Μοιράζοντας λαμπάδες στα παιδιά...
(Τις λαμπάδες προσέφεραν κυρίες από την Πάτρα)
Έτοιμοι για την Ανάσταση
Μ. Πέμπτη
Ο Επιτάφιος στη Χειμάρα
Μ. Παρασκευή στη Χειμάρα
Κατηχώντας τα παιδιά...
Θ. Λειτουργία στη Νίβιτσα
Επίσκεψη στο τεχνικό λύκειο του Μεσοποτάμου
Ανάσταση στη Χειμάρα
Ο Εσπερινός της Αγάπης
Άνω Κηπαρό
Πόσα και πόσα θαύματα δεν έχουν να διηγηθούν όσοι ένιωσαν την μητρική αγκαλιά Της να τους σκεπάζει, να αναδέχεται τις ικεσίες και προσευχές τους για να τις μεταφέρει και να τις εναποθέσει μαζί με τις πρεσβείες Της στο επουράνιο θυσιαστήριο. Πόσοι άνθρωποι δεν Την είδαν και δεν Την αισθάνθηκαν ευλογημένο συγκυρηναίο στον ανήφορο της δοκιμασίας τους, μη λησμονώντας ποτέ πως νοσηλεύθηκαν στο «νοσοκομείο της Παναγίας της Βοήθειας», η οποία προστρέχει παρηγορητικά και ιαματικά στις παρακλήσεις των ανθρώπων και μεσιτεύει ακατάπαυστα στον Υιό και Θεό Της για τη σωτηρία όλων μας! Για τούτο το λόγο παρατηρεί κανείς πως το όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι αυτό που ακούγεται περισσότερο από κάθε άλλο στον χώρο του νοσοκομείου. Διότι αυτό το όνομα αποτελεί καταφύγιο ελπίδας, στήριγμα υπομονής και παρηγοριάς, πηγή ιαμάτων και θαυμάτων.
Δίπλα Της αισθάνεται κανείς έντονη και ακοίμητη την παρουσία του Αγίου Ανθίμου «της Χίου πάσης το καύχημα», ο οποίος εκοιμήθη το 1960 και ανακηρύχτηκε άγιος από το Οικουμενικό Πατριαρχείο το 1992. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό της οσιακής μορφής και πορείας του αποτέλεσε ο σεβασμός και η τιμή προς το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, τη μεσιτεία της οποίας συνήθιζε να επικαλείται πριν την κάθε του ενέργεια. Ολόκληρη η ζωή του συνδέθηκε άρρηκτα με την εικόνα της Παναγίας της Βοήθειας, η οποία αποτέλεσε και την αφορμή για να ακολουθήσει την μοναχική οδό. Η Παναγία έγινε για εκείνον πηγή ανεξάντλητης δύναμης στους μετέπειτα σκληρούς αγώνες του, αλλά και πηγή δροσιάς και ανακούφισης. Η απέραντη αγάπη και ευλάβεια προς τη Μητέρα του Θεού εκδηλωνόταν με την θυσιαστική προσφορά Του προς τον ασθενή συνάνθρωπο με αποκορύφωμα όλων τη διακονία Του στο Λεπροκομείο της Χίου, χωρίς να υπολογίζει κινδύνους, κόπους και δαιμονικές αντιξοότητες και πειρασμούς. Ποίμαινε με πλεονάζουσα στοργή και αγάπη το ποίμνιό του, ενίσχυε και παρηγορούσε με τον γλυκύ και απλό του λόγο και θεράπευε ασθενείς και πάσχοντες που κατέφευγαν κοντά του. Το έντονο των αγώνων του, τους οποίους ο γενναίος αγωνιστής του Χριστού επιμελώς περιέκρυπτε, αποκαλύφθηκε με την πανθομολογούμενη αγιότητα του βίου του, την οποία όλοι οι συμπατριώτες του διεκήρυτταν, αλλά και με τα πολλά θαύματα, τα οποία δια της οσιακής προσευχής του επιτελούσε η εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Βοήθειας. Η μνήμη του τιμάται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου και η ανακομιδή των ιερών του λειψάνων στις 3 Σεπτεμβρίου.
Μέσα σε έναν τόσο χαριτωμένο και ευλογημένο χώρο, όπου η πνευματική στήριξη, η ψυχική ανακούφιση και η θεϊκή ελπίδα αποτελούν απόλυτες ανάγκες, η παρουσία της Εκκλησίας μας καθημερινά αλλά και ιδιαίτερα τις μεγάλες εορτές, είναι έντονη και ζωντανή. Ο αιώνιος λόγος του Κυρίου μας «...ησθένησα και επισκέψασθέ με.. Αμήν λέγω ημίν, εφ'όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε» ηχεί και προτρέπει. Με την Χάρη της Παναγίας μας και τις ευχές και ευλογίες του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Πατρών κ. Χρυσοστόμου ομάδα ιερέων διακονεί και ποιμαίνει τους δοκιμαζόμενους συνανθρώπους μας με την τέλεση όλων των ιερών μυστηρίων της Εκκλησίας μας, με επισκέψεις αγάπης στους θαλάμους των ασθενών σε όλες τις κλινικές, ανά τακτά διαστήματα, ενώ κάθε εβδομάδα ψάλλεται η Ιερά παράκληση προς την «Παναγία την Βοήθεια».
Καθημερινά είναι συνηθισμένη η εικόνα πλήθους ανθρώπων κάθε ηλικίας που στέκονται ενώπιον της Μητέρας του Κυρίου και αφήνουν να ξεχειλίσουν από την καρδιά τους δύο λόγια προσευχής, ένα δάκρυ ευγνωμοσύνης, ένα χαμόγελο ελπίδας και μία ακατανίκητη πίστη που ικετευτικά κραυγάζει: «Τη Θεοτόκω μετά πίστεως προσέλθωμεν, και την Εικόνα την Αυτής νυν προσκυνήσωμεν, αναμέλποντες εφύμνια μετά πόθου. Αλλ’ ως ήγειρας Ναόν Σου τον Πανάγιον, και της ποίμνης σου προστάτις έσο πάντοτε· ίνα ψάλλη σοι: Χαίρε πάντων Βοήθεια».
Ευχή και προσευχή μας είναι η «Παναγία η Βοήθεια» δια πρεσβειών του Αγ. Ανθίμου του εν Χίω, να σκέπει, να φρουρεί, να διαφυλάττει το νοσοκομείο Της και να ενισχύει, να χαριτώνει και να επιδαψιλεύει κάθε ευλογία στο επιτελούμενο έργο και σε όλους όσους, κληρικούς και λαϊκούς, το αγαπούν και το ασκούν με αληθινή αγάπη, ανύσταχτο ενδιαφέρον και ευλογημένη ταπείνωση.
Ονομασία κατασκήνωσης: ΘΕΙΑ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ
Αρχηγός ο κ. Ηλίας Σκόνδρας (η έπαρση της σημαίας γινόταν τότε στο παλαιό γήπεδο του μπάσκετ).
Στην πρώτη ομάδα δεξιά διακρίνουμε τους Γιάννη Αποστολόπουλο, Νεκτάριο Τσιάκο, Γιώργο Μαρκάκη, Παναγιώτη Τσέλο...
Ανάμεσα στα παιδιά (περίπου στο κέντρο) διακρίνονται ο Δημ. Σπίνος, ο Αντ. Μαρούδας, ο Μιχ. Μακρίδης, ο Δημ. Τσιάκος
Πίσω απ' τις ομάδες διακρίνονται οι ομαδάρχες: Γιάν. Παπαδόπουλος, Χρήστ. Μυτιλήνης, Γ. Αθανασόπουλος κ.α.
«Σήμερον πάσα κτίσις αγάλλεται και χαίρει, ότι Χριστός Ανέστη...».
Η ολάνθιστη ελληνική γη επιβεβαιώνει τον υμνωδό Ιωάννη Δαμασκηνό· σκορπάει απλόχερα χρώματα και αρώματα, προσκαλεί τον απανταχού της γης Eλληνισμό να γιορτάσει την εορτή των εορτών και την πανήγυρη των πανηγύρεων, τη ζωοφόρο Ανάσταση και τη θριαμβεύουσα Άνοιξη.
Μετά την ήττα του θανάτου ατενίζουμε με περισσότερη αισιοδοξία το μέλλον, ο Ιησούς μάς προσκαλεί στην Πασχάλια χαρά. Ας ανοίξουμε ειλικρινά την καρδιά μας και ας την αφήσουμε να πλημμυρίσει με το Φως της Αναστάσεως...
...Όσοι αρνούνται την Ανάσταση, αρνούνται την ίδια τη ζωή, την πρόοδο, τη χαρά, την αισιοδοξία, την ελευθερία, την αθανασία, την αιωνιότητα. Γι' αυτό, αν το αναστάσιμο μήνυμα, συγκλονίζει όλων τις καρδιές, πολύ μεγαλύτερη σημασία έχει για την πορεία των νέων ανθρώπων οι οποίοι βρίσκονται στης ζωής την άνοιξη, στην πιο ωραία της ζωής του στιγμή.
... Ο νέος άνθρωπος, ποθεί την ζωή και αγωνίζεται για να την κερδισει ημέρα και νύκτα. Ο εκ του τάφου ανατείλας Κύριος, του λέγει: "Παιδί μου, η ζωή δεν έχει τέλος"...
Η κάθοδος στον Άδη
"Μετά την εκπνοή Του επί του σταυρού η ψυχή του Κυρίου, ακολουθώντας τον απαράβατο νόμο του θανάτου, κατέβηκε στον άδη, τον προαιώνιο σκοτεινό τόπο - δεσμωτήριο των ανθρωπίνων ψυχών. Ο απόστολος Πέτρος μας διαβεβαίωσε πως "Χριστός άπαξ περί αμαρτιών έπαθε, δίκαιος υπέρ αδίκων , ίνα ημάς προσάγη τω Θεώ, θανατωθείς μεν σαρκί, ζωοποιηθείς δε πνεύματι' εν ω και τοις εν φυλακή πνεύμασι πορευθείς εκήρυξεν" (1 Πέτρ.3:18-19). Επίσης ο απόστολος Παύλος έγραψε ότι ο Χριστός "κατέβη πρώτον εις τα κατώτερα μέρη της γης" (Εφεσ.4:9), υπονοώντας ασφαλώς την εις άδου κάθοδο Του.
Σύμφωνα με σαφή προφητικά χωρία της Αγίας Γραφής η κάθοδος του Χριστού στον άδη υπήρξε επεισοδιακή. Η παρουσία του Θεού στον τόπο του πικρού δεσμωτηρίου των ψυχών έφερε αναστάτωση. Οι αιώνιες πύλες του παμφάγου άδη γκρεμίστηκαν και οι φύλακες πυλωροί έφριξαν μπροστά στο μεγαλείο και το φως της θεότητας. Ο Χριστός συνέχισε και εκεί το απολυτρωτικό Του έργο. Κήρυξε το ευαγγέλιο της σωτηρίας στα απ' αιώνος δέσμια πνεύματα και όσα από αυτά πίστεψαν ελευθερώθηκαν και ανέβηκαν μαζί με τον Κύριο από τον άδη.
Το πνεύμα του Κυρίου ήταν αδύνατο να μείνει στον εκεί, στον τόπο της βασάνου. Γι' αυτό και ανέστη. Επίσης οι πιστοί του Χριστού που συναποτελούν το μυστικό Του σώμα δεν μπορούν πια να μείνουν και αυτοί δέσμιοι του άδη..."
Τη Μ. Παρασκευή ζούμε όλοι μας με κατάνυξη το θείο Δράμα. Είναι η μοναδική μέρα του έτους που δεν τελείται η θεία Ευχαριστία. Είναι ημέρα πένθους και αυστηρής νηστείας.
Το πρωί τελούμε στην εκκλησία τις Ώρες (καθεμιά περιλαμβάνει τρεις ψαλμούς, ένα ανάγνωσμα από την Π. Διαθήκη, ένα αποστολικό και ένα ευαγγελικό ανάγνωσμα).
Στη συνέχεια τελούμε τον Εσπερινό του Μ. Σαββάτου, κατά τον οποίο γίνεται η αποκαθήλωση του Εσταυρωμένου. Το νεκρό Σώμα εναποτίθεται στο "καινό μνημείο"...
Το βράδυ της ίδια μέρας στην εκκλησία μας διαβάζεται ο όρθρος του Μ. Σαββάτου. Η υμνολογία είναι σχετική με την ταφή του Κυρίου από τον Ιωσήφ και το Νικόδημο αλλά και με την κάθοδό Του στον Άδη. Στην ακολουθία ψέλνονται και τα Εγκώμια (επιτάφιος θρήνος) σε τρεις στάσεις.
Στη συνέχεια γίνεται η περιφορά του Επιταφίου στους δρόμους κάθε ενορίας.
Ο Επιτάφιος δεν συμβολίζει ακριβώς τον Τάφο του Χριστού, αλλά τον τόπο εκείνον, όπου ακούμπησαν οι δύο κρυφοί Μαθητές το σώμα Του μετά την αποκαθήλωση και Το άλειψαν με αρώματα και το τύλιξαν στην σινδόνα πριν το ενταφιάσουν.
Ο επιτάφιος θρήνος
«Σταυρώθηκες για μένα...» Ιησού μου σταυρώθηκες για μένα δυο χέρια πού ’χες Συ πλασμένα βαθειά τρυπούν με λόγχη τ’ άχραντο πλευρό πάνω στο Σταυρό... Ιησού μου σταυρώθηκες για μένα τ’ άγια Σου μέλη ματωμένα για δες που σε πικραίνω βλέπω και απορώ πάνω στο Σταυρό... Ιησού μου σταυρώθηκες για μένα εγώ δεν πόνεσα για Σένα πικρά μετανοιωμένος τρέχω να Σε δω πάνω στο Σταυρό...
Την Μεγάλη Παρασκευή έχουµε την Κορύφωση του θείου δράµατος.
Στην Εκκλησία μας τελείται η «Ακολουθία των Παθών» και προβάλλονται τα φρικτά και σωτήρια Πάθη του Κυρίου και Θεού µας. ∆ηλαδή οι εμπτυσμοί, τα µαστιγώματα, οι κοροϊδίες, οι εξευτιλισµοί, τα κτυπήµατα, το αγκάθινο στεφάνι και κυρίως η Σταύρωση και ο θάνατος του Χριστού µας.
Στη βραδινή αυτή ακολουθία διαβάζονται "τα 12 Ευαγγέλια" ενώ στη μέση του Ναού στήνεται ο Εσταυρωμένος.
Αγαπητοί φίλοι,
Ατενίζοντας, τον Εσταυρωμένο, ας συναισθανθούμε το μέγεθος της αγάπης και του ελέους Του και απ’ τα βάθη της ψυχής μας με κατάνυξη και αγάπη θερμή, ας ψελλίσουμε μαζί με τον υμνωδό:
Πίνακας του Εl. Greco
"Περίλυπος εστιν η ψυχή μου έως θανάτου" Ματθ. 26, 38.
Το ίδιο βράδυ ψάλλεται το περίφημο τροπάριο της Κασσιανής (βυζαντινή αρχόντισσα και υμνογράφος)
Την Μ. Τρίτη η Εκκλησία μάς προβάλει την παραβολή των δέκα Παρθένων.
Η παραβολή αυτή έχει ως σκοπό να θυμίσει στους πιστούς πως η Δευτέρα και ένδοξη Παρουσία του Κυρίου θα γίνει ξαφνικά, θα έρθει “ως κλέπτης εν νυκτί”. Γι’ αυτό θα πρέπει όλοι οι πιστοί να είμαστε ανά πάσα στιγμή έτοιμοι για την υποδοχή Του, διαφορετικά θα μείνουμε έξω από τη βασιλεία του Θεού, όπως οι πέντε μωρές Παρθένες.
Επίσης η εκκλησία μάς υπενθυμίζει σήμερα και την παραβολή των ταλάντων, προτρέποντάς μας να καλλιεργήσουμε και να αυξήσουμε τα χαρίσματα που μας έχει δώσει ο Θεός.
Έξι μέρες πριν το Πάσχα η ένδοξη είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα είναι ταυτόχρονα και η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή Του .
Στη Βαϊφόρο εικόνα που προσκυνούμε σήμερα, βλέπουμε τον Ιησού πάνω σε ταπεινό ζώο να πορεύεται επάνω σε κλαδιά Βαΐων. Τον κόσμο να στρώνει τα ρούχα του για να πάρει ευλογία...
Η σημερινή δόξα όμως του Ιησού είναι πρόσκαιρη, γιατί πολύ γρήγορα και από τον ίδιο λαό το "ωσαννά" θα μετατραπεί σε "σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν".
Ας ακολουθήσουμε κι εμείς τον Κύριο προσπαθώντας να ζήσουμε τα φρικτά πάθη Του ώστε να συνεορτάσουμε και τη λαμπροφόρα Ανάστασή Του!
Εσείς, αλήθεια, τι άνθρωπος είστε;
Πιστός βαθιά-προέρχομαι από θρησκευτική οικογένεια. Κοιτάζω να κάνω καλά πράγματα, γιατί αυτό καλύπτει μιαν ευαίσθητη πλευρά του χαρακτήρα μου. Και δεν έκλεισα ποτέ τα μάτια μου στους άλλους… Λέω ότι ο Θεός σου δίνει τα υπόλοιπα, όταν έχεις ένα θετικό προορισμό στη ζωή σου.
...Ο πατέρας μου διάβαζε με το κερί, για να σπουδάσει. Κι όταν μιλούσαμε, μου έλεγε: «Σκοπός σου να μην είναι τα χρήματα, αλλά τα έργα. Και να μην κλείνεις τα μάτια στις ανάγκες των άλλων».
...Οι χώρες, όπως η Ελβετία, δε με έχουν ανάγκη-εγώ σήμερα αδειάζω αυτή την έδρα, κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση μου. Στον Τρίτο Κόσμο, όμως, βρήκα το νόημα της ψυχής μου.
Εσείς, που κάθε στιγμή είστε σε επαφή με τη ζωή και το θάνατο, βρήκατε έστω μια απάντηση στα ερωτήματά σας;
Αυτό που ένιωσα είναι ότι ο Θεός μου έδωσε μια ορισμένη ζωή, ορισμένες μέρες που είναι η ύπαρξή μου σε αυτό τον κόσμο και μια θετική φύση αγάπης. Ότι μου ζητάει να δώσω νόημα σε αυτή τη ζωή, χτίζοντας κάτι θετικό, όχι μόνο για τα προσωπικά μου, αλλά και για τους άλλους - αυτό αντιλαμβάνομαι. Και ξέρω ότι, όταν ο άνθρωπος μεγαλώνει και ρίχνει μια ματιά στο παρελθόν, κάνει έναν απολογισμό πράξεων: «από πού ξεκίνησα και που έφτασα».
Εσείς τι «απαντάτε» στον Θεό σας;
Ότι τον «συναντώ» καθημερινά, μέσα από την προσωπική μου συγκρότηση και ακριβώς γιατί ένας χειρούργος ισορροπεί πάντα ανάμεσα σε δύο ενδεχόμενα: είτε να κάνει λάθος με ολέθριες συνέπειες είτε να σώσει μια ζωή. Η σωστή απόφαση για την κατάλληλη τεχνική που θα ακολουθήσει, βασίζεται στην επιστημονική του γνώση αλλά και την εσωτερική του δύναμη.
Όταν είστε στον Τρίτο Κόσμο, σε ξεχασμένα σημεία της Γης, πώς νιώθετε;
…Ποτέ δε το σκέφτηκα αυτό, γιατί δεν έχω φόβους στη ζωή μου. Κι αν δεν είχα οικογένεια, θα μπορούσα να τα παρατήσω όλα και να ζήσω εκεί. Όσο …για τις τελικές υπαρξιακές απαντήσεις, τις έχει ο Θεός κι αυτή είναι η καλή πλευρά της ζωής. Με την αναζήτηση μπορεί να φτάσουμε σε ένα ανώτερο πνευματικό επίπεδο, κάνοντας θετικές πράξεις και δίνοντας κίνητρο στους άλλους ανθρώπους να βοηθήσουν.
Και τότε, θα μπορούμε μια μέρα να πούμε «έκανα κάτι που θα μείνει»!
"Σήμερα (5-4-09) θέλουμε να σας ανακοινώσουμε ένα ευχάριστο γεγονός:
Ο Σεβ. Μητροπολίτης των Πατρών κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ έβαλε την θεμέλιο λίθο για την ανέγερση του Ι. Ναού του Αγ. Ιωακείμ έξω Αγυιάς. Η χαρά μας είναι τόσο μεγάλη και η ελπίδα μας ακόμη μεγαλύτερη μέχρι να αξιωθούμε να λειτουργηθούμε στο νέο Ιερό Ναό. Είναι τόσο ωραίο να ξέρεις ότι κι εκεί θα δημιουργηθεί μια αγιασμένη εκκλησιαστική κοινότητα.
Το κατηχητικό της ενορίας του Αγ. Κωνσταντίνου και της Αγ. Ελένης παραβρέθηκε στον αγιασμό κι έτσι νιώσαμε για μία ακόμα φορά πως ήμασταν μια μεγάλη οικογένεια, όπως στην υπέροχη..... κατασκήνωσή μας.... ΑΓΚΥΡΑ Παναγοπούλας!!!!!"
Ειρηνοποιοί 1992
Ειρηναίοι 1994
(η κατασκήνωση πριν καεί, πίσω αριστερά διακρίνεται το αρχηγείο)
1994
Άγκυρα 2003
Οι Ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας, ειδικά διαμορφωμένες για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας.
Μια πρώτη γνωριμία των παιδιών με τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας και του Πάσχα, έτσι που τα μικρά παιδιά όχι μόνο να μάθουν αλλά και να βιώσουν στα μέτρα τους όλο το μεγαλείο των γεγονότων των ημερών, μέσα από πολλές δραστηριότητες και πλούσια εικονογράφηση.
Ήταν παιδιά, νέα παιδιά...
Όλοι αυτοί που την 1η Απριλίου 1955 ξεκίνησαν τον ένοπλο αγώνα ενάντια στους Άγγλους κατακτητές...
Όλοι αυτοί που προτίμησαν να πεθάνουν στην αγχόνη με το κεφάλι ψηλά...
Η θυσία των αγωνιστών της ΕΟΚΑ ζητά ακόμα τη δικαίωση...
