Ποτέ μα ποτέ δεν μπορώ να ακούσω το ξεκίνημα του β΄ μέρους της Συμφωνίας από τον Νέο κόσμο του Ντβόρζακ χωρίς να γεμίσουνε τα μάτια μου. Εκείνη η γλυκιά μελωδία του Άντονυ που δέθηκε άλυτα με τους στίχους «Στη σιγή της βραδιάς».
Εκείνης της βραδιάς που έμεινε να σιγοψυθιρίζεται στο υπόγειο της καρδιάς μας ανάμνηση μιας νιότης και ελπίδα μιας ζωής. Για να τη μουρμουρίζουμε μαζί. Όλοι! Όσοι την τραγουδήσαμε ορθόφωνα ή φάλτσα με κείνες τις εφηβικές φωνές που πάλευαν να κατέβουν μια οκτάβα και να αντρέψουν αφήνοντας πίσω τους την παιδικότητα.
Στη σιγή της βραδιάς. Με μια μελωδία ελπίδας κι ανάπαυσης που της αξίζει να παραμείνει στην αιωνιότητα.
Αλεξανδρεύς
2 σχόλια:
Κατασκήνωση Άγκυρα. Βράδυ... Αμέσως μετά το δείπνο ανεβαίνουμε στο εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης για βραδινή προσευχή. Ακούμε το κύμα να παφλάζει... δροσερό αεράκι... μέχρι να μαζευτούν όλοι οι κατασκηνωτές και να βρουν τη θέση τους... σιγοτραγουδούμε όλοι μαζί το "ΣΤΗ ΣΙΓΗ ΤΗΣ ΒΡΑΔΙΑΣ", μερικές φορές και το "ΕΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΑΠΟΨΕ". Μας ηρεμεί το τραγούδι, μας γαληνεύει... η προσευχή αρχίζει.... αξέχαστες στιγμές τότε... νομίζω και τώρα....
Συμφωνώ. Σε αυτό ακριβώς αναφέρεται ο Αλεξανδρεύς που περιγράφεις. Ρωτώντας τα παιδιά μου που πηγαίνουν κατασκήνωση, μου επιβεβαίωσαν ότι η ευλογημένη αυτή συνήθεια συνεχίζεται... Δόξα τω Θεώ
Δημοσίευση σχολίου