π. Εὐσέβιος Γουναρίδης

 

Σήμερα αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά ἀποχαιρετήσω, ἀλλά κυρίως νά εὐχαριστήσω ἕναν φίλο, ἕναν ἀδελφό, ἕναν θεολόγο, ἕναν ἱερωμένο καί πνευματικό ἄνθρωπο. Μά καί ἕναν μεγάλο σκόρερ, τόν π. Εὐσέβιο Γουναρίδη.

Ὁ π. Εὐσέβιος εἶχε τραυματιστεῖ πολύ σοβαρά στό τροχαῖο πού σημειώθηκε τόν περασμένο Φεβρουάριο στόν αὐτοκινητόδρομο Ε65, στήν περιοχή τῶν Τρικάλων. Ἦταν ἕνας ἀπό τούς τέσσερις μοναχούς τοῦ Ἁγίου Ὅρους πού ἐπέβαιναν στό ὄχημα τό ὁποῖο ἐνεπλάκη στό δυστύχημα.

Οἱ τέσσερις μοναχοί ἐπέστρεφαν στό Ἅγιο Ὅρος ἀπό τά Μετέωρα, ὅπου εἶχαν συμμετάσχει σέ πανηγυρικούς ἑορτασμούς. Ὁ π. Εὐσέβιος τραυματίστηκε βαρύτατα καί ἐπί πολλούς μῆνες ἔδινε τή δική του μάχη, προσπαθώντας νά ξεπεράσει τά σοβαρά προβλήματα πού ἄφησε πίσω του τό τροχαῖο.

Ἔδωσε μεγάλη μάχη, ἀλλά ὁ Θεός ἐπέλεξε νά τόν πάρει κοντά Του.

Γιά ἐμένα, ὅμως, ὁ π. Εὐσέβιος ἦταν πρῶτα ὁ Θοδωράκης. Ὄχι μόνο δικός μας Θοδωράκης, ἀλλά καί ὅλου τοῦ κόσμου.

Τόν γνώρισα μέσα ἀπό τούς «Χαρούμενους Ἀγωνιστές», τά κατηχητικά τοῦ «Σωτήρα», τίς κατασκηνώσεις καί τά Ἐκπαιδευτήρια «Ἑλληνική Παιδεία», ὅπου πήγαινα σχολεῖο. Δέν ἤμασταν συνομήλικοι, ὅμως μᾶς ἕνωναν κοινοί ἄνθρωποι, παρέες καί βιώματα. Ὁ ἀδελφός του Νεκτάριος ἦταν συμμαθητής μου. Τά δύο μικρότερα παιδιά τῆς οἰκογένειας ἦταν ἀχώριστα: ὁ μεγάλος προστάτευε τόν μικρό καί ὁ μικρός τόν μεγάλο. 

Ὁ Θοδωρής ἦταν τό ἕβδομο καί τελευταῖο παιδί μιᾶς πολύτεκνης οἰκογένειας, μέ δύο κορίτσια καί πέντε ἀγόρια. Ὁ πατέρας του μικρασιατικῆς καταγωγῆς καί πρώην βιοτέχνης, ἦταν ἄνθρωπος βαθιᾶς πίστης. Ἡ μητέρα του, μιά ἀεικίνητη γυναίκα τῆς προσφορᾶς, ἀγαποῦσε ὁλόκληρο τόν κόσμο καί ξεχώριζε γιά τίς ἀγαθοεργίες της.

Στό Γουναριδόσπιτο δέν ἔμπαινες ὡς ξένος. Γινόσουν αὐτομάτως παιδί τῆς οἰκογένειας. Δέν ὑπῆρχε περίπτωση νά μή σέ κεράσουν, νά μή σέ καθίσουν στό οἰκογενειακό τραπέζι ἤ, ἄν χρειαζόταν, νά μή σέ φιλοξενήσουν.

Μέσα σέ αὐτό τό σπίτι μεγάλωσε ὁ Θοδωράκης. Ἕνα φωτεινό πρόσωπο, μέ τό χαμόγελο μόνιμα χαραγμένο ἐπάνω του. Δέν ἄφηνε ποτέ νά φανοῦν σκοτοῦρες καί προβληματισμοί. Πολλές φορές νόμιζες πώς σοῦ ἔκανε πλάκα καί ἀναρωτιόσουν: «Αὐτό τό παιδί δέν ἔχει ἔγνοιες; Δέν ἔχει ἀνησυχίες;».

Ἡ ἀπάντηση ἦταν ἁπλή. Ἀπό μικρός εἶχε ἐμπιστευθεῖ τή ζωή του στόν Θεό.

Στό σχολεῖο ἦταν ἐπιμελής, χωρίς νά εἶναι ἀπομονωμένος ἤ κλεισμένος στόν ἑαυτό του. Ἀντιθέτως, ἦταν ἡ χαρά τῆς παρέας. Ἀθλητικός καί ἰδιαίτερα ἱκανός στό ποδόσφαιρο, στό μπάσκετ καί στό βόλεϊ. Πάντα πρῶτος στίς δράσεις, πρόθυμος νά βοηθήσει, ὁμαδικός καί ἀνιδιοτελής. Μοιραζόταν ὅ,τι εἶχε καί, μέχρι τήν ἀφιέρωσή του, ἀποτελοῦσε μεγάλο στήριγμα γιά τή μητέρα του σέ κάθε δουλειά τοῦ σπιτιοῦ.

Στήν κατασκήνωση, στό Ἀθαμάνιο, τόν γνώρισα ἀκόμη καλύτερα. Δέν θά ξεχάσω ποτέ τά γκόλ πού μοῦ ἔβαλε στόν τελικό, μέσα σέ ἐκεῖνο τό ἀνεπανάληπτο τοπίο των Τζουμέρκων, ἀνάμεσα στά ἔλατα, στίς βουνοπλαγιές καί στά σκιουράκια.

Τότε στενοχωρήθηκα πού χάσαμε τήν κούπα. Σήμερα χαίρομαι πού ἔχασα ἀπό ἕναν τέτοιο παίκτη. Ἀπό ἕναν ἐπουράνιο παικταρά.

Ὁ Θοδωρής ἀποφοίτησε ἀπό τή Θεολογική Σχολή Ἀθηνῶν καί ἐπέλεξε συνειδητά τόν δρόμο τῆς ἀφιερώσεως. Δέν ἔγινε ἕνας κοσμικός ἱερέας. Ἔγινε πρῶτα μοναχός καί κατόπιν χειροτονήθηκε ἱερομόναχος. Ὡς πατήρ Εὐσέβιος τίμησε τή διακονία του, στήριξε τήν ἀδελφότητα στήν ὁποία ἀφιερώθηκε, ἄσκησε τήν ὑπακοή καί ἔλαμψε μέσα ἀπό τήν ἀγάπη του πρός τόν συνάνθρωπο.

Ὁ Χ. Ἀ. ἔγραψε: «Ἕξι ἀδέρφια ἀποχαιρετοῦν τόν μικρότερό τους, τόν ἕβδομο… Αὐτόν πού ἀφιέρωσε τόν ἑαυτό του στόν Θεό καί στήν Ἐκκλησία». Καί πρόσθεσε πώς αὐτόν τόν ­ἱερομόναχο διάλεξε ὁ Θεός νά γίνει, μέσα ἀπό τή μεγάλη δοκιμασία τῶν τελευταίων ἕξι καί πλέον μηνῶν, ἕνα «ζωντανό λείψανο». Νά τόν ­βλέπουμε καί νά μαθαίνουμε ὅτι ἡ ζωή δέν μᾶς ἀνήκει. Εἶναι δῶρο Θεοῦ. Ὅπως δῶρο εἶναι ἡ πνοή καί κάθε ἔργο πού προλαβαίνουμε νά ἐπιτελέσουμε ἐπάνω στή γῆ.

Ὁ π. Εὐσέβιος δίδαξε μέ τή στάση του ἀκόμη καί ὅταν δέν μποροῦσε πιά νά μιλήσει. Ἡ πολύμηνη μάχη του δέν ἦταν ἁπλῶς μιά σκληρή δοκιμασία γιά τόν ἴδιο καί τήν οἰκογένειά του. Ἔγινε ἕνα σιωπηλό μάθημα γιά ὅλους ἐμᾶς πού θεωροῦμε τή ζωή δεδομένη καί ἀναβάλλουμε γιά αὔριο ὅσα πραγματικά ἔχουν ἀξία.

Τό 2019, μετά τήν κηδεία τῆς μητέρας τοῦ πατρός Παϊσίου, βρεθήκαμε στό σπίτι του στή Μεταμόρφωση. Τοῦ ἐξέφρασα κάποιες ἀνησυχίες πού μέ βασάνιζαν. Μέ κοίταξε μέ ἐκεῖνο τό γνώριμο, φωτεινό χαμόγελο καί μοῦ εἶπε ὅτι, ὅταν πιστεύεις στόν Χριστό, δέν χρειάζεται νά ζεῖς μέσα στήν ἀγωνία. Χρειάζεται νά εἶσαι ἕτοιμος κάθε στιγμή νά πᾶς κοντά Του.

Ἐκεῖ μοῦ ἔβαλες τό τρίτο καί σημαντικότερο γκόλ, Θοδωράκη. Καί μοῦ παρέδωσες ἕνα μάθημα ζωῆς καί πίστης πού σήμερα ἀποκτᾶ τό πλῆρες νόημά του.

Μερικές μόνο λέξεις, πού ἔγραψε ὁ μεγαλύτερος ἀδελφός του, Σταῦρος Γουναρίδης, περικλείονται ὅλα ὅσα ὑπῆρξε ὁ κατά κόσμον Θοδωρής καί ὁ κατά Χριστόν Εὐσέβιος.

«Ἔζησε σάν ἄγγελος ἀπ’ ὅπου κι ἄν πέρασε. Λύπη, στενοχώρια καί συλλυπητήρια δέν ὑπάρχουν πουθενά. Δέν χωρᾶνε. Γιατί τά πάντα εἶναι Χριστός!».

Δέν εἶναι ἄρνηση τοῦ ἀνθρώπινου πόνου. Ὁ ἀποχωρισμός πονᾶ, καί τό κενό γιά τήν οἰκογένεια, τήν ἀδελφότητα καί τούς ἀνθρώπους πού τόν γνώρισαν εἶναι μεγάλο. Ἡ Ὀρθόδοξη πίστη, ὅμως, δέν μᾶς διδάσκει ὅτι δέν πρέπει νά πονᾶμε. Μᾶς διδάσκει ὅτι ὁ πόνος καί ὁ θάνατος δέν ἔχουν τήν τελευταία λέξη.

Ἡ τελευταία λέξη ἀνήκει στήν Ἀνάσταση.

Πάτερ Εὐσέβιε, σ’ εὐχαριστῶ γιά τά γκόλ πού μοῦ ἔβαλες. Στό γήπεδο, στή ζωή καί στήν πίστη.

Καλή ἀντάμωση, Θοδωράκη.

Χρῆστος Κωνσταντινίδης

(ἀναδημοσίευση ἀπό το geopolitico.gr)