Χιλιάδες χιλιάδων στόματα από τότε που γράφτηκε ο Ακάθιστος Ύμνος, το θεσπέσιο αυτό τραγούδι προς την Υπεραγία Θεοτόκο, την έχουν υμνήσει με τα υπέροχα λόγια του. Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας είναι διαχρονικό κτήμα και αφιέρωμα όλου του Ορθοδόξου πληρώματος, καθώς μάλιστα ο ποιητής του μάς μένει άγνωστος- θεία βουλή, θα έλεγε κανείς, προκειμένου να καθίσταται κοινή προσφορά όλων των χριστιανών προς τη Μητέρα του Θεού!
Υμνούμε την ανύμφευτη Κόρη οι πιστοί, και συγχρόνως δεόμαστε σ' αυτήν να μην παύσει να δέεται η ίδια για μας και για όλο τον κόσμο μπροστά στον Υιό και Θεό της. Διότι αυτή είναι το «δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα». Οι πρεσβείες της είναι ευπρόσδεκτες από τον Θεό σαν τον καπνό του θυμιάματος, που ανεβαίνει στον ουρανό θυσία «εις οσμήν ευωδίας».
Έτσι έδειξε ο Θεός εξαρχής, από τα αρχαιότατα ακόμη χρόνια της δημιουργίας του κόσμου, ότι κάνει δεκτές τις προσφορές και θυσίες των ανθρώπων. Στο πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, τη Γένεση, διαβάζουμε για την πρώτη θυσία επί της γης. Ο πρώτος καπνός που ανέβηκε προς τον ουρανό ως προσευχή ικετήριος ήταν αυτός που προσφέρθηκε στους βωμούς που έχτισαν ο Κάιν και ο Άβελ. Αλλά ο παντοκράτωρ Κύριος, ο Δεσπότης του ουρανού και της γης, έκανε δεκτή την προσευχή του Άβελ, ενώ του Κάιν η προσευχή δεν υπήρξε εύθετος μπροστά στα μάτια Του.
Δεν κατευθύνθηκε προς τον ουρανό το δικό του θυμίαμα. Απορρίφθηκε από τον Θεό, διότι η προσφορά του, η θυσία του δεν ήταν αντάξια της θείας Μεγαλοσύνης (βλ. Γεν. ό' 3-5).


































