Σε μια σκοτεινή διαδρομή, χρειάζομαι έστω μια ατίθαση ηλιαχτίδα να φωτίζει τα βήματα μου. Ενθαρρύνω τον εαυτό μου να βαδίσει χωρίς φόβους και ανασφάλειες στις κατηφοριές, ενώ τις ανηφόρες πλέον τις αντιμετωπίζω σαν μεγάλα στασίδια που μου ζητούν να ξαποστάσω, μα εγώ βιάζομαι, θέλω να βρω εκείνο το ισάδιν που ούτε λίθο δεν άφησε να το σκεπάσει.
Αναζητώ συχνά την επικοινωνία και την παρέα την ανέμελη, εκείνη που μπορώ να ξεστομίσω κάθε μπαρούφα, κάθε σκέψη μου μετασχηματισμένη σε λέξεις, χωρίς να πρέπει να απολογηθώ. Άλλωστε τη δική μου κάθαρση την κάνω απογυμνωμένη. Πετάω κάθε φτιασίδι, ειδικά αυτά που κρύβονται πίσω από φιλοφρονήσεις και απελευθερωμένη κοιτάζω τη ψυχή μου. Ένα συνονθύλευμα συναισθημάτων αντικρίζω, φανερά επηρεασμένο από τις εικόνες που κουβαλάω από τις διαδρομές της ζωής μου. Μη με ρωτήσεις αν είναι όμορφες ή άσχημες, γιατί πίσω από κάθε άσχημη κρύβεται μια άλλη πιο όμορφη, περισσότερο ορατή και σίγουρα διδακτική προς εμένα. Είναι όπως η Ανάσταση!
Οι στιγμές μόνη μου, επάνω στον Σταυρό είναι ιερές, ανέγγιχτες!!! Αγαπώ, Συγχωρώ, Μονιάζω με το μέσα μου! Η δύναμη μου είναι μεγαλύτερη από όσο νόμιζα… Αντέχω και Μπορώ! Θέλω να γευτώ την ουσία! Προσδοκώ Ανάσταση ψυχής, μυαλού και σώματος!!!Μια φωνή μέσα μου λέει: "Εδώ, σ’ αυτή τη ζωή μην το βάλεις κάτω!".
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου