Προσκυνεῖ ὁ ἑλληνικὸς λαὸς καὶ νιώθει νὰ τοῦ «μιλάει» ἡ εἰκόνα. Γιατί κι αὐτὸς ὅλα ἐτοῦτα ποὺ ἀποδίδονται στὸ πρόσωπο τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ τὰ ἔχει καταγραμμένα στὴν ἐθνική του μνήμη, ἔστω καὶ λησμονημένα.
Διότι καὶ σὲ τοῦτο τὸν τόπο ἀνέκαθεν ὑπῆρχαν σὲ τίμιο συνδυασμὸ ἡ λιτότητα μὲ τὴν ἀρχοντιά, ἡ ἁπλότητα μὲ τὴν ἁρμονία, ἡ ταπείνωση μὲ τὴ δόξα, ἡ φτώχεια μὲ τὸν ἀληθινὸ πλοῦτο. Μὲ αὐτὸ τὸ ἦθος ὁ ἑλληνικὸς λαὸς γιόρταζε πάντα τὸ Πάσχα, μὲ αὐτὸ καὶ τὸ Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ.
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ περιοδικό
«Ἡ Δράση μας»,
τεῦχος Αὐγούστου 2026.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου