Φως ιλαρόν

 

Ηλιοβασίλεμα στην ΑΓΚΥΡΑ

600 τεύχη μετρά Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ

 

Το 600ό τεύχος (Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2022) είναι αφιερωμένο στη Μικρά Ασία με αφορμή τα 100 χρόνια.

Πλήθη πιστῶν γιά τά ἐγκώμια τῆς Γηροκομήτισσας στήν Πάτρα

 

Τήν Κυριακή 7 Αὐγούστου 2022, στήν Ἱερά Μονή τῆς Παναγίας Γηροκομητίσσης Πατρῶν, ἐψάλησαν τά Ἐγκώμια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὡς ἒθος ἐστί, μέ τήν συμμετοχή χιλιάδων Πατρέων, οἱ ὁποῖοι ἀνῆλθαν στόν λόφο τοῦ Γηροκομειοῦ γιά νά χαιρετίσουν εὐλαβικά τήν Ἀειπάρθενο καί Θεομήτορα.

Τῆς Ἱερᾶς Ἀκολουθίας προέστη ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος, συμπαραστατούμενος ὑπό τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Εὐκαρπίας κ. Ἱεροθέου καί Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου, τοῦ Ἡγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς π. Συμεών καί τῶν Πατέρων τῆς Μονῆς καί ἂλλων Κληρικῶν.

Στό κήρυγμά του ὁ Σεβασμιώτατος, μίλησε γιά τήν τρισσήν συγγένεια τῶν ἁγίων μέ τήν Ὑπεραγία Θεοτόκο, σύμφωνα μέ τήν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Συμεών τοῦ νέου Θεολόγου καί ἐν συνεχείᾳ ἀνεφέρθη μέ βαθειά συγκίνηση στήν Παναγία τῶν προσφύγων καί κατατρεγμένων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τοῦ Πόντου, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπληρώσεως 100 ἐτῶν ἀπό τήν Μικρασιατική καταστροφή. Θύμησε τήν «Παναγία Σουμελᾶ», τήν «Παναγία τῆς Μηχανιώνας», τήν «Παναγία τῆς Ἀρτάκης καί τῆς Κυζίκου» καί κατέληξε στήν «Παναγιά τήν Σμυρνιά», πού φυλάσσεται στόν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Πατρῶν, πού ἀνήγειραν οἱ Πρόσφυγες ἀπό τή Σμύρνη.

 Αὐτήν τήν εἰκόνα ἃρπαξε ἀπό τήν φλεγομένη Ἐκκλησία τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς τῆς Σμύρνης,  ἡ ἀείμνηστη Φιλιώ Μανάρα καί κρατώντας την σφιχτά στήν ἀγκαλιά της πέρασε μέσα ἀπό τήν φωτιά καί τή σφαγή καί τήν γενική καταστροφή τῆς Σμύρνης μας καί κατώρθωσε, μετά ἀπό πολυώδυνα βάσανα, νά φθάσῃ στήν Πάτρα. Τάμα της ἦτο νά ἀσημώσῃ τήν εἰκόνα τῆς Παναγίας, ὃπερ καί ἒπραξε ὃταν ἠδυνήθη καί τήν ἐχάρισε στόν ἀναγερθέντα Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς. Σ’ αὐτόν τόν Ναό, ὁ πρῶτος Ἐφημέριος ἦτο ὁ πρόσφυγας Ἱερεύς π. Κωνσταντῖνος Ἀλεξίου, χειροτονημένος ἀπό τόν Ἃγιο Ἐθνοϊερομάρτυρα Χρυσόστομο Σμύρνης. Ὁ π. Κωνσταντῖνος μετέφερε στήν ἀγκαλιά του, ὡς μόνον «θησαυρόν», τόν Σταυρό εὐλογίας τοῦ Ἁγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης, μέ τόν ὁποῖο εὐλογοῦμε καί ἡμεῖς τόν Λαόν, ὁσάκις λειτουργοῦμε στήν Ἁγία Φωτεινή Πατρῶν, ἐσημείωσε βαθύτατα συγκινημένος ὁ Σεβασμιώτατος.

Ἐπίσης ὁ Μητροπολίτης ὑπενθύμισε ὃτι τό Μοναστήρι τῆς Παναγιᾶς τῆς Γηροκομητίσσης τῶν Πατρῶν, ὑπῆρξε ὁ ἐπιστηριγμός καί ἡ ἀπαντοχή τῶν προσφύγων τῆς Μικρασιατικῆς καταστροφῆς, ἀγκαλιάζοντάς τους σπλαγχνικά καί δίδοντάς τους γῆ γιά νά κτίσουν τά σπίτια τους, στά ὁποῖα μένουν τώρα οἱ ἒκγονοί τους, πού δέν λησμονοῦν αὐτήν τήν εὐεργεσία τῆς Παναγίας μας.

Ἐπειδή ἡ Πατρίδα μας, πάντοτε ἐπέρασε δυσκολίες πολλές καί τώρα περνάει, ἂς ἑνώσωμε ὃλοι μας τίς προσευχές μας καί γονυκλινεῖς ἂς ἱκετεύσωμε τήν Θεομήτορα ἐπαναλαμβάνοντες τά λόγια τοῦ Ἱεροῦ Ὑμνογράφου:

Από το διήμερο παλαιών κατασκηνωτών 2022

 

Την Κυριακή 7.8.22 προσκεκλημένος ομιλητής ήταν ο φιλόλογος κ. Γ. Γιακουμής που μίλησε για τα 100 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή.

Ο ληστής - Υπ.

 

«Τα χάπια του είναι εδώ. Στις 10 να του δώσεις μισή μπανάνα κι ένα αχλάδι. Το μεσημεράκι να φάει νωρίς. Μη του δώσεις όμως από το δικό μας, ίσως τον πειράξει. Το δικό του φαγητό είναι στο τάπερ με το μπλε καπάκι στο ψυγείο. Ζέστανέ το στο φούρνο μικροκυμάτων. Να το ζεστάνεις όμως, όχι να το βάλεις στην Κόλαση! Μην τον αφήσεις να κοιμηθεί αμέσως μετά το φαγητό! Βάλε του να δει καμιά εκπομπή στην τηλεόραση, να ξεχαστεί. Για ό,τι άλλο προκύψει, κάνε μου αναπάντητη στο κινητό. Μην το κλείσεις αμέσως! Άσε το να χτυπήσει δυο φορές και θα σε πάρω». Η κυρία Χριστίνα είπε όλες τούτες τις φράσεις με μια ανάσα.  Ύστερα έσκυψε, φίλησε βιαστικά στο κεφάλι τον ηλικιωμένο άνθρωπο πού ’στεκε αμίλητος και ανέκφραστος, πήρε τα κλειδιά του αυτοκινήτου από το σεκρετέρ, άνοιξε την πόρτα και εξαφανίστηκε.

Η Σούζυ, η νεαρή γυναίκα που έκανε συντροφιά στον παππού και ταυτόχρονα μαγείρευε, έπλενε, καθάριζε, όσο έλειπαν οι δικοί του από το σπίτι, έκατσε νωχελικά στην πολυθρόνα, δίπλα στο κρεβάτι του. Έβγαλε από την τσέπη το κινητό της, το άνοιξε μηχανικά, ύστερα το έκλεισε και το ξανάβαλε στην τσέπη. Έχει καιρό τώρα που ο γαμπρός του παππού άλλαξε τον κωδικό του wifi και δεν της τον έδωσε.

Τη θυμάμαι με φρίκη εκείνη τη μέρα. Είχε κάνει βιντεοκλήση στη μητέρα της κι εκείνη της έβαλε τα δυο παιδιά της να της τραγουδήσουν το τραγούδι που θα έλεγαν στη γιορτή του σχολείου τους. Με κόπο συγκρατιόταν να μην κλάψει. Η μικρή της κόρη με μια φωνή βελούδινη, μεταξένια τραγουδούσε στα Φιλιπιννέζικα ένα παραδοσιακό τραγούδι «Μαζεύω τις στάλες τις χαράς μου για όταν θα γυρίσεις από την ξενιτιά». Κόμπος έγινε στο λαιμό η λαχτάρα της και τα μάτια της λαμπύριζαν παράξενα. Σαν τέλειωσε το τραγούδι και αντάλλαξαν ψηφιακές αγκαλιές και φιλιά, έκλεισε το τηλέφωνο με την ίδια πάντα φράση «θα έλθω σύντομα αγάπες μου». Ύστερα μάζεψε τα κομμάτια της και έκανε αναζήτηση στο YouTube  όσα παραπονιάρικα τραγούδια της πατρίδας της θυμόταν. Τραγούδια της ξενιτιάς, του αποχωρισμού… Έβαλε την ένταση στο φουλ κι έκλαιγε με την ψυχή της. Η αλήθεια είναι πως τα δυο παιδιά της ζούσαν πριγκιπικά με τα χρήματα που τους έστελνε. Ούτε όμως, το ιδιωτικό σχολείο που πήγαιναν ούτε οι ευκαιρίες που είχαν ήταν τόσο δυνατές για να γείρει η ζυγαριά που ’χε βαρύνει από τον καημό της να τα δει από κοντά. Κάποια στιγμή στέρεψε το κλάμα, κουράστηκε η ψυχή κι έκλεισε το κινητό της. Τότε ήταν που άκουσε τον παππού να βογκάει. Έτρεξε αλαφιασμένη στο δωμάτιό του και τον βρήκε ανάσκελα ανάμεσα στο κρεβάτι και την πολυθρόνα. Όταν κατάφερε και τον σήκωσε, τον κοίταξε έντρομη. Αλλά ο παππούς χαμογελούσε. «Ευτυχώς» της είπε. «Δεν έπαθα τίποτα». Όταν ήρθε η κόρη του από τη δουλειά, στην αρχή τής το έκρυψε. Αλλά το μελανό σημάδι λίγο πιο κάτω από τον αγκώνα του δεξιού χεριού μαρτυρούσε την προσπάθειά του να προστατέψει το κεφάλι του την ώρα που έπεφτε και κάθε απόπειρα να μην μαθευτεί το γεγονός ήταν μάταιη.

Κισάμου Αμφιλόχιος: ''Σήμερα ο Άρτσι, αύριο;''

 

Γράφει ο Μητροπολίτης Κισάμου και Σελίνου Αμφιλόχιος

... Με τρομάζει όμως η αντίληψη-άποψη της περιρρέουσας ατμόσφαιρας, όχι και τόσο μακρινής από τα καθ΄ ημάς, η οποία ταυτίζει την «ποιότητα της ζωής», την οποία θεωρεί «το ύψιστο αγαθό», με την υγεία.

«Το σημαντικότερο αγαθό που προσδίδει ποιότητα σε μια ανθρώπινη ζωή είναι η υγεία», και συνεχίζει η άποψη αυτή: «… Η απουσία της καλής υγείας είναι αρκετή για κάποιους για να θεωρούν τη συνέχιση της ζωής ανεπιθύμητη»!

Είναι φανερό, κατά την άποψη μας, ότι εάν σε μια κοινωνία επικρατήσουν τέτοιου είδους αντιλήψεις, ότι δηλ. «η ποιότητα της ζωής», ταυτίζεται με την «υγεία», τότε θα προκύψει, ως φυσικό επακόλουθο, η αμφισβήτηση δικαιώματος στη ζωή όσων προσώπων στερούνται το «σημαντικό αγαθό, την υγεία».

Περιττό, νομίζω, να πούμε ότι μια τέτοια θεώρηση περί της αξίας της ζωής ξυπνά εφιάλτες του παρελθόντος περί της υποτιθέμενης… «αρίας φυλής», με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Διερωτώμαι: Μια κοινωνία που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται και να είναι: δημοκρατική, ελεύθερη, προοδευτική, ανθρωπιστική με κοινωνικές ευαισθησίες, προστάτης των αδυνάτων και των ανίσχυρων, θεματοφύλακας των αξιών και των δικαιωμάτων της ζωής, να προσθέσω και Χριστιανική; αυτή η κοινωνία δεν προβληματίζεται, δεν άγχεται και δεν αντιστέκεται σε λογικές και συμπεριφορές που εάν, άκριτα και αβασάνιστα, υιοθετηθούν τορπιλίζουν και απειλούν αυτή την ίδια την ζωή; «Βίος βίου δεόμενος ουκ έστιν βίος» (Η ζωή που φοβάται τη ζωή δεν είναι ζωή), -Μένανδρος-.

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

Archie Battersbee: Έκλεισαν το μηχάνημα, έσβησε ο 12χρονος

 

Ο Άρτσι Μπάτερσμπι, το εγκεφαλικά νεκρό 12χρονο αγόρι από τη Βρετανία που ήταν σε μηχανική υποστήριξη από τις 7 Απριλίου λόγω ατυχήματος, έφυγε σήμερα από τη ζωή, αφού οι γιατροί αποσύνδεσαν τα μηχανήματα που τον κρατούσαν στη ζωή τους τελευταίους 4 μήνες.

Οι γονείς του 12χρονου εξάντλησαν όλα τα νομικά μέσα για να παραμείνει ο γιος τους σε μηχανική υποστήριξη. Μάλιστα η μητέρα του Άρτσι, είχε δηλώσει πως «ένας αξιοπρεπής θάνατος σε κέντρο περίθαλψης» ήταν το μόνο για το οποίο μπορούσε ακόμα να παλέψει νομικά αλλά το βρετανικό δικαστήριο αρνήθηκε να επιτρέψει τη μεταφορά του 12χρονου από το Βασιλικό Νοσοκομείο του Λονδίνου, κρίνοντας ότι οι κίνδυνοι της διακομιδής του είναι «μεγάλοι και απρόβλεπτοι»!!!

Ακόμα και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου στο οποίο προσέφυγαν οι γονείς έκρινε ότι δεν είχε αρμοδιότητα για το ζήτημα.

Το ζήτημα του Archie έχει προκαλέσει παγκόσμια συγκίνηση αφού φάνηκε ότι οι νόμοι είναι ανίσχυροι για να προστατέψουν τους "αδύναμους". Το "προηγμένο" υγειονομικό σύστημα της Μ. Βρετανίας ανέχτηκε τον μικρό Archie μόλις 4 μήνες... Αλήθεια, οι κήρυκες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων πού είναι;

Γιορτάσαμε στο εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως στην "ΑΓΚΥΡΑ"

 

Στην Άγκυρα σήμερα βρεθήκαμε, αγαπητοί φίλοι, όπου γιόρταζε το γραφικό εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Μαζί με πολλούς παλαιούς κατασκηνωτές και τις οικογένειές τους αφού το καθιερωμένο διήμερο ξεκίνησε και αυτό σήμερα.

Τον όρθρο και τη θ. Λειτουργία τέλεσαν οι παν. αρχμ. π. Σωτήριος Τσάφος και π. Χριστοφόρος Μυτιλήνης. Τον θείο λόγο κήρυξε ο θεολόγος της αδελφότητας κ. Παπαδόπουλος Ανδρέας που αναφέρθηκε στην εορτή της Μεταμορφώσεως αντλώντας μηνύματα από τα λόγια του Θεού Πατρός "Αυτού ακούετε". Μίλησε για όσα και όσους δεν πρέπει να υπακούουμε αλλά και για όσα και όσους θα πρέπει. Στο τέλος ευχήθηκε και για τη δική μας μεταμόρφωση που είναι ένας διαρκής αγώνας μέχρι το τέλος της ζωής μας.

Στη συνέχεια ο π. Χριστοφόρος ευλόγησε τα σταφύλια και τέλος, ο π. Σωτήριος ευχαρίστησε όλους τους παρευρισκόμενους για την παρουσία τους και τις ευχές που του απηύθυναν για την ονομαστική του εορτή.

Η ΓΕΧΑ Πατρών εύχεται ολοψύχως στον εορτάζοντα σεβ. π. Σωτήριο να συνεχίσει να είναι "επί των επάλξεων" για πολλά χρόνια ακόμα, να μας νουθετεί και να μας καθοδηγεί "εν σοφία" και να τον γεμίζει ο μεταμορφωθείς Κύριος με υγεία κραταιά, δύναμη και θεία πνοή ώστε να ξεκουράζει πνευματικά όλους όσους προστρέχουν κοντά του.

Τα εγκώμια στην Ι. Μ. Γηροκομείου

 

Τήν Κυριακή 7 Αὐγούστου 2022 καί ὥρα 7:00 τό ἀπόγευμα 

στήν Ἱερά Μονή Παναγίας Γηροκομητίσσης Πατρῶν, 

θά ψαλοῦν τά Ἐγκώμια τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Τά Ἐγκώμια τῆς Παναγίας ψάλλονται κάθε χρόνο στήν ὡς ἄνω Ἱερά Μονή καί εἶναι ποίημα τοῦ ἀοιδίμου Μητροπολίτου Πατρῶν Διονυσίου, ἀπό τό ἔτος 1541.

Οι Παρακλήσεις στις 8.00 - 9.00 μ.μ. στην "Παναγία τη Βοήθεια"

 

Πρόγραμμα Αυγούστου 2022 Ιερού Ναού "Παναγία η Βοήθεια" 

Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Πατρών

Γιορτάζει το εκκλησάκι της Μεταμορφώσεως στην ΑΓΚΥΡΑ

 

Στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως Σωτήρος 

της Κατασκηνώσεως “ΑΓΚΥΡΑ” της Γ.Ε.Χ.Α. Πατρών 

στην περιοχή «Παναγοπούλα»

το Σάββατο 6 Αυγούστου 2022,

εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, 

θα τελεσθεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία. 

Έναρξη Όρθρου 7 π.μ. 

Πρώτος Ναός στο Μπαντουντού του Κογκό

 

Την Πέμπτη 28 Ιουλίου το πρωί, στην πόλη Μπαντουντού, 700 χιλιόμετρα από την Κινσάσα, τελέσθηκε υπαίθρια Θεία Λειτουργία από τον Μητροπολίτη Κινσάσας Θεοδόσιο και στην συνέχεια ο αγιασμός επί τη θεμελιώσει του πρώτου ορθοδόξου ναού της πόλεως και ολόκληρης της επαρχίας. Ο ναός αυτός θα τιμάται επ΄ ονόματι των Αγίων Πάντων. Το οικόπεδο που θεμελιώθηκε ο ναός είχε αγοραστεί από τον μακαριστό Μητροπολίτη Κινσάσας Νικηφόρο.

Το κτίσιμο τώρα του Ναού πραγματοποιείται με χρήματα που προσέφερε δωρήτρια ευαισθητοποιημένη μέσω του τηλεοπτικού σταθμού, "ΛΥΧΝΟΣ" της Μητροπόλεως Πατρών, όπου με την ευλογία του Σεβ. Μητροπολίτου Πατρών κ. Χρυστοστόμου προβάλλουμε το ιεραποστολικό έργο και με τη συνδρομή του Θεοφιλ. Επισκόπου Κερνίτσης κ. Χρυσάνθου. 

Ο Μητροπολίτης Θεοδόσιος, παρουσία των αρχών του τόπου, του αντικυβερνήτη,  του δημάρχου και άλλων διευθυντών και εκπροσώπων κρατικών γραφείων και υπηρεσιών και παρουσία των πρώτων πιστών και κατηχουμένων μετέφερε τις ευχές και ευλογίες του αλεξανδρινού προκαθημένου Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β’ και τόνισε πως η κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία σε όλο το Κονγκό και σε όλη την Αφρική, όπως κανονικώς αναγνωρίζεται από όλον τον ορθόδοξο και χριστιανικό κόσμο, είναι υπό το πρόσωπο του Μακαριωτάτου Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄. 

«Γιατί, πάτερ, ενοχλείτε τον Κύριο, με τις καθημερινές προσευχές σας;

 

Από το χωριό «Αγία Παρασκευή» της Χαλκιδικής, πριν από πολλά χρόνια (το 1860) στην ιερά Μονή Δοχειαρίου, μόναζε, ένας περίφημος και πολύ καλλίφωνος ψάλτης με το όνομα Συνέσιος.

Ο Μοναχός αυτός ιδιαίτερη ευλάβεια είχε στην Αγία Παρασκευή και πάντοτε μετά από τον καθορισμένο κανόνα της προσευχής του - μετάνοιες και κομποσκοίνια — που ήταν υποχρεωμένος να κάνει, απαραίτητα έκανε και ιδιαίτερη προσευχή στην Αγία Παρασκευή. Στην προσευχή του αυτή παρακαλούσε την Αγία να τον βοηθήσει, για να σώσει την ψυχή του, κι αν σαν άνθρωπος έχει επάνω του κάτι που είναι εμπόδιο για την ψυχική του σωτηρία, να του το αφαιρέσει με όποιο τρόπο γνωρίζει εκείνη.

Πολλά χρόνια συνέχιζε να λέει αυτή την προσευχή και ένα πρωί, μετά την πανηγυρική ιερή Ακολουθία και τη θεία Λειτουργία, στην μνήμη του μαρτυρίου της Αγίας Παρασκευής (26 Ιουλίου) αισθάνθηκε λίγο μία μικρή ενόχληση στο λαρύγγι του, κι από την ενόχληση αυτή λίγο λίγο άρχισε η φωνή του να γίνεται βραχνή.

Από τότε έκανε πολλές προσπάθειες, για να καθαρίσει τη φωνή του, αλλά βελτίωση και θεραπεία δεν υπήρχε, απεναντίας όσο πήγαινε και χειροτέρευε η βραχνάδα στη φωνή του.

Επειδή ήταν καλός μουσικός και περίφημος ψάλτης λυπήθηκε ο ίδιος κι όλοι οι αδελφοί της Μονής αυτής, αλλά και όλοι οι πατέρες που τον γνώριζαν σ’ ολόκληρο το Άγιον Όρος.

Έκαναν όλοι θερμή προσευχή στο Θεό, για την θεραπεία του αδελφού αυτού Συνεσίου, οπόταν μετά από ικανό διάστημα, φανερώθηκε στον ύπνο του ηγουμένου της Μονής η αγία Παρασκευή και του είπε: «Γιατί, πάτερ, ενοχλείτε τον Κύριο, με τις καθημερινές προσευχές σας, για τον αδελφό Συνέσιο; Και γιατί παραπονείστε, εφ’ όσον ο ίδιος με παρακαλούσε τώρα και πολλά χρόνια να του αφαιρέσω εκείνο που είναι εμπόδιο στην ψυχική του σωτηρία;».

Ο ηγούμενος κάλεσε τον αδελφό Συνέσιο και τον ρώτησε, για ποιο πράγμα παρακαλούσε την Αγία Παρασκευή; Ο π. Συνέσιος είπε πως παρακαλούσε την Αγία να του αφαιρέσει ό,τι πράγμα εμποδίζει την σωτηρία της ψυχής του και πρόσθεσε στον ηγούμενο πως, όταν έψαλε, αισθάνονταν μία ιδιαίτερη ευχαρίστηση και γλυκαίνονταν επάνω στην μελωδική φωνή του τόσο, που ξεχνιόταν ο νους του και ξέφευγε από την έννοια των θείων λόγων και αντί να δοξολογεί, με τους θείους ύμνους αυτούς τον Ύψιστον, όπως ο Ψαλμός του Δαυίδ λέγει: «Ηδυνθείη αυτώ η διαλογή μου, εγώ δε ευφρανθήσομαι επί τω Κυρίω» (Ψαλμ. ΡΓ’ 103) αυτός γλυκαινόταν για την φωνή του που ήταν γλυκιά και μελωδική, κι έμπαινε μέσα στην ψυχή του, στο λογισμό του ένα είδος κρυφής υπερηφάνειας και με τον τρόπο αυτόν, κατάφερνε ο δαίμων της υπερηφάνειας, να χάνει αυτός την επαφή των ψαλλομένων και την ένωση του νου του με το Θεό, σαν ψάλτης, και έτσι μετατρεπόταν η προσευχή του σε αμαρτία, όπως και πάλι λέγει το Πνεύμα το Άγιον «και η προσευχή αυτού γενέσθω εις αμαρτίαν…» (Ψαλμ. ΡΗ 7).

ΠΗΓΗ: https://www.ekklisiaonline.gr/

Ο Τούρκος εθνικιστής που έγινε ακτιβιστής του Πόντου

 

Ο παππούς του γεννήθηκε το 1914, ενώ οι γονείς του, Κωνσταντίνος και Παρασκευή, ονόμασαν το μωρό Λευτέρη. Όμως, όλη τη ζωή του την έζησε ως Μεχμέτ. Κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, ο μικρός Λευτέρης χωρίστηκε από τους γονείς του. Αντί να πάει σε ελληνικό ορφανοτροφείο, οι Τούρκοι στρατιώτες τον έδωσαν σε μια τουρκική οικογένεια, η οποία τον μετονόμασε και αντί για το ελληνικό του επώνυμο, του έδωσαν το επίθετο Γιαϊλαλί, καθώς ήταν από το χωριό Γιαϊλά, στο όρος Νεμπιγιάν, στον δυτικό Πόντο. Δύο γενιές μετά, ο εγγονός του θα άλλαζε και αυτός ονόματα – εθελοντικά αυτή τη φορά, για να επανακτήσει την ταυτότητα που χάθηκε, που κλάπηκε, που για χρόνια αγνοούσε ότι είχε. Ο εγγονός του Λευτέρη-Μεχμέτ γεννήθηκε ως Ιμπραχίμ Γιαϊλαλί. Μεγάλωσε στην περιοχή Μπάφρα της Σαμψούντας. Για πολλά χρόνια, λέει, ήταν Τούρκος εθνικιστής, «φασίστας».

«Μεγαλώσαμε ως Τούρκοι εθνικιστές με τους “Γκρίζους Λύκους” και τους συλλόγους τους, μας έκαναν να είμαστε εχθροί όλων των μειονοτήτων, των Κούρδων, των Ποντίων, των χριστιανών», δηλώνει στην «Κ». «Στην περιοχή όπου μεγάλωσα», τονίζει, «ο “Ρωμιός”, ο “Έλληνας” ήταν βρισιά – ήμουν φασίστας και μου έμαθαν να μισώ τα πάντα». Το 1994, όταν ήταν 20 ετών, αποφάσισε να εκτίσει τη στρατιωτική θητεία του στις ειδικές δυνάμεις – «ως σκληρός Τούρκος εθνικιστής, ήθελα να υπηρετήσω στο Κουρδιστάν, να πολεμήσω τους Κούρδους», αναφέρει. Αλλά γρήγορα άρχισε να αμφισβητεί τις μεθόδους του στρατού.

