡ λέξη ἡ ξεχασμένη ὑπάρχει ἀκόμα. Μήπως δέ χωρᾶ ἄλλη ἀναβολή ἡ ἀπόφασή σου γιά ὁλοκληρωτική παράδοση σ’ Ἐκεῖνον, πού ξέρει πῶς νά σέ κατευθύνει; Γιατί, τελικά, ἐσύ σάν ὁδηγός δέν τά πολυκατάφερες μέχρι τώρα. Ξέρεις τόν κώδικα, μόνο γιά νά τόν θυμίζεις στούς ἄλλους ὅμως. Ἐφαρμόζεις, ὅσο μπορεῖς κι ὅταν θέλεις, μόνο τό γράμμα τοῦ νόμου, χωρίς τήν οὐσία.
Ἄφωνος ἔμενε τόση ὥρα μπροστά στήν πραξικοπηματική καταδικαστική κίνηση τῆς ψυχῆς του. Κι αὐτή συνέχισε:
― Μήν τά χάνεις. Αὐτός πού αὔριο γεννᾶται, γι’ αὐτό ἔρχεται στόν κόσμο. Γιά νά Τοῦ παραδοθεῖς. Αὐτό θά ᾽πρεπε νά τό ξέρεις. Τόλμησέ το. Ἄφησέ Τον νά γεννηθεῖ στήν καρδιά σου. Καί… νά μέ συγχωρεῖς γιά τήν παρέμβαση. Στόχος μου ἦταν νά σέ ξυπνήσω λίγο. Ἄν κι αὐτή τή φορά μέ ἀγνοήσεις, δέν ἔχω πρόβλημα νά ἀποσυρθῶ, ὅπως ἔκανα τόσα χρόνια. Ἡ ἀπόφαση δική σου. Ἡλικίαν ἔχεις...
Πετάχτηκε ἀπό τήν καρέκλα μέ ἕνα δάκρυ νά χαράζει τό δικό του δρόμο στό πρόσωπό του. «Κύριε, ἥμαρτον!», ψέλλισε. Μέ μιά ἀποφασιστική κίνηση βγῆκε ἀπό τό δωμάτιο κι ἔτρεξε στήν πόρτα.
― «Στήν Ἐκκλησία, ξέχασα κάτι», φώναξε στόν πατέρα του, πού τόν ρώτησε ποῦ πάει.
Θά ἔψαχνε νά βρεῖ τό ζητιάνο, γιά ἀρχή.
Γιατί… τώρα ἤξερε.
Ξαφνικά, τό ἱκετευτικά ἁπλωμένο χέρι μπροστά του, διέκοψε τό βηματισμό του. Σήκωσε τά μάτια καί κάρφωσε ἕνα γεμάτο περιφρόνηση βλέμμα στό μελαψό γέρο-ζητιάνο.
«Φύγε!», ἔνευσε μέ τό χέρι καί ἡ ψυχή του εἶχε φουρτουνιάσει. «Ἀκόμα καί τήν παραμονή τῶν Χριστουγέννων ἔρχεται νά ἐπωφεληθεῖ ἀπό τούς πιστούς… Τέτοια μέρα! Δέν ἔχει ἴχνος ντροπῆς;!».
Δέν ἀσχολήθηκε ἄλλο μέ τόν ζητιάνο ― ἄλλωστε ἐκεῖνος, σέρνοντας τά πληγιασμένα ἀπό τίς ἀρρώστιες πόδια του, εἶχε καθίσει πάλι στά σκαλοπάτια, μέ τήν ἀπογοήτευση καί τό παράπονο χαραγμένα στό πρόσωπό του.
Συνέχισε φουριόζος. Τό σπίτι του ἀπεῖχε ἕνα τέταρτο τῆς ὥρας, μέ γερό βάδισμα, ἀπό τό ναό κι αὐτός εἶχε σκοπό νά μήν καθυστερήσει οὔτε δευτερόλεπτο.
Εἶχε δῶρα νά τυλίξει, φυλλάδια τραγουδιῶν νά ἑτοιμάσει, εὐχές καί ἀφιερώσεις νά σκεφτεῖ. Κοντοστάθηκε μόνο γιά δέκατα τοῦ δευτερολέπτου ἔξω ἀπό τό φωτισμένο ἐμπορικό κέντρο κι ὕστερα συνέχισε. «Χριστούγεννα δέ σημαίνει πολύχρωμα λαμπάκια καί φουσκωτοί Ἁγιοβασίληδες, κύριοι! Οὔτε ρεβεγιόν καί στολισμένα δέντρα!», ἀναδεύτηκε στά χείλη του ἡ διαμαρτυρία καί πισωγύρισε πάλι ἡ ἐπανάσταση τοῦ ἐσωτερικοῦ του. «Ἐκμεταλλεύονται τήν πίστη μας καί ἐμπορευματοποιοῦν τά ἱερά μας… Ἄνθρωποι χωρίς Θεό! Ἄχ, καί νά ᾽ξεραν τί σημαίνει πραγματικά γιά μᾶς αὐτή ἡ μέρα καί πόσο ἐπηρεάζει τή ζωή μας!»...
― Ἐσύ, τό ξέρεις;
Τινάχτηκε ἀκούγοντας τή φωνή της. Δέν εἶχε συνηθίσει νά δέχεται ἀντιρρήσεις ἀπό τή συνείδησή του. Χρόνια τώρα εἶχε καταφέρει, ἀποκοιμίζοντάς την, νά συμφωνοῦν σέ ὅλα. Προτίμησε νά μή δώσει σημασία, καί δέν ἀπάντησε στήν πρόκληση.
… Ξεκλείδωσε τήν πόρτα, ἄφησε τό παλτό του σέ μιά καρέκλα δίπλα στό στολισμένο παραδοσιακό καράβι καί προχώρησε στό δωμάτιό του. Ἔσβησε, παρά τίς διαμαρτυρίες τοῦ μικροῦ, τήν τηλεόραση: «Εἶναι Χριστούγεννα αὔριο. Ξέρεις τί σημαίνει αὐτό;».
― Ἐσύ, τό ξέρεις; ἀντιμίλησε ὁ ἔφηβος καί μουτρωμένος ξαπλώθηκε στόν καναπέ.
…Ἦταν γραφτό νά τόν τριγυρίζει αὐτή ἡ σκέψη γιά ὥρα καί νά τόν ταλαιπωρεῖ. Ἄρχισε νά ἐκνευρίζεται.
«Καί βέβαια ξέρω», ἀποκρίθηκε ἀδίστακτα στήν ἑπόμενη πρόκληση τῆς συνείδησης. «Ἄλλωστε, μπορῶ νά στό ἀποδείξω: ὅλοι οἱ φίλοι μου ἀπό τή σχολή θά ξεφαντώσουν σήμερα τό βράδυ στή ρεβεγιόν-πρόβα τῆς πρωτοχρονιᾶς. Ἐνῶ ἐγώ; Πῆγα στόν Ἑσπερινό καί, αὔριο χαράματα, ὁ ἥλιος θά μέ βρεῖ στήν Ἐκκλησία πάλι. Καί μετά, στό νοσοκομεῖο, νά πῶ τά κάλαντα σέ ὅσους, κλινήρεις τέτοια μέρα, θά προσμένουν θλιμμένοι νά ἀκούσουν ἀπό κάποιον μιά εὐχή. Τί ἄλλο θές;».
Διέκοψε προσωρινά τό διάλογο, ρίχνοντας μία ματιά στή μάνα του πού, συγχυσμένη ἀκόμα ἀπό τή λογομαχία τους πρίν ἀπό λίγο – ξέχασε νά πλύνει τό καλύτερό του πουκάμισο! – περνοῦσε ἔξω ἀπό τό δωμάτιο, μεταφέροντας τά κυριακάτικα ροῦχα τοῦ μικροῦ γιά νά τά σιδερώσει. «Τί ἄλλο θές;», ἐπανέλαβε καί δέν περίμενε ἀπάντηση.
― Νομίζεις ὅτι αὐτό εἶναι τά Χριστούγεννα; Αὐτή εἶναι ἡ ἐπίδραση πού ἔχει ἡ αὐριανή μέρα στή ζωή σου; Ἡ ἄπειρη συγκατάβαση, ἡ ἀπόλυτη ταπείνωση, μόνο αὐτό σοῦ διδάσκει τόσα χρόνια τώρα;
Δέν ἀπάντησε. Τήν ἄφησε νά μιλᾶ, ἀπορώντας γιά τή συνέχεια.
― Ἔχεις βολευτεῖ, αὐτό βλέπω ἐγώ. Λοιπόν, νά κάνω μία πρόβλεψη. Στατιστικά στηριζόμενη στίς προηγούμενες χρονιές, ὑποστηρίζω ὅτι ἡ αὐριανή μέρα δέ θά φέρει ΚΑΜΙΑ διαφορά σέ σένα. Θά ἐξακολουθήσεις νά ζεῖς ὅπως πρίν: στά χείλη καί στ’ αὐτιά σου, τά τραγούδια τῶν U2 θά σεργιανίζουν κι ὄχι τοῦ Ρωμανοῦ οἱ ὕμνοι• στή σκέψη σου τά Σάββατα δέ θά ᾽ναι ἡ θεία Εὐχαριστία, ἀλλά τό «μετά» ἀπό αὐτήν• στῆς προσευχῆς τίς ὧρες τό μυαλό σου εἴτε στό χθεσινοβραδινό ἐπεισόδιο τοῦ σίριαλ, εἴτε στό πέναλτυ τῆς προηγούμενης ἀγωνιστικῆς θά τρέχει• ἡ κρίση κι ἡ κατάκριση πάντοτε θά ᾽χουν στή γλώσσα σου τήν πρώτη θέση κι ὄχι ὁ καλός λόγος• ἡ Ἁγία Γραφή θά μένει στήν ἄκρη, γιατί «ἔχω πολλά γιά τή σχολή»• κι ὁ Χριστός; Ὁ Χριστός… πού τοῦ ὑπόσχεσαι καθημερινά τό τιμόνι τῆς ζωῆς σου, θά ἐξακοντιστεῖ στή γαλαρία, ἄν τόν ἀφήσεις βέβαια νά εἰσέλθει στό ὄχημα τῆς ψυχῆς σου. Γιατί… ἀγάπησες μᾶλλον περισσότερο αὐτόν τόν αἰώνα, ὅπως ὁ Δημᾶς. Γιατί… ὁ πνευματικός ἀγώνας εἶναι κουραστικός, ὁπότε καλύτερα νά τόν ἀποφεύγουμε. Καί θά ἐξακολουθεῖς νά κρίνεις, μέ ὑπεροπτικές καί ἐπιπόλαιες κρίσεις, ὅσους δέν δέχονται τόν Ἐρχόμενο ἤ τόν ἐκμεταλλεύονται. Καί θά βγάζεις πύρινους λόγους περί… «ἀγάπης στόν Κύριο καί τόν ἄνθρωπο», ἐνῶ ἡ καρδιά σου θά ᾽ναι παγωμένη καί γιά τούς δυό. Κι οἱ σχέσεις σου μέ τούς ἄλλους θά ᾽ναι αὐτές τοῦ τελευταίου ἡμιώρου… Μήπως ἡ αὐριανή ἡμέρα θά πρέπει νά σημάνει τή μετάνοια; Εἶδες; Αὐτή ἡ λέξη ἡ ξεχασμένη ὑπάρχει ἀκόμα. Μήπως δέ χωρᾶ ἄλλη ἀναβολή ἡ ἀπόφασή σου γιά ὁλοκληρωτική παράδοση σ’ Ἐκεῖνον, πού ξέρει πῶς νά σέ κατευθύνει; Γιατί, τελικά, ἐσύ σάν ὁδηγός δέν τά πολυκατάφερες μέχρι τώρα. Ξέρεις τόν κώδικα, μόνο γιά νά τόν θυμίζεις στούς ἄλλους ὅμως. Ἐφαρμόζεις, ὅσο μπορεῖς κι ὅταν θέλεις, μόνο τό γράμμα τοῦ νόμου, χωρίς τήν οὐσία.
Ἄφωνος ἔμενε τόση ὥρα μπροστά στήν πραξικοπηματική καταδικαστική κίνηση τῆς ψυχῆς του. Κι αὐτή συνέχισε:
― Μήν τά χάνεις. Αὐτός πού αὔριο γεννᾶται, γι’ αὐτό ἔρχεται στόν κόσμο. Γιά νά Τοῦ παραδοθεῖς. Αὐτό θά ᾽πρεπε νά τό ξέρεις. Τόλμησέ το. Ἄφησέ Τον νά γεννηθεῖ στήν καρδιά σου. Καί… νά μέ συγχωρεῖς γιά τήν παρέμβαση. Στόχος μου ἦταν νά σέ ξυπνήσω λίγο. Ἄν κι αὐτή τή φορά μέ ἀγνοήσεις, δέν ἔχω πρόβλημα νά ἀποσυρθῶ, ὅπως ἔκανα τόσα χρόνια. Ἡ ἀπόφαση δική σου. Ἡλικίαν ἔχεις...
Πετάχτηκε ἀπό τήν καρέκλα μέ ἕνα δάκρυ νά χαράζει τό δικό του δρόμο στό πρόσωπό του. «Κύριε, ἥμαρτον!», ψέλλισε. Μέ μιά ἀποφασιστική κίνηση βγῆκε ἀπό τό δωμάτιο κι ἔτρεξε στήν πόρτα.
― «Στήν Ἐκκλησία, ξέχασα κάτι», φώναξε στόν πατέρα του, πού τόν ρώτησε ποῦ πάει.
Θά ἔψαχνε νά βρεῖ τό ζητιάνο, γιά ἀρχή.
Γιατί… τώρα ἤξερε.
Ζήνων
Φοιτητής Μαθηματικῶν
Φοιτητής Μαθηματικῶν
17/12/10
“Τι να ψιθύριζε ο σκοτεινός τύπος με την κάπα;”
Απόσπασμα από το διήγημα του Ηλία Λιαμή
Κρατάω στα χέρια μου τη μορφή σου, άγιέ μου Ιωσήφ. Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Ένα μικρό και λιγάκι χοντροκομμένο πλαστικό κουκλάκι κρατάω. Θα πάρει όπου να 'ναι τη θέση της για δύο τρεις βδομάδες στη μικρή φάτνη κάτω από το ψεύτικο δέντρο. Κάποτε με εξόργιζαν τα ψεύτικα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Τώρα πια τ’ αγαπάω, γιατί πάνω τους καθρεφτίζομαι. Όλοι μας ψεύτικοι και πλαστικοί είμαστε, μπορεί και λίγο χοντροκομμένοι, μέχρι να αγκαλιάσουμε το μυστήριο και τη γλύκα Αυτού, που οι συμπατριώτες σου ονόμαζαν Γιό σου.
Διψάω την ευφυΐα σου να ενεργείς με σιωπή, την ευφυΐα σου να ακούς και να υπακούς. Τη δύναμη σου να πηγαίνεις κόντρα στη λογική του κόσμου. Ψάχνω την οδό της ταπεινοφροσύνης πού οδηγεί στη γεύση των θαυμάτων του Θεού και στη συνάντηση με το άλλο μου μισό, το καλύτερο και παρθενικότερο άλλο μου μισό.
Ακούω τον σκοτεινό τον τύπο με την κάπα (στο κάτω μέρος της εικόνας της Γέννησης) να ανάβει τις φυτιλιές της εξουσίας και της απληστίας μέσα στους αιώνες. Τον ακούω να σε σπρώχνει να πας στο κέντρο της εικόνας. Κι εσύ δεν πας. Αιώνες τώρα κάθεσαι εκεί στην άκρη, δυό πόντους από το περιθώριο. Εκεί, στη μόνη θέση που διεκδικούν οι ταπεινοί, οι μόνο αληθινά έξυπνοι του κόσμου τούτου.
Κι αν ναοί μεγάλοι δεν κτίστηκαν στο όνομά σου, κι αν οι πονεμένοι της ζωής έχουν για πρώτη και μεγαλύτερη παραμυθία και απαντοχή την πάναγνη και πάγγλυκη συντρόφισσά σου, εγώ, στο κέντρο της χάρτινης σπηλιάς ήθελα φέτος να σε βάλω.
Ούτε ο Χριστούλης ούτε η Παναγίτσα θα με παρεξηγούσαν, είμαι βέβαιος. Όμως το ξέρω, δεν το θέλεις. Δεν θα αντισταθώ στο θέλημά σου. Θα σε αφήσω εκεί, που προτιμάς να συνεχίσεις να αντιστέκεσαι για μας. Στη σκιά. Δίπλα στον τύπο με την κάπα. Ανάχωμα στη λογική των καιρών μας. Κι εσύ, γι’ αντάλλαγμα, ράντισέ με, αν θέλεις, με τη δροσιά και το μεγαλείο της ταπεινής σου χάρης, όπως ξέρεις να ραντίζεις με κουράγιο όλους αυτούς που απαρνήθηκαν τους προβολείς αυτού του θλιβερού θεάτρου της ζωής και τάχθηκαν να υπηρετούν τις φάτνες των καταφρονεμένων...
Από το Βιβλίο: “Χριστού Γέννα”, εκδ. Ακρίτας
Κρατάω στα χέρια μου τη μορφή σου, άγιέ μου Ιωσήφ. Δεν είναι και τίποτα σπουδαίο. Ένα μικρό και λιγάκι χοντροκομμένο πλαστικό κουκλάκι κρατάω. Θα πάρει όπου να 'ναι τη θέση της για δύο τρεις βδομάδες στη μικρή φάτνη κάτω από το ψεύτικο δέντρο. Κάποτε με εξόργιζαν τα ψεύτικα χριστουγεννιάτικα δέντρα. Τώρα πια τ’ αγαπάω, γιατί πάνω τους καθρεφτίζομαι. Όλοι μας ψεύτικοι και πλαστικοί είμαστε, μπορεί και λίγο χοντροκομμένοι, μέχρι να αγκαλιάσουμε το μυστήριο και τη γλύκα Αυτού, που οι συμπατριώτες σου ονόμαζαν Γιό σου.
Διψάω την ευφυΐα σου να ενεργείς με σιωπή, την ευφυΐα σου να ακούς και να υπακούς. Τη δύναμη σου να πηγαίνεις κόντρα στη λογική του κόσμου. Ψάχνω την οδό της ταπεινοφροσύνης πού οδηγεί στη γεύση των θαυμάτων του Θεού και στη συνάντηση με το άλλο μου μισό, το καλύτερο και παρθενικότερο άλλο μου μισό.
Ακούω τον σκοτεινό τον τύπο με την κάπα (στο κάτω μέρος της εικόνας της Γέννησης) να ανάβει τις φυτιλιές της εξουσίας και της απληστίας μέσα στους αιώνες. Τον ακούω να σε σπρώχνει να πας στο κέντρο της εικόνας. Κι εσύ δεν πας. Αιώνες τώρα κάθεσαι εκεί στην άκρη, δυό πόντους από το περιθώριο. Εκεί, στη μόνη θέση που διεκδικούν οι ταπεινοί, οι μόνο αληθινά έξυπνοι του κόσμου τούτου.
Κι αν ναοί μεγάλοι δεν κτίστηκαν στο όνομά σου, κι αν οι πονεμένοι της ζωής έχουν για πρώτη και μεγαλύτερη παραμυθία και απαντοχή την πάναγνη και πάγγλυκη συντρόφισσά σου, εγώ, στο κέντρο της χάρτινης σπηλιάς ήθελα φέτος να σε βάλω.
Ούτε ο Χριστούλης ούτε η Παναγίτσα θα με παρεξηγούσαν, είμαι βέβαιος. Όμως το ξέρω, δεν το θέλεις. Δεν θα αντισταθώ στο θέλημά σου. Θα σε αφήσω εκεί, που προτιμάς να συνεχίσεις να αντιστέκεσαι για μας. Στη σκιά. Δίπλα στον τύπο με την κάπα. Ανάχωμα στη λογική των καιρών μας. Κι εσύ, γι’ αντάλλαγμα, ράντισέ με, αν θέλεις, με τη δροσιά και το μεγαλείο της ταπεινής σου χάρης, όπως ξέρεις να ραντίζεις με κουράγιο όλους αυτούς που απαρνήθηκαν τους προβολείς αυτού του θλιβερού θεάτρου της ζωής και τάχθηκαν να υπηρετούν τις φάτνες των καταφρονεμένων...
Από το Βιβλίο: “Χριστού Γέννα”, εκδ. Ακρίτας
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)