Πατρῶν Χρυσόστομος: «Δέν λησμονοῦμε τήν Γενοκτονία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας».

 

Σέ κλῖμα βαθειᾶς συγκίνησης, τιμήθηκαν τά θύματα τῆς Μικρασιατικῆς Γενοκτονίας, μέ ἱερά μνημόσυνα, ὁμιλίες, λιτανεῖες καί καταθέσεις στεφάνων στόν Ἀνδριάντα τοῦ Ἐθνοϊερομάρτυρος Χρυσοστόμου Σμύρνης.

Ἐπίκεντρο τοῦ ἑορτασμοῦ, ὁ περικαλλής Ἱερός Ναός τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς, στά Προσφυγικά τῶν Πατρῶν, τόν ὁποῖον ἐθεμελίωσε καί ἀνήγειρε ἡ εὐλάβεια τῶν κατατρεγμένων καί ἐξουθενημένων Προσφύγων, ἀπό τήν Μικρά Ἀσία, πού ἒφθασαν στήν Πάτρα, χωρίς νά ἒχουν «στόν ἢλιο μοίρα».

Τήν Θεία Λειτουργία ἐτέλεσε τήν Κυριακή, 21.9.2025, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, ἐν πληθούσῃ Ἐκκλησίᾳ, μέ τήν συμμετοχή τῶν Πολιτικῶν καί Στρατιωτικῶν Ἀρχῶν καί Ἐκπροσώπων Φορέων τῆς πόλεως καί τῆς Περιφερείας.

Συγκινητική ἦτο ἡ παρουσία τοῦ Παμμικρασιατικοῦ Συλλόγου Πατρῶν, ὡς καί τοῦ Συλλόγου «Παναγία ἡ Γηροκομήτισσα», μέ τίς παραδοσιακές στολές, τά λάβαρα καί τίς σημαῖες τους.

Ὁ Σεβασμιώτατος στήν ὁμιλία του, ἀνεφέρθη στά ἱστορικά γεγονότα τῆς φρικτῆς Γενοκτονίας καί καταστροφῆς καί στά φρικτά μαρτύρια τά ὁποῖα ὑπέστησαν οἱ Κληρικοί καί Λαϊκοί Πατέρες καί Ἀδελφοί μας τῆς Ἑλληνικοτάτης Μικρᾶς Ἀσίας, ἀπό τίς βαρβαρικές τουρκικές ὀρδές. Μίλησε γιά τόν πολιτισμό αἰώνων πού κατατράφηκε καί γιά τήν ἱστορία πού σέ ἐρείπεια θάφτηκε.

Συγκλονιστική περιγραφή ἒκανε, σύμφωνα μέ τίς ἱστορικές ἀδιάψευστες πηγές καί μαρτυρίες, στή θυσία τοῦ ἡρωικοῦ Μητροπολίτου, Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, ὁ ὁποῖος ἀρνήθηκε νά ἐγκαταλείψῃ τό μαρτυρικό ποίμνιό του καί ἂφησε τά Λείψανά του ἐκεῖ ὡς ἱεράν βοτάνην, γιά νά μαρτυροῦν στούς αἰῶνες τήν μεγάλη καταστροφή, τήν ἀδικία, τήν ἀδιαφορία καί τήν ἀνοχή τῶν ξένων σέ μιά τέτοια καταστροφή, ἀλλά καί τά δικά μας λάθη. Ἐπίσης, μίλησε γιά τά μαρτύρια καί τῶν ἂλλων Ἀρχιερέων καί λοιπῶν Κληρικῶν τῆς Μικρασίας καί τῶν χιλιάδων θυμάτων τῆς τουρκικῆς θηριωδίας, πού ὑπέστησαν μύρια ὃσα βάσανα ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος.

Ἀλλά καί οἱ μεγάλες ταλαιπωρίες, ὃσων ἀπέμειναν καί μετά ἀπό πολλές περιπέτειες,  ἒφτασαν στήν Μητροπολιτική Ἑλλάδα, συγκλονίζουν βαθειά τίς καρδιές μας. Ἡ ὑπομονή, ἡ ἀντοχή, ὁ ἀγώνας, ἡ ἐσωτερική δύναμη γιά νά συνεχίσουν σέ ἂλλους τόπους τήν ἱστορία τοῦ Γένους, συγκλονίζουν καί δίδουν τό ἒναυσμα γιά τήν ὑπέρβαση τῶν δυσκολιῶν καί τῶν μαρτυρίων τῆς ζωῆς. Μετέφεραν στήν καρδιά τους, εἶπε ὁ Σεβασμιώτατος, τά ἱερά καί ὃσια τοῦ Γένους, ἂντεξαν γιατί στήν ψυχή τους ἦτο ριζωμένη ἡ πίστη στό Θεό καί ἡ λεβεντιά τοῦ Γένους. 

Άγκυρα 2005 - Επίσκεψη Χαρούμενων Αγωνιστών Αθηνών

 Κατασκήνωση Άγκυρα 2005 "ΦΑΡΟΣ ΕΛΠΙΔΑΣ"

Επίσκεψη Χαρούμενων Αγωνιστών Αθηνών 

(Κατασκήνωση Αθαμανίου) - 26.8.2005

Το Μαρτύριο του Χρυσοστόμου Σμύρνης

 

Η Εικόνα των Αγίων της Μικράς Ασίας

 

Η συγκεκριμένη εικόνα βρίσκεται στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Νικολάου Νίκαιας στον Πειραιά. Η Μητρόπολη φιλοξενεί, πέραν των άλλων, βιβλιοθήκη και μουσείο με κειμήλια από τη Μικρά Ασία. Επιπλέον, ως κατεξοχήν προσφυγική Μητρόπολη όπου κατοικούν απόγονοι Μικρασιατών, την Κυριακή προ της Υψώσεως (Σεπτέμβριος), τιμάται η μνήμη των μαρτύρων μητροπολιτών Χρυσοστόμου Σμύρνης, Προκοπίου Ικονίου, Γρηγορίου Κυδωνιών, Αμβροσίου Μοσχονησίων, Ευθυμίου Ζήλων και των συν αυτοίς μικρασιατών νεομαρτύρων.

Συμβολισμοί της Εικόνας

Άγιοι Μικρασιάτες Μάρτυρες: ιεράρχες ιερείς μοναχοί και λαϊκοί, άνδρες γυναίκες και παιδιά (μια μικρασιατική οικογένεια). 

Ο Σταυρός στην κέντρο της εικόνας συμβολίζει την «Σταυρωμένη Μικρά Ασία». 

Το Καμπαναριό στο κέντρο του Σταυρού ήταν το Καμπαναριό της Αγίας Φωτεινής Σμύρνης. 

Εκ δεξιών προς αριστερά οι μάρτυρες ιεράρχες: ο Ζήλων Ευθύμιος, ο Κυδωνιών Γρηγόριος, ο Σμύρνης Χρυσόστομος, ο Ικονίου Προκόπιος, ο Μοσχονησίων Αμβρόσιος. 

Στην συνέχεια αριστερά του Σταυρού είναι ο Μοναχός (εκπρόσωπος των Μοναχών σφαγιασθέντων), δεξιά του Σταυρού ο Κληρικός (εκπρόσωπος των Κληρικών σφαγιασθέντων), και κάτω δεξιά ο Μικρασιάτης κάτοικος, αντιπροσωπεύοντας τον ανδρικό πληθυσμό που εβασανίσθη και σφαγιάσθη, και αριστερά η Γυναίκα -Μάνα και το Τέκνο, αντιπροσωπεύοντας το σύνολο του γυναικείου και παιδικού πληθυσμού που εβασανίσθη, εβιάσθη και μαρτύρησε στα τουρκικά βασανιστήρια με τίμημα την ζωή του.

ΠΗΓΗ

Η γενιά που περπατάει σκυμμένη

 

Του Άγη Βερούτη

Πριν λίγες μέρες είχα μια ενδιαφέρουσα συζήτηση με τον παλιό Ελληνοαμερικανό φίλο, από τα χρόνια της Νέας Υόρκης. Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από το ζήτημα της απο-κοινωνικοποίησης της νεότερης γενιάς των παιδιών μας, αυτής που λέγεται Generation Alpha και ακολουθεί την "Z”, που ήρθε μετά τους "Millenials”. Δηλαδή τα παιδιά που είναι γεννημένα ανάμεσα στο 2010 και σήμερα.

Εκεί ο φίλος μου ανέφερε την σημαντική δουλειά που έχει δημοσιεύσει ως σήμερα ο Αμερικανός δημοσιογράφος και αναλυτής Fareed Zakaria του CNN για αυτό το θέμα.

Αφού το έψαξα λίγο, είδα ότι ο Fareed Zakaria έχει προειδοποιήσει εδώ και χρόνια για αυτό το ζήτημα: τα κινητά τηλέφωνα και οι οθόνες δεν είναι απλά εργαλεία. Έχουν αλλάξει τον ίδιο τον τρόπο που ζούμε, που σκεφτόμαστε, που σχετιζόμαστε, ακόμα και τη χημεία του εγκεφάλου με την εθιστική χρήση των οθονών για έκκριση της ντοπαμίνης.

Στο CNN και στο βιβλίο του "Ten Lessons for a Post-Pandemic World”, επανέρχεται ξανά και ξανά στην ιδέα ότι η τεχνολογία είναι ουδέτερη, όμως ο τρόπος που την αφήνουμε να διαμορφώσει την κοινωνία μας, δεν είναι.

Κοιτάξτε γύρω σας σήμερα. Στις καφετέριες, στο Μετρό, στα λεωφορεία, στα τραπέζια των οικογενειών: πρόσωπα σκυμμένα πάνω από μια οθόνη. Οι νέες γενιές, οι λεγόμενοι Gen Z και πλέον οι Gen Alpha, δεν έμαθαν ποτέ πώς είναι να ζεις χωρίς την ψηφιακή προέκταση του εαυτού σου. Δεν γνωρίζουν την αμηχανία μιας παύσης στη συζήτηση, γιατί υπάρχει πάντα ένα βιντεάκι του TikTok για να γεμίσει το κενό. Δεν ξέρουν τη χαρά του να μαζεύεσαι στην πλατεία με φίλους, χωρίς τις ειδοποιήσεις στο κινητό να σπάνε τη ροή της κουβέντας. Όλα είναι φιλτραρισμένα μέσα από μια οθόνη.

Ο Zakaria σημειώνει ότι η μεγαλύτερη απώλεια αυτής της ενσωμάτωσης του κινητού στον homo sapiens, είναι η απώλεια της ικανότητας για βαθιά, ουσιαστική επαφή με άλλους ανθρώπους. 

Ηρώων γη κι ηρώων μορφές – Διηγήματα εμπνευσμένα από τον αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959 - Νέα έκδοση

 

Το βιβλίο αυτό περιλαμβάνει τα διακριθέντα έργα του λογοτεχνικού διαγωνισμού διηγήματος που διοργάνωσαν οι Εκδόσεις Έαρ και τα Εκπαιδευτήρια «Η Ελληνική Παιδεία».

Ανάμεσά τους και τα δύο βραβευμένα διηγήματα:

της κας Σταματίας Καραγεωργίου - Πάπιστα "Τα 112 κυπαρίσσια"

και του κ. Γιώργου Μαρκάκη "Πέντε λεπτά και σαράντα δευτερόλεπτα".

Διηγήματα για ανθρώπους που έγιναν ήρωες και ήρωες που ήταν άνθρωποι. Έργα με λογοτεχνική ευρηματικότητα και ιστορική αλήθεια, ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής στον αγώνα της ΕΟΚΑ. Έναν αγώνα καθοριστικό για την ελευθερία της Μεγαλονήσου.

Προλογίζει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ.κ. Γεώργιος.

Περιέχει audiobook me QRcode.

Ένας αλλιώτικος ύμνος στην ελευθερία

 

Ελευθερία…

Πολλοί την εξύμνησαν, χιλιάδες έδωσαν το αίμα τους, για την κερδίσουν, όλοι την θέλουμε κατοχυρωμένη για τον εαυτό μας. Είναι πηγή έμπνευσης που συγκινεί συνεχώς τους καλλιτέχνες, το αναφαίρετο δικαίωμα που δεσπόζει σε κάθε νομική ρύθμιση. Είναι το σύνθημα που αντηχεί στις διαδηλώσεις, το ύψιστο ιδανικό που  μπορεί να ξεσηκώσει έναν ολόκληρο λαό. Είναι, όμως, και το μεγαλύτερο δώρο του Θεού στον άνθρωπο. Και αν ο εθνικός ποιητής χρειάστηκε 158 στροφές, για να την περιγράψει, ο Παντοδύναμος Κύριος κατάφερε να χωρέσει το πραγματικό της μεγαλείο της σε μία μόνο παράδοξη φράση, μια φράση που μόνο Εκείνος μπορούσε να πει, καθώς έρχεται να συγκρουστεί μετωπικά με αυτό που διαχρονικά σήμαινε «ελευθερία».

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι (Μάρκ. η΄ 34).

Πόση ελευθερία κρύβει μέσα του αυτός ο λόγος Σου, Χριστέ μου…

Ὅστις θέλει…

Η σωτηρία μου θα έχει αξία, μόνο αν την επιλέξω. Γιατί η λύτρωση, το να είμαι δηλαδή κοντά Σου, είναι ωραιότερο να γίνει εφικτή  με τον προσωπικό μου αγώνα από το να κατακυρώνεται αυτοδίκαια στο τέλος της επίγειας ζωής μου. Και, για να γίνει αυτό, πρέπει να Σε ἀγαπήσω ἐξ ὅλης τῆς καρδίας, τῆς ψυχῆς, τῆς ἰσχύος καὶ τῆς διανοίας μου (Λουκ. ι’ 27), να Σε ποθώ κάθε ώρα και στιγμή. Πρέπει να Σε διαλέξω μόνος μου, γιατί αυτό εκτός από ωραίο είναι και δύσκολο. Δεν έχει νόημα ούτε για Σένα ούτε και για μένα να Σου έχω  υποταχθεί σαν δούλος άβουλος. Σημασία έχει να Σε ακολουθώ ελεύθερα ως παιδί Σου, που καταλαβαίνει, ενστερνίζεται και νιώθει οικείο το Άγιο Θέλημά Σου.

ὀπίσω μου ἐλθεῖν…

Μόνο από πίσω Σου υπάρχει ελευθερία! Αν κάθε φορά που βάδιζα στον δρόμο υπήρχε κάποιος μπροστά μου, ποτέ δε θα έβλεπα μπροστά. Όταν, όμως, ακολουθώ Εσένα που είσαι η όντως Ελευθερία, η απεξάρτηση από την αμαρτία, η λύτρωση από τον θάνατο και τη φθορά, όταν βλέπω Εσένα μπροστά μου, τότε βλέπω πραγματικά μπροστά. Γιατί Εσύ είσαι η προοπτική μου, Εσύ ο σκοπός της ζωής μου, Εσύ είσαι Αυτός που πλάστηκα κατά χάριν να γίνω.

ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν…

Κάθε φορά που παραμένω κλεισμένος στον εαυτό μου, σε μια προσπάθεια να διαφυλάξω δήθεν το αυτεξούσιο και την αυτονομία μου, τότε είναι που χάνω την ελευθερία μου, αφού βρίσκομαι «αιχμάλωτος της δικιάς μου τύφλωσης, του εγωισμού, της ανεπάρκειας και των παθών μου» (T. Merton). Το να παραδώσω, όμως, τυφλά την θέλησή μου σε κάποιον κατώτερο ή ίσο με μένα σημαίνει υποβίβαση του εαυτού μου και αχρήστευση της ελευθερίας μου. Μόνο όταν εμπιστευτώ τα κλειδιά της ύπαρξής μου σε Σένα, μόνο όταν συνδράμω στην αλληλοπεριχώρηση της βούλησής μου με το δικό Σου Θέλημά, η ελευθερία μου παίρνει νόημα· γιατί αυτή η ένωση γίνεται ἐν τῷ Πνεύματί σου τῷ Ἁγίῳ, το οποίο δεν είναι πνεύμα δουλείας αλλά υιοθεσίας (Ρωμ. η’ 15) και ελευθερίας (Β’ Κορ. γ’ 17).

καὶ ἀράτω τὸν σταυρόν αὐτοῦ…

Είναι ο αγώνας μου από τη δουλεία της αμαρτίας στην ελευθερία του Χριστού, από τον θάνατο και τη φθορά στην ανάσταση, την υπέρβαση της φύσης, την κατά χάριν θέωση. Δεν είναι εύκολος αυτός ο αγώνας, αλλά Εσύ, Χριστέ, έκανες τα πάντα, για να με βοηθήσεις: ήρθες στη γη και έγινες άνθρωπος δείχνοντας έτσι ότι και η δική μου θέωση είναι εφικτή· «Έβαλες τον λόγο σου όσο γίνεται πιο κοντά στο στόμα μου, για να τον ομολογήσω, στην καρδιά μου, για να τον ποθήσω, στα χέρια μου, για να τον εφαρμόσω» (Δευτερ. λ’ 14)· χαρίζεις το Σώμα και το Αίμα Σου, για να μπαίνεις μέσα μου όταν ανάξια Σε κοινωνώ· μου αφιερώνεις απεριόριστο χρόνο επικοινωνίας μέσω της προσευχής.

Έκανες τα πάντα αλλά το παν το αφήνεις σε μένα. Είναι η ελευθερία που μου χάρισες, για να Σε επιλέξω, για να κάνω το δικό μου βήμα προς Εσένα. Μου εμπιστεύεσαι την ελευθερία μου σαν το καλύτερο όπλο στον αγώνα μου να Σε ακολουθήσω· γιατί το αυτεξούσιο δεν  είναι απλώς «η ασπίδα που εμποδίζει τον διάβολο να ασκήσει βία πάνω μου, ώστε να με κάνει κοινωνό της αποστασίας του» (Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς). Η ελευθερία είναι το τόξο με βέλη τις πράξεις της ζωής μου· και αυτά τα βέλη καρτεράς, όχι απλά να είναι στραμμένα πάνω Σου, αλλά να Σε χτυπήσουν. Και, αν είχα μόνο ένα βέλος, θα προτιμούσα να ήταν αυτή η όμορφη πατερική προσευχή:

Κύριε, ποίησόν με οἷον θέλεις καὶ ὡς θέλεις, κἂν θέλω, κἂν μὴ θέλω. Κύριε, ὡς κελεύεις, Κύριε, ὡς γινώσκεις, Κύριε, ὡς βούλει οὕτω γενέσθω ἐν εμοί…

Πηγή: xfd.gr

Αφιέρωμα στον αείμνηστο π. Νικόλαο Κογιώνη από το ραδιόφωνο της ΠΕΙΡΑΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

Απόψε Παρασκευή 19/9/2025 και ώρα 22:30 

αφιέρωμα στην ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 91,2 

για τον αείμνηστο γέροντα π. Νικόλαο Κογιώνη!

Εκδήλωση Βράβευσης Λογοτεχνικού Διαγωνισμού «Ηρώων γη κι ηρώων μορφές»

 

Οι Εκδόσεις Έαρ και τα Εκπαιδευτήρια «Η Ελληνική Παιδεία» σας προσκαλούν στην εκδήλωση βράβευσης του λογοτεχνικού διαγωνισμού «Ηρώων γη και ηρώων μορφές»,

που θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2025, 7 μ.μ.,

στο Αμφιθέατρο «Ι. ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ» Γυμνασίου Αμαρουσίου «Η Ελληνική Παιδεία».

Πρόγραμμα εκδήλωσης

Εισαγωγή – Καλωσόρισμα

Χαιρετισμοί

Τραγούδια από τη χορωδία του Γυμνασίου Αμαρουσίου «Η Ελληνική Παιδεία»

Ομιλία με θέμα: Ένας αγώνας, ένα έθνος, ένα μήνυμα, Μάριος Μιχαηλίδης, φιλόλογος – συγγραφέας

Παρουσίαση τόμου «Ηρώων γη και ηρώων μορφές»

Ευαγγελία Κουσκουλή, δ/ντρια Λυκείου Ν. Ηρακλείου «Η Ελληνική Παιδεία» – συγγραφέας

Κωνσταντίνος Πρέντος , δάσκαλος – Dr Θεολογίας – δ/ντής 6ου Δημ. Σχ. Κηφισιάς

Τελετή απονομής βραβείων και επαίνων

Κλείσιμο

Μαριγώ Μπούρη: ΠΑΤΡΙΔΑ ΑΞΕΧΑΣΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ – ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΟ - Νέα έκδοση

 

Η εικονογραφημένη ιστορία βασίζεται στο ομώνυμο βιβλίο «Πατρίδα αξέχαστη Μικρά Ασία» της πολυγραφότατης και αείμνηστης Βασιλικής Ράλλη, που διηγείται με γλαφυρό τρόπο την ιστορία της μητέρας της Αγγελικής Γαλησιώτη και του πατέρα της Νικόλα Μαραγκού, σε σημείο που νομίζεις ότι ζωντανεύουν μπροστά σου τα πρόσωπά τους! 

ΣΕΛΙΔΕΣ: 80

ΣΧΗΜΑ: 21Χ29

ΕΞΩΦΥΛΛΟ: Χαρτόδετο

ΈΚΔΟΣΗ: 2025

ΓΛΩΣΣΑ: Ελληνικά

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: Ιστορικά – Εικονογραφημένα

ΕΚΔΟΣΕΙΣ: Εκδόσεις Νάμα

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Μαριγώ Μπούρη

ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΙΣΗ: Μαριγώ Μπούρη

Σάββατο 20.9.2025 - ΞΕΚΙΝΑΜΕ!

 

Β΄ Διεθνές Επιστημονικό Θεολογικό Συνέδριο

 

Η Εκκλησία της Ελλάδος, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών συνεχούς κυκλοφορίας του επιστημονικού περιοδικού Θεολογία (1923–2023), διοργανώνει το Β΄ Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο με θέμα:

«Η Ορθόδοξη θεολογία και η “οντολογία” της τεχνολογίας: ανθρωπολογικές, πολιτικές, οικονομικές, κοινωνικές και πολιτισμικές συνέπειες».

Το Συνέδριο θα πραγματοποιηθεί στη Θεσσαλονίκη, από τις 29 Σεπτεμβρίου έως και την 1η Οκτωβρίου 2025, με τη συμμετοχή κορυφαίων θεολόγων, φιλοσόφων, επιστημόνων και ακαδημαϊκών από την Ελλάδα και το εξωτερικό.

Το Συνέδριο θα τιμήσουν με την παρουσία τους η Α.Ε. ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, η Α.Θ.Π. ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, η Α.Μ. ο Πατριάρχης Βουλγαρίας κ. Δανιήλ, η Α.Μ. ο Αρχιεπίσκοπος Νέας Ιουστινιανής και πάσης Κύπρου κ. Γεώργιος, η Α.Μ. ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος, η Α.Μ. ο  Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας κ. Ιωάννης και εκπρόσωποι των λοιπών Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών.

Η θεματολογία του Συνεδρίου καλύπτει δύο βασικούς άξονες:

Την ιστορία και την προσφορά του περιοδικού Θεολογία στα θεολογικά και επιστημονικά γράμματα.

Τη διερεύνηση της θέσης που κατέχει σήμερα η Ορθόδοξη Θεολογία απέναντι στις σύγχρονες τεχνολογικές προκλήσεις, αλλά και τις επιπτώσεις της ψηφιακής πραγματικότητας σε κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής: την πολιτική, την οικονομία, τις ανθρώπινες σχέσεις, τον πολιτισμό και τον επαγγελματικό βίο.


Πρόκειται για ένα κορυφαίο επιστημονικό, θεολογικό και φιλοσοφικό γεγονός, που φιλοδοξεί να δώσει βήμα σε μια διεπιστημονική και ουσιαστική προσέγγιση επίκαιρων ζητημάτων, σε μια εποχή έντονων προκλήσεων και αλλαγών.

Είναι το πρώτο παγκοσμίως επιστημονικό Συνέδριο με αποκλειστικό θέμα τη φιλοσοφία και την οντολογία της σύγχρονης τεχνολογίας, πέρα από την καλή και κακή χρήση της.

ΟΛΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΔΩ

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΚΟΜΙΔΗ ΤΗΣ ΤΙΜΙΑΣ ΚΑΡΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ.

 

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Καί πάλιν ἡμέρα χαρμόσυνος καί εὐφροσύνης ἀνάπλεως. Καί πάλιν ἐνώπιον μας προβάλλει ἡ πανέορτος ἡμέρα τοῦ ἑορτασμοῦ τῆς ἐπανακομιδῆς τῆς Τιμίας καί Χαριτοβρύτου Κάρας τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου.

 Ἦτο ἡ 26η Σεπτεμβρίου 1964, ὅταν σύμπας ὁ εὐσεβής, ὁ φιλόθεος καί φιλάγιος Πατραϊκός Λαός, μέ ἐπικεφαλῆς τόν ἀοίδιμον προκάτοχον ἡμῶν Μητροπολίτην Πατρῶν κυρόν Κωνσταντῖνον, ὑπεδέχετο τήν πανσεβάσμιον καί ἀγγέλοις αἰδέσιμον Κάραν τοῦ Πρωτοκλήτου τῶν Ἀποστόλων, εἰς τήν ἱστορικήν Πλατείαν τῶν Τριῶν Συμμάχων Πατρῶν.

Οἱ κώδωνες ἁπάντων τῶν Ἱερῶν Ναῶν, χαρμοσύνως ἀνήγγειλαν τήν ἔλευσιν τῆς Ἱερᾶς τοῦ Πρωταποστόλου Κεφαλῆς καί πανηγυρικῷ τῷ τρόπῳ, ὑπεδέχοντο τό Ἱερόν θυσαύρισμα, το ὁποῖον ἡ πόλις τῶν Πατρῶν, ἐστερήθη ὑπέρ τῶν πεντακοσίων ἐτῶν.

Μέ δάκρυα καί μῦρα ἔραναν τήν Ἁγίαν Κάραν τοῦ Ἱερωτάτου Ἀποστόλου, οἱ πνευματικοί αὐτοῦ ἔκγονοι καί διά τῶν ἐστρωμμένων μέ δάφνας καί μυρσίνας ὁδῶν τῆς Ἀποστολικῆς πόλεως, τήν μετέφεραν εἰς τόν Παλαιόν καταστόλιστον Ναόν τοῦ Πρωτοκλήτου, ὅπου ἐν συγκλονισμῷ καρδίας ἀνέπεμψαν Δοξολογίαν πρός τόν ἐν Τριάδι προσκυνούμενον Θεόν ἡμῶν καί δέει πολλῷ τόν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν ἐμακάρισαν και εὐχαρίστησαν, διά τάς πολλάς αὐτοῦ πρεσβείας ὑπέρ τῆς πόλεως καί διά τήν ἐν σώματι, πλέον, ἔλευσίν του καί μόνιμον ἐνταῦθα παραμονήν του.

Πέρασαν ἀπό τήν εὔσημον ἐκείνην ἡμέραν 61 ὁλόκληρα ἔτη. Ὁ Ἱερός Κλῆρος, οἱ Ἄρχοντες καί σύμπας ὁ Πατραϊκός Λαός, θα ἑορτάσωμεν καί πάλιν, Θεῷ ἐυχαριστοῦντες, διά τήν μεγίστην δωρεάν καί εὐλογίαν, ὥστε νά κατέχωμεν τήν πανσεβάσμιον τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου Κεφαλήν, ὅπως καί τόν Σταυρόν τοῦ Μαρτυρίου του καί βεβαίως τόν Ἅγιον Τάφον του, ἱερά καί πανσεβάσμια προσκυνήματα, τά ὁποῖα προσδίδουν εἰς τήν πόλιν μας ἱερότητα καί τήν συνιστοῦν ὡς πόλιν ἐξαιρέτως, παρά Κυρίου, εὐλογημένην.

