Τι γίνεται το βράδυ, όταν όλοι κοιμούνται, στον φούρνο του παππού και της γιαγιάς; Ποιο μυστικό θα αποκαλυφθεί;
Ο Δημήτρης, η Κρύστι και η Μακρίνα μπλέκονται σε αλευρο-περιπέτειες και μαθαίνουν και σε μας τι να προσέχουμε για να μην πούμε ποτέ το ψωμί ψωμάκι!
Ένα βιβλίο με ευχάριστες εκπλήξεις και όμορφες δραστηριότητες!
Συγγραφέας: ΒΙΓΓΟΠΟΥΛΟΥ ΚΡΥΣΤΑΛΛΕΝΙΑ
Εκδόσεις: ΕΑΡ
Σελίδες: 40
Κωδικός: 05-175
Την Παρασκευή 14 Φεβρουαρίου 2025 το απόγευμα ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος χοροστάτησε της Ακολουθίας του Πανηγυρικού Εσπερινού στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Παναγίας της Βοηθείας του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Ρίου Πατρών επί τη εορτή της μνήμης του Οσίου και Θεοφόρου πατρός ημών Ανθίμου του εν Χίω.
Στην ομιλία του μεταξύ άλλων, ο Θεοφιλέστατος ανέφερε ότι στις 15 Φεβρουαρίου του έτους 1960 ένας σύγχρονος μεγάλος ασκητής, ένα άνθος του Παραδείσου εγκαταλείπει τα του κόσμου τερπνά και πορεύεται προς την ουράνια πατρίδα μας στη Βασιλεία των Ουρανών.
Ο Όσιος και θεοφόρος πατήρ ημών Άνθιμος πολύ νέος αγάπησε την άσκηση και τον αγιασμό, έγινε μοναχός και ιερεύς του Θεού του Υψίστου, έζησε με υπακοή, με προσευχή, νηστεία και αγάπη προς το Θεό και προς τον άνθρωπο, μίσησε τα ανθρώπινα πάθη και αγάπησε τα κάλλη του Παραδείσου.
Με αγρυπνίες, νηστείες, προσευχές και μετάνοιες ενίκησε τα σαρκικά πάθη. Υπηρέτησε ως ιερεύς τον Κύριον και τους πονεμένους χριστιανούς στο λεπροκομείο της Χίου.
Ως στοργικός πνευματικός πατέρα μεταλαμβάνει και εξομολογεί τους λεπρούς ασθενείς, τους ενισχύει και τους στηρίζει στον μεγάλο τους αγώνα.
Αξιώθηκε να ιδρύσει Ιερά Μονή όπου εκεί εχάρισε μία θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Βοηθείας. Ο άγιος Άνθιμος της Χίου μας υποδεικνύει το δρόμο που οδηγεί στη Βασιλεία του Θεού. Ας είναι αδελφοί μου, σε όλους εμάς βοηθός και φωτεινός οδοδείκτης μας και με τη χάρη που έχει από τον Κύριον να σπεύδει στους ασθενείς που νοσηλεύονται σε αυτό το πανεπιστημιακό νοσηλευτικό ίδρυμα αλλά, και σε όλα τα νοσηλευτικά ιδρύματα, για να ενισχύει να ενδυναμώνει και να θεραπεύει.
Τέλος, ο Θεοφιλέστατος μετέφερε τις εγκάρδιες πατρικές ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Χρυσοστόμου για έτη αγιασμένα, ευλογημένα και πάμπολλα.
Τον Θεοφιλέστατο συνόδευσαν οι Διάκονοι π. Παναγιώτης Λάγιος και π. Παναγιώτης Γιαννόπουλος.
Ἕνας φωτεινὸς Σταυρὸς ὕψους 12 μέτρων καὶ ἐπιφάνειας βάσεως 2,64 τετραγωνικῶν μέτρων ἔχει τοποθετηθεῖ ἐπάνω ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Καστοριᾶς στὴν περιοχὴ «Μαῦρο Βουνὸ» ἤδη ἀπὸ τὸ 2020, ἀπὸ κατοίκους τῆς τοπικῆς κοινότητας Μανιάκων. Αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν Σταυρό, πού ἀποτελεῖ κόσμημα καὶ καύχημα γιὰ τὴν πόλη, μὲ ἔγγραφό του ἀπὸ 12-12-2024 καὶ ἔπειτα ἀπὸ καταγγελία 13 πολιτῶν, ζητεῖ τὸ Δασαρχεῖο Καστοριᾶς ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς συγκεκριμένης κοινότητας νὰ τὸν κατεδαφίσουν, ἐπειδή – σύμφωνα μὲ τοὺς λόγους ποὺ ἐπικαλοῦνται – ἔχει στηθεῖ παρανόμως σὲ δημόσια δασικοῦ χαρακτήρα ἔκταση καὶ μὲ τὸ αἰτιολογικὸ τῆς ἀναδασώσεως. Τὸ Δασαρχεῖο ὅρισε προθεσμία μέχρι τὸ τέλος Ἰανουαρίου 2025.
Τὸ γεγονὸς ἔχει ταράξει τοὺς κατοίκους τῆς Καστοριᾶς καὶ ἔχει ξεσηκώσει θύελλα ἀντιδράσεων. Ἤδη ἔχει κατατεθεῖ καὶ ἐρώτηση στὴ Βουλὴ ἀπὸ τὸν βουλευτὴ κ. Χήτα Κωνσταντίνο, ὁ ὁποῖος, φανερώνοντας τὴν ὑποκρισία τῆς Πολιτείας, δηλώνει μεταξὺ ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς: «Μᾶς προκαλεῖ ἐντύπωση ὅτι, ἐνῶ ὑπάρχουν χιλιάδες στρέμματα καταπατημένων δημοσίων ἐκτάσεων, καὶ δασικῶν, στὰ ὁποῖα οἰκοδομήθηκαν αὐθαιρέτως καὶ βίλες, τὸ Κράτος θέλει νὰ ἐπιβληθεῖ σὲ μία ἔκταση 2,64 τ.μ., τὴν ὁποία κηρύττει καὶ ἀναδασωτέα».
Σημαντικότατη ὡστόσο εἶναι ἡ ἀνακοίνωση ποὺ ἐξέδωσαν στὶς 23-1-2025 τὰ Διοικητικὰ Συμβούλια τεσσάρων Συλλόγων τῆς περιοχῆς. Σύμφωνα μὲ αὐτήν, «ἡ πρωτοβουλία τοποθέτησης τοῦ (…) φωτιζόμενου Σταυροῦ στὴν κορυφὴ τοῦ “Μαύρου Βουνοῦ” ἐπικροτήθηκε ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς μας, καθὼς ὁ Σταυρὸς ἀποτελεῖ τὸ σύμβολο τῆς χριστιανικῆς μας πίστης, ἐνῶ παράλληλα συμβολίζει τὴν ἐλπίδα, τὴ θυσία, τὴν ἀγάπη, καὶ ἀναδεικνύει τὴ χριστιανική μας ταυτότητα. (…) Ἀντιθέτως, ἡ ἐπιθυμία τῶν 13 συμπολιτῶν μας νὰ ἀπομακρυνθεῖ ὁ Σταυρός (…) φαίνεται νὰ ἐκφράζει τὴν ἰδεολογία μιᾶς μειονότητας, ἡ ὁποία, κρυμμένη πίσω ἀπὸ τὴν ἀσπίδα τῆς νομιμότητας καὶ τῆς τυπικότητας, προσπαθεῖ νὰ τὴν ἐπιβάλει πολεμώντας τὴν Ὀρθόδοξη καὶ χριστιανικὴ πίστη μας (…)».
Ἐπὶ τοῦ θέματος εἶχε ἐκφρασθεῖ καὶ ὁ μακαριστὸς μητροπολίτης Καστορίας κυρὸς Σεραφείμ, ὅταν τὸ 2020 εἶχε στηθεῖ ὁ Σταυρός: «Ὅταν ὁ ἅγιος Κοσμᾶς πήγαινε καὶ ἔστηνε Σταυροὺς ἐπὶ Τουρκοκρατίας, ἐμεῖς παραπονούμαστε γιατί ἔστησαν οἱ ἄνθρωποι ἕνα Σταυρό; Τὴν παράδοσή μας συνεχίζουν. Τοὺς συγχαίρω ἀπὸ καρδίας. (…) Ἔχουμε μιὰ πατρίδα, ἕναν πολιτισμό, ἔχουμε αἵματα μαρτύρων, τά ὁποῖα χύθηκαν γιὰ τὸν τόπο αὐτό· καὶ ἐνοχλεῖ ὁ Σταυρός;» («aktines.blogspot.com» 20-1-2025).
Δυστυχῶς, ὁ Σταυρὸς ἐνοχλεῖ τὴ σημερινὴ Πολιτεία, ἡ ὁποία μάλιστα ἀνέχεται τὶς ἑκατοντάδες παράνομων τζαμιῶν τῆς Ἀττικῆς καὶ τὰ παράνομα τεμένη τῆς Θράκης. Τὴ στιγμὴ δὲ ποὺ τὰ καμένα βουνά μας ἔχουν γεμίσει μὲ ἀνεμογεννήτριες, καθεμία ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἀπαιτεῖ ἑκατοντάδες κυβικὰ μέτρα μπετόν, τὴ στιγμὴ ποὺ χιλιάδες αὐθαίρετα καλύπτουν δημόσιες δασικὲς ἐκτάσεις, ὅλη ἡ εὐαισθησία γιὰ ἀναδάσωση ἐξαντλεῖται στὰ 2,5 τ.μ. ποὺ καταλαμβάνει ὁ σιδερένιος Σταυρὸς τῆς Καστοριᾶς. Τί ὑποκρισία, πραγματικά! Ἀλλά ἄν οἱ Ἀρχὲς τοῦ τόπου ἀπεμπολοῦν τὴ χριστιανική μας ταυτότητα, ἂς τὸ μάθουν, ὅτι αὐτὲς θὰ τὶς ἀπεμπολήσουν οἱ πολίτες αὐτῆς τῆς Ὀρθόδοξης χώρας, ποὺ θέλουν ἀλώβητη τὴν πίστη καὶ τὰ ἱερά τους σεβάσματα.
Στίς 20 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 20 ἒτη ἀπό τήν ἐκλογή καί τήν εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονία τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πατρῶν κ.κ. Χρυσοστόμου.
Μέ τήν εὐκαιρία αὐτῆς τῆς Ἐπετείου, τήν Πέμπτη 20 Φεβρουαρίου ἐ.ἒ.,καί ἀπό ὣρας 7:30-10:30, ὁ Σεβασμιώτατος θά προστῇ τῆς Θείας Λειτουργίας στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου καί θά προβῇ στήν χειροτονία Διακόνου καί Πρεσβυτέρου.
Μετά τό πέρας τῆς Θείας Λειτουργίας θά τιμηθῇ ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρ. Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας κ. Ἀμβρόσιος.
Ἐπίσης σᾶς ἐνημερώνομε ὃτι τήν παραμονή, 19 Φεβρουαρίου ἐ. ἒ. ἡμέρα Τετάρτη καί ὣρα 5μ.μ. θά τελεσθοῦν τά Ἐγκαίνια τοῦ Πνευματικοῦ Κέντρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν, στόν αὒλειο χῶρο τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Παναγίας Ἀλεξιωτίσσης
καί τῶν νέων ἐγκαταστάσεων τῶν Σχολῶν Βυζαντινῆς Μουσικῆς καί Βυζαντινῆς Ἁγιογραφίας, τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν.
Σᾶς προσκαλοῦμε, μέ ἀγάπη, στίς παραπάνω Ἱερές Ἐκδηλώσεις.
... Το βαθύτερο νόημα της παραβολής περιέχει τέσσερις πτυχές. Πρώτη πτυχή η απελπιστική κατάσταση στην οποία φθάνει ο αμαρτωλός, δεύτερη η ανάγκη μετανοίας και τα σωτήρια αποτελέσματα της, τρίτη το μέγεθος της θείας Ευσπλαχνίας στην οποία μπορούν να στηρίζονται και οι πλέον αμαρτωλοί, ώστε να μη φθάνουν ποτέ στην απελπισία. Κανένα αμάρτημα, όσο μεγάλο κι αν θεωρείται, δεν μπορεί να υπερνικήσει τη φιλάνθρωπη γνώμη του Θεού και τέταρτη πτυχή η αποφυγή του αισθήματος της αυτάρκειας του δικαιωμένου, όπως θεωρούσε τον εαυτό του ο πρεσβύτερος υιός.
Εάν λοιπόν συναισθανθούμε την πραγματική πνευματική μας κατάσταση και με ειλικρίνεια ομολογήσουμε τα λάθη μας και την κατασπατάληση των ταλάντων πού μας χάρισε ο Θεός, θα καταλάβουμε ότι αυτή την ημέρα όλοι μας εορτάζουμε και όλοι, κατά κάποιο τρόπο, είμαστε άσωτοι υιοί, απομακρυνθέντες από τον «Οίκον του Ουρανίου Πατρός μας.
Με την παραβολή αυτή, ο Χριστός μας δείχνει αλλά και μας υπενθυμίζει τη μεγάλη σημασία της μετανοίας και της συγγνώμης. Μας υπενθυμίζει ότι δεν υπάρχει αμαρτία που μπορεί να υπερβεί την άπειρη αγάπη και φιλανθρωπία του Θεού. Η ειλικρινής μετάνοια, η χωρίς δικαιολογίες και ωραιοποιήσεις, αυτή που συνοδεύεται με ταπείνωση και συντριβή καρδιάς, ελκύει τη συγγνώμη και την αγάπη του Θεού πριν καλά -καλά βγει από τα χείλη μας. Υπάρχει η δυνατότητα της επιστροφής, της διαγραφής των λαθών μας, της αποκατάστασης της κοινωνίας της αγάπης με τον θεό και με τον συνάνθρωπό μας. Και αν από τον καθένα μας, ως αμαρτωλό, είναι σημαντική και απαραίτητη η μετάνοια, άλλο τόσο σπουδαία και απαραίτητη είναι και η συγγνώμη. Η συγγνώμη είναι η απάντηση προς τον μετανοούντα, και τις περισσότερες φορές προέρχεται από τον Θεό...
π. Ραφαήλ Χ. Μισιαούλης
Πάτερ ἀγαθέ, ἐμακρύνθην ἀπό σοῦ μή ἐγκαταλίπῃς με,
μηδέ ἀχρεῖον δείξῃς τῆς βασιλείας σου·
Καλέ μου Πατέρα, έφυγα από κοντά Σου,
σε παρακαλώ μη με εγκαταλείπεις
ούτε να αποδείξεις ότι είμαι ανάξιος της βασιλείας Σου
ὁ ἐχθρός ὁ παμπόνηρος ἐγύμνωσέ με,
καί ᾖρέ μου τόν πλοῦτον·
τῆς ψυχῆς τά χαρίσματα ἀσώτως διεσκόρπισα,
Ο Παμπόνηρος εχθρός μου με άφησε γυμνό
Και μου πήρε ό,τι πολύτιμο είχα
Κι εγώ ζώντας όπως ο άσωτος
σκόρπισα τα χαρίσματα της ψυχής μου.
ἀναστάς οὖν, ἐπιστρέψας πρός σέ ἐκβοῶ·
Ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου,
Μα θα σηκωθώ και θα επιστρέψω και τότε θα σου φωνάξω:
Κανε με σαν ένα από τους υπηρέτες σου
ὁ δι’ ἐμέ ἐν Σταυρῷ τάς ἀχράντους σου χεῖρας ἁπλώσας,
ἵνα τοῦ δεινοῦ θηρός ἀφαρπάσῃς με,
καί τήν πρώτην καταστολήν ἐπενδύσῃς με, ὡς μόνος πολυέλεος.
Εσύ που άπλωσες για μένα τα άχραντά Σου χέρια πάνω στον Σταυρό
Για να με αρπάξεις από τα δόντια του άγριου θηρίου
Και να με ντύσεις την πρωταρχική μου ενδυμασία
Γιατί είναι ο μόνος πολυέλεος.
Κυριακή 16.2.2025 - Χριστιανική Εστία Πατρών
7.30 - 10.30 π.μ. ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΟΝ Ι. Ν. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ (εντός της Χριστιανικής Εστίας Πατρών) - πρωινό κέρασμα για όλους
10.30 - 12.30 ΓΙΟΡΤΗ ΧΑΡΑΣ (2 ώρες παιχνίδια και εκπλήξεις για αγόρια και κορίτσια δημοτικού)
10.30 - 12.30 ΠΩΣ ΝΑ ΜΙΛΗΣΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΓΙΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΘΕΜΑΤΑ;
(bullying, παρενόχληση, απαγωγές, διαδικτυακές απάτες).
Παρουσίαση του βιβλίου "ΟΧΙ ΒΕΒΑΙΑ" των εκδόσεων ΕΑΡ από τον Παιδοψυχίατρο κ. Μαυρομάττη Θωμά και την εκπαιδευτικό κ. Κατσιάπη Νίκη.
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Ανακοινώνεται ότι την προσεχή Δευτέρα 17 Φεβρουαρίου 2025, στην αίθουσα ομιλιών του Πνευματικού μας Κέντρου, θα ομιλήσει ο Φιλόλογος - Συγγραφέας κ. ΗΛΙΑΣ ΣΚΟΝΔΡΑΣ, με το ενδιαφέρον θέμα: “ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΣΟΥ;”
Παρακαλείστε για την παρουσία σας.
ώρα 6 μ.μ.
Εκ του Ιερού Ναού
Μέγα Σχίσμα ἢ μέγα λάθος;
Μὲ αὐτὸ τὸν ἐντυπωσιακὸ τίτλο διαβάσαμε στὸ Ἱστολόγιο «Φῶς Φαναρίου» (13.1.2025) τὴν εἴδηση ὅτι ἐπρόκειτο, μετὰ ἀπὸ πρόταση τοῦ Καθηγητῆ τῆς Καθολικῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Γκρὰτς Αὐστρίας, Γρηγόριου Λαρεντζάκη, νὰ διεξαχθεῖ στὶς 16 καὶ 17 Ἰανουαρίου 2025 διεθνὲς συνέδριο στὴν Αὐστρία, γιὰ νὰ ἐπανεξετάσει ἂν ἔγινε τὸ 1054 «Σχίσμα» μεταξὺ τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικῆς Ἐκκλησίας.
Ὁ Καθηγητὴς θεωρεῖ ὅτι τὸ 1054 στὴν Κωνσταντινούπολη δὲν ἔγινε τὸ λεγόμενο «Μέγα Σχίσμα» τῶν Ἐκκλησιῶν Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως, δὲν καταδίκασε ἡ μία Ἐκκλησία τὴν ἄλλη, ἀλλὰ ἐπιδεινώθηκαν οἱ σχέσεις τους. Ἀλληλοαναθεματίσθηκαν κάποια πρόσωπα, ὁ Καρδινάλιος Οὐμβέρτος καὶ ὁ Πατριάρχης Μιχαὴλ Κηρουλάριος, ὄχι οἱ Ἐκκλησίες. Οἱ ἰδέες του αὐτές, ὑποστηρίζεται, ἀξιολογήθηκαν ὡς πολὺ σημαντικές, γι᾿ αὐτὸ καὶ κρίθηκε ἀναγκαῖο νὰ ἐρευνηθοῦν ἀπὸ εἰδικὸ συνέδριο.
Τὸ θέμα ἔχει ὁρισθεῖ ὡς ἑξῆς: «1054 – ἔγινε πράγματι τὸ ‘‘Σχίσμα’’ μεταξὺ τῆς Ἀνατολικῆς καὶ Δυτικῆς Ἐκκλησίας;»
Ὁ Καρδινάλιος Kurt Koch, Πρόεδρος τοῦ Ποντιφικοῦ Συμβουλίου γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν καὶ Συμπρόεδρος τοῦ ἐπίσημου Θεολογικοῦ Διαλόγου μεταξὺ τῆς Καθολικῆς καὶ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καὶ εἰσηγητὴς στὸ συνέδριο, ἔχει βεβαιώσει ἤδη ὅτι ἀποδέχεται τὸ συμπέρασμα τῶν ἐρευνῶν τοῦ κ. Λαρεντζάκη.
Καὶ λένε ὅτι, ἐὰν γίνει ἀποδεκτὴ ἡ ἰδέα ὅτι δὲν ὑπῆρξε Σχίσμα τὸ 1054, ὁ Οἰκουμενικὸς Διάλογος γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν θὰ λάβει ἐντελῶς νέα προοπτικὴ ἐπιτυχίας.
Μέχρι τὴ στιγμὴ ποὺ γράφονται αὐτὲς οἱ γραμμές, δὲν ἔχουν γίνει γνωστὰ τὰ συμπεράσματα τοῦ συνεδρίου. Ὅμως ὁ σκοπός του ἔχει ἤδη γίνει φανερός: Ἀφοῦ οἱ ἐπίσημοι θεολογικοὶ διάλογοι ἔχουν ἀποτύχει παταγωδῶς, ἔχει ἐπιλεγεῖ ἡ ὁδὸς τῆς ἀμφισβητήσεως τῶν ἱστορικῶν στοιχείων, ὥστε ὁ δρόμος γιὰ τὴν πολυδιαφημιζόμενη ἑνότητα νὰ παρακάμψει τὰ θεολογικὰ ἀδιέξοδα.
Ἐπὶ τῆς οὐσίας ὅμως. Τὸ ἀνάθεμα, ἀπὸ πλευρᾶς παπικῶν, ἀναφερόταν μὲν ἀρχικὰ στὸν Πατριάρχη Μιχαὴλ Κηρουλάριο, στὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀχρίδος Λέοντα καὶ τὸν πατριαρχικὸ σακελλάριο Νικηφόρο, στὴ συνέχεια ὅμως ἁπλωνόταν σὲ ὅλους τοὺς κληρικοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν ἄλλων Ὀρθόδοξων Πατριαρχείων.
Ἀπὸ πλευρᾶς Ὀρθοδόξων, τὸ κατὰ τοῦ Καρδιναλίου Οὐμβέρτου ἀνάθεμα περιλάμβανε καὶ ὅλους ὅσοι σχετίζονταν μὲ τὴ σύνταξη, ἔκδοση καὶ κατάθεση αὐτοῦ, ἀκόμα καὶ τοὺς ἔστω καὶ ἐλάχιστα συναινοῦντες στὴν πράξη του. Αὐτὰ τὰ ἐπικύρωσε ἡ ἐνδημοῦσα Σύνοδος τῆς 24ης Ἰουλίου τοῦ 1054 στὴν Κωνσταντινούπολη, τὶς ἀποφάσεις τῆς ὁποίας ἀποδέχθηκαν μὲ ἐπιστολές τους οἱ Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς.
Τὰ ἐρωτήματα τώρα πρὸς τo κατευθυνόμενο, ὅπως δείχνουν τὰ πράγματα, συνέδριο εἶναι καίρια. Ἂς θέσουμε μόνο ἕνα: Ἂν δὲν ὑπῆρξαν γενικότερα ἀναθέματα τὸ 1054, πρὸς τί ἡ κατὰ τὸ ἔτος 1965 (7 Δεκεμβρίου) ἐντυπωσιακὴ λειτουργικὴ ἄρση τους ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Ἀθηναγόρα καὶ τὸν Πάπα Παῦλο Στ΄ ταυτόχρονα σὲ Ρώμη καὶ Κωνσταντινούπολη; Μάλιστα καθ᾿ ὃν χρόνον ἡ ἄρση στὴ Ρώμη συνέπιπτε μὲ τὸ τέλος τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, προσλαμβάνοντας ἔτσι γενικότερο κύρος, σύμφωνα μὲ τὶς Ὀρθόδοξες ἀπαιτήσεις;
Τὸ σημαντικὸ εἶναι ὅτι αὐτὸ τὸ Συνέδριο δὲν φαίνεται νὰ εἶναι ἄσχετο μὲ τὸ ἀνακινηθὲν τὸ τελευταῖο διάστημα ζήτημα καθιερώσεως στὸ ἑξῆς ἡμερομηνίας κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μὲ τοὺς παπικούς.
Τὸ ζήτημα ἀφορμήθηκε μὲν ἀπὸ τὴ σύμπτωση τῆς ἡμέρας ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα κατὰ τὸ ἔτος τοῦτο (2025) ἀπὸ Ὀρθοδόξους καὶ Ρωμαιοκαθολικούς, χρησιμοποιεῖται ὅμως ὡς γέφυρα ἐπεκτάσεως τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ σὲ ὅλα τὰ ἑπόμενα ἔτη.
Ταυτόχρονα προστίθεται ὡς ἐπιχείρημα τὸ γεγονὸς ὅτι συμπληρώνονται ἐφέτος 1700 χρόνια ἀπὸ τὴ σύγκληση τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἡ ὁποία καθόρισε τότε τὸν τρόπο ὑπολογισμοῦ τῆς ἡμέρας ἑορτασμοῦ τῆς μεγάλης ἑορτῆς, καὶ ἄρα τονίζεται ὅτι ἡ καθιέρωση κοινοῦ ἑορτασμοῦ συνάδει μὲ τὸ πνεῦμα τῆς Συνόδου.
Καίριο λάθος! Διότι ἡ μεγάλη Σύνοδος καθόρισε κοινὸ ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα μόνο μεταξὺ τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὄχι τῶν Ὀρθοδόξων μὲ τοὺς αἱρετικούς. Ὁ τωρινὸς σχεδιασμὸς ἀποτελεῖ βεβήλωση, ὄχι τιμὴ τῆς Συνόδου.
Δυστυχῶς αὐτά, καθὼς καὶ οἱ ἑβδομάδες προσευχῆς γιὰ τὴν ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν κάθε εἴδους αἱρετικῶν παραφυάδων μὲ θεατρινίστικες τελετές, δείχνουν ὅτι πλέον ἐπιτείνεται ἡ τάση ἑνώσεως στὴν πράξη. Ὅσοι τὰ ὑποκινοῦν βαδίζουν σὲ ναρκοπέδιο.
Ὅμως ἀρκετὰ μὲ τὰ ἐπικίνδυνα παιχνίδια εἰς βάρος τῆς πίστεως. Μὴν προκαλοῦμε κάποια ἐπώδυνη ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ!
Οι Εκδόσεις Έαρ πραγματοποίησαν δυο εκδηλώσεις με ανοιχτή συζήτηση με θέμα: «Ποιος είναι ο δρόμος προς την αγιότητα σήμερα;» την Τρίτη 11 Φεβρουαρίου 2025 στο Πνευματικό κέντρο της ΓΕΧΑ Αμπελοκήπων και την Τετάρτη 12 Φεβρουαρίου στο Πνευματικό κέντρο Παναγίτσας Μασταμπά Ηρακλείου Κρήτης σε συνεργασία με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Κρήτης, τη ΓΕΧΑ Ηρακλείου, τον σύλλογο «Φίλοι Αγίου Όρους Ηρακλείου» και τον Ιερό Ναό Παναγίτσας Μασταμπά, εξ αφορμής του νέου βιβλίου του Χαράλαμπου Άνδραλη «Όσιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Έαρ.
Ὁ ἠθοποιὸς Ἄρης Σερβετάλης προκάλεσε ἔντονες ἀντιδράσεις μὲ τὶς δηλώσεις του σχετικὰ μὲ τὸ δικαίωμα τῶν γυναικῶν στὶς ἀμβλώσεις… Ὅπως δήλωσε ὁ ἴδιος, θεωρεῖ τὴν πράξη αὐτὴ «δολοφονία», ἐνῶ ὑποστήριξε ὅτι εἶναι προτιμότερο μία γυναίκα νὰ γεννήσει τὸ παιδὶ καὶ στὴ συνέχεια νὰ τὸ ἀφήσει σὲ ὀρφανοτροφεῖο, ἀντὶ νὰ προβεῖ σὲ διακοπὴ τῆς κυήσεως.
Εἰδικότερα ἀνέφερε ὅτι πρέπει κανεὶς νὰ ἀναλαμβάνει τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών του, ἐνῶ τόνισε ὅτι ἡ ζωὴ τοῦ ἐμβρύου πρέπει νὰ προστατεύεται…
Τέλος, δήλωσε ὅτι ἡ θρησκευτική του πίστη διαδραματίζει σημαντικὸ ρόλο στὶς ἀπόψεις του γιὰ τὸ θέμα, χαρακτηρίζοντας τὶς ἀμβλώσεις ὡς «ἁμαρτία» καὶ «παρὰ φύσιν πράξη»: «Ἡ ἔκτρωση εἶναι δολοφονία. Εἶναι ἀπροστάτευτα πλάσματα ποὺ προτιμᾶμε νὰ τὰ σκοτώσουμε. Δυστυχῶς, αἰσθάνομαι ὅτι τὴ θέση τῆς γυναίκας δὲν τὴν τιμᾶ νὰ ταυτίζεται μὲ μία δολοφονία, εἰδικὰ γιὰ ἕνα πλάσμα ποὺ εἶναι τελείως ἀπροστάτευτο… Καὶ αὐτὸ τὸ πλάσμα δὲν ἔχει δικαίωμα; Δὲν ἔχει αὐτοδιάθεση;»
Ὅπως ἦταν ἀναμενόμενο, πολλοὶ καλλιτέχνες ἔσπευσαν νὰ πάρουν θέση ἐπὶ τοῦ θέματος, ἐκφράζοντας τὴν ἔντονη ἀντίθεσή τους μὲ τὶς ἀπόψεις του.
Βλέποντας τὶς ἀντιδράσεις αὐτές, ὁ Ἄρης Σερβετάλης προχώρησε σὲ μία δημοσίευση ὅπου ἔγραψε: «Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυχὴ ἀπ’ τὴν πρώτη στιγμὴ τῆς σύλληψής του… τὸ ἔμβρυο δὲν εἶναι ἕνας ἀριθμὸς κυττάρων, εἶναι ἕνας ὁλοκληρωμένος ἄνθρωπος, μία εἰκόνα Θεοῦ. Ἡ διαφορὰ εἶναι πὼς στὴν ἐποχή μας δίνουμε σημασία μόνο στὸ σῶμα, ἀδιαφοροῦμε γι’ αὐτὴ τὴν ψυχή. Αὐτὴ ὅμως ὑπάρχει, φωνάζει» («protothema.gr» 28-1-2025).
Τὸ φοβερὸ εἶναι, ὅτι μετὰ τὴ δημοσίευση αὐτὴ πολλοὶ ἠθοποιοὶ ἔσπευσαν, λὲς καὶ ἦταν συνεννοημένοι, νὰ καταδικάσουν τὶς θέσεις τοῦ Ἄρη Σερβετάλη. Τὸν καταδίκασαν γιὰ σκοταδιστή, γιὰ θρησκόληπτο, ἐκφραστὴ μεσαιωνικῶν ἀπόψεων, μίλησαν γιὰ παραλήρημα τοῦ ἠθοποιοῦ, γιὰ ὑπερσυντηρητικὸ συνονθύλευμα, ἐνῶ κάποια ἠθοποιὸς εἶπε: «Θεωρῶ ἀδιανόητο ποὺ αὐτὴ τὴ στιγμὴ ἀκούγονται τέτοια πράγματα».
Δηλαδὴ ὅλοι ἔχουν δικαίωμα νὰ μιλοῦν, ἐκτὸς ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ἐκφράζουν ἀλήθειες ποὺ τοὺς ἐνοχλοῦν; Μὰ τόσα ὁμαδικὰ πυρὰ γιὰ νὰ ἀποδομήσουν καὶ νὰ ἐξαφανίσουν τὶς αὐτονόητες αὐτὲς ἀλήθειες;
Ἔπειτα, ὅλοι ἔχουν δικαιώματα στὴ ζωή, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ ἀνυπεράσπιστα ἔμβρυα; Μὲ ποιά λογικὴ ἔχουν δικαιώματα οἱ ἄνθρωποι ἀφοῦ γεννηθοῦν, ἐνῶ πρὶν γεννηθοῦν κανένα; Δὲν εἶναι ἄνθρωποι πρὶν ἀπὸ τὴ γέννησή τους; Αὐτὸς εἶναι ὁ πραγματικὸς παραλογισμός, ποὺ καταργεῖ κάθε δικαίωμα στὰ ἀνυπεράσπιστα ἔμβρυα.
Στην αίθουσα της ΓΕΧΑ Λάρισας πραγματοποιήθηκε μια ενδιαφέρουσα εκδήλωση για εκπαιδευτικούς από τον Σύλλογο «Ο Μέγας Βασίλειος», προς τιμήν των Τριών Ιεραρχών, προστατών της Παιδείας, με θέμα «Καληνύχτα… Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ; Προτάσεις διεξόδου στα εκπαιδευτικά αδιέξοδα».
Εισηγήτρια ήταν η κ. Νίκη Κατσιάπη, εκπαιδευτικός Med, PhD και συγγραφέας, ενώ τον συντονισμό είχε ο κ. Ιωάννης Καραμήτρος, πρώην διευθυντής Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ν. Λάρισας.
Η εισηγήτρια αναζήτησε τις αιτίες που δημιουργούν και ενισχύουν τις παθογένειες της εκπαιδευτικής πραγματικότητας, ψηλαφώντας διεξόδους εφικτές, που υποστηρίζει πως θα ενδυναμώσουν τον εκπαιδευτικό, μέσα από την αξιοποίηση όλων όσοι/-ες εμπλέκονται με την παιδεία.
Ακολούθησε συζήτηση με ανταλλαγή απόψεων από τους εκπαιδευτικούς, ενώ η εκδήλωση έκλεισε με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Λαρίσης και Τυρνάβου κ. Ιερώνυμο, που αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην προσωπικότητα του προσφάτως εκλιπόντος μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κυρού Αναστασίου, από τον οποίο έλαβε σημαντικές παρακαταθήκες, ωφελούμενος από τη σοφία, το ήθος και την εμπειρία του.
Θυμήθηκε το όραμα και την τιτάνια προσπάθεια του μακαριστού να χτίσει γερά θεμέλια στο οικοδόμημα της παιδείας της γείτονος χώρας, σε μια εποχή που όλα έμοιαζαν ουτοπικά και ανεφάρμοστα.
Στην εκδήλωση παρευρέθηκε και η διευθύντρια της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λάρισας κ. Αικατερίνη Καραγιώργου.
Πηγή: www.eleftheria.gr
«Ἡ συγκλονιστικὴ ἱστορία μιᾶς 22χρονης Ὁλλανδῆς ποὺ ἄλλαξε γνώμη γιὰ τὴν εὐθανασία της, ἀκριβῶς τὴ στιγμὴ πρὶν τὴ δηλητηριάσουν, γίνεται γνωστὴ γιὰ νὰ προειδοποιήσει γιὰ ἕναν ἀπὸ τοὺς πολλοὺς κινδύνους τοῦ νομιμοποιημένου ὑποβοηθούμενου θανάτου, ποὺ εἰσβάλλει σιγά-σιγὰ ὡς δικαίωμα στὶς κοινωνίες μας.
Ἡ νέα γυναίκα, ὀνόματι Romy, ὑπέφερε ἀπὸ κατάθλιψη, διατροφικὲς διαταραχὲς καὶ ἀνορεξία, γιατὶ εἶχε ὑποστεῖ κακοποίηση στὴν παιδική της ἡλικία. Σύμφωνα μὲ τὸ Ὁλλανδικὸ δίκαιο, πληροῦσε τὶς προϋποθέσεις γιὰ εὐθανασία (…).
Ἀλλὰ τὴν ὥρα ποὺ ὁ γιατρὸς ἦταν ἕτοιμος νὰ τῆς κάνει τὴ θανατηφόρα ἔνεση στὸ χέρι, τῆς ἀπεύθυνε μιὰ τελευταία ἐρώτηση, ὅπως ἀπαιτεῖ ὁ νόμος: – Εἶσαι σίγουρη;
Γιὰ τὴν κοπέλα, ὅπως ὁ ἴδια δηλώνει, ἐκείνη ἦταν ἡ κομβικὴ στιγμή, τὸ σημεῖο καμπῆς, ποὺ τὴν ἔκανε νὰ ἀλλάξει γνώμη. Κλαίγοντας τοῦ ἀπάντησε: – Ὄχι…
“Δὲν μετανιώνω γιὰ τὸ ταξίδι”, λέει ἡ ἴδια. Ἐπειδὴ ἦλθα τόσο κοντὰ στὸν θάνατο, βλέπω τὴ ζωὴ ὡς κάτι πολύτιμο. Δὲν θὰ πάει πάντα καλά, ἀλλὰ τώρα ξέρω ὅτι ὑπάρχει φῶς στὸ τέλος τοῦ τοῦνελ”, δήλωσε» («aktines.blogspot.com» 1-12-2024).
Τὸ κίνημα τοῦ «δικαιωματισμοῦ» ἔχει ἐπηρεάσει σὲ σημαντικὸ βαθμὸ κατὰ τὰ τελευταῖα χρόνια τὴ νομοθεσία ἀρκετῶν κρατῶν τῆς Δύσεως, μὲ ἀποτέλεσμα τὴν κατάργηση ὁρισμένων πολυαιώνιων θεσμῶν, ὅπως π.χ. ὁ σεβασμὸς στὴν ἀνθρώπινη ζωή. Γιὰ ὅσους ἐπιμένουν νὰ στηρίζονται στὰ πατροπαράδοτα ἤθη εἶναι φανερὴ ἡ χαλάρωση τῶν ἠθικῶν ἀρχῶν τῆς κοινωνίας, ὡς συνέπεια τοῦ προτεσταντικοῦ τρόπου σκέψεως, ὅπου κάθε σχεδὸν παρέκκλιση εἶναι ἀνεκτὴ καὶ ἐπιτρεπτή… Εὐτυχῶς στὴν Ὀρθόδοξη Πατρίδα μας ὑπάρχουν ἀκόμη ἀποθέματα ὑγιῶν ἀντιδράσεων ἀπέναντι στὰ ξενόφερτα μοντέρνα πρότυπα, τὰ ὁποῖα προβάλλει εὐκαίρως – ἀκαίρως ἡ λεγόμενη «παγκοσμιοποίηση» καὶ τὰ ὁποῖα οὐσιαστικῶς ἀποτελοῦν ὀπισθοδρόμηση…
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος ἔφθασε στὴ χώρα ἐκείνη, ὅπου ἡ φλόγα τῆς πίστεως εἶχε ἀπὸ χρόνια σβήσει. Ἔσκυψε πάνω στὶς στάχτες εἰκοσιπέντε χρόνων μανιακῆς ἀθεΐας, βρῆκε μιὰ σπίθα οὐράνια κι ἄναψε ἀπ᾿ αὐτὴ τὴ σπίθα τὴ μεγάλη φλόγα ποὺ φώτισε καὶ ζέστανε τὶς παγωμένες καρδιὲς ἑνὸς βαρύτατα τραυματισμένου λαοῦ.
Ὁ Ἀναστάσιος δὲν ἦταν συνηθισμένη μορφή. Ξεκίνησε τὴν ἐκκλησιαστικὴ διακονία του ὡς κατηχητὴς καὶ λαϊκὸς θεολόγος ἀπὸ τὴν Ἀδελφότητα Θεολόγων «Ζωή», χειροτονήθηκε ἀργότερα ἱερέας (1964) καὶ ἀναδείχθηκε καθηγητὴς στὸ Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν (1972).
Τολμηρὸς καὶ ἐμπνεόμενος ἀπὸ ἱεραποστολικὸ ζῆλο πῆγε ὡς ἱεραπόστολος στὴν Ἀφρική, ὅπου ἐργάσθηκε γιὰ μία δεκαετία μὲ ἀκαταπόνητο ζῆλο γιὰ τὴ μετάδοση τοῦ Εὐαγγελίου στὴν Οὐγκάντα, τὴν Κένυα καὶ ἄλλες χῶρες τῆς ἀνατολικῆς Ἀφρικῆς. Κατὰ τὴν ἐκεῖ ὡστόσο διακονία του προσβλήθηκε ἀπὸ ἑλονοσία καὶ ἔφθασε στὰ πρόθυρα τοῦ θανάτου. Τότε, ἀναμένοντας τὸ τέλος του, προσευχήθηκε μὲ τοῦτα τὰ λόγια: «Θεέ μου, μπορεῖς νὰ ἔχεις πολλὰ παράπονα ἀπὸ μένα, ἀλλὰ προσπάθησα νὰ σὲ ἀγαπήσω».
Τελικὰ ξέφυγε τὸν κίνδυνο. Ἀπὸ τὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο ἀδικήθηκε, παραμερίσθηκε καὶ διώχθηκε. Ὡσότου τὸ 1991 ὡς Ἔξαρχος καὶ ἀπὸ τὸ 1992 ὡς Ἀρχιεπίσκοπος κλήθηκε ἀπὸ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο σὲ ἔργο τιτάνιο: νὰ ἀναστήσει ἐκ νεκρῶν τὴ σβησμένη Ἐκκλησία τῆς Ἀλβανίας.
Μὲ τὴ διαρκὴ καχυποψία τῶν ἀρχῶν, λόγῳ τῆς Ἑλληνικῆς του καταγωγῆς, μὲ ταπεινὴ ὅμως ἀναστροφή, ἀνοιχτὸ ἐνδιαφέρον πρὸς ὅλους τοὺς πολίτες τῆς χώρας καὶ μὲ τὸ τεράστιο διεθνὲς κύρος του κατόρθωσε αὐτὸ ποὺ ἔμοιαζε ἀκατόρθωτο: Μέσα ἀπὸ τὶς στάχτες τῆς ἀθεΐας ἀναστήλωσε μιὰ Ἐκκλησία θαυμαστή. Χειροτόνησε 160 νέους κληρικοὺς μὲ ὑψηλὴ μόρφωση, ἐπιμελήθηκε τὴν ἔκδοση λειτουργικῶν καὶ ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν βιβλίων, φρόντισε γιὰ τὴν ἀνοικοδόμηση 155 νέων ναῶν, τὴν ἀναστήλωση 70 μοναστηριῶν καὶ ἐκκλησιῶν, τὴν ἐπισκευὴ ἄλλων 162 ναῶν καὶ 45 ἐκκλησιαστικῶν κτηρίων (Ἀρχιεπισκοπή, Μητροπόλεις, σχολεῖα, κλινικές, ξενῶνες, κατασκηνώσεις νεολαίας, κ.ἄ.), στὸ σύνολο 455 κτήρια καὶ πλῆθος ἄλλων ἔργων, ποὺ θὰ χρειάζονταν σελίδες ὁλόκληρες γιὰ νὰ ἀναφερθοῦν διεξοδικά.
Τὸ ἐπισημότερο οἰκοδόμημά του ὑπῆρξε ὁ Ναὸς τῆς Ἀναστάσεως στὴν κεντρικὴ πλατεία τῶν Τιράνων. Συμβολίζει τὴν ἀνάσταση μιᾶς σβησμένης Ἐκκλησίας.
Εἶπε κάποτε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀναστάσιος: «Εἶμαι ἁπλῶς ἕνα κερὶ ἀναμμένο μπροστὰ σὲ μία εἰκόνα. Φωτίζω, γιὰ νὰ μπορεῖ ὁ κόσμος νὰ βλέπει τὴν εἰκόνα. Μία μέρα τὸ κερί μου θὰ σβήσει. Ὅταν συμβεῖ αὐτό, κάποιος ἄλλος πρέπει νὰ ἔρθει καὶ νὰ ἀνάψει τὸ δικό του κερὶ μπροστὰ στὴν εἰκόνα. Αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία εἶναι ἡ εἰκόνα, καὶ ὄχι τὸ κερὶ ποὺ τὴ φωτίζει».
Πλέον τὸ κερὶ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀναστασίου, ἀφοῦ φώτισε ἐπὶ 33 χρόνια τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὴν κάποτε ἄθεη Ἀλβανία, ἔσβησε τὴν 25η Ἰανουαρίου 2025.
Τώρα ἀναμένουμε τὸν ἑπόμενο, ποὺ θὰ ἀνάψει τὸ δικό του κερί.
Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀλβανίας Ἀναστάσιος ὑπῆρξε ἀπεσταλμένος τοῦ Θεοῦ σὲ μιὰ παγωμένη χώρα. Τὴ ζέστανε μὲ θεία πνοὴ καὶ μὲ τὴν ἀγάπη του· ἔφερε τὴν ἀνάσταση.
Εὐλογημένος!
.JPG)
Καθένας ποὺ θὰ φορέσει τὴ στολὴ τῆς ταπεινοφροσύνης,
τὴν ὁποία ντύθηκε ὁ Κτίστης τῶν ὅλων στὸ σῶμα Του,
ντύνεται αὐτόν τό ἴδιο τὸν Χριστό.
Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος
Ἀσκητικά
.JPG)
