... Τήν ἄλλη τώρα ἡμέρα, μόλις ὁ Κύριος ξεκίνησε γιά τήν Ἱερουσαλήμ, ἀμέτρητα πλήθη λαοῦ δέν μποροῦσαν νά συγκρατήσουν τόν ἐνθουσιασμό τους. Ἔκοβαν κλαδιά ἀπό φοίνικες καί ἔβγαιναν ἔξω ἀπό τήν πόλι μέ χαρά γιά νά ὑποδεχθοῦν τόν Κύριο. Καί μόλις τόν ἀντίκρυζαν ἄρχιζαν νά φωνάζουν δυνατά καί νά ζητωκραυγάζουν: «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου, ὁ βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ». Ὁ Κύριος ἐρχόταν στήν πόλι «καθήμενος ἐπί πῶλον ὄνου» ὅπως τό εἶχε προφητεύσει ὁ προφήτης Ζαχαρίας: «Μή φοβᾶσαι Ἱερουσαλήμ, γιατί ὁ βασιλιᾶς σου ἔρχεται ὄχι σάν τύραννος, ἀλλά πρᾶος καί ταπεινός, καθισμένος πάνω σέ γαϊδουράκι». Βέβαια οἱ μαθηταί δέν κατάλαβαν τότε ὅτι ἐκπληρώνονταν οἱ λόγοι τοῦ προφήτου. Τό κατάλαβαν ὅμως ἀργότερα, μετά τήν Ἀνάστασι τοῦ Κυρίου φωτισμένοι ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα.
ΥΠΟΔΟΧΗ πραγματικά μεγελειώδης. Ἀλλά ποιόν νομίζουν ὅτι ὑποδέχονται οἱ Ἰσραηλίτες; Ἕναν κοσμικό ἄρχοντα πού θά ἐγκαθιδρύσῃ μιά ἐπίγειο βασιλεία. Δέν μποροῦν νά συλλάβουν ὅτι ὑποδέχονται τόν βασιλέα ὄχι τοῦ κόσμου αὐτοῦ, ἀλλά μιᾶς οὐρανίου βασιλείας. Εἶναι ὁ βασιλεύς τῶν βασιλευόντων καί Κύριος τῶν κυριευόντων· βασιλεύς ὄχι κρατῶν ἀλλά καρδιῶν. Καί δέν ζητεῖ τίποτε ἄλλο ἀπό ἐμᾶς παρά μόνο τήν ἀγάπη μας καί τή ἀφοσίωσί μας.
Ἄς τρέξουμε λοιπόν κι ἐμεῖς σήμερα νά ὑποδεχθοῦμε τόν Κύριό μας, ὄχι ὡς ἐπίγειο βασιλέα ἀλλά ὡς τόν Βασιλέα τῶν καρδιῶν μας. Κι ἀντί γιά κλάδους φοινίκων, ἄς τοῦ προσφέρουμε τήν ἀγάπη καί τή λατρεία μας, ἄς τοῦ προσφέρουμε τίς καρδιές μας. Κάθε κτύπος τῆς καρδιας μας νά κτυπᾶ γιά ἐκεῖνον. Καί θά ἔρθῃ ἡ ἡμέρα ἡ μοναδική, ἡ ἀστραφτερή καί παμφώτεινη γιά νά μᾶς ὑποδεχθῇ πλέον Ἐκεῖνος στή Βασιλεία του καί μᾶς κάνῃ μετόχους τῆς αἰώνιου εὐτυχίας.
ΠΗΓΗ: περ. Ο ΣΩΤΗΡ
