Είμαστε μαθητές
της Γ΄ Γυμνασίου του 3ου Γυμνασίου
Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης. Χθες μόλις
ακούσαμε στο δελτίο ειδήσεων για το τραγικό γεγονός του χαμού των 3 παιδιών
στην Καβάλα. Με την επιστολή μας αυτή απευθυνόμενοι στο 15χρονο παιδί που
χάθηκε θέλουμε να περάσουμε σε όλους το μήνυμα που προκύπτει από τη θυσία του.
Έτρεξες στο
κτίριο για να βοηθήσεις τα αδελφάκια
σου, μια πράξη που οδήγησε στο θάνατό σου. Όλοι γνωρίζουμε λοιπόν πως καθώς το
σπίτι φλεγόταν τα δύο μικρότερα παιδιά εγκλωβίστηκαν και δεν κατάφεραν να
βγουν έξω. Όταν εσύ το αντιλήφθηκες αυτό
μάθαμε πως έτρεξες στο κτίριο για να
βοηθήσεις τα αδελφάκια σου, μια πράξη που οδήγησε στο θάνατό σου.
Ξέρουμε πως οι περισσότεροι θα δώσουν το
μεγαλύτερο μέρος της προσοχής τους εκεί, στο θάνατο που προκλήθηκε, στις ζωές
που χάθηκαν. Εμείς όμως δεν σκοπεύουμε σ’ αυτό.
Θέλουμε να περάσουμε ένα δίδαγμα μέσα από την πράξη σου.
Πως όμως αυτή η
πράξη μπορεί να αποτυπωθεί στο μυαλό μας και να αποτελέσει πρότυπο για όλα τα παιδιά της ηλικίας μας;
Και κυρίως γιατί πρέπει να τη μιμηθούμε και να αποτελέσει σταθμό στη ζωή μας;
