Σημειωτέον ἐπίσης, ὅτι δέκα ἔτη μετά τήν ἔλευσιν τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου ἐν Πάτραις, ἤτοι τήν 26ην Σεπτεμβρίου 1974, ἐπί μακαριστοῦ Προκατόχου ἡμῶν Μητροπολίτου πρ. Πατρῶν Νικοδήμου καί προεξάρχοντος τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί Πάσης Ἑλλάδος κυροῦ Σεραφείμ, ἐτελέσθησαν μεγαλοπρεπῶς τά Ἱερά Ἐγκαίνια τοῦ Νέου περικαλλοῦς Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου, ἐν Πάτραις. Ὅθεν καί αὐτήν τήν ἐπέτειον ἑορτάζομεν, ἀδελφοί μου καί παιδιά εὐλογημένα.

Ὁ Ἅγιος μας ὡς πνευματικός ἑστιάτωρ, μᾶς προσκαλεῖ ἅπαντας εἰς τήν μεγάλην καί λαμπράν ἑορτήν του, ἡ ὁποία θα πραγματοποιηθῇ ἐφέτος κατά τό διήμερον, Σάββατον καί Κυριακήν 27ην καί 28ην Σεπτεμβρίου.

Πιστεύομεν ἀκραδάντως, ὅτι σύμπας ὁ Χριστεπώνυμος Λαός τῆς Ἀποστολικῆς καί Θεοσώστου Μητροπόλεως τῶν Πατρῶν, θά προσέλθῃ εἰς τό Ἱερόν Ἀποστολεῖον, εἰς τόν Ἱερόν δηλαδή Ναόν τοῦ Πρωτοκλήτου, τό Σάββατον 27ην Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ. καί ὥραν 7ην ἀπογευματινήν διά τόν Μεγάλον Πολυαρχιερατικόν Ἑσπερινόν, ἀλλά καί τήν Κυριακήν 28ην Σεπτεμβρίου ἐ.ἔ., τό πρωί ἀπό τῆς 7ης ἕως 10.30 πρωινῆς, διά τήν Θείαν Λειτουργίαν καί τό ἀπόγευμα τῆς ἰδίας ἡμέρας, ἀπό ὥρας 5.45 διά τήν ἔναρξιν τοῦ πρώτου μέρους τῆς Λιτανείας καί τόν ἁγιασμόν εἰς τήν Ἰχθυόσκαλαν καί ἀπό ὥρας 7ης ἑσπερινῆς διά τήν Δοξολογίαν εἰς τήν Πλατείαν τῶν Τριῶν Συμμάχων καί τό δεύτερον μέρος τῆς λαμπρᾶς λιτανείας τῆς Ἁγίας Κάρας καί τῆς Ἱερᾶς Εἰκόνος τοῦ Πρωτοκλήτου.

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Ἐλᾶτε καί ἐφέτος νά δοξολογήσωμε τόν Θεό καί νά τιμήσωμε τόν Ἅγιον μας, τόν Προστάτην μας καί διδάσκαλόν μας, τόν ἀκοίμητον πρέσβυν ὑπέρ ἡμῶν πρός Κύριον. Ἔλᾶτε νά τόν εὐχαριστήσωμε, διά τό ἄμετρον ἔλεος τοῦ Κυρίου καί διά τήν πολλήν του ἀγάπην, ἡ ὁποία πλουσίως ἐκχέεται πρός ἡμᾶς διά πρεσβειῶν του, παρά τήν ἁμαρτωλότητά μας καί την, ἀπό τόν Θεόν, ἀποστασίαν μας.

Ἐλᾶτε νά παρακαλέσωμε τόν Ἀπόστολον Ἀνδρέαν, νά μή μᾶς ἐγκαταλείψῃ ποτέ, νά μή μᾶς ἀφήσῃ ὀρφανούς, ἕνεκα τῆς πνευματικῆς μας ἀμελείας.

Μέ τήν πρόγευσιν τῆς χαρᾶς τῆς ὑπαντήσεώς μας εἰς τήν πανευφρόσυνον Ἑορτήν τῆς Ἁγίας Κάρας τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου,

Σᾶς ἀσπάζομαι ἐν Κυρίῳ,

εὐχόμενος πᾶσαν χάριν καί δωρεάν οὐράνιον

διά πρεσβειῶν τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου

Ο  Μ Η Τ Ρ Ο Π Ο Λ Ι Τ Η Σ † Ο  Π Α Τ Ρ Ω Ν    Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

Η ΑΓΚΥΡΑ το φθινόπωρο: Φως ιλαρόν...

 

"Πλημμύρισε ὁ τόπος" ! (ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ)

 

Χήρα και πιστή γυναίκα η Άννα και μοναδικό στήριγμα ο γιος της, ο Κωστής. Παιδί καλόγνωμο, άριστος μαθητής, υπάκουος στις συμβουλές της μητέρας του.

Όμως, δεν άργησαν να ‘ρθουν και τα ανταριασμένα φοιτητικά χρόνια. Ελεύθερος και αδέσμευτος από συμβουλές, με ιδεολογίες ξενόφερτες, ενάντιες στο συντηρητισμό, όπως νόμιζε. Τη στάση του αυτή την πρόδιδε και η εξωτερική του εμφάνιση.

Όλα τούτα πλήγωναν την καρδιά της Άννας, που κατάπινε την πίκρα της και κατέφευγε στην προσευχή, χωρίς ποτέ να πληγώνει τον Κωστή με παρατηρήσεις…

Σε όλη τούτη την παραφωνία υπήρχε και μια αχνή ελπίδα. Το καλοκαίρι στις διακοπές, ο Κωστής βοηθούσε τη μητέρα του στο χωράφι με τα είκοσι στρέμματα –κληρονομιά του πατέρα του, σπαρμένο με βαμβάκι– κι έβγαζε ένα όχι ευκαταφρόνητο ποσό για τις σπουδές του. Αυτό το τελευταίο το αναγνώριζε ο φίλος μας. 

Το περσινό καλοκαίρι ο ουρανός κρατούσε πεισματικά τα σύννεφα και η παρατεινόμενη ξηρασία έφερε ρωγμές στα χωράφια κι απειλούσε τη συγκομιδή μιας χρονιάς. Το λιγοστό νερό του καναλιού μόλις έφτανε για μια δόση ποτίσματος με αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Τώρα –σύμπτωση ήταν;– πάντως έπρεπε ο Κωστής να ποτίσει αχάραγα την Κυριακή.

Νωρίς νωρίς φόρεσε τις αδιάβροχες μπότες του και πήρε «επ’ ώμου» την τσάπα. 

– Παιδί μου, σήμερα είναι Κυριακή, ημέρα λατρείας του Θεού. Έλα να πάμε στην εκκλησία, να πάρουμε την ευλογία του Θεού. Το πότισμα μπορεί να γίνει και μετά τη θεία Λειτουργία.

– Άσε με, ρε μάνα, και τράβα στη δουλειά σου! Το χωράφι μας καίγεται και την εκκλησία θα κοιτάξουμε τώρα!

Βρόντηξε την πόρτα και ξεκίνησε για το χωράφι.

Η πιστή μάνα ήταν από τον «Εξάψαλμο» στον Ναό. Μια μυστική δέηση, ένα πονεμένο «Κύριε ελέησον» για όλους αλλά και για τον Κωστή…

Τελείωσε η θεία Λειτουργία. Η Άννα κοινωνημένη, με το αντίδωρο στο χέρι επιστρέφει στο σπίτι της. Πλησιάζει την πόρτα, παίρνει τα κλειδιά για ν’ ανοίξει… Θεέ μου, πως δεν λιποθύμησε; Η πόρτα ανοιχτή και… σίγουρα κάποιος ανεπιθύμητος επισκέπτης! Γελάστηκε όμως. Απέναντί της, αραγμένος στην πολυθρόνα …ο Κωστής!

– Τι έγινε, ρε μάνα; βρόντηξε. Έφτασα στο χωράφι, πήγα στη «δέση» (δηλαδή στο κεφαλάρι), να κατεβάσω το νερό μέσα από τον σωλήνα στο κατάξερο βαμβάκι μας. Τυχαία(;) έριξα τη ματιά στα είκοσι καμένα στρέμματα. Χριστέ και Παναγιά μου, βλέπω καλά; Το χωράφι βούλιαζε στα νερά! Έβρεξε και πλημμύρισε ο τόπος! Τι να ποτίσω τώρα, τα ποτισμένα; Και για να ‘μαι σίγουρος, έτρεξα σε όλα τα διπλανά, τα κοντινά χωράφια. Όλα στεγνά, κατάξερα! Το δικό μας πλημμυρισμένο! Πήρα την τσάπα και γύρισα. Ούτε που πρόλαβα να ξεντυθώ. Με καταλαβαίνεις τώρα;

– Κωστή, παιδί μου, αυτό είναι θαύμα! Σήμερα η αγάπη του Θεού μας έδωσε τούτη τη χαρά, ώστε από τώρα και στο εξής να Τον αγαπούμε και να Τον εμπιστευόμαστε, είπε η μάνα, έτοιμη να βάλει τα κλάματα.

Η επόμενη Κυριακή βρήκε πρωί πρωί τον Κωστή έτοιμο για τον εκκλησιασμό.

– Πάμε, μάνα, Κυριακή σήμερα, ημέρα λατρείας του Θεού.

Και τα μυστικά λόγια της πιστής μάνας:

– Δόξα σοι, Κύριε, δόξα Σοι!

 

Π. Σ.

 

Περιοδικό «ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΙΚΗ», Σεπτέμβριος 2025

Ο πόνος μιας μάνας με ενήλικα παιδιά, είναι διαφορετικός…

 

Ο πόνος μιας μάνας με ενήλικα παιδιά, είναι διαφορετικός… Δεν έχει φωνή… !!!!!!!!!!

Δεν κάνει θόρυβο, δεν πιέζει…

Είναι ένας σιωπηλός πόνος, που σφίγγει το στήθος και κρύβεται στις

καθημερινές χειρονομίες… Σε μια προσευχή που ψιθυρίζει, πριν να κοιμηθεί…

Σε αυτόν τον καφέ που κρύωσε, στο τραπέζι… Σε σκέψεις που δεν λέγονται και που δεν φεύγουν ποτέ…

Έρχεται, όταν τα παιδιά αρχίζουν πραγματικά να ζουν τη ζωή τους…

Όταν σταματήσουν, να ρωτάνε «μπορώ»; Όταν κάνουν επιλογές μόνα τους…

Όταν τα πράγματα πάνε στραβά και τα κοιτάς από μακριά, με μια καρδιά που θα ήθελε να τρέξει κοντά τους… !!!!!!!!

Μακάρι να μπορούσες ακόμα να τα προστατεύσεις, όπως όταν έπεφταν και ένα φιλί ήταν αρκετό, για να σταματήσουν να κλαίνε…

Θα ήθελες να φωνάξεις: «Σταμάτα! Τα ‘χω περάσει αυτά. Μπορώ να πάρω τον πόνο σου μακριά…»… Αλλά, δεν μπορείς… Επειδή, είναι ενήλικες τώρα…

Με τον δρόμο, που πρέπει να πάρουν και να φύγουν…

Με τα λάθη, που πρέπει να εκπληρώσουν… 

Εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού στον Αλισσό

 

Εόρτασε ο Ι. Ν. του Τιμίου Σταυρού στον Αλισσό, αγαπητοί φίλοι. Μέσα σ΄ ένα κατάμαυρο από την πρόσφατη πυρκαγιά περιβάλλον που σε τίποτα δεν θύμιζε την καταπράσινη κατασκήνωση των πρώτων παιδικών μας χρόνων.

Τον εσπερινό του Σαββάτου, παραμονή της εορτής, τέλεσε ο Αρχ. π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδης.

Ανήμερα της εορτής τον όρθρο και τη Θεία Λειτουργία τέλεσαν ο Αρχ. της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών π. Χριστόδουλος Κογιώνης και ο Αρχ. της Ι. Μητροπόλεως Πατρών π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης.

Στο κήρυγμά του ο θεολόγος της Αδελφότητος Θεολόγων Ο ΣΩΤΗΡ κ. Κων/νος Σαββίδης αφού αναφέρθηκε στο ιστορικό μέρος της Υψώσεως του Σταυρού, εξήγησε γιατί ο Σταυρός αποτελεί πανίσχυρο όπλο για κάθε Χριστιανό.

Τέλος, τελέστηκε και μνημόσυνο για την ανάπαυση της ψυχής του μακαριστού Αλεξάνδρου Σκούρα, Ιδρυτού της Φιλαγροτικής Σχολής Πατρών.

Δυο τεμνόμενα κομμάτια ξύλο…

Αλήθεια, πόσο ενδιαφέροντα μπορούν να γίνουν δύο τεμνόμενα κομμάτια ξύλο; Ας είμαστε ειλικρινείς: αν μας ρωτούσαν κάτι τέτοιο τις περισσότερες μέρες του χρόνου, μία θα ήταν η απάντηση, ξερή και μονοκόμματη: «ΚΑΘΟΛΟΥ!!!».

Κι όμως, κάποιες μέρες σαν κι αυτή, πριν απαντήσω, κάνω μέσα μου εικόνα δυο τεμνόμενα κομμάτια ξύλο… Το ένα μπηγμένο στη καρδιά του Γολγοθά! Το άλλο, σαν σπαθί, σχίζει τον αιθέρα της Ιερουσαλήμ! Και τα δυο τους, φημισμένα ως αταίριαστα, ποτέ και πουθενά δεν μπόρεσαν να δώσουν νόημα στα έργα των ανθρώπων! Αντικειμενικά; Καταραμένα…

Κι όμως, κάποιες μέρες σαν κι αυτή, η σκέψη στέκεται ακίνητη μπροστά τους. Δεν είναι μόνη της! Πλάι της, η κομμένη ανάσα της ανθρώπινης ιστορίας προσπαθεί να αφουγκραστεί το μεγαλείο της στιγμής… Δυο τεμνόμενα κομμάτια ξύλο και πάνω τους καρφωμένα βλέμματα, άλλα ξαναμμένα κι άλλα πικραμένα… Γύρω τους θόρυβος και βουβαμάρα, έξαψη και πόνος, γέλια και δάκρυα μαζί…

Στρέφω το βλέμμα μου εκεί, στο σταυροδρόμι των δύο ξύλων, στο σταυροδρόμι της ιστορίας, στο σταυροδρόμι της ζωής και του θανάτου…

Τον βλέπω! Η ανάσα Του κομμένη, πνιγμένη στον βούρκο της παγκόσμιας ανομίας, της δικής μου αμαρτίας… Όχι, δεν αντέχω άλλο! Δεν πρέπει να με δει, δεν γίνεται, δεν μου αξίζει να Τον δω! Δεν μπορώ…

Δυο καυτές σταγόνες ξεπηδούν μέσα από τα σφιγμένα μου ματόκλαδα. Ασυναίσθητα, κάνω γροθιά την παλάμη και την στρέφω προς το μέρος μου. Ακόμα, δεν ξέρω αν θα στραγγίσω τον πόνο μου, αν θα με τιμωρήσω, αν θα κάνω τα πάντα για να με ξυπνήσω, αν…

Μα, πώς; Πώς σβήσανε τα δάκρυά μου; Το δικό μου χέρι είναι εκεί, μετέωρο, αμέτοχο… Αν όχι εγώ, τότε…πώς; Ποιος;

Τινάζω μεμιάς τα μουσκεμένα μου βλέφαρα…

Όχι! Γιατί; Γιατί να είναι πάλι Εκείνος;

Θέλω να κλείσω πάλι τα μάτια, να ουρλιάξω, να ξεφύγω…μα, ήδη, είναι αργά… Το χέρι Του σφίγγει το δικό μου! Το βλέμμα μου καθρεφτίζεται στο δικό Του! Εγώ πνιγμένος μες στην λάσπη κι Εκείνος μες τα αίματα!

Είμαι έτοιμος να του ψελλίσω κάτι, οτιδήποτε, δεν ξέρω…

Μα, πριν προλάβω, η φωνή Του μου δονεί το κορμί και την καρδιά, με ξυπνά, με αγκαλιάζει, με ανασταίνει:

«Έλα, μπορείς»!

Τον κοιτάζω ξανά, προσεκτικά…

Ναι, είναι Εκείνος! Μαζί με δυο τεμνόμενα κομμάτια ξύλο…

 

Φ/ος

Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου)

 

Σήμερα η Εκκλησία εορτάζει την παγκόσμια ύψωση του τιμίου και ζωοποιού Σταυρού. Η γιορτή είναι αρχαιότατη και μια από τις Δεσποτικές γιορτές, τις γιορτές δηλαδή τις αφιερωμένες στο Δεσπότη Χριστό. Η γιορτή συνδέεται με μεγάλα ιστορικά γεγονότα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, γι’ αυτό έχει πανηγυρικό χαρακτήρα. Συγχρόνως όμως αναφέρεται στη σταύρωση και το θάνατο του Κυρίου, γι΄ αυτό και τιμάται με αυστηρή νηστεία, όπως η Μεγάλη Παρασκευή. Το Ευαγγέλιο, που διαβάζεται στη θεία Λειτουργία, είναι το ίδιο που διαβάζεται και τη Μεγ. Παρασκευή. Μέχρι πριν λίγα χρόνια η εορτή της Υψώσεως του τιμίου Σταυρού ήταν ημέρα γενικής αργίας, αλλά μετά τον πόλεμο οι εργάσιμες ημέρες της εβδομάδας, ενώ από έξη έγιναν πέντε, η εορτή του Σταυρού είναι εργάσιμη ημέρα.

Το 326, ένα χρόνο μετά την πρώτη οικουμενική Σύνοδο, η αγία Ελένη πήγε στα Ιεροσόλυμα, να προσκυνήσει τους αγίους τόπους και να ευχαριστήσει το Θεό, για τις νίκες και τις θριαμβευτικές επιτυχίες του παιδιού της και πρώτου χριστιανού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου. Τότε έκτισε διάφορους ναούς, όπως στο όρος των Ελαιών και στο σπήλαιο της Βηθλεέμ. Με διαταγή του Κωνσταντίνου ανέλαβε να κτίσει μεγάλο ναό στο λόφο του Γολγοθά, εκεί που σταυρώθηκε ο Ιησούς Χριστός. Εκεί, πριν από διακόσια χρόνια, ο αυτοκράτορας Αδριανός, για να εμποδίσει τους χριστιανούς να προσκυνούν τον άγιο τόπο, είχε αναγείρει ναό αφιερωμένο στην Αφροδίτη. Η άγια Ελένη κατεδάφισε τον ειδωλολατρικό ναό, ξεκαθάρισε τον τόπο, εξακρίβωσε τη θέση που σταυρώθηκε ο Κύριος και βρήκε τον τίμιο Σταυρό.

Η είδηση ότι βρέθηκε ο τίμιος Σταυρός διαδόθηκε σ’ όλο τον τότε χριστιανικό κόσμο. Έτρεξαν λοιπόν όλοι, και μάλιστα οι πιστοί της Παλαιστίνης, για να προσκυνήσουν το τίμιο ξύλο. Όταν τελείωσε ο ναός της Αναστάσεως, που έκτισε η αγία Ελένη πάνω στο λόφο του Γολγοθά, στις 14 Σεπτεμβρίου του 336 έγιναν επίσημα και με κάθε λαμπρότητα τα εγκαίνια. Τότε ο Πατριάρχης των Ιεροσολύμων Μακάριος, επειδή το πλήθος του λαού ήταν πολύ, για να δουν όλοι και να προσκυνήσουν, ανέβηκε στον άμβωνα, που ήταν στη μέση του ναού και ύψωσε τον τίμιο Σταυρό. Οι πιστοί προσκυνούσαν, κάνοντας το σταυρό τους κι έλεγαν «Κύριε, ελέησον». Αυτή λοιπόν την ύψωση του τιμίου Σταυρού γιορτάζει σήμερα η Εκκλησία και υψώνει τον τίμιο Σταυρό στη μέση του ναού. 

Ένας θαυμάσιος αγιογράφος χωρίς χέρια και πόδια ...

 

O Γρηγόριος Ζουράβλεφ γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια, το 1858 στο χωριό Ουτέβκα της Σαμάρας.

Η μητέρα του ήταν μια γυναίκα με φόβο Θεού και δεν πείραξε το βρέφος.

Όταν τον βάπτισαν ο ιερέας τους είπε:

«Το φως του Κυρίου κατέβηκε στην ψυχή αυτού του παιδιού. Ο Θεός δεν μας έδωσε το στόμα μόνο για να τρώμε, αλλά και για να κάνουμε πολλά θαυμαστά πράγματα. Αν και φαίνεται ανήμπορος με αυτό το στόμα θα σας θρέψει όλους»!

Ο Γκρίσα μεγάλωσε και σε πείσμα της αναπηρίας του ήταν εύθυμος και γεμάτος ζωή.

Οι άνθρωποι ήταν εντυπωσιασμένοι από το γεγονός ότι ο Γρηγόρης ποτέ δεν απελπιζόταν και του άρεσε να ψάλλει και να αστειεύεται.

Ο παππούς του τον ανέβαζε στους ώμους και τον έπαιρνε κάθε Κυριακή στην εκκλησία.

Ο Γρηγόρης χαμογελαστός κοίταζε τις εικόνες και έλεγε χαμογελώντας:

«Θέλω και εγώ να το φτιάξω αυτό».

Όταν τον έβαζαν να καθίσει στην πλαγιά, στον καθαρό αέρα, εκείνος, προς έκπληξη όλων και βοηθούμενος από μία δύναμη, κατρακυλούσε στην κατηφόρα και έφτανε μέχρι τον Οίκο του Κυρίου!

Εκεί στεκόταν ώρες ολόκληρες και κοίταζε λεπτομερώς κάθε εικόνα, κάθε μορφή Αγίου και κάθε βιβλική σκηνή.

Μια μέρα ο Γρηγόρης σύρθηκε με την κοιλιά του και παίρνοντας ένα ξυλαράκι, άρχισε να σχεδιάζει πάνω στο χώμα.

Οι ζωγραφιές του ήταν πολύ εκφραστικές και διείσδυαν στην ουσία των πραγμάτων.

Έβλεπε πράγματα που άλλοι δεν μπορούσαν να δουν.

Ο παππούς του τον πήρε στο σχολείο και εκεί με υπομονή και απίστευτη θέληση έμαθε να γράφει κρατώντας το μολύβι στα δόντια!

Κοντά στα γυμνασιακά μαθήματα είχε την τύχη να γίνει μαθητής ενός από τους καλύτερου αγιογράφους της πόλης.

Έφτασε η στιγμή να δώσει απολυτήριες εξετάσεις.

Έπρεπε σε λίγες ώρες να αγιογραφήσει μια περίπλοκη εικόνα.

Αυτή η μάχη με τον χρόνο ήταν τρομερά πιεστική για εκείνον.

Δάκρυα έτρεχαν στα μάγουλά του, ενώ ο λαιμός και το σβέρκο τον πονούσαν πολύ.

Μετά από τρεις ώρες τιτάνιας δουλειάς ο Γρηγόρης τελείωσε την εικόνα.

Τα κόκκινα από τον πόνο μάτια του εξέφραζαν μεγάλη ευτυχία.

Ήταν ένα αληθινό αριστούργημα!

Ο δάσκαλός του την ενέκρινε.

Την ίδια στιγμή ο Γρηγόρης σωριάστηκε κάτω με μυικούς σπασμούς!!!

Δεν μπορούσε να βγάλει το πινέλο ανάμεσα από τα δόντια του.

Χρειάστηκε να φέρουν ζεστές πετσέτες για να μπορέσουν να βγάλουν το πινέλο από το στόμα του!

Στα 22 του ο Γρηγόρης γύρισε στο χωριό του την Ουτέβκα, όπου άρχισε να αγιογραφεί εικόνες κατά παραγγελία κυρίως για τους πλούσιους.

Ερχόνταν άνθρωποι απ' όλη την Ρωσία και πλήρωναν πολλά χρήματα για μια εικόνα.

Έλεγαν ότι ο Γρηγόρης έχει τη χάρη του Θεού και ότι οι εικόνες του είναι θαυματουργές!

Στα αρχεία της πόλης Σαμάρα υπάρχει καταγεγραμμένη από το 1884, μια αίτηση του προς τον κυβερνήτη της πόλης, στον οποίο περιγράφει την κατάστασή του, τον τρόπο με τον οποίο ζωγραφίζει, και ζητά να του δωρίσει μια εικόνα του Αγίου Νικολάου αγιογραφημένη από τον ίδιο.

Εντυπωσιασμένος ο τσάρος τον καλεί στο παλάτι, στην Αγία Πετρούπολη. 

Εκεί ο Γρηγόριος έφτιαξε το πορτρέτο της οικογένειας Ρομανώφ. 

Ο τσάρος ενθουσιασμένος και του πρόσφερε μία μηνιαία σύνταξη 25 χρυσών ρουβλίων και μία τρόικα (ρώσικο έλκηθρο το οποίο σέρνουν τρία άλογα) για να διευκολύνεται στις μετακινήσεις του.

Εκείνος όμως το δώρισε στην κοινότητα του χωριού του. 

Πάντα πρόσχαρος και δυνατός βοηθούσε όσο μπορούσε τους συγχωριανούς του.

Όταν άρχισε να χτίζεται στο χωριό μιά πολύ μεγάλη εκκλησία αφιερωμένη στην Αγία Τριάδα υπό την γενική επίβλεψη του Γρηγορίου.

Ο ίδιος θα αγιογραφούσε τον τρούλο και τους τοίχους.

Βοηθούμενος από τον αδελφό του Αθανάσιο του πήρε πολύ καιρό μεχρι να αγιογραφήσει την εμφάνιση της Αγίας Τριάδος στον πατριάρχη Αβραάμ στο Μαμβρή.

Ήταν ένα ακριβές αντίγραφο της γνωστής εικόνας του Ρουμπλιώφ.

Εκείνο όμως που τον βασάνισε τρομερά ήταν ο θόλος του ναού.

Την αγιογραφική απεικόνιση την είχε επιλέξει ο ίδιος.

Η Αγία Τριάδα και επτά αρχάγγελοι.

Κάτω από το ταβάνι και κρατημένος από σχοινιά, τον είχε καταβάλει ο πόνος και η κούραση.

Στην πλάτη είχε βαθιές πληγές (από τα σχοινιά).

Το χρώμα έτρεχε στα μάτια του και σχεδόν είχε χάσει την όρασή του!

Τα χείλη του είχαν σκάσει, ενώ τα δόντια του είχαν αρχίσει να τρίβονται.

Η προσευχή του προς την Παναγία του έδινε δύναμη να αποπερατώσει αυτήν την τιτάνια εργασία!

Το 1892 τελείωσε την εσωτερική αγιογράφηση και έγιναν τα εγκαίνια του Ιερού Ναού της Αγίας Τριάδος...

Ο Γρηγόριος πέθανε στις 16 Φεβρουαρίου 1916 και τον έθαψαν στην εκκλησία για την οποία πόνεσε το ήδη πονεμένο κορμί του.

Στον τάφο του υπάρχει ένας απλός σταυρός και επάνω γράφει:

«Ecce Homo»''Ιδού ο Άνθρωπος''.

Είναι τα λόγια που είπε ο Πόντιος Πιλάτος ενόψει των παθών του Κυρίου!

Σήμερα έχουν βρεθεί εικόνες του και εκτός Ρωσίας.

Το 1985 βρέθηκε τυχαία μια εικόνα του στην Βοσνία.

Στην πίσω μεριά έγραφε:

«Η εικόνα αυτή αγιογραφήθηκε εξολοκλήρου με το στόμα από τον χωρίς χέρια και πόδια χωριάτη Γρηγόριο Γιουράβλεφ, από το χωριό Ουτέβκα της Σαμάρας»...

Πηγή: Προς τη Νίκη, Τεύχος 784, Ιούνιος 2015

https://amfoterodexios.blogspot.com