Ελ. Αράπη: «Πριν γίνεις δάσκαλος, πρέπει άνθρωπος να 'σαι…»

 

«Νομίζεις ότι είναι εύκολο να είσαι δάσκαλος, ότι αρκεί και μόνο ένας παραγεμισμένος εγκέφαλος για να σε κάνει ψυχής αγωγό.

Όσο περνάνε τα χρόνια, όσο πιο πολύ μαθητεύω στη μαθητεία, τόσο πιο πολύ νιώθω ότι ο χαρισματικός δάσκαλος εντέλει γεννιέται. Πρέπει να’ χεις όχι μόνο πληθώρα γνώσεων – ειλικρινά είναι το ελάχιστο εφόδιο- μα πληθώρα Αγάπης.

Πριν γίνεις δάσκαλος πρέπει Άνθρωπος να’ σαι.

Πώς να πλάσεις ψυχές αν δεν τρέμεις, αν δε λυγάς στο άγγιγμά τους.

Πώς να φουντώσεις την φλόγα που και ο πιο αδικημένος άνθρωπος κρύβει μέσα του, αν με την ψυχή σου δεν την ανάψεις.

Ναι ξέρω, χρησιμοποιώ συνέχεια τη λέξη ψυχή. Μα για μένα χωρίς ψυχή απλά δεν υπάρχεις.

Και ψυχή είναι η φλόγα, το πάθος, η λαχτάρα για δόσιμο, για ζωή, ακόμα και όταν όλα σου λένε ότι είσαι μόνος σου, εσύ μέχρι το τέλος στο παιδί να πιστεύεις. Να προφητεύεις το αδιανόητο, το θολό φως να βλέπεις.

Με το φως σου να το αγκαλιάζεις, νέους Ήλιους να πλάθεις.

Όχι δικούς σου, αυτόφωτους, ανεξάρτητους, ελεύθερους.

Το μεγαλύτερο στοίχημα είναι να μην τους συνθλίψεις, όσο πιο μεγάλος ο δάσκαλος τόσο πιο εύκολα πιστά αντίγραφά του πλάθει. Εκεί είναι που θα φανεί η Αντρεία σου -γιατί για μένα η Αντρεία δεν έχει φύλο, μόνο ψυχή- πόσο το ξένο, το διαφορετικό από εσένα μα μοναδικό θα δεις, θα οσμιστείς, θα αγγίξεις, θα εξυψώσεις.

Μην συνθλίβετε τα παιδιά, ελεύθερα αφήστε τα.

Σπείρτε την φλόγα, το πάθος σας, το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από τις γνώσεις σας. Η γνώση εξάλλου είναι αυτό που μένει όταν έχουμε ξεχάσει την πηγή της. Η γνώση είναι ήθος, στάση ζωής.

Και η μαθητεία δεν έχει όριο ηλικίας, το παιδί μέσα μας, δεν πεθαίνει ποτέ αρκεί να το αφήνουμε να εκφραστεί, με ενθουσιασμό, με γέλιο, με ορμή για τη ζωή. Τότε μόνο δεν θα γεράσουμε ποτέ, και ας ασπρίζουν τα μαλλιά μας, αρκεί να μην ασπρίσει και η ψυχή μας.

Κράτα ζωντανό το παιδί μέσα σου, αν θες δάσκαλος να ‘σαι.

Μην φοβηθείς να εκτεθείς, οι αδυναμίες σου είναι η δύναμή σου.

Σταμάτα να ταξιδεύεις μόνος μέσα σου, στα βιβλία σου, ταξίδεψε στις ψυχές των άλλων.

Ναι ξέρω, είναι επικίνδυνα αυτά τα ταξίδια, μα αν δεν τολμήσεις να αγγίξεις, να πληγωθείς, να πονέσεις, δάσκαλος δεν είσαι, γιατί ο πραγματικός δάσκαλος ακόμα και αν φοβάται, τολμά.

Γονάτισε, μην προσκυνήσεις ποτέ, μα γονάτισε, στο ύψος του παιδιού φτάσε. Κι ας είναι πιο ψηλό από εσένα τώρα πια, σε θέλει γονατιστό δίπλα του να το αγκαλιάσεις.

Αν δεν το αγαπήσεις, αν δεν πιστέψεις αυτό, αν δεν δεις το αύριο στα μάτια του, κόψε τα χέρια, τη γλώσσα σου, αφανίσου.

Θέλει φλέγουσα ψυχή να 'χεις, για να αγγίξεις τον Άνθρωπο.

Να καίγεσαι, αν τον κόσμο δεν αλλάξεις.

Μόνο έτσι, δάσκαλο θα σε ονομάσω.» 

Πηγή: thechildrenslab.net

Εκδρομή στο Ρούπελ το 1989

 

Αρχείο ΓΔΜ

Μηνύματα Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου για τη νέα σχολική χρονιά

 

ΜΗΝΥΜΑ

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΙ ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄

Πρός τούς μαθητές καί μαθήτριες τῶν Δημοτικῶν Σχολείων

Μέ τήν εὐκαιρία τῆς ἐνάρξεως τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους 2026-2027

Ἀγαπημένα μου παιδιά,

Μέ πολλή χαρά καί συγκίνηση βλέπω ξανά τά ὄμορφα καί γελαστά σας πρόσωπα καί χαίρομαι πού ἐπικοινωνῶ μαζί σας αὐτήν τήν τόσο σημαντική ἡμέρα, τήν πρώτη τῆς νέας σχολικῆς χρονιᾶς.

Μιά καινούρια σχολική χρονιά ἀρχίζει μέ τόν Ἁγιασμό πού μόλις τελέσαμε. Εἴδατε στόν Ἁγιασμό ὁ Ἱερέας βύθισε τρεῖς φορές τόν Σταυρό μέσα στό νερό ψάλλοντας τό «Σῶσον Κύριε τόν λαόν σου...». Τρεῖς φορές, στό ὄνομα τῆς ἁγίας Τριάδος, ὅπως ἑνώνουμε τά τρία μας δάχτυλα καί κάνουμε τόν σταυρό μας, στό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Ἡ καινούρια λοιπόν σχολική χρονιά ἀρχίζει μέ τήν βοήθεια καί τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Κάναμε ὅλοι μαζί μιά προσευχή στόν Θεό, νά μᾶς ἁγιάσει ὥστε τά ἔργα μας νά εἶναι ὄμορφα καί δημιουργικά. Καί αὐτήν τήν προσευχή οἱ Ἄγγελοι τήν μετέφεραν μέ πολλή χαρά στόν Θεό, πρῶτον γιατί ἔγινε ἀπό ἐσᾶς τά παιδιά πού ὁ Χριστός μας τόσο πολύ σᾶς ἀγαπάει καί δεύτερον γιατί εἴμαστε ὅλοι μαζί ἑνωμένοι καί ἀγαπημένοι τούτη τήν ὄμορφη ἡμέρα.

Μήν ξεχάσουμε λοιπόν αὐτήν τήν πρώτη ἡμέρα. Ὅλη τήν χρονιά νά εἴμαστε ἑνωμένοι καί ἀγαπημένοι. Αὐτό εἶναι τό πιό σπουδαῖο, γι’ αὐτό καί μαθαίνουμε γράμματα, γιά νά μάθουμε νά ἀγαποῦμε καί νά βοηθᾶμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο.

Παιδιά μου ἀγαπημένα, σίγουρα ἔχετε ἔλθει στό σχολεῖο γιά νά πάρετε πολλά ἐφόδια, νά μάθετε πολλά πράγματα. Ἔχετε ἔλθει ὅμως καί γιά νά δώσετε. Νά δώσετε βοήθεια σέ ὅποιον χρειασθεῖ, ὄχι μόνο στόν φίλο ἤ στήν φίλη μας.

Νά πιάσουμε ἀπό τό χέρι καί νά στηρίξουμε καί αὐτόν πού δέν τόν κάνουμε παρέα. Νά μήν ὑπάρχει οὔτε ἕνα παιδί στήν τάξη σας ἀπομονωμένο καί στεναχωρημένο.

Ἔτσι λοιπόν, μέσα στήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί στήν ἀγάπη τῶν καλῶν σας δασκάλων, σᾶς δίνω κι ἐγώ τήν εὐχή μου νά περάσετε μιά πολλή ὄμορφη καί δημιουργική σχολική χρονιά, πού ὅπως ἔτσι ὄμορφα ἄρχισε, ὄμορφα καί νά ὁλοκληρωθεῖ. Εὐχομαι ὑγεία καί πρόοδο σέ ὅλους!

Μέ πολλές ἐγκάρδιες εὐχές,

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος

+ Ὁ Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος

MHNYMA

ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΩΤΑΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΘΗΝΩΝ & ΠΑΣΗΣ ΕΛΛΔΟΣ

κ.κ. ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ Β΄

Πρός τούς Ἐκπαιδευτικούς τῶν Σχολείων μας

Μέ τήν εὐκαιρία τοῦ νέου σχολικοῦ ἔτους 2026-2027

Ἀγαπητές καί ἀγαπητοί Ἐκπαιδευτικοί,

Βρίσκεστε καί πάλι στό ξεκίνημα μιᾶς νέας σχολικῆς χρονιᾶς. Κάποιοι ἀπό ἐσᾶς «παλιοί» καί ἔμπειροι˙ ἄλλοι, νεοδιορισθέντες, ἀμήχανοι κάπως μπροστά στίς προκλήσεις τῆς νέας σας ἀρχῆς. Στά χρόνια τῆς νεότητας μου, βρέθηκα κι ἐγώ στήν δική σας θέση. Γνωρίζω κάπως τίς ἀγωνίες καί τούς προβληματισμούς σας, τίς ἔγνοιες καί τίς προσδοκίες σας. Ἐπιτρέψτε μου λοιπόν νά μοιραστῶ μαζί σας κάποιες σκέψεις, πού ἐκπορεύονται ὄχι τόσο ἀπό διάθεση νουθεσίας, ὅσο ἀπό τήν ἀγάπη κάποιου πού βάδισε κάποτε στά δικά σας βήματα καί τώρα νιώθει ἀπέναντί σας εὐθύνη πατρική.

Γνωρίζετε πολύ καλά πώς διακονεῖτε τόν πιό εὐαίσθητο τομέα μιᾶς πολιτείας: σμιλεύετε τούς ἀνθρώπους πού θά διαμορφώσουν τό μέλλον. Δίνετε σχῆμα στόν ψυχισμό αὐτῶν, πού μέ τή σειρά τους θά δώσουν σχῆμα στό αὔριο τοῦ τόπου μας. Καί ἡ δουλειά σας δέν εἶναι εὔκολη. Ἀπαιτεῖ καλή συγκρότηση. Ὄχι μόνο γνωστική, ἀλλά καί γενικότερα προσωπική. Χρειάζεται νά γνωρίζετε καλά τά ὅρια τῆς σχολικῆς τάξης, τήν ἰσορροπία τῆς αὐστηρότητας καί τῆς ἐπιείκειας, τῆς δικαιοσύνης καί τῆς «οἰκονομίας», τῆς προσήνειας καί τῆς ἀπόστασης πού ἀπαιτεῖ ἡ θέση σας.

Τό νά ἐκπαιδεύεις νέους ἀνθρώπους σημαίνει νά ἐμπνέεις ζωή. Μήν σᾶς φαίνεται ὑπερβολική μιά τέτοια κουβέντα. Ἕνα μεγάλο μέρος αὐτοῦ πού ἀποκαλοῦμε ζωή εἶναι ἡ συσσώρευση τοῦ πολιτισμοῦ τοῦ παρελθόντος, αὐτοῦ δηλαδή πού οἱ ἀνθρώπινες κοινωνίες ἔκριναν καλό νά διασώσουν καί νά μεταλαμπαδεύσουν ὡς γνώση στούς ἑπόμενους. Κι ἐσεῖς εἶστε οἱ κομιστές αὐτοῦ τοῦ πολιτισμοῦ. Ὅταν «κάνετε παράδοση» μέσα στήν σχολική τάξη, δέν παραδίδετε ἁπλῶς πληροφορίες ἀλλά κύτταρα ζωῆς. Γι’ αὐτό κι ἔχει μεγάλη σημασία ἡ γνώση νά παραδίδεται ὡς ἔμπνευση ζωῆς. Πόσοι καί πόσοι ἄνθρωποι δέν ἐπέλεξαν κατεύθυνση στόν βίο τους, ἐπειδή ἔτυχε στά σχολικά τους χρόνια νά συναντήσουν ἕναν δάσκαλο πού στάθηκε γι’ αὐτούς ἔμπνευση καί ὁδηγός;

Εἶναι φυσικό νά νιώθετε εὐθύνη. Κι ἐνίοτε, νά νιώθετε τήν εὐθύνη βαριά στούς ὤμους σας. Ὅμως, ἔχει σημασία νά θυμᾶστε πώς στό ἔργο σας δέν εἶστε μόνοι. Καί δέν ἐννοῶ μονάχα τίς δομές πού τό κράτος ἔχει προνοήσει νά σᾶς συνεπικουροῦν. Μιλῶ γιά τήν ἄνωθεν βοήθεια, τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας. Εἶναι «πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν», εἶναι μαζί σας ἀνά πᾶσα ὥρα καί στιγμή, ἀρκεῖ νά θελήσετε νά Τοῦ ἀνοίξετε τήν πόρτα τῆς καρδιᾶς σας. Ἄν Τοῦ ἀπευθυνθεῖτε, θά διαπιστώσετε μέσα σας ζωντανό τόν λόγo τοῦ Χριστοῦ, «Δεῦτε πρός μέ πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς» (Μάτθ. 11,28), καί θά νιώσετε ἐλαφρύτερο τό φορτίο τῆς εὐθύνης σας.

Εὔχομαι λοιπόν, ἡ φετινή σχολική χρονιά νά εἶναι γιά σᾶς χρονιά δημιουργικοῦ κόπου καί συνάμα χρονιά ἐν Χριστῷ παρακλήσεως καί ἀναπαύσεως. Ὁ Θεός νά σᾶς σκεπάζει καί νά εὐοδώνει τά ἔργα σας!

Μέ ἀγάπη Χριστοῦ,

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος

+ Ὁ Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος

Εκδρομές παλιές... (ΙΙ)

 

Ι. Μ. ΕΛΩΝΗΣ - ΤΑΥΓΕΤΟΣ - ΧΦΔ 1997

1998 - Μέτσοβο - Τρίκαλα - Ι.Μ. Βησσαρίωνος - ΧΦΔ

Υπάρχουν δούλοι σήμερα! - ΓΕΧΑ Αιγίου

 

Μιὰ «μέση» εὐρωπαϊκὴ οἰκογένεια,

ποὺ ἔχει ὅλα ὅσα καθιστοῦν ἄνετη

τὴν καθημερινή μας ζωή,

ἔχει τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο

μιᾶς πλούσιας ρωμαϊκῆς οἰκογένειας

ποὺ διέθετε τριάντα δούλους.

Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε τριάντα δούλους

–τὴ θέση τους ἔχουν οἱ συσκευές.

Ἀλλὰ μποροῦμε νὰ τὰ ἔχουμε

ὅλα αὐτά, ἐπειδὴ ὑπάρχουν ἄνθρωποι

ποὺ τοὺς λείπουν τὰ πάντα

σὲ ἄλλα μέρη τοῦ κόσμου

καὶ τοὺς ὁποίους ἐκμεταλλεύεται

τὸ οἰκονομικό μας σύστημα.

Οἱ δοῦλοι ὑπάρχουν, ἁπλῶς εἶναι ἀλλοῦ.

π. Πλακίδας Deseille

«Ψηλαφῶντας τὸ θαῦμα» ἐκδ. Ἔαρ

Μητροπολίτης Πατρών Χρυσόστομος: « Μιά Ἑλλάδα πού ἀνησυχητικά γερνάει…»

 

Τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.

Μέ τήν ἒναρξη τῆς νέας Σχολικῆς χρονιᾶς, τόσον ἀπό το  Ὑπουργεῖο Παιδείας, ὃσον καί ἀπό τίς κατά τόπους Ἐκπαιδευτικές Ἀρχές, διεπιστώθη ὃτι ὁ ἀριθμός τῶν μαθητῶν μειώθηκε σημαντικά καί αὐτό φαίνεται ἀπό τίς ἐγγραφές στήν πρώτη τάξη τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου. Ἀπό τήν εἰσαγωγή μαθητῶν στήν πρώτη τάξη κάθε χρόνο, φαίνεται καί ἡ πορεία τοῦ Σχολείου στην συνέχεια, ὡς πρός τόν ἀριθμό τῶν μαθητῶν.

Στήν Δυτική Ἑλλάδα, ἐφέτος, σύμφωνα με ὃσα ἐγγράφησαν σέ τοπική Ἐφημερίδα (Πελοπόννησος 22-23 Αὐγούστου 2026) καί σύμφωνα, ὡς σημειώνεται, μέ ὃσα εἶπε ὁ Περιφερειακός Διευθυντής Δυτικῆς Ἑλλάδος, ἒχομε 20% λιγότερους μαθητές.

Ἡ νέα σχολική χρονιά σέ Ἀχαΐα, Αἰτωλοακαρνανία καί Ἠλεία ἀρχίζει μέ 600 μαθητές λιγότερους ἀπό πέρυσι. Δυστυχῶς ἡ πραγματικότητα εἶναι, ἀπογοητευτική και ἐξόχως ἀνησυχητική. Σέ πολλές περιπτώσεις γίνεται συνένωσις τμημάτων, ἀλλά καί Σχολεῖα κλείνουν. Ἐπειδή ἒχομε ἂμεση και συνεχῆ ἐπικοινωνία τόσο μέ τήν μεγαλούπολη τῶν Πατρῶν, ὃσο καί μέ τήν ὓπαιθρο, σημειώνομε μέ πόνο ψυχῆς, ὃτι ζοῦμε σέ μια Ἑλλάδα, ἡ ὁποία συνεχῶς σμικρύνεται, συρρικνώνεται, γερνάει.

Δέν τολμῶ, νά ξεστομίσω καί νά σημειώσω τόν ὃρο πεθαίνει. Μοῦ εἶναι ἀδύνατον, νά διανοηθῶ ἢ νά ἐκφράσω κάτι τέτοιο. Ἀπό ἐτῶν πολλῶν ἐπισημαίνομε μέ ἒμφαση, ὃτι τελειώνει ἡ ὓπαιθρος χώρα. Ὃλα τά μέτρα τά ὁποῖα κατά τίς τελευταῖες δεκαετίες ἐλήφθησαν, ὡδήγησαν στήν συρρίκνωση τῶν χωριῶν μας.

Δυστυχῶς πλέον ὃποιος πεθαίνει, παίρνει καί τό κλειδί τοῦ σπιτιοῦ του μαζί του. Τά σπίτια κλείνουν, οἱ δρόμοι καί οἱ αὐλές χορταριάζουν, οἱ ἀνθρώπινες φωνές πιά δέν ἀκούγονται. Ὁ μόνος ἦχος πού ἒρχεται νά παρηγορήσῃ, εἶναι ὁ ἦχος τῆς καμπάνας. Ἡ παρουσία τοῦ Ἱερέως εἶναι ἡ ἀντίσταση σ’ αὐτή τήν ἐπιθανάτιο πορεία τῆς χώρας μας.

«Σῶστε μας Δέσποτα. Μιλῆστε παντοῦ. Ἡ Πατρίδα μας πεθαίνει…», μοῦ φώναξε ἓνας ἡλικιωμένος, ὃταν τελείωσε ἡ Παράκληση, στήν Παναγία μας, σέ ὀρεινό χωριό τῆς Μητροπόλεώς μου. Πῶς νά μείνουν τά παιδιά μας στά χωριά; Με τί νά ἀσχοληθοῦν; Ὃλα τελείωσαν, τά τελείωσαν.

Η  γεωργία ἀπαξιώθηκε, ἡ κτηνοτροφία καταστράφηκε. Τά προϊόντα πού παρήγαγε ἡ γῆ μας, δέν ἀπορροφῶνται πλέον. Τά πρόβατα ἐθανατώθησαν. Καί σάν μή φθάνουν ὃλα αὐτά ἦλθαν οἱ πυρκαγιές καί ἀποτελείωσαν ὃ,τι ἀπέμενε. Ἀναμένουν οἱ δύστυχοι ἐναπομείναντες στά χωριά τίς, ὃποιες, ἐπιδοτήσεις τους ὑπεσχέθησαν.

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΠΑΝΤΑΝΑΣΣΗΣ ΠΑΤΡΩΝ - ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ

 

Ο Σταμάτης Σπανουδάκης στο Μεσολόγγι για τα 200 χρόνια

Στην εφημερίδα Πελοπόννησο και τον δημοσιογράφο Π. Ρηγόπουλο παραχώρησε συνέντευξη ο Σταμάτης Σπανουδάκης. Ανάμεσα στα άλλα αναφέρθηκε και στο Μεσολόγγι με την ευκαιρία της συναυλίας που πρόκειται να δώσει με αφορμή τα 200 χρόνια από την Έξοδο.

... - Αν οι εξοδίτες μπορούσαν να δουν τη σημερινή Ελλάδα, τι πιστεύετε ότι θα τους πλήγωνε περισσότερο και τι θα τους έκανε να πουν «άξιζε η θυσία μας»;

Θα έβλεπαν ότι υπάρχουν ακόμη κάποιες μονάδες ανθρώπων που αγωνίζονται. Σήμερα κοστίζει να πεις «είμαι του Χριστού», «είμαι της οικογένειας», «είμαι της πατρίδας». Κάποιοι όμως ακόμη αισθάνονται Ελληνες. Εύχομαι και προσεύχομαι να ξυπνήσει η Ελλάδα, όχι αλλάζοντας κυβερνήσεις, αλλά ανακαλύπτοντας τι πραγματικά ήμασταν. Κάποιοι το έχουν βρει, όπως μοναχοί στο Αγιον Ορος ή άνθρωποι που φιλοσοφούν, αλλά δεν μιλούν πολύ. Οι εξοδίτες μπορεί να απογοητεύονταν, αλλά θα χαίρονταν για εκείνους που, αναλογικά, συνεχίζουν το παράδειγμά τους.

- Η Ελλάδα του 1826 ήταν φτωχή, πολιορκημένη και διχασμένη. Η Ελλάδα του 2026 είναι ελεύθερη, αλλά συχνά μοιάζει να έχει χάσει την αυτοπεποίθησή της. Τι χάσαμε αυτά τα 200 χρόνια και τι δεν πρέπει να χάσουμε ποτέ;

Το χειρότερο που χάσαμε είναι η πίστη. Και αυτή δεν πρέπει να τη χάσουμε ποτέ. Η δύναμη είναι να κάνεις ένα βήμα πίσω και να πεις «ό,τι ο Θεός θέλει». Δεν είναι εύκολο, γιατί μπορεί να θέλει και σταύρωση. Ο Θεός είναι αγάπη και ο Χριστός μάς έδειξε πώς αγαπάμε, αλλά η αγάπη περνάει από τον σταυρό. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για τη θυσία. Δεν ξέρω πώς θα φερόμουν σε μια πραγματική δοκιμασία. Ελπίζω όμως να έκανα το σωστό: «πάρε με, Χριστέ μου, να ’μαι κοντά σου»...

Όλη τη συνέντευξη μπορείτε να την διαβάσετε στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ

Ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος για το τραγικό συμβάν

 

«Έφυγαν από τη ζωή δύο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι ξεκίνησαν την πορεία τους με χρηστές ελπίδες και όνειρα, έχοντας το μέλλον μπροστά τους και την αγάπη των δικών τους. Χάθηκαν όμως υπηρετώντας το καθήκον, με βαθιά αφοσίωση στην Πατρίδα.

Αυτή την ώρα η σκέψη μας βρίσκεται κοντά στις οικογένειές τους, στους γονείς τους και σε όλους εκείνους που τους αγάπησαν.

Στο πλευρό τους στέκονται και οι συνάδελφοί τους· άνθρωποι που έζησαν μαζί τους, πέταξαν μαζί τους και μοιράστηκαν τις αγωνίες, τις χαρές και τις δυσκολίες της καθημερινότητας. Σήμερα πενθούν δύο δικά τους πρόσωπα. Ο καθένας θα κρατά μέσα του τη δική του ανάμνηση, μια στιγμή, μια κουβέντα, ένα χαμόγελο. Και αυτή η μνήμη θα τους συνοδεύει.

Δεν υπάρχουν λόγια μπροστά σε έναν τέτοιο πόνο.

Προσευχόμαστε ο Θεός να αναπαύσει τις ψυχές τους και να χαρίσει στους συγγενείς την παρηγοριά Του, το κουράγιο και τη δύναμη που χρειάζονται για να αντιμετωπίσουν αυτή τη μεγάλη απώλεια.

Ας είναι αιωνία η μνήμη τους».

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος 

6.9.2026

Εκδρομές παλιές... (Ι)

 

Στην Ιερά Μονή Μολυβδοσκεπάστου τον Φεβρουάριο του 1995

Στην Αγία Θεοδώρα τη Βάστα το 2001

ΕΤΣΙ ΜΙΛΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ – Άγνωστες ιστορίες από την Παλαιά Διαθήκη

 

Το βιβλίο αυτό που κρατάς στα χέρια σου, αγαπητέ αναγνώστη μεταφέρει κάποιες βολίδες, κάποιες αναμμένες σπίθες από την τρανή πυρκαγιά του στόματος του Θεού. Κι αν βρει ψυχή απλή και δεκτική, όμορφη κατά Θεόν, θα την πυρπολήσει…

Συγγραφέας: ΤΣΟΛΑΚΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ)

Εκδόσεις: ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ “Ο ΣΩΤΗΡ”

Σελίδες: 176

Κωδικός: 01-638

13η Συνάντηση νέων οικογενειών στην ΑΓΚΥΡΑ (20.9.2026)

 

Από την 12η Συνάντηση νέων οικογενειών (2025)

Την Κυριακή 20.9.26 θα πραγματοποιηθεί στην κατασκήνωση «ΑΓΚΥΡΑ» στην Παναγοπούλα Πατρών, η 13η συνάντηση νέων οικογενειών.

Το πρωί θα τελεστεί Θεία Λειτουργία (7.45 – 10.30 π.μ.) στον Ιερό Ναό των Αγ. Τεσσαράκοντα Μαρτύρων. Θα ακολουθήσει πρόγευμα - προσφορά της κατασκήνωσης και ελεύθερος χρόνος αναστροφής μεταξύ μας.

Στις 11.30 π.μ. ο Πανοσ. Αρχιμ. π. Λαυρέντιος Καρανάσιος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Αιτωλίας & Ακαρνανίας θα εισηγηθεί το θέμα: 

" Ὁ ἐν Χριστῷ γάμος". 

Θα ακολουθήσει σχετική συζήτηση.

Στη συνέχεια το μεσημεριανό γεύμα θα είναι ευθύνη των επισκεπτών και των οικογενειών.

Να υπενθυμίσουμε:

α) Μπορείτε να προσκαλέσετε και άλλες οικογένειες που ίσως δεν λάβουν από την οργανωτική επιτροπή πρόσκληση και

β) Κατά τη διάρκεια της ομιλίας και της συζήτησης για τα μικρότερα παιδιά θα υπάρξει φύλαξη ενώ τα μεγαλύτερα θα μπορούν να παίξουν στα γήπεδα της κατασκηνώσεως και να απασχοληθούν με άλλες ευχάριστες δραστηριότητες.

Ελπίζουμε ότι, με τη βοήθεια του Θεού, θα ζήσουμε μια υπέροχη εμπειρία, μέσα σε ατμόσφαιρα χαράς και οικοδομητικής επικοινωνίας.

Σας περιμένουμε...

Κυριακή ΙΔ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ - Το Αποστολικό & Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής

 

Ο Απόστολος

Προς Κορινθίους Β΄ Επιστολή Παύλου (α΄ 21 - β΄ 4)

Αδελφοί, ο Θεός, που στερεώνει και εμάς και εσάς στο Χριστό και μας έχρισε λαό του,  είναι ο ίδιος που με τη σφραγίδα του μας εγγυάται το μέλλον και σαν πρόγευσή του δίνει μέσα στις καρ­διές μας το Πνεύμα. Μάρτυς μου ο Θεός, που γνωρίζει τα βάθη της ψυχής μου ότι δεν λέω ψέματα. Δεν ξανάρθα στην Κόρινθο, για να μη σας λυπήσω. Αυτό δεν σημαίνει πως θέλω να σας επιβληθώ σε ζητήματα της πί­στεως, γιατί σ’ αυτό μένετε σταθεροί. Επειδή όμως θέλω να συμβάλω στη χαρά σας. Γι’ αυτό έκρινα σωστό να μη σας φέρω λύπη, όταν θά ’ρθω ξανά κοντά σας. Γιατί, αν εγώ σας προκαλώ λύπη, τότε θα πρέπει να παίρνω χαρά από κείνους που στενοχωρώ. Γι’ αυτό σας έγραψα όπως σας έγραψα, ώστε όταν έρθω να μη δοκιμάσω λύ­πη από κείνους που έπρεπε να μου δώσουν χαρά. Είμαι απόλυτα βέβαιος πως όλοι σας πιστεύετε ότι η δική μου χαρά είναι χαρά όλων σας. Σας έγραψα με πολλή οδύνη, με πόνο στην καρδιά και με πολ­λά δάκρυα, όχι για να σας στενοχωρήσω, αλλά για να γνωρίσετε την περίσσια αγάπη που έχω για σας.

Το Ευαγγέλιο

Κατά Ματθαίον (κβ΄ 2-14) - Η Παραβολή τού Μεγάλου Δείπνου)

Εἶπεν ὁ Κύριος τὴν ἑξῆς παραβολή:

«Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ ἕνα βασιλέα, ὁ ὁποῖος ἐπρόκειτο νὰ κάνῃ τοὺς γάμους τοῦ υἱοῦ του. Καὶ ἔστειλε τοὺς δούλους του νὰ καλέσουν τοὺς καλεσμένους εἰς τοὺς γάμους, ἀλλὰ αὐτοὶ δὲν ἤθελαν νὰ ἔλθουν.

Πάλιν ἔστειλε ἄλλους δούλους μὲ τὴν ἐντολήν, «Νὰ πῆτε εἰς τοὺς καλεσμένους: ἑτοίμασα τὸ γεῦμα μου· οἱ ταῦροι καὶ τὰ μανάρια ἔχουν σφαγῆ καὶ ὅλα εἶναι ἔτοιμα. Ἐλᾶτε εἰς τοὺς γάμους».

Αὐτοὶ ὅμως τοὺς ἠγνόησαν καὶ ἔφυγαν, ὁ ἕνας εἰς τὸ χωράφι του, ἄλλος εἰς τὸ ἐμπόριόν του. Οἱ λοιποί, ἀφοῦ συνέλαβαν τοὺς δούλους του, τοὺς ἐκακοποίησαν καὶ τοὺς ἐσκότωσαν.

Καὶ ὁ βασιλεύς ἐκεῖνος, ὅταν τὸ ἄκουσε, ὠργίσθηκε καὶ ἔστειλε τὸν στρατόν του καὶ ἐξωλόθρευσε τοὺς φονηάδες ἐκείνους καὶ ἔκαψε τὴν πόλιν τους.

Τότε λέγει εἰς τοὺς δούλους του, «Ὁ μὲν γάμος εἶναι ἔτοιμος, οἱ καλεσμένοι ὅμως δὲν ἦσαν ἄξιοι. Πηγαίνετε λοιπὸν εἰς τὰ σταυροδρόμια καὶ ὅσους βρῆτε, καλέστε τους εἰς τοὺς γάμους».

Καὶ οἱ δούλοι ἐβγῆκαν εἰς τοὺς δρόμους, ἐμάζεψαν ὅλους ὄσους εὑρῆκαν, κακοὺς καὶ καλούς, καὶ ἐγέμισε ἡ αἴθουσα τοῦ γάμου ἀπὸ φιλοξενούμενους.

Ὅταν δὲ ἐμπῆκε ὁ βασιλεὺς νὰ δεῖ τοὺς φιλοξενούμενους, εἶδε ἐκεῖ ἕναν, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε ἔνδυμα γάμου, καὶ τοῦ λέγει, «Φίλε, πῶς ἐμπῆκες ἐδῶ χωρὶς νὰ ἔχῃς ἔνδυμα γάμου;», αὐτὸς δὲ ἔμεινε βουβός. Τότε εἶπε ὁ βασιλεύς εἰς τοὺς ὑπηρέτας, «Ἀφοῦ τοῦ δέσετε τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια, σηκώστε τον καὶ ρίξτε τον ἔξω εἰς τὸ σκοτάδι· ἐκεῖ θὰ εἶναι τὸ κλάμα καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν».

Διότι πολλοὶ εἶναι οἱ καλεσμένοι, λίγοι ὅμως εἶναι οἱ ἐκλεκτοί».

Στην Άγκυρα το 1988

 

Μια ξεχωριστή φωτογραφία που μας έστειλαν, δημοσιεύουμε σήμερα αγαπητοί φίλοι.

Αφορά στην κατασκήνωση Άγκυρα και είναι τραβηγμένη το 1988, όπως μας πληροφόρησαν.

Καθιστοί από αριστερά: Χρήστος Κούλης, Νικόλαος Σωτηρόπουλος, π. Σωτήριος Τσάφος και π. Βασίλειος Μπακογιάννης.

Όρθιοι από αριστερά: Αναστάσιος Περιστερόπουλος και Χρήστος Αποστολόπουλος 

Θυμάμαι...! (Ἀθαν. Ἀβραμίδης - Καθηγητής Ἰατρικῆς Παν/μίου Ἀθηνῶν)

 

«...και τί δεν θυμάμαι!... Ποιό πρώτο όμως και ποιό δεύτερο.

Όταν αρχίσουν οι αναμνήσεις δεν είναι εύκολο νά σταματήσεις. Όμως στάθηκα περισσότερο σέ μιά φωτογραφία, τήν οποία καί σάς μεταφέρω. Είναι από μιά μεγααααλη τήν εποχή εκείνη εκδρομή, δεύτερη μέρα τῶν Χριστουγέννων τοῦ 1948, στό Ὀρφανοτροφεῖο τῆς Βουλιαγμένης, στό ὁποῖο πήγαμε μέ τό πλέον σύγχρονο μεταφορικό τῆς ἐποχῆς, ἕνα γκαζοζέν φορτηγό, ἀνεβασμένοι στήν καρότσα του. Καί χωρέσαμε ὅλοι, μέ προορισμό νά ψυχαγωγήσουμε τά παιδιά τοῦ Ὀρφανοτροφείου. Ἀπό τήν ἐπίσκεψή μας ἐκείνη καί ἡ ἀναμνηστική φωτογραφία, μέ τούς ἑξῆς, ὡς φοιτητές ἤ σπουδαστές, τότε:

Σειρά πρώτη. Ὄρθιοι ἐπάνω, οἱ:

Βαγγ. Κατσίχης (Ἐκπαιδευτικός καί ὕστερα Ἀρχιτέκτων Μηχανικός τοῦ Ε.Μ.Π.), Π. Νενιός (Μηχανικός Ε.Μ.Π.), Φ. Στεφάνου (Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ).

Σειρά δεύτερη, ἡ μεσαία:

Θεόδ. Καλογρίσης (Οἰκονομολόγος), Ν. Πριμέvτας (Διευθυντής, κλωστοϋφαντουργός), Κ. Χρόνης (Παιδίατρος), Ἀθ. Ἀσημακόπουλος (Γιατρός), Γ. Γκίκας (ὑπέροχος φωτογράφος - ἀλλά... δέν θυμᾶμαι ποιός μᾶς τράβηξε τήν ὡραία αὐτή φωτογραφία), Γ. Μαθᾶς (Θεολόγος), Θεμ. Μπεράτης (νῦν Ἀρχιμανδρ. π. Θεόδωρος, προϊστάμενος ἀδελφότητος «ὁ Σωτήρ»), Γ. Γαλίτης (καθ. Θεολογίας), Κ. Δασκαλούδης (νῦν Ἀρχιμ. π. Καλλίνικος).

Σειρά τρίτη, μπροστά:

Γ. Κοντόπουλος (καθ. Ἀστρονομίας Π.Α., Ἀκαδημαϊκός), ... Ζωιτόπουλος (Ἀξιωματικός Ἀστυνομίας), Τάκης Λιαρομάτης (Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ), Βοηθήστε με διότι δέν τόν ἀναγνωρίζω, Γ. Μακρῆς (ἐπάγγελμα;), ...Κιουλχατζής (ἐπάγγελμα;), Β. Μπαρμπάνης (καθ. Ἀστρονομίας Α.Π.Θ.), Ἀθ. Ἀβραμίδης (δήλ. Ἡ «ἀφεντιά» μου).

Σειρά τετάρτη, μπροστά - μπροστά, στά δεξιά:

Τάκης Τρακατέλλης (Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς - Ἀκαδημαϊκός), Λεων. Διαμαντόπουλος (μακαριστός ἤδη Ἀρχιμανδρίτης, διατελέσας Προϊστάμενος Ἀδελφ. Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ»).

Σημείωση:

«Ἄρχισα αὐτά πού «θυμάμαι» μέ πολλή χαρά... καί τελειώνοντας ἔχω ἕνα κόμπο στό στῆθος... Ἕνα «γιατί», ζητᾶ ἀπάντηση...

Ἄς μή ρωτᾶμε ὅμως τόν Θεό γι’ αὐτά. Ἀρκεῖ νά εἴμαστε βέβαιοι γιά τό ὅτι «Κύριος οἶδεν». Σέ μᾶς μένει τό καθῆκον. Ἕκαστος ἐφ’ ᾧ ἐτάγη!

— Νά ὅμως καί πάλι ἡ αἰσιόδοξη διάθεση, ὅταν σέ κάθε ἐκδήλωση τῆς κοινωνικῆς ζωῆς, πλῆθος ἀπό πνευματικούς ἀγωνιστές ὅλων τῶν κλάδων δραστηριοποιοῦνται, ἀπό μέλη τῆς «ζύμης» ἐκείνης, ἡ ὁποία δέν ἦταν καθόλου «μικρή» καί «ὅλον τό φύραμα ζυμοῖ». Χαίρομαι δέ πού καί αὐτό τό «θυμάμαι»!

Ἀθαν. Ἀβραμίδης

(Καθηγητής Ἰατρικῆς Παν/μίου Ἀθηνῶν)

Μάρτιος – Απρίλιος 2004, «Τα Νειάτα», σελ. 52

Ειλικρινής

 

«Το να είσαι καλός για όλους είναι αδύνατο.

Ακόμα και ο Χριστός δεν ήταν αγαπητός από όλους.

Το σημαντικό είναι να είσαι ειλικρινής

μπροστά στον εαυτό σου και στον Θεό,

και τα υπόλοιπα αφήστε τα στα χέρια Του.»

Γέροντας Ηλίας (Νοζντρίν)

Ἡ μεγαλειώδης φιλανθρωπικὴ Συναυλία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

 

Χιλιάδες Πατρινοὶ καὶ ἄλλοι, παρηκολούθησαν τὴν φιλανθρωπικὴ Συναυλία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε τὴν Δευτέρα 2 Σεπτεμβρίου 2026, στὸ Παμπελοποννησιακὸ Στάδιο Πατρῶν, σὲ συνεργασία τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν καὶ τῆς Περιφερείας Δυτικῆς Ἑλλάδος. 

Τὸ πρόγραμμα παρουσίασαν οἱ καλλιτέχνες Καίτη Γαρμπὴ καὶ ὁ σύζυγός της Διονύσιος Σχοινάς. 

Στὴν ἀρχὴ προσεφώνησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ὁ ὁποῖος ἀνεφέρθη στὸν σκοπὸ τῆς συναυλίας καὶ εὐχαρίστησε τὸν Περιφερειάρχη κ. Νεκτάριο Φαρμάκη γιὰ τὴν ἀρωγὴ καὶ τὴν ὑποστήριξη, τοῦ ἔργου τῆς ἀγάπης τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως, τοὺς Καλλιτέχνες, τοὺς Ἱερεῖς καὶ τὰ Ἐκκλησιαστικὰ Συμβούλια καὶ τὸν ὑπέροχο Πατραϊκὸ Λαὸ o ὁποῖος στηρίζει  κάθε ἔργο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως. Εἴμαστε ὅλοι, ἐτόνισε ὁ Σεβασμιώτατος μιὰ οἰκογένεια. 

Στοὺς δύο Καλλιτέχνες, προσέφερε ἀντίστοιχα ἱερὲς εἰκόνες τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου. 

Ὁ Περιφερειάρχης κ. Νεκτάριος Φαρμάκης, μίλησε μὲ θερμὰ λόγια, ἀνοίγοντας τὴν Συναυλία, μαζὶ μὲ τὸν Σεβασμιώτατο, γιὰ τὸ φιλανθρωπικὸ ἔργο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως καὶ τὴν συνεργασία μὲ τὴν τοπικὴ Ἐκκλησία, γιὰ τὴν σημασία αὐτῆς τῆς Ἐκδηλώσεως καὶ γιὰ τὴν καταπληκτικὴ συμμετοχὴ τοῦ κόσμου καὶ προσέφερε ἀναμνηστικὸ τόμο στὸ ζεῦγος τῶν Καλλιτεχνῶν.

♰ Εκδημία πατρός Ευσεβίου στο Πρωτάτο ~ Εξοδευτήριος λόγος - μετά δακρύων - από τον Γέροντά του Χρυσόστομο...

 

Εξοδευτήριος λόγος για τον πατέρα Ευσέβιο στο Πρωτάτο

Σεβασμιότατοι Άγιοι Αρχιερείς, Άγιε Πρωτεπιστάτα, Πανοσιολογιότατοι Άγιοι Καθηγούμενοι, Άγιοι Αντιπρόσωποι των Ιερών Μονών, πολυσέβαστοι Άγιοι Γέροντες, σεβαστοί πατέρες και πεφιλημένοι εν Χριστώ αδελφοί.

«Οι κλαίοντες ως μη κλαίοντες και οι χαίροντες ως μη χαίροντες· παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου».

Συναχθήκαμε σήμερα εδώ, στον πάνσεπτο Ναό του Πρωτάτου, και μάλιστα μέσα στην πανευφρόσυνη περίοδο της εορτής της Κοιμήσεως και της Μεταστάσεως της Υπερευλογημένης Θεοτόκου, εφόρου και προστάτιδος του ιερού ημών τόπου, για να εξοδιάσουμε τον υπέρ λίαν αγαπημένο και πολύκλαυστο αδελφό μας, πατέρα Ευσέβιο.

Μπορεί μεν το δάκρυ να μη στερεύει από τα μάτια μας, επιμένοντας σταγόνα-σταγόνα να αυλακώνει τις παρειές των προσώπων μας. Πλην όμως «παράγει το σχήμα του κόσμου τούτου». Φεύγουν, δηλαδή, διαρκώς σαν σκιά τα εξωτερικά φαινόμενα της ζωής αυτής και των ανθρωπίνων συναισθημάτων μας.

Εκείνο που μένει αναλλοίωτο και βιώνεται εμπειρικά είναι η χαρά που ξεχειλίζει από τις καρδιές μας. 

«Και την χαράν υμών ουδείς αίρει αφ’ υμών». 

Η χαρά αυτή είναι υπερπληρωμένη.

Μπορεί ο ανθρώπινος και αγιαστικός πόνος, τώρα που μας επισκέφθηκε, να αγγίζει την ύπαρξή μας ολόκληρη. 

Μπορεί ο πόνος να επισκέπτεται την ύπαρξή μας ολόκληρη και «καθ’ υπερβολήν εβαρήθημεν υπέρ δύναμιν, ώστε εξαπορηθήναι ημάς και του ζην».

Έχουμε, όμως, εδραία την πεποίθηση ότι σήμερα προπέμπουμε έναν στρατιώτη Ιησού Χριστού, έναν πραγματικό μοναχό, ο οποίος εκπλήρωσε τον σκοπό του αγγελικού σχήματος, τήρησε τις φρικτές υποσχέσεις που έδωσε την ώρα της κουράς του και μπορεί με παρρησία να σταθεί ενώπιον του δικαίου Κριτού.

Τώρα που «ο καιρός της αναλύσεώς του εφέστηκε», μπορεί να λέγει:

«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα. Λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος».

Έχουμε χαρά ως συνοδεία, ως Ιβηριτική αδελφότητα και ως αγιορείτικη κοινότητα, που συνοδεύουμε σήμερα τον αδελφό μας Ευσέβιο. 

Όχι πλέον ενώπιον της Ωραίας Πύλης του ναού, αλλά μπροστά στην υπέρκαλλη θύρα του Παραδείσου.

Και τον εναποθέτουμε στον νέο γέροντά του, τον Τίμιο Πρόδρομο, τον οδηγητή των σεσωσμένων μοναχών μέσα στο ανέσπερο φως της Βασιλείας του Θεού.

Μου είπε κάποιος πολιός γέροντας, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσά μας:

«Χίλιοι άνθρωποι να μου πουν καλά λόγια για έναν μοναχό, δεν μου κάνει αίσθηση. Εκείνο που βαραίνει και έχει σημασία είναι η γνώμη του γέροντά του».

Και εγώ, ο ταλαίπωρος, ομολογώ ενώπιόν σας με στεντορεία φωνή, κάνοντας μία μικρή παραλλαγή στο απολυτίκιο του προστάτη Αγίου του κελιού μας, του Τιμίου Προδρόμου:

«Μνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων· σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του γέροντός σου, Ευσέβιε».

Να έχεις την ευχή μου, γλυκό μου παιδί. 

Ανέπαυσες την καρδιά μου. 

Να σε αναπαύσει ο Θεός εν χώρα ζώντων.

Υπήρξες ένα από τα μεγαλύτερα δώρα του Θεού στη ζωή μου και στη ζωή της συνοδείας μας. 

Να εύχεσαι για την άθλια ψυχή μου, εκεί κοντά στον γλυκύ Ιησού όπου βρίσκεσαι, τον οποίο αγάπησες εξ όλης της ισχύος σου από τα παιδικά σου χρόνια και κοντά στον οποίο διακαώς ποθούσες να φθάσεις.

Έτρεξες, όμως, πολύ γρήγορα, παιδί μου.

Ευχαριστώ τον Θεό που με αξίωσε επί δεκαεπτά χρόνια να σε διακονήσω ως γέροντάς σου.

Σεβαστοί μου γέροντες, είστε και εσείς διάκονοι ψυχών και έχουν λευκανθεί οι πώγωνές σας στην άρση του σταυρού της πνευματικής πατρότητας. 

Στην κατασκήνωση του Αγ. Βλασίου το 2003 (εορτασμός 50 χρόνων)

 

Το τριήμερο 29-31 Αυγούστου 2003, στην Κατασκήνωση Αγίου Βλασίου της Χριστιανικής Ένωσης Αγρινίου (Χ.Ε.Α.), γιορτάστηκε η επέτειος των 50 χρόνων από την ίδρυση και τη λειτουργία της.

Η συγκεκριμένη κατασκήνωση βρίσκεται σε υψόμετρο 1.100 μέτρων μέσα στα έλατα (στη θέση Βρύση Παπαγιώργη στον Άνω Άγιο Βλάσιο) και αποτελεί πόλο έλξης για την περιοχή, έχοντας φιλοξενήσει χιλιάδες παιδιά και νέους από το Αγρίνιο και ολόκληρη την Αιτωλοακαρνανία από το 1953. 

Ο εορτασμός εκείνος ήταν μια ευκαιρία για μια μεγάλη συνάντηση παλαιών και νέων κατασκηνωτών, στελεχών και φίλων της Χριστιανικής Ενώσεως Αγρινίου.

Στην φωτογραφία παλαιοί συνεργάτες με τους Αρχιμ. π. Σωτήριο Τσάφο και π. Χριστοφόρο Μυτιλήνη, που έχουν εργαστεί ιεραποστολικά στην Ι. Μητρόπολη Αιτωλίας & Ακαρνανίας πριν έρθουν στην Πάτρα.

"Δεν είσαι της γης ο πιο πονεμένος..."

 

«Δεν είσαι της γης 

ο πιο πονεμένος….

Ζήσε για τον συνάνθρωπό σου….

Πάρε τον δρόμο της προσευχής.

Βάδισε την στράτα της έννοιας 

για τις ανάγκες του άλλου.

Δεν είσαι της γης 

ο πιο πονεμένος.

Βγες από σένα. 

Ζήσε για τον συνάνθρωπό σου».

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως