Ο Πρόδρομος Εζνεπίδης, πατέρας του Αγίου Παϊσίου, προσπαθεί να σταθεί χωρίς τον πνευματικό του πατέρα, αλλά δεν μπορεί. Είναι έτοιμος να τα παρατήσει, όταν η γυναίκα του Ευλογία δείχνει τη δύναμή της και τη σοφία που κουβαλά στην ψυχή της. Τον στηρίζει και τον βοηθά να μη λυγίσει. 22 μήνες μετά την έλευσή τους στην Κέρκυρα, φεύγουν για την Πλαταριά Θεσπρωτίας. Εκεί, ο Πρόδρομος αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες για να κρατήσει ενωμένους τους χωριανούς, και έτσι, κάποιοι, νιώθοντας απογοητευμένοι από την κυβέρνηση και προδομένοι, φεύγουν για να βρουν επιτέλους έναν τόπο εγκατάστασης. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου η οικογένεια του Πρόδρομου Εζνεπίδη, μαζί με 50 άλλες οικογένειες, φτάνουν επιτέλους στον τόπο όπου θα ριζώσουν. Στη γη της Ηπείρου, στη γη της Κόνιτσας.
Η αγάπη του Θεού προσφέρει πάντα στη ζωή μας κάποιους ανθρώπους, που λειτουργούν ως πρότυπα. Είναι αυτοί που καταξιώνουν το ανθρώπινο πρόσωπο μέσα στην κοινωνία και μας τοποθετούν μπροστά στις ατέλειες και στις αδυναμίες μας.
Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν η αείμνηστη Σταματούλα Μεντζά. Υπήρξε υπόδειγμα πρεσβυτέρας, σιωπηλή δύναμη δίπλα στον ιερέα σύζυγό της, υπόδειγμα πολύτεκνης μητέρας με μια ευλογημένη οικογένεια, υπόδειγμα δασκάλας, που σμίλεψε νου και ψυχή. Μεγάλη και πολυετής η προσφορά της στην Χριστιανική Εστία Πατρών σαν Κυκλάρχισσα, όπου μεταλαμπάδεψε λόγο Θεού μεταδίδοντας συγχρόνως την αγάπη της και την αφοσίωσή της σ’ Αυτόν.
Εγώ, όμως θα ήθελα να εκφράσω λίγα λόγια καρδιάς για τον άνθρωπο που γνώρισα από κοντά πριν από πολλά χρόνια σ’ ένα χώρο συνεργασίας και εκμάθησης της ιδιότυπης τέχνης της ζωγραφικής βελόνης. Και εδώ η αείμνηστη ανέδειξε τις ιδιαίτερες καλλιτεχνικές της δεξιότητες, αποκύημα ευαισθησίας, καλαισθησίας και υπομονής. Εντυπωσίαζε με τα θέματα που αποτύπωνε πάνω στο ψυχρό πανί, περισσότερο όμως με την ακάματη και επίμονη προσπάθεια να τα αποδώσει με ακρίβεια και να προσφέρει το μόχθο της στις οικογένειες των παιδιών της.
Γλυκύτατη, επιβλητική κι ευγενική παρουσία εξέπεμπε καλοσύνη κι αξιοπρέπεια και κέρδιζε σεβασμό και αγάπη.
Αργότερα είχα την ευλογία να αναζητούμε μαζί το φως του Χριστού μέσα από τη μελέτη του λόγου Του. Ήταν ήδη ταλαιπωρημένη από τα προβλήματα της υγείας της. Είχε αναδεχθεί τη χάρη της «συγκύπτουσας», υποχρεωμένη να κοιτάζει σκυφτή τα γήινα. Το πνεύμα της όμως ατένιζε δυναμικά τον Ουρανό!
Παρούσα πάντα στον Κύκλο μας, αψηφώντας τους χειμώνες, στηριζόμενη στη βακτηρία της. Η ίδια όμως δική μας πάντα βακτηρία με τις φωτισμένες σκέψεις της στο θέμα της μελέτης μας.
Σεβαστή μας Πρεσβυτέρα,
όλες εμείς του Κύκλου μας είμαστε ευλογημένες που σε είχαμε κοντά μας. Σε σκεπτόμαστε πάντα με αγάπη και προσευχόμαστε ο Κύριος να σου αποδώσει το «Βραβεῖον τῆς ἂνω κλήσεως» για το οποίον αγωνίστηκες.
Να μας θυμάσαι με τις πρεσβείες σου.
Γεωργία Κατσιροπούλου-Πήττα
Το 40ήμερο μνημόσυνο της πρεσβυτέρας Σταματούλας (χήρας) Ιερέως Παναγιώτου Μεντζά θα τελεσθεί το Σάββατο 5.3.2022 στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Ρίου.
Η Αιμοδοσία είναι θέμα παιδείας. Στη χώρα μας υπάρχουν άνθρωποι με διάθεση προσφοράς αλλά δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη αιμοδοσίας. Συνήθως έχουμε στο νου μας ότι όταν ένας γνωστός μας ζητήσει αίμα, θα πάμε να δώσουμε. Αλλά το πρόβλημα της αιμοδοσίας δε λύνεται με την προσφορά αίματος σε μια έκτακτη ώρα.
Ο αιμοδότης που δίνει αίμα για κάποιον συγγενή/γνωστό λέγεται αιμοδότης περιβάλλοντος. Ο εθελοντής αιμοδότης δίνει αίμα από ανιδιοτελή αγάπη, όχι για να πάρει πάρει άδεια ή να κάνει δωρεάν ιατρικές εξετάσεις. Η εθελοντική αιμοδοσία διασφαλίζει την ασφάλεια του αίματος γιατί ο αιμοδότης δεν έρχεται να αιμοδοτήσει σε καθεστώς άγχους αποκρύπτοντας πιθανόν σημαντικά στοιχεία από το ιστορικό του.
Η αιμοδοσία είναι προσφορά. Στην αιμοδοσία δεν υπάρχει ο δυνατός που δίνει και ο αδύνατος που παίρνει, υπάρχουν δυο που μοιράζονται, μοιράζονται τη χαρά της σχέσης κι ας μη γνωρίζονται προσωπικά.
Η αιμοδοσία είναι μια απολύτως ασφαλής διαδικασία για κάθε υγιή άνθρωπο 18-65 ετών. Η συνέντευξη με τον γιατρό αιμοδοσίας διασφαλίζει ότι αν κάποιος έχει κάποιο νόσημα που η αιμοδοσία θα το επιβαρύνει, αυτό θα επισημανθεί και δε θα αιμοδοτήσει. Οι αιμοδότες επειδή ακριβώς έρχονται σε τακτική επαφή με ιατρικές υπηρεσίες και λόγω της αιμοδοσίας βρίσκονται σε μεγαλύτερη επαγρύπνηση για την υγεία τους, άρα υπάρχει θετικό όφελος για την υγεία.
Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά γιατί η αιμοδοσία είναι θέμα παιδείας! Δε μπορείς να δώσεις αίμα πριν τα 18, αλλά είναι μια σκέψη που πρέπει να καλλιεργηθεί και να βγάλει ρίζες για να εκκολαφθεί η συνείδηση του τακτικού εθελοντή αιμοδότη. Υπάρχουν χώρες του εξωτερικού που η αιμοδοσία είναι η πρώτη κίνηση των νέων στο πλαίσιο του εορτασμού των 18ων γενεθλίων τους! Μακάρι να το είχαμε και στην Ελλάδα σαν σκέψη! Στο βιβλίο η Δώρα που ξεκινάει για αιμοδοσία είναι 18 χρόνων!
Το 60% του πληθυσμού κάποια στιγμή στη ζωή μας θα χρειαστούμε μετάγγιση! Οι άνθρωποι με μεσογειακή αναιμία, οι ασθενείς με αιματολογικά νοσήματα και καρκίνο, οι νεφροπαθείς είναι ομάδες ασθενών που χρειάζονται τακτικές μεταγγίσεις, δε μεταγγίζονται μια φορά και τελείωσε. Το απόθεμα αιμοδοσίας πρέπει να επαρκεί για όλους! Πολλές φορές ερχόμαστε σε δύσκολη θέση γιατί δεν έχουμε αίμα, ειδικά το καλοκαίρι ή την περίοδο του COVID τα αποθέματα είναι μηδενικά… Και προσπαθούμε να αναβάλλουμε μεταγγίσεις ή να μειώσουμε τον αριθμό των απαιτούμενων μονάδων με κόστος για την υγεία του ασθενή…
Αν αιμοδοτούσε το 2-3% του πληθυσμού που μπορεί να αιμοδοτεί ως τακτικοί εθελοντές αιμοδότες 2-3 φορές το χρόνο, θα είχαμε λύσει το θέμα της αιμοδοσίας στη χώρα μας. Ενώ τώρα συχνά χρειάζεται εισαγωγή αίματος από το εξωτερικό…
Οι αιμοδοσίες των νοσοκομείων προσπαθούν να κάνουν ανοίγματα σε νέους συλλόγους και αιμοδότες με σκοπό να αυξηθεί η δεξαμενή εθελοντών αιμοδοτών. Την εποχή COVID αναζητήθηκαν χώροι αιμοληψιών εκτός νοσοκομείων επειδή οι αιμοδότες δίσταζαν να έρθουν για αιμοδοσία στο νοσοκομείο.
Ωστόσο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η αιμοδοσία καλύπτεται 100% από εθελοντές αιμοδότες. Η Ελλάδα είναι μια από τις τελευταίες χώρες που η αιμοδοσία δεν καλύπτεται από εθελοντές αιμοδότες και χρειάζεται να καλούμε αιμοδότες περιβάλλοντος. Αν η αιμοδοσία καλυπτόταν από εθελοντές αιμοδότες, αυτό θα σήμαινε ότι όποιος ερχόταν να χειρουργηθεί ή να μεταγγιστεί για κάποιο τακτικό ή έκτακτο λόγο δε θα του ζητούνταν ποτέ αίμα! Ενώ τώρα για να κάνει κανείς κάποιο χειρουργείο, πρέπει να φέρει αιμοδότες που θα καλύψουν το αίμα.
Εθελοντική αιμοδοσία σημαίνει μεγαλύτερη ασφάλεια αίματος. Αν κάποιος πιέζεται να δώσει αίμα επειδή θα χειρουργηθεί ένας συγγενής του, θα αποκρύψει ότι πιθανόν είναι κρυωμένος ή έκανε τατουάζ πριν 10 μέρες και αυτό μειώνει τη ασφάλεια του αίματος. Το αίμα που συλλέγεται φυσικά ελέγχεται για τους ιούς HIV, HTLV, ηπατίτιδας Β, C, και σύφιλη. Ωστόσο, αν και οι μέθοδοι διαρκώς βελτιώνονται, υπάρχει η «περίοδος παραθύρου» κατά την οποία ο αιμοδότης μπορεί να έχει εκτεθεί σε έναν ιό ο οποίος δεν ανιχνεύεται ακόμα. Αυτό καθιστά πολύ σημαντική την ειλικρίνεια του αιμοδότη στη λήψη ιστορικού.
Μια μονάδα αίμα σώζει τρεις ζωές! Είναι συγκινητικό όταν έρχονται να αιμοδοτήσουν γονείς μαζί με τα 20χρονα παιδιά τους! Είναι σημαντικό να ξεκινάει και από την οικογένεια η παιδεία της αιμοδοσίας. Πολλοί άνθρωποι ευαισθητοποιούνται όταν συμβεί κάποιο περιστατικό στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, αλλά ας ευαισθητοποιηθούμε χωρίς να γίνει αυτό.
Στην αιμοδοσία δε δίνουμε από κάτι που έχουμε (όπως χρόνο, χρήμα), αλλά δίνουμε κάτι από αυτό που είμαστε! Το αίμα δεν είναι άψυχο, είναι δώρο πολύτιμο και αναντικατάστατο, δεν παράγεται στο εργαστήριο, είναι ζωντανό, χαρίζει ζωή. Αν μιλήσουμε με ασθενείς με μεσογειακή αναιμία… περιμένουν μια μονάδα αίμα όπως εμείς περιμένουμε στον καυτό ήλιο ένα μπουκάλι νερό! Χωρίς αυτήν δε μπορούν να προγραμματίσουν τίποτα, δεν ξέρουν αν θα μπορούν να σηκωθούν από το κρεβάτι, εξαρτώνται από αυτή τη μονάδα αίματος του αγνώστου ευεργέτη εθελοντή αιμοδότη.
Το βιβλίο ξεκινά με την ιστορία του Ερυθρού Σφαίρη, που είναι ένα ερυθρό αιμοσφαίριο. Ο Ερυθρός Σφαίρης και οι φίλοι του μας καλούν να γνωρίσουμε το καθημερινό τους ταξίδι και τις λειτουργίες τους στο σώμα, αλλά και το πώς η αγάπη μπορεί να δώσει ζωή!
Η Δώρα καταλήγει ότι ο πρώτος που έδωσε το αίμα Του για εμάς είναι ο Χριστός πάνω στο Σταυρό! Εκείνος μας αγαπούσε πιο πολύ από όσο μπορεί να αγαπήσει κάθε άνθρωπος.
Η αιμοδοσία είναι σαν μια μυστική προσφορά αγάπης, δεν ξέρουμε ποιος θα λάβει το αίμα που δίνουμε! Αλλά αυτό ακριβώς είναι και η ομορφιά της!
Ας προσωποποιήσουμε στο νου μας την ανάγκη σε κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο, πραγματικά υπάρχουν τόσο πολλοί ασθενείς που έχουν ανάγκη το αίμα μας που θα διαγκωνίζονταν για το ποιος θα μεταγγιστεί με αυτό.
Η κ. Ανταράκη τέλος, μίλησε και για τη δύσκολη περίοδο που τα νησιά, αν και μικρά σε πληθυσμό, κλήθηκαν να περιθάλψουν και μεγάλους μεταναστευτικους/προσφυγικούς πληθυσμούς, κάτι που σήμαινε ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη για αίμα για να δοθεί σε έγκυες και όσους ταλαιπωρημένους ανθρώπους έφτασαν με βαριά νοσήματα.
Η κ. Δέσποινα Ανταράκη είναι η συγγραφέας του βιβλίου
Ο ελάχιστος αδελφός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής είναι ένα μυστήριο. Στο πρόσωπό του ενυπάρχει το πρόσωπό μου, το πρόσωπο του πλησίον και το πρόσωπο του Χριστού — η μοίρα μας, το χρέος κι ο Χριστός. Στη Σαρακοστή που πλησιάζει θα προσπαθήσουμε και πάλι κάτι από αυτό το μυστήριο να αντιληφθούμε, πιο πολύ ίσως να το ζήσουμε και λιγότερο να το κατανοήσουμε. Θα εντείνουμε την προσωπική άσκηση (τη νηστεία και την εγρήγορση απέναντι στις ανάγκες του αδελφού). Θα αυξήσουμε τον χρόνο που αφιερώνουμε στην προσευχή, ο καθένας κατά τα μέτρα και τις δυνατότητές του. Θα προσπαθήσουμε με όλα αυτά να δώσουμε χώρο μέσα μας στο μυστήριο του Χριστού, με την ελπίδα να μας αξιώσει να νιώσουμε την κοινή μας μοίρα, όχι ως ανθρώπινο έλλειμμα αλλά ως θεϊκό πλήρωμα. Κι ίσως έτσι αρχίσουμε να εκπληρώνουμε το χρέος μας στον πλησίον, όχι μόνο διότι θα βλέπουμε στο πρόσωπό του τον Χριστό, αλλά και διότι Εκείνος θα μας ενισχύει «εἰς τὸ δύνασθαι ἡμᾶς παρακαλεῖν τοὺς ἐν πάσῃ θλίψει» (Β´ Κορ. 1,5).
Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Είμαι βαθιά συγκλονισμένος και οι σκέψεις μου και οι προσευχές μου κατευθύνονται προς τους Ουκρανούς αδελφούς μας, ιδιαίτερα προς τα μικρά παιδιά και τους ηλικιωμένους που βιώνουν τη φρίκη του πολέμου, και φυσικά προς τους χιλιάδες ομογενείς μας στη χώρα.
Οφείλω μάλιστα να σας πω ότι συγκλονίστηκα ως άνθρωπος και ως κληρικός, βλέποντας την εικόνα ενός μικρού παιδιού που με δάκρυα στα μάτια λέει ότι δεν θέλει να πεθάνει και ότι θέλει ο πόλεμος αυτός να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν, αλλά και την εικόνα ενός πατέρα που με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετά την κόρη του και τη σύζυγό του που φεύγουν αναζητώντας ένα ασφαλές καταφύγιο.
Εύχομαι και προσεύχομαι λοιπόν να σταματήσει αυτός ο πόλεμος τώρα, να πρυτανεύσει η σύνεση και η λογική και να γίνει αντιληπτό ότι όλα τα ζητήματα μπορούν να διευθετηθούν και να επιλυθούν μέσα από το διάλογο και τη συνεννόηση και ποτέ με τη βία».
Όπως προείπε ο πνευματικός τους πατέρας, γέροντας Αρσένιος, έτσι γίνεται ακριβώς. 40 μέρες μετά την εγκατάσταση στο κάστρο της Κέρκυρας, ο γέροντας Αρσένιος κοιμάται στο νοσοκομείο της πόλης στις 10 Νοεμβρίου 1924. Αυτό το γεγονός συγκλονίζει όλη την κοινότητα, γιατί ο γέροντας Αρσένιος ήταν ο πνευματικός τους πατέρας, ο γιατρός, ο δάσκαλος τους. Ήταν ο άνθρωπος που πραγματικά διατήρησε την ελληνική και τη χριστιανική ψυχή στα χωριά της περιοχής των Φαράσων. Αμέτρητα τα θαύματα που επιτέλεσε εν ζωή. Η κοίμησή του ανατρέπει τα πάντα στην κοινότητα. Αρχίζουν οι εντάσεις, οι διαπληκτισμοί και οι έριδες.
«Κανένας ηγέτης δεν μπορεί να φανεί και να αποδειχθεί ανώτερος από την Εκκλησία. Όποιος πολεμεί και διώκει την Εκκλησία, κάνει όχι ένα απλό λάθος, αλλά ανόητο και εν πολλοίς ακατανόητο λάθος. […] Ασφαλώς οι κοινωνίες χρειάζονται τους άρχοντες. Ο σωστός, όμως, άρχοντας γνωρίζει και προσπαθεί να συναλγεί, δηλαδή να πονάει μαζί με τον λαό. Το κυριότερο, γίνεται διάκονος Θεού και παιδαγωγός του λαού».
Δυο υπέροχοι λόγοι του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου προς τον Ύπατο Ευτρόπιο αλλά και προς όλους εμάς! Δυο λόγοι επίκαιροι ακόμα και σήμερα!
Η επιμέλεια της μετάφρασης του πατερικού κειμένου και των σχολίων έγινε από τον φιλόλογο-συγγραφέα κ. Ηλία Σκόνδρα.
Οι ξεριζωμένοι από την Καππαδοκία γιορτάζουν την Κοίμηση της Θεοτόκου μακριά από το χωριό τους, με μια υπαίθρια λειτουργία. Φτάνουν στον Πειραιά στις 14 Σεπτεμβρίου, περιμένοντας να βρουν τη μάνα Ελλάδα που θα τους αγκαλιάσει, συναντούν όμως πάρα πολλές δυσκολίες και προβλήματα. Ο πατέρας του μικρού Αρσενίου, που είναι ο πρόεδρος της κοινότητας, προσπαθεί με την καθοδήγηση του γέροντα Αρσενίου να κρατάει ισορροπίες και να λύνει τα προβλήματα. Ο γέροντας Αρσένιος προλέγει ότι θα πάνε σε ένα νησί και ότι αυτός θα «κοιμηθεί» εκεί σε σαράντα μέρες. Την επόμενη μέρα τους στέλνουν στην Κέρκυρα. Εκεί μένουν προσωρινά στο κάστρο της πόλη.
Μην καταδικάζετε εύκολα τους άσωτους. Μην αναγνωρίζετε εύκολα κάποιους αγίους· οι ψευτοάγιοι εξαπατούν και καταρρέουν. Έχουμε ιδιαίτερα μεγάλη ανάγκη από μετάνοια. Μετάνοια ειλικρινή για να έχουμε αγιότητα αληθινή.
Η πατρική αγκαλιά είναι ανοιχτή και αναμένει πάντα όλους τους μετανοημένους να τους καταφιλήσει, να τους ενδύσει χιτώνα φωτεινό, να τους υποδύσει υποδήματα ισχυρής ειρήνης, να τους φορέσει το πολύτιμο δακτυλίδι, να τους στείλει στον κόσμο ν' αναγγείλουν τα μεγαλεία της αγάπης του.
Ο όσιος Τελώνης και ο άγιος Άσωτος αυτό κάνουν. Μιλούν με έργα για πραγματική μετάνοια, για ζωηφόρα αγιότητα. Ας τους ακολουθήσουμε, ας τους μιμηθούμε, για να ζήσουμε τον παράδεισο από τώρα...
Λίγες ημέρες πριν ανοίξει τις πύλες της η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, διερχόμαστε τις πρώτες Κυριακές του Τριωδίου, οι οποίες είναι μια προπαρασκευή για το στάδιο της νηστείας.
Στην πρώτη Κυριακή του Τριωδίου προβάλλουν μπροστά μας δύο τύποι ανθρώπων, ο Τελώνης και ο Φαρισαίος.
Οι δύο αυτοί άνθρωποι της παραβολής αποτελούν για εμάς τους χριστιανούς την προσωποποίηση της ταπείνωσης και της υπερηφάνειας, αντιστοίχως. Η ταπείνωση λειτουργεί ως αντίδοτο στο δηλητήριο του εγωισμού, που προσβάλλει τον άνθρωπο.
Ταπείνωση και εγωισμός, αιώνιοι αντίπαλοι μέσα στην ψυχοσύνθεση του ανθρώπου.
Δύο αιώνιοι αντίπαλοι που παλεύουν να κερδίσουν την θέση τους στην καρδιά του ανθρώπου.
Δύο αντίπαλοι που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα του ανθρώπου.
Ο χριστιανός, ως αγωνιστής, μάχεται διαρκώς τον κακό του εαυτό, προσπαθώντας να τον κάνει καλύτερο. Σκοπός του πνευματικού του αγώνα είναι η Ανάσταση. Η πορεία όμως αυτή είναι δύσκολη και επίπονη. Είναι ένας Γολγοθάς, του οποίου η γεύση οδηγεί στην Ανάσταση.
Αυτός ο αγώνας αρχίζει με την έναρξη της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, κατά την οποία καλείται ο χριστιανός να «μπει» στο στάδιο και να αγωνιστεί.
Σ’ αυτόν τον αγώνα ο αθλητής χρειάζεται κάποια εφόδια για να αντέξει την δοκιμασία και να κερδίσει.
Η αγία μας Εκκλησία καλεί όλους μας να καλλιεργήσουμε την ταπείνωση, ώστε να καταφέρουμε να διώξουμε τον εγωισμό, ο οποίος μας εμποδίζει και μας αποθαρρύνει από τον αγώνα.
Η ταπείνωση του Τελώνη είναι για τον χριστιανό φάρος και οδηγός για την πορεία του προς την Ανάσταση.
Χωρίς ταπείνωση ο χριστιανός, δεν έχει αυτογνωσία, ούτε αυτοέλεγχο, δεν αναγνωρίζει τα λάθη του, του λείπει η μετάνοια. Χωρίς ταπείνωση δεν υπάρχει μετάνοια, άρα κυριαρχεί ο εγωισμός. Χωρίς ταπείνωση ο χριστιανός στέκεται υπερήφανα σαν τον Φαρισαίο, γυμνός από πνευματικά εφόδια, δέχεται τα κύματα των πειρασμών, τα οποία τελικά τον πνίγουν.
Όταν δεν σκύβεις στο κύμα, αυτό σε πνίγει...
Η ταπείνωση αποτελεί πρόκληση για τον άνθρωπο που θέλει να λέγεται χριστιανός.
Στην σημερινή εποχή ο άνθρωπος κυριαρχείται από αυτοδικαίωση και έλλειψη αγάπης προς τον πλησίον. Κλεισμένος ερμητικά στον μικρόκοσμό του, δεν κάνει διάλογο, δεν θέλει να ακούει, παρά μόνο να μιλάει. Μόνη συντροφιά ο εγωισμός, ο οποίος τελικά, του κάνει την ζωή κόλαση. Μόνο αν καλλιεργήσει την αρετή της ταπείνωσης η ζωή του θα μυρίζει συνεχώς Ανάσταση.
Ξεκίνησε η πολυαναμενόμενη σειρά με θέμα τη ζωή του Αγ. Παϊσίου. Τα σχόλια πολύ θετικά.
Επεισόδιο 1
Η ιστορία του Αγίου Παϊσίου, του σύγχρονου Αγίου που άγγιξε όλο τον κόσμο της Ορθοδοξίας, ξεκινάει με τη γέννησή του στα Φάρασα της Καππαδοκίας, στις 25 Ιουλίου του 1924. Λίγες ημέρες αργότερα, βαφτίζεται από τον γέροντα Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος του δίνει το όνομά του. Η γέννηση του Αγίου Παϊσίου συμπίπτει με τον ξεριζωμό των Ελλήνων από την Καππαδοκία. Ο μικρός Αρσένιος γίνεται πρόσφυγας στις πρώτες μέρες της ζωής του. Η οικογένειά του, μαζί με όλους τους κατοίκους των ελληνικών χωριών της Καππαδοκίας, παίρνει τον δρόμο της προσφυγιάς για την Ελλάδα. Μπροστάρης και πνευματικός οδηγός τους στην περιπέτεια αυτή είναι ο γέροντας Αρσένιος.
Δεν είναι τυχαίο που κάθε χρόνο η Ελληνική Γλώσσα τιμάται σε παγκόσμια κλίμακα στις 9 Φεβρουαρίου – ημέρα θανάτου του εθνικού ποιητή Διον. Σολωμού. Δεν είναι τυχαίο που μια τέτοια μέρα παγκόσμιας τιμής δεν υπάρχει για πολλές γλώσσες – ένδειξη της σημασίας της Ελληνικής Γλώσσας, η οποία υπερβαίνει τα στενά εθνικά πλαίσια. Δεν θα πούμε τίποτε καινούργιο ή αξιοσημείωτο αν επισημάνουμε την επίδραση που άσκησε η Ελληνική Γλώσσα από την αρχαιότητα ως σήμερα. Όλα αυτά τα ξέρουμε. Όλοι.
Κι όμως. Βαυκαλιζόμαστε για τα “8 εκατομμύρια λήμματα” που αριθμεί ιστορικά η γλώσσα μας – αλλά αδυνατούμε να μάθουμε σωστά μερικές βασικές χρήσεις και τύπους. Περηφανευόμαστε για “τα φώτα που δώσαμε στον κόσμο” - αλλά τα δικά μας τα “φώτα” δεν αρκούν να φωτίσουν ούτε το σπίτι μας... Ετυμολογούμε τις λέξεις άλλων γλωσσών καυχώμενοι και παρρησιαζόμενοι – αλλά τη βαθύτερη διάσταση λέξεων και εννοιών αδυνατούμε έστω και να την προσεγγίσουμε...
Μια πρώτη ανάγνωση του γνωστού αυτού φαινομένου – που στη γραφική του εκδοχή παίρνει τη μορφή καταστροφολογικής... κλάψας – αφορά τη γλωσσική μας παιδεία: το σχολείο έχει αποτύχει, η εκπαίδευση βγάζει πια αμόρφωτους, το γλωσσικό αισθητήριο των παιδιών χάλασε από τη στιγμή που αποδυναμώθηκαν τα Αρχαία, η παγκοσμιοποίηση και η κυριαρχία των Αγγλικών θα μας καταστρέψουν, και πάει λέγοντας. Έχει μια βάση: ασφαλώς το εκπαιδευτικό μας σύστημα δεν είναι και το πλέον αξιόπιστο, ώστε να τα καταφέρνει ειδικά στη γλωσσική παιδεία. Και, βέβαια, σε εποχές παγκοσμιοποίησης, όλες οι μεσαίες και μικρές σε αριθμό ομιλητών γλώσσες υφίστανται πίεση. Τίποτε όμως από αυτά δεν είναι πρωτοφανές: η Ελληνική γλώσσα επιβίωσε (και άνθισε, ακόμη) ως μειοψηφική γλώσσα σε πολυεθνικές αυτοκρατορίες: ρωμαϊκή, οθωμανική, παροικιακός ελληνισμός... Επομένως, φταίει η εκπαίδευση, φταίνε και οι εξωτερικοί παράγοντες, αλλά μάλλον δεν είναι μόνο αυτό.
Μια δεύτερη ματιά μας φέρνει μπροστά σε μια ευρύτερη διάσταση του προβλήματος: ασφαλώς η Ελληνική γλώσσα φθίνει – αλλά δεν είναι η μόνη. Όταν για γλώσσες με πολύ πιο ισχυρή διεθνή παρουσία, όπως π.χ. για τα γαλλικά ή τα γερμανικά, συζητιέται σε εθνικό επίπεδο πόσο κινδυνεύουν από φθορές και αλλοιώσεις, καταλαβαίνουμε το βάθος του προβλήματος. Για να μην αναφερθούμε και σε κάποιους βρετανούς γλωσσολόγους που ανησυχούν για τη φθορά της δικής τους γλώσσας... Μήπως, λοιπόν, ζούμε σε μια εποχή όπου οι γλώσσες γενικά δεν ακμάζουν; Και τι μπορεί να σημαίνει “ακμή” μιας γλώσσας; Μήπως όλη αυτή η “απαξίωση” των (ζωντανών) γλωσσών να σχετίζεται και με τη βαθμιαία περιθωριοποίηση των “νεκρών” γλωσσών – αφού οι έδρες Ελληνικών και Λατινικών παγκοσμίως πιέζονται και συρρικνώνονται μέχρις εξαφανίσεως; Τι σημαίνει κάτι τέτοιο και για τη δική μας γλώσσα;
... Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος εκφράζει την απογοήτευσή Της, την έντονη διαμαρτυρία Της και τον προβληματισμό Της για το γεγονός ότι μετά την μετατροπή σε τζαμιά των Ναών της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντος και της Μονής της Χώρας, η βεβήλωση της Μονής Παναγίας Σουμελά, και μάλιστα ακριβώς στον χώρο όπου τελείται κάθε Δεκαπενταύγουστο η Θεία Λειτουργία από τον Οικουμενικό Πατριάρχη, αποτελεί μία ακόμη ενέργεια των τουρκικών αρχών σε βάρος ενός μνημείου παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.
Η ενέργεια αυτή προσβάλλει βάναυσα, όχι μόνο το θρησκευτικό αίσθημα των Ελλήνων Ποντίων, αλλά και αυτήν την διεθνή αντίληψη περί σεβασμού και προστασίας των θρησκευτικών και ιστορικών μνημείων από κάθε προσπάθεια αλλοίωσης του χαρακτήρα τους.
Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι είναι υποκριτική και ανακόλουθη συμπεριφορά για ορισμένους πολιτικούς χώρους και μέσα ενημερώσεως να διαμαρτύρονται για τέτοιες προσβολές σε βάρος χριστιανικών μνημείων στην Τουρκία, όταν ταυτοχρόνως δικαιολογούν ως δείγμα προοδευτικότητας όμοιες και χειρότερες δημόσιες προσβολές και έμπρακτες επιθέσεις σε βάρος χώρων χριστιανικής λατρείας εντός Ελλάδος...
Είναι σούρουπο… ανοιξιάτικο μέσα στον Χειμώνα! Δωδεκαήμερο Χριστουγέννων με τα φώτα της πόλης αναμμένα και της ψυχής τις κεροφώτιστες μαρμαρυγές, να προσπαθούν να λαμπυρίσουν μέσα σε σκοτάδι πνιγηρό που όλο και πυκνώνει! Βρίσκομαι στα μέρη του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού! Στα χώματα που διάβηκε και αγίασε! Την αγαπώ αυτή τη γη! Την νιώθω σαν δεύτερη πατρίδα μου!
Μένω μακριά με του σώματός μου τις αισθήσεις, μα η ψυχή μου, όλο λαχταρά εδώ να βρίσκεται και νοερώς να σεργιανά. Χρόνια τώρα έρχομαι στα ουράνια ραδιοκύματα αυτού του τόπου, με την ευλογία ενός ταπεινού καλόγερου, που ο Ουρανός συμμαρτύρησε και οι ταπεινοί ήρωες του συναξαριού μεσίτευσαν, ώστε πριν από 15 τόσα χρόνια, να εκλεγεί Επίσκοπος! Έτσι το είχαν «δει» από όταν ήταν Ιερέας και έτρεχε ο πατήρ Κοσμάς σαν το διψασμένο ελάφι, στις κρήνες της Αγιότητάς τους, ο Άγιος Πορφύριος και ο με συγχωρείτε, ο Άγιος Ιάκωβος. Ο πρώτος σαν καταλάβαινε με την διόρασή του πως στο τηλέφωνο που χτυπούσε ήταν ο τότε Ιεροκήρυκας απ' την Αιτωλοακαρνανία, διέκοπτε ό,τι κι αν είχε, λέγοντας: Σταθείτε, περιμένετε, γιατί με παίρνει τηλέφωνο ο Δεσπότης! Ο δεύτερος, ο Θεοχαρίτωτος θεράπων του Χριστού και γλυκύτατος υποτακτικός του Οσίου Δαυίδ, του έλεγε σαν συναντιόνταν και τον εξέπληττε τότε στ’ αλήθεια: Αυτό που σας λέω πάτερ Κοσμά! Θα γίνετε Δεσπότης!
Εκλεκτός Επίσκοπος, Διαλεχτός Χριστού!
Θα φροντίσω επιμελώς βέβαια τίποτα από όλα αυτά να μην του πω τώρα που θα τον επισκεφθώ, γιατί είμαι βέβαιος πως γλυκά θα με μαλώσει και χαμηλώνοντας το πρόσωπό του θα ψελλίσει:
«Ω, μην ασχολείστε με τον Παλιό -Κοσμά! Όλο θάλασσα τα κάνει! Ένα μειράκιον είναι και τίποτα παραπάνω!
Να είμαστε πράοι αδελφοί μου και ευγενικοί με τον κόσμο! συνηθίζει να λέει . Επίσης: «Δεν θα σώσουμε εμείς τον κόσμο. Καθήκον μας είναι να δώσουμε την Μαρτυρία Ιησού Χριστού. Τα υπόλοιπα τα ξέρει ο Θεός».
Απόσπασμα ομιλίας του Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου. Έγινε στις Κατασκηνώσεις της Μητροπόλεως στην περίοδο των Φοιτητριών, στις 15.7.1986.
Η Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις στην γείτονα Τουρκία που αφορούν την περιοχή του ιστορικού Πόντου. Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά, γίναμε μάρτυρες της προκλητικής και βέβηλης συμπεριφοράς του τουρκικού κράτους προς τα μνημεία-σύμβολα του Ελληνισμού, που στέκουν σε πείσμα των καιρών περήφανα κι αγέρωχα στην πατρώα ποντιακή γη.
Μετά την αιφνιδιαστική και παράνομη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, αν και χαρακτηρισμένη από την UNESCO ως παγκόσμιο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, μία ακόμη ασεβής και παντελώς αδικαιολόγητη ενέργεια έρχεται να προστεθεί στον μακρύ κατάλογο των ατιμωτικών πράξεων της Τουρκίας. Με την άδεια των αρμοδίων κρατικών φορέων, στον προαύλιο χώρο της ιστορικής Μονής της Παναγίας Σουμελά, στήθηκε ένα άκομψο και κακόγουστο πανηγυράκι στα πλαίσια μιας υποτιθέμενης διαφημιστικής προβολής του χώρου για τουριστικούς λόγους.
Η πράξη αυτή θεωρούμε ότι βεβηλώνει την ιερότητα του χώρου και προσβάλλει ευθέως τόσο το θρησκευτικό αίσθημα των Ποντίων Ελλήνων, όσο και την διεθνή αντίληψη περί σεβασμού και προστασίας των θρησκευτικών και ιστορικών μνημείων από κάθε απόπειρα σπίλωσης και αλλοίωσης του χαρακτήρα τους.
Μιλώντας στο Mega και στην εκπομπή «Χαμογέλα και πάλι», ο Νίκος Παππάς, αθλητής της ΑΕΚ στο μπάσκετ αναφέρθηκε στην ιστορία με τον Αλί, που μόνο ως συγκινητική μπορεί να χαρακτηριστεί, καθώς μία 30λεπτη συζήτηση με τον πρόσφυγα από το Μπαγκλαντές του... γκρέμισε την εικόνα που είχε χτίσει για αυτόν...
«Όταν εμένα μου λένε για αγαθοεργίες, το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι αυτή η ιστορία, για τον φίλο μας τον Αλί από το Μπαγκλαντές που πουλάει τριαντάφυλλα στην Φωκίωνος. Ερχόταν εκεί, κάποιος από εμάς του έδινε ένα 20άρικο, παίρναμε τα τριαντάφυλλα, το παίζαμε και εμείς λίγο μάγκες, λίγο λαρτζ...», είπε αρχικά.
Και συνέχισε, λέγοντας: «Κάποια στιγμή εγώ αράζω μόνος μου στο μπαρ και βλέπω τον Αλί να μπαίνει και του κάνω νόημα να μην έρθει, δεν έχω τίποτα να του δώσω, τα έλεγα με την πάρτι μου και τα σκοτάδια μου. Ο Αλί κοντοστάθηκε και θέλοντας και μη πιάνουμε την κουβέντα μισή ώρα με τον Αλί. Την επόμενη φορά που ξαναεμφανίστηκε πάλι ήμουν μόνος μου από τύψεις που δεν του είχα δώσει την προηγούμενη, βγάζω ένα 20άρικο για να του δώσω και μου λέει "Δεν θέλω φίλε. Αν μπορούμε να κουβεντιάσουμε πάλι σαν την άλλη φορά". Ήρθε για κουβέντα. Και μέσα σε όλα μου είπε ότι τα τέσσερα χρόνια δεν έχει μιλήσει με άνθρωπο, δεν έχει πιει ένα καφέ, με τα σπαστά ελληνικά που μιλάει».
Συμπληρώνοντας είπε: «Είδα έναν άνθρωπο ευτυχισμένο χωρίς να βγάλω ευρώ από την τσέπη μου. Δεν ήταν ευτυχισμένος με το 20άρικο που του έδινα τόσο καιρό. Ήταν ευτυχισμένος που ήταν μαζί μου. Να μην στα πολυλογώ, τον Αλί τον έχουν δει φίλοι μου, να βλέπει τα παιχνίδια μου από την τζαμαρία σε πρακτορείο Προ-Πο γιατί λέει "είναι ο φίλος μου ο Νίκος". Υπάρχουν πολλοί σαν τον Αλί εκεί έξω, υπάρχουν πολλοί ... που νομίζουν ότι του έδινα ένα 20άρικο και τον ευχαριστούσα. Τουλάχιστον τώρα ξέρει ο Αλί ότι έχει το Νίκο, έχει τους φίλους του και κανείς δεν θα αφήσει να πειράξουν τον Αλί για τα φασιστικά ή ρατσιστικά ένστικτα που κουβαλάει».
Μια γιορτή ευγνωμοσύνης για την Μητέρα παρουσιάστηκε την Κυριακή 6 Φεβρουαρίου 2022 στις Σέρρες.
Η γιορτή περιελάμβανε τραγούδια και ποιήματα από τα μικρά παιδιά των Ορθόδοξων Χριστιανικών Ομάδων του Συλλόγου μας, ομιλία της Φιλολόγου κ. Ελένης Τσομπανοπούλου – Τσιγάρα με θέμα “Ο ρόλος της γυναίκας στην οικογένεια” και κλείσιμο από τον Αρχ. π. Ανδρέα Γκουζούνη.
Ιστορική μέρα η σημερινή για την Κρήτη διότι έγινε η ενθρόνιση του νέου Αρχιεπισκόπου Κρήτης, κ. Ευγενίου.
«... Είμαι βέβαιος πως το χέρι του Θεού οδήγησε τα βήματά μου εδώ για να ζήσω όχι απλά δίπλα σας, αλλά μαζί σας. Έρχομαι ως πατέρας της μεγάλης πνευματικής μας οικογένειας, για να λέω σε όλους πως η αγκαλιά του θεού και της εκκλησίας μας είναι ανοιχτή και για να σας απευθύνω αυτή την προτροπή: Αγαπούμε, συγχωρούμε, προχωρούμε...» είπε, μεταξύ άλλων, στον ενθρονιστήριο λόγο του ο κ. Ευγένιος.
Ο Ντοστογιέφσκι έμεινε για τέσσερα χρόνια κάνοντας βαριές χειρωνακτικές εργασίες στο κάτεργο της πόλης Όμσκ. Εκεί διασώζεται και το εξής περιστατικό, όπως το διηγήθηκε ο μακαριστός Μητροπολίτης Νικοπόλεως Μελέτιος.
Ζει ανάμεσα στους κατάδικους. Κάθε καρυδιάς καρύδι. Παρότι τόσοι άνθρωποι τριγυρνούν γύρω του, νιώθει απέραντη μοναξιά… Είναι μόλις 28 χρονών γεμάτος νιάτα και ομορφιά. Αλλά η ζωή είναι ανυπόφορη χωρίς αγάπη. Το καταλαβαίνει, το νιώθει. Απελπίζεται. Θυμώνει και καπνίζει. Κάθε τόσο θέλει να καθαρίσει το τσιμπούκι του. Με τι; Στην τσέπη του ήταν το Ευαγγέλιο. Να λοιπόν σε τι θα χρησιμεύσει. Κάθε φορά κόβει κι από μια σελίδα. Έτσι κι αλλιώς άχρηστο είναι. Παπαδοκουβέντες… Ανοησίες…
Οι μέρες περνούν. Ο νεαρός έχει σχίσει όλες τις σελίδες του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου, έπειτα όλες τις σελίδες του κατά Μάρκον Ευαγγελίου κι αρχίζει το κατά Λουκάν. Έσκισε αρκετές σελίδες που περιείχαν τα 14 πρώτα κεφάλαια. Δεν αντέχει άλλο. Έχει πλαντάξει. Μονοτονία, προσμονή θανάτου, τσιγάρο και… μαυρίλα. Βαριεστημένος αφόρητα σκέφτεται.
- Δεν διαβάζω να δω τι λέει;
Αρχίζει και διαβάζει το 15° κεφάλαιο. Είναι η ιστορία του άσωτου γιού η μάλλον του εύσπλαχνου πατέρα! Στην ύπαρξη του γίνεται σεισμός.
-Το ότι είμαι άσωτος το ξέρω. Αξία έχει που μαθαίνω ότι Αυτός δεν είναι ο αστυνόμος της ζωής μου, αλλά πατέρας που με αγαπά… Αλλάζουν όλα. Αποκτούν νόημα. Τελειώνει η ορφάνια. Δεν τρέχω και ζω τσάμπα. Η ζωή γίνεται όμορφη όχι μόνο από τα νιάτα (υπήρχαν και πριν), αλλά γίνεται όμορφη κι από το νόημα που απόκτησε.
Σε λίγο θα μας πειː
Ο άνθρωπος δεν θέλει μονάχα να ζει, μα θέλει και να ξέρει γιατί ζει.
Αυτό το «ακρωτηριασμένο» Ευαγγέλιο άνοιξε τη ζωή του νεαρού Ντοστογιέφσκι σε μια προοπτική ζωής. Να ξέρει γιατί ζει. Έκανε τα νιάτα του ομορφότερα, γιατί γέμισε με αγάπη, που είναι η ομορφιά. Ο ίδιος θα μας πει αργότερα ː
-Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο!
Πηγή: Ημερολόγιο 2022, Αφιερωμένο στον μεγάλο Ρώσο λογοτέχνη Ντοστογιέφσκι, εκδ. Ιεράς Μητροπόλεως Αργολίδος, σελ. 13-15.
Μην θεοποιείς την μπάλα, τον ποδοσφαιριστή, την ομάδα...
Μια σιωπηρή διαμαρτυρία από τους μαθητές και τις μαθήτριες του Πειραματικού Σχολείου Πανεπ. Θεσσαλονίκης για τον Άλκη, 19 ετών, που δολοφονήθηκε από το μίσος "φιλάθλων"...
Στον Πανίερο Πατριαρχικό Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου ( Χαμζάουϊ ) Καΐρου έλαβε σήμερα χώρα η Χειροτονία του νέου Μητροπολίτου Κανάγκας κ. Χαρίτωνος προεξάρχοντος του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου του Β' . Συνιερουργούντων των Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτών Γουινέας Γεωργίου, Μέμφιδος Νικοδήμου, Κατάγκας Μελετίου, Κινσάσας Θεοδοσίου και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Κωνσταντιανής Κοσμά. Κατά την Θεία Λειτουργία και χειροτονία παρέστη συμπροσευχόμενος ο Σεβασμιώτατος Αρχιεπίσκοπος Σινά κ. Δαμιανός . ως επίσης και ο κ Νικόλαος Γαριλίδης Πρέσβης της Ελλάδος στην Αίγυπτο .
Στην πνευματική χαρά της χειροτονία του νέου Μητροπολίτου προσήλθαν κληρικοί, πιστοί και συγγενείς του από την Κανάγκα του Κογκό, δια να συμπροσευχηθούν, και εκ μέρους όλου του κλήρου και του λαού της Μητροπόλεως να αναφωνήσουν το Άξιος !!! στον νέο πνευματικό τους πατέρα.
Η επάξια εκλογή και χειροτονία του νέου Επισκόπου γέμισε χαρά τους συμπατριώτες του. Ο νέος Μητροπολίτης Κανάγκας κ. Χαρίτων γεννήθηκε στην Κανάγκα, το 1974.
Ήταν πνευματικό παιδί του μεγάλου Ιεραποστόλου μακαριστού Μητροπολίτου από Κεντρώας Αφρικής , Πενταπόλεως κυρού Ιγνατίου (Μανδελίδη)
Σπούδασε με την βοήθεια του Θεολογία στην Αθήνα και ολοκλήρωσε στην Θεσσαλονίκη τις μεταπτυχιακές Θεολογικές του σπουδές με υποτροφία του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδος .
Εργάσθηκε ιεραποστολικά ως κληρικός αρχικά στην Κανάγκα και εν συνεχεία ως Πατριαρχικός Επίτροπος στην Γκόμα του Κογκό. Φέρει το όνομα του μεγάλου πατέρα του Κονγκό μακαριστού Αρχιμ. Χαρίτωνος Πνευματικάκη του Κρητός.
