19/7/26

Η κυρία Ελπίδα


Η κυρία Ελπίδα ήταν ογδόντα δύο χρονών.

Ζούσε μόνη της με μια μικρή σύνταξη.

Κάθε μήνα πήγαινε στο ίδιο φαρμακείο για να πάρει τα φάρμακά της.

Κάθε μήνα έκανε την ίδια ερώτηση.

«Πόσα σας χρωστάω;»

Και κάθε μήνα ο φαρμακοποιός της απαντούσε:

«Είναι ήδη πληρωμένα.»

Στην αρχή πίστεψε πως έγινε λάθος.

Τον επόμενο μήνα συνέβη το ίδιο.

Και τον επόμενο.

Για τρία ολόκληρα χρόνια δεν πλήρωσε ούτε ένα ευρώ.

«Ποιος τα πληρώνει;» ρωτούσε.

Ο φαρμακοποιός χαμογελούσε.

«Μου ζήτησε να μη σας το πω ποτέ.»

Η κυρία Ελπίδα δεν άντεχε την απορία.

Μια μέρα αποφάσισε να περιμένει έξω από το φαρμακείο.

Πίστευε πως κάποια στιγμή θα εμφανιζόταν ο άγνωστος.

Οι ώρες περνούσαν.

Λίγο πριν κλείσει το φαρμακείο, σταμάτησε ένα παλιό αυτοκίνητο.

Βγήκε ένας άντρας γύρω στα πενήντα.

Μπήκε μέσα για λίγα λεπτά και έφυγε.

Η ηλικιωμένη μπήκε αμέσως στο φαρμακείο.

«Ήταν αυτός;»

Ο φαρμακοποιός κατέβασε το βλέμμα.

«Ναι...»

Η κυρία Ελπίδα έτρεξε όσο μπορούσε.

Τον πρόλαβε πριν μπει στο αυτοκίνητο.

«Συγγνώμη...

γιατί το κάνετε αυτό για μένα;»

Ο άντρας έμεινε σιωπηλός.

Έπειτα χαμογέλασε.

«Εσείς δεν με θυμάστε.

Εγώ όμως σας θυμάμαι πολύ καλά.»

Η γυναίκα τον κοίταξε απορημένη.

«Πριν από σαράντα χρόνια ήμουν ένα μικρό αγόρι.

Η μητέρα μου καθάριζε σκάλες.

Δεν είχαμε να φάμε.

Κάθε πρωί, πηγαίνατε στο φούρνο και αγοράζατε δύο ψωμιά.

Το ένα το αφήνατε "τυχαία" στην πόρτα μας.

Νομίζατε πως δεν σας έβλεπε κανείς.

Σας έβλεπα εγώ.»

Η κυρία Ελπίδα ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα.

«Δεν θυμόμουν καν...»

Ο άντρας έβγαλε από την τσέπη του μια παλιά φωτογραφία.

Ήταν ο ίδιος, παιδί.

Κρατούσε ένα καρβέλι ψωμί και χαμογελούσε.

«Εκείνα τα ψωμιά μάς κράτησαν ζωντανούς.

Σήμερα εγώ μπορώ να αγοράσω τα φάρμακά σας.

Όχι γιατί σας χρωστάω.

Αλλά γιατί κάποτε μου μάθατε τι σημαίνει να βοηθάς χωρίς να περιμένεις αντάλλαγμα.»

Η κυρία Ελπίδα τον αγκάλιασε σφιχτά.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβε πως καμία καλή πράξη δεν χάνεται.

Μπορεί να αργήσει χρόνια...

αλλά κάποια μέρα επιστρέφει.

Ίσως όχι από τον άνθρωπο που βοήθησες.

Αλλά από τη ζωή την ίδια.


Δεν υπάρχουν σχόλια: