Ένα από τα πρώτα μέλη της ελληνικής αποστολής που συμμετείχε στις έρευνες για την αναζήτηση και τον ενταφιασμό των Ελλήνων νεκρών του αλβανικού μετώπου μιλάει στην «Κ».
Συνέντευξη: Σάκης Ιωαννίδης/ Κάμερα: Νίκος Κοκκαλιάς/ Μοντάζ: Μυρτώ Λεκατσά/ Επιμέλεια βίντεο: Γιάννης Παπαδόπουλος
ΠΗΓΗ: kathimerini.gr
Παρακολουθήστε την Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2020 στις 19:00 από το διαδικτυακό κανάλι «Λόγος Παρακλήσεως» σε ζωντανή μετάδοση την εισαγωγική εκδήλωση του τομέως Επιστημόνων του «Μεγάλου Βασιλείου» στον εορτασμό των 200 χρόνων από τη μεγάλη εθνεγερσία και την εθνική παλιγγενεσία.
Α΄ Εισήγηση: Έτσι ζήσαμε – αναφορά στα 400 χρόνια σκλαβιάς
Επίχαρις Μιχαηλίδου, Φιλόλογος
Β΄ Εισήγηση: Η ελευθερία μας μέσα στις νέες συνθήκες ζωής
Αρχιμ. Απόστολος Τσολάκης, Θεολόγος-Φιλόλογος
Με μία ελληνική σημαία 800 τ.μ. τιμά την 28η Οκτωβρίου ο Δήμος Γλυφάδας για την επέτειο των 80 χρόνων από το Έπος του ΄40.
Η σημαία τοποθετήθηκε στην πλαγιά του Υμηττού, ώστε όλοι οι δημότες να μπορούν να τη βλέπουν, ειδικά φέτος, όπου η επέτειος εορτάζεται με λιτό τρόπο, λόγω του κορωνοϊού.
Όλο το μήνυμα του πιλότου της «Ζευς» έχει ως εξής:
«Ελληνίδες Έλληνες, από την Ορεστιάδα μέχρι τη Γαύδο και από τους Οθωνούς μέχρι το Καστελόριζο, να θυμάστε το πιο λακωνικό και ηχηρό μήνυμα της παγκόσμιας ιστορίας αποτελείται από δύο συλλαβές, ΟΧΙ. Ένα μήνυμα που θυμίζει σε όλους ότι η Δημοκρατία και η Ελευθερία είναι ιδεώδη ακατάλυτα που θα θριαμβεύουν όσο υπάρχουν αθάνατες Ελληνικές Ψυχές. Ψυχές τολμηρές πέρα από τις δυνάμεις τους ριψοκίνδυνες εν γνώση τους και αισιόδοξες στις δυσκολίες. Χρόνια πολλά Ελλάδα»
Ο Ν. Ντραμουντιανός διηγείται μία θαυμαστή εμπειρία του από τον πόλεμο του ’40:
«Ο λόχος μας πήρε διαταγή να καταλάβει ένα προχωρημένο ύψωμα νια προγεφύρωμα. Στήσαμε ταμπούρι μέσα στα βράχια. Μόλις τακτοποιηθήκαμε, άρχισε να πέφτει πυκνό χιόνι. Έπεφτε αδιάκοπα δύο μερόνυχτα κι έφτασε σε πολλά μέρη τα δύο μέτρα. Αποκλειστήκαμε από την επιμελητεία. Καθένας είχε τροφές στο σακίδιο του για μία ήμερα. Από την πείνα και το κρύο δεν λάβαμε πρόνοια «δια την αυριον» και τις καταβροχθίσαμε.
Από κει και πέρα άρχισε το μαρτύριο. Τη δίψα μας τη σβήναμε με το χιόνι, αλλά η πείνα μας θέριζε. Περάσαμε έτσι πέντε μερόνυχτα. Σκελετωθήκαμε.
Το ηθικό μας το διατηρούσαμε ακμαίο, αλλά η φύση έχει και τα όρια της.
Μερικοί υπέκυψαν. Το ίδιο τέλος περιμέναμε όλοι «υπέρ πίστεως και πατρίδος».
Τότε μία έμπνευση του λοχαγού μας έκανε το θαύμα! Έβγαλε απ’ τον κόρφο του μία χάρτινη εικόνα της Παναγίας, την έστησε στο ψήλωμα και μας κάλεσε γύρω του:
— Παλικάρια μου! είπε. Στην κρίσιμη αυτή περίσταση ένα θαύμα μόνο μπορεί να μας σώσει. Γονατίστε, παρακαλέστε την Παναγία, τη μητέρα του Θεανθρώπου, να μας βοηθήσει!
Πέσαμε στα γόνατα, υψώσαμε τα χέρια, παρακαλέσαμε θερμά. Δεν προλάβαμε να σηκωθούμε κι ακούσαμε κουδούνια. Παραξενευτήκαμε και πιάσαμε τα όπλα. Πήραμε θέση «επί σκοπόν».
Δεν πέρασε ένα λεπτό και βλέπουμε ένα πελώριο μουλάρι να πλησιάζει κατάφορτο. Ανασκιρτήσαμε! Ζώο χωρίς οδηγό να περνά το βουνό, μ’ ένα μέτρο χιόνι — το λιγότερο – ήταν εντελώς αφύσικο. Καταλάβαμε: Το οδηγούσε ή Κυρία Θεοτόκος. Την ευχαριστήσαμε όλοι μαζί ψάλλοντας σιγανά, μα ολόκαρδα, το «Τη υπερμάχω» και άλλους ύμνους της. Το ζώο είχε πάνω του μία ολόκληρη επιμελητεία από τρόφιμα: κουραμάνες, τυριά, κονσέρβες, κονιάκ και άλλα.
Πολλές κι απίστευτες κακουχίες πέρασα στον πόλεμο. Αλλ’ αυτή μου μένει αξέχαστη, γιατί δεν είχε διέξοδο. Την έδωσε όμως η Παναγία».
Θαύμα στο Μπούμπεση
Ζωντανό θαύμα της Παναγίας έζησαν στον ελληνοϊταλικό πόλεμο οι στρατιώτες του 51ου ανεξαρτήτου τάγματος, με διοικητή τον ταγματάρχη Πετράκη, στην κορυφογραμμή του Ροντένη, δεξιά της θρυλικής Κλεισούρας.
Κάθε βράδυ, από τις 22-1-41 και έπειτα, στίς 9.20 ακριβώς, το βαρύ ιταλικό πυροβολικό άρχιζε βολή εναντίον του τάγματος Πετράκη και του δρόμου, απ’ όπου περνούσαν τα μεταγωγικά. Πέρασαν ήμερες και το κακό συνεχιζόταν, δημιουργώντας εκνευρισμό και απώλειες. Τολμηροί ανιχνευτές των εμπροσθοφυλακών και αεροπόροι εξαπολύθηκαν μέχρι βαθιά στις ιταλικές γραμμές, αλλά επέστρεψαν άπρακτοι. Δεν μπορούσαν να εντοπίσουν τα ιταλικά πυροβόλα, ίσως γιατί οι Ιταλοί κάθε βράδυ τα μετακινούσαν.
Ήταν όμως απόλυτη ανάγκη να εντοπισθούν οι εχθρικές θέσεις. Ένα βράδυ του Φεβρουαρίου ακούστηκαν πάλι οι ομοβροντίες των ιταλικών κανονιών.
- Παναγία μου, φώναξε τότε ο ταγματάρχης εντελώς αυθόρμητα, βοήθησε μας! Σώσε μας απ’ αυτούς τους δαίμονες.
Αμέσως στο βάθος πρόβαλε ένα φωτεινό σύννεφο. Σιγά-σιγά σχημάτισε κάτι σαν φωτοστέφανο. Και κάτω απ’ αυτό μερικά ασημένια συννεφάκια σχημάτισαν τη μορφή της Παναγίας, η οποία άρχισε να γέρνει προς τη γη και στάθηκε σ’ ένα φαράγγι, ανάμεσα σε δύο υψώματα του Μπούμπεση. Το όραμα το είδαν όλοι στο τάγμα και ρίγησαν.
- Θαύμα! βροντοφώναξε ο ταγματάρχης.
- Θαύμα! Θαύμα! επανέλαβαν οι στρατιώτες και σταυροκοπήθηκαν.
Αμέσως έφυγε ένας σύνδεσμος με σημείωμα του Πετράκη νια την πυροβολαρχία του Τζήμα. Σε δέκα λεπτά βρόντησαν τα ελληνικά κανόνια και σε είκοσι εσίγησαν τα ιταλικά. Οι οβίδες μας είχαν πετύχει απόλυτα τον στόχο.
Ἀπευθυνόμενος ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος πρός τόν Πατραϊκό Λαό καί ὂχι μόνο, κατά τήν πανήγυρη τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, τόσο στόν Ἑσπερινό, ὃσο καί στήν Θεία Λειτουργία, μέσω καί τοῦ τηλεοπτικοῦ διαύλου τῆς Ἱερᾶς Μητρόπολεως «Λύχνος» καί τοῦ ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ τῆς Μητροπόλεως, ἐκάλεσε ὃλους νά ὑψώσουν στά μπαλκόνια τους τήν Ἑλληνική Σημαία, τό σύμβολο αὐτό τό ἁγιασμένο τοῦ Ἒθνους μας, τό ὁποῖο συμπυκνώνει στή θωριά του τήν πίστη στόν Θεό καί τήν ἀγάπη στήν Πατρίδα. Γιά τήν Ἁγία μας Ὀρθόδοξο πίστη καί τούς ἀγῶνες καί τίς θυσίες γι’ αὐτά τά ἰδανικά, ἀγωνίστηκαν διαχρονικά καί ἒχυσαν τό αἷμα τους οἱ Ἓλληνες, ὣστε ἐμεῖς νά εἲμαστε ἐλεύθεροι, ἐτόνισε ὁ Σεβασμιώτατος.
Ὁ Σταυρός στήν Σημαία τῆς Πατρίδος μας, δηλώνει τήν πίστη στόν ἀληθινό Θεό καί ὃτι ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ πεμπτουσία τοῦ βίου μας. Οἱ λωρίδες τῆς γαλανόλευκης σημαίνουν τόν ἀγῶνα γιά τήν ἐλευθερία, ὁ ὁποῖος πέρασε μέσα ἀπό θυσίες καί αἳματα ἡρώων καί μαρτύρων.
Αὐτά ὃλα πᾶνε μαζί. Οὑδείς δύναται νά τά ξεχωρίσῃ. Κρατῆστε τή Σημαία μας ψηλά καί τά ἰδανικά μας στήν καρδιά σας καί ἀναθρέψατε καί μεγαλῶστε τά παιδιά σας μέ τά νάματα τῆς Ἑλληνορθοδόξου Πατρίδος μας. Μόνο ἒτσι αὐτός ὁ τόπος θά ἒχῃ μέλλον.
Αυτό το ΟΧΙ στη σκλαβιά, επέλεξε να βροντοφωνάξει με τη θυσία του ο Κωνσταντίνος Κατσίφας, ΟΧΙ σε καθεστώτα που θέλουν περήφανους ανθρώπους να σκύβουν το κεφάλι, ΟΧΙ στην εξαφάνιση της εθνικής, πολιτιστικής και εκκλησιαστικής ταυτότητας ενός ολόκληρου λαού που παραμένει ελληνικός εδώ και χιλιάδες χρόνια. Με τη θυσία του έγινε η γέφυρα που ένωσε μια για πάντα τα νεαρά παλικάρια που έδωσαν το αίμα τους το 1940 για την Ελευθερία της Ελλάδας αλλά και των σκλαβωμένων τέκνων της και αναπαύονται στο νεκροταφείο του χωριού του, με τη σύγχρονη γενιά της Βορείου Ηπείρου που παλεύει να σταθεί όρθια στη γη των προγόνων της.
Λυπούμαστε που στις πρόσφατες συνομιλίες του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδας στα Τίρανα, δεν τέθηκε (όπως προκύπτει από τις επίσημες δηλώσεις)το ζήτημα της δολοφονίας του Κωνσταντίνου Κατσίφα. Περιμένουμε από την πατρίδα μας να απαιτήσει εξηγήσεις από την αλβανική πλευρά για τις συνθήκες που οδήγησαν στο θάνατο του ομογενή μας και να σταθεί στο πλευρό της οικογένειάς του που απαιτεί δικαίωση. Καλούμε όλους τους Έλληνες, όπου γης, να τιμήσουν όπου βρίσκεται ο καθένας με μνημόσυνα, τη μνήμη του παλικαριού που έβαλε ξανά το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα στο σπίτι του κάθε Έλληνα και στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Σε πείσμα μιας επιβαλλόμενης νοοτροπίας, που προωθεί ψεύτικους ήρωες και σαθρά πρότυπα ζωής, βροντοφωνάζουμε
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΤΣΙΦΑ Η ΜΝΗΜΗ ΑΓΗΡΩΣ!
Γράμμα από τη Μόροβα
Ο Τάσος Ρηγοπούλας, στρατευμένος στην Αλβανία το 1940, έστειλε από το μέτωπο το παρακάτω γράμμα στον αδελφό του.
«Αδελφέ μου Νίκο.
Σου γράφω από μια αετοφωλιά, τετρακόσια μέτρα ψηλότερη από την κορυφή της Πάρνηθας. Η φύση τριγύρω είναι πάλλευκη. Σκοπός μου όμως δεν είναι να σου περιγράψω τα θέλγητρα μιας χιονισμένης Μόροβας με όλο το άγριο μεγαλείο της. Σκοπός μου είναι να σου μεταδώσω αυτό που έζησα, πού το είδα με τα μάτια μου και πού φοβάμαι μήπως, ακούγοντας το από άλλους, δεν το πιστέψεις.
Λίγες στιγμές πριν ορμήσουμε για τα οχυρά της Μόροβας, είδαμε σε απόσταση καμιά δεκαριά μέτρων μια ψηλή μαυροφόρα να στέκει ακίνητη.
- Τίς ει (Ποιος είσαι); Μιλιά… Ο σκοπός θυμωμένος ξαναφώναξε: -Τίς ει;
Τότε, σαν να μας πέρασε όλους ηλεκτρικό ρεύμα, ψιθυρίσαμε: Η ΠΑΝΑΓΙΑ!
Εκείνη όρμησε εμπρός σαν να είχε φτερά αετού. Εμείς από πίσω της.
Συνεχώς την αισθανόμασταν να μας μεταγγίζει αντρειοσύνη. Ολόκληρη εβδομάδα παλέψαμε σκληρά, νια να καταλάβουμε τα οχυρά Ιβάν-Μόροβας.
Υπογραμμίζω πώς η επίθεση μας πέτυχε τους Ιταλούς στην αλλαγή των μονάδων τους. Τα παλιά τμήματα είχαν τραβηχτεί πίσω και τα καινούργια… κοιμόνταν! Το τί έπαθαν δεν περιγράφεται. Εκείνη ορμούσε πάντα μπροστά. Κι όταν πια νικητές ροβολούσαμε προς την ανυπεράσπιστη Κορυτσά, τότε η Υπέρμαχος έγινε ατμός, νέφος απαλό και χάθηκε».
Από το βιβλίο “Εμφανίσεις και Θαύματα της Παναγίας”,
έκδοση Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού
Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,
-Α-
Στήν τρισχιλιόχρονη ἱστορία του, τό Ἑλληνικό Ἔθνος δέν βρέθηκε τόσο ἑνωμένο – σάν «μιά γροθιά» - ὅσο τήν στιγμή, πού «ὑποβρύχιο ἀγνώστου ἐθνικότητος» ἐτορπίλλισε, στό λιμάνι τῆς Τήνου, τό εὔδρομο τοῦ Πολεμικοῦ μας Ναυτικοῦ «ΕΛΛΗ», πού βρισκόταν ἐκεῖ, γιά νά ἀποδώσῃ τιμές στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, κατά τήν ἑορτή τῆς Κοιμήσεώς Της, στίς 15 Αὐγούστου 1940.
Ἡ Κυβέρνηση, θέλοντας νά διατηρήσῃ τήν οὐδετερότητά της, ἐχαρακτήρισε τό ὑποβρύχιο «ἀγνώστου ἐθνικότητος». Κι’ αὐτό, ἐνῷ κρατοῦσε στά χέρια της τά θραύσματα τῶν τορπιλλῶν, πού ἔδειχναν τήν ταυτότητα τοῦ πλοίου – δολοφόνου: ΙΤΑΛΙΚΗ!
-Β-
Ἀλλά τό ἔνστικτο τοῦ Λαοῦ μας κατάλαβε ἀπό την πρώτη στιγμή τήν πραγματικότητα. Καί κρύβοντας τόν πόνο του γιά τό πρωτοφανές ἐκεῖνο ἀνοσιούργημα, πίστευε ἀκράδαντα, ὅτι σύντομα θά ἔδινε τήν ἀπάντηση στούς θρασεῖς τολμητίες ἡ ὑβρισμένη «Παναγία τῆς Τήνου».
Ἔτσι, δέν ἦταν καθόλου παράξενο, ὅτι ὅταν τό πρωΐ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940, οἱ σειρῆνες ἀνήγγελλαν τήν ἐπίθεση τῆς φασιστικῆς Ἰταλίας ἐναντίον τῆς Χώρας μας, καί οἱ καμπάνες τῶν Ἐκκλησιῶν καλοῦσαν τόν πληθυσμό σέ προσευχή, ὁ Λαός μας ξεχύθηκε στούς δρόμους, γιά νά διαδηλώσῃ τήν ἀπόφασή του ἤ νά ζήσῃ ἐλεύθερος ἤ νά πεθάνῃ γιά τήν Ἑλλάδα τήν πολυαγαπημένη Πατρίδα του.
-Γ-
Όπως είχε σχολιάσει πολύ πετυχημένα προ μερικών μηνών ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, για το θέμα της πολεμικής κατά της Θείας Κοινωνίας: «κάποιοι πρέπει να ξεπεζέψουν από κάποιο καλάμι».
Το κακό όμως είναι ότι δεν ξεπεζεύουν. Και όχι μόνο δεν ξεπεζεύουν αλλά γίνονται ολοένα και προκλητικότεροι.
Πολυάριθμα ενημερωτικά sites και δελτία ειδήσεων, άρπαξαν για μια ακόμη φορά την δημοσιογραφική ρομφαία «κοινωνικής ευθύνης» και «υπεράσπισης» της δημόσιας υγείας, για να απονείμουν αυτό το είδος «δικαιοσύνης», που ονομάζεται «λέμε για να πούμε» ή «λέμε για να αρέσουμε» ή «να ‘χαμε να λέγαμε»…
Με υψηλές δόσεις επίπλαστης κορεκτίλας, κατακεραύνωσαν τον Μητροπολίτη Σερβιών και Κοζάνης Παύλο, επειδή… τόλμησε να καλέσει από τον Άμβωνα τους πιστούς απλά να κοινωνήσουν!
Και έτσι, το χιλιοπαιγμένο – στον καιρό της πανδημίας – εργάκι, ξεκίνησε να προβάλλεται ξανά στο κοινό, στοχοποιώντας για πολλοστή φορά το Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας. Πηχυαίοι τίτλοι και βαρύγδουπα βίντεο σε κανάλια, αναφέροντας τον Μητροπολίτη που «προκαλεί», που «προκάλεσε σάλο», που προκάλεσε «οργή», που είναι «επικίνδυνος»!
Και τι είπε ο… «επικίνδυνος» Μητροπολίτης;
«Να ‘ρθείτε τώρα, να φέρετε τα παιδάκια σας κι εσείς κάποιοι, να κοινωνήσουν και να κοινωνήσετε. Από την ίδια λαβίδα. Γιατί το πιστεύετε ότι εκεί είναι το σώμα και το αίμα του Κυρίου. Όποιοι αμφισβητούν το σώμα και αίμα του Κυρίου, το βλασφημούν. Όποιοι και όποιες αμφιβάλλουν ότι είναι σώμα και αίμα Χριστού, να μην έρχονται, να μην πλησιάζουν».
Τι μεμπτό είπε ο Μητροπολίτης λοιπόν; Γιατί τόσος κλαυθμός και οδυρμός από τους αυτόκλητους «Ρομπέν» της… υγειονομίας;
Γιατί προκαλούν οργή τα λόγια του; Έκανε κάτι παράνομο; Παρότρυνε τον κόσμο προς κάποια παρανομία; Την τελευταία φορά που τσεκάραμε, η Θεία Κοινωνία δεν ήταν παράνομη. Αν άλλαξε κάτι και δεν το πήραμε χαμπάρι, παρακαλούμε πολύ τους «Ρομπέν» να μας ενημερώσουν…
Μήπως είναι κακό που προέτρεψε τον κόσμο να πάει να κοινωνήσει; Αυτή δεν είναι η αποστολή που έχει αναλάβει να φέρνει εις πέρας μέσα από το λειτούργημα του; Αυτή είναι.
Δεκάδες χιλιάδες κόσμου έχουν κοινωνήσει από τα μέσα Μαΐου που άνοιξαν οι εκκλησίες, έως και σήμερα. Αυτό γίνεται κάθε Κυριακή στους Ναούς: ιερείς κοινωνούν πιστούς. Θέλησε να κάνει τίποτε καινούργιο ο Μητροπολίτης, εκτός από αυτό που γίνεται σε όλη την Ελλάδα κάθε Κυριακή και δεν το καταλάβαμε; Ας μας διαφωτίσουν οι κύριοι που εκτός από δημοσιογράφοι, μάλλον είναι και λοιμωξιολόγοι και κατιτίς από χωροφύλακες.
Ο Μητροπολίτης Κοζάνης τόνισε πως οι πιστοί θα κοινωνήσουν από την ίδια λαβίδα. Υπάρχει κάτι νεότερο και εδώ; Με αυτόν τον τρόπο κοινωνούν τους πιστούς οι ιερείς τόσους μήνες. Και όχι μόνο τόσους μήνες αλλά τόσους αιώνες. Για ποιο λόγο τους πατήθηκε ο κάλος ξαφνικά τώρα;
Έχουν να παραθέσουν κάποιο επίσημο στοιχείο που να τους ανησυχεί; Παρατήρησαν καμιά εκτίναξη κρουσμάτων μέσα από εκκλησιάσματα και δεν το γνωρίζουμε;
Μήπως – έτσι όπως πηγαίνει η δουλειά – όποιος πιστεύει στον Θεό και τον διακηρύττει δημόσια θα διώκεται ποινικά και δημοσιογραφικά για… διασπορά ψευδών ειδήσεων;;;
Μήπως ο Μητροπολίτης που κατέθεσε την πίστη του πως η Θεία Κοινωνία είναι Σώμα και Αίμα Χριστού, θα κατηγορηθεί πως διαδίδει… fake news;
Μόνο αυτό δεν έχουμε δει και ακούσει ακόμα!
Αυτός είναι ο πραγματικός Σκοταδισμός! Το να λοιδορείται από τα συστημικά μέσα η δημόσια έκφραση της πίστης! Το να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους οι α λα καρτ «δικαιωματιστές», με αυτούς που απλά ασκούν το ΔΙΚΑΙΩΜΑ της θρησκευτικής ελευθερίας!
Τα μέσα ενημέρωσης που… φωνάζουν τώρα για τον «προκλητικό» Μητροπολίτη, είναι τα ίδια που κουνούσαν «δημοκρατικά σημαιάκια» όταν μαζεύτηκαν 15.000 άτομα έξω από το Εφετείο, για να ακούσουν την απόφαση της δίκης της Χ.Α. Η περιβόητη «νίκη της Δημοκρατίας» ήταν το μόνο που τους απασχολούσε!
Εκείνο το συνωστισμένο πλήθος δεν ήταν προκλητικό σύμφωνα με τους «υπέρμαχους» της υγειονομίας, αλλά ένας Μητροπολίτης που είπε ό, τι ακριβώς λέει κάθε Κυριακή, χαρακτηρίστηκε επικίνδυνος!
Ας ξεκαβαλήσουν λοιπόν το καλάμι, όσοι συμπεριφέρονται με τέτοια υποκρισία. Η δουλειά τους είναι να μεταφέρουν ειδήσεις και να τις αφήνουν στην κρίση του αναγνώστη/τηλεθεατή. Όχι να διαμορφώνουν τεχνητό κλίμα για να περάσουν αυτά που θέλουν. Όχι να λασπολογούν επιλεκτικά, και μάλιστα χωρίς ούτε ένα σοβαρό επιχείρημα.
Φτάνει πια.
Ελευθέριος Ανδρώνης
sportime.gr 19/10/2020
Με αφορμή την σημερινή εορτή του Οσίου Χριστοδούλου του εν Πάτμω, 21 Οκτωβρίου, η διαδικτυακή εκπομπή «Διάκονοι της Ορθοδόξου Υμνολογίας» είναι αφιερωμένη στο μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, 1939 – 2008 και κυρίως στη μουσική του δεινότητα καθότι ήταν σπουδαίος μουσικός, βαθύς γνώστης της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής και αριστούχος πτυχιούχος του Ωδείου Αθηνών.
Άριστος λειτουργός ο ίδιος και κατ’ εξοχήν λειτουργικός άνθρωπος ο Μακαριστός Χριστόδουλος, πιστός στην παράδοση, επέβαλε τη Τάξη στις Ιερές Ακολουθίες αφού πρωταρχικό μέλημά του υπήρξε η τόνωση της λειτουργικής ζωής.
Όπως είχε γράψει ο ίδιος χαρακτηριστικά, «Eκείνο δια το οποίον δικαιούται ασφαλώς να καυχάται η Ορθόδοξος Εκκλησία μας είναι η θεία Λατρεία της. Καμμία άλλη Εκκλησία δεν έχει τον λατρευτικόν πλούτον της Ορθοδοξίας, όστις αποτελεί ταυτοχρόνως και την δόξαν αυτής. Είναι θησαυρός αμυθήτου αξίας, πραγματικόν διδασκαλείον θεϊκής μυσταγωγίας, ενσάρκωσις του Μυστηρίου του Ιησού Χριστού, τόπος μυστηρίου και «βαλανείον πνευματικόν» κατά την χαρακτηριστικήν έκφρασιν του ιερού Χρυσοστόμου. Η πλούσια και παλμώδης Λατρεία μας είναι η αναπνοή της Εκκλησίας μας».
Στην παρούσα εκπομπή έχουμε διάφορους ύμνους από τη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας μας ερμηνευμένοι με τη χαρακτηριστική φωνή του.
Ως ένας απλός παπάς που είχε την ευλογία να λάβει από τα χέρια του τον δεύτερο βαθμό της Ιεροσύνης, η παρούσα εκπομπή είναι ένα μικρό λιβανωτό για τη ψυχή του.
Καλό Παράδεισο.
Αρχιμ. Ειρηναίος Νάκος
Γεν. Διευθυντής Ιδρύματος Μουσικής Ι.Α.Α.
Αθώο έκρινε το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Κέρκυρας, τον Μητροπολίτη Κέρκυρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριο, που δικαζόταν, για δύο υποθέσεις.
Η πρώτη αφορούσε την κατηγορία της παραβίασης της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου και της κοινής υπουργικής απόφασης (ΚΥΑ) καθώς είχε τελέσει τη θεία λειτουργία της Κυριακής των Βαΐων και τη λιτάνευση του σκηνώματος του Αγίου Σπυρίδωνος με την παρουσία περισσότερων πιστών από όσους προβλέπονταν από την ΚΥΑ.
Η δεύτερη υπόθεση αφορούσε την τοποθέτησή του, κατά τη διάρκεια του κηρύγματός του, ανήμερα της 25ης Μαρτίου, όπου φερόταν να καλεί τους πιστούς «να παρακάμψουν τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας, εκδίδοντας έγγραφο κίνησης στο οποίο να αναφέρουν ότι βγαίνουν για άσκηση, αλλά στην πραγματικότητα, να πηγαίνουν στις εκκλησίες για να λάβουν τη Θεία Κοινωνία».
«Σήμερα η δικαιοσύνη ιερούργησε. Όπως ακριβώς είπα και στην απολογία μου, ότι όταν λειτουργώ δεν μπορώ να έχω το νου μου πουθενά αλλού παρά μόνο στον Θεό τον οποίο λειτουργώ. Τους είπα ότι και το ίδιο διακόνημα κάνετε και εσείς. Διότι η δικαιοσύνη δεν είναι ανθρώπινο αγαθό αλλά θείο. Θέλω να πιστεύω πως πάνω από τους ανθρώπινους νόμους, λειτουργούν οι νόμοι του Θεού. Και νομίζω πως σήμερα αυτό πρυτάνευσε. Λειτούργησε ο νόμος του Θεού. Θεωρώ αυτή τη δικαίωση στο ταπεινό μου πρόσωπο και ως προς τις δύο κατηγορίες, ότι δικαιώθηκε η εκκλησία, δικαιώθηκε η Κέρκυρα, δικαιώθηκαν οι προσδοκίες όλου του κερκυραϊκού λαού» δήλωσε μεταξύ άλλων, κ. Νεκτάριος, που ευχαρίστησε ιδιαίτερα, όλους τους πιστούς και τον ιερατικό κλήρο, που έδειξαν την ένθερμη συμπαράστασή τους στο πρόσωπό του.
Ο Άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και η εθνικότητα του ήταν Ελληνική.
Ο Άγιος Λουκάς, ήταν γιατρός στο επάγγελμα, όμως γνώριζε πολύ καλά τη ζωγραφική τέχνη. Μάλιστα σε αυτόν αποδίδονται οι πρώτες εικόνες της Θεοτόκου με τον Ιησού Χριστό βρέφος στην αγκαλιά της (μία υπάρχει μέχρι σήμερα στη Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου), καθώς και αυτές των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
Στη χριστιανική πίστη κατηχήθηκε από τον Απόστολο Παύλο, τον οποίο συνάντησε στη Θήβα και έκτοτε αφοσιώθηκε στο κήρυγμα του Ευαγγελίου. Περιόδευσε στη Δαλματία, Ιταλία, Γαλλία, Αχαΐα, Βοιωτία κ.α. Συνέγραψε το τρίτο κατά σειρά Ευαγγέλιο της Καινής Διαθήκης, καθώς και τις πράξεις των Αποστόλων.
Λέγεται ότι πέθανε με μαρτυρικό θάνατο (κατ’ άλλους ειρηνικά σε ηλικία 80 ετών), και το 357 μ.Χ., το λείψανο του μετακομίσθηκε στην Κωνσταντινούπολη, στο ναό των Αγίων Αποστόλων.
www.dogma.gr
