Εορτάζει η ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ

 

50 φοιτήτριες της Χ.Φ.Δ. στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης

Την Θεολογική Σχολή της Χάλκης επισκέφθηκε την Πέμπτη της Διακαινησίμου, 9 Μαΐου 2024, πεντηκονταμελής όμιλος προσκυνητών από τον Ορθόδοξο Σύλλογο "Μέγας Βασίλειος-Τμήμα φοιτητριών Πάτρας".

Τις προσκυνήτριες υποδέχθηκε στο Μέγα Συνοδικό της Σχολής ο Καθηγούμενος, Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αραβισσού κ. Κασσιανός, ο οποίος τους απηύθυνε λόγους πνευματικής οικοδομής, αλλά αναφέρθηκε επίσης και στην ιστορία της Χαλκίτιδος Θεολογικής Σχολής.

Στη συνέχεια, οι προσκυνήτριες ξεναγήθηκαν στο ναΰδριο της Αγίας Τριάδος, στις παλαιές αίθουσες διδασκαλίας και την σημαντική Βιβλιοθήκη της Σχολής.

ΠΗΓΗ: https://www.orthodoxianewsagency.gr/

Χριστός Ανέστη!

 

Δεν είναι επανάληψη το Πάσχα. Δεν είναι μία τοποθέτηση στον χρόνο που τελειώνει. Είναι διάρκεια. Παίρνει τον χρόνο και τον κάνει αιωνιότητα. Την αλήθεια που μοιάζει αποφατική, την κάνει κατάφαση Ζωής και Αφθαρσίας. Το Πάσχα είναι Πρόσωπο. Στα δάκρυά Του είμαστε εμείς. Στα χαμόγελά Του είμαστε εμείς. Στις πληγές από τα αγκάθια είμαστε Εμείς. Στα σημάδια από τα καρφιά και την λόγχη είμαστε εμείς. Στο ψωμί, το ψάρι, το μέλι είμαστε εμείς. Σε μια πορεία στον χρόνο προς Εμμαούς είμαστε εμείς. Στο βασίλεμα της μέρας είμαστε εμείς. Το μόνο που χρειάζεται είναι ένα «μείνον μεθ’ημών». Είναι το να γίνουμε ένα μαζί Του στον άρτο και τον οίνο της μεταβολής. Εκείνος κάνει όλες τις στιγμές του χρόνου ένα μαζί μας. Ο Ιησούς, ο νικητής του θανάτου. Ο αιώνιος χρόνος, γιατί τίποτα δεν χάνεται, και ο άχρονος γιατί όλα γίνονται καινά. Στο πρόσωπό Του. 

Χριστός Ανέστη!

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

H Μονή της Χώρας λειτουργεί από σήμερα ως τζαμί - Μια ακόμη πρόκληση της Τουρκίας

 

Η εκκλησία του Αγίου Σωτήρος εν τη Χώρα, το καθολικό του πάλαι ποτέ μοναστικού συγκροτήματος, χρονολογείται από τον 6ο μ.Χ. αιώνα, ενώ τα μοναδικά ψηφιδωτά και τοιχογραφίες της φιλοτεχνήθηκαν τον 14ο αιώνα, από το 1305 έως το 1320, επί βασιλείας Παλαιολόγων.

Η Μονή της Χώρας μετατράπηκε σε τζαμί το 1511, 58 χρόνια μετά την Άλωση της Πόλης, και με απόφαση του υπουργικού συμβουλίου της Τουρκίας το 1945 έγινε μουσείο. Μετά την απόφαση αυτή ειδικοί από τις Ηνωμένες Πολιτείες εκτέλεσαν ένα τεράστιο έργο αποκατάστασης και συντήρησης των ψηφιδωτών και νωπογραφιών, ξηλώνοντας τους σοβάδες που τα κάλυπταν. Οι εργασίες ξεκίνησαν το 1948 και ολοκληρώθηκαν δέκα χρόνια αργότερα το 1958. Το 2019 το Συμβούλιο της Επικρατείας (Danistay) της Τουρκίας ακύρωσε την απόφαση του 1945 και ένα χρόνο αργότερα, ο Ερντογάν ανακοίνωσε ότι το μνημείο θα λειτουργήσει και πάλι ως τζαμί.

Το τζαμί θα λειτουργεί στο πρότυπο της Αγίας Σοφίας. Tα ψηφιδωτά στους τοίχους στον χώρο της προσευχής καλύφθηκαν, ενώ καθορίστηκε περιοχή που θα την επισκέπτονται οι τουρίστες με ξεναγό, μετέδωσε το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Υπενθυμίζουμε ότι η Μονή της Χώρας ως μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO ανήκει στην ανθρωπότητα και η διατήρηση του οικουμενικού χαρακτήρα του αποτελεί σαφή διεθνή υποχρέωση που δεσμεύει όλα τα κράτη...

Άγιος Πορφύριος: Ξέρεις το τροπάριο που λέει «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν»; Διήγηση Γ. Παπαζάχου

 

Άγιος Πορφύριος: Ξέρεις το τροπάριο που λέει «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…»;

Ο Γεώργιος Παπαζάχος που ήταν, χαρισματικός κατά γενική ομολογία των μαθητών του,καθηγητής καρδιολογίας του πανεπιστημίου Αθηνών μας διηγείται με γλαφυρό τρόπο πως ζούσε ο Άγιος Πορφύριος το Πάθος και την Ανάσταση Του Κυρίου !  

–Ξέρεις το τροπάριο που λέει «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…»;

–Ναι, γέροντα, το ξέρω.

–Πέστο.

Άρχισα γρήγορα-γρήγορα. «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν· και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των πατέρων Θεόν και υπερένδοξον».

–Το κατάλαβες;

–Ασφαλώς το κατάλαβα!

Νόμισα πως με ρωτάει για την ερμηνεία του. Έκανε μια απότομη κίνηση του χεριού του και μου είπε:

–Τίποτε δεν κατάλαβες, βρε Γιωργάκη! Εσύ το είπες σαν βιαστικός ψάλτης… Άκου τι φοβερά πράγματα λέει αυτό το τροπάριο: Ο Χριστός με την Ανάστασή Του δεν μας πέρασε απέναντι από ένα ποτάμι, από ένα ρήγμα γης, από μια διώρυγα, από μια λίμνη η από την Ερυθρά θάλασσα. Μας πέρασε απέναντι από ένα χάος, από μια άβυσσο, που ήταν αδύνατο να την περάσει ο άνθρωπος μόνος. Αιώνες περίμενε αυτό το πέρασμα, αυτό το Πάσχα. Ο Χριστός μας πέρασε·από τον θάνατο στη ζωή. Γι’ αυτό σήμερα «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, άδου την καθαίρεσιν». Χάθηκε ο θάνατος. Το κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε την «απαρχή» της «άλλης βιοτής, της αιωνίου» ζωής κοντά Του.

Μίλαγε με ενθουσιασμό και βεβαιότητα. Συγκινήθηκε. Σιώπησε λίγο και συνέχισε πιο δυνατά:

–Τώρα δεν υπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, άδης. Τώρα όλα χαρά, χάρις στην Ανάσταση του Χριστού μας. Αναστήθηκε μαζί Του η ανθρώπινη φύση. Τώρα μπορούμε και μείς να αναστηθούμε, να ζήσουμε αιώνια κοντά Του… Τι ευτυχία η Ανάσταση! «Και σκιρτώντες υμνούμεν τον Aίτιον». Έχεις δει τα κατσικάκια τώρα την άνοιξη να χοροπηδούν πάνω στο γρασίδι· να τρώνε λίγο από τη μάνα τους και να χοροπηδούν ξανά; Αυτό είναι το σκίρτημα, το χοροπήδημα. Έτσι έπρεπε και μεις να χοροπηδούμε από χαρά ανείπωτη για την Ανάσταση του Κυρίου και τη δική μας.

Διέκοψε πάλι το λόγο του. Ανέπνεα μια ευφρόσυνη ατμόσφαιρα.

–Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή; συνέχισε. Σε κάθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι μισό λεφτό στον εαυτό σου και να λες αργά-αργά αυτό το τροπάριο. Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου και στη ζωή του κόσμου όλου έγινε. Η Ανάσταση του Χριστού, η σωτηρία μας. Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου.

Μου σφίξε το χέρι, λέγοντας:

–Σου εύχομαι να «σκιρτάς» από χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου το χάος από το οποίο σε πέρασε ο Αναστάς Κύριος, «ο μόνος ευλογητός των Πατέρων»… Ψάλε τώρα και το «Χριστός Ανέστη».

Νίκη Κατσιάπη: 5 Μαΐου 1948

 

[...] Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες τον έπιανε μια νοσταλγία για όλα όσα έζησε ως παιδί. Η περίοδος της Σαρακοστής, η Μεγαλοβδομάδα και το Πάσχα ήταν από τις πιο δυνατές αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας. Θυμάται πως ήταν μια σταλιά παιδάκι, δεν ήξερε καν να διαβάζει, αλλά καταλάβαινε πότε έμπαινε η Σαρακοστή. Ο πατέρας στη βραδινή προσευχή τους έβαζε να ψάλλουνε το «Κύριε των Δυνάμεων». Μετά έμπαινε η Μεγαλοβδομάδα, πηγαίνανε κάθε βράδυ στην εκκλησία και περιμένανε τη μεγάλη μέρα της Λαμπρής. Όλα ήταν όμορφα εκείνη τη μέρα: η Λειτουργία αποβραδίς κι ας τον έπαιρνε καμιά φορά ο ύπνος στο στασίδι, η γιορτινή ατμόσφαιρα, το Λαμπριάτικο τραπέζι. Το πιο γλυκό και νοσταλγικό όμως, ήταν το κλείσιμο της γιορτής στο σπίτι.

Έτρωγαν νωρίς και μετά πηγαίνανε όλοι μαζί στα εικονίσματα, κάνανε την προσευχή και ετοιμάζονταν για τα κρεβάτια. Η μάνα τότε τους έλεγε μια πασχαλινή ιστορία, με το φως του καντηλιού. Την έλεγε μόνο μια φορά το χρόνο, το βράδυ του Πάσχα. Κάθε χρόνο την ίδια. Την είχε ακούσει τόσες φορές που την είχε μάθει απέξω. Ποτέ όμως, δεν την είχε βαρεθεί. Ήθελε να την ακούει ξανά και ξανά.

«Στο νησί που γεννήθηκα, σε ένα από τα Μαστιχοχώρια, ζούσε ένας άνθρωπος του Θεού, ο παπα-Γιάννης με την παπαδιά την Αμαλία και τα εφτά παιδιά τους. Όλα ευλογημένα. Ένα όμως ξεχώριζε: ο Αλέξανδρος. Προικισμένος από το Θεό με πολλά χαρίσματα, είχε καταφέρει να ξεχωρίζει από τα παιδιά της ηλικίας του. Πήγε νωρίτερα από την κανονική ηλικία στο Δημοτικό και κατάφερε όχι μόνο να το τελειώσει, αλλά και να αριστεύσει. Ύστερα ακολούθησαν οι Γυμνασιακές σπουδές. Παντού και πάντα πρώτος. Όχι μόνο στα μαθήματα. Είχε μια έμφυτη κλίση στη δημοσιογραφία και στην ποίηση. Έβγαλε δικό του περιοδικό όταν ήταν μόλις 15 χρόνων. Και έγραφε όμορφα ποιήματα ... Άλλοτε με το ψευδώνυμο Πέτασος κι άλλοτε με το Λαμπρινός. Αργότερα υπέγραφε με το όνομα Βερίτης που θα πει αληθινός. Γιατί ο Αλέξανδρος ήταν αληθινό παιδί του Θεού. Και στη χαρά και στη λύπη που τον επισκέφθηκε πρόωρα, όταν δέκα χρονών παιδάκι έπεσε στο κρεβάτι με ψηλό πυρετό που του άφησε μόνιμο πρόβλημα στην καρδούλα του.

Τι κι αν κουβαλούσε όμως, από τότε μια ασθενική καρδούλα; Μέσα της είχε φωλιάσει ο ίδιος ο Θεός που του έδινε τόση δύναμη, ώστε να μην μπορούν να καταλάβουν οι γύρω του πως το παλικάρι με το αστείρευτο χιούμορ είχε σοβαρό πρόβλημα υγείας.

Ο Αλέξανδρος ήταν παιδί του Θεού. Φτιαγμένο να αφιερωθεί στο Θεό. Και του δόθηκε ολοκληρωτικά, με όλη του την ψυχή. Μέχρι, που ξημερώνοντας της αγίας Ειρήνης, στις 5 Μαΐου του 1948, τρεις μέρες μετά τη Λαμπρή, νικημένος από την πάθησή του, πήγε να συναντήσει Εκείνον για τον οποίο είχε γράψει τα πιο όμορφα ποιήματά του...».

Ι. Ν. Παντανάσσης: Αναστάσιμο Σαρανταλείτουργο

 

Sportime: Καλή Επ-Ανάσταση!

 

Συντάκτης: Sportime Team

Ο Χριστός με την Ανάσταση του έκανε τη μεγαλύτερη επανάσταση όλων των αιώνων, κέρδισε τη μάχη των μαχών, ανάμεσα στη ζωή και τον Θάνατο…

Δεν έχουν σημασία τα γήινα όσο μεγάλα και αν φαίνονται…

Ο τελικός του Conference ή τα Final Four είναι νοήματα επί της γης, ενώ το δικό μας βαθύτερο νόημα φτάνει μέχρι τον ουρανό…

Πλαστήκαμε από τον Θεό για να νικήσουμε τον θάνατο, δεν μας χωράει κανένας τάφος και κανένα φέρετρο δεν θα μας κρατήσει στη γη…

Οι ελληνικές ομάδες μπορεί όταν κερδίζουν να μας στέλνουν σε τελικούς ευρωπαϊκών κυπέλλων, ο Χριστός όταν κέρδισε τον θάνατο μας έστειλε στην αιώνια ζωή…

Χρόνια Πολλά!

 

Προσδοκώ ανάσταση

 

ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ.

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Πάσχα ἱερόν ἡμῖν σήμερον ἀναδέδεικται».

Σήμερα νικήθηκε ὁ θάνατος, ἀφοῦ «Πάσχα ἐστί μετάβασις ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τήν ζωήν».

Σήμερα ἒλαμψε τό φῶς, διότι «Πάσχα τῶν ὀμμάτων ὁ φωτισμός».

Σήμερα ἡ ζωή ἐνίκησε τόν δυνάστη τοῦ ἀνθρώπου  ἃδη, γιά νά συνεχίσῃ ὁ ἱερός συγγραφεύς, «Πάσχα πιστῶν ἡ ὂντως ζωή».

Σήμερα οὐράνιο καί ἐπίγειο πανηγύρι, γιά νά διακηρύξῃ ὁ ἲδιος τῆς Ἀναστάσεως ὑμνητής, «Πάσχα παντός τοῦ κόσμου τρυφή».

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη ἑορτή ἀπό τήν Ἀνάσταση.«Ἑορτῶν ἑορτή καί πανήγυρις ἐστί πανηγύρεων»

Δέν ὑπάρχει συγκλονιστικότερη χαρά, ἀπό τήν χαρά τῆς Ἀναστάσεως, τήν ὁποία οὐδείς δύναται νά μᾶς ἀφαιρέσῃ. «Πάσχα γάρ ψυχῶν ἡ ἀναψυχή. Πάσχα τῶν νόων ἡ χαρμονή».

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου,

● Εἶναι ἡ σωτηρία ἀπό τό ἠθικό βάραθρο.

● Εἶναι ἡ λυτρωτική ἀνάσα ζωῆς γιά τόν σύγχρονο ἂνθρωπο, πού ζεῖ μέσα στήν ἀπελπισία.

● Εἶναι ἡ ἀνάγκη τῆς ψυχῆς, νά βρῇ τόν δρόμο γιά τήν αἰωνιότητα. «Πάσχα ἡ ἀνάβασις ἀπό γῆς εἰς τούς οὐρανούς».

● Εἶναι τό γκρέμισμα τοῦ τείχους ἀνάμεσα στόν Θεό καί στόν ἂνθρωπο.

● Εἶναι ἡ συμφιλίωση τῶν ἀνθρώπων  μεταξύ τους, οἱ ὁποῖοι, ἒχασαν τήν κοινωνία καί βιώνουν τήν φοβερή καί ψυχοκτόνο μοναξιά. «Πάσχα ἐν χαρᾷ ἀλλήλους περιπτυξόμεθα».

● Εἶναι τό πανηγύρι συμπάσης τῆς Ἐκκλησίας, μέσα ἀπό τόν Ἀναστάσιμο ὓμνο καί παιάνα καί τό κοινό Ποτήριο τῆς Ἀθανάτου Ζωῆς καί Τραπέζης, ὃπου τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Ζωοδότου Κυρίου δίδεται, «ἳνα οἱ ἂνθρωποι ζωήν ἒχωσι καί περισσόν ἒχωσι». «Γεύσασθε καί ἲδετε ὃτι Χριστός ὁ Κύριος».

● Εἶναι τό Φῶς τό Πανάγιο, τό ὁποῖο διαλύει τό σκότος τῆς φρικτῆς ἀγνωσίας μέσα στό ὁποῖο ζεῖ ἡ σύγχρονη κοινωνία. Ἀκούσατε, ἀδελφοί μου καί τέκνα, τόν ἱερόν Ὑμνογράφο, ὁ ὁποῖος πανηγυρικά μᾶς λέγει: «Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε καί γῆ καί τά καταχθόνια…».

Τό Πάσχα,

● Εἶναι ἡ εἰρήνη τοῦ κόσμου.

● Εἶναι ἡ ἀπάντηση στά ὃπλα, πού κατασκευάζουν οἱ μεγάλοι τῆς γῆς καί σκορπίζουν τόν θάνατο στούς λαούς.

● Εἶναι ὁ ἒλεγχος τῶν πλουσίων, οἱ ὁποῖοι καταχρῶνται τά ἀγαθά πού τούς ἒχει δώσει ὁ Θεός καί ἀφήνουν τή φτώχεια καί τήν πεῖνα νά θερίζουν τά παιδιά τῆς Ἀφρικῆς καί ὂχι μόνο.

● Εἶναι ἡ μόνη σωτηρία τοῦ ἀποϊεροποιημένου κόσμου, ὁ ὁποῖος δυστυχῶς σήμερα, υἱοθετεῖ τήν ἁμαρτία ὡς φυσικό τρόπο ζωῆς καί θεσμοθετεῖ τήν διαφθορά καί τόν ἠθικό ρῦπο,  μέ ἀποτέλεσμα νά εὐτελίζεται ὁ ἂνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἐδημιουργήθη κατ’ εἰκόνα καί καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ.

● Τό Πάσχα εἶναι ἡ γιορτή τῶν Ἀγγέλων καί τῶν Ἁγίων ἀπό τῆς ἀρχῆς καί μέχρι τῶν ἐσχάτων. Εἶναι ἡ χαρά τῶν υἱῶν τῆς Ἀναστάσεως προγόνων μας, οἱ ὁποῖοι ἐκράτησαν ψηλά τό ἀναστάσιμο λάβαρο τῆς ζωῆς καί τῆς ἐλευθερίας καί τό παρέδωσαν σέ μᾶς γιά νά συνεχίσωμε τήν πορεία μας σέ δρόμους ἀναστασίμους καί φωτοφόρους.

Ἡ παρουσία μας σήμερα, στήν Ἀνάσταση καί στήν Ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία, δέν εἶναι ἐθιμική, ἀλλά εἶναι μαρτυρία οὐσιαστική καί καρδιακή, ὃτι «Ἀνέστη Χριστός καί ζωή πολιτεύεται». Εἶναι  ὁμολογία, ὃτι δέν μποροῦμε νά ζήσωμε χωρίς τήν Ἀνάσταση καί ὃτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἡ χώρα τῆς Ἀναστάσεως. Διά τοῦτο πρέπει ἡ Πατρίδα μας, νά παραμείνῃ ὁ θεματοφύλακας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως καί τῆς Ἀποστολικῆς Ἀναστάσιμης παρακαταθήκης.

Παιδιά μου εὐλογημένα, παιδιά τῆς Ἀναστάσεως, Χριστιανοί μου,

Κρατεῖστε τά ἀναστάσιμα κεριά ἀναμμένα.

Φωτῖστε μέ τό Ἃγιο Φῶς τόν δρόμο τῶν παιδιῶν σας.

Δῶστε τους τήν ἀναστάσιμη χαρά, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Μεταγγῖστε στίς καρδιές τους τήν εἰρήνη καί τήν γαλήνη τοῦ ἐκ Τάφου ἀνατείλαντος Κυρίου.

Πεῖτε τους, ὃτι χωρίς τόν Ἀναστάντα Κύριο, ὁ ἂνθρωπος δέ ζεῖ, ἀλλά εἶναι ἁπλῶς μιά βιολογική ὓπαρξη καί τίποτε παρά πάνω.

 Διδάξτε στά παιδιά σας τήν ἀγάπη, πού εἶναι ἡ αὒρα τῆς εὐτυχίας καί νοηματοδοτεῖ τήν πορεία μας, μέσα στόν κόσμο καί στήν ἱστορία.

Μιλῆστε τους γιά τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἡ δύναμη, πού δίδει τήν προοπτική καί τήν βεβαιότητα τῆς αἰωνιότητος.

Μή χάσετε αὐτήν τήν χαρά καί τήν ὀμορφιά τῆς ζωῆς, πού μᾶς χαρίζει ἡ Ἀνάσταση.

Σήμερα εἶναι τό Πάσχα μας. Τό πέρασμά μας ἀπό τή φθορά στήν ἀφθαρσία. Ἀπό τόν θάνατο στή ζωή. Ἀπό τή γῆ στόν οὐρανό.

Αὐτή τήν ἀλήθεια, γηθοσύνως, οἱ πάντες κραυγάζομε καί μαζί μέ τόν ἱερό Ὑμνογράφο, ψάλλομε,.«Πάσχα τό τερπνόν, Πάσχα Κυρίου Πάσχα… Πάσχα Χριστός ὁ Λυτρωτής. Πάσχα ἂμωμον, Πάσχα μέγα, Πάσχα τῶν πιστῶν, Πάσχα τό πύλας ἡμῖν τοῦ Παραδείσου ἀνοῖξαν…»

Τοῦτο τό Πάσχα, τούτη τήν νίκη τῆς Ζωῆς ἐναντίον τοῦ θανάτου, ἀναγγέλλομε στούς ἐγγύς καί τούς μακράν∙ Στούς ἐν πάσῃ τῇ δεσποτείᾳ τοῦ Κυρίου εὑρισκομένους Ἓλληνας Ὀρθοδόξους ἀδελφούς μας καί πρός πάντα ἂνθρωπο, ἀνεξαρτήτως φυλῆς καί γλώσσης, ἡλικίας καί μορφώσεως καί τούς ἐναγκαλιζόμεθα ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου.

Παιδιά μου ἀγαπημένα,

Χριστός Ἀνέστη!

Χρόνια πολλά, λουσμένα στό φῶς καί στή χαρά τῆς Ἀναστάσεως.

Σᾶς ἀσπάζομαι ὃλους μέ τήν ἀναστάσιμη χαρά

καί μέ πατρική ἀγάπη,

Χριστός Ἀνέστη!      

 Ἅγιον Πάσχα 2024

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν   Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

«Κλαίει και θρηνεί Σε, η Πάναγνός σου Μήτηρ» – «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου τέκνον»

Ύπτιον ορώσα/ η Πάναγνός σε, Λόγε,/ μητροπρεπώς εθρήνει./ – Ω γλυκύ μου έαρ,/ γλυκύτατόν μου τέκνον/ πού έδυ σου το κάλλος;/ – Θρήνον συνεκίνει/ η Πάναγνός σου Μήτηρ,/ Σου, Λόγε, νεκρωθέντος./ – Η Δάμαλις τον Μόσχον/ εν ξύλω κρεμασθέντα/ ηλάλαζεν ορώσα./ – Ανέκραζεν η Κόρη θερμώς δακρυρροούσα/ τα σπλάχνα κεντωμένη./ – Ω φως των οφθαλμών μου/ γλυκύτατόν μου τέκνον/ πώς τάφω νυν καλύπτη;/ – Κλαίει και θρηνεί Σε/ η Πάναγνός σου Μήτηρ,/ Σωτήρ μου, νεκρωθέντα», πενθεί, στον επιτάφιο θρήνο, η Παναγία τον βασανισμένο και νεκρό μονογενή της στον σταυρό.

Το μοιρολόι της Μαρίας μεταφέρεται στους αιώνες... που ταυτίζει την Παναγία με το ανυπέρβλητο σύμβολο της βαρυπενθούσης μητρός. Είναι η πιο ανθρώπινη απ’ όλες τις θεϊκές και ένθεες μορφές. Το διαχρονικό σύμβολο της απροϋπόθετης αγάπης. Πρόσωπο που συμπυκνώνει όλες τις εκφάνσεις της μάνας – της μητρότητας. Κορίτσι. Γυναίκα. Τραγωδός. Μοιρολογίστρα. Η Μαρία θρηνεί με τον τρόπο μιας μάνας που έχασε τον γιο της – όχι τον θεό της, κι ας είναι η μοναδική που έχει δικαίωμα να τον βλέπει σαν θεό.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πατρῶν Χρυσόστομος: Ἀφήσαμε πίσω τούς σταυρωτάς τοῦ Κυρίου»

 

Πλήθη πιστῶν κατέκλυσαν τούς Ναούς τῆς Ἀποστολικῆς πόλεως τῶν Πατρῶν, τόσο κατά τήν Μεγάλη Πέμπτη τό βράδυ, στήν Ἀκολουθία τῶν Παθῶν, ὃσο καί κατά τήν Μεγάλη Παρασκευή στήν Ἀκολουθία τῆς Ἀποκαθηλώσεως.

Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος στήν Ἀκολουθία τῶν Παθῶν, ἐχοροστάτησε στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀνδρέου Πατρῶν, ὃπου χιλιάδες εὐσεβῶν χριστιανῶν προσῆλθαν γιά νά προσκυνήσουν τόν Ἑσταυρωμένο, ἐνῶ στήν Ἀκολουθία  τῆς Ἀποκαθηλώσεως, ἐχοροστάτησε στόν Ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν.

Ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος ἐχοροστάτησε στήν Ἀκολουθία τῶν Παθῶν στόν Ἱερό Ναό Ἁγίου Διονυσίου Πατρῶν, ἐνῶ στήν Ἀκολουθία τῆς Ἀποκαθηλώσεως στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου Πατρῶν, ὃπου ὡμίλησε δεόντως.

Ὁ Σεβασμιώτατος στήν σύντομη προσλαλιά του μετά τήν θαυμάσια ὁμιλία τοῦ Ἱεροκήρυκος Ἀρχιμ. π. Ἀμβροσίου Γκουρβέλου  στόν Μητροπολιτικό Ναό τῆς Εὐαγγελιστρίας κατά τήν Ἀκολουθία τῆς Ἀποκαθηλώσεως, εἶπε, ὃτι, «ἀφήσαμε πίσω τούς παλαιούς καί συγχρόνους σταυρωτάς τοῦ Κυρίου. Ἢδη νικήθηκαν καί σέ λίγο, ἐν χαρᾷ καί ἀγαλλιάσει θά ψάλωμεν: «Ἀνάστα ὁ Θεός κρίνων τήν γῆν, ὃτι σύ κατακληρονομήσεις ἐν πᾶσι τοῖς ἒθνεσι».

Ο Επιτάφιος στην Αγ. Σκέπη

Στολισμός Επιταφίου Αγ. Σκέπης

 

Θεία Κοινωνία

 

... Καθώς ο άνθρωπος μεταλαβαίνει, συμβαίνει μια πολλαπλή ένωσή του με όλο το υπόλοιπο σύμπαν. Στη θεία Μετάληψη θεωρούμε ότι συνοψίζεται και μεταμορφώνεται όλη η κτίση. 

Αποτελεί σύνοψη, πρώτον, ολόκληρου του υλικού κόσμου, που εκπροσωπείται μέσω των δύο βασικών τροφών –που εκφράζουν τη σχέση αυτού του κόσμου με τον άνθρωπο, γιατί μια καθοριστική έκφανση αυτής της σχέσης είναι η τροφή, όπως αναφέρει και ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν (ο άνθρωπος ζει επειδή τρώει, δηλαδή βάζει μέσα του τον κόσμο και ενώνεται μ’ αυτόν). 

Δεύτερον, αποτελεί σύνοψη όλης της ανθρωπότητας, με την υπερφυσική παρουσία του Χριστού, που δεν είναι απλώς άνθρωπος, αλλά νέος Αδάμ γι’ αυτό στο πρόσωπό Του περιλαμβάνονται δυνάμει όλοι οι άνθρωποι, από την αρχή μέχρι το τέλος της ιστορίας. 

Τρίτον, όλης της Θεότητας, γιατί ο Χριστός, ως Θεός, είναι πάντα ενωμένος με τα άλλα δύο Πρόσωπα της Αγίας Τριάδας. 

Τέταρτον, της σταύρωσης και της ανάστασης του Χριστού, γιατί το Σώμα Του κόπηκε και το Αίμα Του χύθηκε, καταργώντας τις θυσίες των παλιών θρησκειών και εγκαινιάζοντας το μόνο αληθινό τρόπο λατρείας, τη μόνη θυσία: την αυτοθυσία.

Έτσι, θεωρούμε ότι ο χριστιανός που μεταλαβαίνει επιτελεί την ύψιστη ένωση με όλη την ανθρωπότητα, με όλη τη δημιουργία και με το Θεό, αλλά και συμμετέχει με μυστικό τρόπο στη σταύρωση και την ανάσταση του Χριστού. Και φυσικά ενώνεται ιδιαίτερα με εκείνους που κοινωνούν την ίδια μέρα, γιατί όλοι κοινωνούμε από το «κοινό Ποτήριο»...

Θ. Ι. Ρηγινιώτης, θεολόγος

Ἡ ἐμπιστοσύνη τῶν Ἑλλήνων στοὺς θεσμοὺς

 

Ἀπογοητευτικὰ εἶναι τὰ στοιχεῖα ποὺ προκύπτουν γιὰ τὴ σύγχρονη ἑλληνικὴ κοινωνία ἀπὸ νέα ἔρευνα τῆς «διαΝΕΟσις», ποὺ διενεργήθηκε σὲ δεῖγμα 1.000 ἀνθρώπων καὶ ἔχει τίτλο «Τί πιστεύουν οἱ Ἕλληνες…»

Πολὺ χαμηλὰ ποσοστὰ ἐμπιστοσύνης στοὺς δημοκρατικοὺς θεσμοὺς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες πολίτες καταγράφει ἡ ἔρευνα. Κόμματα καὶ Βουλὴ δὲν κερδίζουν τὴν ἐμπιστοσύνη τῶν πολιτῶν, ἐνῶ πολὺ χαμηλὰ ποσοστὰ ἐμπιστοσύνης ἔχουν ἡ Δικαιοσύνη καὶ ἡ Ἀστυνομία. Ὅπως ἀναφέρουν ἡ ἑταιρεία καὶ οἱ συντάκτες τῆς ἔρευνας, τὰ κόμματα, ὡς πολιτικὸς καὶ κοινωνικὸς θεσμός, παραμένουν πλήρως ἀπαξιωμένα, καθὼς τὰ ἐμπιστεύεται μόλις τὸ 9% τῶν πολιτῶν.

Όχι smartphone στις ηλικίες κάτω των 13 ετών, όχι social media στους κάτω των 18

Έκθεση Γάλλων ειδικών, την οποία παρήγγειλε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν, με βάση την οποία οι γαλλικές Αρχές πρόκειται να λάβουν εν συνεχεία μέτρα για την προστασία των ανηλίκων. υποστηρίζει ανάμεσα στα άλλα:

- Τα παιδιά που είναι κάτω των 3 ετών δεν πρέπει να εκτίθενται σε οθόνες – ούτε καν της τηλεόρασης – ενώ κανένα παιδί δεν πρέπει να έχει κινητό τηλέφωνο πριν από την ηλικία των 11 ετών και κανένα παιδί κινητό με πρόσβαση στο διαδίκτυο πριν από την ηλικία των 13.

- Τα παιδιά δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούν smartphone πριν την ηλικία των 13 αλλά ούτε και να έχουν λογαριασμούς σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης όπως είναι το TikTok, το Instagram και το Snapchat πριν τα 18. 

Τα παιδιά γίνονται «εμπόρευμα» (σ.σ. merchandise) σε αυτήν τη νέα αγορά τεχνολογίας, καταγγέλλουν οι Γάλλοι επιστήμονες, υποστηρίζοντας ότι η σχέση των εφήβων με τα social media θα πρέπει να περιορίζεται σε «ηθικά» κοινωνικά δίκτυα όπως είναι για παράδειγμα το Mastodon τα οποία διαφοροποιούνται από τις κερδοσκοπικές πλατφόρμες των TikTok, Instagram, Snapchat κ.ά.

- Οι ρυθμίσεις «γονικού ελέγχου» χαρακτηρίζονται στις περισσότερες περιπτώσεις ανεπαρκείς.

ΠΗΓΗ: Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Πώς η αγιογράφηση του Αγίου Βασιλείου Βραχνεΐκων έφτασε μέχρι την Εθνική Βιβλιοθήκη

 

Περιηγηθείτε στο ναό πατώντας εδώ

ολόκληρο το ρεπορτάζ στο thebest.gr

 

H ΕΝ ΠΟΛΛΑΙΣ ΑΜΑΡΤΙΑΙΣ ΠΕΡΙΠΕΣΟΥΣΑ ΓΥΝΗ

 

«Δέξαι με –είπε– την αμαρτωλή, δέξαι μου το πέλαγος της αμαρτίας!» Και είδατε ότι τα δάκρυά της ήταν τόσα πολλά, που έβρεξαν τα άχραντα πόδια του Χριστού και αναγκάσθηκε να τα σκουπίσει με την πλούσια κόμη της. Δεν χρειαζόταν άλλο μύρο για τον Χριστό μας. Το πολυτιμότερο μύρο ήταν τα δάκρυά της, που άξιζαν μεγάλο πλούτο. Ήταν σε θέση να εξαλείψουν όλο το χρέος που είχε απέναντι στον Θεό. Και ενώ ήταν βυθισμένη στον βούρκο, καταπνιγμένη στη βρωμιά και στη δυσωδία, τα πολύτιμα εκείνα δάκρυα την βοήθησαν να λαμπρύνει το ένδυμα της ψυχής της και να γίνει αποδεκτή από τον Σωτήρα μας. Εμείς, άραγε, πότε θα λαμπρύνουμε το ένδυμα της ψυχής μας; Έτσι και κάθε αμαρτωλή ψυχή που κλαίει, που βρέχει νοερώς τα πόδια του Χριστού μας, δέχεται την ίδια ανταπόκριση, την οποία δέχθηκε και η πόρνη γυναίκα.

+ Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης