29/10/24
Μνήμη παρήγορη (+18-10-21)
(Ρεγγίνα Αραβαντινού)
Οκτώβρη ημέρα γιορτινή ψάχνουμε τη μορφή σου,
γιατροπορεύει ο ίσκιος σου λαβώματα και πίκρες.
Χαμόγελο π' ανάσταινε. Τ' ολόδικο σου γέλιο
όμοιος χαμάλης της καρδιάς το φόρτωμα να σπρώχνει.
Το βλέμμα σου αναθάρρεμα, παιάνας νέων αγώνων.
Πώς μας καμάρωνες! Ζωγράφιζες ελπίδα και κουράγιο!
Προσμένουμε απ' τη φούχτα σου συγχώρεσης μια στάλα,
στεγνή η πλάση ολάκερη, εσύ να τη δροσίσεις.
Λήθη–βοριάς ακάλεστος την πόρτα μας χτυπάει
και φοβισμένη η μνήμη μας να βρει ψάχνει απάγκιο.
Όσα εσύ ιστόρησες, γραμμένα στα κιτάπια
θα λύνουν τα αινίγματα που η Σφίγγα ολοένα βάνει.
Έλα, μονάχα μια στιγμή• φτερά οι αγγέλοι θα σου ράψουν.
Τριπλά θα σε προσμένουνε κεράκια. Μη φυσήξεις.
Σ’ άλλη ζωή - το ξέρουμε - πριν από μέρες κάποιες
σου ’χουνε ήδη ευχηθεί όλοι οι αγαπημένοι!
Εδώ εμείς τ' αφήνουμε γλυκά να μας φωτίζουν.
Ρίγος η λάμψη να σκορπά για τ' άκαιρο φευγιό σου.
Μνήμης γιορτή δε νιώθουμε ότι σ' εσένα αρμόζει.
Μνημόσυνο θα ταίριαζε σ' όσους λησμονημένους.
Ο.Ν.
28/10/24
Πατρῶν Χρυσόστομος: «Πολέμησαν μέ πίστη καί τόλμη, ὑπό τήν Σκέπη τῆς Παναγίας».
«Πολέμησαν μέ πίστη καί μέ τόλμη ὑπό τήν Σκέπη τῆς Παναγίας, νίκησαν δύο αὐτοκρατορίες. Δέν ἒσκυψαν τό κεφάλι, δέν συμβιβάστηκαν. Τό «MOΛΩΝ ΛΑΒΕ» καί τό «ΟΧΙ» ἦταν ἡ ἀγωνιστική καί νικητήρια ἰαχή τους. Εἶδαν ὀφθαλμοφανῶς τήν Παναγία νά τούς σκέπῃ, νά τούς ἐμψυχώνῃ καί νά τούς ὁδηγῇ. Κρατοῦσαν στόν κόρφο τους τ’ἁγιασμένα φυλαχτά τῆς μάνας τους, μαζί μέ τήν εὐχή της.»
Πότισαν μέ τό αἷμα τους τά ἃγια χώματα τῆς Βορείου Ἠπείρου καί τῆς Μακεδονίας. Ἒσπειραν τή γῆ μέ τά ἱερά κόκκαλά τους. Πέρασαν στήν οὐράνια δόξα, τραγουδώντας τή λευτεριά. Ζοῦν στίς καρδιές μας, στή σκέψη μας, στή ζωή μας. Μᾶς ἐμπνέουν καί μᾶς ὁδηγοῦν στήν ἀντίσταση ἀπέναντι σέ κάθε ἐπιβουλέα τῆς ἐσωτερικῆς καί ἐθνικῆς μας ἐλευθερίας καί τῆς ἐδαφικῆς μας ἀκεραιότητος.
Αὐτά εἶπε μεταξύ τῶν ἂλλων, ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πατρῶν κ.κ. Χρυσόστομος κατά τήν Θεία Λειτουργία γιά τήν Ἑορτή τῆς Ἁγίας Σκέπης, στόν ἱερό Μητροπολιτικό Ναό Εὐαγγελιστρίας Πατρῶν.
Ἐπίσης ὁ Σεβασμιώτατος ἀνεφέρθη στούς πρώτους βομβαρδισμούς ἀπό τούς Ἰταλούς πού ἒγιναν στίς 28 Ὀκτωβρίου 1940, τό πρωί στήν πόλη τῶν Πατρῶν, πού σκόρπισαν τόν θάνατο στόν ἂμαχο πληθυσμό.
Στό τέλος τῆς Θείας Λειτουργίας ἐτέλεσε τό μνημόσυνο τῶν ὑπέρ πίστεως καί πατρίδος πεσόντων στό ἒπος τοῦ ’40.
Ἐν συνεχείᾳ ὁ Σεβασμιώτατος ἐτέλεσε τήν Δοξολογία στόν Ἱερό Ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου Πατρῶν καί παρηκολούθησε τήν παρέλαση ἀπό τήν ἐξέδρα τῶν Ἐπισήμων.
Η ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΣΚΕΠΗΣ ΣΤΗ ΜΟΝΑΔΑ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ "Η ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ"
Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 2024, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Κερνίτσης κ. Χρύσανθος, συνοδευόμενος από τους Διακόνους π. Παναγιώτη Λάγιο και π. Παναγιώτη Γιαννόπουλο, εχοροστάτησε της Ακολουθίας του Όρθρου και προεξήρχε της Αρχιερατικής Θείας Λειτουργίας στον Ιερό Ναό Αγίας Σκέπης στην Μονάδα Φροντίδας Ηλικιωμένων "Η Αγία Σκέπη".
Ο Θεοφιλέστατος μετέφερε τις εγκάρδιες πατρικές ευχές του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. Χρυσοστόμου για έτη πάμπολλα και ευλογημένα.
ΠΗΓΗ: https://episkopos-kernitsis.blogspot.com/2024/10/blog-post_11.html#more
Ομάδα «Ζευς»: Το μήνυμα του πιλότου - «Χρωστάμε σε όσους ήρθαν, πέρασαν, θα έρθουν, θα περάσουν»
Στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου στην Θεσσαλονίκη πέταξε και πάλι η Ομάδα Επιδείξεων «ΖΕΥΣ» της Πολεμικής Αεροπορίας, με τους ακροβατικούς ελιγμούς ακριβείας.
Ο πιλότος που έσκισε τους αιθέρες και έκανε εντυπωσιακούς ελιγμούς με ένα F-16C Block 52+ ήταν ο σμηναγός, Γεώργιος Σωτηρίου, ο οποίος μέσω του ασυρμάτου είπε:
"Καλημέρα Θεσσαλονίκη, καλημέρα Ελλάδα! Χρωστάμε σ’ όσους ήρθαν, πέρασαν, θα ‘ρθουν, θα περάσουν. Ας τιμήσουμε τις θυσίες του παρελθόντος με ενότητα και αφοσίωση στην Πατρίδα προσβλέποντας σε ένα λαμπρό μέλλον.
Χρόνια πολλά Ελλάδα!"
Η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατερίνα Σακελλαροπούλου απάντησε:
"Κύριε Σμηναγέ,
Τιμάμε σήμερα τους ήρωες που θυσιάστηκαν για την ελευθερία μας, καθώς και τις Ένοπλες Δυνάμεις μας που καθημερινά αναμετρώνται με την ιστορία, σε κάθε γωνιά της πατρίδας μας σε γη, ουρανό και θάλασσα. Ο ελληνικός λαός σας τιμά και σας εμπιστεύεται.
Χρόνια Πολλά!"
28η Οκτωβρίου: «Ο φασισμός βαδίζει προς τον θάνατο κι εμείς οι Έλληνες σκάβουμε τον τάφο του – Η Ελλάδα πολεμά για τη μοίρα του κόσμου»
Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης - SPORTIME
«Ο ιταλικός φασισμός βαδίζει προς τον θάνατο κι εμείς οι Έλληνες σκάβουμε τον τάφο του. Μπορεί να πεθάνουμε, αλλά θα πεθάνει κι αυτός. Θα τον σκοτώσει το ελληνικό πνεύμα, που έχει σκοτώσει εχθρούς μεγαλύτερους και φοβερώτερους απ’ αυτόν. Ελεύθεροι άνθρωποι όλων των εθνών, συγγραφείς, ποιητές, καλλιτέχνες, φιλόσοφοι, ιδεολόγοι, μην ξεχνάτε ότι η Ελλάδα πολεμά για τη μοίρα του κόσμου».
Αυτό είναι απόσπασμα από ένα επικό μανιφέστο που υπόγραψαν πολλοί από τους σημαντικότερους ανθρώπους του ελληνικού πνεύματος, όταν σήμανε η ιερή ώρα για το έπος του ’40. Ανάμεσά τους, ο Οδυσσέας Ελύτης, ο Ηλίας Βενέζης, ο Νικηφόρος Βρεττάκος, ο Μ.Καραγάτσης, η Έλλη Αλεξίου, ο Κωνσταντίνος Δημαράς, ο Γιώργος Θεοτοκάς.
Μία σεπτή αλήθεια ειπώνεται σε αυτές τις λέξεις. Καθαγιασμένη από ποταμούς αίματος ηρώων του γένους. Μια αλήθεια που σήμερα ατιμάζεται και διαστρέφεται, αλλά τότε ήταν ξεκάθαρη σαν το φως του ήλιου. Ποια είναι αυτή; Ότι το ελληνικό πνεύμα σκάβει τον τάφο του φασισμού και τον σκοτώνει για χάρη ολόκληρου του κόσμου. Το ελληνικό πνεύμα είναι φυσικός εχθρός του φασισμού. Όχι μόνο του Μουσολίνι, αλλά κάθε είδους φασισμού. Του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος.
Με αυτή την πνευματική ρίζα δοξάστηκε η Ελλάδα. Έτσι αδερφώθηκε αυτός ο λαός, έτσι πορεύτηκε στις μάχες και έτσι γιόρτασε τις μεγάλες νίκες. Όμως για δυστυχία μας, σήμερα αντιστράφηκαν οι αξίες, το μαύρο έγινε άσπρο και το φως παρουσιάζεται ως σκοτάδι.
Σήμερα το αθάνατο πνεύμα της ελληνορθοδοξίας αντιμετωπίζεται σαν συνώνυμο του φασισμού. Και αντιφασίστες θεωρούνται όσοι σκάβουν το λάκκο της Ελλάδας, δηλαδή όσοι ξεπαστρεύουν το ιδεατό που σκοτώνει τον φασισμό. Τις αξίες που κράτησαν λεύτερη την Ελλάδα, τις έχουν σαν σκλαβιά. Γιατί αλλάξανε πατρίδα και σύνορα. Πατρίδα τους είναι πλέον το τομάρι τους και σύνορα τα ατομικά συμφέροντά τους.
Το ελληνικό πνεύμα είναι πια εμπόδιο στην «πρόοδο» τους. Κατά που προοδεύουν δεν μας λένε όμως. Τους αρκεί να ξεμακραίνουν από τη ρίζα τους και αυτό το ονομάζουν «πρόοδο». Προορισμό δεν έχουν κανέναν, πέρα από το να σέρνονται πίσω από το θέλημά τους. Τους φτάνει να απαρνούνται με αηδία την υπόσταση του Έλληνα, του Χριστιανού, ακόμα και του ανθρώπου.
Εντούτοις το πνεύμα των γραμμάτων του ’40 έλεγε ότι ο Έλληνας πολεμά για τη μοίρα του κόσμου. Και τώρα γίνεται το ακριβώς ανάποδο: ο κόσμος και οι «κοσμοπολίτες» πολεμούν την Ελλάδα, θέλοντας να σφραγίσουν τη μοίρα της. Οι παγκόσμιοι πολίτες πολεμούν ό,τι πρεσβεύει η ελληνορθοδοξία, για να μη στέκεται εμπόδιο στον παγκοσμιοποιημένο φασισμό. Στους νέους Χίτλερ, τους νέους Μουσολίνι και τους νέους Στάλιν, που έκρυψαν τις στρατιωτικές στολές και φόρεσαν σακάκια και γραβάτες. Που πλέον δεν κηρύσσουν γενική έφοδο μιλώντας σε συντάγματα, αλλά αγορεύοντας στα «σαλόνια» των παγκόσμιων συνεδρίων και των φόρουμ.
Το ελληνικό πνεύμα σκότωσε τον ιταλικό φασισμό στα βουνά της Ηπείρου. Κυβερνήτης, λαός και γραμματισμένοι, όλοι έγιναν μια γροθιά. Πολέμησαν με τη λόγχη και τη γραφίδα έχοντας την ίδια συνείδηση με τους προγόνους τους, ότι ο Ελληνισμός είναι οικουμενικός θεματοφύλακας της ελευθερίας. Αυτήν την ανυπότακτη δύναμη του «ΟΧΙ» προσπαθεί σήμερα να εξοντώσει η ξιπασμένη αυτοκρατορία των «ΝΑΙ».
27/10/24
Αγιασμός στο εντευκτήριο των Χαρούμενων Αγωνιστών
Με την ακολουθία του Αγιασμού από τον π. Γαβριήλ Κωνσταντινίδη έγιναν το Σάββατο 26.10.24 τα εγκαίνια του ανακαινισμένου γηπέδου μπάσκετ και του εντευκτηρίου που βρίσκονται εντός της Χριστιανικής Εστίας Πατρών. Όλοι οι Χαρούμενοι Αγωνιστές έχουν πλέον στη διάθεσή τους νέα επιτραπέζια παιχνίδια, καινούριες παιχνιδοκονσόλες αλλά κυρίως ένα ασφαλές γήπεδο μπάσκετ με νέο τάπητα, ταμπλώ και μπασκέτες.
Προτρέπουμε όλους τους φίλους μας πριν και μετά την εβδομαδιαία κατηχητική συνάντησή τους να χρησιμοποιήσουν και αυτούς τους χώρους για να βρουν αγνή ψυχαγωγία, καινούριους φίλους και πολλή χαρά!
Άλλωστε "Ό,τι ανυψώνει τη ψυχή, ωφελεί και το σώμα".
28η Οκτωβρίου: Γιατί γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την απελευθέρωση
Αν και πολλές χώρες γιορτάζουν τη λήξη των πολέμων, η Ελλάδα γιορτάζει την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου.
Αυτή η απόφαση να καθιερωθεί η 28η Οκτωβρίου ως εθνική επέτειος έχει προκαλέσει ερωτήματα, καθώς η Ελλάδα είναι σχεδόν η μοναδική χώρα που γιορτάζει την είσοδό της σε πολεμική σύρραξη, και όχι την απελευθέρωσή της.
Οι ιστορικοί εξηγούν ότι η 28η Οκτωβρίου καθιερώθηκε ως εθνική επέτειος λόγω του εμφυλίου πολέμου που ακολούθησε την απελευθέρωση από τη ναζιστική κατοχή, με αποτέλεσμα η χώρα να συνεχίσει να βρίσκεται σε πολεμική κατάσταση. Γι’ αυτόν τον λόγο, οι ημερομηνίες που θα μπορούσαν να γιορτάσουν την απελευθέρωση, όπως η 12η ή η 18η Οκτωβρίου 1944, δεν επιλέχθηκαν.
Επίσης, η 9η Μαΐου 1945, ημέρα που γιορτάζει η Ευρώπη το τέλος του πολέμου, δεν θα μπορούσε να είναι η εθνική επέτειος της Ελλάδας, καθώς η χώρα είχε ήδη απελευθερωθεί από τον Οκτώβριο του 1944.
ΠΗΓΗ: https://cretaone.gr
Η Πάτρα του πολέμου μέσα από τον Τύπο της εποχής
Ο ιταλικός βομβαρδισμός της Πάτρας τα ξημερώματα της 28ης Οκτωβρίου 1940 με τα 194 θύματα, οι αναζητήσεις των πρώτων ημερών του πολέμου για αγνοούμενους Πατρινούς, δημοσιεύσεις για την απαγόρευση κυκλοφορίας των πολιτών, για το πού υπάρχουν καταφύγια, για την επίταξη κάρων. Αυτή είναι η περίληψη αν ξεφυλλίσει κανείς ένα μέρος εφημερίδων της εποχής.
Διαβάζοντας εφημερίδες της εποχή του Πατρινού Τύπου βλέπεις τα ονόματα αγνοουμένων να συμπεριλαμβάνονται τελικά στα θύματα του βομβαρδισμού, το "πρόσωπο" του κατακτητή να αποκαλύπτεται, όπως και τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης, την αρχή του πολέμου, την Κατοχή, την Απελευθέρωση. Tην ίδια ώρα διαπιστώνει κανείς τον ρόλο του Τύπου, ο οποίος ήταν είτε λογοκριμένος, είτε παράνομος ή ακόμα φιλογερμανικός. Τα δημοσιεύματα των εφημερίδων που φυλάσσονται στο Μουσείο Τύπου της ΕΣΗΕΠΗΝ στην Πάτρα μας δίνουν την εικόνα εκείνων των ζοφερών ημερών.
ΠΗΓΗ: https://www.thebest.gr/article/504827-
Η Παναγία της Νίκης (video)
πατήστε πάνω στην εικόνα
Τον Μάρτιο του 1941, στα αλβανικά βουνά, η Παναγία εμφανίστηκε σε Έλληνα αξιωματικό, ο οποίος ανέφερε το γεγονός. Με διαταγή της 8ης Μεραρχίας, στρατιώτες έκτισαν μία εκκλησία στην πρώτη γραμμή του μετώπου. Παράλληλα, ο ζωγράφος Γιάννης Τσαρούχης, ο οποίος υπηρετούσε τότε, αγιογράφησε την εικόνα της Παναγίας και της έδωσε το προσωνύμιο: Η Παναγία της Νίκης.
Ο Απόστολος Μπρέντας μετά από πολύχρονη έρευνα και μιλώντας με τους πρωταγωνιστές, δημιούργησε το ντοκιμαντέρ «Η Παναγία της Νίκης».
https://www.pemptousia.tv
Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει καντήλι στη μνήμη του γιου μου - ΓΕΧΑ Αιγίου
.JPG)
Ο Γερμανός συγγραφέας Έρχαρτ Κέστνερ γράφει:
«Το 1952 πήγα για πρώτη φορά μετά το πόλεμο, στην Αθήνα. Η Γερμανική πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στη Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός.
Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρήτες. Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπου πέρασα τη θρυλική κρητική φιλοξενία.
Ένα σούρουπο, καθώς ο ήλιος βασίλευε, πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο, έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος.
Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν’ ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα.
Την πλησίασα και τη ρώτησα.
- Είστε από εδώ;
- Μάλιστα.
- Και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν Κρητικούς.
Η απάντηση, μόνο στην Ελλάδα θα μπορούσε να δοθεί.
Απαντά η γυναίκα:
"Παιδί μου, από τη προφορά σου φαίνεσαι ξένος και δεν θα γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα ’41 με ’44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβο γιο μου. Μου τον πήραν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέθανε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως, στο Σαξενχάουζεν. Δεν ξέρω πού είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως πως όλα τούτα ήταν τα παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν κι εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να ‘ρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιού μου"».
Όταν στις αρχές Φεβρουαρίου του 1974 άφησε ο Κέστνερ την τελευταία του πνοή, στις μονές του Αγίου Όρους ήχησαν τα σήμαντρα και τελέστηκαν επιμνημόσυνες δεήσεις. Η ιερή κοινότητα ένιωθε πως έχανε έναν φίλο, αυτόν που είχε αφιερώσει δύο βιβλία του σ’ αυτόν τον μοναδικό θύλακα της ευλάβειας και του αναχωρητισμού: το «Το σήμαντρο του Αγίου Όρους» (1956) και το «Η εξέγερση των πραγμάτων. Βυζαντινά σημειώματα» (1973).
Ο Κέστνερ είχε ανακαλύψει στον μοναστικό βίο αγαθά, που είχαν ήδη την εποχή εκείνη χαθεί από το κατάφορτο κέρας της Αμαλθείας και της προόδου στις δυτικές κοινωνίες.
Η εικόνα που πλαισιώνει το κείμενο είναι της Ειρήνης Βαζούκου
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)