Η θριαμβευτική είσοδος του Κυρίου στην αγία πόλη της Ιερουσαλήμ είναι ένα γεγονός ιστορικό, που έχει όμως και συμβολική σημασία. Οι άγιοι Πατέρες ερμηνεύουν όλους τους συμβολισμούς της σημερινής ημέρας.
Έτσι μεταξύ άλλων λέγουν, ότι εμείς αντί κλάδων φοινίκων και βαΐων και ελαιών ας φέρουμε στον Κύριο τους κλάδους των αρετών, τις αρετές. Ας τον υποδεχθούμε με τις αρετές. Και αντί να στρώσουμε τα ενδύματά μας, που είναι εύκολο να το κάνουμε, να κάνουμε κάτι άλλο που είναι δύσκολο και θέλει αγώνα: Να στρώσουμε τα πάθη μας, δηλαδή να αποβάλουμε τα πάθη μας, ώστε ο Κύριος να μας ελευθερώσει από αυτά.
Μας λέγουν οι ιεροί Ευαγγελιστές και Υμνωδοί, ότι αυτή η υποδοχή έγινε, διότι ο λαός ήθελε να επευφημήσει εκείνον που νίκησε τον θάνατο, που ανέστησε τον Λάζαρο (Ιω. 12:18). Δεν είχε ξαναγίνει αυτό. Τετραήμερο νεκρό δεν είχε αναστήσει κανείς ποτέ. Είχε αναστήσει ο προφήτης Ηλίας (Γ’ Βασ. 17:19-24), αλλά όχι τετραήμερο νεκρό «οδωδότα», που μύριζε ήδη.
Αυτός ήταν ο καημός των ανθρώπων όλων των γενεών· ότι ο θάνατος κατέτρωγε τους ανθρώπους. Και ο αληθινός Μεσσίας και ελευθερωτής θα ήταν εκείνος ο οποίος θα νικούσε τον θάνατο. Είδαν λοιπόν οι άνθρωποι ότι φάνηκε κάποιος που νικάει τον θάνατο, και γι’ αυτό έτρεξαν να τον επευφημήσουν. Και μάλιστα αυτή η νίκη ήταν μία πρώτη νίκη, μία μικρότερη νίκη εκείνης που επρόκειτο να ακολουθήσει μετά από λίγες ημέρες, όταν αυτός ο Ιησούς θα νικούσε και τον δικό Του θάνατο και αυτοδυνάμως θα ανίστατο εκ των νεκρών.
Άρα ο λαός φωτιζόμενος από το Άγιο Πνεύμα, και τα παιδιά της Ιερουσαλήμ και αυτά φωτιζόμενα από το Άγιο Πνεύμα, πήγαν να επευφημήσουν και να δοξάσουν Αυτόν που νίκησε τον θάνατο στον Λάζαρο και Αυτόν που επρόκειτο να νικήσει τον θάνατο στον εαυτό Του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου