Υπάρχουν κάποια μικρά πλάσματα στη δημιουργία του Θεού,
που ενώ μοιάζουν ασήμαντα στα μάτια των ανθρώπων,
κρατούν επάνω τους ένα τεράστιο κομμάτι της ζωής.
Μία από αυτές είναι η μέλισσα.
Μικρή…
αθόρυβη…
κουρασμένη πολλές φορές…
κι όμως ακούραστη στην προσφορά της.
Πετά καθημερινά από λουλούδι σε λουλούδι,
χωρίς να ζητά αναγνώριση,
χωρίς να απαιτεί ανταμοιβή,
χωρίς να σταματά να εργάζεται.
Και μέσα από αυτόν τον αθόρυβο κόπο της,
γεννιέται το μέλι,
η γονιμότητα της φύσης,
η ζωή.
Η μέλισσα δεν ζει μόνο για τον εαυτό της.
Ζει για να προσφέρει.
Και ίσως τελικά εκεί να κρύβεται ένα μεγάλο μάθημα για όλους μας.
Ζούμε σε μια εποχή όπου οι περισσότεροι άνθρωποι μάθαμε να ζητάμε πολλά και να προσφέρουμε λίγα.
Μια εποχή θορύβου, επίδειξης και εγωισμού.
Όλοι θέλουν να φαίνονται σημαντικοί.
Όλοι θέλουν να ακουστούν.
Όλοι θέλουν να ξεχωρίσουν.
Όμως ο κόσμος δεν σώζεται από εκείνους που κάνουν θόρυβο.
Ο κόσμος στηρίζεται ακόμη πάνω σε εκείνους που εργάζονται αθόρυβα.
Στη μάνα που κουράζεται χωρίς να παραπονιέται.
Στον πατέρα που αγωνιά σιωπηλά για το σπίτι του.
Στον παππού και στη γιαγιά που προσεύχονται κρυφά για τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Στον άνθρωπο που βοηθά χωρίς να το διαφημίζει.
Στον άνθρωπο που συνεχίζει να αγαπά, ακόμη κι όταν πληγώνεται.
Η μέλισσα μάς θυμίζει πως η πραγματική αξία δεν βρίσκεται στα μεγάλα λόγια αλλά στη διακονία.
Στην προσφορά.
Στην υπομονή.
Στον κόπο που δεν φαίνεται.
Και κάτι ακόμη…
Η μέλισσα, όσο μικρή κι αν είναι,
αν εξαφανιστεί, η φύση θα χάσει την ισορροπία της.
Έτσι κι ο άνθρωπος.
Μπορεί να νομίζει πως είναι «λίγος»,
πως δεν αλλάζει τίποτα,
πως η καλοσύνη του δεν έχει σημασία μέσα σε έναν τόσο σκληρό κόσμο.
Κι όμως κάνει λάθος.
Ένα χαμόγελο μπορεί να αναστήσει μια ψυχή.
Ένας καλός λόγος μπορεί να κρατήσει έναν άνθρωπο όρθιο.
Μια πράξη αγάπης μπορεί να αλλάξει μια ζωή.
Γι’ αυτό ας μη γίνουμε άνθρωποι που σκορπούν δηλητήριο, θυμό και κακία.
Ο κόσμος έχει ήδη αρκετό σκοτάδι.
Ας γίνουμε σαν τη μέλισσα:
να αφήνουμε πίσω μας γλυκύτητα,
να σκορπίζουμε ζωή,
να εργαζόμαστε τίμια,
να αγαπάμε αθόρυβα
και να κάνουμε καλό ακόμη κι όταν κανείς δεν το βλέπει.
Γιατί στο τέλος της ζωής,
δεν θα μείνει πόσο φωνάξαμε…
αλλά πόσο αγαπήσαμε.
† π. Δημήτριος Αργύρης
Πρωτοπρεσβύτερος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου