"Σιωπή απλώθηκε πάνω από τον κόσμο, σαν πέπλο βαρύ, τη στιγμή που όλα έμοιαζαν να έχουν τελειώσει. Η γη κράτησε την ανάσα της κι ο άνθρωπος, μικρός και φοβισμένος, στάθηκε μπροστά στο σκοτάδι και το ονόμασε τέλος. Μα το σκοτάδι δεν ήταν ποτέ το τέλος. Κάπου βαθιά, μια σπίθα περίμενε υπομονετικά. Δεν φώναζε δεν απαιτούσε μόνο υπήρχε. Κι όταν όλα σώπασαν -οι φωνές, οι βεβαιότητες, οι θόρυβοι της καθημερινότητας- τότε εκείνη τόλμησε να ανασάνει. Και έγινε φως. Η Ανάσταση δεν ήρθε με θόρυβο. Δεν έσχισε τον ουρανό με κραυγές, ούτε απαίτησε να την πιστέψουν. Ήρθε ήσυχα, σαν το πρώτο φως της αυγής. Σε κάθε καρδιά που λύγισε και δεν έσπασε.
Σε κάθε δάκρυ που δεν έγινε πίκρα, αλλά προσευχή. Σε κάθε ψυχή που, ενώ γνώρισε τον πόνο, αρνήθηκε να πάψει ν΄ αγαπά. Κι έτσι, κάθε χρόνο, την ίδια ιερή νύχτα, ο άνθρωπος ανάβει ένα κερί.
Όχι για να διώξει το σκοτάδι γύρω του, αλλά για να θυμηθεί το φως που δεν έσβησε ποτέ μέσα του. Γιατί η αληθινή Ανάσταση δεν συμβαίνει τους ουρανούς. Συμβαίνει τη στιγμή που, μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι σου, επιλέγεις ξανά το φως...".
Εφ. ΓΝΩΜΗ 11.4.26
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου