Ο Σεβασμιώτατος Πενταπόλεως Ιγνάτιος Μανδελίδης (1930 - +2017): Ο πνευματικός πατέρας επιστρέφει στα παιδιά του

 

Ἀπαγόρευση κινητῶν στὰ γαλλικὰ σχολεῖα

 

Σὲ βίντεο ποὺ «ἀνέβασε» ὁ Γάλλος πρόεδρος Ἐμμανουὲλ Μακρὸν ἀναφέρει ὅτι ἀπὸ τὴν ἔναρξη τῆς ἑπόμενης σχολικῆς χρονιᾶς θὰ ἀπαγορεύονται τὰ κινητὰ τηλέφωνα καὶ στὰ Λύκεια, θὰ ἀπαγορεύεται καὶ ἡ χρήση τῶν «μέσων κοινωνικῆς δικτύωσης» σὲ παιδιὰ κάτω τῶν 15 ἐτῶν. Δηλώνει μάλιστα ὅτι προχωρεῖ ἀπὸ τὴν ἑπόμενη χρονιὰ σὲ συγ­κεκριμένα μέτρα, μετὰ τὰ ἀποκαρδιωτικὰ στοιχεῖα σχετικῆς ἐκθέσεως.

«Οἱ ἐγκέφαλοι τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐφήβων μας δὲν εἶναι πρὸς πώληση. Τὰ συναισθήματά τους δὲν εἶναι πρὸς πώληση, οὔτε πρέπει νὰ χειραγωγοῦνται, εἴτε ἀπὸ ἀμερικανικὲς πλατφόρμες εἴτε ἀπὸ κινεζικοὺς ἀλγορίθμους», ἀναφέρει ἀρχικὰ στὸ βίντεο ὁ Ἐμμανουὲλ Μακρόν.

Στὴ συνέχεια ὁ Γάλλος πρόεδρος ζητεῖ ἐπίσπευση τῆς νομικῆς διαδικασίας, ἔπειτα ἀπὸ τὰ ἀποκαρδιωτικὰ στοιχεῖα ἐκθέσεως τῆς γαλλικῆς ὑγειονομικῆς ἀρχῆς, σύμφωνα μὲ τὰ ὁποῖα:

«–Ἕνας στοὺς δύο ἐφήβους περνάει ἀπὸ δύο ἕως πέντε ὧρες τὴν ἡμέρα στὰ κινητὰ

–Περίπου τὸ 90% τῶν παιδιῶν ἡλικίας 12 ἕως 17 ἐτῶν ἔχει πρόσβαση στὸ διαδίκτυο μὲ κινητὰ

–Τὸ 58% ἀπὸ αὐτὰ χρησιμοποιοῦν τὶς συσκευές τους γιὰ κοινωνικὰ δίκτυα

–Ἡ χρήση τῶν κοινωνικῶν δικτύων ἔχει πολλὲς ἐπιβλαβεῖς ἐπιπτώσεις» («protothe­ma.gr» 25-1-2026).

Ἡ Γαλλία λοιπὸν ἀκολουθεῖ τὸ παράδει­γμα τῆς Αὐστραλίας, ἡ ὁποία ἀπαγόρευσε τὴν πρόσβαση στὰ «social media» σὲ παιδιὰ κάτω τῶν 16 ἐτῶν.

Σύμφωνα μάλιστα μὲ τὴν «ERT News» καὶ τὸ BBC, ἡ γαλλικὴ κυβέρνηση προωθεῖ αὐτὰ τὰ μέτρα λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῶν κρουσμάτων κυβερνοεκφοβισμοῦ, δηλαδὴ τῆς χρησιμοποιήσεως τῶν κινητῶν τηλεφώνων γιὰ τὴν ἀποστολὴ μηνυμάτων ἢ εἰκόνων ποὺ ἀποσκοποῦν στὴν πρόκληση βλάβης σὲ ἄλλα ἄτομα· ἀλλὰ καὶ λόγῳ τῶν κινδύνων γιὰ τὴν ψυχικὴ ὑγεία τῶν ἐφήβων καὶ τῆς ἀνάγκης γιά μείωση τῆς ἀποσπάσεως προσοχῆς κατὰ τὴ διάρκεια τῶν μαθημάτων.

Ἡ ἀπαγόρευση τῶν κινητῶν τηλεφώνων ἀποτελεῖ μία ἀναγκαία παρέμβαση στὴν ἐκπαιδευτικὴ πραγματικότητα. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ θὰ πρέπει νὰ γενικευθεῖ καὶ σὲ ἄλλες χῶρες τῆς Εὐρώπης. Νὰ ἐφαρμοσθεῖ μάλιστα ὄχι ἁπλῶς ὡς ἕνα πειθαρχικὸ μέτρο, ἀλλὰ ὡς μία στοχευμένη προσπάθεια γιὰ τὴν προστασία τῶν μαθητῶν.

Σὲ μιὰ ἐποχή, ὅπου οἱ ἔφηβοι εἶναι διαρκῶς ἐκτεθειμένοι σ’ ἕναν καταιγισμὸ ψηφιακῶν προκλήσεων καὶ πειρασμῶν, ἡ σχολικὴ αἴθουσα ὀφείλει νὰ παραμείνει ἕνα ἀσφαλὲς «καταφύγιο» ἀγωγῆς. Τὸ σχολεῖο, ὡς χῶρος καλλιέργειας τοῦ πνεύματος, ὀφείλει νὰ προστατεύει τοὺς μαθητὲς ἀπὸ τὸν ἐθισμὸ στὶς ὀθόνες καὶ νὰ ἐνισχύει τὴν ἀπρόσ­κοπτη συμμετοχή τους στὸ μάθημα. Ἂς διδαχθοῦν ἀπὸ τὴ στροφὴ αὐτὴ τῆς Γαλλίας καὶ οἱ ἄλλες κυβερνήσεις· καὶ ἂς προσ­παθήσουν νὰ συμβάλουν μὲ σταθερὲς ἀποφάσεις στὴν προστασία τῶν μαθητῶν.

Αυτάρκεια

Ο Ιησούς δεν κατηγορεί τον Φαρισαίο γιατί είναι ενάρετος άνθρωπος και εκτελεί τα θρησκευτικά του καθήκοντα αλλά τον κατηγορεί γιατί σ’ αυτά στηρίζει τη ζωή του και όχι στον Θεό, γιατί αισθάνεται αυτάρκεια και δεν υποπτεύεται καθόλου ότι βάση όλων των αρετών είναι η ταπείνωση. 

Επίσης, ο Ιησούς δεν επαινεί τον τελώνη για την αμαρτωλότητά του, αλλά γιατί έχει συνείδηση αυτής και τοποθετεί σωστά τον εαυτό του μπροστά στην κρίση του Θεού, ζητώντας το έλεός του^. γιατί από τον Θεό περιμένει τη σωτηρία του, μη έχοντας τίποτε δικό του στο οποίο να στηριχτεί...

Η ΘΕΑΡΕΣΤΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ - Καλό Τριώδιο

«Κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ εκείνος»
 

Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου σήμερα και στο ιερό Ευαγγέλιο ακούσαμε την Παραβολή που μας παρουσιάζει ακριβώς αυτά τα δύο πρόσωπα: τον Φαρισαίο και τον τελώνη. Και οι δύο ανέβηκαν στο Ναό των Ιεροσολύμων για να προσευχηθούν. Στον ίδιο Ναό πήγαν. Όχι όμως με την ίδια διάθεση. Το απέδειξαν αυτό με τη στάση τους και τα λόγια τους. Και τελικά ο τελώνης έφυγε δικαιωμένος, συγχωρημένος, όχι όμως και ο Φαρισαίος. «Κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού ή γαρ εκείνος». Ας μαθητεύσουμε λοιπόν στον τρόπο της προσευχής τού τελώνου, υπογραμμίζοντας τρία στοιχεία της θεάρεστης προσευχής του.
 

1. ΦΟΒΟΣ ΘΕΟΥ
 

Ο τελώνης από σεβασμό και ευλάβεια στεκόταν «μακρόθεν», μακριά από το ιερό θυσιαστήριο και «ούκ ήθελεν ουδέ τους οφθαλμούς εις τον ουρανόν επάραι». Δεν είχε την τόλμη όχι μόνο τα χέρια του άλλ' ούτε τα μάτια του να υψώσει προς τον ουρανό. Με κατεβασμένο το βλέμμα και συγκεντρωμένο το νου προσευχόταν στον Θεό να τον λυπηθεί για το κατάντημά του. Ούτε έλεγε περιττούς λόγους, ούτε έκανε επιδεικτικές κινήσεις, ούτε περιέφερε το βλέμμα του δεξιά κι αριστερά. Η όλη στάση του φανέρωνε ευλάβεια, συστολή, φόβο Θεού.
 

Αν ο τελώνης αισθανόταν έτσι στο Ναό των Ιεροσολύμων, όπου όλα ήταν τύπος και σκιά της αληθινής λατρείας, πώς πρέπει άραγε να αισθανόμαστε εμείς μέσα στους χριστιανικούς Ναούς μας, όπου φανερώνεται αυτός ο Τριαδικός Θεός; Το ψάλλουμε στην εκκλησία: «Εν τω ναώ εστώτες της δόξης σου εν ούρανώ εστάναι νομίζομεν». Αν μέσα στο ναό συναισθανόμασταν ότι βρισκόμαστε στον ουρανό, τότε με πολύ φόβο Θεού και περισσή ευλάβεια θα πλησιάζαμε και θα προσφέραμε την ταπεινή λατρεία μας.