Τότε αξίζει να πιστεύουμε...

Όταν οι δυ­σκο­λί­ες της ζωής, 

οι πι­κρί­ες της ψυ­χής, 

οι αδυ­να­μί­ες του εσω­τε­ρι­κού μας κό­σμου, 

ο πό­νος, 

η χαρά, 

μας αφαι­ρούν κάθε ελ­πί­δα, 

πνευ­μα­τι­κή ή αν­θρώ­πι­νη. 

Όταν οι οφθαλ­μοί μας 

γί­νον­ται ξη­ροί από την προσ­δο­κία 

και τε­λι­κά δεν βλέ­πουν...

Όταν το θε­ω­μέ­νο σώμα μας, 

το τί­μιο να­ΰ­δριο του Θεού 

γί­νε­ται "ως ασκός εν πά­χνη", 

ένα το­μά­ρι που έπε­σε στην πά­χνη 

και πά­γω­σε 

και έχα­σε το χρώ­μα του τόσο, 

ώστε να μην ξε­χω­ρί­ζεις αν υπάρ­χει...

 Όταν η ζωή μου γί­νε­ται τέ­τοια 

που με κά­νει να νιώ­θω 

ότι ξη­ρά­θη­κε η ύπαρ­ξή μου, 

ότι ξε­χά­στη­κα από την αγά­πη των αν­θρώ­πων, 

των αγ­γέ­λων, 

των αγί­ων...

 Όταν χά­θη­κα 

και ζη­τάω από τον Θεό 

λίγη ανα­ψυ­χή, 

λίγη ξε­κού­ρα­ση, 

και ο Θεός δεν μου δί­νει τί­πο­τα, 

και νιώ­θω σαν συν­τρίμ­ι της ζωής...

 ... Τότε αξί­ζει να πι­στεύ­ου­με!

  Άγ. Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Πηγή: amfoterodexios