Όσιος Μάξιμος Καυσοκαλυβίτης

Στα ορεινά της Ροδόπης στο Παπίκιο Ορος βρίσκεται η μονή του Οσίου Μάξιμου Καυσοκαλύβη που πανηγυρίζει στις 13 Ιανουαρίου. 

Ο Αγιος Μάξιμος Καυσοκαλύβης ήταν μοναχογιός ευσεβών γονέων από την πόλη Λάμψακο. Ονομαζόταν προηγουμένως Μανουήλ και ανατράφηκε από παιδί στα θεία και σωτήρια διδάγματα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Το μοναχικό σχήμα το πήρε σ’ ένα μοναστήρι του όρους Γάνου, όπου, κοντά σ’ έναν εξαίρετο γέροντα, το Μάρκο, αναδείχθηκε ακούραστος και ακατάβλητος στη μελέτη, την προσευχή, την κυριαρχία της γλώσσας, την αγάπη και την ομόνοια.

Έπειτα πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου η αρετή του τον έφερε συνομιλητή με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Παλαιολόγο. Κατόπιν πήγε στη Θεσσαλονίκη για να προσκυνήσει το λείψανο του αγίου Δημητρίου και από κεί τράβηξε για το Άγιον Όρος. Εκεί κατέληξε στη Μονή της Λαύρας, αλλά  αργότερα με άδεια του ηγουμένου λόγω της αρετής του, γύρισε όλο τον Άθω. Οι μεγάλοι ασκητικοί του αγώνες συγκρίνονται με αυτούς των μεγάλων ασκητών της Αιγύπτου.

Επειδή έκανε συχνές μετακινήσεις, κατόπιν έκαιγε την καλύβα του, για να ασκείται στην πλήρη ακτημοσύνη. Γι’ αυτό και ονομάστηκε Καυσοκαλύβης. Απεβίωσε ειρηνικά το 1320 σε ηλικία 95 ετών, διατηρώντας όλη τη δύναμη και τη διαύγεια του νου του.

Η Εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του στις 13 Ιανουαρίου.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον

Μητρικῆς ἐκ νηδύος Ὅσιε Μάξιμε, ἐκλογῆς ὡς δοχεῖον ἀνατεθεὶς τῷ Θεῷ, τοῦ θείου γνόφου ὡς Μωσῆς κατηξίωσαι, καὶ τὰ πόρρω προορᾶν, κατὰ τὸν μέγαν Σαμουήλ,

τοῦ Ἄθω τὸ θεῖον θαῦμα, τῆς Θεοτόκου ὁ μύστης· 

ᾗ καὶ πρεσβεύεις Πάτερ ὑπὲρ ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ΄. Τῇ ὑπερμάχῳ

Ὡς ὑψηλῶν θεωριῶν φιλοθεάμονα καὶ προσευχὴς τῆς νοερᾶς ἐργάτην δόκιμον Ἀνυμνοῦμέν σε οἱ δούλοι σου θεοφόρε. Ἀλλ’ ὡς μύστης τῶν ἐνθέων ἀναβάσεων

καθοδήγησον ἡμᾶς πρὸς βίον κρείττονα τοὺς βοῶντάς σοι, χαίροις Ὅσιε Μάξιμε.

ΠΗΓΗ: http://inkomotini.blogspot.gr

Η μετάνοια

Ζούμε για να μετανοούμε!

Η μετάνοια μπορεί ίσως να μην διορθώσει το λάθος αλλά σίγουρα ωφελεί αυτόν που το διέπραξε.

 

Εκδρομή στα Καλάβρυτα

Βυζαντινή μουσική

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Βίος καί Λόγοι

Ἡ βυζαντινή μουσική, ἔλεγε, ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο ἀναίμακτα. Ἕνα σπουδαῖο θεραπευτικό μέσο γιά τήν ταλαίπωρη ψυχή τοῦ πεπτωκότος ἀνθρώπου, τοῦ ἐμπαθοῦς, εἶναι πράγματι ἡ Βυζαντινή μουσική.

Διά τοῦτο δίδασκε ὁ σοφός ἰατρός τῆς ψυχῆς-Γέρων: «Ἡ βυζαντινή μουσική εἶναι πάρα πολύ ὠφέλιμη. Κανένας χριστιανός δέν πρέπει νά ὑπάρχει χωρίς νά ξέρει βυζαντινή μουσική. Πρέπει ὅλοι νά μάθομε. Ἔχει ἄμεση σχέση μέ τήν ψυχή. Ἡ μουσική ἁγιάζει τόν ἄνθρωπο ἀναίμακτα. Χωρίς κόπο,ἀγαλλόμενος, γίνεσαι ἅγιος». Εἰδικά γιά τήν θεραπεία τῆς κατάθλιψης ἡ βυζαντινή μουσική εἶναι ἕνα πολύ ἀποτελεσματικό μέσο.

Ἡ Βυζαντινή μουσική, δίδασκε, θεραπεύει τήν κατάθλιψη. 

«Μιά φορά (διηγεῖται ὁ Γέροντας) εἶχε κάποιος δαιμόνιο, ὁ βασιλιάς Σαούλ, καί πήγαινε ὁ Δαβίδ καί τοῦ ἔψαλλε καί ὁ δαίμονας ἔφευγε. Πήγαινε μέ τό ψαλτήρι-τό ψαλτήρι ἦταν ὄργανο.
 

Ὅταν τόν ἔπιανε τό δαιμόνιο τῆς μελαγχολίας, πήγαινε ὁ Δαβίδ καί τοῦ 'παιζε τό ψαλτήρι κι ἔτσι ἔφευγε ὁ δαίμονας. Ποῦ 'ναι αὐτοί πού τρέχουνε νά βροῦνε θεραπεία γιά τήν κατάθλιψη. Ὅταν μάθουνε βυζαντινή μουσική καί ἰδοῦνε τή μαυρίλα νά 'ρχεται,πάπ! ἕνα δοξαστικό κι ἡ μαυρίλα πού ἔρχεται νά σέ καταλάβει, ὡς ἕνα εἶδος ψυχικῆς μελαγχολίας, γίνεται ὕμνος πρός τόν Θεό.
 

Ἐγώ τό πιστεύω αὐτό.Ἀπόλυτα τό πιστεύω. Σᾶς τό λέω ὅτι ἕνας μουσικός, πού ἀγαπάει τή μουσική, πού εἶναι εὐσεβής, μπορεῖ μιά δυσκολία του νά τήνε κάνει ἔργο μουσικό ἤ ἕνα ἕτοιμο ἔργο νά τό ψάλει, νά τό ἀποδώσει. Ἔτσι, προκειμένου νά κλαίει καί νά καταπιέζεται, προσφέρει μιά δοξολογία στόν Θεό».

Αυξήθηκαν οι πολιτικοί γάμοι και τα διαζύγια, μειώθηκαν οι θρησκευτικοί γάμοι και οι γεννήσεις παιδιών

Ο πολιτικός γάμος κερδίζει έδαφος  

Της Ιωάννας Φωτιάδη - ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 10.1.13

Δέσμευση και κρίση φαίνεται ότι δεν... πάνε «μαζί». Αυτό διαφαίνεται από την ποιοτική ανάλυση των δεδομένων της απογραφής που δημοσιοποίησαν τα επιτελεία της ΕΛΣΤΑΤ (Ελληνική Στατιστική Αρχή). Βάσει αυτών, παρατηρείται μια εμφανής και σταδιακή μείωση των γάμων από τις απαρχές της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας. Συγκεκριμένα, το 2011 τελέστηκαν 55.099 γάμοι, έναντι 56.338 το 2010 και 59.212 το 2009. Οι περισσότεροι γάμοι της τελευταίας δεκαετίας κατά τα φαινόμενα έλαβαν χώρα τις χρονιές 2003, 2005 και 2007, έτη ευημερίας για τη χώρα - ο συνολικός αριθμός τους ξεπερνούσε τις 61.000 ετησίως.

Ωστόσο, αξιοπρόσεκτο είναι το γεγονός ότι το 2011 παρατηρείται ιστορικό χαμηλό των θρησκευτικών γάμων, που φτάνουν μόλις τα 28.472 μυστήρια. Βέβαια, η απομάκρυνση από το ιδεώδες του παραδοσιακού θρησκευτικού γάμου, που τις περισσότερες φορές καταλήγει να είναι εξαιρετικά δαπανηρός, δεν έγινε εν μια νυκτί, αλλά διαμορφώθηκε με διάφορα «σκαμπανεβάσματα» τα τελευταία χρόνια.

Αντίστροφα, φαίνεται ότι όλο και περισσότεροι Ελληνες αποφασίζουν να ανεβούν τα σκαλιά του... δημαρχείου, αυξάνοντας εντέλει τον αριθμό των πολιτικών γάμων σε 26.627 το 2011. Ο πολιτικός γάμος αποδεικνύεται ότι κέρδιζε «σιωπηλά» δημοφιλία χρόνο με τον χρόνο, καθώς από τους 10.404 που πραγματοποιήθηκαν το 2001 ανήλθαν στους 26.627 δέκα χρόνια αργότερα.

Απίστευτο και όμως... ελληνικό, σήμερα οι δύο τύποι γάμων τείνουν να ισοσκελιστούν αριθμητικά. Στον αντίποδα των μειούμενων γάμων βρίσκονται «φουσκωμένα» τα ποσοστά διαζυγίων - τουλάχιστον έως το 2009, που παρέχονται στατιστικά στοιχεία. Το 2009 ελήφθησαν 13.607 διαζύγια έναντι 11.309 το 2000. Αναμένεται με ενδιαφέρον η περαιτέρω εξέλιξη της εν λόγω τάσης στα δύσκολα χρόνια της κρίσης.

Η μεγαλύτερη, ωστόσο, διαφοροποίηση εντοπίζεται στον οικογενειακό προγραμματισμό. Στον καιρό της κρίσης φαίνεται ότι η τεκνοποιία φαντάζει «πολυτέλεια» στις Ελληνίδες. Ετσι, το 2011 καταγράφηκαν 106.428 γέννες έναντι 114.766 την αμέσως προηγούμενη χρονιά, δηλαδή το 2010. Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί ότι οι γεννήσεις προ του 2006 κυμαίνονταν και πάλι κάτω από τις 110.000 ετησίως. Ωστόσο, σταθερά αυξητική τάση καθ’ όλη την τελευταία δεκαετία εμφανίζουν οι γεννήσεις εκτός γάμου. Συγκεκριμένα, το 2011 γεννήθηκαν 7.849 παιδιά, των οποίων οι γονείς δεν έχουν «δεθεί» με τα δεσμά του γάμου.

 

 

Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυρακής μετά τα Φώτα

Εάν δεν γνωρίσει κανείς κατά βάθος ένα πρόσωπο και ένα πράγμα, δεν το εκτιμά. Και όχι μόνο δεν το εκτιμά αλλά και δεν το αγαπά και δεν μπορεί να αφοσιωθεί σ΄αυτό με όλη του την ψυχή και όλο του το είναι. Αλλά, υπάρχει τίποτε υψηλότερο από την Πίστη μας, την Ορθόδοξη Χριστιανική μας Πίστη; 

Υπάρχει κάποιο άλλο πρόσωπο το οποίο μπορούμε να αγαπήσουμε, να ομολογήσουμε και να δώσουμε και αυτή την ζωή μας από το λατρευτό πρόσωπο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού; Διότι, όταν λέμε Ορθόδοξη Εκκλησία, αυτό ακριβώς το Σώμα του Χριστού εννοούμε. Και δεν μπορεί να έχει κανείς τον Θεό Πατέρα, εάν δεν έχει Μητέρα του την Εκκλησία. Εάν δηλ. δεν ζει αυτήν την ενότητα της Πίστεως για την οποία κάνει λόγο ο Απόστολος. 

 Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος

Κόνιτσα

Email: ioil.konitsa@gmail.com

 

Μεταξύ φίλων - Δ. Πάνου

Πολλά ψέματα είπαμε… (2)

Αναφέραμε προηγουμένως μια σειρά από ευρύτατα διαδεδομένα στερεότυπα, τα οποία σημάδεψαν τη γενιά που απέρχεται και καταδίκασαν τη γενιά που «είναι στα πράγματα». Δεν ήταν τα μόνα:

- Παρόμοιας φύσεως ήταν και η επαγγελία για μια σειρά από εύλογες και αναγκαίες εκδοχές της κοινωνικής πρόνοιας. Δωρεάν υγεία και παιδεία, συντάξεις και μέριμνα για όλους, υπήρξαν αιτήματα που ανταποκρίνονταν σε μια κοινωνία αλληλεγγύης και αμοιβαιότητας – με πρότυπο τα επιτυχημένα μεταπολεμικά «κοινωνικά κράτη» της δυτικής Ευρώπης. Τι ωραιότερο; Πράγματι, αρκεί να μη στηρίζεται σε πήλινα πόδια: Δωρεάν παιδεία – αλλά με εκατοντάδες ευρώ κάθε μήνα για παραπαιδεία και άλλες μορφές υποκατάστασης της υποβαθμισμένης βασικής δημόσιας παιδείας∙ δωρεάν φοίτηση, αλλά με φοιτητικές εστίες για λίγους και, από ένα σημείο και μετά, άντρο κάθε λογής παρανομίας∙ δωρεάν υγειονομική περίθαλψη, αλλά με το φακελάκι να αποτελεί προϋπόθεση για να προσφερθεί έγκαιρα ή ποιοτικά η ιατρική μέριμνα∙ σύνταξη για όλους, αλλά με τρόπο ανορθολογικό και άνισο, με σπατάλη τεράστια και μη ανταποδοτική, με το σύστημα να λειτουργεί χωρίς δικλείδες ασφαλείας και έλεγχο ποιότητας. Το κοινωνικό κράτος δεν κατέρρευσε: κατέρρευσε ο μύθος ότι το κοινωνικό κράτος κάλυπτε τις ανάγκες μας∙ δεν τις κάλυπτε και τώρα αποκαλύφθηκε το ψέμα!

- Ακόμη μεγαλύτερη ήταν η φενάκη της «οικονομικής ανάπτυξης». Για 10-15 χρόνια η χώρα μας απολάμβανε ρυθμούς ανάπτυξης μεγαλύτερους από τους ευρωπαίους εταίρους – ανάπτυξη για ποιους, όμως, και από ποιους; Δεν ήταν η παραγωγική ανάπτυξη αυτό που ζούσαμε ούτε ο εκσυγχρονισμός των δομών της χώρας σε βάθος και διάρκεια, αλλά μια μεγέθυνση στηριγμένη σε δάνειες δυνάμεις: μεγέθυνση της κατανάλωσης και των μη παραγωγικών επενδύσεων (σπίτια, αυτοκίνητα, διακοπές…), μεγέθυνση με εισαγόμενο χρήμα (δανεικό συνήθως) και εξαγόμενο συνάλλαγμα (για καταναλωτικά προϊόντα που ούτε στο όνειρό μας δεν είχαμε φανταστεί). Ο λογαριασμός από το φαγοπότι έρχεται κάποια στιγμή∙ κι αν νομίζαμε ότι δεν θα έρθει, δεν μας φταίει κάποιος – οι δανειστές δανείζουν για να βγάλουν κέρδος στον κόσμο που ζούμε, και μόνο αφελείς και απαίδευτοι δεν το καταλαβαίνουν…

"Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ"

Άγκυρα - περίοδος γυμνασίου

" Η ΠΥΛΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ"

   
Φωτο Κ.Ν.

Κραυγὴ πόνου ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν

 

Ἡ παρέμβαση τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους κατέφερε καίριο χτύπημα στὴν ἐπιμονὴ τῶν συντακτῶν τοῦ νέου Προγράμματος Σπουδῶν τοῦ Μαθήματος τῶν Θρησκευτικῶν, ἐπιμονὴ νὰ μὴ δέχονται τὴν κριτικὴ ποὺ ἀσκεῖται στὸ ἀντορθόδοξο Πρόγραμμα.

Δὲν πρόκειται πιὰ γιὰ μεμονωμένες φωνὲς Ἁγιορειτῶν πατέρων, ὅπως αὐτὲς τοῦ Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Γρηγορίου π. Γεωργίου καὶ τοῦ Προηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων π. Βασιλείου, ἀλλὰ γιὰ καταδίκη τοῦ νέου Προγράμματος ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν εἴκοσι Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

Μὲ ἐπιστολή της τὴν 3η Δεκεμβρίου πρὸς τὴν Ἱερὰ Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἡ Ἱερὰ Κοινότης τοῦ Ἁγίου Ὄρους ὑψώνει φωνὴ πόνου καὶ ἀγωνίας γιὰ τὴ διαστροφὴ ποὺ ὑφίσταται τὸ Μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν μὲ τὸ πιλοτικῶς διδασκόμενο νέο Πρόγραμμα Σπουδῶν.

Στὴν ἐπιστολὴ αὐτή, ποὺ συνυπογράφουν «ἅπαντες οἱ ἐν τῇ κοινῇ Συνάξει Ἀντιπρόσωποι καὶ Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω», τονίζεται ὅτι σκοπὸς τοῦ Μαθήματος «δέον νὰ εἶναι οὐχὶ ἡ μετάδοσις ξηρῶν καὶ ἀποσπασματικῶν γνώσεων καὶ ἡ προσφορὰ εἰς τὴν ἄωρον ἡλικίαν τῶν μικρῶν ἑλληνοπαίδων σωρείας ἑτεροκλήτων θρησκευτικῶν παραστάσεων, συμβόλων, πεποιθήσεων καὶ πρακτικῶν, ἀλλὰ ἡ μεταλαμπάδευσις εἰς τὰς ψυχὰς τῶν νέων τοῦ πληρώματος τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ»...

Μεταξύ φίλων - Δ. Πάνου

 

Πολλά ψέματα είπαμε… (1) 

Καλή χρονιά, ευλογημένη και χαρούμενη για όλους! Τι θα πει «καλή», είναι βέβαια ένα ερώτημα – άλλο εννοεί ο καθένας μας, αλλού στρέφει τις προσδοκίες του, με άλλο τρόπο επενδύει στο ατομικό και συλλογικό μέλλον. Έχω, όμως, την εντύπωση πως για όλους μια προϋπόθεση που δεν μπορεί να αγνοηθεί είναι η ειλικρίνεια, όπως προσδιορίζεται από δύο άξονες: την αυτοκριτική και την αυτογνωσία. 

Μια τέτοια προϋπόθεση μπορεί να μας φαίνεται αυτονόητη για τον ατομικό βίο, ίσως να μην γίνεται κατανοητή όμως με μια πρώτη ματιά όσον αφορά την πορεία ενός συνόλου, μιας κοινωνίας ή ενός λαού. Κι όμως, ίσως πρόκειται για την πιο ουσιαστική παράμετρο σε μια πορεία εθνικής ανασυγκρότησης, για την οποία όλοι υποτίθεται ότι νοιαζόμαστε. Γιατί, μέχρι τώρα μας είπαν πολλά ψέματα – και τα πιστέψαμε∙ είπαμε πολλά ψέματα οι ίδιοι στον εαυτό μας – και νομίσαμε σιγά σιγά ότι είναι αλήθειες∙ ακούσαμε πολλά όμορφα λόγια – και αφεθήκαμε στη μαγεία τους σαν να ήταν αλήθειες…

- Μας είπαν ότι η Παιδεία μας πρέπει να «εκσυγχρονιστεί» και να μοιάσει στα πετυχημένα πρότυπα της Δύσης: κοινωνικές και επαγγελματικές δεξιότητες, τεχνικές για την ανάδειξη χαρισμάτων και δεξιοτήτων, περιορισμός του «ιδεολογικού» φορτίου, λιγότερα για την Πατρίδα, τη Θρησκεία, την Ηθική: το πιστέψαμε άβουλα και άκριτα, το εφαρμόσαμε «στο περίπου» και ελληνοπρεπώς και… φτιάξαμε μια νέα γενιά που ξέρει πολλά και διάφορα, αλλά δεν έχει ιδέα για το τι σημαίνει κοινωνική ηθική και εθνικό καθήκον, που δυσκολεύεται να καταλάβει τα όρια του ιδιωτικού σε σχέση με το ατομικό και ιδιοτελές∙ που δεν μπορεί να στηριχτεί σε κάποια σταθερή ρίζα για να ανθίσει – την παράδοση ως τρόπο ερμηνείας του παρόντος και κριτηρίου για το μέλλον.