«Εγινα μάρτυρας πολλών εγκλημάτων πολέμου, συμμετείχα και ο ίδιος σε αυτά, στα χωριά που δεν ήταν στο πλευρό του τουρκικού στρατού, κάναμε πολλά βασανιστήρια», εξηγεί, «τα καίγαμε». «Αυτή ήταν η κρατική πολιτική και άμα δεν την ακολουθούσαμε, δεχόμασταν εμείς οι ίδιοι επιθέσεις από τους ανωτέρους». Σε μια σύγκρουση με τους Κούρδους αντάρτες τραυματίσθηκε στο πόδι και έγινε αιχμάλωτός τους. Περίμενε για μήνες να τον βασανίσουν. «Ο τουρκικός στρατός τούς έκοβε τα αυτιά, τη μύτη, τη γλώσσα – αυτοί τι θα μου έκαναν;» σκεφτόταν. Αλλά τα βασανιστήρια δεν έρχονταν, οι αντάρτες του PKK τού φέρθηκαν καλά.

Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης κ. Χρυσόστομος Γ': Ο αείμνηστος καθηγητής Γεώργιος Γαλίτης (28.7.22)

 

Μετέστη (Πέμπτη, 28 Ἰουλίου 2022) «εἰς τάς αἰωνίους μονάς», ὁ ἐξαίρετος ὁμότιμος καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, Γεώργιος Ἀντ. Γαλίτης, πλήρης ἡμερῶν, κορυφαία καί ἀξιοσέβαστη προσωπικότητα τῆς θεολογικῆς ἐπιστήμης, τῆς παλαιᾶς ἐκείνης ἀρίστης γενιᾶς.

Ὁ καθηγητής Γαλίτης γεννήθηκε στό Βόλο τό 1926 ἀπό εὐσεβεῖς γονεῖς καί μάλιστα ὁ πατέρας του ὑπῆρξε Δικαστής καί λόγιος ἀνήρ, ὁ ὁποῖος πρῶτος αὐτός ἔδωκε τήν «Φιλοκαλία» (5 τόμοι) σέ νεοελληνική ἀπόδοση. Τό ἔτος 1950 ὁ ἀείμνηστος καθηγητής κατέστη πτυχιοῦχος τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καί τά κατοπεινά χρόνια σπούδασε στά Πανεπιστήμια Marburg, Bonn, Mainz καί Innsbruck. Οἱ ἐπιστημονικές διατριβές του ἔχουν τά κάτωθι θέματα: «Ἡ χρῆσις τοῦ ὅρου ἀρχηγός ἐν τῇ Κ. Διαθήκῃ, Ἀθῆναι 1960 (διατριβή ἐπί διδακτορίᾳ) καί «Χριστολογία τῶν λόγων τοῦ Πέτρου ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν Ἀποστόλων» Ἀθῆναι 1963 (διατριβή ἐπί ὑφηγεσίᾳ). Ἔγραψε σημαντικά ἔργα πανεπιστημιακοῦ ἐπιπέδου ὡς καί πλεῖστα δοκίμια καί ἄρθρα. Τά πλέον σπουδαῖα συγγράμματά του εἶναι: «Ἡ πρός Τίτον Ἐπιστολή – Εἰσαγωγή – Ὑπόμνημα», Ἀθῆναι 1978 καί «Ἑρμηνευτικά τῆς Καινῆς Διαθήκης» Πανεπιστημιακές Παραδόσεις, Θεσ/κη 1984. Μετέσχε σέ πολλά συνέδρια Βιβλικῆς Θεολογίας καί εἰδικότερα τῆς Ἑρμηνείας τῆς Καινῆς Διαθήκης καί ὑπῆρξε μέλος πολλῶν ἐπιτροπῶν διαλόγου τῆς Ἐκκλησίας (Οἰκουμ. Πατρ., Πατρ. Ἱεροσολύμων, Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος) μετά τῶν ἄλλων δογμάτων. Ἐκτός ἀπό τίς Θεολογικές Σχολές Ἀθηνῶν καί Θεσσαλονίκης δίδαξε καί στό Πανεπιστήμιο τοῦ Μονάχου, στή Ράλλειο Παιδαγωγική Ἀκαδημία, στό Μαράσλειο Διδασκαλεῖο καί τήν Ἀνωτ. Ἐκκλησιαστική Ἀκαδημία Ἀθηνῶν. Ἀφυπηρέτησε ἀπό τό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν τό ἔτος 1994. Νυμφεύθηκε τήν Ζαφειρία Σταυρακάκη καί ἀπέκτησε τρεῖς θυγατέρες, τήν Γιούλη, τήν Πέλη καί τήν Λυδία.

*

Το Άγιον Όρος για την βάπτιση από «ομόφυλο ζεύγος»

 

Ἐξ ἀφορμῆς προσφάτων δημοσίων ἐμφανίσεων καὶ τοποθετήσων κληρικῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀκόμη καὶ ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖες ἀφήνουν νὰ δημιουργηθεῖ ἡ ἐντύπωση ὅτι εἶναι δυνατὸν ἡ Ἐκκλησία νὰ δέχεται ὁποιαδήποτε ἄλλη μορφὴ οἰκογένειας, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτὴν ποὺ θεσπίζει τὸ Ἱερὸν Εὐαγγέλιον, ἡ Ἱερὰ Κοινότης ἐπιθυμεῖ νὰ τοποθετηθεῖ καὶ δημοσίως.

Τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὡς χῶρος προσευχῆς καὶ ἀσκήσεως, μὲ ἀδιάσπαστη συνέχεια λειτουργικὴ καὶ πνευματική, εὔχεται ταπεινὰ ὑπὲρ τοῦ σύμπαντος κόσμου, γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἀνεξαρτήτως διακρίσεων.

Τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ ἄνθρωπος γίνεται μέλος τῆς Ἐκκλησίας καὶ λαμβάνει τὴν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀναμφισβήτητα ἀποτελεῖ τὴν ὁρατὴ ἔκφραση τῆς ἄπειρης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Ἡ προσπάθεια νὰ ζήσουμε σύμφωνα μὲ τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο καὶ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ ἐξασφαλίζει τὶς προϋποθέσεις γιὰ τὴν συμμετοχὴ στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας.

Ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῶν ἀνωτέρω δὲν θὰ μπορούσαμε παρὰ νὰ ἐκφράσουμε τὴν λύπη μας γιὰ τὶς παραπάνω δημόσιες ἐμφανίσεις καὶ τοποθετήσεις προσώπων τῆς Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖες παρέχουν ἀφορμὲς σκανδαλισμοῦ τοῦ πιστοῦ λαοῦ.

Εἶναι σαφῶς ξένο πρὸς τὴν διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸ Ὀρθόδοξο ἦθος νὰ ἀφήνεται νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι ἕνα «ὁμόφυλο ζεῦγος» εἶναι δυνατὸν νὰ θεωρεῖται ὡς οἰκογένεια καὶ νὰ ἀναγνωρίζεται σὲ αὐτὸ δικαίωμα υἱοθεσίας τέκνων, καθὼς κάθε τέτοιου εἴδους μορφὴ τεκνοθεσίας ἢ ἀναδοχῆς ἀντίκειται στὴν εὐαγγελικὴ διδασκαλία, τὴν ἀνθρώπινη φύση ἀλλὰ καὶ στὸ ἦθος καὶ στὶς παραδόσεις τοῦ λαοῦ μας, ἐνῶ ταυτόχρονα παραβιάζει καὶ τὰ στοιχειώδη δικαιώματα ἀθώων ἀντυπεράσπιστων ἀνθρώπων, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐπιλέξουν ἕνα φυσιολογικὸ οἰκογενειακὸ περιβάλλον.

Τὰ ἀνωτέρω ἐκφράζομε ὡς φωνὴ εἰλικρινοῦς ἐνδιαφέροντος γιὰ τὴν πορεία τῆς πατρίδος μας, καὶ μάλιστα σὲ περίοδο τόσο κρίσιμη γι᾽ αὐτήν.

Εἴθε ἡ Προστάτις τῆς πατρίδος μας καὶ Ἔφορος τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ὑπεραγία Θεοτόκος νὰ μεσιτεύει πρὸς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν γιὰ νὰ ὁδηγήσει ὅλους σὲ μετάνοια καὶ ζωὴ σύμφωνα πρὸς τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὴν διδασκαλία Του.

Ἅπαντες οἱ ἐν τῇ κοινῇ Συνάξει Ἀντιπρόσωποι καὶ Προϊστάμενοι

τῶν εἴκοσιν Ἱερῶν Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους Ἄθω.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΚΛΗΣΕΩΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (2022)

 

Στο Αθαμάνιο της Άρτας και φέτος (2022)

 

Η κατασκήνωση του Αθαμανίου Άρτας μέσα στα έλατα των Τζουμέρκων (σε 1.100 μ. υψόμετρο) μάς υποδέχτηκε και φέτος για πέντε ημέρες (30 Ιουνίου έως το μεσημέρι της Τρίτης 5 Ιουλίου).

Έστω κι αν έχουν περάσει λίγες μέρες από τότε που "κατεβήκαμε" από το Αθαμάνιο, έστω και αν η καθημερινότητα μάς φορτώνει με χίλιες έγνοιες... η σκέψη μας γυρίζει πάλι πίσω και αναπολεί όσα ωραία ζήσαμε εκεί "μιά ψυχή συναθλούντες".

Φέτος στην κατασκήνωση συναντηθήκαμε 91 άνθρωποι (πέρσι 86) από 16 διαφορετικές πόλεις. Μάλιστα 12 ήρθαν για πρώτη φορά (1 από το Βερολίνο) και 4 ύστερα από πολλά χρόνια! Οι περισσότεροι ήμασταν και παλαιοί κατασκηνωτές!!!

Οι ευκαιρίες πολλές. Συναντήσεις με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Άρτης κ.κ. Καλλίνικο και με τον Σεβ/το πρ. Άρτης κ.κ. Ιγνάτιο, καθημερινή κοινή προσευχή, αγιογραφική μελέτη, εσπερινός και Θεία Λειτουργία στο όμορφο εκκλησάκι της Αγίας Μακρίνας (στο οποίο τελέστηκε μνημόσυνο για 8 αδελφούς και αδελφές που είναι στη θριαμβεύουσα εκκλησία), εισηγήσεις από τον π. Αστέριο Χατζηνικολάου και τον π. Απόστολο Τσολάκη και συζητήσεις πάνω σε θέματα πνευματικής ζωής, παιχνίδι για τους πιο τολμηρούς, εκδρομές στο Τετράκωμο Άρτας (με προσκύνημα και παράκληση στον Ι.Ν. Αγίου Κοσμά και στον τόπο όπου κήρυξε), στον καταρράκτη των Θεοδώριανων, στην περιοχή MAΡΚΣ, καθημερινή έπαρση και υποστολή σημαίας και γνωριμία και επικοινωνία με άλλους "εν Χριστώ" αδελφούς από διαφορετικά μέρη της πατρίδας μας. 

Επίσης παρακολουθήσαμε τις πολύ ενδιαφέρουσες βραδινές προβολές (ήχου και εικόνας) με σχόλια και θέματα: 

α. ’’το μεγαλείο του ανθρώπινου λόγου’’ και 

β. ‘’είμαστε ο εγκέφαλός μας;’’ από τον κ. Βασίλειο Πετρουλέα, φυσικό, τ. Δ/ντή Ερευνών Ε.ΚΕ.Φ.Ε ‘’Δημόκριτος’’.

Θερμές ευχαριστίες στους οργανωτές αλλά και στις 4 κυρίες της κουζίνας που ανιδιοτελώς εργάστηκαν και φέτος για να μας ετοιμάσουν πεντανόστιμα εδέσματα.

Δόξα τω Θεώ, πάντων ένεκεν!

Ευχαριστούμε τον Β. Ματθ. για το κείμενο και τον Γ. Δασ. για τις φωτογραφίες

Ο αείμνηστος Μητροπολίτης Πενταπόλεως κυρός Ιγνάτιος Μανδελίδης στην ΑΓΚΥΡΑ (2002)

Τον Ιούλιο του 2002, πριν είκοσι χρόνια, την κατασκήνωση των Χελιδονιών "ΛΙΜΑΝΙ ΧΡΙΣΤΟΥ" είχε επισκεφτεί ο αείμνηστος Μητροπολίτης Πενταπόλεως κυρός Ιγνάτιος (1930-2017).

48 χρόνια από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο

 

Δεν το φανταζόταν ο Παντελής ότι εκείνο το καυτό απόγευμα, στη σκάλα του αεροδρομίου της Λευκωσίας, ήταν η τελευταία φορά που έβλεπε τον πατέρα του.

Δεν το φανταζόταν ότι, πηγαίνοντας να σπουδάσει στην Αθήνα, Σεπτέμβρη του 1973, η τελευταία εικόνα του πατέρα του θα έμενε εκείνο το αποχαιρετιστήριο μακρινό χαιρέτισμα.

Πού να το φανταστεί…

Πού να φανταστεί ότι λίγους μήνες μετά, στις 5:30 το χάραμα της 20 του Ιούλη, τη μαύρη εκείνη χρονιά του 1974, θα έφταναν οι Τούρκοι στην Κερύνεια.

Θα σκότωναν. Θα έκαιγαν. Θα βίαζαν. Θα ρήμαζαν.

Πού να το φανταστεί…

Πού να φανταστεί ότι εκείνες τις μαύρες μέρες ο πατέρας του θα έτρεχε να σώσει γυναίκα και κόρη, θα εγκλωβιζόταν, θα πιανόταν αιχμάλωτος, θα εκτελούνταν.

Πού να το φανταστεί…

Για χρόνια, πολλά χρόνια, δεν γνώριζαν. Ήταν ο «αγνοούμενος».

Λίγες σκόρπιες πληροφορίες μάθαιναν από ’δω κι εκεί.

«Ο Κωνσταντής έτρεξε να βάλει και τη μάνα σου πα’ στο φορτηγό να φύουν, εν ημπορούσεν η Κακουλού[1] μανισιή της[2], είχε στραμπουλιγμένο πόδι.»

«Τον Κωνσταντή είδα τον στον καφενέν μαζί με τους άλλους που επιάσαν οι Τούρτζοι.»

«Εσκοτώσαν τους ούλους… Εσυνάξαν[3] τους στο γκαράζ του Παυλίδη τζαι επαίξαν[4] τους.»

Δεν το φανταζόταν ο Παντελής ότι σ’ εκείνο το φοιτητικό κατευόδιο ήταν η τελευταία φορά που έβλεπε τον πατέρα του. Ότι μετά θα του ’μενε μόνο μια φωτογραφία. Μια φωτογραφία του, για να δίνει μορφή στις μνήμες μιας ζωής.

Μια φωτογραφία τού δείξανε και τότε που τον κάλεσαν, ασπρομάλλη πατέρα και παππού ο ίδιος πια, να του πουν πως ανάμεσα στα οστά ενός ομαδικού τάφου «αναγνωρίστηκε» ο πατέρας του.

Ο πατέρας του…

Λίγα θρύμματα, λίγα οστά. Ένα από τον ώμο και δυο από τις παλάμες.

Του ’δώσαν και μια φωτογραφία τους.

Τη δίπλωσε, τη φίλησε, τη φύλαξε.

Πού να το φανταστεί…

Μαρία Νουβάκη-Κωνσταντίνου

[1] Κακουλού: Κυριακή.

[2] Μανισιή της: μόνη της.

[3] Εσυνάξαν: μαζέψαν, συγκεντρώσανε.

[4] Επαίξαν: πυροβολήσαν.

 

*Η παραπάνω ιστορία είναι απόλυτα αληθινή.