Κάποτε, ήρθε στο Μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ στην Εύβοια, όπου ήταν ηγούμενος ο Γέροντας Ιάκωβος, ένας άνθρωπος σκληρός, άθεος, με περήφανο και ειρωνικό ύφος…
Μπαίνει μέσα στο μοναστήρι, και βρίσκει τον Γέροντα να στέκεται ήρεμος και χαμογελαστός.
Πάει να πει μία κουβέντα, αλλά ο Άγιος τoν κοιτάζει κατάματα και του λέει γλυκά, χωρίς καν να τoν ξέρει:
- Παιδί μου… αυτός που λες πως δεν υπάρχει, σε περιμένει κάθε βράδυ, που κλαις μόνος σου.
Ο άθεος ταράχτηκε. Δεν είχε πει τίποτα σε κανέναν. Κανείς δεν ήξερε πως τα βράδια, μόνος του, του ξέφευγαν δάκρυα και λόγια όπως: «Θεέ μου, υπάρχεις άραγε;»
Ο Γέροντας τού χαμογέλασε, του έπιασε απαλά το χέρι και του είπε:
- Ο Χριστός δεν ήρθε για τους καθαρούς, αλλά για τους πληγωμένους. Μην Τον φοβάσαι. Αυτός θα σε βάλει στον Παράδεισο. Όχι γιατί είσαι καλός, αλλά γιατί Τον αναζήτησες έστω με ένα δάκρυ.
Ο άνθρωπος έμεινε άφωνος. Έβαλε τα κλάματα. Τον έπιασαν λυγμοί.
Εκείνη τη μέρα εξομολογήθηκε για πρώτη φορά στη ζωή του…
ΠΗΓΗ: megalipanagiathivon
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου