19/10/22

ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΣΤΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ


Ἡ ἐπίσημη ἔναρξη τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τῆς Χριστιανικῆς Ἑστίας  Πατρῶν πραγματοποιήθηκε στὶς 16.10.2022 (Κυριακή του Σπορέως) μὲ τὸν ἁγιασμὸ ποὺ ἐτέλεσε καὶ τὴν ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε ὁ  Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος στὸ παρεκκλήσιο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ στὴν ὁδὸ Μιαούλη 57.

Τὸν Σεβασμιώτατο παρουσίασε ὁ λαϊκὸς θεολόγος  κ. Κωνσταντινίδης Γεώργιος, ὁ ὁποῖος τόνισε ὅτι εἶναι ἰδιαίτερη χαρά, τιμὴ καὶ εὐλογία ἡ παρουσία τοῦ Ποιμενάρχου μας, διότι ἡ πνευματικὴ πρόσφορα  τῆς Χρ, Ἑστίας γίνεται μὲ τὴν εὐλογία Του. Εἰδικὰ τὴν Κυριακὴ  ποὺ ἀρχίζει ἡ σπορὰ τοῦ θείου λόγου ἔχουμε ἀνάγκη τὶς θεοπειθεῖς  προσευχές Του γιὰ πλούσια καρποφορία στὶς ψυχές μας.

Ὁ Μητροπολίτης μᾶς ἄρχισε τὴν ὁμιλία του μὲ τὸ ρητό του Ἱεροῦ Χρυσόστομου: «Δόξα τῷ Θεῶ πάντων ἕνεκεν», εὐχήθηκε ὑγείαν ἀμφιστεφῆ (σωματικὴ καὶ ψυχικὴ) σὲ ὅλους ὅσοι μετέχουν στὸ σπουδαῖο ἔργο τῶν Ἀδελφοτήτων καὶ ζήτησε νὰ ὑπάρχει ἑνότητα, ὥστε τὰ ἀποτελέσματα νὰ εἶναι μεγαλύτερα.

Στὴ συνέχεια ἀνέλυσε μὲ γλαφυρὸ τρόπο τὸ τμῆμα τῆς παραβολῆς, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ὁ σπόρος ἔπεσε ἐν μέσω τῶν ἀκανθῶν καὶ αἳ ἀκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτόν. Ἀγκάθια εἶναι οἱ βιοτικὲς μέριμνες, ὁ πλοῦτος καὶ ἡδονή. Διερωτήθηκε ποῦ πᾶμε σήμερα δίχως Θεό. Στὸ τέλος κάλεσε ὅλους μας νὰ ἀγωνισθοῦμε  μὲ συνέπεια καὶ ἑνότητα, γιὰ νὰ ἔχουμε τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. 

Στὸν ἁγιασμὸ καὶ στὴν ὁμιλία παρέστη καὶ ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος. 












15/10/22

Αγιασμός και ομιλία από τον Σεβασμ. Μητροπολίτη Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

 


Την Κυριακή 16 Οκτωβρίου 2022 και ώρα 6.00 μ.μ.

στη Χριστιανική Εστία Πατρών (Μιαούλη 57) 

ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος

θα τελέσει Αγιασμό και θα ομιλήσει επί τη ενάρξει της νέας 

ιεραποστολικής χρονιάς.


Θεία Λειτουργία στη Χριστιανική Εστία Πατρών

 



Την Κυριακή 16.10.2022 (Κυριακή του Σπορέως) 

στον Ι. Ν. Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου 

(εντός της Χριστιανικής Εστίας Πατρών) 

θα τελεσθεί Θεία Λειτουργία.

Μετά το πέρας της Θ. Λειτουργίας

θα τελεσθεί το ετήσιο μνημόσυνο των αειμνήστων

Αικατερίνης Βλαγκούλη και Ρεγγίνας Αραβαντινού.


Έναρξη όρθρου 7.00 π.μ.


Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος: Για ποιο λόγο αγανακτείς;

 


Πες μου, αγαπητέ, για ποιο λόγο αγανακτείς; Επειδή, λέγει, κατέφυγε στην εκκλησία αυτός που συνεχώς την πολεμούσε. Γι’ αυτό λοιπόν έπρεπε πολύ περισ­σό­τερο να δοξάζουμε τον Θεό, γιατί άφησε αυτόν να βρεθεί σε τόσο μεγάλη ανάγκη, ώστε να μάθει και τη δύναμη και τη φιλανθρωπία της Εκκλησίας. Τη μεν δύναμή της τη γνώρισε από το ότι τόσο πολύ άλλαξαν γι’ αυτόν τα πράγματα εξ αιτίας των εχθρικών ενεργειών του εναντίον της. Τη δε φιλανθρωπία της τη γνώρισε από το ότι, αν και πολεμήθηκε από αυτόν, τώρα τον υπερασπίζεται, τον έχει βάλει κάτω από τις φτερούγες της και τον προστατεύει με κάθε ασφάλεια, χωρίς να μνησικακεί για κανένα από τα προηγούμενα (αμαρτήματα) αλλά του άνοιξε την αγκαλιά της με πολλή φιλοστοργία.

Διότι, πραγματικά, αυτό είναι λαμπρότερο από κάθε τρόπαιο, αυτό είναι νίκη περίλαμπρη, αυτό κάνει τους ειδωλολάτρες να μας σέβονται, αυτό ντροπιάζει και τους Ιουδαίους, αυτό δείχνει το πρόσωπό της (της Εκ­κλησίας) λαμπρό. Διότι, αφού έπιασε αιχμάλωτο τον εχθρό της, τον λυπάται και, ενώ όλοι τον εγκατέλειψαν μόνο, μόνη αυτή, σαν φιλόστοργη μητέρα, τον έκρυψε κάτω από τα παραπετάσματά της και αντιστάθηκε στη βασιλική οργή, στον θυμό του λαού και στο αφόρητο μίσος εναντίον του. Αυτό είναι κόσμημα του ιερού Θυσιαστηρίου. Ποιο κόσμημα, θα πει κάποιος, το ότι εγγίζει το ιερό Θυσιαστήριο ο ανόσιος και πλεονέκτης και άρπαγας; Μην τα λες αυτά. Διότι και η πόρνη άγγιξε τα πόδια του Χριστού, εκείνη που ήταν πάρα πολύ μολυσμένη και ακάθαρτη. Και δεν ήταν άξιο κατηγορίας για τον Ιησού αυτό που έγινε, αλλά θαύμα και ύμνος μεγάλος. Διότι η ακάθαρτη δεν έβλαπτε τον Καθαρό, αλλά ο Καθαρός και Άμωμος με το άγγιγμά Του έκανε καθαρή και αγία τη μολυσμένη αμαρτωλή γυναίκα. Μη λοιπόν μνησικακείς, άνθρωπε. Είμαστε δούλοι Εκείνου που σταυρωνόταν και έλεγε: «Πατέρα μου, συγχώρησέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν» (Λουκ. κγ΄ [23] 34).


Απόσπασμα από το βιβλίο «Λόγοι εἰς πρωθυπουργόν» (επιμέλεια: Ηλίας Σκόνδρας) 

Πηγή: https://ear-books.com/gia-poio-logo-aganakteis/


Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος: Η «εκλεκτή μερίδα»

 


... Λοιπόν, ὅπως τὸ σῶμα μας ἔχει ἀνάγκη ἀπ’ τὴν τροφὴ καὶ μάλιστα τὴν πλέον κατάλληλη καὶ ὑγιεινὴ καὶ πολλὲς φορὲς τὴν ἡμέρα, τὸ ἴδιο καὶ ἡ ψυχὴ μας ἔχει ἀνάγκη ἀπ’ τὴν πνευματικὴ τροφή. «Τὸ σῶμα τρέφεται μὲ τροφὲς, ἡ δὲ ψυχὴ μὲ λόγο πνευματικό», τονίζει ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Θεολόγος.

Πνευματικὴ τροφὴ εἶναι ἡ προσευχή, ὁ ἐκκλησιασμός, ἡ συμμετοχὴ στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας μας μὲ κορυφαῖο τὴν Θεία Κοινωνία, ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ στὴ συν­έχεια ἡ μελέτη πνευματικῶν βιβλίων καὶ περιοδικῶν, ἡ συμμετοχή μας στὰ κατηχητικὰ καὶ τὶς Χριστιανικὲς Ὁμάδες, ἡ παρακολούθηση πνευματικῶν ἐκπομπῶν στὸ ραδιόφωνο ἢ τὴν τηλεόραση, οἱ συζητήσεις σὲ πνευματικὰ θέματα, ἡ ἐπίσκεψη σὲ χώρους ἱεροὺς, ὅπως εἶναι οἱ ναοὶ καὶ οἱ μονές, ἡ ἀπασχόληση τοῦ νοῦ μας μὲ σκέψεις πνευματικὲς καὶ γενικὰ ὅ,τι φέρνει κατάνυξη στὴ ψυχή μας καὶ μᾶς ὁδηγεῖ στὸν Θεό.

Ἀπ’ ὅλα αὐτὰ ὠφελούμαστε τὰ μέγιστα, χαιρόμαστε, ἀγάλλεται ἡ ψυχή μας, ὁ νοῦς μας διακατέχεται ἀπὸ ἀνώτερες σκέψεις, ἀντιμετωπίζουμε διαφορετικὰ τὶς ὅποιες δυσκολίες τῆς ζωῆς, μᾶς ἐπιδοκιμάζει ἡ συνείδησή μας, αἰσθανόμαστε ἀπέραντη εὐφροσύνη, γιατί μέσα μας κατοικεῖ πλέον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο.

«Ὁ λόγος Σου εἶναι σωτηρία», ἀναφωνεῖ ὁ Ἅγ. Γρηγόριος Θεολόγος. Γι’ αὐτὸ καὶ μᾶς προτρέπει: «Ἄνοιξε τὸ στόμα σου στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ προσελκύσεις τὸ Πνεῦμα». Ὁ ἴδιος ἔχοντας αὐτὴ τὴν ἐμπειρία ὁμολογεῖ: «Μὲ τοὺς Θείους λόγους ἐξάγνισα τὸ νοῦ μου, ἀναλαμβάνοντας Πνεῦμα ἀπὸ τὶς ἱερὲς Γραφές».

Ἀναφέρει ὁ Μ. Βασίλειος: «Τρῶγε μέλι, παιδί μου, γιὰ νὰ γλυκαθεῖ ὁ φάρυγγάς σου» (Παροιμ. 24, 13). Μέλι παραβολικὰ ὀνομάζει τὴ Θεία διδασκαλία. Γιατὶ «πόσο γλυκά, λέει, εἶναι τὰ λόγια σου στὸ λάρυγγά μου, γλυκύτερα ἀπ’ τὸ μέλι στὸ στόμα μου» (Ψαλμ. 118, 103).

Εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸς τοῦτος ὁ λόγος τοῦ Ψαλμῳδοῦ: «Σκέφτηκα τὸ Θεὸ καὶ εὐφράνθηκα» (Ψαλμ. 76,4). Δηλαδὴ καὶ μόνο ἡ σκέψη τοῦ Θεοῦ ἦταν ἀρκετὴ νὰ φέρει τὴν εὐφροσύνη στὴν ψυχή του!...


Όλο το κείμενο εδώ


π. Γεώργιος Πετράκης: Φτιάξαμε παιδιά ...λαπάδες!

 


"Φτιάξαμε" παιδιά... λαπάδες!!!

Χωρίς ψυχική αντοχή και... διαύγεια πνεύματος.

Χωρίς... ιδανικά και κυρίως χωρίς... προορισμό.

Τα "ρίξαμε" στην τρικυμισμένη θάλασσα, χωρίς να έχουμε φροντίσει να μάθουν να ...κολυμπούν.

Τα ξεγυμνώσαμε από αρχές και ιδεώδη... και τα προτρέψαμε να ζουν, χωρίς κανόνες και ...όρια!!!

Τα θελήσαμε..."ελεύθερα" και "δημοκρατικά" και τα καταντήσαμε δέσμια των παθών  και υπόδουλα σε  κοινωνίες που... νοσούν.

Κοινωνίες που γέμουν από ...ανθρωποφάγους, έτοιμους να τα... κατασπαράξουν.

Θεωρήσαμε πρόοδο την ...απιστία και την βεβήλωση των ιερών και οσίων και βαπτίσαμε οπισθοδρομικό οτιδήποτε τρέφει την ψυχή, διότι απλά δεν μας βολεύει να υπάρχει ψυχή και φυσικά ούτε λόγος για ...κρίση Θεού.

Θελήσαμε όλα να περνούν από την δική μας λογική... και αφήσαμε οριστικά μακριά μας την πρόνοια του Θεού.

Το ..."ΕΓΩ" έγινε ο επίγειος "θεός" μας !!!

Λατρέψαμε την ...κτίση και γυρίσαμε την πλάτη στον ...Κτίστη και Δημιουργό!!!

Τα ποτίσαμε με το νερό του ...έτοιμου και ακάματου πλούτου κι εκείνα..."γέρασαν"...από την απραξία και τεμπελιά.

Κι ενώ τα βλέπαμε να τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα στον δρόμο τής ζωής... ουδέποτε τα συμβουλεύσαμε ότι εκτός από το γκάζι... υπάρχει και το ...φρένο αλλά και το ...χειρόφρενο.

Κι αυτά... κάποια στιγμή... ένιωσαν την ανάγκη να φορέσουν στο λαιμό, το πιο... "ταιριαστό" "αξεσουάρ".

Ένα... "αξεσουάρ" που θα τούς προσέφερε μια ψεύτικη... "λύτρωση" από τα αδιέξοδα που τους δημιουργήσαμε και την ...κόλαση μέσα στην οποία τα ρίξαμε.

Κι όλα αυτά... διότι ξεχάσαμε ή δεν μάθαμε ποτέ να αγαπάμε αληθινά.


π. Γεώργιος Πετράκης


13/10/22

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός: ΜΕ ΜΙΑ ΠΑΡΕΑ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΤΟ ΜΕΤΡΟ

 


Μια παρέα παιδιών έγινε μάρτυρας ενός περιστατικού: ένα παλικάρι, γύρω στις 30, μπήκε στο μετρό και άρχισε να ζητά χρήματα για λόγους υγείας. Πέρασε και από έναν ιερέα που ήταν επιβάτης. Αυτός του έδωσε ένα συμβολικό ποσό και το παλικάρι νευρίασε, αρχίζοντας να βρίζει τον ιερέα, ότι είναι ανάλγητος στον ανθρώπινο πόνο. Ο ιερέας δεν απάντησε. Όταν το τρένο σταμάτησε στην στάση, ο νεαρός πήγε να βγει. Τότε ο ιερέας του είπε: “Να είσαι αληθινός”. Το παλικάρι κοντοστάθηκε, ξαναγύρισε στο τρένο και είπε στον ιερέα, προς μεγάλη έκπληξη των παιδιών: “Πάτερ, δεν έχω πρόβλημα υγείας. Είμαι χρήστης ηρωΐνης. Με τσάκισε το ότι μου είπες να είμαι αληθινός. Τι να κάνω;”. Και ο ιερέας του απάντησε: “να έρθεις στον ναό να μιλήσουμε. Ποτέ δεν είναι αργά”. Και το παλικάρι, αφού είπε “ευχαριστώ”, χαιρέτισε τον παπά με τον αγκώνα, όπως γίνεται στην εποχή του κορωνοϊού, και έφυγε.

Τα παιδιά ρώτησαν αμέσως μετά τον ιερέα γιατί φέρθηκε έτσι. Εκείνος τους ρώτησε με τη σειρά του τι περιμένουν γενικά από την Εκκλησία. Άκουσε την συνηθισμένη απάντηση: να στηρίζει με χρήματα όσους έχουν ανάγκη. “Όσους έχουν ή όσους δηλώνουν πως έχουν;”, ρώτησε πάλι ο ιερέας. “Όσους είναι αληθινοί”, απάντησαν τα παιδιά. 

Στην λίγη ώρα που απέμεινε μέχρι ο ιερέας και τα παιδιά να κατεβούν από το μετρό, η συζήτηση προχώρησε. Τα παιδιά, φεύγοντας, κατάλαβαν ότι η πίστη δεν είναι ικανοποίηση κάθε επιθυμίας μας, για να μην στενοχωριόμαστε. Ο Θεός προνοεί για εμάς και μας δίνει ό,τι έχουμε πραγματική ανάγκη. Πόσο αληθινοί όμως είμαστε σ᾽ αυτά που ζητούμε; Ποια καρδιά έχουμε όταν θέλουμε κάτι; Αυτή της αγάπης και της αλήθειας ή αυτή του συμφέροντος και της ικανοποίησης της επιθυμίας μας με κάθε τρόπο, ακόμη και με το ψέμα; 

Η αγάπη του Θεού λειτουργεί και παιδαγωγικά, κάποτε και με φαινομενική σκληρότητα. Οριοθετεί την πορεία της ζωής μας με μέτρα που δεν είναι πάντοτε ευχάριστα. Ζητά μία προσαρμογή από την πλευρά μας, που ξεκινά από την ταπείνωση να αφήνουμε σε Εκείνον τον τελευταίο λόγο. Δεν μας απαγορεύει να ζητάμε, όπως ακριβώς ο πατέρας ακούει όλα τα αιτήματα των παιδιών του. Μόνο που περιμένει από εμάς μία σταδιακή ωρίμαση. Να αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε τι είναι αληθινό και τι όχι. Τι εξαρτάται από εμάς και τι όχι. Τελικά, ποιος είναι ο αληθινός εαυτός μας, και αυτό φαίνεται από το τι ζητάμε ως στόχο που ξεπερνά το πρόσκαιρο.

Τα παιδιά ρώτησαν τον ιερέα αν αισθάνθηκε δυσφορία, ακούγοντας το παλικάρι να βρίζει. Ο ιερέας απάντησε ότι μέσα του ένιωσε μία αγωνία, κατά πόσον η στάση του σκανδάλισε τους πολλούς, όμως ήταν αποφασισμένος να μην δώσει στον χρήση χρήματα που θα τον έριχναν περισσότερο στο πάθος του. Δεν θέλησε να τον εξουθενώσει. Δεν μπορούσε όμως και να μην του πει έναν λόγο. Τον φώτισε ο Θεός; Η απάντηση θα δινόταν από τα παιδιά τα ίδια.

Ένα από αυτά ήξερε τον ιερέα. Λίγες ημέρες αργότερα, πέρασε από τον ναό και τον ρώτησε για το παλικάρι. Ο ιερέας είπε ότι δεν είχε φανεί ακόμη και ίσως δεν θα ερχόταν ποτέ. Όμως η πόρτα της εκκλησίας παρέμενε ανοιχτή, κι εκείνος ένιωθε  και για το παλικάρι και για κάθε άνθρωπο στην ψυχή του το ρήμα του ευαγγελίου: “σπλαχνίστηκε”.


 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

«Ορθόδοξη Αλήθεια»

12 Οκτωβρίου 2022

Το πιο δύσκολο σχολείο...

 



"Η ζωή είναι το πιο δύσκολο σχολείο, γιατί ποτέ δεν ξέρεις σε ποια τάξη είσαι, ποιες εξετάσεις έρχονται...

και δεν μπορείς να αντιγράψεις κανέναν, γιατί ο καθένας μας έχει διαφορετικά μαθήματα...".


Κων. Χολέβας: Ο Μακεδονικός αγώνας παραμένει επίκαιρος με νέα νοήματα

 


...Ο Μακεδονικός Αγώνας παραμένει επίκαιρος και μας δίνει χρήσιμα μηνύματα.

1. Ο Ελληνισμός κατά τη δεύτερη ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα (η πρώτη διεξήχθη το 1878) απέδειξε ότι μπορεί να οργανωθεί και να επιτύχει τον στόχο του. Και τούτο παρά την πτώχευση του 1893, τον ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και την επιβολή του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου το 1898. Το ψυχολογικό κλίμα βελτιώθηκε διότι υπήρχε η Μεγάλη Ιδέα.Υπήρχε το όραμα και η επιθυμία για την απελευθέρωση όλων των υποδούλων ελληνικών πληθυσμών. Σήμερα λείπει μία νέα Μεγάλη Ιδέα. Προφανώς με περιεχόμενο πνευματικό και πολιτιστικό, όχι εδαφικό.

2. Όταν υπάρχει εθνική ενότητα και ομόνοια μπορούμε να δράσουμε συντονισμένα. Τότε όλοι συντονίσθηκαν σωστά και επέτυχαν να ενθαρρύνουν τους εντοπίους Μακεδόνες και να αποτρέψουν τη βουλγαρική κατάκτηση της Μακεδονίας. Το Πατριαρχείο, οι Επίσκοποι, οι απλοί κληρικοί, οι γηγενείς Έλληνες (έστω και αν κάποιοι από αυτούς μιλούσαν τα ελληνικά ανάμεικτα με σλαβικές λέξεις), οι εθελοντές αξιωματικοί και απλοί πολίτες από τη Νότιο Ελλάδα, οι δάσκαλοι και οι δασκάλες, τα Μακεδονικά Κομιτάτα και οι Φιλεκπαιδευτικές Αδελφότητες στην Αθήνα, στη Λάρισα, στην Κωνσταντινούπολη. Όλοι αγωνίσθηκαν με ομοψυχία και θάρρος. Οι κυριώτεροι, όμως, πρωταγωνιστές ήσαν οι απλοί άνθρωποι της Μακεδονίας, άνδρες, γυναίκες, παιδιά. Στήριξαν τον Αγώνα και έδωσαν στις Μεγάλες Δυνάμεις το μήνυμα ότι οι κάτοικοι της Μακεδονίας εμπνέονται από την Ορθοδοξία και την Ελληνική Ιστορία.

3. Σε όλη τη διάρκεια του Αγώνα η διαμάχη ήταν μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων με παρεμβαίνοντες κατά καιρούς τους Τούρκους στρατιώτες. Σε κανένα επίσημο ή ανεπίσημο έγγραφο, ελληνικό, οθωμανικό ή ξένων διπλωματών, δεν υπάρχει αναφορά σε «μακεδονικό έθνος».

4. Η δεύτερη φάση του Μακεδονικού Αγώνα άρχισε το 1903 και έληξε το 1908. Τον Ιούλιο του 1908 οι Νεότουρκοι αξιωματικοί έδωσαν φρούδες ελπίδες ότι θα επιβάλουν στον Σουλτάνο τη δημοκρατία και την ισοπολιτεία. Οι Χριστιανικές εθνότητες, που ήσαν υπόδουλες στους Οθωμανούς (Έλληνες, Αρμένιοι κ.α), πίστεψαν ότι αρχίζει μία περίοδος φιλελελευθέρων μεταρρυθμίσεων. Οι ελπίδες γρήγορα έδωσαν τη θέση τους στον τρόμο, όταν αποκαλύφθηκαν τα πραγματικά σχέδια των Νεοτούρκων του Κομιτάτου “Ένωση και Πρόοδος”. Η Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και άλλων Χριστιανικών εθνοτήτων σχεδιάσθηκε και εκτελέσθηκε συστηματικά. Στην Ανατολική Θράκη, στη Μικρά Ασία, στον Πόντο. Αποκορύφωμα υπήρξε η σφαγή του 1922 και η πυρπόληση της Σμύρνης.

Η Μακεδονία απελευθερώθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13, αλλά η άνοδος των Νεοτούρκων στη εξουσία οδήγησε στην εξόντωση του Ελληνισμού της Ανατολής.

Όλο το άρθρο εδώ

Πήγε στο σπίτι του δολοφόνου του πατἐρα του και …

Πήγε στο σπίτι του δολοφόνου του πατἐρα του και …

Ξέφυγε από τα χέρια εκείνων που δολοφόνησαν τον πατέρα του. Επί μήνες περιπλανήθηκε στο εσωτερικό της Μ. Ασίας μέχρι να φτάσει στην Ελλάδα. 40 χρόνια μετά τον ξεριζωμό αποφασίζει να γυρίσει πίσω! Τώρα πια έχει συγχωρέσει εκείνους που του στέρησαν την πατρική αγκαλιά. Μένει στο σπίτι του δολοφόνου, κάνει μνημόσυνο για όλους κι αναζητά το χωριό που έτρεχε ξέγνοιαστος όταν ήταν παιδί.

Δεν είναι σκηνή από ταινία! Είναι η πραγματική ιστορία του Βασίλη Μιχαηλίδη, όπως ο ίδιος την κατέγραψε σ’ ένα παλιό τετράδιο. Αυτό το κιτρινισμένο τετράδιο βρήκε η κόρη του πρωταγωνιστή κ. Επίχαρις Μιχαηλίδου και το χρησιμοποίησε ως πρωτογενές υλικό για να γράψει το βιβλίο της «Η ιστορία ενός Βιθυνού» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έαρ.

Την Τετάρτη 5 Οκτωβρίου 2022 στην κατάμεστη αίθουσα του δημαρχείου Νίκαιας πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση του συγκινητικού αυτού βιβλίου με τη συνδιοργάνωση των εκδόσεων Έαρ και της «Αδελφότητας Βιθυνών».

12/10/22

Διάβασε, παιδί μου…

 


Πώς θα διαβάζουν τα παιδιά εξωσχολικά βιβλία;


Η σχολική χρονιά ξεκίνησε. Το διάβασμα έχει «εισβάλλει» για τα καλά στην καθημερινότητά μας. Το σχολικό διάβασμα. Το εξωσχολικό όμως; Πώς μετά από το φόρτο των μαθημάτων, τις απογευματινές δραστηριότητες, το διάβασμα ξένων γλωσσών, να πεις στα παιδιά να διαβάσουν κάτι ακόμα;

Η ερώτηση έχει μια λάθος λέξη. Να τους «πεις», δύσκολο. Να τους μάθεις, όμως, να τους εμπνεύσεις… Αυτό είναι μια άλλη υπόθεση, μια μεγάλη συζήτηση που θα προσπαθήσει να χωρέσει εδώ σε λίγες λέξεις, γνωστές σε όλους μας, περισσότερο ως υπενθύμιση και μοίρασμα.

Δίνουμε το παράδειγμα, όταν, αντί να καθίσουμε στον καναπέ με το κινητό στο χέρι, πάρουμε ένα βιβλίο, ακόμα κι αν καταφέρουμε να διαβάσουμε μόνο μισή σελίδα.

Διαβάζουμε στα παιδιά από τη βρεφική τους ηλικία κρατώντας τα στην αγκαλιά μας. Αλλά και πριν και αφού μάθουν να διαβάζουν μόνα τους, συνεχίζουμε να τους διαβάζουμε, δίνοντας «άλλη» φωνή σε κάθε ήρωα, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του σώματος και τις εκφράσεις του προσώπου μας.

Γεμίζουμε τα ράφια της βιβλιοθήκης τους ή ακόμα καλύτερα αφήνουμε τα παιδιά να τα γεμίσουν με βιβλία που επέλεξαν από μια βόλτα στη δημοτική βιβλιοθήκη, σε μια έκθεση βιβλίου, σε μια βιβλιοπαρουσίαση, σε ένα αγαπημένο βιβλιοπωλείο, ακόμα και από μια διαδικτυακή παραγγελία που κάναμε μαζί τους και την οποία θα περιμένουν με ανυπομονησία να παραδοθεί.

Δημιουργούμε μια μικρή αναγνωστική γωνιά στο σπίτι. Ένα ράφι με τα αγαπημένα τους βιβλία, ένα φωτιστικό, ένα ωραίο χαλί και είναι έτοιμη! Μπορούμε να οργανώνουμε τη γωνιά αυτή θεματικά ανάλογα με την εποχή του χρόνου που διανύουμε και να ανανεώνουμε τα βιβλία συχνά. Έτσι, θα έχουν δυνατότητα να διαβάσουν και κάτι που δεν θα το επέλεγαν εξαρχής.

Ελευθερώνουμε χρόνο στο καθημερινό τους πρόγραμμα, ώστε να μπορούν να χαλαρώσουν διαβάζοντας ένα βιβλίο. Χωρίς να τους λέμε ότι «τώρα πρέπει να διαβάσεις κάτι εξωσχολικό», μπορούμε να το οργανώσουμε ως οικογενειακή δραστηριότητα, π.χ. ας πάρουμε τις κουβέρτες μας και ας κάτσουμε να διαβάσουμε και να συζητήσουμε τα βιβλία μας κοντά στο τζάκι.

Δωρίζουμε βιβλία στα παιδιά μας και στους φίλους τους. Βιβλία που μπορούν να συζητούν μετά μαζί τους ως έναν τρόπο επικοινωνίας και σύνδεσης.

Συζητούμε για τους ήρωες των αγαπημένων τους βιβλίων, τα συναισθήματά τους (καλλιεργώντας έτσι την ενσυναίσθηση του παιδιού), διαβάζουμε μαζί πριν τον ύπνο και συνδεόμαστε με ευχάριστο τρόπο με τα παιδιά.

Διαβάζουμε βίους Αγίων στα παιδιά μας κι έτσι με τρόπο απαλό δίνουμε στην ψυχή τους τα πρότυπα που έχουν τόση ανάγκη! Σε δύσκολες στιγμές ή όταν θέλουμε να επικοινωνήσουμε κάτι στο παιδί πχ. τη συμφιλίωση, τη συγχωρητικότητα, την υπομονή κλπ. συζητούμε, θυμόμαστε, (ξανα)διαβάζουμε τον βίο κάποιου Αγίου.

Μέσα στις τόσες φροντίδες μας για τα παιδιά μας, αξίζει να δώσουμε λίγο χρόνο, λίγο κόπο και λίγη έμπνευση για την ανάγνωση καλών βιβλίων. Και σύντομα θα δούμε την καρποφορία των σπόρων που κάθε βιβλίο άφησε στις παιδικές ψυχές. Την πνευματική άνοιξη μέσα τους…


Ρουμπίνη Τσακανίκα-Λευθεριώτη


Ἐκτροπὴ Πατριάρχου Κυρίλλου

 


Μῆνες τώρα μαίνεται ὁ παρανοϊκὸς πόλεμος στὴν Οὐκρανία. Τὰ ἀποτελέσματά του; Νεκροί, τραυματίες, πρόσφυγες, ἀνυπολόγιστες καταστροφές. Κι ἀκόμα συνεχίζεται.

Ποιός ἔχει δίκαιο; Ποιά εἶναι ἡ πραγματικὴ αἰτία τοῦ πολέμου; Ἡ Δύση ἔχει δαιμονοποιήσει τὸν πρόεδρο Πούτιν, ὅμως καὶ ἡ ἴδια πολὺ ἀπέχει ἀπὸ τοῦ νὰ ἀποτελεῖ ἀγγελικὸ κόσμο· μᾶλλον τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο συμβαίνει. Συνεπῶς τὸ νὰ κρίνουμε ποιὸς καὶ πόσο ἔχει δίκαιο, δὲν φαίνεται νὰ εἶναι εὔκολο.

Ὅμως στὸ ζήτημα αὐτό, ἐκεῖνο ποὺ εἶναι ἀπαράδεκτο μέχρι καὶ ἐξοργιστικό, εἶναι ἡ στάση τοῦ Πατριάρχου τῆς Ρωσίας Κυρίλλου. Σὲ πρόσφατο κήρυγμά του, ὅταν ὁ Πούτιν κήρυξε μερικὴ ἐπιστράτευση, προέτρεψε καὶ ὁ ἴδιος τοὺς Ρώσους ἐπίστρατους νὰ πᾶνε στὸ μέτωπο νὰ πολεμήσουν. Τόνισε μάλιστα ὅτι αὐτή τους ἡ πράξη ἰσοδυναμεῖ μὲ θυσία: «…καὶ ἑπομένως, πιστεύουμε ὅτι αὐτὴ ἡ θυσία ξεπλένει ὅλες τὶς ἁμαρτίες ποὺ ἔχει διαπράξει ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος» («orthodoxtimes.gr» 26-9-2022). Διότι, πρόσθεσε, «ἂν δώσεις τὴ ζωή σου γιὰ τὴν πατρίδα σου, θὰ εἶσαι μὲ τὸν Θεὸ στὸ βασίλειό του, τὴ δόξα καὶ τὴν αἰώνια ζωή» («orthodoxia.info» 26-9-2022).

Εἶναι αὐτὴ ἡ διεστραμμένη θεολογία ὀρ­θόδοξη; Πολὺ εὔστοχα ὁ Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος δήλωσε: «Ἀ­ναρωτιέμαι κι ἐγώ, ὅπως ὑποθέτω κάθε καλόπιστος συνάνθρωπός μας, χριστιανὸς ἢ μή, αὐτὸ τὸ περιεχόμενο τοῦ κηρυγματικοῦ λόγου τοῦ Μόσχας Κυρίλλου σὲ τί διαφέρει ἀπὸ τὴν ἰσλαμικὴ ἀκραία φονταμεν­ταλιστικὴ ἀντίληψη περὶ “ἱεροῦ πολέμου”; Σὲ τί διαφοροποιεῖται ἡ ἔννοια τῆς κατὰ Κύριλλον “ἀληθοῦς πίστεως” ἡ ὁποία δὲν ὑπόκειται στὸν φόβο τοῦ θανάτου, ἑδραζόμενη στὴν ἔννοια τῆς πατρίδας καὶ μάλιστα σὲ ἕναν πόλεμο ἐπιθετικό, ἀπὸ τὴ θανατηφόρα ἰδεοληψία τῶν “καμικάζι” καὶ τῶν “τζιχαν­τιστῶν”; Γιὰ τοὺς γνωρίζοντες τὰ σύγχρονα θεολογικὰ δρώμενα, τὸ ἰδεολογικὸ παραλήρημα τοῦ Μόσχας Κυρίλλου δὲν εἶναι καινοφανές» («protothema.gr» 26-9-2022).

Καίριες καὶ πολὺ σοβαρὲς οἱ αὐστηρές, ἀλλὰ ἀκριβοδίκαιες ταυτόχρονα ἐπισημάνσεις τοῦ Σεβασμιωτάτου. Θὰ βροῦν ἄραγε ἀνταπόκριση στὴ θολὴ θεολογικὴ ἀτμόσφαιρα τοῦ ρωσικοῦ ἐθνοφυλετισμοῦ, ποὺ ἐκδηλώνεται μὲ τόση βιαιότητα σήμερα;

Ὅτι βέβαια ἡ ρωσικὴ θεολογία ἔχει γενικότερα ἐκτραπεῖ πολὺ τοὺς τελευταίους αἰῶνες, τὸ ἔχει ἐπισημάνει μὲ αὐστηρότητα ὁ κορυφαῖος Ρῶσος θεολόγος π. Γεώργιος Φλωρόφσκυ. Ὅτι ὅμως θὰ ἔφθανε στὸ σημεῖο νὰ μουσουλμανοποιηθεῖ, ἔμοιαζε τελείως ἀδιανόητο. Τὸ πέτυχε μὲ τὴν ἐκτὸς πάσης λογικῆς ἐκτροπή του ὁ Πατριάρχης Κύριλλος. Κατάντημα θλιβερό!

«Χαίροις Άνασσα» με τον Δημήτρη Μπάση

 Η «Κεχαριτωμένη» είναι ο δεύτερος κύκλος ενότητας τραγουδιών και ορχηστρικών θεμάτων από το μουσικό μου έργο με τον κεντρικό τίτλο «Μεγάλες Ώρες».

Είναι η Παναγία που επιδρά στην ψυχή και δημιουργεί μοναδικές στιγμές πνευματικής ευφορίας σε κάθε άνθρωπο, για τον λόγο αυτό αφιερώνω αυτό το έργο στην «Κεχαριτωμένη» από αγάπη και σεβασμό προς το πρόσωπό της.

Credits:

Τραγουδούν: Δημήτρης Μπάσης και φωνητικό σύνολο Chorus Vivendi

Μουσική: Ανδρέας Κατσιγιάννης

Στίχοι: Αγίου Ιωσήφ Ησυχαστού, απόδοση από τον Αλέξανδρο Φωτεινό


Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Φωτεινός

Μοντάζ: Κώστας Καλπατζίδης

Παραγωγή: Πεμπτουσία


✏️Στίχοι: «Χαίροις Άνασσα Δέσποινα»


Παντάνασσα, Μητέρα μου,

γλυκιά μου Παναγία,

του κόσμου η βασίλισσα

και πάντων η ελπίδα

χαίροις Άνασσα Δέσποινα

11/10/22

9η Συνάντηση νέων οικογενειών

 


Με τη συμμετοχή περίπου 300 ατόμων, μικρών και μεγάλων, πραγματοποιήθηκε και φέτος στην ηλιόλουστη, φθινοπωρινή ΑΓΚΥΡΑ η 9η Συνάντηση νέων οικογενειών.

Στην κυριακάτικη Θ. Λειτουργία προέστη ο Παν. Αρχιμανδρίτης π. Αστέριος Χατζηνικολάου που συλλειτούργησε με τους Παν. Αρχιμανδρίτες π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη και π. Μάρκο Τζανακάκη.

Στο κήρυγμά του ο π. Χριστοφόρος παίρνοντας αφορμή από την ανάσταση του γιου της χήρας της Ναΐν μίλησε για το μέγα μυστήριο του θανάτου όπως το βίωσαν οι εορταζόμενοι Όσιοι της ημέρας Ανδρόνικος και Αθανασία.

Μετά το τέλος της θ. Λειτουργίας και το πρωινό ακολούθησε εισήγηση απ΄ τον π. Αστέριο Χατζηνικολάου, Προϊστάμενο της Αδελφότητας Θεολόγων Ο ΣΩΤΗΡ με θέμα «Οι τρεις κυοφορίες».

Ο π. Αστέριος αναφέρθηκε στην πρώτη κυοφορία που γίνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας που γίνεται συνδημιουργός του Θεού φέροντας στον κόσμο μία νέα ζωή. Η δεύτερη κυοφορία του παιδιού γίνεται μέσα στο οικογενειακό και σχολικό περιβάλλον, με σκοπό να βγουν τα παιδιά ώριμα στη ζωή. Και η τρίτη κυοφορία είναι αυτή που πρέπει να μας οδηγήσει στην ουράνια ζωή, στον πόθο του παραδείσου. Εκεί θα πρέπει να αποσκοπούν και όλες οι προσπάθειες των γονέων για τα παιδιά τους.





π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος: Ένοχος...


                                                                             Πάτρα,  10.10.2022


ΕΝΟΧΟΣ …

«ἡμῖν ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ,  οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, 

ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν».

Σήμερα η Ελληνική Δικαιοσύνη μού  απένειμε την ύψιστη τιμή, το ανώτατο οφίκιο, που μπορεί να αποδοθεί σε ένα ιερέα: με καταδίκασε σε 8 μήνες φυλάκιση με αναστολή επειδή τέλεσα τη Θ. Λειτουργία την εορτή του Ευαγγελισμού, στις 25 Μαρτίου 2020, δηλαδή επειδή επιτέλεσα το ιερατικό και εφημεριακό του καθήκον και προσπάθησα να είμαι στοιχειωδώς συνεπής απέναντι στη συνείδησή μου, στους ενορίτες μου, στην εκκλησιαστική μας παράδοση και στο Θεό. 

Κατά τον Απ. Παύλο σε εμάς τους Χριστιανούς «ἐχαρίσθη τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ, οὐ μόνον τὸ εἰς αὐτὸν πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτοῦ πάσχειν», δηλαδή έχει «χαρισθεί», είναι χάρισμα, δώρο, όχι μόνο να πιστεύουμε σε Αυτόν αλλά και να υποφέρουμε γι’ Αυτόν. Όχι πως μια τέτοια καταδίκη από Μονομελές είναι κάτι τόσο σοβαρό αλλά έστω είναι μια μικρή, ελάχιστη όχληση, που ταράζει για λίγο τα νερά της κοινωνικής βόλεψής μας, της κοινωνικής μας καταξίωσης χάριν του σταυρωθέντος Χριστού… 

Συνεπώς, δόξα τω Θεώ για την τιμή της καταδίκης! 

Ταυτόχρονα όμως η Ελληνική Δικαιοσύνη με την απόφασή της κατέστησε την Ελληνική Δημοκρατία ως τη δεύτερη Πολιτεία στην Ευρώπη κατά τους τελευταίους 17 αιώνες, μετά την Αλβανία του Ενβέρ Χότζα, όπου η τέλεση και μόνο της Θ Λειτουργίας στην εορτή του Ευαγγελισμού συνιστά ποινικό αδίκημα και ο ιερέας που τολμά να λειτουργήσει -ανεξαρτήτως αριθμού πιστών - πρέπει να φυλακιστεί. Ούτε οι Σουλτάνοι δεν είχαν ενεργήσει κατ’  αυτόν τον τρόπο…

Η Ελληνική Κυβέρνηση και όσοι με όποιο τρόπο συνευδόκησαν στη σχετική διάταξη (ΚΥΑ με αρ. 2867/Υ1/16.3.20) πρέπει να αισθάνονται υπερήφανοι για το κατόρθωμά τους… Τους αφιερώνω την παρούσα δικαστική απόφαση! 

Είναι προφανές ότι η απόφαση αυτή δεν τροποποιεί ουδέ στο ελάχιστο τις απόψεις και τη στάση μου επί του ζητήματος και ασφαλώς θα καταπέσει στα ανώτερα ελληνικά και ευρωπαϊκά Δικαστήρια.

Ως Ορθόδοξος πιστός δεν θα μπορούσα να ανεχθώ την απαγόρευση τελέσεως Θ. λειτουργίας από την κρατική εξουσία,

Ως Ορθόδοξος κληρικός ήμουν υποχρεωμένος, χάριτι και ελέει Θεού,  να λειτουργήσω υπακούοντας στην Κεφαλή της Εκκλησίας που προστάζει: «τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνάμνησιν», τη στιγμή, μάλιστα,  που δεν υπήρχε κανονικό επιτίμιο από τον Επίσκοπό μου ή τη Σύνοδο (αργία ή καθαίρεση),

Τέλος, ως Έλληνας πολίτης ήμουν και είμαι υποχρεωμένος στο μέτρο των δυνατοτήτων και αρμοδιοτήτων μου να προασπίζομαι το Ελληνικό Σύνταγμα και όχι μόνο να μην επιτρέπω σε κανένα την κατάλυσή του αλλά ούτε καν να την ανέχομαι. 

Η απαγόρευση τέλεσης Θ. Λειτουργίας αποτελεί κατάλυση των  θεμελιωδών άρθρων 3 (σχέσεις Εκκλησίας-Πολιτείας) και 13 (θρησκευτική ελευθερία) του Ελληνικού Συντάγματος καθώς και της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (άρθρο 9 του Πρόσθετου Πρωτοκόλλου) που προστατεύει το δικαίωμα της θρησκευτικής λατρείας. Ως Έλληνας πολίτης είμαι υποχρεωμένος να αγωνιστώ ώστε να αποκατασταθεί ο σεβασμός.

8/10/22

9η Συνάντηση νέων οικογενειών στην ΑΓΚΥΡΑ - Κυριακή 9 Οκτωβρίου 2022

 

Από την 8η Συνάντηση νέων οικογενειών - 2021


Την Κυριακή 9.10.2022 θα πραγματοποιηθεί στην αγαπημένη μας κατασκήνωση ΑΓΚΥΡΑ η 9η Συνάντηση Νέων Οικογενειών με το ακόλουθο πρόγραμμα:

7.45-10.30 π.μ. Θεία Λειτουργία στον Ναό των Αγ. Τεσσαράκοντα

10.30-11.30 π.μ. πρόγευμα με ευθύνη της κατασκήνωσης

11.30 π.μ. Εισήγηση από τον Προϊστάμενο της Αδελφότητος Θεολόγων Ο ΣΩΤΗΡ, Αρχιμ. π. Αστέριο Χατζηνικολάου με θέμα: 

"Οι τρεις κυοφορίες" 

1.30 μ.μ. Γεύμα με ευθύνη των οικογενειών


Σημείωση: Την ώρα της ομιλίας θα υπάρχει δυνατότητα απασχόλησης των παιδιών από στελέχη της κατασκήνωσης. 

Καλή αντάμωση!

Ι­ερά Σύ­νο­δος της Ι­ε­ραρ­χίας της Εκ­κλη­σίας της Ελ­λά­δος - Ανακοινωθέν για τις τρέ­χου­σες ε­ξε­λί­ξεις και τα φλέ­γοντα ζη­τή­ματα της Πα­τρί­δος μας

 


Ι­ερά Σύ­νο­δος της Ι­ε­ραρ­χίας της Εκ­κλη­σίας της Ελ­λά­δος 

Ανακοινωθέν για τις τρέ­χου­σες ε­ξε­λί­ξεις και τα φλέ­γοντα ζη­τή­ματα της Πα­τρί­δος μας


­­Η Ι­ερά Σύ­νο­δος της Ι­ε­ραρ­χίας της Εκ­κλη­σίας της Ελ­λά­δος, με αί­σθημα ευ­θύ­νης ε­νώ­πιον του Θεού και της εκ­κλη­σι­α­στι­κής κοι­νό­τη­τος, κατά τη συ­νε­δρί­αση Αυ­τής της 7ης Ο­κτω­βρίου 2022, α­σχο­λή­θηκε ε­πι­στα­μέ­νως και με τις τρέ­χου­σες ε­ξε­λί­ξεις και τα φλέ­γοντα ζη­τή­ματα της Πα­τρί­δος μας.

Κατ’ αρ­χάς η Ι­ερά Σύ­νο­δος της Ι­ε­ραρ­χίας αι­σθά­νε­ται την υ­πο­χρέ­ωση να ε­νώ­σει τη φωνή της με την Πο­λι­τεία και σύμ­παντα τον Ελ­λη­νικό Λαό, δι­α­μαρ­τυ­ρό­μενη για τις συνε­χι­ζό­με­νες α­πει­λές της γεί­το­νος χώ­ρας ε­ναν­τίον της Ελ­λά­δος και του Λαού μας, κα­θώς και τις α­νυ­πό­στα­τες αμ­φι­σβη­τή­σεις της ε­δα­φι­κής κυ­ρι­αρ­χίας μας. Α­πευ­θύ­νει ευ­λο­γίες προς τους κα­τοί­κους της Θρά­κης και των νη­σιών του Αι­γαίου, που α­πο­τε­λούν τα σύ­νορα προς Α­να­το­λάς της Πα­τρί­δος μας, αλλά και της Ευ­ρω­πα­ϊ­κής Ε­νώ­σεως, και ι­δι­αι­τέ­ρως στρέ­φει τη σκέψη της με ευ­γνω­μο­σύνη προς τους Κυ­βερ­νή­τες και τα Πλη­ρώ­ματα των σκα­φών του Λι­με­νι­κοῦ Σώ­μα­τος και τους Συ­νο­ρι­ο­φύ­λα­κες της Θρά­κης.

Ε­πι­πλέον, εκ­φρά­ζει την ο­δύνη της για την ερ­γα­λει­ο­ποί­ηση του προ­σφυ­γι­κού δρά­μα­τος, την αύ­ξηση και την εκμε­τάλ­λευση των με­τα­να­στευ­τι­κών ροών προς την Ελ­λάδα, τον μη σε­βα­σμό των δι­ε­θνών συν­θη­κών, με α­πο­τέ­λε­σμα τη με­τα­τροπή του Αι­γαίου σε πέ­λα­γος-νε­κρο­τα­φείο, αντί να εί­ναι πέ­λα­γος ει­ρή­νης και συμ­φι­λί­ω­σης των Λαών. Εκ βα­θέων εύ­χε­ται να μην ε­πα­να­λη­φθούν πα­ρό­μοια γε­γο­νότα και να ε­πι­κρα­τή­σει η α­γάπη, η ει­ρήνη και η δι­και­ο­σύνη με­ταξύ των Λαών.

Πα­ράλ­ληλα η Ι­ερά Σύ­νο­δος της Ι­ε­ραρ­χίας συ­ζή­τησε σχε­τικά με τις κοι­νω­νι­κές ε­πι­πτώ­σεις μιας εν­δε­χό­με­νης ενερ­γει­α­κής και ε­πι­σι­τι­στι­κής κρί­σεως, η ο­ποία δι­α­φαί­νε­ται στον ο­ρί­ζοντα και α­πο­τε­λεί μία νέα πρό­κληση, που η αν­θρω­πό­τητα αλλά και η πα­τρίδα μας θα κλη­θεί να δι­α­χει­ρι­στεί και να αν­τι­με­τω­πί­σει με τις λι­γό­τε­ρες δυ­να­τές συ­νέ­πειες για τους συ­ναν­θρώ­πους μας, στην προ­σπά­θεια της ο­ποίας η Εκ­κλη­σία θα συ­νει­σφέ­ρει και πάλι «όση Αυτή δύ­να­μις».

Και ενώ τα δι­ε­θνή και ε­θνικά προ­βλή­ματα α­παι­τούν καί­ριες και ά­με­σες α­παν­τή­σεις, τα Μέλη της Ι­ε­ράς Συ­νό­δου της Ι­ε­ραρ­χίας δεν μπο­ρούν να πα­ρα­θε­ω­ρή­σουν τα αυ­ξα­νό­μενα φαι­νό­μενα εν­δο­οι­κο­γε­νει­α­κής βίας, διά της ο­ποίας συ­νή­θως πλήτ­τε­ται το πρό­σωπο της γυ­ναί­κας, και τα οποία φαι­νό­μενα δι­α­σα­λεύ­ουν τα θε­μέ­λια του κοι­νω­νι­κού ι­στού, ούτε να κω­φεύ­σουν στις α­γω­νι­ώ­δεις εκ­κλή­σεις των υ­γει­ο­νο­μι­κών σε α­να­στολή, για ε­πι­στροφή στην υ­πη­ρε­σία τους, σύμ­φωνα με τα ε­πι­και­ρο­ποι­η­μένα α­πα­ραί­τητα υ­γει­ο­νο­μικά μέ­τρα, για τη συ­νέ­χιση της προ­σφο­ράς τους στον χώρο της υ­γείας.

Για ό­λους τους α­νω­τέρω λό­γους, η Ι­ερά Σύ­νο­δος της Ιε­ραρ­χίας της Εκ­κλη­σίας της Ελ­λά­δος εκ­φρά­ζει την α­γω­νία της για τις μελ­λον­τι­κές ε­ξε­λί­ξεις και την ο­δύνη της για τα θύ­ματα κη­ρυ­γμέ­νων και ακήρυκτων πο­λέ­μων. Κυ­ρίως, όμως, ε­πα­γρυ­πνεί ως στορ­γική μη­τέρα ό­λων και ερ­γά­ζε­ται α­ό­κνως, ώ­στε να συμ­βάλ­λει, στο με­ρί­διο που της α­να­λο­γεί, στη δι­α­χεί­ριση, αν­τι­με­τώ­πιση και ε­πί­λυση των προ­α­να­φερ­θέν­των φλε­γόν­των ζη­τη­μά­των με ψυ­χραι­μία, νη­φα­λι­ό­τητα, α­πο­τε­λε­σμα­τι­κό­τητα και κυ­ρίως με σε­βα­σμό και ευ­θύνη προς το αν­θρώ­πινο πρό­σωπο, ως ει­κόνα του Θεού.

Τέ­λος, κα­λούμε πα­τρι­κώς τον ευ­σεβή Λαό μας σε προ­σευχή προς τον Άρ­χοντα της Ει­ρή­νης, τον Κύ­ριο Ι­η­σού Χρι­στό, ώ­στε να ση­κώ­σουμε ό­λοι μαζί το βά­ρος των δυ­σκο­λιών και εν τέ­λει να πα­ρα­μεί­νουμε α­κέ­ραιοι και ει­ρη­νι­κοί.

Ας εμ­πι­στευ­θούμε ό­λοι το έ­λεος και την πρό­νοια του Θεού, ώ­στε να δι­έλ­θουμε σώοι και αυ­λα­βείς από κάθε δο­κι­μα­σία, και να α­ξι­ω­θούμε της με­το­χής στο σω­τή­ριο γε­γο­νός της Α­να­στά­σεως, «ἵνα ζωήν ἔ­χω­μεν καί πε­ρισ­σόν ἔ­χω­μεν» (Ιω. 10,10).


Εκ της Ι­ε­ράς Συ­νό­δου της Ι­ε­ραρ­χίας της Εκ­κλη­σίας της Ελ­λά­δος

Ἀποπροσανατολισμὸς τῆς κοινῆς γνώμης

 


Ἀξιολογότατο ἄρθρο τοῦ κ. Μανώλη Κοττάκη στὴν ἐφημερίδα «Ἑ­στία» (17-5-2022) θέτει τὰ πράγματα γιὰ τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία στὴν ἀληθινή τους βάση καὶ ἱεράρχηση, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν «ὑπερδικαιωματισμό», ὅπως τὸν ὀνομάζει, τὸν ὁποῖο ἡ πολιτικὴ προπαγάνδα (ποὺ μάλιστα ἐμφανίζεται μὲ τὸν ὅρο «ὀρθότητα») προβάλλει σχεδὸν καταπιεστικὰ στὴν κοινὴ γνώμη.

Γράφει σχετικὰ ὁ ἀρθρογράφος: «Κάθε μέρα καὶ μὲ πλεῖστες ἀφορμὲς ἀπὸ τὰ μέσα ἐνημέρωσης ἀφιερώνεται ἄπειρος χρόνος γιὰ ζητήματα ὅπως: ἡ στείρωση τῶν σκύλων, τὰ δικαιώματα τῶν γατιῶν (…) τὰ δικαιώματα τῶν ΛΟΑΤΚΙ (…) οἱ ἔμφυλες ταυτότητες, ἡ ἐλεύθερη χρήση ναρκωτικῶν (…) τὸ δικαίωμα τῆς άποτέφρωσης (…) καὶ λοιπά. Καὶ βεβαίως ἡ… ἐμβληματικὴ μεταρρύθμιση τοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων». Ἀφοῦ δηλώσει τὴν κάθετη διαφωνία του μὲ τὴν ὑπερπροβολὴ ὅλου αὐτοῦ τοῦ δικαιωματισμοῦ, ὁ κ. Κοττάκης συνεχίζει: «Ἔχω τὴν ἰσχυρὰ ἐντύπωση ὅτι ἡ χώρα μας πάσχει ἀπὸ βαθιὰ κρίση προσανατολισμοῦ. Θέματα ποὺ ἀφοροῦν στὴν προοπτικὴ καὶ τὴ συνέχεια τοῦ ἔθνους ὡς συλλογικῆς ὀντότητας μέσα στὸν χῶρο καὶ στὸν χρόνο, ὑποβαθμίζονται συστηματικῶς, ἂν δὲν ἀπαγορεύεται νὰ συζητῶνται, ἐνῶ θέματα ἀτομικῶν ἐλευθεριῶν, ποὺ δὲν ἔχουν ὅμως τὴν ἴδια ἐπίδραση στὴν ἀντοχὴ καὶ στὸ μέλλον τῆς πατρίδας στὸν νέο κόσμο, θεωροῦνται μείζονα».

Ὁ ἐν λόγῳ ἀρθρογράφος προτείνει τὴν ἀπαξίωση ὅλης αὐτῆς τῆς προπαγάνδας καὶ τὴν ἐνασχόλησή μας μὲ τὰ ἀληθινὰ θέματα ποὺ ἀπασχολοῦν τὴν πατρίδα καὶ τὸ ἔθνος μας: «Εἶναι καιρὸς νὰ ἀρχίσουμε νὰ περιφρονοῦμε αὐτὴ τὴν ἀτζέντα (…). Ἐπὶ τοῦ κοινωνικοῦ, τὸ πρόβλημα εἶναι ἡ καταπίεση ποὺ αἰσθάνεται ἡ ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα ἢ τὸ γεγονὸς πὼς διστάζουμε νὰ κάνουμε παιδιά; Τὸ πρόβλημα εἶναι τὰ συμπαθὴ τετράποδα ἢ ἡ διάλυση τῆς παραδοσιακῆς οἰκογένειας, ἡ ὁποία στὰ 201 χρόνια τοῦ ἐλεύθερου βίου μας ἦταν παράγοντας κοινωνικῆς συνοχῆς, οἰκονομικῆς ἀνάπτυξης καὶ συνέχισης τῆς ἐθνικῆς μας ὑπόστασης; (…) Τὸ ζήτημα τοῦ συλλογικοῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογένειας, ποὺ εἶναι, ὅταν λειτουργεῖ σωστά, τὸ θεμέλιο τῆς κοινωνίας, εἶναι σημαν­τικότερο τοῦ ὑπερδικαιωματισμοῦ, τὸν ὁποῖο συναντᾶμε πλειστάκις στὰ πρωτοσέλιδα τῶν ἐφημερίδων, στὰ ραδιόφωνα καὶ στὰ κανάλια».

Εἶναι σαφὲς ὅτι ὅλη αὐτὴ ἡ ὑπερβολικὴ προβολὴ τοῦ ἄκρατου δικαιωματισμοῦ στόχο ἔχει τὸν ἀποπροσανατολισμὸ τῆς κοινῆς γνώμης ἀπὸ τὰ μείζονα καὶ πρώτιστα θέματα ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ μᾶς ἀπασχολοῦν, καὶ τὴν πρόσδεσή μας σ’ ἕνα νεο­εποχίτικο ἅρμα μετεξελίξεως τοῦ πολίτη σὲ πειθήνιο ὄργανο μιᾶς ἰδεολογικῆς ἀπολυταρχίας, ἡ ὁποία ἀπεργάζεται τὸν πνευματικὸ ἐκφυλισμὸ τοῦ ἔθνους. Τὸ κράτος, σύμφωνα μὲ τὸ ἰσχύον Σύνταγμα, εἶναι ὑποχρεωμένο νὰ προστατεύει τὸν ἱερὸ θεσμὸ τῆς φυσικῆς οἰκογένειας. Συμβαίνει σήμερα αὐτό; Ἡ ἐθνικὴ ὁμοιογένεια τῆς πατρίδος μας περιφρουρεῖται καὶ ἐνισχύεται ἀπὸ τὰ ὄργανα τῆς Πολιτείας; Ἢ προτείνεται ἡ λύση τοῦ δημογραφικοῦ μὲ τὴν περαιτέρω ἀθρόα προσ­έλευση καὶ ἑλληνοποίηση μεταναστῶν; Ἡ Παιδεία ὑπηρετεῖ τὶς ὑψηλὲς ἀξίες καὶ τὰ ἰδανικὰ τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους; Αὐτὰ εἶναι κάποια ἀπὸ τὰ μείζονα θέματα ποὺ πρέπει νὰ μὴ μᾶς ἀφήνουν νὰ ἡσυχάζουμε ὅσοι πιστεύουμε στὴν ἑλληνορθόδοξη ταυτότητα αὐτοῦ τοῦ τόπου.


Μην κατακρίνεις (Αββάς Δωρόθεος Γάζης)

 


... Σᾶς φέρνω ἕνα παράδειγμα ἀπό τούς πατέρες, γιά νά καταλάβετε τή δύναμη τοῦ λόγου πού σᾶς εἶπα: Φανταστεῖτε ἕνα κύκλο στή γῆ, δηλαδή μιά στρογγυλή γραμμή, χαραγμένη μέ διαβήτη, πού ἔχει ἕνα κέντρο. Κέντρο ὀνομάζεται τό μέσο ἀκριβῶς τοῦ κύκλου. Δῶστε προσοχή σ᾽ αὐτό πού λέω: Ὑποθέστε ὅτι αὐτός ὁ κύκλος εἶναι ὅλος ὁ κόσμος, καί τό κέντρο τοῦ κύκλου ὁ Θεός. Οἱ ἀκτῖνες τοῦ κύκλου,͵ δηλαδή οἱ εὐθεῖες γραμμές πού ὁδηγοῦν ἀπό τήν περιφέρεια στό κέντρο, ὑποθέστε ὅτι εἶναι οἱ δρόμοι, δηλαδή οἱ διάφοροι τρόποι ζωῆς τῶν ἀνθρώπων. Ὅσο προχωροῦν οἱ ἄνθρωποι πρός τό κέντρο, ποθῶντας νά πλησιάσουν τόν Θεό, τόσο βρίσκονται κοντά καί στόν Θεό καί μεταξύ τους. Καί ὅσο πλησιάζουν τόν Θεό, πλησιάζουν καί ὁ ἕνας τόν ἄλλο. Ὅσο πάλι πλησιάζουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, τόσο πλησιάζουν καί τόν Θεό.

Ἀντίστροφα τώρα, φανταστεῖτε τό χωρισμό: Ὅσο ἀπομακρύνονται ἀπό τόν Θεό καί γυρίζουν πίσω, πρός τά ἔξω, τόσο ἀποχωρίζονται καί μεταξύ τους. Καί ὅσο ἀπομακρύνονται μεταξύ τους, τόσο ἀπομακρύνονται κι ἀπό τόν Θεό.

Τέτοια εἶναι ἡ φύση τῆς ἀγάπης: Ὅσο εἴμαστε ἔξω καί δέν ἀγαπᾶμε τόν Θεό, τόσο ἔχουμε ἀπόσταση κι ἀπό τόν πλησίον. Ἂν ὅμως ἀγαπήσουμε τόν Θεό, ὅσο Τόν πλησιάζουμε μέ τήν ἀγάπη μας, τόσο αὐτή ἡ ἀγάπη μᾶς ἑνώνει καί μέ τόν πλησίον. Καί ὅσο ἑνώνεται κανείς μέ τόν πλησίον τόσο ἑνώνεται καί μέ τόν Θεό…

 

“ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ” Φυλλάδιο νο 1, 

Μονή Παρακλήτου, 

Αττικής


Ριζώνει ο ελληνισμός στην Ίμβρο- Συνεχίζεται η επιστροφή των Ρωμιών στο νησί παρά τις ελληνοτουρκικές διενέξεις



Δέκα χρόνια μετά την πρώτη άδεια λειτουργίας του δημοτικού σχολείου στην Ίμβρο, το ελληνικό στοιχείο ριζώνει για τα καλά εκεί καθώς ολοένα και περισσότεροι Έλληνες αποφασίζουν να επιστρέψουν στο νησί που γεννήθηκαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες τους.

Πενήντα τέσσερα ελληνόπουλα -από μόλις τέσσερα το 2012- φώναξαν παρών στο πρώτο κουδούνι της σχολικής χρονιάς που χτύπησε φέτος. Η δύναμη της ελληνικής κοινότητας αυξήθηκε ακόμη περισσότερο τα τελευταία χρόνια και μετρά πλέον 600 Ρωμιούς ενώ δημιουργείται μια νέα γενιά Ίμβριων που γεννιούνται και μεγαλώνουν στο νησί.

«Αυτός ο αριθμός αν και φαίνεται μικρός, είναι καλός για το νησί αν φανταστούμε ότι στα μέσα της δεκαετίας του ‘90 και στις αρχές του 21αιώνα είχαν μείνει λιγότερα από 200 άτομα και οι περισσότεροι ήταν γέροντες και τα σχολεία δεν λειτουργούσαν μέχρι το 2013» λέει στο ethnos.gr ο Νίκος Λαιμόπουλος, υποδιευθυντής του ελληνικού Γυμνασίου και Λυκείου της Ίμβρου. Γεννημένος και μεγαλωμένος στην Κωνσταντινούπολη αποφάσισε πριν δύο χρόνια να στηρίξει την προσπάθεια επαναπατρισμού των Ελλήνων στην Ίμβρο. Κομβικό ρόλο σε αυτήν παίζει η επαναλειτουργία των σχολείων. 

«Σπούδασα στην Κωνσταντινούπολη αλλά μετακόμισα στην Ίμβρο για να βοηθήσω να κερδίσουμε το στοίχημα της επιστροφής». Στο νησί ένωσε τις δυνάμεις του με τον Ιωακείμ Καμπουρόπουλο, διευθυντή σήμερα του Γυμνασίου – Λυκείου στα Αγρίδια, ο οποίος άφησε την Αθήνα το 2015 και ανέλαβε το υπό ίδρυση τότε Γυμνάσιο-Λύκειο δύο χρόνια μετά την επαναλειτουργία του Δημοτικού. «Εμείς ζητούσαμε πάντα να ανοίξει το σχολείο. Προσπαθούμε να υπάρχει συνέχεια. Να εγκατασταθούν εδώ οι νέοι και να αυξάνεται ο ελληνικός πληθυσμός. Χρειαζόμαστε δηλ. νέους που θα μένουν εδώ, θα κάνουν τις οικογένειες του και τα παιδιά τους θα έρθουν στα σχολεία. Και αυτό γίνεται πραγματικότητα» προσθέτει ο κ. Λαιμόπουλος.

Το 2013 άνοιξε το Δημοτικό Σχολείο στους Αγίους Θεοδώρους, ιδιαίτερη πατρίδα του Οικουμενικού Πατριάρχη, Βαρθολομαίου, σχεδόν μισό αιώνα μετά το κλείσιμό του. Τότε ζούσε στο νησί μόνο ένας Έλληνας έφηβος, σε ηλικία Γυμνασίου-Λυκείου. Αρχικά είχε μόλις τέσσερις μαθητές στα θρανία, οι οποίοι μάλιστα την δεύτερη χρονιά μειώθηκαν σε τρεις.  

Τίμος Φακαλής - ΕΘΝΟΣ


6/10/22

π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος: Επιτέλους, θα δικαστώ!...

 


Πάτρα,  5.10.2022

Επιτέλους, θα δικαστώ!…

Επιτέλους, μετά από αναβολές (λόγω παρέλευσης του ωραρίου), την προσεχή Δευτέρα 10.10.22, πρόκειται να δικαστώ (αριθμός πινακίου: 5) ενώπιον του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών, διότι λειτούργησα στην ενορία μου την 25η Μαρτίου 2020, εορτή του Ευαγγελισμού, δηλαδή επιτέλεσα το ιερατικό και εφημεριακό μου καθήκον ως επιτάσσει η εκκλησιαστική μας παράδοση και η συνείδησή μου. 

Υπενθυμίζω ότι σύμφωνα με την τότε κυβερνητική απόφαση (ΚΥΑ 2867/16.3.20, ΚΥΑ  Δ1α/ΓΠ.οικ. 21285/28.3.20) από 16.3. – 11.4.2020 απαγορευόταν τελείως η τέλεση της Θ. Λειτουργίας σε ολόκληρη την Ελληνική Επικράτεια (ακόμα και στις Ι. Μονές και στο Άγιο Όρος!). Αποτελούσε ποινικό αδίκημα και μόνο η απλή τέλεση της Θ. Λειτουργίας ανεξάρτητα από την παρουσία η μη των πιστών στους ναούς…

Κατά τη διάρκεια της 29ετούς ιερατικής μου διακονίας έχω αξιωθεί άλλες τέσσερις φορές να βρεθώ εγκαλούμενος και κατηγορούμενος διότι δεν υπέκυψα σε πιέσεις και θέλησα να προασπιστώ τα συμφέροντα της ενορίας Αγ. Νικολάου Πατρών, στην οποία είχα τότε ως πρόεδρος του Εκκλησιαστικού Συμβουλίου την ευθύνη της διοικητικής και οικονομικής διαχείρισης.  Το διακύβευμα τότε (1995-2000) ήταν της τάξεως των 100.000.000 δρχ! Και τις τέσσερις φορές αθωώθηκα και τελικά δικαιώθηκε απολύτως ο Ναός στο σύνολο των απαιτήσεών του κατά την τότε πολυετή διένεξη.

 Αν τότε διακυβεύονταν κάποια σοβαρά υλικά συμφέροντα, στην παρούσα περίπτωση διακυβεύεται η ίδια η προσωπική και ιερατική τιμή και αξιοπρέπεια, το συνταγματικό δικαίωμα της θρησκευτικής λατρείας του λαού μας και κυρίως η ιερατική διακονία και αξιοπρέπεια του Ορθοδόξου-Έλληνα παπά. 

Όπως κατ’ επανάληψη έχω δηλώσει (βλ. συνημμένες τις από 15.9.2020 εξηγήσεις μου στον αρμόδιο Εισαγγελέα) η άσκηση δίωξης για τέτοιο “αδίκημα”, αποτελεί ξεχωριστή τιμή για ένα ιερέα και έτι πλέον. την ύψιστη τιμή -το ανώτατο οφίκιο κατά την εκκλησιαστική ορολογία- μετά την ιεροσύνη, συνιστά η καταδίκη του επειδή επιτέλεσε το ιερατικό του καθήκον.   

Υπάρχει όμως μία σκιά που σκιάζει την απονεμηθείσα αυτή ιδιαίτερη τιμή: Το γεγονός ότι στην πατρίδα μας, η Νομοθετική Εξουσία εξουσιοδότησε τους αρμόδιους της Εκτελεστικής να απαγορεύσουν τελείως την τέλεση της Θ. Λειτουργίας και η αρμόδια Δικαστική Εξουσία (Εισαγγελική Αρχή) θεωρεί ως έγκλημα την τέλεση της Θ. Ευχαριστίας, τους δε υπεύθυνους ιερείς που τόλμησαν να ιερουργήσουν ως εγκληματίες, η δε Εκκλησιαστική Ηγεσία παρακολουθεί, στην καλύτερη περίπτωση, σιωπηλή και αμήχανη! 

Αν αναλογιστώ ότι παρόμοια διάταξη νόμου, ποινικοποίησης της τέλεσης της Θ. Λειτουργίας, μετά τον θάνατο του Διοκλητιανού (311 μΧ) ίσχυσε στην Ευρώπη μόνο στην Αλβανία του Ενβὲρ Χότζα (1967-1990),  

αν αναλογιστώ ότι ούτε ο Μωάμεθ ο Πορθητής και οι διάδοχοί του Σουλτάνοι στα  400-500 χρόνια της Τουρκικής σκλαβιάς, ούτε ο Λένιν ούτε ο Στάλιν ούτε ο Τσαουσέσκου τόλμησαν τέτοια ασέβεια εναντίον του ίδιου του εσώτατου πυρήνα της Εκκλησίας, του Μυστηρίου της Θ. Ευχαριστίας, που τόλμησε η Ελληνική Δημοκρατία εν έτει 2020, ασφαλώς και δεν μπορώ να πανηγυρίζω όσο θα ήθελα για την τιμή της ασκηθείσης δίωξης…

Για να είμαι ειλικρινής προβληματίστηκα ιδιαίτερα έντονα για τον αν θα πρέπει να υπερασπιστώ εαυτόν ενώπιον της Ελληνικής Δικαιοσύνης ή να Την αφήσω να με τιμήσει υπερβαλλόντως καταδικάζοντάς με επειδή ενεργώντας σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση και την ιερατική μου συνείδηση λειτούργησα του Ευαγγελισμού μη συμμορφούμενος στις παράλογες και αναποτελεσματικές και ασεβείς και αντισυνταγματικές κρατικές απαγορεύσεις.

Ο μοναδικός λόγος που αποφάσισα να υπερασπιστώ εαυτόν είναι ότι ενώ η καταδίκη μου αποτελεί για εμένα υπέρτατη τιμή, ταυτόχρονα αποτελεί: 

ευθεία πρόκληση στην εκκλησιαστική συνείδηση του πιστού λαού,  

- όνειδος για την Ελληνική Πολιτεία, η οποία θέλει να διεκδικεί θέση στις σύγχρονες Δημοκρατίες που σέβονται το δικαίωμα της ελευθερίας της θρησκευτικής λατρείας στους πολίτες τους,  

- νομιμοποίηση του Καίσαρα αυτός να καθορίζει, περιφρονώντας την εκκλησιαστική τάξη και παράδοση, αν  και  πότε  και  πώς  θα λειτουργούμε στους Ναούς μας, και τέλος 

- πρόσθετη αφορμή σκανδαλισμού του πιστού λαού και περαιτέρω κλονισμού της εμπιστοσύνης του προς την εκκλησιαστική Ηγεσία της χώρας μας!

Τελικά, η Ελληνική Δικαιοσύνη επωμίζεται και πάλι το υπέρτατο καθήκον και καλείται να προστατέψει το κύρος και την αξιοπρέπεια της Ελληνικής Πολιτείας και τη συνταγματική της τάξη…


π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος


3/10/22

Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρ. Τ. Ερντογάν


CC: Members of United Nations,

Members of European Parliament,

Media

(Μετάφραση Αγγλικού κειμένου)

 

Ανοιχτή επιστολή προς τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας Ρ. Τ.  Ερντογάν

 

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Πρόσφατα έχετε καθιερώσει μια επαναλαμβανόμενη και συνεχή αναφορά  στα «σύνορα της καρδιάς των Τούρκων», όπως τα αντιλαμβάνεστε εσείς, τα οποία δεν ταυτίζονται με τα σημερινά φυσικά σύνορα της Τουρκίας προκειμένου να «χωρέσουν» σε αυτά και όλες οι νέο-οθωμανικές, επεκτατικές σας επιδιώξεις.  Συχνά μάλιστα, μας πληροφορείτε πως παραδίδετε σε όλους εμάς και «μαθήματα ιστορίας». 

Εμείς όμως γνωρίζουμε πολύ καλά πως αυτά τα «μαθήματα ιστορίας» όπως τα αποκαλείτε, αποτελούν μαθήματα επικίνδυνου λαϊκισμού σε ανιστόρητους και αμόρφωτους ανθρώπους οι οποίοι είναι φυσικό να μην γνωρίζουν όσα θα έπρεπε να γνωρίζετε εσείς!

Γιατί κάθε μορφωμένος άνθρωπος, Τούρκος,  Έλληνας ή από οποιαδήποτε άλλη χώρα, ασφαλώς και χαμογελάει όταν σας ακούει να αναφέρεστε στα Ελληνικά νησιά του Αιγαίου ισχυριζόμενος ότι «Σε αυτά τα νησιά έχουμε την ιστορία μας, τα μνημεία μας, τα τζαμιά μας!».

Όλοι οι στοιχειωδώς μορφωμένοι άνθρωποι σε ολόκληρο τον πλανήτη,  γνωρίζουν πως το Αιγαίο πέλαγος, από την χαραυγή της ιστορίας ήταν και παραμένει Ελληνικό. Οι περιστασιακοί κατακτητές ποτέ δεν μπόρεσαν, ούτε πρόκειται να μπορέσουν ποτέ στο μέλλον, αυτό να το αλλάξουν.

Μήπως, μια και φαίνεται να σας ενδιαφέρει η ιστορία, πρέπει να σας υπενθυμίσουμε πως η λέξη Αιγαίο, σύμφωνα με την αθάνατη Ελληνική μυθολογία που μελετάει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και χιλιάδες χρόνια, προέρχεται από τον πατέρα του Θησέα και βασιλιά της Αθήνας Αιγέα ο οποίος έπεσε και πνίγηκε στα νερά του πελάγους από το ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο;

Να σας υπενθυμίσουμε πως εδώ και 3.000 τουλάχιστον χρόνια πρωτοελληνικοί λαοί όπως Ίωνες, Αχαιοί, Αιολείς και άλλοι, μετέτρεψαν την Μικρά Ασία σε χώρο πολιτικής και πολιτισμικής ανάπτυξης του Ελληνισμού; Πως τα τετελεσμένα βίας και γενοκτονίας στα οποία είναι συνηθισμένοι οι πρόγονοι σας και δυστυχώς αρκετοί σύγχρονοι σας, όπως εσείς προσωπικά, δεν αλλοιώνουν ούτε κατ ελάχιστο την πραγματική ιστορία;

Αν εσείς στις μέρες μας ψάχνετε απεγνωσμένα «αποδείξεις» για τον απροκάλυπτο επεκτατισμό σας στα τζαμιά που έχτισαν πρόσκαιροι κατακτητές σε ελάχιστα από τα 6.000 νησιά και βραχονησίδες που βρίσκονται στον Ελλαδικό χώρο, τι θα πρέπει να πούμε εμείς για το μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τον ναό της Αγίας του Θεού Σοφίας που χτίστηκε στην Πόλη του Κωνσταντίνου δέκα ολόκληρους αιώνες πριν εμφανιστούν οι κατακτητές – πρόγονοί σας;

Τι θα πρέπει να πούμε για τον Βυζαντινό Ναό της Αγίας Σοφίας στην Νίκαια της Βιθυνίας όπου πραγματοποιήθηκαν η πρώτη Οικουμενική Σύνοδος στις 20 Μαΐου του 325 και η όγδοη Οικουμενική Σύνοδος το έτος 787 ή για τον ναό της Αγίας Σοφίας της Τραπεζούντος, η οποία χτίστηκε μεταξύ 1238 και 1263 από τον Μανουήλ Α με ανεκτίμητη και μοναδική ψηφιδωτή και γλυπτή διακόσμηση;

Τι θα πρέπει να πούμε για την Ιερά Μονή Παναγίας Σουμελά, το σύμβολο του Ποντιακού Ελληνισμού εδώ και δεκαεπτά σχεδόν αιώνες, την οποία ίδρυσαν το 386 οι Αθηναίοι μοναχοί Βαρνάβας και Σοφρώνιος σε απάτητες βουνοκορφές του Πόντου; Τι θα πρέπει να πούμε για το ιερό της Άρτεμις στην Έφεσο, ένα από τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου, τα ερείπια του οποίου θαυμάζουν σήμερα πλήθη που συρρέουν από ολόκληρο τον κόσμο ή για την Καππαδοκία η οποία από τον πρώτο αιώνα π.Χ. αποτελούσε κέντρο του Ελληνισμού;

Να θυμηθούμε μήπως την Νικομήδεια της αρχαίας Βιθυνίας, όπου καταγράφεται Ελληνική παρουσία από το 712 π.Χ.;  Ή μήπως την Σμύρνη, από τις αρχαιότερες πόλεις της Μεσογείου, η οποία κατοικήθηκε από Ελληνικούς πληθυσμούς εδώ και χιλιάδες χρόνια - μέχρι πρόσφατα;

Μήπως να θυμηθούμε την Αλικαρνασσό, την Προύσα, το Ικόνιο ή την Ανατολική Θράκη στην οποία ο Ελληνικός μύθος της Ηρώς και του Λέανδρου λαμβάνει χώρα στην αρχαία πόλη της Σηστού εδώ και χιλιάδες χρόνια;

Τι θα πρέπει άραγε να πούμε  για την μαρτυρική Κύπρο, το νησί της Αφροδίτης, καθαρά Ελληνικό από την εποχή του Τρωικού πολέμου; Τι θα πρέπει να πούμε για την Ίμβρο και την Τένεδο με Ελληνικό πληθυσμό που ξεπερνούσε το 90% όταν σας παραδόθηκαν σαν «δώρο» με την Συνθήκη της Λωζάνης που δεν σας αρέσει σήμερα;

 

Αξιότιμε Κύριε Πρόεδρε,

Πρέπει επιτέλους να κατανοήσετε πως στα σπλάχνα ολόκληρης της σημερινής Τουρκίας βρίσκονται παντού σπαρμένα αδιάψευστα τεκμήρια Ελληνικού πολιτισμού που άνθησε χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν στην περιοχή οι κατακτητές – πρόγονοι σας.

Για ποια ιστορία λοιπόν μας μιλάτε Κύριε Πρόεδρε; Για την ιστορία των γενοκτονιών, των σφαγών, της βίας και της απληστίας για πλιάτσικο; Γιατί αυτή ακριβώς είναι η αυθεντική σας ιστορία!

Ίσως θα σας ήταν χρήσιμο να μάθετε και τα σύνορα της δικής μας καρδιάς. 

Πρώτα όμως προσπαθήστε να αντιληφθείτε, όσο δύσκολο και αν σας φαίνεται,  πως τα σύνορα του διαχρονικού Ελληνισμού, από την εποχή της αρχαιότητας μέχρι σήμερα, δεν έχουν κανένα απολύτως γεωγραφικό όριο. Γιατί το Ελληνικό πνεύμα αγκάλιαζε, αγκαλιάζει και θα αγκαλιάζει πάντοτε κάθε μορφωμένο άνθρωπο, σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας.

Όσον αφορά τα γεωγραφικά σύνορα του σημερινού Ελληνισμού, αν σας δίνουν την εντύπωση μιας εύκολης λείας στον απροκάλυπτο επεκτατισμό που εκδηλώνετε, ξανασκεφτείτε το καλά. 

Γιατί θα πρέπει να γνωρίζετε πως τα σύνορα της καρδιάς των Ελλήνων πάντοτε θα φθάνουν μέχρι την Κόκκινη Μηλιά, τον τόπο που θα ξαναβρεθείτε κάποτε, γιατί όπως λένε οι παραδόσεις μας, και πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι ……….


Κείμενο: Λεωνίδας Κουμάκης, μέλος ΙΗΑ, Ελλάς. 

Απόδοση στην Αγγλική γλώσσα 

Prof. Ellene Phufas-Jousma, Μέλος IHA, USA

ΠΗΓΗ: International Hellenic Association (USA)

Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΠΑΤΡΩΝ: Εθελοντική Αιμοδοσία (3-15 Οκτωβρίου)

 




2/10/22

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός: ΜΕΝΩ ΣΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΜΟΥ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ…

 



Μία από τις δυσκολίες των σχέσεων έγκειται στις κακές συνήθειες του καθενός. Η αδιαφορία για την άποψη του άλλου, ο οποίος θεωρείται ότι πρέπει να αποδεχτεί το «έτσι είμαι», «έτσι μου αρέσει», διότι οφείλει να με αγαπά, γεννά τριβές στην συνύπαρξη. Δεν είναι θέμα μόνο ενσυναίσθησης. Είναι και μία αντίληψη βολέματος, ότι στην σχέση συνυπάρχουμε για να μην αλλάξουμε, «για να  είμαστε ο εαυτός μας».

Είναι το μοτίβο των καιρών: «να είσαι ο εαυτός σου». Κι αν αυτός ο εαυτός έχει πάθη, έχει συνήθειες που κάνουν τον άλλον να δυσκολεύεται, αν δεν βγαίνεις από το πρόγραμμά σου, από την νοοτροπία του να τα θέλεις όλα έτοιμα, τότε άλλα προβλήματα που πιθανόν να ανακύψουν στην σχέση, κάποτε σοβαρά, όπως ζητήματα ανατροφής των παιδιών, υγείας, οικονομικής διαχείρισης, θρησκευτικής συνείδησης και ταυτότητας, μπορεί να κάνουν την σπίθα των κακών συνηθειών να μετατραπεί σε φωτιά. Π.χ. η τεμπελιά του ενός, το ανοικοκύρευτο, η ακαταστασία, η απαίτηση να είναι όλα έτοιμα, η αδιαφορία για την κόπωση του άλλου διότι «εγώ είμαι πιο κουρασμένος/η», η προσκόλληση στην οθόνη του υπολογιστή ή στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, η ακατάσχετη φλυαρία, η αδυναμία να γίνω ακροατής/ακροάτρια, το παραμύθιασμα με ψέματα και δικαιολογίες,  μπορεί από μόνα τους να μην είναι λόγοι που θα διαλύσουν μια σχέση, σίγουρα όμως την δυσκολεύουν και όταν προκύψει κάτι σοβαρότερο, η ενόχληση θα πολλαπλασιαστεί.

Στην σχέση όμως παλεύουμε να αγαπήσουμε. Και αγάπη σημαίνει αλλαγή του εαυτού μας επί τα βελτίω. Σκοπός της ζωής μας δεν θα ΄πρεπε να είναι μόνο να είμαστε ή να γίνουμε καλοί άνθρωποι. Είναι κυρίως να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Και για να γίνει αυτό χρειάζεται αυτοκριτική, απόφαση να δούμε σε τι υστερούμε όταν ο άλλος χρειάζεται αγάπη, απόφαση να γίνει το «εμείς» προτεραιότητα, που σημαίνει ότι μπορούμε να θυσιάσουμε τις κακές μας συνήθειες, αν πρόκειται η αγάπη να δυναμώσει. Δεν είναι λύση η υπομονή στις κακές συνήθειες του άλλου, ούτε ένας στείρος συμβιβασμός. Λύση είναι να μπορούμε αγαπώντας να είμαστε ειλικρινείς, να ζητούμε από τον άλλον να μας κινητοποιεί, ώστε ακόμη και αυτό που θεωρούμε ως κεκτημένο του εαυτού μας, χαρακτηριστικό μας, να μην λειτουργεί υπονομευτικά ως προς την αγάπη.

Δυσκολεύονται τα ζευγάρια σήμερα. Και δυσκολεύονται και σε σχέση με τα παιδιά. Η διαμόρφωση του χαρακτήρα συχνά γίνεται στον αυτόματο. Είτε διότι οι γονείς εργάζονται πολλές ώρες, ιδίως στις μεγάλες πόλεις, είτε διότι δεν θέλουν να στενοχωρήσουν τα παιδιά τους βάζοντάς τα να διαβάζουν, να μαζεύουν το δωμάτιό τους, να έχουν επίγνωση ότι καλούνται να πορεύονται με υπευθυνότητα, να μπορούν να συνεργάζονται με τους ίδιους και με τα αδέρφια τους, να νιώθουν ότι η αγάπη θέλει κόπο, όπως και η ζωή, όλα αυτά και άλλα έχουν ως αποτέλεσμα και τα παιδιά να μεγαλώνουν με συνήθειες που δύσκολα τις αφήνουν. "Έξις", άλλωστε, «δευτέρα φύσις». Όμως και η αρετή είναι «έξις», συνήθεια. Η αρετή που υποτιμούμε στην εποχή του «τα θέλω όλα, τα δικαιούμαι όλα».

Η πίστη είναι βοήθεια για να παλέψουμε τις κακές συνήθειες, είτε στην διαμόρφωση είτε στην διαπίστωση. Πίστη σημαίνει ελευθερία από εξαρτήσεις, όπως επίσης και αγώνας αγάπης, δηλαδή ευθύνης έναντι του Θεού και του άλλου.  Αν η αγάπη είναι το μείζον, μπορούμε να αλλάξουμε. Απόφαση θέλει. 


Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»


ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΩ! | 1922-2022: 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή

 


Στίχοι, μουσική, ἐνορχήστρωση, ἑρμηνεία: "Λύχνος" 

(Ο.Χ.Α. "ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ")


The Skeptic Movie (Short Film)

 


Μια παραγωγή του διαδικτυακού καναλιού The Skeptic Theory 

με συμπαραγωγό το Κέντρο Διάδοσης Επιστημών και Μουσείο Τεχνολογίας NOESIS.


Ο Σπίνος

 


Τραγουδά ο Γερασιμάγγελος Στανίτσας


«Μάθημα» ήθους και ανθρωπιάς-Τέσσερις φοιτητές του Πανεπιστημίου Πατρών παρέδωσαν στην Ασφάλεια χρηματικό ποσό που βρήκαν χθες το απόγευμα στη Bέσο

 


Της Ελένης Α. Γεωργοπούλου - ΓΝΩΜΗ

Όσο υπάρχουν νέοι άνθρωποι με αρχές και αξίες, οι οποίοι που βάζουν την αξιοπρέπειά τους πάνω από το συμφέρον τους, τόσο υπάρχουν ελπίδες ότι μπορεί να γίνει καλύτερη η κοινωνία μας.

Ένας τέτοιο μήνυμα έστειλαν με την πράξη τους τέσσερις φοιτητές του Πανεπιστημίου Πατρών, οι οποίοι βρήκαν χρήματα στο έδαφος και έσπευσαν να τα παραδώσουν στην Ασφάλεια.

Τα χρήματα τα είδε μπροστά του πρώτα ο 22χρονος τεταρτοετής φοιτητής Ιατρικής του Πανεπιστημίου Πατρών Ιωσήφ Χόνταλι, ο οποίος ενημέρωσε αμέσως τους φίλους του. Μαζι του ήταν οι, Γιώργος Λιαδής φοιτητής στο 3ο έτος στο Τμήμα Χημικών Μηχανικών, Βασίλης Τόμα, 17ετών, πρωτοετής φοιτητής στο Βιολογικό και Μιχάλης Γογγολίδης, ο δευτεροετής φοιτητής στο Βιολογικό, οι οποίοι χωρίς δεύτερη σκέψη αποφάσισαν να παραδώσουν το ποσό.

«Για μιας ήταν μια αυτονόητη πράξη, το θεωρήσαμε χρέος να παραδώσουμε τα χρήματα στην Αστυνομία» δήλωσαν στην «Γ» οι τέσσερις φοιτητές, οι οποίοι με την κίνησή τους αυτή έδωσαν ένα μάθημα ήθος, αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς.

Και συνέχισαν: «Ούτε σαν σκέψη δεν μας πέρασε να μπούμε στον πειρασμό να τα κρατήσουμε. Κυρίαρχα αυτό που σκεφθήκαμε ήταν πως αυτά τα χρήματα θα μπορούσαν να ήταν μέρος σύνταξης ή ένα επίδομα ανεργίας για κάποιον και να ήταν πολύτιμα για να ζήσει… Διανύουμε δύσκολες μέρες, με συνανθρώπους μας με οικονομικά προβλήματα και σίγουρα όποιος τα έχασε τα έχει ανάγκη και ευελπιστούμε ότι θα βρεθεί ο κάτοχός τους».

Το περιστατικό συνέβη χθες το απόγευμα στον πολυχώρο Βέσο Μάρε στην Πάτρα όταν οι τέσσερις φοιτητές που είχαν πάει στο χώρο προκειμένου να κάνουν μια έρευνα αγοράς σε πολυκατάστημα είδαν στο έδαφος χαρτονομίσματα.

Χωρίς να μπουν στον πειρασμό, έσπευσαν αμέσως να αναζητήσουν στον χώρο τυχόν στοιχεία, όπως αστυνομική ταυτότητα ή άλλα προσωπικά έγγραφα, χωρίς όμως να βρουν κάτι. Αναζήτησαν φύλακα του πολυχώρου, μήπως ο άνθρωπος που έχασε τα χρήματα απευθύνθηκε σε αυτόν, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Έτσι, αποφάσισαν να μεταβούν στο πλησιέστερο Αστυνομικό Τμήμα και να τα παραδώσουν στις αρμόδιες Αρχές.

Έφθασαν στο Αστυνομικό Μέγαρο της Ερμού, κατευθύνθηκαν στην Ασφάλεια Πατρών και παρέδωσαν τα χρήματα, ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό.

Οι αξιωματικοί της Ασφάλειας δεν έκρυψαν την έκπληξή τους και συνεχάρησαν τους νέους φοιτητές για τις αρχές και το ήθος τους, λέγοντας πως αποτελούν φωτεινά παραδείγματα στις μέρες μας για την στάση τους.