... Ὁ Χριστός λέει στή γυναῖκα ἀπό τή Σαμάρεια, καί μέσω αὐτῆς σέ ὅλα τά ἔθνη, ὅτι ἐκεῖνος ἐπιθυμεῖ νά τήν εὐεργετήσει μέ μιά δωρεά πού ὅμοιά της δέν ἔχει δεχθεῖ, μέ νερό πού ὅμοιό του δέν ἔχει βρέξει ποτέ τά χείλη της. Παρακολουθοῦμε λοιπόν σέ τοῦτες τίς εὐαγγελικές ἀράδες τό ἐνδιαφέρον καί τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, τήν κένωσή του, τήν κατάδυσή του στό βάθος τῆς ἀνθρώπινης αὐτῆς ψυχῆς, χωρίς ὅρους καί χωρίς ὅρια. Χρειάζεται νά κατανοήσουμε ὡς παιδαγωγούμενοι ὅτι στά δικά του θεϊκά μάτια δέν ἔχουν καμία ἀξία καί καμία σημασία οὔτε τά δικά του ἀνδρικά Ἰουδαϊκά ἐνδύματα, οὔτε τά γυναικεῖα Σαμαρειτικά τῆς συνομιλήτριάς του. Ὁ Χριστός τήν καλεῖ νά φωνάξει τόν ἄντρα της καί τῆς ἀποκαλύπτει μέ τήν παντογνωσία του ὅτι ἡ ζωή της μέχρι ἐκείνη τή στιγμή ἦταν ζωή νοσηρά κοινωνική. Δέν τήν ἀπαξιώνει, δέν τήν ὑποβιβάζει, δέν τή διαπομπεύει στούς ἀνθρώπους καί συμπολίτες της, ἀλλά τῆς ἀντιπροτείνει μιά καινούργια κοινωνία, αὐτή τῆς ἀληθινῆς προσκυνήσεως τοῦ Θεοῦ, τῆς «ἐν πνεύματι» δηλαδή «καί ἀληθείᾳ» προσκυνήσεώς του.
Ἰουδαίους καί Σαμαρεῖτες τούς χώριζαν ἔριδες γιά τό πῶς πρέπει νά προσκυνεῖται ὁ Θεός· τούς χώριζαν μεταξύ τους, τούς χώριζαν καί ἀπό τόν Θεό. Ὁ Θεός, ὅμως, ἔχει ἤδη ἀπό τήν Παλαιά Διαθήκη διευκρινίσει ὅτι ἡ ψυχή μας μπορεῖ νά τόν δοξάζει «ἐν παντί τόπῳ τῆς δεσποτείας αὐτοῦ». Ὁ τρόπος, λοιπόν, καί ὄχι ὁ τόπος, κάνει τόν γνήσιο προσκυνητή, τόν αὐθεντικό κοινωνό τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καί τῆς εἰκόνας του μέσα στόν κόσμο, πού εἶναι ὁ συνάνθρωπος.
Ἡ Σαμαρείτισσα ξεδιψασμένη μέ ἕνα ἀληθινά πρωτόγνωρο ξεδίψασμα τρέχει νά μεταδώσει τή γνήσια, καί γι’ αὐτό πειστική χαρά της στούς συνανθρώπους της. Εἴθε, ἀδελφοί μου, νά γίνει ἡ μίμησή της καί δικό μας ἀναστάσιμο βίωμα καί κήρυγμα.
Ἀρχιμ. Ἄ. Ἀ.
“Φωνή Κυρίου” APIΘ. ΦΥΛ. 21 (3599), Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου