11/1/10

Άνθρωπον ζητώ...


Πρωτοχρονιά 2010 μ.Χ.

Καινούργιος χρόνος και αναζητούνται και σήμερα άνθρωποι, αντάξιοι του ονόματος και της μορφής του Θεανθρωπίνου Προτύπου, του Κυρίου μας, αντάξιοι του θεϊκού προορισμού μας.
 

Τους αναζητούμε ανάμεσα στους συγγενείς μας, στους φίλους, στους συναδέλφους, στους πολύ δικούς μας, στον άλλο ανώνυμο άνθρωπο...

Ίσως η πολλή γνώση που συσσωρεύσαμε, η καταιγιστική πληροφόρηση της ανομίας των πολλών, των άλλων ανθρώπων, να σκοτίζει το νου μας, να κάνει ασθενικό ξανά το φως στο λυχνάρι μας και ανικανοποίητη την αναζήτησή μας... «Ουκ έστι ποιών χρηστότητα, ουκ έστιν έως ενός».

Πρωτοχρονιά 2010 μ.Χ.

«Μορφήν αναλλοιώτως ανθρωπίνην προσέλαβες...».
Αυτό γιορτάζουμε, αυτό πιστεύουμε!

Σε σένα καταφεύγουμε «πολυεύσπλαγχνε Κύριε», στο φως του Προσώπου Σου, στη λαμπρότητα της μορφής Σου, «όπως παύσης τα σκιώδη, και περιέλης το κάλυμμα των παθών ημών» για να μπορέσουμε φέτος να δούμε πιο καθαρά, να κατανοήσουμε το πιο δύσκολο, το πιο αναγκαίο. 

Ν' αναζητήσουμε τον άνθρωπο, να απαιτήσουμε τον άνθρωπο, τον αντάξιο του ονόματος του Χριστού, μέσα μας.

περ. Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ, Ιανουάριος 2010 


 

Και είπε το Σχολείο...




περ. ΔΡΟΜΟΣ, έκδοση του λυκείου Ηρακλείου Αττικής "Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ"

10/1/10

Βαπτίστηκαν «κεραυνοβόλοι» μάγοι στο Κονγκό


Απίθανα πράγματα συμβαίνουν στο Κονγκό· όμως συμβαίνουν. Τα απομαγνητοφώνησα, τα πέρασα στο χαρτί και σας στέλνω όσα με απλότητα και ειλικρίνεια διηγήθηκε σε πολυάριθμο ακροατήριο στην αίθουσα ομιλιών στην Ιεραποστολή της Κανάνγκα ο κληρικός π. Βασίλειος Muamba. 
Είναι αυθεντικά και εύλαλα!




Ο π. Βασίλειος διηγήθηκε:

«Το 1996 έκανα ένα ιεραποστολικό ταξίδι στο Dimbelenge, συνοδευόμενος από ένα αγόρι, ψάλτη του Κέντρου της Ιεραποστολής της Κανάνγκα, και ένα άλλο αγόρι που ήρθε μαζί μας στο δρόμο.
       

Όταν φτάσαμε, συναντήσαμε τους παλιούς πιστούς που είχα βαπτίσει την περασμένη χρονιά και κάποιους που περίμεναν να βαπτιστούν τώρα. Μας έδωσαν ένα σπίτι για να περάσουμε τις μέρες που θα μέναμε κοντά τους.
 

Ανάμεσα σ' αυτούς που περίμεναν το βάπτισμα, υπήρχε κάποιος άνδρας ο οποίος με μαγικό τρόπο έστελνε κεραυνούς και είχε ήδη σκοτώσει πολλούς ανθρώπους.
Ο παραδοσιακός αρχηγός του χωριού τον είχε τιμωρήσει απαγορεύοντάς τον να πίνει νερό από το ποτάμι της περιοχής Mukamba. Βάπτισα όσους περίμεναν το βάπτισμα κι ανάμεσά τους κι αυτόν το μάγο.


Το βράδυ ζύμωσα και άφησα το πρόσφορο για τη Θεία Λειτουργία της επομένης. Πήγαμε και οι τρεις να κοιμηθούμε.
Κατά τις 4 το πρωί ένας δυνατός άνεμος άρχισε να φυσά που έκανε να κουνιέται όλο το σπίτι. Πετάχτηκα απ' τον ύπνο και άκουσα τα δύο παιδιά - συνοδούς μου να κλαίνε και να φωνάζουν:

- Πάτερ πεθαίνουμε, ελάτε να μας σώσετε.

Άκουγα τα παιδιά, όμως δεν μπορούσα να κουνηθώ και να φτάσω στο δωμάτιο των παιδιών.
Κατάλαβα ότι ήμουν ζωντανός γιατί ένιωθα το κεφάλι μου. Όμως όλο το σώμα ήταν παράλυτο.

Είχα μαζί μου ένα σταυρό που ο αείμνηστος π. Χαρίτων μου έδωσε κάποτε στην Τσικάμβα. Τον είχα τοποθετήσει από το βράδυ πάνω στο τραπέζι. Σκέφτηκα να τον πάρω και να κάνω προσευχή. Όμως δεν μπορούσα να απλώσω το χέρι μου.

Τα παιδιά συνέχιζαν να κλαίνε πιο δυνατά.


Έφερα με δυσκολία το χέρι πάνω στο πόδι μου, έκανα το σημείο του σταυρού και κατάλαβα ότι μπορώ να κουνηθώ.
 

Κάθισα στο κρεβάτι με τα πόδια κρεμασμένα, αλλά ο άνεμος με πέτα­γε από τον ένα τοίχο στον άλλο του δωματίου. Με δυσκολία, χτυπώντας πέρα-δώθε βγήκα από το δωμάτιο, πέρασα στη βεράντα όπου είδα το μηχανάκι μου πεταμένο, αναποδογυρισμένο στην άκρη της βεράντας και κατευθύνθηκα προς το δωμάτιο των παιδιών. Μπήκα μέσα, τα έπιασα από το χέρι, τα ρούχα τους ήταν ξεσκισμένα, σχεδόν γυμνά, έκαναν εμετό και είχαν διάρροια. Ήταν περίπου 6 η ώρα το πρωί.

Υπήρχε μέσα στην αυλή του σπιτιού ένας νυχτερινός φύλακας που κατοικεί με όλη την οικογένειά του σ' ένα σπίτι στο ίδιο οικόπεδο. Αυτός είχε ακούσει όσα συνέβαιναν στο δικό μας σπίτι, αλλά δεν μπορούσε να μας πλησιάσει για βοήθεια. Έβγαλα τα παιδιά έξω και τους είπα να μείνουν στη βεράντα και εγώ ξαναμπήκα στο σπίτι.
 

Άρχισα να καλώ το φύλακα με το όνομά του. Κάποια στιγμή έφτασε. «Δεν καταλαβαίνεις τίποτα απ' αυτά που συμβαίνουν;», τον ρώτησα. «Μήπως κατάλαβες τι έγινε όλο το πρωί;».

«Τα άκουσα όλα», μου είπε «αλλά δεν έβρισκα τη δύναμη για να έρθω κοντά σας».


Τον παρακάλεσα να πάει να καλέσει κάποιους συγγενείς μου, που κατοικούν σ' αυτήν την περιοχή, και τους πιστούς.
 

Το πρωί έπρεπε να τελέσω τη Θεία Λειτουργία. Ήρθαν πολλοί πιστοί και κάποιοι μου είπαν:

«Όλα αυτά που συνέβησαν τη νύχτα έγιναν γιατί βάπτισες χτες τον αρχηγό των "κεραυνοβόλων". Οι φίλοι του σκέφτηκαν: «Θα πειράξουμε και θα δοκιμάσουμε τώρα αυτόν που βάπτισε τον αρχηγό μας».
 

Βγήκα για μια στιγμή έξω από το χώρο που θα τελούσα σε λίγο τη Θεία Λειτουργία. Κάποιοι πιστοί και κάποιοι χωρικοί αβάπτιστοι μου είπαν:
 

«Θέλησαν να σας σκοτώσουν, όμως δεν τα κατάφεραν. Πιστεύουμε κι εμείς ότι ο Θεός σας είναι δυνατός, αληθινός. Ζητάμε, λοιπόν, να μας βα­πτίσετε κι εμάς όλους».
 

Τους βάπτισα και ο αρχηγός των «κεραυνοβόλων» ενισχύθηκε ακόμα πιο πολύ ότι ο Θεός μας είναι ο αληθινός Θεός. Τέλειωσε το ταξίδι και επέστρεψα στην Κανάνγκα.

Όταν θα έκανα το επόμενο ταξίδι, ο Επίσκοπος μου έδωσε ένα σταυρό λέγοντάς μου: «Όταν φτάσεις, θα ρίξεις αυτό το σταυρό στο ποτάμι της περιοχής και θα πεις στους πιστούς να κολυμπήσουν, να τον βρουν και να σου τον φέρουν».
 

Έριξα το σταυρό. Πολλοί πιστοί έπεσαν στο ποτάμι να τον βρουν. Αυτός που τον βρήκε και μου τον έφερε ήταν ο αρχηγός των «κεραυνοβόλων» που είχα βαπτίσει στο προηγούμενο ταξίδι.
 

Επέστρεψα στην Κανάνγκα.
 

Στις γιορτές του Πάσχα, κάποιοι πιστοί του Dibelenge και ανάμεσά τους ο αρχηγός των «κεραυνοβόλων» ήρθαν για να γιορτάσουν στο Κέντρο της Ιεραποστολής.
 

Παρουσίασα στον Επίσκοπο τον πιστό που βρήκε το σταυρό και ο Επίσκοπος του έδωσε ένα δώρο.
       

Είχε τη συνήθεια να περπατά ξυπόλητος και τώρα άρχισε να φοράει παπούτσια.

Άρχισε επίσης να πίνει νερό από το απαγορευμένο γι' αυτόν ποτάμι».


† Ο Κεντρώας Αφρικής Ιγνάτιος



περ. "ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ"
ΤΕΥΧΟΣ 205, ΑΠΡΙΛΙΟΣ-ΙΟΥΝΙΟΣ 2009

πηγή: http://www.impantokratoros.gr/84B9105D.el.aspx


Τα πρακτικά του 24ου Παιδαγωγικού Συνεδρίου


Τα πρακτικά του περσινού 24ου Παιδαγωγικού Συνεδρίου κυκλοφόρησαν. Μπορείτε να τα προμηθευτείτε στη Χριστ. Εστία Πατρών


..........
Και διερωτόμαστε, πού βρέθηκε τόση μοναξιά, και μάλιστα σε καιρούς αποθέωσης των συστημάτων επικοινωνίας; Η απάντηση είναι πολύ απλή και εύκολη για μας, τόσο δύσκολη και πολύπλοκη για τους άλλους. 

Η μοναξιά των ανθρώπων γονιμοποιείται, κυοφορείται, γεννιέται και αναπτύσσεται στην ακοινωνησία τους με τον Θεό, την πηγή τής αγάπης και της ζωής, τον τροφοδότη της ουσιαστικής κοινωνίας και της αλληλοπεριχώρησης, τον εμπνευστή της συνάντησης, της συναντίληψης και της συνεργασίας. 

Όσο περισσότερο στρέφει ο άνθρωπος το ενδιαφέρον στο εγώ του, τόσο περισσότερο μεγαλώνει και η μοναξιά του και τόσο απομακρύνεται από τους άλλους. 

Όσο πιο άθεη και υλιστική είναι μια κοινωνία τόσο μεγαλύτερη μοναξιά παράγει και αναπαράγει. 

Όσο φτωχότερη είναι μια οικογένεια σε ένθεες εμπειρίες, τόσο φτωχότερη είναι σε αγάπη και συντροφικότητα, αλλά και τόσο πλουσιότερη σε ανευθυνότητα και αλλοτρίωση.  

Όσο περισσότερο απουσιάζει ο Θεός από την παιδεία, την επιστήμη και τον πολιτισμό, τόσο περισσότερο αποπροσανατολίζονται άτομα, θεσμοί και κοινωνίες, τόσο πιο αποτελεσματικά καλλιεργούνται ή ανθρωποφαγία και η κτηνωδία, το μίσος και η απόρριψη, το ρουσφέτι και η αναξιοκρατία, οι αποκλεισμοί και οι διακρίσεις αλλά και όλες οι υπόλοιπες προϋποθέσεις ευόδωσης, επέκτασης και εμπέδωσης τής μοναξιάς...

(από τον πρόλογο της έκδοσης)

Για το 24ο Παιδαγωγικό Συνέδριο μπορείτε να δείτε εδώ:


9/1/10

25ο Παιδαγωγικό Συνέδριο Χριστ. Εστίας




 

Πάτρα, 6-7 Φεβρουαρίου 2010


Εκδρομή για τους φίλους Γυμνασίου-Λυκείου

Πάμε εκδρομή;;;


Πού;;; Στο χιονοδρομικό κέντρο του Μαινάλου, 
στην Τρίπολη, στην Ι. Μ. Αγ. Νικολάου Βαρσών...


Πότε; Σάββατο 23 Ιανουαρίου 2010


Αναχώρηση: 7.30 π.μ.


Επιστροφή: 9.30 μ.μ.


ΠΡΟΣΟΧΗ! ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ!!!

Έναρξη του Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου 
σε γήπεδα 5 Χ 5 στην Κόρινθο

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ 
ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟ ΣΟΥ



8/1/10

Θ. Λειτουργία την Κυριακή στη Χριστ. Εστία


Κυριακή 10.1.2010


Θ. Λειτουργία στο παρεκκλήσιο του Αγ. Ιωάννου 
του Χρυσοστόμου στη Χριστ. Εστία Πατρών 
& 40ήμερο μνημόσυνο υπέρ της μακαρίας ψυχής
της Μαρίας Φιλιππάτου

Ο Αρχιμάγειρος



Aρχιμάγειρος, μεγάλος «σεφ», με διεθνή βραβεία ο κ. Ευτύχιος. Από τους κορυφαίους μαγείρους της χώρας μας σε αριστοκρατικά εστιατόρια, σε υπερπολυτελή κρουαζιερόπλοια, αλλά και σε μεγάλες ξένες χώρες, όπου ετοίμαζε φαγητά για μεγιστάνες του πλούτου, την αφρόκρεμα της αριστοκρατίας, πολλούς επισήμους και εκατοντάδες καλοφαγάδες απ' όλα τα σημεία της γης. Έφτιαχνε γευστικότατα πολυποίκιλα φαγητά, παρουσίαζε τις πιο λαχταριστές πιατέλες, έστρωνε τα καλύτερα τραπέζια. Περιζήτητος ο Ευτύχιος, ο μεγάλος «σεφ». Πολλά τα κέρδη του και θαυμαστός στους κύκλους του. Τον μεθούσαν οι επιτυχίες του. Πολύς πλούτος, μεγάλο όνομα. Αυτός είν' ο παράδεισος, έλεγε και ξανάλεγε. Τα παραπέρα δεν τον ενδιέφεραν. Ήταν μάλλον άθεος.
 
Μόλις όμως πάτησε τα εξήντα, μια αρρώστια τον έριξε εδώ και τέσσερις μήνες στο κρεβάτι του πόνου. Νιώθει πως τελείωσε πλέον η «φιέστα» της ζωής του. Από πολυτελές σπίτι στην Αθήνα η δύσκολη αρρώστια τον έφερε πολλά χιλιόμετρα μακριά στο απέραντο πανεπιστημιακό Νοσοκομείο «ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ» της Πάτρας. Εδώ μαζί με την επιμελημένη νοσηλεία, έχει και κάποια μοναξιά και ησυχία... Τώρα βρίσκει την ευκαιρία να περισυλλέγεται στον εαυτό του και ν' αναλογίζεται τα περασμένα, να παρατηρεί τα τωρινά, να πετά ο νους του και στο μέλλον... Περασμένα μεγαλεία... Στοχάζεται, αναμετρά, φιλοσοφεί, αξιολογεί, ελέγχεται, φοβάται, ελπίζει...

Τώρα αρχίζει να αναγνωρίζει πως αυτά που νόμιζε επιτυχίες και παραδείσους ήταν ένα φευγαλέο όνειρο, μια ματαιότητα που γινόταν καπνός σαν των κεριών που έσβηναν πάνω σε κάποια τούρτα γενεθλίων. Μπροστά του έκαναν παρέλαση άδειες πλέον οι ωραίες πιατέλες... Και τι έμεινε τώρα; Ένα μηδέν! Από το παράθυρο του δωματίου του βλέπει την περίφημη γέφυρα Ρίου - Αντιρρίου, που ξεκινάει λίγο πιο πέρα από το Νοσοκομείο και φέρνει στην απέναντι ακτή, στην άλλη Ελλάδα. Του θυμίζει μια άλλη ακτή, την ακτή της ζωής που σαν να την διακρίνει τώρα. Παλιά, μεθυσμένος από «καλοζωία» και απιστία, ούτε την έβλεπε ούτε ήθελε να την σκέπτεται αυτή την ακτή της ζωής. Τώρα, που έφθασε στην άκρη τής τόσο σύντομης και τόσο απατηλής ζωής, διαισθάνεται σαν να διακρίνει την άλλη ακτή, την άλλη ζωή που τον περιμένει. Και διακρίνει στον ορίζοντα δύο διαφορετικές και αντίθετες πραγματικότητες, τη φρίκη τής αποτρόπαιος κόλασης και την ομορφιά του θελκτικού παραδείσου.

Πιστή, ευσεβής η σύζυγος του του είχε μιλήσει αρκετές φορές και για τα δύο. Με τρόπο προσπαθούσε να τον βοηθήσει να ετοιμάζεται για το αιώνιο ταξίδι. Στην αρχή δεν την πολυπρόσεχε. Τώρα όμως, όσο περνούν οι μέρες, στοχάζεται τα λεγόμενά της. Κινδυνεύει λοιπόν να τον καταπιεί το μαύρο σκοτάδι και να βρεθεί μέσα στ' αφόρητα βάσανα του Άδη; Μα η πιστή του σύντροφος, η κα Αριάδνη, του στρέφει την προσοχή στον Εσταυρωμένο, που βρίσκεται πάνω από το κρεβάτι του και είναι η μοναδική και βεβαία ελπίδα. ο μόνος Λυτρωτής και Σωτήρας. Αυτός που είπε στο ληστή: «Αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ' εμού έση εν τω παραδείσω». Πόσο τον ενθαρρύνουν τώρα τα λόγια της γυναίκας του! Τώρα δεν απορρίπτει και την προτροπή της να εξομολογηθεί στον ιερέα του Νοσοκομείου.

Στο μεγάλο τούτο ίδρυμα κυκλοφορεί μέρα - νύχτα αυτός ο αντιπρόσωπος του Θεού, που με τη σεμνή και καλοσυνάτη παρουσία του σε κάθε θάλαμο φέρνει το μήνυμα της ελπίδας. Πόσους και πόσους με τον ήρεμο τρόπο του και το χαριτωμένο λόγο του ανέσυρε από τους λαβυρίνθους της πλάνης και της αμαρτίας και τους οδήγησε στον Σωτήρα! Πολλοί πήραν από το πετραχήλι του και από τα χέρια του την άφεση και τη λυτρωτική θεία Μετάληψη.

Κάποια μέρα ο κ. Ευτύχιος παρακινημένος από τη γυναίκα του, από την εντύπωση που του έκανε ο εφημέριος και προπαντός από τη Χάρη του Θεού που μυστικά τον επισκέφθηκε, αποφάσισε και κάλεσε τόν ιερέα:

- Παππούλη, θέλω να συζητήσουμε περισσότερο, του είπε σεβαστικά. Θέλω και να εξομολογηθώ. Κοιτάω πίσω στη ζωή μου και βλέπω πως πήγε στα χαμένα. Βέβαια κοντά στους μεγάλους είχα πολλές επιτυχίες... Και τι έγινε, πάτερ; Και τι έμεινε; Άδειες πιατέλες... Μηδέν! Έμεινα άδειος! Αχ, πάτερ μου! Αν είχα γνωρίσει τον Χριστό νωρίτερα, θά 'ταν διαφορετική η ζωή μου!

- Όλα διορθώνονται, κύριε Ευτύχιε, ποτέ δεν είναι αργά! Εδάκρυσε... Εξομολογήθηκε τα κρίματα μιας ζωής και την άλλη μέρα κοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια. Μα τι ήταν αυτό πού ένιωσε! Ώ, Θεέ μου, ανέκφραστη κι ανεκτίμητη η δωρεά σου! Χίλιες φορές, δόξα σοι!

Την άλλη μέρα έτοιμος πλέον ο «σεφ» Ευτύχιος, εφοδιασμένος με το θεωρημένο «διαβατήριό» του, πέρασε τη γέφυρα για την ολόφωτη χώρα του ουρανού. Για να ζει μαζί με όλους τους εκλεκτούς ευτυχισμένος αιώνια στο μέγα βασιλικό δείπνο.


περ. Ο ΣΩΤΗΡ, Ιανουάριος 2010

7/1/10

Ο μονότροπος εν Χριστώ βίος

2010 τρόποι να τον χάσουμε

Ο χώρος και ο χρόνος είναι τα μεγέθη που από καταβολής κόσμου προσδιορίζουν το ιστορικό μας παρόν και οριοθετούν την επί γης πορεία μας.
Ο άνθρωπος σύντομα κατανόησε τις χωροχρονικές του διαστάσεις και τους περιορισμούς που αυτές του επιβάλλουν και θέλησε να τους υπερβεί. Κατάφερε πολλά και θαυμαστά.

Όμως χωρίς να καταφέρει την υπέρβαση έφθασε στην υπερφρόνηση (υψηλοφροσύνη)! Χαρακτηριστική απεικόνιση της υψηλοφροσύνης του ανθρώπου έχουμε στη βιβλική διήγηση του πύργου της Βαβέλ.

Κι από την άλλη ο άνθρωπος βλέπει στη βιολογική του πορεία το χρόνο να τον νικά. Η θεοειδής όμως καταγωγή του τον σπρώχνει ν’ αναζητά την αιωνιότητα. Σ’ αυτήν την απεγνωσμένη αναζήτηση απαντά ο άχρονος Θεός, που μπαίνει μέσα στο χρόνο για να τραβήξει και να επαναφέρει τον θνητό άνθρωπο στην αρχική του άφθαρτη δόξα.

Αρκεί να διορθώσει το όχι του προπάτορα με το δικό του άνοιγμα στη θεία αγάπη. Είναι τότε που ο άνθρωπος εκκεντρίζεται στην Αγία Εκκλησία, φρονεί τα του Θεού, γίνεται πνευματοφόρος.

Ο απ. Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του μιλά γι’ αυτόν τον άνθρωπο, που ζει μια νέα εν Χριστώ ζωή, ελεύθερος από την τυραννία της σάρκας και της αμαρτίας. Η θεωρητική αφετηρία ενός νέου ημερολογιακού έτους είναι μια αφορμή για αυτοκριτική.

Είναι ο νους μας καθαρός, είναι «νους Χριστού»; (Α΄ Κορ. β’ 16). Το Ευαγγέλιο και οι Πατέρες θέτουν μια σαφή διαχωριστική γραμμή μεταξύ της σαρκικής και της πνευματικής ζωής: αυτός ο οποίος δεν ζει πνευματική ζωή, σύμφωνη με το πνεύμα της Εκκλησίας, υποχρεωτικά πρέπει να πούμε ότι ζει σαρκική ζωή. Δεν υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις.

Από την άλλη οι σειρήνες του κόσμου μας προκαλούν να διαμορφώσουμε πολιτικό φρόνημα, καταναλωτικό φρόνημα, σαρκικό φρόνημα, κοσμικό φρόνημα, να μας αποσπάσουν τον νου από τα άνω και να τον αποχαυνώσουν.

Ο άγιος Ιγνάτιος ο Θεοφόρος σε μια επιστολή του προς Εφεσίους αναφέρει ότι είναι αδύνατον κάποιος να ζει ταυτόχρονα και πνευματική και σαρκική ζωή: «Μή οὖν τις ὑμᾶς ἐξαπατάτω, ὥσπερ οὐδέ ἐξαπατᾶσθε, ὅλοι ὄντες Θεοῦ… Οἱ σαρκικοί τά πνευματικά πράσσειν οὐ δύνανται, οὐδέ οἱ πνευματικοί τά σαρκικά· ὥσπερ οὐδέ ἡ πίστις τά τῆς ἀπιστίας, οὐδέ ἡ ἀπιστία τά τῆς πίστεως… Ἐστέ οὖν καί σύνοδοι πάντες, θεοφόροι καί ναοφόροι, Χριστοφόροι, ἁγιοφόροι, κατά πάντα κεκοσμημένοι ἐντολαῖς Ἰησοῦ Χριστοῦ» (προσέχετε να μη σας εξαπατήσει κάποιος, όπως και δεν σας έχει εξαπατήσει μέχρι σήμερα, επειδή όλοι σας είσαστε ενωμένοι με τον Θεό. Οι σαρκικοί είναι αδύνατον να πράττουν τα πνευματικά, το ίδιο και οι πνευματικοί να πράττουν τα σαρκικά· όπως ακριβώς και αυτός που πιστεύει, να ζει με απιστία, και αυτός που είναι άπιστος, να ζει σύμφωνα με τα της πίστεως… Λοιπόν, να θυμάστε ότι είσαστε όλοι συνοδοιπόροι, θεοφόροι και ναοφόροι, Χριστοφόροι, αγιοφόροι, ζώντας κατά πάντα σύμφωνα με τις εντολές του Ιησού Χριστού).

Δεν υπάρχει άλλη οδός προς σωτηρία παρά μόνο η αποταγή του κόσμου και ο μονότροπος εν Χριστώ βίος. Τότε μόνο η χριστιανική μας ιδιότητα είναι αυθεντική και επιβεβαιώνεται ο θεόπνευστος λόγος του αγίου Ιγνατίου ότι ο Χριστιανισμός δεν είναι κάτι επιφανειακό, αλλά κάτι πολύ βαθύ, που υπάρχει μόνον όταν μισείται από τον κόσμο.

2010 χρόνια πιο βαθιά στη δίνη του κόσμου ή πιο βαθιά στην αγάπη του Θεού;

Είναι μονότροπος εν Χριστώ ο βίος μας;

Το 2010 ας κατορθώσουμε να το απαντήσουμε.

περ. Η ΔΡΑΣΙΣ ΜΑΣ, Ιανουάριος 2010

Ζω τόσα χρόνια...




"Χωρίς άλλα σχόλια από παλιό κατασκηνωτή που παρακολουθεί ανελλιπώς το blog αυτό. 
Η πινακίδα είναι αναρτημένη σε μοναστήρι" .

Ευχαριστούμε πολύ το φίλο μας και περιμένουμε και άλλες συνεργασίες. Καλή χρονιά!

5/1/10

ΤΟ ΜΟΙΡΑΣΜΕΝΟ ΦΛΟΥΡΙ - Π. Νιρβάνας

Το πρώτο φλουρί της βασιλόπιτας που μου’ πεσε – ένα αληθινό φλουρί, γιατί ο πατέρας μου τον καιρό εκείνο, πριν φτωχύνει ακόμη, όπως φτώχυνε στα υστερνά του, συνήθιζε να βάζει στη βασιλόπιτα του σπιτιού μας μια χρυσή εγγλέζικη λίρα- βγήκε μοιρασμένο.

Πώς έρχονται τα πράματα καμιά φορά!

Ο πατέρας μου, όρθιος μπροστά στο αγιοβασιλιάτικο τραπέζι , έκοβε την πίτα, ονοματίζοντας κάθε κομμάτι ξεχωριστά, πριν κατεβάσει το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού. Αφού έκοψε το κομμάτι του σπιτιού, των αγίων, το δικό του και της μητέρας μου, πριν αρχίσει τα κομμάτια των παιδιών, σταμάτησε σα να θυμήθηκε κάτι.
«Ξεχάσαμε», είπε, «το κομμάτι του φτωχού. Αυτό έπρεπε να’ ρθει ύστερ’ από τους αγίους. Ας είναι όμως. Θα το κόψω τώρα και ύστερα θα αρχίσω από τα παιδιά. Πρώτα ο φτωχός.»
Κατέβασε το μαχαίρι.
«Του φτωχού…» ονομάτισε.

Έπειτα ερχότανε το δικό μου κομμάτι, που ήμουνα ο μεγαλύτερος από τα παιδιά.
Καθώς τραβούσε όμως το κομμάτι του φτωχού, για να κόψει το δικό μου, το χρυσό φλουρί κύλησε απάνω στο τραπεζομάντηλο. Το κόψιμο της πίτας σταμάτησε. Κοιτάζαμε ο ένας τον άλλον, κι ο πατέρας όλους μας.
«Ποιανού είναι τώρα το φλουρί ;» είπε η μητέρα μου. «Του ζητιάνου ή του Πέτρου; Εγώ λέω πως είναι του Πέτρου».
Η καημένη η μητέρα. Το είχε καημό να μου πέσει εμένα το φλουρί, γιατί ήμουν άτυχο παιδί. Ποτέ μου δεν είχα κερδίσει τίποτε.
«Ούτε του ζητιάνου είναι», είπε ο πατέρας μου, «ούτε του Πέτρου». Το σωστό σωστό. Το φλουρί μοιράστηκε. Ήτανε ανάμεσα στα δύο κομμάτια. Καθώς τα χώρισε το μαχαίρι, έπεσε κάτω. Το μισό είναι του ζητιάνου, το μισό του Πέτρου».
«Και τι θα γίνει τώρα;» ρώτησε στενοχωρημένη η μητέρα μου.
«Τι θα γίνει;…» συλλογιζόμαστε κι εμείς.
«Μην πονοκεφαλάτε…» είπε ο πατέρας.

Άνοιξε το πορτοφολάκι του, έβγαλε από μέσα δυο μισές χρυσές λίρες- το χρυσάφι τότε δεν είχε κρυφτεί ακόμα- και τις ακούμπησε στο τραπέζι:
«Να τι θα γίνει. Αυτή φυλάχτε τη να τη δώσετε στον πρώτο ζητιάνο που θα χτυπήσει την πόρτα μας. Είναι η τύχη του. Η άλλη μισή είναι του Πέτρου.»
Και μου την έδωκε.
«Καλορίζικη! Και του χρόνου, παιδί μου. Είσαι ευχαριστημένος;»
Ήμουν και με το παραπάνω. Η ιδέα , μάλιστα, πως είχα συντροφέψει με το ζητιάνο με διασκέδαζε πολύ.
«Θα του τη δώσω εγώ, με το χέρι μου…» είπα.
Γελούσαμε όλοι με την παράξενη τύχη μου. Τα άλλα παιδιά με πειράζανε: «ο σύντροφος του ζητιάνου». Μονάχα ο πατέρας μου δε γελούσε. Εκείνος με τράβηξε κοντά του, με φίλησε και μου είπε:
«Μπράβο σου. Είσαι καλό παιδί.»

Το άλλο πρωί μόλις ξυπνήσαμε, χτύπησε η πόρτα. Κάτι μου’ λεγε πως ήταν ο ζητιάνος, που έφτανε βιαστικός να πάρει το μερίδιό του. Έτρεξα στην πόρτα με τη μισή λίρα. Ήταν ένας γέρος ζητιάνος με κάτασπρη γενειάδα, γειρτός από τα χρόνια. Και μουρμούριζε ευχές τρέμοντας από το κρύο.
«Πάρε παππού…» του είπα.
Ο γέρος , που δεν έβλεπε καλά και που του είχε γυαλίσει , φαίνεται, παράξενα από μακριά το χρυσό νόμισμα, το’ φερε κοντά στα μάτια του, για να το κοιτάξει καλύτερα. Δεν μπορούσε να πιστέψει πως κρατούσε χρυσάφι στα χέρια του τον καιρό εκείνο, που όλοι δίνανε στους ζητιάνους δίλεπτα και μονόλεπτα.
«Τι είναι αυτό παιδάκι μου;» με ρώτησε. «Δυάρα γυαλισμένη;»
«Μισή λίρα είναι παππού…» του είπα. «Πάρ’ τηνε. Δικιά σου είναι».

Ο καημένος ο ζητιάνος δεν ήθελε να το πιστέψει:
«Μήπως έκανες λάθος, παιδάκι μου; Για ρώτησε τους γονιούς σου. Δεν έχω όρεξη να με παίρνουνε  στις αστυνομίες για κλέφτη, μέρα που είναι.»
Του εξήγησα με τι τρόπο είχαμε μοιρασθεί το φλουρί της βασιλόπιτας. Ο γέρος έτρεμε τώρα ακόμη περισσότερο. Μα έτρεμε από τη χαρά του. Σήκωσε ψηλά τα αρρωστημένα του μάτια και είπε:
«Ο Θεός είναι μεγάλος. Να ζήσεις , παιδάκι μου, να σε χαίρονται οι γονείς σου. Και ο Θεός να σ’ αξιώσει να’ χεις πάντα όλα τα καλά, να τα μοιράζεις με τους φτωχούς και τους αδικημένους. Την ευχή μου να’ χεις.»
Μου’ δωσε την ευχή του, σήκωσε πάλι ψηλά τα μάτια και κατέβηκε με το ραβδί του τη σκάλα.

Έτσι τέλειωσε η ιστορία του φλουριού της βασιλόπιτας εκείνη τη χρονιά. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια. Μα από τότε, όσες φορές δίνω μια βοήθεια σε ένα φτωχό, συλλογίζομαι: Τάχα εγώ μοιράζω τα λεφτά μου με το φτωχό ή ο φτωχός μοιράζεται τα λεφτά του με εμένα; Αυτό δεν μπορούσα να το καταλάβω ούτε τότε, που μοίρασα με τον παλιό ζητιάνο το φλουρί της βασιλόπιτας.

Για την αντιγραφή Ρ. Μ.




ΤΑ ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ - νέο βιβλίο




Το βιβλίο μπορείτε να το αναζητήστε στα χριστιανικά βιβλιοπωλεία 
και στο βιβλιοπωλείο Ο ΣΩΤΗΡ (Γούναρη 45)

Κάλαντα των Φώτων

Τα πιο διαδεδομένα κάλαντα είναι τα εξής:

Σήμερα τα φώτα κι ο φωτισμός
η χαρά μεγάλη κι ο αγιασμός.
Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό
κάθετ' η κυρά μας η Παναγιά.
Όργανo βαστάει, κερί κρατεί
και τον Αϊ-Γιάννη παρακαλεί.
Άϊ-Γιάννη αφέντη και βαπτιστή
βάπτισε κι εμένα Θεού παιδί.
Ν' ανεβώ επάνω στον ουρανό
να μαζέψω ρόδα και λίβανο.
Καλημέρα, καλημέρα,
Καλή σου μέρα αφέντη με την κυρά.


Ολόκληρο το τραγούδι έχει ως εξής:

Σήμερα τα Φώτα κι οι φωτισμοί
και χαρές μεγάλες και αγιασμοί.
Κάτω στον Ιορδάνη τον ποταμό,
κάθεται η Κυρά μας η Παναγιά.
Σπάργανα βαστάει, κερί κρατεί
και τον Αϊ - Γιάννη παρακαλεί:
-Άγιε Γιάννη Αφέντη και Βαπτιστή,
δύνασαι βαπτίσεις Θεού παιδί;
-Δύναμαι και θέλω και προσκυνώ
και τον Κύριό μου παρακαλώ.
Ν΄ ανέβω πάνω στον ουρανό,
Να μαζέψω ρόδα και λίβανο.
-Άγιε Γιάννη Αφέντη και Βαπτιστή,
έλα να βαπτίσεις Θεού παιδί.
Ν΄αγιαστούν οι κάμποι και τα νερά,
Ν΄αγιαστεί κι ο αφέντης με την κυρά.



4/1/10

Αρχές του 1996 στην κατασκήνωση

Φυτεύοντας στην κατασκήνωση στις αρχές του 1996

 
 
 
 
 
 

Απόδωσε εικαστικά έναν από τους στίχους:

Προτεινόμενοι στίχοι:

• ανάβλεψον δη εις τον ουρανόν και αρίθμησον τους αστέρας, ει δυνήση εξαριθμήσαι αυτούς. (Γεν. ιε' 5)

• Υμείς εστέ το φως του κόσμου, ου δύναται πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη (Ματθ ε' 14)

• και γίνεται λαίλαψ ανέμου μεγάλη, τα δε κύματα επέβαλλεν εις το πλοίον, ώστε ήδη αυτό βυθίζεσθαι. και ην αυτός επί τη πρύμνη επί το προσκεφάλαιον καθεύδων και διεγείρουσιν αυτόν και λέγουσιν αυτώ. διδάσκαλε, ου μέλει σοι ότι απολλύμεθα; και διεγερθείς επετίμησε τω ανέμω και είπε τη θαλασση σιώπα, πεφίμωσο. και εκόπασεν ο άνεμος, και εγένετο γαλήνη μεγάλη. (Μάρκ δ' 37-39)

• εγώ ειμί η θύρα. δι' εμού εάν τις εισέλθη, σωθήσεται, και εισελεύσεται και εξελεύσεται, και νομήν ευρήσει. ο κλέπτης ουκ έρχεται ει μη ίνα κλέψη και θύση και απολέση. εγώ ήλθον ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν. εγώ ειμί ο ποιμήν ο καλός, ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού τίθησιν υπέρ των προβάτων (Ιωάν. ι' 9-11)

• Πας ος αν ομολογήση εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, και ο υιός του ανθρώπου ομολογήσει εν αυτώ έμπροσθεν των αγγέλων του Θεού - ο δε αρνησάμενός με ενώπιον των ανθρώπων απαρνηθήσεται ενώπιον των αγγέλων του Θεού.  (Λουκ. ιβ' 8-9)   

Η Ερμηνεία τους:

ΤΟ ΑΧΑΝΕΣ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ
Σήκωσε, λοιπόν, ψηλά το βλέμμα σου στον ουρανό και μέτρησε τα αστέρια του ουρανού, αν μπορείς ποτέ να τα μετρήσεις! (Γεν. ιε' 5).

Η ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ
Σεις είσθε με το φωτεινό παράδειγμά σας και τους λόγους του Ευαγγελίου το φως του κόσμου. Δεν είναι δυνατόν μια πόλη που είναι κτισμένη πάνω στο βουνό να κρυφτεί. (Έτσι και η δική σας ζωή θα πέφτει στην αντίληψη όλων). Ούτε ανάβουν οι άνθρωποι λυχνάρι και το βάζουν κάτω από τον κάδο (που μετράνε το σιτάρι), αλλά το τοποθετούν πάνω στο λυχνοστάτη και φωτίζει με τη λάμψη του όλους όσοι είναι στο σπίτι. (Ματθ. ε' 14).

Ο ΚΥΡΙΟΣ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΩΡΕΣ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ
Και (ξαφνικά) γίνεται μεγάλη ανεμοζάλη, τα δε κύματα χτυπούσαν πάνω στο πλοίο, ώστε αυτό να κινδυνεύει να βυθισθεί. Και Αυτός (ο Κύριος) εξακολουθούσε να κοιμάται στη πρύμνη, στο προσκέφαλο που ήταν στο κάθισμα. Και Τόν ξύπνησαν και Του είπαν: Διδάσκαλε, δεν Σε νοιάζει που χανόμαστε; Και Εκείνος, αφού σηκώθηκε, μίλησε αυστηρά στον άνεμο και είπε στη θάλασσα: Σιώπα. Βουβάσου. Κατέπεσε τότε ο άνεμος και έγινε μεγάλη γαλήνη. (Μαρκ. δ' 37-39).

Ο ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΛΟΣ ΠΟΙΜΕΝΑΣ
Εγώ είμαι η θύρα. Αν δι' εμού μπει κανείς (στην μάνδρα-την Εκκλησία) θα σωθεί. Και θα εισέλθει ως πρόβατο στη μάνδρα για ανάπαυση και ασφάλεια (τη νύκτα) και θα εξέλθει (το πρωί) για βοσκή και θα βρει τροφή. Ο κλέφτης δεν έρχεται παρά για να κλέψει και να σφάξει και να καταστρέψει. Αντίθετα εγώ ήρθα για να έχουν τα πρόβατα ζωή και περίσσεια αγαθών πνευματικών. Εγώ είμαι ο ποιμένας (βοσκός) ο καλός. Ο ποιμένας ο καλός παραδίδει και τη ζωή του ακόμη, για να προφυλάξει τα πρόβατα από κάθε κίνδυνο. (Ίωάνν. Γ 9-11).

Η ΑΜΟΙΒΗ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ
Καθένα που θα με ομολογήσει ως Σωτήρα του και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους, και ο Υιός του ανθρώπου, ο Θεάνθρωπος Κύριος θα τον ομολογήσει και θα τον διακηρύξει ως πιστό Του ακόλουθο μπροστά στους αγγέλους του Θεού κατά την ημέρα της Κρίσεως. (Λουκ. ιβ' 8-9).



το θέμα του διαγωνισμού

Προσπάθησε να αποδώσεις εικαστικά (με την τέχνη) το περιεχόμενο και το νόημα κάποιου από τους στίχους της Αγίας Γραφής που προτείνονται παρακάτω:


Μπορείς να ακολουθήσεις όποια μορφή τεχνικής και να δημιουργήσεις πάνω σε όποιο υλικό θέλεις 
(χαρτί, μουσαμά, ξύλο κλπ).
 
- Ζωγραφική (τέμπερα, παστέλ, ξυλομπογιές, μαρκαδόρους, σχέδιο - σκίτσο κ.ά.)
- Μεικτή τεχνική (κολλάζ ή συνδυασμός υλικών κολλάζ και ζωγραφική)   
- Χαρακτική   
- Μακέτα (αποστέλλεις μόνο φωτογραφία).


Όχι εργασία με Η/Υ


Μη ξεχάσεις να σημειώσεις τα πλήρη στοιχεία σου: Ονοματεπώνυμο, πλήρη Διεύθυνση, τάξη, Σχολείο καί σύντομο κείμενο ερμηνείας του έργου και 
της κατασκευής του.


Εύχομαι όμορφες εμπνεύσεις και καλή δουλειά.


Η συμμετοχή μπορεί να είναι ή ατομική ή ομαδική (Κατηχητικό Σχολείο/ Ομάδα Χ.Α., «Χελιδόνια», 
σχολική τάξη...).

Πρέπει να στείλεις την εργασία σου μέχρι 
τέλος Μαρτίου 2010.


Για διευκρινίσεις χρησιμοποίησε το email: prostiniki@yahoo.gr και τηλ. 210-3601533
 



Λάβε μέρος στο διαγωνισμό του ΠτΝ




Τα δώρα για τους νικητές




3/1/10

Άγιοι και Επαγγέλματα




Οι Άγιοι της εκκλησίας μας προέρχονται από όλες τις κοινωνικές και οικονομικές τάξεις. Είναι βασιλείς, άρχοντες, στρατιωτικοί, κληρικοί, επαγγελματίες, που κέρδισαν τη ζωή τους και τη μοίρασαν και στους άλλους.

Η αρετή τιμάται, όχι ο πλούτος. Ούτε το επάγγελμα έχει σημασία, γιατί ο Άγιος είναι εργάτης της ευσέβειας.

Και σήμερα πολλές κοινωνικές και επαγγελματικές ομάδες αναγνωρίζουν φύλακά τους και βοηθό Άγιο, που είχε το ίδιο επάγγελμα ή με τα θαύματά του στήριξε τη ζωή τους.

 
Από το ημερολόγιο των εκδόσεων Σαίτη

Μαρτυρία


"...Τὴν Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ τοῦ ἔτους 2008, ἐπισκέφτηκε incognito μία ἀπὸ τὶς ἁγιορείτικες μονές, γιὰ τρεῖς μέρες, ὁ τότε πρόεδρος τῆς Ἑλβετίας Pascal Couchepin. Σὲ κάθε ἀκολουθία πήγαινε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ στεκόταν ὄρθιος. Οἱ πατέρες εὐγενικὰ τοῦ πρότειναν, ἀφοῦ οὔτε στὴν Ὀρθόδοξη λειτουργικὴ παράδοση ἦταν ἐκτεθειμένος οὔτε καὶ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γλῶσσα γνώριζε, νὰ νοιώσει ἄνετα νὰ καθυστερεῖ. Τότε τοὺς ἀπάντησε: «Μπορεῖ νὰ μὴν καταλαβαίνω τὴ γλῶσσα τῶν νοημάτων, αἰσθάνομαι ὅμως γιὰ πρώτη φορὰ ὅτι ἐδῶ ὅλοι ἀληθινὰ προσεύχονται καὶ ὁ Θεός εἶναι παρὼν καὶ τοὺς ἀκούει. Δὲν ἦλθα γιὰ νὰ κάνω μετάφραση οὔτε κάτι νὰ καταλάβει τὸ μυαλό μου∙ ἦλθα γιὰ νὰ βρεθῶ μπροστὰ στὸν Θεό, μαζὶ μὲ ἀνθρώπους ποὺ καὶ αὐτοὶ τὸ ἴδιο κάνουν. Εἶναι τὸ μόνο μέρος στὸν κόσμο ποὺ αὐτὸ εἶδα νὰ συμβαίνει"...

Από την ομιλία του Σεβ. Μητρ. Μεσογαίας κ.ΝΙΚΟΛΑΟΥ
στην αρχαιολ. εταιρεία με θέμα: 

"Το Άγιον Όρος πέρα από τα σκάνδαλα"

2/1/10

Εντυπώσεις από το Συνέδριο

Στις 27-28 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το 3ο πανελλήνιο συνέδριο νεανικών στελεχών, στο οποίο είχα τη ευκαιρία να συμμετάσχω και εγώ. Το συνέδριο περιελάμβανε δύο κεντρικούς θεματικούς άξονες στους οποίους στηρίχθηκαν και οι εισηγήσεις των ομιλητών.
 

Ο πρώτος κεντρικός άξονας περιελάμβανε δύο εισηγήσεις, οι οποίες στρέφονταν γύρω από το πρόσωπο του ομαδάρχη. Στην αρχή μίλησε ο ιατρός και ομαδάρχης κ. Νεόφυτος Ευαγγέλου, ο οποίος τόνισε την σπουδαιότητα του τίτλου του ομαδάρχη.
 

Εν συνεχεία ανέπτυξε τους πειρασμούς που κυκλώνουν τους, νέους κυρίως, ομαδάρχες. Οι πειρασμοί αυτοί έχουν να κάνουν με ερωτήματα όπως «είμαι εγώ άξιος να γίνω ομαδάρχης;». Επίσης ο κ Ευαγγέλου αναφέρθηκε και στους κινδύνους και τα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας ομαδάρχης, τόσο στη σχέση του με τα παιδιά, όσο και στη σχέση του και με τους άλλους συνομαδάρχες. Ο πρώτος άξονας έκλεισε με την εισήγηση του π. Μιχαήλ Σαντοριναίου, η οποία είχε ως τίτλο: «Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ακλόνητο στήριγμα και πρότυπο του ομαδάρχη». Ο π. Μιχαήλ με λιτό και πρακτικό τρόπο έδωσε απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που προέκυψαν από τους πειρασμούς και κινδύνους του ομαδάρχη, όπως τους ανέπτυξε ο κ Ευαγγέλου. Έτσι τελείωσε ο πρώτος κεντρικός άξονας του συνεδρίου.

Η τελευταία μέρα του συνεδρίου περιελάμβανε το δεύτερο κεντρικό άξονα συζήτησης, ο οποίος στρεφόταν κυρίως γύρω από το πρόσωπο του παιδιού. Αρχικά ο λόγος δόθηκε στον παιδοψυχίατρο κ. Βάιο Νταφούλη, ο οποίος μίλησε για την ψυχολογία του παιδιού σήμερα. Επίσης ανέφερε με επιστημονικό τρόπο τις ιδιαιτερότητες και τα ενδιαφέροντα του παιδιού, όπως αυτά έχουν διαμορφωθεί στη σύγχρονη εποχή. Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο σεβαστός π. Χρισ. Κογιώνης ο οποίος επεσήμανε την πνευματική σχέση του ομαδάρχη με τα παιδιά. Με τη φράση «να εκπαιδεύει και να εκπαιδεύεται» ο π. Χριστόδουλος τόνισε το έργο του ομαδάρχη, «στον οποίο μόνο ο Θεός δίνει δύναμη να οδηγήσει την ψυχή των παιδιών καθαρή και αγνή, μέσω των μυστηρίων της εκκλησίας, στον Ουράνιο Πατέρα».

Έπειτα οι σύνεδροι χωρισθήκαμε σε ομάδες σύμφωνα με την εμπειρία του καθενός και μάς δόθηκαν απλές και πρακτικές συμβουλές για τη συγκέντρωση ομάδας, το εντευκτήριο και τη κατασκήνωση. Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε η καταληκτική ομιλία του πατρός Αστερίου Χατζηνικολάου με τίτλο:«Νέοι κρίκοι στην αλυσίδα των αποστόλων». Ο π. Αστέριος επικέντρωσε το λόγο του στη σημαντική βοήθεια των ομαδαρχών στο έργο της σωτηρίας των ψυχών. Έπειτα προσεφέρθη γεύμα για όλους τους συνέδρους. 


Τελειώνοντας, θα ήθελα να κλείσω με την ευχή-προτροπή του πατρός Αστερίου στο τέλος του γεύματος και με το οποίο έληξε το 3ο πανελλήνιο συνέδριο νεανικών στελεχών: «Δώστε τα πάντα για το Χριστό, το Χριστό μην τον δώσετε για τίποτα!»
Νεκτ. Σταθούλιας

Εκδήλωση προ των Χριστουγέννων - 1996



 
 

Γιορτή προ των Χριστουγέννων (22.12.1996)
Χορωδία της Χ.Φ.Δ. Πατρών

Εσένα, Κύριε, θυμάμαι...




Το ενθύμιο που ετοίμασε η οργανωτική επιτροπή 
για όλους τους συνέδρους 
ήταν κάποια τραγούδια απ' το νέο cd των Χ.Α. 
"Εσένα, Κύριε, θυμάμαι...".
Το CD ολοκληρωμένο θα κυκλοφορήσει μέσα στη νέα χρονιά. Το περιμένουμε!!!

 

Στον απόηχο του 3ου Πανελλήνιου Συνεδρίου

Ομαδάρχης. Ο αρχηγός κάποιας ομάδας. Η λέξη «αρχηγός» από μόνη της κρύβει ευθύνες και δυσκολίες, προβλήματα και ικανότητες. Το 3ο Πανελλήνιο Συνέδριο Νέων Στελεχών, με τίτλο «Στήριξον τούς αδερφούς σου», παρείχε όλα τα απαραίτητα εφόδια-πληροφορίες, που χρειάζεται ένας ομαδάρχης για να μεταλαμπαδεύσει στη νέα γενιά την αλήθεια του Θείου Λόγου, για να μεταδώσει το «πνευματικό ψωμί», όπως τόνισε ο σεβαστός π.Θεόδωρος Μπεράτης στην εναρκτήρια ομιλία του.

Το έργο ενός ομαδάρχη είναι δύσκολο και το μονοπάτι που καλείται να ακολουθήσει είναι δύσβατο και στενό. Τα εμπόδια πολλά, οι λύσεις αρκετές αλλά και άγνωστες. Το συνέδριο αυτό, προσέφερε τη γνώση πολλών από αυτών. Για να δώσει, όμως, κάποιος τη λύση, οφείλει πρώτα να γνωρίζει το πρόβλημα και τον κίνδυνο. 


Η 1η εισήγηση του συνεδρίου έδωσε την απάντηση: ο κ.Νεόφυτος Ευαγγέλου, ιατρός χειρούργος και έμπειρος ομαδάρχης, ανέλυσε με συντομία τους κινδύνους και τους πειρασμούς αυτού του έργου. Αξίζει κανείς να είναι ομαδάρχης; Έχει χρόνο να θυσιάσει στο έργο; Έχει ζωή ανάλογη με αυτά που διδάσκει; Σε όλα αυτά έδωσε την απάντηση ο π.Μιχαήλ Σαντοριναίος στη 2η εισήγηση, δίνοντας το παράδειγμα του Ιησού Χριστού, του πρώτου και τέλειου ομαδάρχη.

Το συνέδριο συμπλήρωσαν και δύο, επίσης ενδιαφέρουσες εισηγήσεις, με τον κ.Βάιο Νταφούλη, παιδοψυχίατρο, να επισημαίνει τη ψυχολογική πραγματικότητα ενός παιδιού σήμερα και τον π.Χριστόδουλο Κογιώνη να δίνει την πνευματική διάσταση της σχέσης ομαδάρχη και παιδιού. 

Είναι γεγονός, ότι οι πληροφορίες αυτού του συνεδρίου ήταν αρκετές και ουσιαστικές, ώστε εμείς, τα νέα στελέχη αυτού του έργου διακονίας και προσφοράς, να βαδίσουμε στα χνάρια του πρώτου Διδασκάλου, του πρώτου ομαδάρχη, του Ιησού Χριστού.

Ευχή όλων και δική μου, είναι αυτές οι πληροφορίες να καρποφορήσουν, πρώτα στις ψυχές τις δικές μας, των ομαδαρχών και έπειτα, στις αγνές ψυχές των παιδιών, των ομαδόπουλών μας.


Κείμενο του Σ.Α.

Άγιοι & Επαγγέλματα - Φεβρουάριος


 


1/1/10

Ο Μέγας Βασίλειος




Ο Άγιος Βασίλειος, γεννήθηκε το 330 μ.Χ. στη Νεοκαισάρεια του Πόντου και παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό την 1η Ιανουαρίου του 379 μ.Χ. σε ηλικία 49 ετών. 


 

Ο Άγιος Βασίλειος, βοηθούσε πάντοτε τους αδικημένους και κουρασμένους, τους πεινασμένους και τους αρρώστους, ανεξάρτητα από το γένος, τη φυλή και το θρήσκευμα. Έτσι ίδρυσε ένα πρότυπο και για τις μέρες μας κοινωνικό και φιλανθρωπικό σύστημα, τη «Βασιλειάδα». Ένα συγκρότημα που περιελάμβανε νοσοκομείο, ορφανοτροφείο, γηροκομείο και ξενώνα για τη φροντίδα και ιατρική περίθαλψη των φτωχών, αρρώστων και ξένων.  

 

Ο Μ. Βασίλειος, εκτός των άλλων έργων του, 
έγραψε και εκτενή και κατανυκτική Θεία Λειτουργία 
που τελείται 10 φορές το χρόνο:

την 1η Ιανουαρίου (όπου γιορτάζεται και η μνήμη του),
τις πρώτες πέντε Κυριακές της Μ. Τεσσαρακοστής,
τις παραμονές των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων,
την Μ. Πέμπτη και το Μ. Σάββατο.



 Απολυτίκιο. Ήχος α'.

Εις πάσαν την γήν εξήλθεν ο φθόγγος σου,
ως δεξαμένην τον λόγον σου
δι' ου θεοπρεπώς εδογμάτισας,
την φύσιν των όντων ετράνωσας,
τα των ανθρώπων ήθη κατεκόσμησας,
Βασίλειον ιεράτευμα, Πάτερ όσιε,
Χριστόν τον Θεόν ικέτευε,
δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Ευχές

Το Δ.Σ. της Γ.Ε.Χ.Α. εύχεται 
 σε όλα τα μέλη και τους φίλους της Ενώσεως 
Καλή, Ευλογημένη και Καρποφόρα χρονιά.

Ο Θεός να φωτίζει το δρόμο της ζωής όλων μας 
με το φως της Χάριτός Του!

Χρόνια Πολλά και Σωτήρια!