Το πραγματικό «σάρωμα» που έκανε σε τηλεθέαση η πρεμιέρα της σειράς «Άγιος Παΐσιος: Από τα Φάρασα στον Ουρανό», απέδειξε το πόσο πολύ έχει ανάγκη αυτός ο κουρασμένος λαός από τέτοιες ψυχωφελείς οάσεις και πόσο είχε απηυδήσει από τα τηλεοπτικά σκουπίδια που έχουν κατακλύσει τα κανάλια.
Δεκαετίες πνευματικής ανομβρίας στην τηλεόραση είχαν δημιουργήσει ένα βαλτώδες, δύσοσμο τοπίο που δεν πρόσφερε ψυχαγωγία άλλα ηθικό ψυχορράγημα. Πανσεξουαλισμός, βία, δολοφονίες, ανηθικότητες, απάτες, ασωτίες, δολοπλοκίες, κουτσομπολιό, πλουτομανία, αυτές ήταν οι «αξίες» που μετέδιδαν οι τηλεοπτικές συχνότητες.
Πουθενά Χριστός, πουθενά Ελλάδα, πουθενά οι χαμένες πατρίδες, πουθενά η θύμηση της ρίζας μας και η ανάδειξη των δραμάτων αυτού του βασανισμένου λαού. Πουθενά οι αξίες της οικογένειας, της τιμής στους προγόνους μας, της πίστης στον Θεό. Γενιές παιδιών μεγάλωσαν και ενηλικιώθηκαν πιστεύοντας πως αποτελεί φυσιολογικότητα η βρώμα και η δυσωδία του life – style, των τουρκοσίριαλ και των λοιπών σαχλοεκπομπών.
Και να που ήρθε μια σειρά να αναδείξει αυτό το τεράστιο κενό που υπήρχε στο τηλεοπτικό τοπίο και να το υπερπληρώσει σαρωτικά, δείχνοντας τον δρόμο προς μια ποιοτική τηλεόραση. Ποιος να το έλεγε, πως κάποτε ο Άγιος Παΐσιος θα γινόταν νούμερο ένα τάση στο twitter, από χιλιάδες ανθρώπους που αποθεώνουν μια σειρά για τον βίο του!
Συμπυκνωμένη Ελλάδα και Ορθοδοξία είδαμε στο παρθενικό επεισόδιο της σειράς του Αγίου Παϊσίου.
Είδαμε ένα χωριό που σέβεται και τιμά τον ιερέα του, τον οποίο υποδύεται ένας εκπληκτικός Νικήτας Τσακίρογλου ως Άγιος Αρσένιος. Είδαμε την ακλόνητη πίστη στον Θεό. Τη χαμένη – σήμερα – ανθρωπιά. Τους χωριανούς που τηρούν τα ήθη και τις παραδόσεις, και πονούν αβάσταχτα για τον τόπο τους. Την άφταστη ευλογία της πολυτεκνίας. Την τιμή στους νεκρούς που τους μιλούσαν σα να ήταν ζωντανοί. Την ομόνοια των συγχωριανών και τις χαρές της απλής ζωής. Τη γιαγιά που ήταν η «τηλεόραση» της εποχής, να διηγείται στα εγγόνια της παραμύθια που κρύβουν ψυχωφελή νοήματα για τις χαμένες πατρίδες που έμειναν πίσω και κάποτε θα κερδηθούν ξανά.
Μια παραγωγή πιστή στο θέμα της, χωρίς υπερβολές, χωρίς αποκλίσεις, χωρίς εκπτώσεις, και με υπέροχη σκηνοθεσία.
Μοιραίο ήταν να μοιραστούν πολλαπλά εγκεφαλικά στους ψευτο – προοδευτικούς σκοταδιστές που πραγματικά έβγαλαν φλύκταινες με την παραγωγή. Αν προβαλλόταν κάποια σειρά με τη ζωή ενός διάσημου μουλά ή ενός γκουρού, δεν θα είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα, άλλα ίσως να την επαινούσαν κιόλας. Άλλα να γυριστεί ο βίος ενός ορθόδοξου μοναχού και μάλιστα του Παΐσιου, ε… αυτό πάει πολύ. Άλλωστε δεν είναι και λίγο να εργάζεσαι για δεκαετίες για να στρώσεις μια εθνομηδενιστική και αντίχριστη προπαγάνδα, και να έρχεται μια σειρά που να σου τα κάνει όλα λαμπόγυαλο σε 45 λεπτά. Χρειάζεται μια κάποια κατανόηση.
Eπιτέλους άρχισε να αναδεικνύεται ο θησαυρός Ελλάδας και Ορθοδοξίας
Πέρα από αυτές τις γραφικότητες όμως, είναι αδιαμφισβήτητο πως η σειρά του Αγίου Παϊσίου θριάμβευσε. Και επιτέλους – μετά από δεκαετίες στασιμότητας – κάτι φαίνεται να κινείται στις Ελληνορθόδοξες παραγωγές.
Το είδαμε με την τεράστια απήχηση που είχε «Ο Άνθρωπος του Θεού» που σάρωσε τα ταμεία, κόβοντας 250.000 εισιτήρια εν μέσω lockdown. Το είδαμε και με την υπέροχη θρησκευτική ταινία «Το Δείπνο του Βοσκού» που κέρδισε τις καρδιές των θεατών, μετρώντας πάνω από 600.000 προβολές στο Youtube.
Το είδαμε και με τις εξαιρετικές ιστορικές ταινίες του Βασίλη Τσικάρα, το «Έξοδος 1826» (2016), το «Πολιορκία» (2018), και το «Πέντε» (2021), οι οποίες απέσπασαν διεθνή βραβεία. Το είδαμε στην ταινία για το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων, το «Καλάβρυτα 1943».Το είδαμε ακόμα και με την άφιξη του πολυαγαπημένου μας Παπαδιαμάντη στην Ελληνική τηλεόραση, με τη σειρά «Βαρδιάνος στα Σπόρκα» στην ΕΡΤ, που επίσης γνώρισε μεγάλη απήχηση στο κοινό.
Η ιστορία μας, η θρησκεία μας και η λογοτεχνία μας έχουν τέτοιο ανεξάντλητο πλούτο, τέτοιο ατελείωτο υλικό που μόνο σκάνδαλο αποτελούσε το ότι δεν το εκμεταλλευόμασταν τόσα χρόνια για να γίνουν παραγωγές που τόσο τις έχει ανάγκη ο λαός. Άγιοι, μάρτυρες, ήρωες, επικές μάχες, ιστορικά δράματα και συγκλονιστικές νίκες, παγκοσμίου βεληνεκούς προσωπικότητες.
Όμως μας έφαγε η ξενομανία και ο πιθηκισμός, και αφήσαμε ένα βουνό από θησαυρούς ιστορίας και παράδοσης, να παραμένει στην αφάνεια. Κάλλιο αργά παρά ποτέ όμως. Υπάρχει ακόμα ελπίδα. Παραγωγοί αρχίζουν και «ξυπνάνε», δίνοντας βήμα προβολής στις αθάνατες και ασύγκριτες αξίες της Ελληνορθοδοξίας.
Ο Άγιος Παΐσιος θαυματουργεί μετά το θάνατο του, ακόμα και στη «τσιμεντωμένη» ελληνική πραγματικότητα. Τάραξε το τοπίο και αυτή είναι μόνο η αρχή. Έχουμε κάθε λόγο να αισιοδοξούμε και να χαμογελάμε.
Ο Πρόδρομος Εζνεπίδης, πατέρας του Αγίου Παϊσίου, προσπαθεί να σταθεί χωρίς τον πνευματικό του πατέρα, αλλά δεν μπορεί. Είναι έτοιμος να τα παρατήσει, όταν η γυναίκα του Ευλογία δείχνει τη δύναμή της και τη σοφία που κουβαλά στην ψυχή της. Τον στηρίζει και τον βοηθά να μη λυγίσει. 22 μήνες μετά την έλευσή τους στην Κέρκυρα, φεύγουν για την Πλαταριά Θεσπρωτίας. Εκεί, ο Πρόδρομος αντιμετωπίζει μεγάλες δυσκολίες για να κρατήσει ενωμένους τους χωριανούς, και έτσι, κάποιοι, νιώθοντας απογοητευμένοι από την κυβέρνηση και προδομένοι, φεύγουν για να βρουν επιτέλους έναν τόπο εγκατάστασης. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου η οικογένεια του Πρόδρομου Εζνεπίδη, μαζί με 50 άλλες οικογένειες, φτάνουν επιτέλους στον τόπο όπου θα ριζώσουν. Στη γη της Ηπείρου, στη γη της Κόνιτσας.
Η αγάπη του Θεού προσφέρει πάντα στη ζωή μας κάποιους ανθρώπους, που λειτουργούν ως πρότυπα. Είναι αυτοί που καταξιώνουν το ανθρώπινο πρόσωπο μέσα στην κοινωνία και μας τοποθετούν μπροστά στις ατέλειες και στις αδυναμίες μας.
Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν η αείμνηστη Σταματούλα Μεντζά. Υπήρξε υπόδειγμα πρεσβυτέρας, σιωπηλή δύναμη δίπλα στον ιερέα σύζυγό της, υπόδειγμα πολύτεκνης μητέρας με μια ευλογημένη οικογένεια, υπόδειγμα δασκάλας, που σμίλεψε νου και ψυχή. Μεγάλη και πολυετής η προσφορά της στην Χριστιανική Εστία Πατρών σαν Κυκλάρχισσα, όπου μεταλαμπάδεψε λόγο Θεού μεταδίδοντας συγχρόνως την αγάπη της και την αφοσίωσή της σ’ Αυτόν.
Εγώ, όμως θα ήθελα να εκφράσω λίγα λόγια καρδιάς για τον άνθρωπο που γνώρισα από κοντά πριν από πολλά χρόνια σ’ ένα χώρο συνεργασίας και εκμάθησης της ιδιότυπης τέχνης της ζωγραφικής βελόνης. Και εδώ η αείμνηστη ανέδειξε τις ιδιαίτερες καλλιτεχνικές της δεξιότητες, αποκύημα ευαισθησίας, καλαισθησίας και υπομονής. Εντυπωσίαζε με τα θέματα που αποτύπωνε πάνω στο ψυχρό πανί, περισσότερο όμως με την ακάματη και επίμονη προσπάθεια να τα αποδώσει με ακρίβεια και να προσφέρει το μόχθο της στις οικογένειες των παιδιών της.
Γλυκύτατη, επιβλητική κι ευγενική παρουσία εξέπεμπε καλοσύνη κι αξιοπρέπεια και κέρδιζε σεβασμό και αγάπη.
Αργότερα είχα την ευλογία να αναζητούμε μαζί το φως του Χριστού μέσα από τη μελέτη του λόγου Του. Ήταν ήδη ταλαιπωρημένη από τα προβλήματα της υγείας της. Είχε αναδεχθεί τη χάρη της «συγκύπτουσας», υποχρεωμένη να κοιτάζει σκυφτή τα γήινα. Το πνεύμα της όμως ατένιζε δυναμικά τον Ουρανό!
Παρούσα πάντα στον Κύκλο μας, αψηφώντας τους χειμώνες, στηριζόμενη στη βακτηρία της. Η ίδια όμως δική μας πάντα βακτηρία με τις φωτισμένες σκέψεις της στο θέμα της μελέτης μας.
Σεβαστή μας Πρεσβυτέρα,
όλες εμείς του Κύκλου μας είμαστε ευλογημένες που σε είχαμε κοντά μας. Σε σκεπτόμαστε πάντα με αγάπη και προσευχόμαστε ο Κύριος να σου αποδώσει το «Βραβεῖον τῆς ἂνω κλήσεως» για το οποίον αγωνίστηκες.
Να μας θυμάσαι με τις πρεσβείες σου.
Γεωργία Κατσιροπούλου-Πήττα
Το 40ήμερο μνημόσυνο της πρεσβυτέρας Σταματούλας (χήρας) Ιερέως Παναγιώτου Μεντζά θα τελεσθεί το Σάββατο 5.3.2022 στον Ι.Ν. Αγ. Γεωργίου Ρίου.
Η Αιμοδοσία είναι θέμα παιδείας. Στη χώρα μας υπάρχουν άνθρωποι με διάθεση προσφοράς αλλά δεν έχουμε συνειδητοποιήσει το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη αιμοδοσίας. Συνήθως έχουμε στο νου μας ότι όταν ένας γνωστός μας ζητήσει αίμα, θα πάμε να δώσουμε. Αλλά το πρόβλημα της αιμοδοσίας δε λύνεται με την προσφορά αίματος σε μια έκτακτη ώρα.
Ο αιμοδότης που δίνει αίμα για κάποιον συγγενή/γνωστό λέγεται αιμοδότης περιβάλλοντος. Ο εθελοντής αιμοδότης δίνει αίμα από ανιδιοτελή αγάπη, όχι για να πάρει πάρει άδεια ή να κάνει δωρεάν ιατρικές εξετάσεις. Η εθελοντική αιμοδοσία διασφαλίζει την ασφάλεια του αίματος γιατί ο αιμοδότης δεν έρχεται να αιμοδοτήσει σε καθεστώς άγχους αποκρύπτοντας πιθανόν σημαντικά στοιχεία από το ιστορικό του.
Η αιμοδοσία είναι προσφορά. Στην αιμοδοσία δεν υπάρχει ο δυνατός που δίνει και ο αδύνατος που παίρνει, υπάρχουν δυο που μοιράζονται, μοιράζονται τη χαρά της σχέσης κι ας μη γνωρίζονται προσωπικά.
Η αιμοδοσία είναι μια απολύτως ασφαλής διαδικασία για κάθε υγιή άνθρωπο 18-65 ετών. Η συνέντευξη με τον γιατρό αιμοδοσίας διασφαλίζει ότι αν κάποιος έχει κάποιο νόσημα που η αιμοδοσία θα το επιβαρύνει, αυτό θα επισημανθεί και δε θα αιμοδοτήσει. Οι αιμοδότες επειδή ακριβώς έρχονται σε τακτική επαφή με ιατρικές υπηρεσίες και λόγω της αιμοδοσίας βρίσκονται σε μεγαλύτερη επαγρύπνηση για την υγεία τους, άρα υπάρχει θετικό όφελος για την υγεία.
Το βιβλίο απευθύνεται σε παιδιά γιατί η αιμοδοσία είναι θέμα παιδείας! Δε μπορείς να δώσεις αίμα πριν τα 18, αλλά είναι μια σκέψη που πρέπει να καλλιεργηθεί και να βγάλει ρίζες για να εκκολαφθεί η συνείδηση του τακτικού εθελοντή αιμοδότη. Υπάρχουν χώρες του εξωτερικού που η αιμοδοσία είναι η πρώτη κίνηση των νέων στο πλαίσιο του εορτασμού των 18ων γενεθλίων τους! Μακάρι να το είχαμε και στην Ελλάδα σαν σκέψη! Στο βιβλίο η Δώρα που ξεκινάει για αιμοδοσία είναι 18 χρόνων!
Το 60% του πληθυσμού κάποια στιγμή στη ζωή μας θα χρειαστούμε μετάγγιση! Οι άνθρωποι με μεσογειακή αναιμία, οι ασθενείς με αιματολογικά νοσήματα και καρκίνο, οι νεφροπαθείς είναι ομάδες ασθενών που χρειάζονται τακτικές μεταγγίσεις, δε μεταγγίζονται μια φορά και τελείωσε. Το απόθεμα αιμοδοσίας πρέπει να επαρκεί για όλους! Πολλές φορές ερχόμαστε σε δύσκολη θέση γιατί δεν έχουμε αίμα, ειδικά το καλοκαίρι ή την περίοδο του COVID τα αποθέματα είναι μηδενικά… Και προσπαθούμε να αναβάλλουμε μεταγγίσεις ή να μειώσουμε τον αριθμό των απαιτούμενων μονάδων με κόστος για την υγεία του ασθενή…
Αν αιμοδοτούσε το 2-3% του πληθυσμού που μπορεί να αιμοδοτεί ως τακτικοί εθελοντές αιμοδότες 2-3 φορές το χρόνο, θα είχαμε λύσει το θέμα της αιμοδοσίας στη χώρα μας. Ενώ τώρα συχνά χρειάζεται εισαγωγή αίματος από το εξωτερικό…
Οι αιμοδοσίες των νοσοκομείων προσπαθούν να κάνουν ανοίγματα σε νέους συλλόγους και αιμοδότες με σκοπό να αυξηθεί η δεξαμενή εθελοντών αιμοδοτών. Την εποχή COVID αναζητήθηκαν χώροι αιμοληψιών εκτός νοσοκομείων επειδή οι αιμοδότες δίσταζαν να έρθουν για αιμοδοσία στο νοσοκομείο.
Ωστόσο στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες η αιμοδοσία καλύπτεται 100% από εθελοντές αιμοδότες. Η Ελλάδα είναι μια από τις τελευταίες χώρες που η αιμοδοσία δεν καλύπτεται από εθελοντές αιμοδότες και χρειάζεται να καλούμε αιμοδότες περιβάλλοντος. Αν η αιμοδοσία καλυπτόταν από εθελοντές αιμοδότες, αυτό θα σήμαινε ότι όποιος ερχόταν να χειρουργηθεί ή να μεταγγιστεί για κάποιο τακτικό ή έκτακτο λόγο δε θα του ζητούνταν ποτέ αίμα! Ενώ τώρα για να κάνει κανείς κάποιο χειρουργείο, πρέπει να φέρει αιμοδότες που θα καλύψουν το αίμα.
Εθελοντική αιμοδοσία σημαίνει μεγαλύτερη ασφάλεια αίματος. Αν κάποιος πιέζεται να δώσει αίμα επειδή θα χειρουργηθεί ένας συγγενής του, θα αποκρύψει ότι πιθανόν είναι κρυωμένος ή έκανε τατουάζ πριν 10 μέρες και αυτό μειώνει τη ασφάλεια του αίματος. Το αίμα που συλλέγεται φυσικά ελέγχεται για τους ιούς HIV, HTLV, ηπατίτιδας Β, C, και σύφιλη. Ωστόσο, αν και οι μέθοδοι διαρκώς βελτιώνονται, υπάρχει η «περίοδος παραθύρου» κατά την οποία ο αιμοδότης μπορεί να έχει εκτεθεί σε έναν ιό ο οποίος δεν ανιχνεύεται ακόμα. Αυτό καθιστά πολύ σημαντική την ειλικρίνεια του αιμοδότη στη λήψη ιστορικού.
Μια μονάδα αίμα σώζει τρεις ζωές! Είναι συγκινητικό όταν έρχονται να αιμοδοτήσουν γονείς μαζί με τα 20χρονα παιδιά τους! Είναι σημαντικό να ξεκινάει και από την οικογένεια η παιδεία της αιμοδοσίας. Πολλοί άνθρωποι ευαισθητοποιούνται όταν συμβεί κάποιο περιστατικό στο στενό οικογενειακό περιβάλλον, αλλά ας ευαισθητοποιηθούμε χωρίς να γίνει αυτό.
Στην αιμοδοσία δε δίνουμε από κάτι που έχουμε (όπως χρόνο, χρήμα), αλλά δίνουμε κάτι από αυτό που είμαστε! Το αίμα δεν είναι άψυχο, είναι δώρο πολύτιμο και αναντικατάστατο, δεν παράγεται στο εργαστήριο, είναι ζωντανό, χαρίζει ζωή. Αν μιλήσουμε με ασθενείς με μεσογειακή αναιμία… περιμένουν μια μονάδα αίμα όπως εμείς περιμένουμε στον καυτό ήλιο ένα μπουκάλι νερό! Χωρίς αυτήν δε μπορούν να προγραμματίσουν τίποτα, δεν ξέρουν αν θα μπορούν να σηκωθούν από το κρεβάτι, εξαρτώνται από αυτή τη μονάδα αίματος του αγνώστου ευεργέτη εθελοντή αιμοδότη.
Το βιβλίο ξεκινά με την ιστορία του Ερυθρού Σφαίρη, που είναι ένα ερυθρό αιμοσφαίριο. Ο Ερυθρός Σφαίρης και οι φίλοι του μας καλούν να γνωρίσουμε το καθημερινό τους ταξίδι και τις λειτουργίες τους στο σώμα, αλλά και το πώς η αγάπη μπορεί να δώσει ζωή!
Η Δώρα καταλήγει ότι ο πρώτος που έδωσε το αίμα Του για εμάς είναι ο Χριστός πάνω στο Σταυρό! Εκείνος μας αγαπούσε πιο πολύ από όσο μπορεί να αγαπήσει κάθε άνθρωπος.
Η αιμοδοσία είναι σαν μια μυστική προσφορά αγάπης, δεν ξέρουμε ποιος θα λάβει το αίμα που δίνουμε! Αλλά αυτό ακριβώς είναι και η ομορφιά της!
Ας προσωποποιήσουμε στο νου μας την ανάγκη σε κάποιον συγκεκριμένο άνθρωπο, πραγματικά υπάρχουν τόσο πολλοί ασθενείς που έχουν ανάγκη το αίμα μας που θα διαγκωνίζονταν για το ποιος θα μεταγγιστεί με αυτό.
Η κ. Ανταράκη τέλος, μίλησε και για τη δύσκολη περίοδο που τα νησιά, αν και μικρά σε πληθυσμό, κλήθηκαν να περιθάλψουν και μεγάλους μεταναστευτικους/προσφυγικούς πληθυσμούς, κάτι που σήμαινε ακόμα μεγαλύτερη ανάγκη για αίμα για να δοθεί σε έγκυες και όσους ταλαιπωρημένους ανθρώπους έφτασαν με βαριά νοσήματα.
Η κ. Δέσποινα Ανταράκη είναι η συγγραφέας του βιβλίου
Ο ελάχιστος αδελφός της σημερινής ευαγγελικής περικοπής είναι ένα μυστήριο. Στο πρόσωπό του ενυπάρχει το πρόσωπό μου, το πρόσωπο του πλησίον και το πρόσωπο του Χριστού — η μοίρα μας, το χρέος κι ο Χριστός. Στη Σαρακοστή που πλησιάζει θα προσπαθήσουμε και πάλι κάτι από αυτό το μυστήριο να αντιληφθούμε, πιο πολύ ίσως να το ζήσουμε και λιγότερο να το κατανοήσουμε. Θα εντείνουμε την προσωπική άσκηση (τη νηστεία και την εγρήγορση απέναντι στις ανάγκες του αδελφού). Θα αυξήσουμε τον χρόνο που αφιερώνουμε στην προσευχή, ο καθένας κατά τα μέτρα και τις δυνατότητές του. Θα προσπαθήσουμε με όλα αυτά να δώσουμε χώρο μέσα μας στο μυστήριο του Χριστού, με την ελπίδα να μας αξιώσει να νιώσουμε την κοινή μας μοίρα, όχι ως ανθρώπινο έλλειμμα αλλά ως θεϊκό πλήρωμα. Κι ίσως έτσι αρχίσουμε να εκπληρώνουμε το χρέος μας στον πλησίον, όχι μόνο διότι θα βλέπουμε στο πρόσωπό του τον Χριστό, αλλά και διότι Εκείνος θα μας ενισχύει «εἰς τὸ δύνασθαι ἡμᾶς παρακαλεῖν τοὺς ἐν πάσῃ θλίψει» (Β´ Κορ. 1,5).
Ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμος έκανε την ακόλουθη δήλωση:
«Είμαι βαθιά συγκλονισμένος και οι σκέψεις μου και οι προσευχές μου κατευθύνονται προς τους Ουκρανούς αδελφούς μας, ιδιαίτερα προς τα μικρά παιδιά και τους ηλικιωμένους που βιώνουν τη φρίκη του πολέμου, και φυσικά προς τους χιλιάδες ομογενείς μας στη χώρα.
Οφείλω μάλιστα να σας πω ότι συγκλονίστηκα ως άνθρωπος και ως κληρικός, βλέποντας την εικόνα ενός μικρού παιδιού που με δάκρυα στα μάτια λέει ότι δεν θέλει να πεθάνει και ότι θέλει ο πόλεμος αυτός να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν, αλλά και την εικόνα ενός πατέρα που με δάκρυα στα μάτια αποχαιρετά την κόρη του και τη σύζυγό του που φεύγουν αναζητώντας ένα ασφαλές καταφύγιο.
Εύχομαι και προσεύχομαι λοιπόν να σταματήσει αυτός ο πόλεμος τώρα, να πρυτανεύσει η σύνεση και η λογική και να γίνει αντιληπτό ότι όλα τα ζητήματα μπορούν να διευθετηθούν και να επιλυθούν μέσα από το διάλογο και τη συνεννόηση και ποτέ με τη βία».
Όπως προείπε ο πνευματικός τους πατέρας, γέροντας Αρσένιος, έτσι γίνεται ακριβώς. 40 μέρες μετά την εγκατάσταση στο κάστρο της Κέρκυρας, ο γέροντας Αρσένιος κοιμάται στο νοσοκομείο της πόλης στις 10 Νοεμβρίου 1924. Αυτό το γεγονός συγκλονίζει όλη την κοινότητα, γιατί ο γέροντας Αρσένιος ήταν ο πνευματικός τους πατέρας, ο γιατρός, ο δάσκαλος τους. Ήταν ο άνθρωπος που πραγματικά διατήρησε την ελληνική και τη χριστιανική ψυχή στα χωριά της περιοχής των Φαράσων. Αμέτρητα τα θαύματα που επιτέλεσε εν ζωή. Η κοίμησή του ανατρέπει τα πάντα στην κοινότητα. Αρχίζουν οι εντάσεις, οι διαπληκτισμοί και οι έριδες.
«Κανένας ηγέτης δεν μπορεί να φανεί και να αποδειχθεί ανώτερος από την Εκκλησία. Όποιος πολεμεί και διώκει την Εκκλησία, κάνει όχι ένα απλό λάθος, αλλά ανόητο και εν πολλοίς ακατανόητο λάθος. […] Ασφαλώς οι κοινωνίες χρειάζονται τους άρχοντες. Ο σωστός, όμως, άρχοντας γνωρίζει και προσπαθεί να συναλγεί, δηλαδή να πονάει μαζί με τον λαό. Το κυριότερο, γίνεται διάκονος Θεού και παιδαγωγός του λαού».
Δυο υπέροχοι λόγοι του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου προς τον Ύπατο Ευτρόπιο αλλά και προς όλους εμάς! Δυο λόγοι επίκαιροι ακόμα και σήμερα!
Η επιμέλεια της μετάφρασης του πατερικού κειμένου και των σχολίων έγινε από τον φιλόλογο-συγγραφέα κ. Ηλία Σκόνδρα.
Οι ξεριζωμένοι από την Καππαδοκία γιορτάζουν την Κοίμηση της Θεοτόκου μακριά από το χωριό τους, με μια υπαίθρια λειτουργία. Φτάνουν στον Πειραιά στις 14 Σεπτεμβρίου, περιμένοντας να βρουν τη μάνα Ελλάδα που θα τους αγκαλιάσει, συναντούν όμως πάρα πολλές δυσκολίες και προβλήματα. Ο πατέρας του μικρού Αρσενίου, που είναι ο πρόεδρος της κοινότητας, προσπαθεί με την καθοδήγηση του γέροντα Αρσενίου να κρατάει ισορροπίες και να λύνει τα προβλήματα. Ο γέροντας Αρσένιος προλέγει ότι θα πάνε σε ένα νησί και ότι αυτός θα «κοιμηθεί» εκεί σε σαράντα μέρες. Την επόμενη μέρα τους στέλνουν στην Κέρκυρα. Εκεί μένουν προσωρινά στο κάστρο της πόλη.
