10/4/23
8/4/23
Κυριακή των Βαΐων
... Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου». Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά. Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στο σταυρό και την Ανάσταση.
Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου. Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στο σταυρό, για να θανατώσει το θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.
Το ποτάμι φοβάται να μπει στον ωκεανό
Λένε ότι πριν μπει στη θάλασσα το ποτάμι τρέμει από φόβο. Κοιτάζει πίσω σε όλη τη διαδρομή, τις κορυφές και τα βουνά, τον μακρύ και ελικοειδή δρόμο που διέσχισε ανάμεσα σε ζούγκλες και πόλεις, και βλέπει μπροστά του έναν ωκεανό τόσο μεγάλο που η είσοδος σε αυτόν δεν μπορεί παρά να σημαίνει εξαφάνιση για πάντα.
Αλλά δεν υπάρχει άλλος τρόπος.
Το ποτάμι δεν μπορεί να πάει πίσω.
Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω.
Είναι αδύνατο στη ζωή να πας πίσω.
Δεν υπάρχει άλλος τρόπος, το ποτάμι δεν μπορεί να επιστρέψει.
Το ποτάμι πρέπει να πάρει το ρίσκο του και να εισέλθει στον ωκεανό. Μόνο με την είσοδο στον ωκεανό θα εξαφανιστεί ο φόβος.
Γιατί μόνο τότε θα μάθει το ποτάμι ότι δεν πρόκειται να εξαφανιστεί στον ωκεανό, αλλά θα γίνει ωκεανός.
Khalil Gibran
Μεγάλη Eβδομάδα. Η Συνάντηση
Η Μεγάλη Εβδομάδα, η εβδομάδα των Παθών, είναι Μεγάλη, γιατί είναι μεγάλα και σημαντικά τα γεγονότα, που διαδραματίζονται μέσα σ’ αυτήν. Είναι το αποκορύφωμα μιας πορείας, που ξεκίνησε από την αρχή της Σαρακοστής. Πορεία προετοιμασίας για την προσωπική μας συνάντηση με το Σταυρωμένο και Αναστημένο Χριστό.
Το τροπάριο, από την υμνολογία της Μεγάλης Δευτέρας, μας αποκαλύπτει το περιεχόμενο των γεγονότων αλλά και το σκοπό της Μεγάλης Εβδομάδας. «Δεῦτεοὖν καὶ ἡμεῖς, κεκαθαρμέναιςδιανοίαις, συμπορευθῶμεναὐτῷ, καὶσυσταυρωθῶμεν, καὶ νεκρωθῶμεν δι’ αὐτόν, ταῖς τοῦ βίου ἡδοναῖς, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ…».
Η Εκκλησία δεν εορτάζει το Πάσχα τυπικά, επαναλαμβάνοντας κάθε χρόνο κάποιους ύμνους ή τελετές, όπως τη Σταύρωση, τον Επιτάφιο και την Ανάσταση. Όλες αυτές οι εξωτερικές εκδηλώσεις αποτελούν τα ορατά, τα φανερά σημάδια του πραγματικού τρόπου ζωής, τον οποίο μας φανερώνει και μας προσκαλεί να ακολουθήσουμε στην καθημερινή μας ζωή η Εκκλησία.
Σημασία δεν έχει να αυξήσουμε την προσέλευση μας στους ναούς αυτές τις ημέρες, να ακολουθήσουμε την περιφορά του Επιταφίου και στο τέλος να τσουγκρίσουμε τα κόκκινα αυγά, όταν ο ιερέας θα ψάλλει το Χριστός Ανέστη.
Μέσα από τις ακολουθίες και τα γεγονότα της Μεγάλης Εβδομάδας η Εκκλησία μας προσκαλεί σε μια προσωπική συνάντηση με το Χριστό.
Ποιος είναι αυτός ο Χριστός;
Από την Κυριακή των Βαΐων, μας τον παρουσιάζει ως Νυμφίο, ως Γαμπρό δηλαδή, ο οποίος λαχταρά και ποθεί να συναντήσει τη Νύφη Του. Και Νύφη του Νυμφίου Χριστού είναι ο καθένας μας, όποιος κι αν είναι.
Η εικόνα του Νυμφίου της Εκκλησίας διαφέρει από αυτή, που έχουμε εμείς με τα σημερινά κριτήρια. Είναι Νυμφίος, ποθεί και λαχταρά τη συνάντηση με τον καθένα μας, γι’ αυτό εκουσίως, με τη θέλησή Του προσφέρει τον Εαυτό Του, πάσχει χωρίς διαμαρτυρίες για τη Νύφη Του, για τον άνθρωπο.
Ο Νυμφίος της Εκκλησίας είναι ο αιμόφερτος, ο μαστιγωμένος, ο εμπαιγμένος και δεμένος Χριστός με το ακάνθινο στεφάνι της Αγάπης Του στο κεφάλι.
Και εορτασμός του Πάσχα (που σημαίνει πέρασμα, διάβαση σ’ έναν άλλο τρόπο ζωής) σημαίνει να δεχθώ αυτή την αγάπη του Νυμφίου Χριστού, να ανταποκριθώ στο κάλεσμα Του και να πορευτώ μαζί Του στο Σταυρό. Να σταυρώσω την αμαρτία μου (την αποτυχία μου να αγαπήσω, την αποτυχία μου να δεχθώ την παρουσία του Άλλου στη ζωή μου), να σταυρώσω τον εγωκεντρισμό και την αυταρέσκειά μου, να πεθάνω, δηλαδή να πάψω να σκέφτομαι και να ζω μόνο για τον εαυτό μου, έτσι ώστε να αναστηθώ μαζί Του, να πραγματοποιήσω το πέρασμα, το δικό μου Πάσχα σ’ έναν άλλο τρόπο ζωής, στον τρόπο της Αγάπης.
Από το θάνατο έρχεται να μας ελευθερώσει ο Χριστός. Και θάνατος είναι η μοναξιά της ύπαρξής μου, η ερημιά της ζωής μου, η στέρηση της πραγματικής χαράς, που προσφέρει η συνύπαρξη με τον Άλλο.
Από αυτόν το θάνατο έρχεται να μας ελευθερώσει ο Χριστός σταυρώνοντας τον Εαυτό Του. Πεθαίνει πάνω στο Σταυρό εκουσίως, ελεύθερα και αγαπητικά, και μ’ αυτόν τον τρόπο νεκρώνει την αυτονόμηση του ανθρώπου, την προσπάθεια και την επιδίωξή μου να υπάρχω μόνο εγώ, να υπάρχουν οι άλλοι μόνο για μένα.
Και μας προσκαλεί μέσα από το μυστήριο της Μετάνοιας (μετάνοια σημαίνει αλλαγή του νου, αλλαγή του τρόπου σκέψης, αλλαγή της ζωής μου) και της Εξομολόγησης (της ομολογίας της αποτυχίας μου να αγαπήσω πραγματικά αλλά και προσπάθεια για μια καινούργια αρχή), να σταυρώσουμε τις εγωκεντρικές μας απαιτήσεις, να ξεπεράσουμε το θάνατο της μοναξιάς και να ζήσουμε τη χαρά της Ανάστασης, της συνεύρεσης και της συμπόρευσής μας, της συνύπαρξής μας με το Θεό, το συνάνθρωπο, τη φύση και το περιβάλλον.
Καλό Πάσχα• πέρασμα και γεύση ενός άλλου τρόπου ζωής, της Αγάπης.
Σημεία και Άνθρωποι - Μητροπολίτης Μεσογαίας κ. Νικόλαος για το πένθος και τη διαχείρισή του
«Υπάρχουν κάποια υγρά που είναι ιερά υγρά. Στην εκκλησία λέμε ότι είναι το νερό, το κρασί και το λάδι, που είναι. Θα σας πω τρία άλλα, είναι το δάκρυ, ο ιδρώτας και το αίμα, που σημαίνει ο πόνος, ο κόπος και η θυσία. Δεν φωτίζεσαι χωρίς αυτά. Εκκλησία που δεν πιστεύει σε σταυρωμένο Θεό έχει πρόβλημα»...
Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος
31 Μαρτίου 2023.
6/4/23
ΓΙΑΤΙ Ν΄ ΑΝΤΕΞΩ ΤΗΝ ΑΔΙΚΙΑ;
Στην κοινωνία του σήμερα, φτάνει κανείς απλά ν΄ ανοίξει τα μάτια του για να διαπιστώσει την αδικία σε όλο της το μεγαλείο. Θες από τη συμπεριφορά των οδηγών σ΄ έναν αστικό μεγαλόδρομο, θες από έναν διαπληκτισμό με συναδέλφους σου, ή ακόμα και το αποτέλεσμα μιας εξέτασης που αντίκρισες ανοίγοντας τη σχετική ηλ. υπηρεσία του πανεπιστημίου σου, η σκέψη της αδικίας έρχεται με πάρα πολλές αφορμές στο προσκήνιο. Τόσες πολλές, που πραγματικά τα παραπάνω παραδείγματα θα μοιάζουν βαρετά. Το ίδιο βαρετός μου μοιάζει και αυτός ο πρόλογος, ωστόσο μ΄ εξυπηρέτησε στο να προχωρήσω την αποτύπωση των σκέψεών μου. Διότι περί τούτου πρόκειται, ας είναι σαφές από νωρίς.
Τι ορίζουμε ως ανθρώπινη δικαιοσύνη;
Το βασικότερο μάλλον ερώτημα είναι το γιατί να μην αρκεί. Από μόνη της είναι δύσκολο να κατακτηθεί, είναι οριακά ξεχασμένη χρόνια τώρα και παρ΄ όλα αυτά δεν αρκεί; Γιατί;
Γιατί υπάρχει και κάτι που λέγεται δικαιοσύνη του Θεού και είναι ασυγκρίτως ανώτερη, θα έλεγε κανείς, βάζοντάς μας αμέσως στο «ψητό». Φτάνει να στοχαστείς το μέγεθος της αγιότητας του «Πενταπόλεως Νεκτάριου». Ο Άγιος του αιώνα, μεταφορικά και κυριολεκτικά (του 20ου), παρά τις τόσες ασκήσεις του έμεινε παγκόσμια γνωστός κυρίως για το πώς άντεξε τις συκοφαντίες στο πρόσωπό του. Κατάφερε δηλαδή ν΄ αφήσει τον Θεό, κι όχι τον εαυτό του ή την κοινή λογική, να απονέμει το δίκαιο. Όποιος έμαθε για τον βίο του, θα καταλάβει. Και η δικαιοσύνη του Θεού τον έφερε σε απαράμιλλο ύψος.
Τώρα, λοιπόν, έγινε καλύτερα αντιληπτή κι η παραπάνω έννοια.
Μα το θέμα είναι, γιατί να είναι λάθος η κατά «κόσμον» δικαιοσύνη;
Πώς είναι δυνατόν;
Θέλω να πω, η δική μου η φτωχή η σκέψη, δεν μπορεί να το χωρέσει. Δεν μπορεί κι εύκολα να το διαχειριστεί. Και γίνεται απείρως πιο δύσκολο στην πράξη. Κάνε μια παύση να σκεφτείς κάποιο σχετικό περιστατικό που σου συνέβη και αμέσως θα νιώσεις τη γεύση που αφήνει.
Πού είναι το λάθος πια;
Δεν είναι μήπως ένα πρώτο βήμα, ένα σημαντικό επίτευγμα και ένα πολύτιμο στοιχείο στις ζωές μας; Υποθέτω πως ναι. «Δικαιοσύνην μάθετε οι ενοικούντες επί της γης», δεν λέμε τη Μ. Εβδομάδα; Άρα; Ίσως η απάντηση έρχεται και η σημασία έγκειται στο να δούμε τα της καθημερινότητας «υπό το πρίσμα της αιωνιότητας». Να δούμε, οι ενοικούντες της γης αυτής, ότι προοριζόμαστε για μετακόμιση σε άλλη γη. Κι έτσι απλά, ανατρέπονται οι κανόνες. Τι πνευματικό καρπό προσφέρει η μια δικαιοσύνη και τι η άλλη. Αν φυσικά μας νοιάζει η πνευματική σοδειά. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα. Τώρα, το θέμα είναι πως θα αλλάξουμε οπτική.
Κάτι που συμβαίνει σε εμάς που προσπαθούμε για την αποκατάσταση του δίκαιου στηριζόμενοι -στα χωρίς αμφιβολία δώρα του Θεού στον άνθρωπο- στη λογική και τη συνείδηση, είναι να αγνοούμε κάτι βασικό. Κάτι θεμελιώδες για την πορεία ενός που θέλει να λέγεται Χριστιανός. Μάθαμε και δίνουμε μεγάλη προσοχή στα όσα ανθρωπίνως παρατηρούμε. Και καλώς το κάνουμε. Ωστόσο ποτέ δεν τα ξέρουμε όλα. Προτού κρίνουμε κάποιον, ας σκεφτούμε ότι στη δική του ιστορία, η όποια πράξη του είναι απολύτως (έστω μερικώς) δικαιολογημένη. Αν την κρίσιμη ώρα συγκρατηθούμε στον πειρασμό της κατάκρισης, ακόμα εννοείται κι αν έχουμε το δίκιο εμφανώς με το μέρος μας, θα εκπλαγούμε αργότερα με το πόσο περιορισμένη ήταν η κρίση μας. Έτσι πιστεύω, έτσι έχω καταλάβει ότι λειτουργεί αυτή η «επέκταση» του παιχνιδιού.
Στην περίπτωση που δεν πείστηκε κανείς (δεν θα μου έκανε κι εντύπωση ομολογώ), έχω κάτι να προσθέσω. Το ανέφερα παραπάνω ως θεμελιώδες. Τώρα, θα το προσδιορίσω.
Η αγία πίστη μας, μας έχει προσφέρει τη λύση στον αγώνα να προσεγγίσουμε τη θεάρεστη δικαιοσύνη. Και η λύση αυτή, δίνεται στην Κυριακή προσευχή… με τον πλέον άδικο τρόπο! Τι μας παροτρύνει ο Κύριος να του ζητάμε; Να ζητάμε άφεση αμαρτιών «ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών». Μπήκατε στο νόημα; Εμείς συγχωρούμε για να συγχωρεθούμε. Και ισχύει με μαθηματική ακρίβεια, θα λέγαμε ότι μας το υπόσχεται ο Θεός. Ο Θεός όμως, για ποιον λόγο να συγχωρεί; Για ποιο λόγο να συγχωρεί ακατάπαυστα; Καταλαβαίνουμε πως δεν έχει κάποιο «κέρδος»… Το κάνει «απ΄ την καλή του την καρδιά» όπως θα λέγαμε για κάποιον απλό άνθρωπο. Μήπως έχει ανάγκη την παρουσία την δική μου στον Παράδεισο και με συγχωρεί; Μην πιστέψει κανείς κάτι τέτοιο.
Μήπως αυτό είναι δίκαιο λοιπόν; Ή μήπως μας συμφέρει σκανδαλωδώς; Το υπέρτατο παράδειγμα, μας το δίνει και πάλι ο Χριστός με τη ζωή και την διδασκαλία Του. Και το υπογράφει με την αδιανόητη, την ανθρωπίνως παρανοϊκή, σταυρική θυσία Του. Κι όμως «πάντα εν σοφία εποίησε»! Για ποια δικαιοσύνη να μιλήσουμε; Θα έπρεπε να τελειώσει εδώ αυτό το άρθρο… Ούτε ένα δικαίωμα έχουμε πάνω στην όποια αποκατάσταση δικαιοσύνης!
Εμείς έχουμε ανάγκη να συγχωρούμε και να αντέχουμε την αδικία. Το έχουμε ανάγκη, όπως τον ύπνο και την τροφή. Αυτό είναι που ξεχνάμε. Αλλά να μην απογοητευόμαστε. Γι΄ αυτό αγωνιζόμαστε. Γι΄ αυτό κι ο Θεός μάς ανταμείβει με την ιερή εξομολόγηση, που σε άμεσο χρόνο συγχωρεί τα λάθη μας. Συγχωρεί την ανθρώπινη λογική μας και μας θυμίζει τη χριστιανική ηθική, το αντίδοτο στην αδικία του κόσμου!
Κλείνοντας, θα ήθελα πρώτον να σταθώ σε κάτι που προαναφέρθηκε. Θα γράψω την πρόταση παρακάτω, ακριβώς ίδια. Δεύτερον, θα ήθελα να σημειώσω τα εξής:
Ο απόστολος Παύλος ρωτάει, κι είναι σαν να απευθύνεται κατά πρόσωπο: «είσαι χριστιανός και δε σ΄ αρέσει να αδικείσαι;». Πράγματι το εννοούσε, αφού ο ίδιος το ζούσε. Αυτό, ας το έχουμε για κίνητρο.
«Μακάριοι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην· ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται». (κατά Ματθαίον 5, 6)
Αυτό, απλά το παραθέτω. Είναι από την Αγία Γραφή. Γιατί μη ξεχνάς, «μπορεί να είσαι η μόνη Αγία Γραφή που θα διαβάσει κάποιος».
Και γίνεται απείρως πιο δύσκολο στην πράξη.
ΦΠ, μέλος ΧΦΔ
5/4/23
Μείωση γάμων – αὔξηση διαζυγίων – παιδιὰ ἐκτὸς γάμου
«Ἔντονη ἀνησυχία, ἀλλὰ καὶ προβληματισμὸ προκαλοῦν τὰ στοιχεῖα ποὺ ἀνακοινώνονται τόσο ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Στατιστικὴ Ἀρχή, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴν Eurostat ἀναφορικὰ μὲ τοὺς γάμους ποὺ τελοῦνται.
(…) Τὸ ποσοστὸ γάμων στὴν ΕΕ μειώθηκε ἀπὸ 8 ἀνὰ 1.000 ἄτομα τὸ 1964 σὲ 3,2 τὸ 2020. Ταυτόχρονα τὸ ποσοστὸ διαζυγίων διπλασιάστηκε, αὐξανόμενο ἀπὸ 0,8 ἀνὰ 1.000 ἄτομα τὸ 1964 σὲ 3,6 τὸ 2020. (…) Τὰ κράτη-μέλη τῆς ΕΕ μὲ τὸν ὑψηλότερο ἀριθμὸ γάμων σὲ σχέση μὲ τὸν πληθυσμὸ ἦταν ἡ Οὐγγαρία (6,9 γάμοι ἀνὰ 1.000 ἄτομα), ἡ Λεττονία (5,6) καὶ ἡ Λιθουανία (5,5). Στὴν Ἑλλάδα ὁ ἀντίστοιχος ἀριθμὸς εἶναι 2,94».
Οἱ Στατιστικὲς Ὑπηρεσίες μᾶς ἐνημερώνουν καὶ γιὰ ἕνα ἄλλο φαινόμενο: «Οἱ ἐξωσυζυγικὲς γεννήσεις ὑπερτεροῦν τῶν γεννήσεων ἐντὸς γάμου σὲ πολλὰ κράτη μέλη τῆς ΕΕ, ἰδίως στὴ Γαλλία (ὅπου τὸ 62,2 % τῶν γεννήσεων πραγματοποιήθηκαν ἐκτὸς γάμου), τὴ Βουλγαρία (59,6%), τὴν Πορτογαλία (57,9%), τὴν Ἐσθονία (56,8%), τὴ Σλοβενία (56,5%), τὴ Σουηδία (55,2%), τὴ Δανία (54,2%), τὴν Ὁλλανδία (53,5%) καὶ τὸ Βέλγιο (52,6%, στοιχεῖα 2018), καθὼς καὶ στὴν Ἰσλανδία (71,3%) καὶ τὴ Νορβηγία (58,5%) μεταξὺ τῶν χωρῶν τῆς ΕΖΕΣ. Ἡ Ἑλλάδα βρίσκεται στὸ ἄλλο ἄκρο τοῦ φάσματος, ὅπου πάνω ἀπὸ τὸ 86,2% τῶν γεννήσεων πραγματοποιήθηκαν ἐντὸς γάμου. Ὡστόσο τὸ ποσοστὸ τῶν παιδιῶν ποὺ γεννιοῦνται ἐκτὸς γάμου ἔχει διπλασιαστεῖ μέσα σὲ μία δεκαετία» («Orthodoxianewsagency.gr»).
Τὰ αὐξανόμενα ποσοστὰ οὐσιαστικῶν ἀποκλίσεων ἀπὸ τὶς παραδοσιακὲς δομὲς τῆς οἰκογένειας, ποὺ ἴσχυαν ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες, εἶναι δυστυχῶς μία ὀδυνηρὴ πραγματικότητα. Διότι ὁ ἱερὸς θεσμὸς τοῦ γάμου, τὸν ὁποῖο εὐλόγησε ὁ Θεάνθρωπος Κύριος, διέρχεται μία πρωτοφανὴ πολλαπλὴ κρίση. Πρέπει δὲ νὰ λάβουμε ὑπόψη μας ὅτι στὰ ποσοστὰ τῶν τελούμενων γάμων ποὺ ἀναφέρουν οἱ στατιστικές, συμπεριλαμβάνονται οἱ «πολιτικοὶ» γάμοι, ὁπότε ἡ κρίση στὴν οἰκογένεια ἀπὸ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἄποψη εἶναι ἀκόμη βαθύτερη. Ὅσο γιὰ τὶς γεννήσεις ἐκτὸς γάμου, ἂς μὴν παραβλέπουμε τὸ γεγονὸς ὅτι οὐσιαστικὰ θύματα εἶναι τὰ ἀθῶα παιδιὰ ποὺ ἀναγκαστικὰ μεγαλώνουν μέσα σὲ ἀφύσικο οἰκογενειακὸ περιβάλλον.
Ὅλα δὲ αὐτὰ εἶναι ἀποτελέσματα τῆς σύγχρονης ἠθικῆς καὶ πνευματικῆς ἀποστασίας καὶ στὴν Πατρίδα μας, ὄχι μόνο ἐξαιτίας τοῦ δυτικότροπου μοντέλου ζωῆς πολλῶν συνανθρώπων μας, ἀλλὰ καὶ τῆς συστηματικῆς «πλύσεως ἐγκεφάλου» ποὺ ἐπιχειρεῖται ἀπὸ τὰ ΜΜΕ κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες στὴν εὐρύτερη κοινωνία μας. Μοναδικὴ ἐλπίδα γιὰ ἔξοδο ἀπὸ αὐτὴ τὴ δυσπερίγραπτη κρίση εἶναι ἡ ἐπιστροφή μας στὴν ἀτίμητη παράδοση, ἡ ὁποία ἐμπνέεται ἀπὸ τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ.
Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς: Λιγότερη πίστη, μεγαλύτερη στενοχώρια
Όσο λιγότερη πίστη έχουμε, τόσο περισσότερη είναι η στεναχώρια μας.
Μια από τις σπουδαιότερες ωφέλειες της πίστης είναι η απελευθέρωση του ανθρώπου από τις πολλές στεναχώριες.
Όσο το παιδί γνωρίζει πώς υπάρχει ο πατέρας, που φροντίζει για το σπίτι και για όλες τις δουλειές του σπιτιού, κάθε στεναχώρια του τελειώνει γρήγορα με τραγούδι.
Μόλις όμως χαθεί αυτή η αίσθηση, σωπαίνει το τραγούδι!
Τότε το παιδί αισθάνεται ορφανό και μόνο, περιτριγυρισμένο από στεναχώριες, αισθάνεται περιτριγυρισμένο από ένα σμήνος σφίγγες.
Όσο περισσότερο ο άνθρωπος προσπαθεί μόνος του, με τις δικές του δυνάμεις να «ξεφορτώσει» τις στεναχώριες του, τόσο περισσότερο μπερδεύεται στα δίχτυα τους.
Η χαρά σβήνει, τα μαλλιά ασπρίζουν, το σώμα «εξατμίζεται», ο θυμός μαζεύεται, μέχρι που ο άνθρωπος καταλήγει σαν μία τσάντα ξηρού δέρματος γεμάτη θυμό, σκυμμένη πάνω από τον τάφο…
1/4/23
Η ΕΡΤ θα μεταδώσει, την προσεχή Κυριακή, την Θ. Λειτουργία
Η Ιερά Μητρόπολις Πατρών έχει αφιερώσει την Ε’ Κυριακή των Νηστειών, δηλαδή την Κυριακή προ των Βαΐων, στους, υπό των Τούρκων, σφαγιασθέντας Πατρινούς κατά το έτος 1821.
Στους 10.000 και πλέον κατοίκους της πόλεως των Πατρών οι οποίοι εσφάγησαν, εκάηκαν, εξανδραποδίσθηκαν, πήραν της προσφυγιάς τον πικρό δρόμο.
Μαζί τους και οι Παιδομάρτυρες των Πατρών, Χριστόδουλος και Αναστασία, οι οποίοι τιμώνται μαζί με την πολυάριθμον χορείαν των Νεομαρτύρων της Ορθοδόξου Εκκλησίας κατά τα μαύρα χρόνια τής Τουρκικής σκλαβιάς.
Η Δημόσια Τηλεόραση ΕΡΤ θα μεταδώσει ζωντανά την Θεία Λειτουργία και την Επιμνημόσυνη Δέηση υπέρ αναπαύσεως των ψυχών των Πατρέων Ηρώων, από τον Ι. Ν. Αγίου Ανδρέου, Πολιούχου Πατρών.
Η μετάδοση θα ολοκληρωθεί με την σεμνή τελετή των αποκαλυπτηρίων Μνημείου δόξης & τιμής για τους φρικτώς και μαρτυρικώς τελειωθέντας Πατρινούς, από τους Τούρκους το 1821, στον προαύλιο χώρο του Ιερού Ναού.
Μετάδοση και από το Youtube εδώ
Η ΚΟΤΑ Η ΚΟΚΟ ΣΕ ΠΟΛΗ ΚΑΙ ΧΩΡΙΟ!
Η κότα η Κοκό μετακομίζει από το πανέμορφο, γεμάτο κερασιές χωριουδάκι της σ’ ένα διαμέρισμα στο κέντρο της Αθήνας. Προσπαθώντας να προσαρμοστεί στο νέο, απαιτητικό, εξουθενωτικά γρήγορο ρυθμό ζωής, αποφασίζει να φορέσει πατίνια.
Η πολυμήχανη κοτούλα με τα κατακόκκινα πατίνια προσπαθεί να χτίσει μια συναισθηματική γέφυρα επικοινωνίας ανάμεσα στη μεγάλη της αγάπη, το χωριό της, και σε έναν ολοκαίνουργιο τρόπο ζωής.
Θα τα καταφέρει;
31/3/23
Ιερό Μνημόσυνο Δημητρίου & Μαρίας Κωστάζου - 2.4.23
Μνημόσυνο
ΤΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 2/4/2023 ΚΑΙ ΩΡΑ 9:00 Π.Μ
ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΠΑΤΡΩΝ (ΣΑΜΑΚΙΑ)
ΕΤΗΣΙΟ & 40/ΝΘΗΜΕΡΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΑΥΣΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΩΝ ΣΕΒΑΣΤΩΝ ΜΑΣ
ΓΟΝΕΩΝ, ΠΑΠΠΩΝ, ΠΡΟΠΑΠΠΩΝ & ΘΕΙΩΝ ΜΑΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ & ΜΑΡΙΑΣ
ΚΩΣΤΑΖΟΥ
ΚΑΙ ΠΑΡΑΚΑΛΟΥΜΕ ΟΣΟΥΣ ΤΙΜΟΥΝ ΤΗΝ ΜΝΗΜΗΝ ΤΟΥΣ
ΝΑ ΠΡΟΣΕΛΘΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΟΥΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ
ΥΠΕΡ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΟΥΣ
ΤΑ ΤΕΚΝΑ
ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΚΩΣΤΑΖΟΥ
ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΩΣΤΑΖΟΥ
ΓΕΩΡΓΙΑ & ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙ ΕΓΓΟΝΟΙ
ΦΩΤΕΙΝΗ – ΝΕΚΤΑΡΙΑ & ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΤΣΕΤΑΣ
ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΙΛΙΠΠΟΠΟΥΛΟΣ
ΟΙ ΔΙΣΕΓΓΟΝΟΙ
ΒΑΣΙΛΙΚΗ – ΓΕΩΡΓΙΑ
ΔΗΜΗΤΡΑ – ΜΑΡΙΑ
ΓΕΩΡΓΙΟΣ - ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
ΟΙ ΑΝΕΨΙΟΙ ΟΙ ΛΟΙΠΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ
29/3/23
Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Ἀγγλικανοὶ ὑπὲρ τοῦ γάμου ὁμοφυλοφίλων
«Ἡ πλειονότητα τῶν Γερμανῶν ἐπισκόπων καὶ ἐκπροσὼπων τῶν λαϊκῶν καθολικῶν ὀργανώσεων τάχθηκαν ὑπὲρ τῆς εὐλογίας τῶν γάμων μεταξὺ ἀτόμων τοῦ ἴδιου φύλου στὶς καθολικὲς ἐκκλησίες τῆς χώρας. Μὲ τὴν ἀπόφαση αὐτὴ οἱ Γερμανοὶ Καθολικοὶ ἀψηφοῦν γιὰ ἄλλη μία φορὰ τὸ Βατικανό, τὸ ὁποῖο θεωρεῖ ἁμαρτία τὴν ὁμοφυλοφιλία… Οἱ περισσότεροι Γερμανοὶ ἐπίσκοποι τάχθηκαν ὑπὲρ τῆς ἀποφάσεως αὐτῆς: 38 ἔδωσαν θετικὴ ψῆφο, 9 ἀρνητικὴ καὶ 12 ἀπεῖχαν… Στὶς περιφέρειές τους οἱ ἐπίσκοποι εἶναι πάντως ἐλεύθεροι νὰ πράξουν ὅπως νομίζουν, παρὰ τὴν ἀπόφαση. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὅσοι διαφωνοῦν μὲ τοὺς γάμους ὁμοφυλοφίλων, μποροῦν νὰ ἀρνηθοῦν νὰ τοὺς τελέσουν» («iefimerida.gr» 10-3-2023).
Ἀντίστοιχο δημοσίευμα ἀναρτήθηκε τὶς ἡμέρες αὐτὲς γιὰ τὶς κοινότητες τῶν Ἀγγλικανῶν, ὅπου ἀναφέρονται τὰ ἑξῆς:
«Βαθὺ ρῆγμα στὴν Ἀγγλικανικὴ Ἐκκλησία. Δέκα ἀρχιεπίσκοποι ἀποσύρουν τὴ στήριξή τους στὸν ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Καντέρμπουρι Τζάστιν Οὐέλμπι. Σφοδρὴ κριτικὴ ἀπὸ πολλοὺς ἀγγλικανοὺς ἀρχιεπισκόπους δέχεται ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἀγγλίας γιὰ τὴ θέση ποὺ ἔχει πάρει τοὺς τελευταίους μῆνες ὑπὲρ τῶν ὁμόφυλων ζευγαριῶν. Ἡ δυσφορία τους πηγάζει ἀπὸ τὴν πρόσφατη ἀπόφαση τῆς Συνόδου τῆς Ἀγγλικανικῆς Ἐκκλησίας, νὰ ἐπιτρέψει σὲ κληρικοὺς νὰ εὐλογοῦν ζευγάρια τοῦ ἴδιου φύλου…
Στὴ δήλωση, τὴν ὁποία ὑπογράφουν δέκα ἀρχιεπίσκοποι… ἀναφέρουν πὼς δὲν μποροῦν πλέον νὰ ἀναγνωρίσουν τὸν ἀρχιεπίσκοπο τοῦ Καντέρμπουρι ὡς τὸν “πρῶτο μεταξὺ ἴσων” ἡγέτη τῆς παγκόσμιας κοινότητας. Ἀναφορικὰ μὲ τὶς Ἐκκλησίες οἱ ὁποῖες υἱοθέτησαν τὴν πρόταση τοῦ ἀρχιεπισκόπου γιὰ τὴν εὐλογία ὁμόφυλων ζευγαριῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Ἐκκλησίες τῆς Σκωτίας, τῆς Οὐαλίας, τῶν ΗΠΑ καὶ τῆς Νέας Ζηλανδίας, ἡ ἀνακοίνωση ἀναφέρει ὅτι “ἀκολουθοῦν τὸ μονοπάτι τῆς ψευδοῦς διδασκαλίας”» («kathimerini.gr» 22-2-2023).
Ποῦ φθάσαμε λοιπόν! Νὰ εὐλογοῦν Χριστιανικὲς Ὁμολογίες τὴ διαστροφὴ τῆς φύσεως, τὸ θανάσιμο σαρκικὸ ἁμάρτημα, τὸ ὁποῖο, σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, ἀποκλείει τὸν ἄνθρωπο ποὺ τὸ διαπράττει ἀπὸ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ἂν δὲν μετανοήσει. Καὶ μόνο τὸ ὅτι τόσοι Ρωμαιοκαθολικοὶ καὶ Ἀγγλικανοὶ «ἐπίσκοποι» συζητοῦν γιὰ τὴ δυνατότητα τελέσεως γάμου ὁμοφυλοφίλων, αὐτὸ ἀποτελεῖ φρικτὸ ἀνοσιούργημα, σημεῖο τῶν καιρῶν, προμήνυμα τῆς ἐπερχόμενης καταστροφῆς τῶν κοινωνιῶν τους. Ὅταν ὅμως οἱ θρησκευτικὲς Ὁμολογίες τῆς Δύσεως βρίσκονται στὴν αἵρεση, μακριὰ ἀπὸ τὴ Χάρι καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ, εἶναι πλέον ἀδίστακτες καὶ ἱκανὲς νὰ «εὐλογοῦν» τὰ ἀνευλόγητα, νὰ καθιερώνουν τὴ διαστροφή, νὰ περιφρονοῦν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Ὅλες βέβαια αὐτὲς οἱ κινήσεις τῶν Παπικῶν καὶ τῶν Ἀγγλικανῶν θὰ διαιρέσουν ἀκόμη περισσότερο τὶς κοινότητές τους καὶ θὰ τὶς διαλύσουν. Θὰ παρασύρουν δὲ ἀκόμη πιὸ πολὺ τὶς κοινωνίες τους σὲ σοδομικὲς διαστροφὲς καὶ στὸν θάνατο.
Ἄς διδαχθοῦμε λοιπὸν ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι πιστοὶ ἀπὸ τὶς στάσεις αὐτὲς τῶν ἑτεροδόξων κι ἂς κατανοήσουμε τὸν ρόλο μας καὶ τὴν εὐθύνη μας ὄχι μόνο ἀπέναντι στὸν ὀρθόδοξο κόσμο, ἀλλὰ καὶ ἀπέναντι στὰ ἑκατομμύρια τῶν ἑτεροδόξων ποὺ εἶναι ὄχι μόνο πρόβατα σκορπισμένα χωρὶς ποιμένα, ἀλλὰ πρόβατα ποὺ ἔχουν πέσει ἤδη στὸν γκρεμὸ καὶ ἀργοπεθαίνουν.
Προσευχή γι΄ άλλους
Μην αρνείσαι να προσεύχεσαι για κάποια ψυχή (που σου το εζήτησε), έστω και αν δεν διαθέτεις καρποφόρο προσευχή.
Διότι η πίστη εκείνου που εζήτησε την προσευχή, έσωσε πολλές φορές κι εκείνον που προσευχήθηκε και μάλιστα με συντριβή καρδίας. Μην υπερηφανεύεσαι, εάν προσεύχεσαι γι΄ άλλους και εισακούεσαι, διότι η πίστη αυτών ενήργησε, ώστε να εισακουσθεί η προσευχή σου.
Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος
27/3/23
Γ. Δ. Μαρκάκης: Με ενέχυρο το είναι
Όταν εκείνο το βράδυ της 24ης Ιουνίου ο μπόγιας απέτυχε να πνίξει τον κρατούμενο Ρήγα Βελεστινλή κι έτσι ένας από τους φρουρούς αναγκάστηκε να τραβήξει την πιστόλα του και να τον πυροβολήσει κατάστηθα γράφοντας τον επίλογο της επίγειας ζωής του ο θρύλος λέει, πως ο πεσμένος στο έδαφος Ρήγας Φεραίος ψέλλισε τα τελευταία του λόγια: “Αρκετόν σπόρον έσπειρα”.
Το ημερολόγιο έδειχνε 1798 και θα χρειάζονταν 23 χρόνια ακόμα για να φανεί ότι η θυσία εκείνη στον Πύργο Νεϊμπόντα του Βελιγραδίου δεν είχε πάει χαμένη.
Μα αν εμείς, σεβασμιώτατε, κυρίες και κύριοι, γνωρίζουμε το ευτυχές τέλος του εθνοαπελευθερωτικού αγώνα, αν απολαμβάνουμε τους ευκλεείς καρπούς εκείνης της θυσίας, αν γιορτάζουμε σήμερα το δέντρο της λευτεριάς που ποτίστηκε από το αίμα του πρωτοπόρου Ρήγα που τα χάρισε όλα σε μιαν ιδέα, την ιδέα της λευτεριάς της πατρίδας, εκείνος δεν είχε αυτό το προνόμιο, δεν είχε τη δυνατότητα να σιγουρευτεί πως η θυσία του δεν θα πάει χαμένη.
Κι όμως αγόγγυστα, με λεβεντιά και θάρρος, προχώρησε στη δικιά του προσωπική κατάθεση για την εθνική υπόθεση. Δίνοντας τα πάντα: ζωή, περιουσία, κόπο, χρόνο, κάθε δυνατότητα για μία προσωπική, ανθρώπινη ευτυχία. Γιατί ο Ρήγας αν και πονούσε το ίδιο με μας, υπέφερε, αγαπούσε, είχε μία τεράστια δίψα για ζωή οι στόχοι αυτοί παραμερίστηκαν για να υπηρετήσει τη μεγάλη του ιδέα: την πίστη στη λευτεριά όλων των λαών της Βαλκανικής και κυρίως των Ελλήνων.
Όμως δεν ήταν μόνος του, δεν ήταν ο μοναδικός που είχε το θλιβερό “προνόμιο” να φεύγει από τη ζωή, χωρίς να είναι σίγουρος ότι θυσία του δεν θα πάει χαμένη. Ο ιερομάρτυρας επίσκοπος Διονύσιος Φιλόσοφος που γδάρθηκε ζωντανός, ο παπα Θύμιος Βλαχάβας σαν γινόταν θύμα της τουρκικής αγριότητας, ο Γεωργάκης Ολύμπιος σαν βύθιζε το δαυλό του στο μπαρούτι της μονής του Σέχου, μέχρι τέλος ο Παπαφλέσσας και τα παλικάρια του που στάθηκαν εκεί, στο Μανιάκι περιμένοντας τα στίφη του Ιμπραήμ με τη βεβαιότητα ότι αυτοί, εκεί, θα πεθάνουν, όλη η ατελείωτη σειρά των πρωτοπόρων και ηρώων που καταθέτουν, χωρίς καμία σιγουριά, το είναι τους στην τράπεζα του μέλλοντος για να εισπράξουμε εμείς κεφάλαιο και τόκους είχαν κοντά σε όλα τα άλλα μαρτυρία να αντιμετωπίσουν και το σαράκι του ερωτήματος “Θα βγει κάτι από τη θυσία μου;”
Ας σταθούμε λοιπόν σήμερα, μπροστά στο άγαλμα της εμβληματικής μορφής του Παλαιών Πατρών Γερμανού κι ας αναλογιστούμε για μια στιγμή, πως όλοι αυτοί δεν υπήρξαν πλάσματα εξωτικά, δεν ήταν από μάρμαρο ή μέταλλο όπως τα αγάλματα και οι αδριάντες τους. Ήταν άνθρωποι που σήκωσαν λεβέντικα το ανάστημά τους κόντρα στο ρου της ιστορίας που επί τετρακόσια χρόνια βοούσε με τον πιο εμφατικό τρόπο πως οι Έλληνες θα μείνουν για πάντα σκλάβοι, απέναντι στις συμβουλές της λογικής, απέναντι στην εμπειρία των αμέτρητων αποτυχιών βάζοντας σύνορό τους το όνειρο. Κωδικοποιώντας την απόφασή τους σε τρεις λέξεις: Ελευθερία ή θάνατος!
Ή θάνατος! Είναι ακριβή η τιμή της αποτυχίας σ ένα μεγάλο στοίχημα!
Κυρίες και κύριοι τέτοιους χρειαζόμαστε σε κάθε εποχή, οραματιστές, έτοιμους να βάλουν πρώτα απ’ όλα ενέχυρο τον εαυτό τους για ένα αύριο καλύτερο.
Την καλοπέραση και το βόλεμά τους πρώτα. Την φήμη και την προσωπική τους υπόληψη ύστερα. Τα κάθε είδους προνόμια, τον, καλώς ή κακώς εννοούμενο, εγωισμό τους. Τις γνώσεις τους, το χρόνο της ζωής τους. Τα παιδιά και τους/τις συζύγους. Χρειαζόμαστε ως έθνος, ως κοινωνία ως ανθρώπινος -πανανθρώπινος- πολιτισμός επενδυτές.
Όχι επενδυτές χρηματικών κεφαλαίων αλλά επενδυτές θυσίας. Με όραμα και ελπίδα για μια κοινωνία που ενώ ζει στην άνεση και την ευζωία -κατά ένα ποσοστό τουλάχιστον- μοιάζει να έχει χάσει το δρόμο σε έναν ατέλειωτο δικαιωματισμό, σε μια παραζάλη αναζήτησης αξιών όπου συχνά τα πρώτα γίνονται έσχατα και τα έσχατα πρώτα.
Αν η σημερινή εκδήλωση, αν η φετεινή επέτειος καταφέρει να παρακινήσει κάποιους, έστω λίγους, έστω ελάχιστους προς αυτή την κατεύθυνση τότε οι θυσίες εκείνων δεν πήγαν χαμένες. Εκείνη η ύστατη αγωνία μπροστά στο αβέβαιο της επιτυχίας, που αν και δεν εκστομήθηκε ποτές είναι σίγουρο ότι υπήρχε θα έχει επιτέλους δικαιωθεί.
Γ. Δ. Μαρκάκης
Το παρόν αποτελεί σύντομη ομιλία που εκφωνήθηκε στην πλατεία Υψηλών Αλωνίων της Πάτρας την 24η Μαρτίου 2023 στα πλαίσια του επίσημου εορτασμού για την εθνική επέτειο.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)