Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ: Ο Μέγας Βασίλειος και ο αι-Βασίλης

Αγαπητοί μου,

Η πορεία του ανθρώπου από τον Μ. Βασίλειο της Ορθοδόξου Παραδόσεως στον αι-Βασίλη αγγλοσαξωνικού τύπου δείχνει την υποβάθμιση του πολιτισμού, την πορεία από την οντολογία στον ευδαιμονισμό, τον ωφελιμισμό και την χρησιμοθηρία. Ο ιστορικός Ντανιελού έχει παρατηρήσει ότι οι αρχαίοι Έλληνες εξετάζοντας τον κόσμο ερωτούσαν τί είναι το όν και τί είναι τα όντα, έκαναν, δηλαδή οντολογία. Οι Πατέρες της Εκκλησίας ασχολήθηκαν με το νόημα του κόσμου, αλλά κυρίως απαντούσαν στο ερώτημα ποιός έκανε τον κόσμο και ποιός είναι ο σκοπός του. Οι δυτικοί όμως, αντίθετα από τις προηγούμενες παραδόσεις, ερωτούν τί μας χρησιμεύει ο κόσμος, δηλαδή αναπτύχθηκε η χρησιμοθηρία και ο ωφελισμός.

Εάν η πορεία από τον Μ. Βασίλειο στον αι-Βασίλη δείχνη την επιπεδοποίηση του ανθρώπου, αλλά και την υποβάθμισή του, η αντίστροφη πορεία από τον αι-Βασίλη του καταναλωτισμού και του ευδαιμονισμού στον Μ. Βασίλειο της Εκκλησίας δείχνει την αναβάθμιση του ανθρώπου, την ανύψωσή του, την πορεία του δηλαδή από το πράγμα στην υπόσταση, από το άτομο στο πρόσωπο. Αυτό είναι το νόημα των εορτών. Αυτό ας ευχηθούμε για εαυτούς και αλλήλους τον νέο χρόνο.

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός: Απολογισμοί

 

Στην τελευταία στροφή του παλιού και στην πρώτη του νέου χρόνου είθισται να γίνονται οι απολογισμοί. Ανατρέχουμε σε ό,τι πέρασε, στα ευχάριστα και τα δύσκολα, στα όμορφα και στα άσχημα, επιθυμώντας να βάλουμε στην λήθη ό,τι μας έκανε να πονέσουμε, αλλά και να τονίσουμε στην καρδιά μας ό,τι μας ανέπαυσε και μας έδωσε χαρά. Οι απολογισμοί έχουν να κάνουν και με το καλαντάρι του χρόνου που έφυγε στην πολιτική, στον αθλητισμό, στα ξεχωριστά της ζωής. Το ερώτημα είναι πώς αποτιμούμε τελικά τι είναι σημαντικό και τι όχι; Υπάρχουν γεγονότα που μπορούμε να ξαναζήσουμε ή καθετί είναι μοναδικό;

Ο αρχαίος φιλόσοφος Ηράκλειτος έλεγε ότι δεν μπορείς να μπεις δύο φορές την ίδια στιγμή στον ίδιο ποταμό, γιατί η στιγμή δεν επαναλαμβάνεται. Η λήθη όμως κάποτε μπορεί αν είναι λυτρωτική. Κρύβει τις πληγές, όχι ότι τις εξαφανίζει, γι’  αυτό και η ρήση ότι ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός δεν ισχύει, διότι κάθε τραύμα αφήνει μικρές πληγές στο σώμα και την ψυχή, που μας ενοχλούν ανάλογα με τις μεταβολές του καιρού, χρονικές και των περιστάσεων της ζωής. Το θέμα είναι κατά πόσον μπορούμε να εκτιμήσουμε τις στιγμές μας, να ωριμάσουμε μέσα από αυτές, να κάνουμε καινούργιες αρχές, να μην νικηθούμε από τις ήττες μας, να ζητήσουμε την βοήθεια του Θεού όχι για να ξεχάσουμε, αλλά για να μάθουμε να εκτιμούμε όποιος και ό,τι έχουμε.

Αυτός ίσως είναι και ένας διαφορετικός απολογισμός. Ποιοι ήταν οι πολύτιμοι για μας την χρονιά που κλείνει; Χτίσαμε καινούργιες σχέσεις, δυναμώσαμε τις παλιές, ξεκαθαρίσαμε τι μας ενοχλεί, τι μας ενώνει, τι μας πληγώνει, τι μας κάνει να αισθανόμαστε μοναξιά και τι κοινωνία; Σχέση δεν είναι μια καινούργια ερωτική εμπειρία ή περιπέτεια. Σχέση είναι να μπορούμε να σπουδάσουμε τον άλλον άνθρωπο στον χαρακτήρα του, στα χαρίσματά του, να του δώσουμε από τον εαυτό μας, να τον συγχωρέσουμε για ό,τι δεν είναι για μας, να προσευχηθούμε να μας συγχωρεί για ό,τι δεν είμαστε γι’  αυτόν. Σχέση είναι να μπορούμε να βλέπουμε στον άλλον άνθρωπο την εικόνα του Θεού και αυτό είναι πολύτιμο βήμα στον χρόνο, διότι μας κάνει να φεύγουμε από τον προσανατολισμό στο εγώ μας και να νιώθουμε ότι αξίζουμε στο «εμείς».

Για την Εκκλησία ο χρόνος είναι καιρός, δηλαδή ευκαιρία από την μία του ποιήσαι τω Κυρίω, να ζήσουμε κατά τις εντολές του Χριστού, να λειτουργούμαστε, να προχωρούμε δοξολογικά και ευχαριστιακά και αγαπητικά για τον Θεό που έγινε για μας άνθρωπος, και από την άλλη του ποιήσαι τω ανθρώπω, να νοιαζόμαστε για τον κάθε πλησίον μας, να γινόμαστε πλησίον του κάθε ανθρώπου, όπως μπορούμε. Γι’  αυτό και στην εκκλησιαστική ζωή, στην ενορία όπου πηγαίνουμε, ας έχουμε κατά νου στον απολογισμό μας, να θυμηθούμε πρωτίστως πόσους από τους συνενορίτες μας γνωρίσαμε, για πόσους προσευχηθήκαμε, για πόσους νιώσαμε πιο οικεία. Αλλά και στο περιβάλλον μας αν ανοίξαμε την καρδιά μας, όπως επίσης και αν καταφέραμε να ακούσουμε, να συναισθανθούμε, να μειώσουμε εντάσεις, να νικήσουμε τον εαυτό μας.

Κι αν βρισκόμαστε λειψοί στο μέτρημα, ας μη αποκαρδιωθούμε. Δεν είμαστε μόνοι μας στον χρόνο, αλλά «έστι Θεός», που μας συντροφεύει και μας ενισχύει να βάλουμε αρχή μετάνοιας και αγάπης.

Εφημ. “Ορθόδοξη Αλήθεια”

29 Δεκεμβρίου 2021

Χριστούγεννα στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας (1997)

Φωτογραφικά στιγμιότυπα από την ιεραποστολική εξόρμηση στην Αλβανία κλιμακίου με επικεφαλής τον Αρχ. π. Σωτήριο Τσάφο το Άγιο Δωδακαήμερο του 1997.

Τα κάλαντα στο νοσοκομείο του Αγ. Ανδρέα πριν από χρόνια (1995)

 

Τα κάλαντα στο νοσοκομείο του Αγ. Ανδρέα ανήμερα των μεγάλων εορτών είναι μια ευλογημένη συνήθεια που μετρά δεκαετίες... 

Μακάρι το 2022 όχι μόνο να μας επιτραπεί η είσοδος αλλά να το βρούμε άδειο από ασθενείς covid... 

Γιατί οι έξυπνοι άνθρωποι δεν μπορούν να βρουν την ευτυχία;

 

«Η ευτυχία σε έξυπνους ανθρώπους είναι το πιο σπάνιο πράγμα που ξέρω». – Ernest Hemimgway

Η παρουσία ενός πιστού και αγαπημένου συντρόφου, μια σπουδαία οικογενειακή ζωή και μια επιτυχημένη καριέρα, ίσως να μην είναι αρκετά για να αποτρέψουν μια έξυπνη ψυχή να αισθάνεται θλίψη και μελαγχολία.

Ακολουθούν οι 6 πιθανότεροι λόγοι γιατί η ευτυχία φαίνεται να αποφεύγει τους πολύ έξυπνους ανθρώπους:

1. Είναι θύματα της υπερανάλυσης

Πολλοί άνθρωποι με μεγάλο επίπεδο εξυπνάδας σκέφτονται υπερβολικά πολύ και αναλύουν τα πάντα που συμβαίνουν στη ζωή τους, στον περίγυρό τους και πέρα από αυτόν. Η τόση πολλή σκέψη μπορεί να είναι εξαντλητική κάποιες φορές, ιδιαίτερα όταν οι σκέψεις σας, σας οδηγούν σε συμπεράσματα τα οποία σας ενοχλούν και σας απογοητεύουν. Σας βαραίνουν, αλλά δεν μπορείτε να κάνετε κάτι, παρά μόνο να σκέφτεστε και να σκέφτεστε, ανεξαρτήτως του πόσο σας στραγγίζει αυτή η εμπειρία.

Η ικανότητά σας να αναλύετε τα πράγματα είναι πολύ καλή. Όμως, είναι επίσης αλήθεια ότι δεν χρειάζεται να δίνετε προσοχή στα πάντα και να γεμίζετε το μυαλό σας με δυσάρεστες σκέψεις. «Η άγνοια είναι ευτυχία». Αυτή η φράση αληθεύει για ανθρώπους σαν εσάς που μπορούν να δουν μέσα στον άλλον και να αναγνωρίσουν τα πραγματικά του κίνητρα. Χωρίς αμφιβολία, ο κόσμος μοιάζει σαν ένα απογοητευτικό μέρος που το κατοικούν λάθος άνθρωποι. Για να μην αναφέρουμε και τα συναισθήματα που σας επηρεάζουν σχετικά με τους συλλογισμούς σας με διάφορα φιλοσοφικά προβλήματα, παγκόσμια ζητήματα και τα αιώνια ερωτήματα της ζωής που δεν έχουν απάντηση. Αν μάθετε να αγνοείτε, θα νιώσετε ξένοιαστοι, ευδιάθετοι και χαρούμενοι.

2. Θέλουν να ταιριάζουν τα πάντα με τα υψηλά τους στάνταρ

ΟΣΥ: «Επανάσταση» στα λεωφορεία με «στολή» 1821

 

Τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση του 1821 τιμά η ΟΣΥ (Οδικές Συγκοινωνίες). Αποχαιρετώντας τη χρονιά η εταιρία «έντυσε» δύο λεωφορεία με τα έργα του εικαστικού Στέφανου Νανόπουλου (a.k.a NANO) στα οποία κυριαρχούν 3 στοιχεία, εμπνευσμένα από την ηρωική εξέγερση των Ελλήνων: Το τσαρούχι, ο τσολιάς και η Σουλιωτοπούλα, ενώ οι καρδιές συμβολίζουν την ευγνωμοσύνη των Ελλήνων για τις θυσίες των προγόνων τους. Η επιλογή των έργων έγινε σε συνεργασία με την ιστορικό τέχνης και εικαστική σύμβουλο κα Μαρία Μιγάδη.

«Η Ο.ΣΥ. Α.Ε.  τιμά την ιστορική παράδοση και ταυτόχρονα συμμετέχει στην εξέλιξη της ταυτότητας της χώρας. «Είμαστε οι Ήρωές μας» και αυτό αποτυπώνει τη συνέχεια των αρετών των ηρώων της Ελληνική Επανάστασης στην καθημερινή πρακτική των Ελλήνων μέχρι σήμερα, σε κάθε μικρή αλληλεπίδραση, στις μεγάλες προκλήσεις αλλά και στις μικρές πράξεις. 

Η ανάρτηση των έργων στα οχήματά μας εγκαινιάζει την αρχή μιας ευρύτερης και διαρκούς δράσης ευαισθητοποίησης, η οποία ευελπιστούμε να παγιωθεί στη συνείδηση του επιβατικού κοινού και να συμβάλλει στην πολύπλευρη εκπλήρωση του κοινωνικού ρόλου της Εταιρείας μας», επισημαίνεται στη σχετική ανακοίνωση.

ΠΗΓΗ: ΕΦΗΜ. ΕΘΝΟΣ

13 γυναικοκτονίες τὸ 2021!

 

Μὲ ἀφορμὴ τὴν Παγκόσμια Ἡμέρα γιὰ τὴν ἐξάλειψη τῆς βίας κατὰ τῶν γυναικῶν (25 Νοεμβρίου), ἀλλὰ καὶ τὶς 13 «γυναικοκτονίες» ποὺ ἔχουν διαπραχθεῖ στὴν Ἑλλάδα τὸ 2021, πολλὲς ἱστοσελίδες ἀνήρτησαν σχετικὰ ἄρθρα. Διαβάζουμε σὲ ἕνα τέτοιο δημοσίευμα:

«Ἡ βία κατὰ τῶν γυναικῶν… ἀποτελεῖ μία ἀπὸ τὶς πιὸ διαδεδομένες καὶ καταστροφικὲς παραβιάσεις τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων σὲ ὁλόκληρο τὸν κόσμο. Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ 35% τῶν γυναικῶν ἔχουν πέσει θύματα βίας…, ποσοστὸ ποὺ σὲ ὁρισμένες χῶρες φθάνει τὸ 70%…

Σύμφωνα μὲ τὸν ΟΗΕ, ἡ βία κατὰ τῶν γυναικῶν καὶ τῶν κοριτσιῶν εἶναι μία παγ­κόσμια «πανδημία». Εἶναι μία ἠθικὴ προσ­βολὴ γιὰ ὅλες τὶς γυναῖκες…, ἕνα σημάδι ντροπῆς γιὰ ὅλες μας τὶς κοινωνίες… Στὸν πυρήνα της ἡ βία κατὰ τῶν γυναικῶν καὶ τῶν κοριτσιῶν εἶναι ἡ ἐκδήλωση μίας βαθιᾶς ἔλλειψης σεβασμοῦ – μίας ἀποτυχίας τῶν ἀνδρῶν νὰ ἀναγνωρίσουν τὴν ἐγγενὴ ἰσότητα καὶ ἀξιοπρέπεια τῶν γυναικῶν…

"Παιδικά τικ"... |«Οικογένεια...» με την Ιωάννα Σκαρλάτου.

 

«Οικογένεια... "Δίχως λουλούδια και παιδιά, ποια θα 'χε ο κόσμος ομορφιά;"»

Σεζόν 1η - Επεισόδιο 9ο "Παιδικά τικ"

 Παρουσιάζει η Ιωάννα Σκαρλάτου, εκπαιδευτικός, δημοσιογράφος και Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων. 

Εικονοληψία - Μοντάζ: Γιώργος Αβραμίδης

Πρωτότυπη μουσική τίτλων: Γιώργος Αβραμίδης (101 Sound Productions)

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΤΥΜΠΑΝΙΣΤΗΣ

 

ΠAPAΓΩΓH: NIKOΣ TPANAKAΣ

29 Δεκεμβρίου- Των Αγίων Νηπίων

 

Όταν οι Μάγοι δεν επέστρεψαν στον Ηρώδη να του πουν που είναι ο Χριστός, ο πονηρός αυτός βασιλιάς μηχανεύθηκε άλλο σχέδιο για να εξοντώσει το Θείο Βρέφος.

Είχε ακούσει ότι, σύμφωνα με τις Γραφές, τόπος γέννησης του Χριστού θα ήταν η Βηθλεέμ.

Επειδή όμως δε γνώριζε ποιος ήταν ο Ιησούς αν βρισκόταν μέσα στη Βηθλεέμ ή στα περίχωρα της και επειδή συμπέρανε ότι το παιδί θα ήταν κάτω από δύο χρονών, έδωσε διαταγή να σφαγούν όλα τα παιδιά της Βηθλεέμ και των περιχώρων της, μέχρι της ηλικίας των δύο ετών.

Η σφαγή έγινε ξαφνικά, ώστε να μη μπορέσουν οι οικογένειες να απομακρυνθούν με τα βρέφη τους. Και οι δυστυχισμένες μητέρες είδαν να σφάζονται τα παιδιά τους μέσα στις ίδιες τις αγκαλιές τους.

Η χριστιανική Εκκλησία, πολύ σωστά ανακήρυξε Άγια τα σφαγιασθέντα αυτά παιδιά, διότι πέθαναν σε μια αθώα ηλικία και υπήρξαν κατά κάποιο τρόπο οι πρώτοι μάρτυρες του χριστιανισμού.

Μπορεί βέβαια να μη βαπτίσθηκαν εν ύδατι, βαπτίσθηκαν όμως, μέσα στο ίδιο ευλογημένο αίμα του μαρτυρίου τους.

Να σημειώσουμε τέλος, ότι τα λείψανα (ίσως μερικά) των Aγίων Νηπίων, βρίσκονται στην Kωνσταντινούπολη, στο Nαό του Aγίου Iακώβου του αδελφοθέου, τον οποίον ανήγειρε ο Iουστίνος.

Ακούστε το απολυτίκιο που ψάλλει ο πρωτοπρεσβύτερος Γρήγοριος Καραλής εφημέριος του Μητροπολιτικού Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Ναούσης Πάρου, Θεολόγος, Καθηγητής Βυζαντινής Μουσικής.

ΠΗΓΗ: romfea.gr

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ Χριστουγεννιάτικη-Πρωτοχρονιάτικη ΓΙΟΡΤΗ για παιδιά Δημοτικού

 

Την Τρίτη 28 Δεκεμβρίου 2021 στις 19:00 τα “Χελιδόνια του Χριστού” σε συνεργασία με την “5η ΕΚΘΕΣΗ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ” θα πραγματοποιήσουν μια 

Χριστουγεννιάτικη – Πρωτοχρονιάτικη γιορτή 

για παιδιά Δημοτικού.

 

Η σύνδεση θα πραγματοποιηθεί μέσω zoom στον παρακάτω σύνδεσμο: 

https://us06web.zoom.us/j/82414492876

Ο παπάς του χωριού: Σχόλιο πάνω σε μία συζήτηση με αφορμή το αίτημα διορισμού ιερέων

 

Του Τάσου Χατζηαναστασίου, *Δρ Ιστορίας, εκπαιδευτικού

Την Κυριακή του Αγίου Σπυρίδωνα βρέθηκα στην εκκλησία του Αγίου στην Πελλήνη, ενός μικρού σταφιδοπαραγωγού χωριού χτισμένου κοντά στα ερείπια της αρχαίας Πελλήνης της ορεινής Κορινθίας. Οι τριάντα – σαράντα, στην πλειοψηφία τους, ηλικιωμένοι, κάτοικοι του χωριού δεν έχουν συχνά την ευκαιρία να εκκλησιαστούν. Ο παπάς που κάλυπτε για χρόνια τρία γειτονικά χωριά, συγχωρέθηκε και τώρα έρχεται κάποιος από πιο μακριά για να λειτουργηθούν και να κοινωνήσουν τα γεροντάκια κι οι ελάχιστοι νέοι των ορεινών χωριών, όπως συμβαίνει σε ολόκληρη τη χώρα μας.

Μπορεί εμείς οι έξυπνοι, μορφωμένοι και ορθολογιστές κάτοικοι των αστικών κέντρων να μην αντιλαμβανόμαστε πόσο σημαντικό είναι για τα χωριά αυτά να έχουν τον παπά τους, αφού έχει πολλές δεκαετίες που μόνο η καμπάνα χτυπά, κι αυτή σπάνια, γιατί το κουδούνι του σχολείου, συνήθως ενός υπέροχου πέτρινου κτιρίου των αρχών του 20ου αιώνα ή του Μεσοπολέμου, έχει σιγήσει οριστικά.

Όμως, αυτοί οι συμπολίτες μας έχουν ανάγκη τον παπά, να λειτουργούνται, να μεταλαμβάνουν, να εξομολογούνται, να λένε τα προβλήματά τους, να ακούν έναν λόγο παρηγοριάς. Δε συνηθίζουν να καταφεύγουν στον επαγγελματία επιστήμονα ψυχολόγο όταν πιέζονται ψυχικά· εξάλλου, δεν αντιμετωπίζουν συνήθως τις νευρώσεις και ψυχώσεις των κατοίκων των πόλεων. Θέλουν να εκκλησιάζονται γιατί πιστεύουν, γιατί έτσι τους αρέσει, γιατί έτσι έχουν μάθει, γιατί ο κύκλος της ζωής τους κινείται γύρω από τα θρησκευτικά γεγονότα, τις γιορτές, τις κηδείες, τους γάμους και τις βαφτίσεις των παιδιών και των εγγονών, τα Χριστούγεννα, το Πάσχα, της Παναγίας, του Άι Δημήτρη και του Άι Γιώργη που σηματοδοτούν τις αλλαγές των εποχών.

Μητροπολίτης Αργολίδος κ. ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: Τι θα έλεγε ο Άγιος Λουκάς

 

Του Μητροπολίτου Αργολίδος κ. Νεκταρίου

...Τούτη τη δύσκολη περίοδο κάποιοι χριστιανοί, μοναχοί, κληρικοί αδιαφόρησαν για τα μέτρα, για τον εμβολιασμό κ.λπ. Τα επιχειρήματα γνωστά. «Ο Θεός θα μας φυλάξει». «Ο κορωνοϊός είναι απάτη» κ.λπ. Αρκετοί νόσησαν, άλλοι σοβαρότερα, και κάποιοι πέθαναν. Κάποιοι ισχυρίστηκαν ότι δεν ήταν η αιτία ο κορωνοϊός, αλλά μια λοίμωξη. Άλλοι απέκρυψαν την αιτία θανάτου, άλλοι έχουν έτοιμη την θεολογική κασέτα. «Τον πήρε ο Θεός», «ήταν έτοιμος και ο Θεός τον πήρε στην καλύτερη στιγμή». «Ήταν θέλημα Θεού» κ.λπ.

Όλα αυτά τα επιχειρήματα είναι σαν να λένε ότι ο Θεός είναι υπεύθυνος για το θάνατο. Ξεχνάμε ότι ο Θεός «οὐκ ἐποίησε τόν θάνατον». Ο θάνατος είναι εφεύρεση του ανθρώπου και όχι του Θεού. Ο Θεός είναι ζωή. «Ζωήν ἦλθεν παρασχεῖν καί οὐ θάνατον». Όταν γνωρίζουμε ότι ο τάδε πέθανε από τη ξεροκεφαλιά του, πώς τολμάμε να λέμε ότι τον πήρε ο Θεός; Γνώριζα ασθενή που του έδιναν τα φάρμακα στο νοσοκομείο και αυτός κρυφά τα πετούσε. Όταν πέθανε, η ευσεβής σύζυγός του, προσπαθούσε να ψευτοπαρηγορηθεί με το γνωστό τροπάριο: «Τον πήρε ο Θεός»! Είναι όμως αλήθεια αυτό; Ο Θεός έφταιγε;...

ΟΛΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ

2 Quiz με θέμα την υμνολογία των Χριστουγέννων

 

https://www.fyrebox.com/play/rnnzpp6o9naaxown0y?fbclid=IwAR3QNWpNwKD3csgzmaOAG4K4manm6kQd-oJahtQamkupz_4WRYKUs8GDSXk

https://www.fyrebox.com/play/rnnzpp6o9ky6912gqj?fbclid=IwAR1UV-O5KcR1fnrDgjRRlUaiCcISJeB7JQNrPrpNp_MNZQyjsQSP37333ag

Το χριστουγεννιάτικο μήνυμα του Μητροπολίτη Κονίτσης κ. ΑΝΔΡΕΟΥ

 

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί,

-Α-

Μέ τήν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στήν Βηθλεέμ, ἔγινε αὐτό πού γράφει ὁ ἀπόστολος Παῦλος στόν μαθητή του τόν Τιμόθεο: «Θεός ἐφανερώθη ἐν σαρκί» (Α΄ Τιμόθ. γ΄ 16), ὁ Θεός φανερώθηκε σαρκωμένος. Κι’ ὅπως συμπληρώνει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο καί ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν» (Ἰωάν. α΄ 14). Δηλαδή, ὁ Λόγος, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, τό δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔγινε μέσα στόν χρόνο ἄνθρωπος. Καί ἔχοντας ὡς σκηνή καί ὡς ναό ἅγιο τήν ἀνθρώπινη φύση, παρέμεινε μέ πολλή οἰκειότητα ἀνάμεσά μας σάν ἕνας ἀπό μᾶς.

-Β-

Τόν πρῶτο ἄνθρωπο, τόν Ἀδάμ, τόν ἔφερε στή γῆ ὁ Χριστός σάν Θεός Δημιουργός. Τόν Χριστό στήν γῆ τόν ἔφερε ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδή εἶχε ἀνάγκη σωτηρίας. Αὐτά εἶναι δύο ὁρόσημα στήν μακραίωνη ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας. Δηλαδή, πρῶτα ὁ ἄνθρωπος, ὁ Ἀδάμ, πάνω στήν γῆ. Κι’ ἔπειτα, ὁ Χριστός κι’ αὐτός πάνω στήν γῆ.

Ἡ ἀγαθότητα τοῦ Δημιουργοῦ ἔφερε τόν ἄνθρωπο στήν γῆ, ὅπως παραστατικά ἀναφέρει τό θεόπνευστο βιβλίο «Γένεσις» τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης: «Καί εἶπεν ὁ Θεός ˙ ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν» (Γεν. α΄ 26). Ὁ ἀδελφόθεος Ἰάκωβος, στήν ἐπιστολή του ἐξηγεῖ γιατί ἐδημιούργησε ὁ Θεός τόν ἄνθρωπο: «Εἰς τό εἶναι ἡμᾶς ἀπαρχήν τινα τῶν αὐτοῦ κτισμάτων» (Ἰακ. α΄ 18). Δηλαδή, γιά νά εἴμαστε ἐκλεκτό δημιούργημά του, ἀφιερωμένο σ’ αὐτόν. Καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος θά προσθέσῃ: «εἰς τό εἶναι ἡμᾶς ἁγίους καί ἀμώμους κατενώπιον αὐτοῦ, προορίσας ἡμᾶς εἰς υἱοθεσίαν διά Ἰησοῦ Χριστοῦ» ((Ἐφεσ. α΄ 4 – 5). Πού σημαίνει, ὅτι ὅταν θά ἐρχόταν ὁ καιρός νά γεννηθοῦμε καί νά ζήσουμε στήν γῆ, νά εἴμαστε ἅγιοι καί ἄμεμπτοι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ˙ καί νά γίνουμε παιδιά του διά μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Τώρα, τό γιατί ἦλθε ὁ Χριστός στήν γῆ, θά μᾶς τό ἐξηγήσῃ πολύ παραστατικά ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτόν μή ἀπόληται, ἀλλ’ ἔχῃ ζωήν αἰώνιον» (Ἰωάν. γ΄ 16).  Δηλαδή, γιά νά μή χαθῇ ὁ ἄνθρωπος στόν αἰώνιο θάνατο, ἀλλά, πιστεύοντας στόν Χριστό, νά ἔχῃ ζωή αἰώνια.    

Αιωνία η μνήμη του π. Ιωάννου Δημητρόπουλου

 

Έφυγε από κοντά μας ανήμερα των Χριστουγέννων, ένας παλιός γνώριμος και αγαπητός φίλος από τις ομάδες της Χριστιανικής Εστίας και της κατασκήνωσης ΑΓΚΥΡΑ, ο π. Ιωάννης Δημητρόπουλος. 

Ήταν το πρώτο παιδί της υπερπολύτεκνης ιερατικής οικογένειας του αειμνήστου π. Βασιλείου Δημητροπούλου και της μακαριστής πρεσβυτέρας Κλειώς. Μετά τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών ασχολήθηκε με το ποιμαντικό έργο του Ι. Ν. Παναγίας Αλεξιωτίσσης οργανώνοντας υποδειγματικά τα κατηχητικά και τις νεανικές ομάδες της.

Όταν ο Μητροπολίτης Πατρών κ.κ. Χρυσόστομος τού εμπιστεύτηκε την ενορία του Αγ. Αντωνίου στα Κρύα Ιτεών τοποθετώντας τον εκεί ως προϊστάμενο, επέδειξε μεγάλο ζήλο και μεγάλες οργανωτικές ικανότητες. Θαυμάσαμε από κοντά τη θεολογική του κατάρτιση, το εκκλησιαστικό του φρόνημα, την φιλακολουθία του, το ανύστακτο ποιμαντικό ενδιαφέρον για τους ενορίτες του. 

Σε σύντομο χρονικό διάστημα αποπεράτωσε τον Ι. Ναό του Αγ. Αντωνίου, έκανε κέντρο της περιοχής τον Ι. Ναό, οργάνωσε το φιλανθρωπικό έργο της ενορίας, μάζεψε πολλά παιδιά στα κατηχητικά και τις ενοριακές συντροφιές, συγκρότησε κύκλους μελέτης Αγ. Γραφής, οργάνωσε γιορτές, εκδηλώσεις και εκδρομές σε προσκυνήματα, ενέπνευσε συνεργάτες, ζούσε για την ενορία…

Φεύγει αφήνοντας σε όλους τους ενορίτες και σε όσους εκκλησιάζονταν στο Ι. Ναό του Αγ. Αντωνίου μια γλυκιά ανάμνηση ενός νέου ανθρώπου που εργαζόταν ακατάπαυστα για τη δόξα του Θεού και την ωφέλεια του ποιμνίου Του.

Προσευχόμαστε ο Θεός της αγάπης και του ελέους να τον αναπαύσει από τους πόνους που υπέφερε τον τελευταίο καιρό και να του χαρίσει την Ουράνια βασιλεία δίπλα στους εκλεκτούς γονείς του. 

Η εξόδιος ακολουθία θα γίνει την Δευτέρα 27/12 ώρα 11 π.μ. από τον Ι.Ν. Αγίου Αντωνίου στα Κρύα Ιτεών Πατρών.

Είπαμε τα κάλαντα στους νοσηλευτές και νοσηλευομένους του Γ.Ν.Π. "Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ"

 

Μαθήτριες και φοιτήτριες από τη Χριστιανική Εστία Πατρών βρέθηκαν σήμερα, ανήμερα των Χριστουγέννων, έξω από το Νοσοκομείο του Αγ. Ανδρέα ψάλλοντας και τραγουδώντας για τα Χριστούγεννα.

Ενώνουμε μαζί με τα τραγούδια τους τις προσευχές μας για ίαση των ασθενούντων, παρηγορία των θλιβομένων...

ΔΕΡΒΙΤΣΑΝΗ ΑΡΓΥΡΟΚΑΣΤΡΟΥ: 25 Δεκεμβρίου 1990, η πρώτη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, μετά από 23 χρόνια ανελέητου διωγμού…

 

Του π. Ηλία Μάκου 

Δακρυσμένα ήταν τα μάτια, που έζησαν εκείνη την ανεπανάληπτη στιγμή. Μετά από 23 χρόνια, λίγο πριν την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος, που ήδη έτριζε, έγινε η πρώτη χριστουγεννιάτικη θεία λειτουργία στη Δερβιτσάνη Αργυροκάστρου, στον ερειπωμένο ναό που είχε μετατραπεί σε αποθήκη λιπασμάτων.

Λειτουργός ο γέροντας παπα Μιχάλης Ντάκος, που όλα εκείνα τα χρόνια ήταν ένας μάρτυρας και μια μαρτυρία Ορθοδοξίας και Ελληνισμού.

Αυτή τη φορά είχε άμφια, αλλά και δισκοπότηρα, του τα έφεραν κρυφά από την Ελλάδα Χριστιανοί νέοι, γιατί λίγες ημέρες νωρίτερα, του αγίου Σπυρίδωνα, είχε κάνει τον όρθρο φορώντας ένα μόνο πετραχήλι, που είχε φτιάξει πρόχειρα ο ίδιος.

Και ανήμερα Χριστούγεννα γέμισε ο ναός,  καθώς ανυπότακτη στην τυραννία ήταν η ψυχή και ο νους μικρών και μεγάλων.

Τι και αν ήταν καταστραμμένο το τέμπλο, τι και αν ήταν φθαρμένες οι αγιογραφίες, τι και αν ήταν ανώμαλο το δάπεδο, τι και αν δεν υπήρχαν χρυσοκροσωτά κεντήματα, άστραψε ο ναό, ξαναγιάστηκε η βεβηλωμένη Αγία Τράπεζα και από τα χείλη του ηλικιωμένου και ταλαιπωρημένου λειτουργού ακούστηκε με συγκίνηση: “Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε…” .

Όλοι σκέφτηκαν ότι η Εκκλησία φιμώθηκε προς στιγμή, ουδέποτε, όμως, έπαυσε να ζει και να νικά.

Η αθεΐα έγινε κράτος, βασίλευσε, αλλά δεν μπόρεσε να κυριαρχήσει. Έσβησε σαν διάττων αστέρας. Η αθεΐα είναι μίσος, σκοτάδι και θάνατος. Η Εκκλησία είναι αγάπη, φως και ζωή.

Ούτε τα σκληρά διατάγματα, ούτε οι κλειστές εκκλησίες, ούτε οι βουβές καμπάνες, ούτε οι αποσχηματισμένοι ιερείς, ούτε οι εξαφανισμένοι ιεράρχες, ούτε τα ζώα, που ρύπαιναν τους ναούς, ούτε οι σπασμένοι σταυροί, ούτε οι πεταμένες στα κοτέτσια εικόνες, ούτε το σκαρφάλωμα κατσικιών στην Αγία τράπεζα, ούτε τα αβάπτιστα παιδιά, ούτε οι “αδιάβαστοι” νεκροί, ούτε το απάνθρωπο κράτος βίας, ούτε η παγωνιά και η σκοτεινιά της καταπίεσης, ούτε η νέκρα του φόβου, ούτε η ασφυκτική υποταγή στον “πατερούλη” Εμβέρ Χότζα,  κατόρθωσαν να σβήσουν την πίστη. Δεν την πλάκωσε η ασήκωτη σκλαβιά.  Κρατήθηκε ιερό φυλαχτό απ’ όλους.

Μπορεί οι πιστοί να απαγορευόταν να περάσουν ακόμη και έξω από εκκλησιά, μπορεί να αναστέναζαν, μπορεί να είχαν το στόμα σφαλιστό, τα χέρια δεμένα, αλλά της πίστης η λαχτάρα έκαιγε την καρδιά τους και τη φλόγιζε.

Και ένιωσαν οι άνθρωποι, εκεί μέσα, στον καταπατημένο μέχρι τότε ναό, στη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, ότι αν ο κόσμος θέλει να ζήσει, πρέπει να ακούσει και να δεχθεί το μήνυμα του γεννημένου Χριστού.

ΠΗΓΗ: exapsalmos.gr

Το μήνυμα του Αρχιεπισκόπου Αναστάσιου για τα Χριστούγεννα

 

... Πολλοί πιστεύουν στον ιστορικό μόνον Ιησού Χριστό, ένα πρόσωπο του παρελθόντος. Δεν πιστεύουν και στον αιωνίως παρόντα Κύριο. Η χριστιανική πίστη επιμένει ότι ο Χριστός είναι πάντοτε μαζί μας, όχι μόνο στις ώρες κατανύξεως και ειρήνης αλλά και στις ημέρες της θλίψεως, της αμφιβολίας, της δειλίας, της ανησυχίας και των δοκιμασιών, που στην εποχή μας εξαπλώνει η πρωτόγνωρη πανδημία. Η συνείδηση της παρουσίας του Κυρίου Ιησού εμπνέει, παρηγορεί, ενισχύει τη βεβαιότητα ότι ο Θεός τελικά θα επέμβει την κατάλληλη στιγμή, όταν και όπως Εκείνος κρίνει.

Όμως, όσοι πιστεύουμε δεν αρκεί να αισθανόμαστε ότι δεν είμαστε μόνοι. Οφείλουμε να φροντίζουμε η θεία παρουσία να γίνεται αισθητή στο περιβάλλον μας – με τον λόγο, τα έργα, τη μαρτυρία της ζωής μας...

ΟΛΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΕΔΩ

Καλό παράδεισο π. Ιωάννη!

 

Σήμερα το πρωί, ανήμερα των Χριστουγέννων, έσπευσε ο πατήρ Ιωάννης Δημητρόπουλος να λειτουργήσει με τους αγγέλους ώστε ν΄ ακούσει αυθεντικά το "Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης Ειρήνη"...